.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Και πάει μια μέρα ο Κολοκοτρώνης και τον πιάνει απ’ τα γένια τον Καΐρη….



Οι Βαυαροί κλείσαν τα Μοναστήρια όλα. Μεγάλη ιστορία ο Φαρμακίδης. Εσείς γλιτώσατε γιατί ήσασταν στον Τούρκο. Ο Τούρκος δεν σας τα πείραζε τα Μοναστήρια. Οι Βαυαροί, οι Γερμαναράδες, οι Προτεσταντάδες και οι Καθολικοί, ο Καθολικός ο Όθωνας..

Πού το ‘χατε ξαναδεί;
Ορθόδοξος λαός, Καθολικός βασιλιάς, Προτεσταντική αντιβασιλεία. Άντε βγάλε άκρη. Καταλάβατε τί βάλανε;

Και σ’ όλα αυτά τί κάναμε; Ποιόν αντιτάξαμε; Τον Παπουλάκο.

Και να ‘ναι ο Φαρμακίδης με τον Καΐρη, και ο ένας ο Καΐρης να λέει βασφημίες κατ’ Αυτής της Κυρίας Θεοτόκου. Να αρνείται το Αειπάρθενο της Παναγίας ..

Και πάει μια μέρα ο Κολοκοτρώνης και τον πιάνει απ’ τα γένια τον Καΐρη, που ήταν παπάς!

Προσέξτε. Έχουμε κι αυτά, έχουμε τους τάχα καλλιεργημένους, τους μορφωμένους, τους λιμοκοντόρους, έχουμε κι αυτούς. Και είπε ότι η Παναγία δεν είναι Αειπάρθενος. Γιατί είχε πάει στις Εσπερίες ο Καΐρης.

Και πάει ο Κολοκοτρώνης και ο Μακρυγιάννης και τον εσπάνε στο ξύλο και του λένε:

«Αυτό, για την Αειπαρθενία της Παναγίας», του είπανε.

«Εσύ», λέει, «πράγμα τζιβαέρικο που είναι η Πίστη μας, θα πεις εσύ για την Παναγία; Να και τούτη, να και τ’ άλλη.»

Τον εκάμαν τον παπά μαύρο.

Το καταλάβατε; Τον Καΐρη. Τον Θεόφιλο Καΐρη, που του ‘χουνε αδριάντα εκεί στην Άνδρο. Του ‘χουνε μία προτομή με τα γένια του κει πέρα. Τί να τον κάμεις;

Φτύσιμο θέλεις αφού είπες για την Παναγία μας. Και είχε κακό θάνατο κιόλας.

Ο Παπουλάκος; Τον εψήσανε ζωντανό τον Παπουλάκο. Τον εκλείσανε -η Ιερά Σύνοδος τον έκλεισε, ποιός τον έκλεισε;- γιατί έλεγε απλά, ούκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, πρέπει να πιστεύουμε στον Χριστό, θέλουμε ο βασιλιάς μας να είναι Χριστιανός, θέλουμε να ‘χουμε χριστιανικούς νόμους, θέλουμε να μας αφήσετε τα Μοναστήρια μας, μην μας πειράζετε τα Μοναστήρια μας και ν’ αγαπάτε τον λαό.

Αυτά έλεγε ο Παπουλάκος και όλα αυτά θεωρήθηκαν αφορμή ανταρσίας και τον κλείσανε μέσα τη αδεία της Ιεράς Συνόδου, η οποία έκανε και κάτι χειρότερο. Τί έκανε;

Του απαγόρευσε την Θεία Κοινωνία.

Γιατί; Τί έκανε; Πόρνος ήτανε; Μοιχός ήτανε; Παλιάνθρωπος ήτανε; Αυτά τα αμαρτήματα κλείνουνε την Θεία Κοινωνία. Τί έκανε ο άνθρωπος;

Αντιστρατεύτηκε την εκκλησιαστική αρχή του τόπου μαζί με τον βασιλέα...

Τ΄ ακούτε; Γι’ αυτό, τί να δει ο Θεός; Αυτά δεν είναι μέχρι σήμερα τα ίδια; Τα ίδια ακριβώς που είναι και τώρα, και χειρότερα.


απόσπασμα ομιλίας π. Ευάγγελου Παπανικολάου
Απομαγνητοφώνηση Φαίη.

ΠΗΓΗ.ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Καιρός αγώνος, ομολογίας και μαρτυρίας ό,τι και αν μας στοιχίσει!



Είναι για όλους μας καιρός αγώνος, ομολογίας και μαρτυρίας ό,τι και αν μας στοιχίσει! 

Με πολύ πόνο διαπιστώνουμε ότι πράγματι σε μερίδα νεοελλήνων υπάρχει αποστασία από τον Θεό των Πατέρων μας, αντιχριστιανικό και αντιεκκλησιαστικό πνεύμα που μερικές φορές γίνεται φανερός ή ύπουλος διωγμός κατά της Εκκλησίας, οργανωμένος, μεθοδευμένος και μανιώδης.

Ο αθεϊσμός και αντιχριστιανισμός γίνεται στον τόπο μας κατεστημένο, που επιδιώκει να κάνει τους Έλληνες αντιχρίστους. Χρησιμοποιεί την παιδεία, τα σχολικά βιβλία, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τον τύπο. Χρησιμοποιεί ακόμη την ειρωνεία και την περιθωριοποίηση όσων τολμούν ακόμη να εκδηλώνουν την πίστη τους και την αγάπη τους προς την Εκκλησία. 

Φθάσαμε μάλιστα σε τέτοια δαιμονική κατάσταση, ώστε και άθεοι θεολόγοι στα σχολεία να κάνουν αθεϊστική προπαγάνδα.

Αν προσθέσει κανείς σ’ αυτά και τις συνέπειες που έχουν στα ήθη και στην πίστη του λαού μας η εισβολή στον τόπο μας του τουρισμού και του δυτικού υλιστικού τρόπου ζωής και η είσοδός μας στην χοάνη της Ε.Ο.Κ., τότε αντιλαμβάνεται ότι διερχόμεθα τον μεγαλύτερο πνευματικό κίνδυνο που περάσαμε ποτέ ως ελληνορθόδοξο έθνος.

Το χειρότερο είναι ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο, δεν υπάρχει η δέουσα πνευματική εγρήγορση και αντίσταση, δεν υπάρχουν προφητικές μορφές — εκτός εξαιρέσεων — που με αυτοθυσία και παρρησία θα καταγγείλουν τα όργανα του Αντίχριστου, θα καλέσουν τον ευσεβή λαό σε πνευματική επιστράτευση, 

θα πουν το νέο ΟΧΙ του Ορθοδόξου Ελληνισμού στην νέα και χειρότερη πνευματική αιχμαλωσία που απειλεί το Γένος μας.

