.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Με κανέναν απ' αυτούς δεν κοινωνούμε



Ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος, ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυς Χριστοῦ, γεννήθηκε τὸ 110 μ.Χ. Εἶναι γνωστὸς ὁ Διάλογός του πρὸς τὸν Ἰουδαῖο Τρύφωνα (περὶ 135 μ.Χ.), μετὰ τοῦ ὁποίου εἶχε διήμερη θεολογικὴ συζήτηση.
Εἶναι ἐνδιαφέρον τὸ περιεχόμενο μιᾶς ἀπαντήσεώς του πρὸς Τρύφωνα. Ἐκεῖ δίνεται μιὰ ἀπάντηση γιὰ τὸ πῶς ἀντιμετώπιζαν οἱ πρωτοχριστιανοὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ διέφεραν θεωρητικὰ ἢ πρακτικὰ ὡς πρὸς τὴν Πίστη. Καὶ ἡ ἀπάντηση αὐτὴ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσα, γιατὶ δίνεται ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ ἔζησαν κοντὰ στὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων κι ἄρα μεταφέρει τὴν ἐμπειρία τῶν Ἀποστολικῶν χρόνων. Ὡς ἐκ τούτου διαφωτίζει τὴν σημερινὴ συζήτηση τῶν σχέσεων τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τὴν στάσηποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε πρὸς τοὺς συγχρόνους αἱρετικούς.
Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἐπισημάνουμε ἐδῶ ὅτι, οἱ σύγχρονοι Παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές, δὲν ἔχουν τὸ ἐλαφρυντικὸ τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ποὺ εἴτε ἀγνοοῦσαν τὸ κατασυκοφαντημένο Χριστιανισμό, εἴτε προβληματίζονταν γιὰ ἔννοιες ποὺ ἀκόμα δὲν ἔχει σχηματοποιηθεῖ σὲ δογματικὲς ἀλήθειες Πίστεως. Σήμερα, ἡ Πίστη ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία» καὶ τὸ Βάπτισμα πάλι «ἕνα», εἶναι Πίστη δισχιλιόχρονη καὶ ἀναμφισβήτητη, καὶ ἀποτελεῖ ἔμπειρία καὶ διδασκαλία ΟΛΩΝ τῶν ΑΓΙΩΝ. Ἄρα δὲν προέρχεται ἀπὸ ἄγνοια ἢ προβληματισμό, ἀλλὰ εἶναι σκόπιμη καὶ προέρχεται ἀπὸ ψευδοποιμένες ποὺ ἐκτελοῦν ψυχρὰ Ἐντολὲς διεθνιστικῶν, σατανιστικῶν ἢ ἀθεϊστικῶν κύκλων. Δηλαδὴ ἀπὸ ἀνθρώπων προδότες τῆς Πίστεως, ποὺ εἶναι ἔνοχοι τοῦ ἀδικήματος τῆς ἐσχάτης προδοσίας.
Στὸ μικρό, λοιπόν, ἀπόσπασμα ποὺ παραθέτουμε τοῦ πρὸς Τρύφωνα Διαλόγου τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, περιέχονται οἱ ἑξῆς θέσεις:
Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί –ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος Ἰουστίνος στὸν Τρύφωνα–δὲν ἀκολουθοῦμε ὅσα πεπλανημένα λέγουν κάποιοι, ποὺ ἐνῶὁμολογοῦν ὅτι εἶναι Χριστιανοί, ὅμως δὲν ἀκολουθοῦν τὶς Ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτά, λοιπόν, ποὺ κάνουν καὶ λένε, τὰ ἔχει προφητεύσει ὁ Κύριος, ὅταν ἔλεγε ὅτι:
πολλοὶ θὰ παρουσιαστοῦν στὸ ὄνομά Μου καὶ ἐξωτερικὰ θὰ φαίνονται ὡς Χριστιανοί, μέσα τους ὅμως θὰ εἶναι "λύκοι ἅρπαγες".
Καὶ ἀλλοῦ λέγει ὁ Κύριος: Θὰ γίνουν σχίσματα καὶ αἱρέσειςκαὶ θὰ πλανήσουν πολλούς. 
Γι' αὐτὸ πρέπει νὰ προσέχετεἀπ' αὐτούς.
Μὲ κανέναω ἀπ' αὐτούς, λοιπόν, ποὺ εἶναι ἄδικοι, ἀσεβεῖς, ἄνομοι, ἄθεοι ἐμεῖς δὲν κοινωνοῦμε, γιατὶ αὐτοὶ δὲν σέβονται τὸν Χριστόν, ἁπλῶς μόνον ὁμολογοῦν τὸ ὄνομά Του τυπικά. Καὶ ἀναφέρει τὰ ὀνόματα κάποιων αἱρετικῶν, τοὺς ὁποίους οἱ Χριστιανοὶ εἶχαν ἀκοινώνητους, ὄχι ἐπειδὴ κάποια Σύνοδοςτοὺς κατεδίκασε, ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Χριστιανοὶ διαπίστωναν ὅτι δὲν δίδασκαν καὶ δὲν ἔπρατταν Ὀρθόδοξα.
Καὶ προφήτευσε ἀκόμα ὁ Κύριος, ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ τὸν πιστεύουν καὶ τὸν ὁμολογοῦν Ὀρθόδοξα, θὰ διωχθοῦν καὶ θὰ ὑποφέρουν γι' Αὐτόν. Ἐμεῖς δέ, ἂν καὶ μᾶς φέρονται ὡς πρὸς ἐχθρούς, προσευχόμαστε γι' αὐτούς, ὥστε νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σωθοῦν.

Τὸ κείμενο:


Ἅγιος Ἰουστῖνος, ὁ Ἀπολογητὴς καὶ Μάρτυς, Διάλογος πρὸς Τρύφωνα (Τ.L.G., Chapter 36, section 1, line 4).