Πιστεύω ότι η προσπάθεια των εχθρών του Γένους μας για αποχριστιανικοποίηση των Ελλήνων σκοπεύει στον αφελληνισμό μας, ώστε οι Έλληνες πνευματικά και εθνικά εξανδραποδισμένοι να είμαστε εύκολη λεία των διεθνών συμφερόντων και ολοκληρωτικών ιδεολογιών.

Αν οι νεοέλληνες χάσουμε τον Χριστό ή τον απωθήσουμε στο περιθώριο, θα χάσουμε και την πνευματική μας ελευθερία, την δυνατότητα να συνεχίσει να καρποφορεί σ’ αυτόν τον τόπο η ζωηφόρος παράδοση του ορθοδόξου ανθρωπισμού.

Γι’ αυτό είναι για όλους μας καιρός αγώνος, πνευματικής αντιστάσεως, ομολογίας και μαρτυρίας της πίστεώς μας, ό,τι και αν μας στοιχίσει!

Πιστεύω ότι και σήμερα ο αγώνας μας είναι υπέρ πίστεως και πατρίδος, ή όπως θα το έλεγαν οι αγωνισταί του 1821: «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία». Για την πνευματική ελευθερία που είναι η αναγκαία προϋπόθεση και της εθνικής μας ανεξαρτησίας!

Εκείνων τον αιματηρό αγώνα καλούμεθα να συνεχίσουμε σήμερα όσοι νεοέλληνες — και πιστεύω είμαστε η μεγάλη πλειονότητα — μένουμε πιστοί στις αξίες, για τις οποίες εκείνοι θυσιάσθηκαν.

Πιο επικίνδυνος για τον τόπο μας και από τους ξένους εισβολείς, που επιβουλεύονται την πατρογονική μας γη, είναι ο αντίχριστος αθεϊσμός, γιατί αυτός σκοτώνει τις ψυχές μαςκαι αλλοιώνει τις συνειδήσεις μας και τα φρονήματά μας.

Σε κρίσιμες περιόδους της ιστορίας μας ο Θεός ανέδειξε φωτισμένους άνδρες σαν τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό και τον Μακρυγιάννη, που αφύπνισαν τον λαό και τον στερέωσαν στην ορθόδοξο πίστη και στο εθνικό του φρόνημα.

Πιστεύω ότι και σήμερα η Χάρις του Θεού και η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας θα οικονομήσουν κάτι για την σωτηρία μας, ανταποκρινόμενοι στον αγώνα, στον πόνο, στην μετάνοια, στα δάκρυα όσων δεν προσκύνησαν τους συγχρόνους Βάαλ της αποστασίας.

Έχουμε άλλωστε και το παράδειγμα της Σοβιετικής Ενώσεως, όπου τα 70 χρόνια διωγμού κατά της Εκκλησίας δεν μπόρεσαν να σβήσουν την πίστη στα ευρύτερα στρώματα του ευσεβούς ρωσικού λαού, μάλλον και την στερέωσαν και λάμπρυναν.

Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, ο Εσταυρωμένος και Αναστάς, και όχι ο διάβολος, έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία. Και γι’ αυτό όσο και αν ο ουρανός συννεφιάζει, εμείς πάντα ελπίζουμε.


Γέροντας Γεώργιος Καψάνης
Καθηγούμενος Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου († 2014)

Αγιορειτική Μαρτυρία, τ. 2, σ. 74-75

Λενε καποιοι ιερεις: «…Μη τα βαζετε με τους αγιους αρχιερεις. Δεν ειμεθα ημεις εις θεσιν να τους ελεγχωμεν. Θα τους ελεγξη ο Θεος. Ημεις να κοιταξωμεν την ψυχουλαν μας. Εινε αμαρτια νὰ κρινομεν τον κληρον…». Ειναι αυτος ο λογος χριστιανικος; ΟΧΙ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «Αυτα τα λογια εινε ο,τι εχρειαζοντο οι αγιοι αρχιερεις δια να ζουν και να δρουν ασυδοτως…»

Λενε καποιοι ιερεις: «…Μη τα βαζετε με τους αγιους αρχιερεις. Δεν ειμεθα ημεις εις θεσιν να τους ελεγχωμεν. Θα τους ελεγξη ο Θεος. Ημεις να κοιταξωμεν την ψυχουλαν μας. Εινε αμαρτια νὰ κρινομεν τον κληρον…». Ειναι αυτος ο λογος χριστιανικος; ΟΧΙ ΑΠΑΝΤΑ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «Αυτα τα λογια εινε ο,τι εχρειαζοντο οι αγιοι αρχιερεις δια να ζουν και να δρουν ασυδοτως…»

Εἰς τὴν ἀδιαφορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ διὰ τὴν ἀνόρθωσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων συνετέλεσαν καὶ συντελοῦν πολλοὶ παράγοντες, ἐκ τῶν ὁποίων ἕνα ἐδῶ μνημονεύομεν, τὸν καθʼ ἡμᾶς κυριώτερον. Ὅτι δηλαδὴ ὑπὸ εὐλαβῶν κηρύκων καὶ πνευματικῶν πατέρων, μὴ θελόντων διὰ τὸ ἀπερίσπαστον τῆς ἱερᾶς διακονίας των νὰ ἔλθουν εἰς σὐγκρουσιν μὲ παρανομοῦντας ἀρχιερεῖς καὶ νὰ ἐμπλακοῦν εἰς περιπέτειας καὶ ἀγῶνας, κατʼ αὐτοὺς ἀκάρπους, ἐκαλλιεργήθη μία περιδεὴς συνείδησις. 
Διʼ ὄνομα Θεοῦ! Μὴ τὰ βάζετε μὲ τοὺς ἁγίους ἀρχιερεῖς. Δὲν εἴμεθα ἡμεῖς εἰς θέσιν νὰ τοὺς έλέγχωμεν. Θὰ τοὺς ἐλέγξη ὁ Θεός. Ἡμεῖς νὰ κοιτάξωμεν τὴν ψυχοῦλάν μας. 
Εἶνε ἁμαρτία νὰ κρίνομεν τὸν κλῆρον… Αὐτὰ εἶνε ὅ,τι ἐχρειάζοντο οἱ ἅγιοι ἀρχιερεῖς διὰ νὰ ζοῦν καὶ νὰ δροῦν ἀσυδότως. 
Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα.
Διὰ τοῦτον ἔκπληξιν προὐκάλεσεν ἡ συγκέντρωσις πιστοῦ λαοῦ εἰς τὸ κινηματοθέατρον «Ἀκροπὸλ» τὴν 7ην Φεβρουαρίου. Εἶνε ἡ πρώτη φορὰ εἰς τὴν νεωτέραν ἱστορίαν τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ὁ πιστὸς λαὸς ἔκαμε τόσον ζωηρῶς τὴν ἐμφάνισίν του καὶ ὕψωσε φωνὴν διαμαρτυρίας διὰ τὴν ἀθλίαν ἐκκλησιαστικὴν κατάστασιν τῶν ἡμερῶν μας. 
Πρώτην φορὰν πιστοὶ ἀπέβαλον τὴν φοβίαν, μήπως λέγοντές τι κατὰ τῶν σκανδαλοποιῶν ἐκπροσώπων τῆς Θρησκείας τοῦ Ναζωραίου ἁμαρτήσουν θανασίμως καὶ κολάσουν τὴν ψυχήν των, ὡς ἐτρομοκράτουν αὐτοὺς οἱ ἀσυνείδητοι ἐκεῖνοι ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι, μὴ πιστεύοντες εἰς κόλασιν αἰώνιον, ἐν τούτοις χρησιμοποιοῦν τὴν ἰδέα τῆς κολάσεως ὡς μέσον διὰ τοῦ ὁποίου ἐπιχειροῦν νʼ ἀφοπλίσουν τοὺς θέλοντας νʼ ἀγωνισθοῦν διὰ τὴν κάθαρσιν καὶ ἀνόρθωσιν τῆς Ἐκκλησίας. Εἴπομεν ὅτι δὲν πιστεύουν. Διότι, ἐὰν ἐπίστευον, οὐδέποτε θὰ ἐτόλμων νὰ διαπράξουν τοιαύτην ἀσχημίαν ὁποία εἶνε, κατὰ τοὺς ἱεροὺς Κανόνας, ἡ διʼ εὐτελεῖς λόγους ἀπὸ μιᾶς Μητροπόλεως εἰς ἄλλην μεταπήδησις. Τί εἰρωνεία, τί ὑποκρισία, τὶ θεομπαιξία! Ὁ ἀδίστακτος εἰς τὸ νὰ τολμᾶ τὰς πλέον ἀντικανονικὰς καὶ παρανόμους πράξεις, νὰ ζητῆ νὰ ἐμβάλη φόβον καὶ τρόμον εἰς τὰς ψυχὰς τῶν εὐλαβῶν διὰ νὰ μῆ ὑπερασπίσουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια ποὺ αὐτὸς ἀσυστόλως καταπατεῖ! 
Νὰ τρέμη ὁ πιστὸς νὰ φωνάξη τὸ «ἀνάξιος» διʼ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ὡς βδελύγματα ἐρημώσεως νὰ σταθοῦν ἐν τοῖς ἱεροῖς θυσιαστηρίοις, καὶ οἱ ἀνάξιοι νὰ μὴ φοβοῦνται καὶ νὰ μὴ τρέμουν ἐγγίζοντες τὰ ἅγια! Ὄχι, χριστιανέ! Δὲν κολάζεσαι, ἀλλʼ ἁγιάζεσαι. Ἁγιάζεις τὸ στόμα σου, ὅταν φωνάζης δικαίως τὸ «ἀνάξιος», καὶ μὲ τὴν ἁγίαν σου αὐτὴν φωνὴν ζητῆς νʼ ἀπομακρύνης ἐκ τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας τοὺς μισθωτοὺς ποιμένας, τοὺς κλέπτας καὶ ληστάς, τοὺς χριστεμπόρους καὶ θεοκαπήλους, τοὺς βαρεῖς λύκους, οἱ ὁποῖοι ἐνσκήπτουν εἰς τὸ ποίμνιον διὰ νὰ κλέψουν, νὰ θύσουν καὶ νʼ ἀπολέσουν (ἰδὲ Ἰωάν. 10, 10).
Αὐτὴν τὴν φοβίαν, ἡ ὁποία ἐκαλλιεργεῖτο ἐκ διαφόρων πλευρῶν καὶ διὰ διαφόρους σκοπούς, διέλυσεν ἡ συγκέντρωσις τῆς 7ης Φεβρουαρίου. Τὰ συνθήματα ποὺ ἐρρίπτοντο πρὸς κάθαρσιν καὶ ἀναγέννησιν τῆς Ἐκκλησίας ἐγίνοντο δεκτὰ μὲ ὁμοβροντίαν φωνῶν καὶ χειροκροτημάτων. Καὶ ἄν κανένα ἄλλο ἀποτέλεσμα δὲν προήρχετο ἐκ τῆς συγκεντρώσεως ταύτης, καὶ μόνον τὸ γεγονός, ὅτι διελύθη ἐπὶ τέλους ἡ φοβία καὶ δημοσία ἐξεφράζετο πλέον ἐκφαντορικῶς ὅ,τι πρὶν εἰς κατʼ ἰδίαν συναντήσεις σιγανῆ τῆ φωνῆ συνεζητεῖτο ὡς μυστικός τις πόθος, φθάνει τοῦτο νὰ καταστήση τὴν συγκέντρωσιν ἱστορικήν. 
Τὸ δὲ ἄξιον ἰδιαιτέρας ἐξάρσεως εἶνε, ὅτι εἰς τὴν συγκέντρωσιν ταύτην προσῆλθον ὄχι μόνον χριστιανοὶ τῆς Πρωτευούσης, Πειραιῶς καὶ περιχώρων, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἄλλων πόλεων τῆς Ἑλλάδος, ὡς Θεσσαλονίκης, Κοζάνης, Φλωρίνης, Γρεβενῶν, Γιαννιτσῶν, Κιλκίς, Κατερίνης, Λαρίσης, Βόλου καὶ Ἰωαννίνων, οἱ ὁποῖοι ἐν μέσω βαρυτάτου χειμῶνος δὲν ὑπελόγισαν ταλαιπωρίας ταξιδίου καὶ ἔξοδα, ἀλλʼ ὡς νὰ ἐπρόκειτο περὶ ἀτομικῆς των ὑποθέσεως μετὰ πολλῆς προθυμίας κατῆλθον εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ ἥνωσαν τὰς ἁγνὰς φωνὰς τῆς ἐπαρχίας μὲ τὰς φωνὰς τῆς Πρωτευούσης. Τὸ πλῆθος συνεκινήθη ἐκ τῆς παρουσίας τῶν χριστιανῶν οἱ ὁποῖοι ἀντεπροσώπευον διάφορα χριστιανικὰ σωματεῖα ἐπαρχιῶν. Ἀπεδείχθη ὅτι ὁ λαὸς ἤρχισε νὰ διεκδικῆ τὰ δικαιώματά του, καὶ ὅτι τὸ σύνθημα περὶ Ἐκκλησίας ἐλευθέρας καὶ ζώσης, ὡς ἠλεκτρικὸς σπινθῆρ διατρέχει πόλεις καὶ χωρία καὶ φθάνει μέχρι τῶν ἀκραίων σημείων τῆς Πατρίδος. Ἰδίως τὸ σύνθημα τοῦτο συγκινεῖ τὴν νέαν γενεάν, ἡ ὁποία, ἔχουσα ἔντονα δημοκρατικὰ φρονήματα, μὲ θλῖψιν καὶ ἀγανάκτησιν βλέπει ὄτι ἡ ἐλευθερία, ποὺ εἶνε καρπὸς τοῦ γνησίου θρησκευτικοῦ πνεύματος, στενάζει κάτω ἀπὸ τὸ βαρὺ πέλμα μιᾶς δεσποτικῆς ἀπολυταρχίας. Ὅλοι ὅσοι συμμετέσχον εἰς τὴν ἀλησμόνητον αὐτὴν συγκέντρωσιν ἐξῆλθον ἀποφασισμένοι νʼ ἀγωνισθοῦν σπουδαιότερον διὰ τὴν διαγώτισιν τοῦ λαοῦ.

Απόσπασμα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ», φυλ. 278, ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1965
Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Επιστολή Αποτείχισης των μελών του Ο.Χ.Σ. ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ

Δήμος Σερκελίδης
Διεύθυνση… Μπουμπουλίνας, Συκιές
τηλ… 6983@@@754
Θεσσαλονίκη 15 Ὀκτωβρίου 2018

Πρός: Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Νεαπόλεως Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβα
Σεβασμιώτατε,
Μέ τήν παροῦσα ἐπιστολή σᾶς ἐνημερώνω ὅτι, ἀκολουθώντας τήν διδασκαλία τῶν ἁγίων καί θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας στό θέμα τῆς κοινωνίας μέ τούς αἱρετικούς, διακόπτω τήν πνευματική κοινωνία μέ ἐσᾶς καί παύω νά ἐκκλησιάζομαι σέ ναούς, στούς ὁποίους μνημονεύεται τό ὄνομά σας κατά τίς ἱερές Ἀκολουθίες.
Μέ τήν πράξη μου αὐτή σᾶς καταγγέλλω ἐνώπιον τῆς Ἐκκλησίας ὡς Ἐπίσκοπο αἱρετίζοντα καί συγκεκριμένα ὡς ὀπαδό καί διδάσκαλο τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ ὡς μέλος τῆς Ιεράς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος αποδεχθήκατε τις αιρετικές αποφάσεις της λεγόμενης Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στό Κολυμπάρι τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016 καί ἔκτοτε δέν τίς ἀποκηρύξατε.
Σεβασμιώτατε, ὅπως καλά γνωρίζετε ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία, ἡ ὕπαρξη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι συνυφασμένη μέ τόν διαρκῆ ἀγώνα κατά τῶν αἱρέσεων. Αἵρεση εἶναι ἡ θρησκευτική διδασκαλία πού παρεκκλίνει ἀπό τή γνήσια καί αὐθεντική χριστιανική πίστη καί εἶναι ἑπομένως πλανεμένη, ἀντορθόδοξη καί ἀντιχριστιανική. Ὅπως ἐξηγεῖ ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος «...O Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικά κατερρακώθη μέ τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νά πολεμᾶ τήν Ἐκκλησία μέ μίαν νέαν μέθοδον, μέ τήν μέθοδον τῆς νοθείας. Δέν ἔρχεται νά πῆ ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι τίποτε, γιατί ἐνικήθη· ἔρχεται ὅμως νά μιλήση μέ τήν γλώσσα τῆς νοθείας καί νά πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγώ δέχομαι τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος!- ἀλλά...δέν εἶναι Θεός!” Ἤ τό ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!... Ἀλλά δέν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινομενικά ἄνθρωπος!” Καί οὕτω κάθ ἑξῆς. Δηλαδή μέ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νά δημιουργήση ὁ Διάβολος μίαν ἀπόκλισιν ἀπό τήν ἀλήθεια. Κι αὐτή ἡ ἀπόκλισης ἀπό τήν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις.»[1]
Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μέ τίς Ἅγιες Οἰκουμενικές καί Τοπικές Συνόδους καί μέ τά θεόπνευστα συγγράμματά τους, καταδίκασαν ὅλες τίς αἱρέσεις πού κατά καιρούς ἐμφανίστηκαν, ἀποκόπτοντας ὅσους τίς ἀκολούθησαν ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.
Ἀλλά ἡ καταδίκη τῶν αἱρέσεων, δυστυχῶς, δέν σήμαινε πάντα καί τήν ἐξάλειψή τους ἀπό τό προσκήνιο τῆς ἱστορίας. Ἔτσι, πολλές μεγάλες αἱρέσεις, ὅπως ὁ Γνωστικισμός, ὁ Ἀρειανισμός, ὁ Νεστοριανισμός, ὁ Μονοφυσιτισμός, ἐπιζοῦν σέ λαούς καί κοινότητες μέχρι καί σήμερα, ἐνῶ ἄλλες, ὅπως ὁ Παπισμός καί ὁ Προτεσταντισμός, ἀποτελοῦν τίς θρησκευτικές παραδοχές τῶν προοδευμένων λαῶν τῆς Δύσεως μέ ἱστορικά ἀποδεδειγμένη τήν ἐχθρική στάση τους ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπίσης, τούς τελευταίους αἰῶνες ἐπανέκαμψε δυναμικά ἡ εἰδωλολατρία, ἀρχικά ὑπό τήν μορφή τῆς Μασονίας ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἑωσφορική λατρεία καί στά νεώτερα χρόνια μέ τήν μορφή τῆς Θεοσοφίας, τοῦ πνευματισμοῦ, τῆς Νέας Ἐποχῆς, τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν κτλ.[2] Κοινό γνώρισμα ὅλων αὐτῶν τῶν ρευμάτων εἶναι ἡ σχετικοποίηση τῶν πάντων, μεταξύ αὐτῶν καί τῆς Εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας καί αὐτοῦ τοῦ θεανθρωπίνου προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος ἀπό τέλειος Θεός καί τέλειος Ἄνθρωπος ὑποβιβάζεται σέ μεγάλο δάσκαλο, μύστη, σέ ἴση θέση μέ τόν Βούδα, τόν Μωάμεθ, τόν Ζωροάστρη κτλ. Κοινή πεποίθηση ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ὅλων τῶν αἰώνων εἶναι ὅτι ὅλες αὐτές οἱ αἱρέσεις, οἱ πλάνες, τά θρησκευτικά ρεύματα καί οἱ ὀπαδοί τους εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, χωρίς μυστήρια, χάρη καί σωτηρία.
Τήν ὀρθή δογματική θέση γιά τά ὅρια μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν αἱρέσεων ἦρθε νά μεταβάλει μία νέα αἵρεση, ὁ Οἰκουμενισμός, πού ξεπήδησε ἀπό τά σπλάχνα τῆς Μασονίας καί ἡ ὁποία ἀπό τίς ἀρχές τοῦ 20ου αἰώνα ταλανίζει τήν Ἐκκλησία μας. Ὁ οἰκουμενισμός ἐπιδιώκει τήν ἕνωση τῶν χριστιανικῶν «ἐκκλησιῶν» καί ὁμολογιῶν, δηλαδή τῶν αἱρέσεων, ὄχι μέ ἀποκήρυξη τῶν αἱρετικῶν τους διδασκαλιῶν καί ἐνσωμάτωση μέ ἐπιστροφή στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλά διατηρουμένων τῶν αἱρέσεων. Θέλουν δηλαδή οἱ Οἰκουμενιστές νά ἑνωθεῖ ἡ Ἐκκλησία μέ τίς αἱρέσεις, ἐγκαταλείπουσα τήν ἀποκλειστικότητα καί μοναδικότητά της, διότι δῆθεν καμμία ἐκκλησία δέν διαθέτει τό πλήρωμα τῆς ἀληθείας, ἀλλά ὅλες ἔχουν μέρος αὐτῆς· καμμία δέν εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὅλες ἀποτελοῦν κλαδιά τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν γνωστή προτεσταντική «Θεωρία τῶν κλάδων». Ἡ σχέση τῆς αἵρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ μέ τήν Μασονία εἶναι ἀναμφισβήτητη, τόσο λόγω τῆς ὁμοιότητας τῶν δογμάτων καί τῶν σκοπῶν τους ὅσο καί ἀπό τήν ἔρευνα στήν δράση τῶν κύριων πρωταγωνιστῶν στήν λεγόμενη οἰκουμενική κίνηση.[3]
Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς μᾶς δίδει τόν ἑξῆς ὁρισμό τῆς αἵρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι κοινόν ὄνομα διά τούς ψευδοχριστιανισμούς, διά τάς ψευδοεκκλησίας τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Μέσα του εὑρίσκεται ἡ καρδία ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν οὐμανισμῶν (ἀνθρωπισμῶν), μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Παπισμόν. Ὅλοι δέ αὐτοί οἱ ψευδοχριστιανισμοί, ὅλαι αἱ ψευδοεκκλησίαι, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία αἵρεσις παραπλεύρως εἰς τήν ἄλλην αἵρεσιν. Τό κοινόν εὐαγγελικό ὄνομα των εἶναι ἡ παναίρεσις. …. Ἀφοῦ οὕτως ἔχουν τά πράγματα, τότε διά τόν παπιστικόν-προτεσταντικόν Οἰκουμενισμόν μέ τήν ψευδοεκκλησίαν του καί τόν ψευδοχριστιανισμό του δέν ὑπάρχει διέξοδος ἀπό τό ἀδιέξοδόν του, ἄνευ ὁλοψύχου μετανοίας ἐνώπιον τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας Του. Ἡ μετάνοια εἶναι τό φάρμακο δι' ἑκάστην ἁμαρτίαν, φάρμακο δοθέν στόν ἄνθρωπον ἀπό τόν μόνον Φιλάνθρωπο. Ἄνευ τῆς μετανοίας καί εἰσδοχῆς στήν Ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀφύσικο καί ἀδιανόητο νά ὁμιλῆ τίς περί τῆς ἑνώσεως “τῶν Ἐκκλησιῶν”, περί τοῦ διαλόγου τῆς ἀγάπης, περί τῆς intercommunio (δήλ. διακοινωνίας)».
Πέρασε, λοιπόν, σεβασμιώτατε, τό διάστημα ἑνός καί πλέον αἰῶνος κατά τόν ὁποῖο ἐμάχοντο ἡ Ὀρθοδοξία καί ὁ Οἰκουμενισμός. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς ζῶν ὀργανισμός μέ ἰσχυρό ἀνοσοποιητικό σύστημα, ἀντέδρασε στήν ἐπέλαση τῶν οἰκουμενιστικῶν μικροβίων. Ἐμφανίστηκαν ἅγιοι καί φωτισμένες προσωπικότητες πού μᾶς δίδαξαν ξεκάθαρα ὅτι μέσα στόν Οἰκουμενισμό, στήν οὐνιτική τύπου ἕνωση μέ τόν παπισμό καί τίς λοιπές αἱρέσεις κρύβεται τό πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου. Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, o Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, οἱ σύγχρονες ὀσιακές μορφές, ὁ Ἐπίσκοπος Φλωρίνης Καντιώτης, ὁ π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, ὁ π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ὁ π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ὁ π. Σπυρίδων Μπιλάλης, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, ὁ π. Γεώργιος Καψάνης, ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, ὁ π. Νικόδημος Μπιλάλης, ὁ π. Μάρκος Μανώλης, οἱ καθηγητές Κ. Μουρατίδης καί Ἀνδρέας Θεοδώρου, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος, ὁ Νικόλαος Σωτηρόπουλος κ.ἄ., ὅλοι τους ἀντέδρασαν μέ λόγια καί ἔργα στίς προσπάθειες γιά τήν ἕνωση πού κορυφώθηκαν ἐπί πατριαρχίας τοῦ Ἀθηναγόρα, συνεχίστηκαν ἐπί πατριαρχίας Δημητρίου καί γιγαντώθηκαν ἐπί πατριαρχίας Βαρθολομαίου. Ἀπό τούς ἀγῶνες τους ἔμειναν σέ ἐμᾶς παρακαταθήκη τά μή ἐπιδεχόμενα παρερμηνείας λόγια τους καί ἡ πράξη τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ Ἀθηναγόρα, μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ 15ου κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου ἀπό τά μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὅρους καί ἀπό τούς μακαριστούς τρεῖς Ἐπισκόπους τῶν Νέων Χωρῶν, Ἀμβροσίου Ἐλευθερουπόλεως, Αὐγουστίνου Φλωρίνης καί Παύλου Παραμυθίας γιά τά οἰκουμενιστικά του ἀνοίγματα καί τίς αἱρετικές διδασκαλίες του.
Ὡστόσο μέ καταχθόνιες μεθόδους, μέ προώθηση ὀπαδῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σέ καίριες θέσεις, σέ πατριαρχικούς θρόνους καί πανεπιστημιακές ἕδρες, σιγά σιγά ὁ Οἰκουμενισμός διέφθειρε τήν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδή ἐσᾶς, τούς ἐπισκόπους, τούς ἱερεῖς, τούς θεολόγους καί ὅλοι πλέον τρέχετε ἀπό “ἀγάπη” νά ἀγκαλιάσετε τούς “ἀδελφούς” μας Παπικούς, Προτεστάντες κτλ. Πλέον ἑνώθηκαν οἱ τρεῖς “καταιγίδες”, τοῦ ἄκρατου ὑλισμοῦ στό ἀτομικό πεδίο - πού καταλήγει σέ ἔμπρακτη εἰδωλολατρία τῶν παθῶν - τοῦ σχετικισμοῦ τῶν πάντων στό ἐπίπεδο τῶν ἰδεῶν καί τῆς θεολογίας - τῆς ἐκκοσμίκευσης στό ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο - καί δημιούργησαν τήν τέλεια “καταιγίδα” πού ὀνομάζεται Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου καί ἀπειλεῖ νά σαρώσει στό διάβα της ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει ὄρθιο καί ζωντανό στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ὅσα προηγήθηκαν, σεβασμιώτατε, εἶχαν ὡς σκοπό νά διαφωτίσουν μέ συντομία τήν θέση μας ἔναντι τοῦ Κολυμπαρίου. Μετά τό Κολυμπάρι τίποτα στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι τό ἴδιο. Μία μασονικῆς ἐμπνεύσεως αἵρεση, δαιμονιώδης καί ὀλέθρια, ἔγινε δόγμα τῆς Ἐκκλησίας. Συγκεκριμένα οἱ αἱρέσεις πού ἀπέκτησαν συνοδική κατοχύρωση στό Κολυμπάρι εἶναι οἱ ἑξῆς:[4]
1. Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τόν ὅρο «Ἐκκλησία» γιά τούς αἱρετικούς
Τό ἐπίμαχο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ὀνομάζει τίς χριστιανικές αἱρέσεις «Ἐκκλησίες»: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχεται τήν ἱστορική ὀνομασία τῶν ἄλλων ἑτεροδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν πού δέν εὑρίσκονται σέ κοινωνία μέ αὐτήν» (παρ. §6). Αὐτό ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ὅπου ὁμολογεῖται ἡ πίστη μας «εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»· στό «Πιστεύω» θεωρεῖται αὐτονόητο, σέ συνάρτηση μέ τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, ὅτι στή Μία Ἐκκλησία μας αὐτή ὑπάρχει «ἕνας Κύριος, μία Πίστη, ἕνα Βάπτισμα» (Πρός Ἐφεσίους 4, 5). Ἀντιθέτως, αὐτοί τούς ὁποίους τό Κολυμπάρι ὀνόμασε «Ἐκκλησίες» (Μονοφυσῖτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.ἄ.) ἔχουν δόγματα καταδικασμένα ὡς αἱρετικά ἐπί αἰῶνες ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τό 451 ἕως τό 879 καί ἕως τό 1895 (ἄρα δέν ἔχουμε «μία πίστη», τήν ἴδια - γι΄ αὐτό ἄλλωστε λέγονται καί ἑτερόδοξοι, «ἑτέρου δόγματος»). Ἔχουν ἀκόμη καί διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δῆθεν νοητή ἐπιφοίτηση κ.ἄ.).
2. Τό Κολυμπάρι ἀποδέχθηκε τήν «Δήλωση τοῦ Τορόντο»
Στό ἐπίμαχο κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου («Σχέσεις...») ἀναφέρεται ὀνομαστικά καί ἐπαινετικά ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», ἕνα κείμενο πού συμφωνήθηκε τό 1950 ἀπό τούς Ὀρθοδόξους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ λεγομένου«Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (τοῦ ΠΣΕ, πού ἱδρύθηκε τό 1948, ὅπου συμμετέχουν Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Μονοφυσῖτες). Λέγεται στό κείμενο τοῦ Κολυμπαρίου (παρ. §19) ὅτι: «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες-μέλη [...] ἔχουν βαθειά τήν πεποίθηση ὅτι οἱ ἐκκλησιολογικές προϋποθέσεις τῆς Δηλώσεως τοῦ Toronto […] εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ὀρθόδοξη συμμετοχή στό Συμβούλιο», δηλ. στό ΠΣΕ.
Στή «Δήλωση τοῦ Τορόντο», μολονότι γίνονται καί κάποιες ὀρθές ἐκκλησιολογικές διευκρινίσεις, ὡστόσο λέγεται, μεταξύ ἄλλων πλανῶν, ὅτι: «Οἱ Ἐκκλησίες-μέλη ἀναγνωρίζουν ὅτι τό νά ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι πιό περιεκτικό ἀπό τό νά ἀποτελεῖ μέλος τῆς δικῆς του Ἐκκλησίας» (κεφ. 4, §3). Συνεπῶς, ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» δῆθεν δέν περιορίζεται ἐντός τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά ὑπάρχει Ἐκκλησία (δηλ. σωτηρία) καί ἐκτός Ὀρθοδοξίας, στόν χῶρο τῆς αἱρέσεως, σύμφωνα μέ τή «Δήλωση τοῦ Τορόντο».
3. Τό Κολυμπάρι ἐπικύρωσε τίς αἱρέσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε, τοῦ Πουσάν, τοῦ Μπαλαμάντ κ.ἄ.
Τό Κολυμπάρι, μέσῳ τοῦ ἰδίου παραπάνω κειμένου («Σχέσεις...»), ἐπαινεῖ τούς μέχρι τώρα θεολογικούς διαλόγους Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν, διότι λ.χ. «ἐκτιμᾷ θετικῶς τά θεολογικά κείμενα πού ἐκδόθηκαν ἀπό αὐτήν [τή σχετική Ἐπιτροπή τοῦ ΠΣΕ...], τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀξιόλογο βῆμα στήν Οἰκουμενική Κίνηση γιά τήν προσέγγιση τῶν Χριστιανῶν» (παρ. §21).
Ἡ ἔμμεση αὐτή ἐπικύρωση, ἀκόμη καί ἄν δέν κατονομάζει τίς εἰδικότερες θέσεις τῶν κειμένων αὐτῶν, ὅμως τά ἐπικυρώνει συλλογικῶς. Ἄλλωστε, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι Πενθέκτη (β΄ Κανών) καί Ἑβδόμη (α΄ Κανών) ἔδωσαν οἰκουμενικό κῦρος στούς ἱερούς Κανόνες τῶν Τοπικῶν Συνόδων, χωρίς νά ἀναφέρονται λεπτομερῶς σέ αὐτούς.
Μιά προσεκτική ματιά δείχνει τί ἀπαράδεκτα καί αἱρετικά ἔχουν γραφεῖ, δυστυχῶς, στά σημαντικότερα ἀπό τά κείμενα τῶν «Θεολογικῶν Διαλόγων».
Τό κείμενο τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε (ΠΣΕ, Βραζιλία, 2006) λέγει (παρ. §§6-7) ὅτι «Κάθε Ἐκκλησία [εἴτε ἡ Ὀρθόδοξη εἴτε οἱ προτεσταντικές κ.λπ. τοῦ ΠΣΕ] εἶναι ἡ Καθολική Ἐκκλησία, ἀλλά ὄχι ὁλόκληρη. Κάθε Ἐκκλησία ἐκπληρώνει τήν Καθολικότητά της, ὅταν εὑρίσκεται σέ κοινωνία μέ τίς ἄλλες Ἐκκλησίες [...] Ὁ ἕνας χωρίς τόν ἄλλον εἴμαστε πτωχευμένοι» καί ὅτι (§5) «ἐνδέχεται νά ὑπάρχουν νόμιμα διαφορετικές διατυπώσεις τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας», δηλαδή δέν βλάπτει ἡ διαφοροποίηση τῶν δογμάτων !
Τό κείμενο τοῦ Πουσάν (ΠΣΕ, Νότιος Κορέα, 2013) λέγει, μεταξύ πολλῶν ἄλλων πλανῶν, ὅτι «μετανοοῦμε γιά τίς διαιρέσεις μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν μας καί ἐντός αὐτῶν», οἱ ὁποῖες ὑπονομεύουν «τή μαρτυρία μας γιά τό εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ» (παρ. §14). Μέ ἄλλα λόγια, μετανοοῦμε πού οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς ἔσωσαν ἀπό τίς αἱρέσεις, ἀποκόπτοντάς τις ἀπό τήν Ἐκκλησία !
Ἡ Συμφωνία τοῦ Balamand (Λίβανος, 1993) μεταξύ Ὀρθοδόξων καί αἱρετικῶν Παπικῶν, λέει (παρ. §§13-14) ὅτι: «Καί ἀπό τίς δύο πλευρές ἀναγνωρίζεται ὅτι αὐτό πού ὁ Χριστός ἐμπιστεύθηκε στήν Ἐκκλησία Του [...] δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται σάν ἰδιοκτησία τῆς μιᾶς μόνον ἀπό τίς Ἐκκλησίες μας. Στά πλαίσια αὐτά εἶναι προφανές ὅτι κάθε εἴδους ἀναβαπτισμός ἀποκλείεται». Ἐπίσης, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη καί ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἀναγνωρίζονται ἀμοιβαῖα ὡς “ἀδελφές Ἐκκλησίες”, ὑπεύθυνες ἀπό κοινοῦ γιά τήν διατήρηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ στήν πιστότητα πρός τό Θεῖο Σχέδιο, πολύ ἰδιαίτερα δέ σέ ὅ,τι ἀφορᾶ στήν ἑνότητα»· ἀλλοῦ, διακηρύσσεται (παρ. §30) ὅτι «οἱ εὐθῦνες γιά τόν χωρισμό εἶναι μοιρασμένες» μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν!
Παρά ταῦτα, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου (ὡς μιά «καθώς πρέπει» (“decent”) αἱρετική Σύνοδος) διακήρυξε παραπλανητικῶς ὅτι «οἱ διάλογοι πού διεξάγονται ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία οὐδέποτε σήμαιναν οὔτε σημαίνουν καί δέν πρόκειται νά σημάνουν ποτέ ὁποιονδήποτε συμβιβασμό σέ ζητήματα πίστεως. Οἱ διάλογοι αὐτοί εἶναι μαρτυρία περί τῆς Ὀρθοδοξίας» (Ἐγκύκλιος, VII, §20).
4. Τό Κολυμπάρι ἀπέρριψε ὀρθόδοξες βελτιωτικές προτάσεις
Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ὁ ὁποῖος συμμετέσχε στή Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου, ἀλλά δέν ὑπέγραψε τό ἐν λόγῳ προβληματικό κείμενο, σέ εἰδική ἀνάλυσή του («Οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ΑκΜΣ καί ἡ κατάληξή τους»), μαρτυρεῖ ὅτι στό Κολυμπάρι ἀπορρίφθηκαν (προσοχή!) οἱ ἑξῆς διορθωτικές (ὀρθόδοξες) προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (βλ.«Θεοδρομία», ΙΗ΄ 3.4 [Ἰολ –Δεκ 2016] 416-436):
(α) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν δέχεται τήν ἐγκυρότητα τῶν μυστηρίων τῶν ἑτεροδόξων (αἱρετικῶν), ἀσχέτως ἀπό τόν τρόπο πού τούς ἐντάσσει στήν Ἐκκλησία, ὅταν μεταστραφοῦν.
(β) Τήν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» ἡ Ὀρθοδοξία τήν κατανοεῖ μόνον ὡς ἐπιστροφή («ἐπισυναγωγή») τῶν ἄλλων στήν Ὀρθοδοξία.
(γ) Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν βλέπει τόν ἑαυτό Της ὡς μέρος «τοῦ διαιρεμένου χριστιανικοῦ κόσμου», δηλ. σάν θραῦσμα ἑνός ἑνιαίου μείγματος Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως.
Ἡ ἀπόρριψη ὅλων τῶν παραπάνω διευκρινίσεων «φωτίζει» τό τί πραγματικῶς ἐννοεῖ τό Κολυμπάρι, ὅταν ὁνομάζη «Ἐκκλησίες» τούς ἑτεροδόξους-αἱρετικούς. Τούς θεωρεῖ «Ἐκκλησία», ὅπως εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη.
5. Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ἱεραποστολή μας στούς αἱρετικούς
Στό ἴδιο κείμενο τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου, γράφεται ὅτι οἱ διάλογοι διεξάγονται ἐνῷ ταυτοχρόνως «ἀποκλείεται κάθε πράξη προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προκλητικῆς ἐνέργειας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» (παρ. §23).
Ἄς προσεχθεῖ ἐδῶ ὅτι δέν γίνεται λόγος περί «βιαίου προσηλυτισμοῦ» (“forcible conversion”), ἄρα ἐννοεῖται καί ἡ ἁπλῆ προσπάθειά μας νά φέρουμε κάποιον στήν Ὀρθοδοξία. Μάλιστα, ἡ προσθήκη τῆς φράσεως «κάθε ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ» καθιστᾷ καταφανές ὅτι ἀπαρνούμαστε γενικῶς τό καθῆκον νά ὁδηγοῦμε τούς ἄλλους στήν Ὀρθοδοξία ἐπικρίνοντας τίς αἱρέσεις τους κ.λπ.!
Ἀντιθέτως, οἱ θεόπνευστοι ἱεροί Κανόνες ἐπιτάσσουν ὅτι ὅποιος Ἐπίσκοπος δέν προσπαθεῖ νά μεταστρέψει τούς αἱρετικούς στήν Ὀρθοδοξία πρέπει νά τιμωρεῖται (Καρθαγένης ρλα΄ καί ρλβ΄).
6. Τό Κολυμπάρι ἀρνήθηκε τήν ὀρθόδοξη ἀντιρρητική θεολογία τῆς τελευταίας χιλιετίας
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ «Στῦλος γεγονώς Ὀρθοδοξίας», θεωρεῖ προβληματική ὁποιαδήποτε Σύνοδο δέν συντελεῖ στήν ἐπίλυση εἴτε κάποιου ἐπείγοντος λειτουργικοῦ θέματος εἴτε στήν καταδίκη κάποιας αἱρέσεως, καί προσθέτει: «Οἱ σύνοδοι ὅμως πού τώρα ὑποκινοῦνται ἀπό αὐτούς ποιά εὔλογη αἰτία ἔχουν; Ἄν μέν ἔχει προκύψει κάποια ἄλλη νεότερη αἵρεση [...] νά ποῦν ποιές εἶναι οἱ ἐπινοήσεις στήν ὁρολογία καί ποιοί οἱ εἰσαγωγεῖς της» (PG 26, 689a). Ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου δέν εἶχε οὔτε τήν ἀγάπη οὔτε τήν φώτιση γιά νά ἐπιλύσει τό παλαιοημερολογιτικό πρόβλημα· καί δέν καταδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἤ πολύ περισσότερο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος τίς περιλαμβάνει καί τίς ἀθωώνει ὅλες· δέν ἐπικύρωσε π.χ. οὔτε δέχθηκε ὡς 8η καί 9η Οἰκουμενική τίς σχετικές προηγηθεῖσες Συνόδους τοῦ 879-880 καί τῶν μέσων τοῦ 14ου αἰ. (Ἡσυχαστικές). Ταιριάζει σχετικῶς τό τοῦ Μ. Ἀθανασίου: «Αὐτοί πού ἀπαξιώνουν τήν Σύνοδο πού ἔγινε ἐναντίον της [τῆς αἱρέσεως], δηλαδή ἐκείνην τῆς Νικαίας, τί ἄλλο θέλουν ἀπό τό νά ἐπικρατήσουν τά φρονήματα τοῦ [αἱρετικοῦ] Ἀρείου; Γιά ποιό ἄλλο πρᾶγμα εἶναι ἄξιοι λοιπόν παρά νά καλοῦνται Ἀρειανοί καί νά ἔχουν τό ἴδιο ἐπιτίμιο μέ ἐκείνους;» (PG 26,1032a).
Ἑπομένως καί στήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὅπως καί σήμερα, οἱ αἱρετικοί δέν ἐπιδίωκαν τήν καταδίκη τῆς Ὀρθοδόξου Α΄ (Οἰκουμενικῆς) Συνόδου τῆς Νικαίας, ἀλλά τήν σιωπηλή προσπέραση-ἀντικατάστασή της καί τοῦ Συμβόλου της ἀπό ἄλλη αἱρετική σύνοδο καί ἀπό διφορούμενο Σύμβολο Πίστεως (Μ. Ἀθανάσιος PG 25,549a-c & 26,808d). Καί ἐδῶ ἀντιστοίχως, ἡ Σύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου ὄχι μόνον ἀπέφυγε ἐπιμελῶς νά καταδικάση τίς πρόσφατες αἱρέσεις, ἀλλά ἐπιπλέον τίς ὀνόμασε «ἐκκλησίες» καί ἔτσι διαρρήδην ἀποδεικνύεται ἐξ ἴσου αἱρετική![5]
Ἐσεῖς, σεβασμιώτατε, ὑπογράψατε, στηρίζετε καί ἐφαρμόζετε τίς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου, πού εἰσάγουν στήν Ἐκκλησίας μας τίς ὡς ἄνω αἱρέσεις. Συνεπῶς εἶστε ὑπόλογος ἀπέναντι στόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τήν Ἐκκλησία ὡς ὑποστηρικτής καί ὑπέρμαχος αἱρέσεων, καί σέ μία μελλοντική ὄντως Ὀρθόδοξη σύνοδο, ἄν δέν μετανοήσετε ἐμπράκτως, θά καταδικαστεῖτε καί θά ἀποκοπεῖτε ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Σέ αὐτήν τήν κατάσταση τίθεται τό ἐρώτημα τί ὀφείλει νά πράξη τό λογικό ποίμνιο, ἐμεῖς οἱ λαϊκοί, ὅταν διαπιστώνουμε ὅτι ὁ ποιμένας μας, αὐτός πού θά θά ἔπρεπε νά μᾶς ὁδηγῆ στόν Χριστό ἀπό τόν ἀσφαλῆ δρόμο τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπως τήν παραλάβαμε ἀπό τούς Ἁγίους μας, μᾶς ὁδηγῆ στήν αἵρεση καί τήν ἀπώλεια ἀπό τόν φαρδύ δρόμο τῆς αἵρεσης;
Εὐτυχῶς, μέσα στήν γενική ἀπάθεια καί ἀδιαφορία τῶν πολλῶν, βρέθηκαν ἀγωνιστές ἱερεῖς μέ ὀρθόδοξη πίστη, φρόνημα καί ἦθος, πού μιμήθηκαν τούς παλαιούς πατέρες καί διέκοψαν τό μνημόσυνο τοῦ οἰκείου τους ἐπισκόπου πού ὑποστηρίζει ἤ ἀνέχεται τήν ἐφαρμογή τῶν αἱρετικῶν ἀποφάσεων τοῦ Κολυμπαρίου. Ἀκολουθώντας τό παράδειγμά τους, ὀφείλουμε καί ἐμεῖς σύμφωνα μέ τούς ἱερούς κανόνες νά μήν ἐκκλησιαζόμαστε ὅπου λειτουργεῖ οἰκουμενιστής, δηλαδή αἱρετικός ἐπίσκοπος ἤ ὅπου μνημονεύεται τό ὄνομά του. Πρῶτον γιά νά μήν ἐνισχύουμε τήν αἵρεση, δεύτερον γιά νά γίνη φανερή ἡ ἀντίδρασή μας καί νά καταγγελθοῦν δημοσίως τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ ἐπισκόπου μας, πού ἀπό ποιμένας κατήντησε λυκοποιμένας, καί τρίτον γιά νά ἀφυπνισθῆ ἡ συνείδηση τοῦ ἐπισκόπου, ἄν ἀπό ἄγνοια, ἀπροσεξία ἤ φόβο ἔσφαλε καί ὄχι ἐκ προθέσεως καί προμελέτης καί νά μεταμεληθῆ καί νά καταδικάση δημόσια τήν αἵρεση καί ἔτσι νά ἐπέλθη εἰρήνη στήν Ἐκκλησία. Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων,σεβασμιώτατε, σᾶς δηλώνω τά ἑξῆς:

Ὡς ἔσχατος ὅλων τῶν χριστιανῶν τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὅμως μοῦ ἀνήκει ὅσο ἀνήκει καί σέ ἐσᾶς, σᾶς ἐγκαλῶ ἐνώπιον τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καί τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ὡς ἐν δυνάμει αἱρετικό καί διακόπτω τήν πνευματική κοινωνία μαζί σας.
Δέν προσχωρῶ σέ ἄλλη ἐκκλησία, σέ σχίσματα, παλαιό ἡμερολόγιο, ΓΟΧ κτλ. Θά ἐκκλησιάζομαι μόνο ὅπου λειτουργοῦν ἱερεῖς πού δέ σᾶς μνημονεύουν, κάνοντας χρήση τοῦ δικαιώματος τῆς διακοπῆς μνημοσύνου τοῦ προϊσταμένου ἐπισκόπου τους, ὅπως σαφῶς ὁρίζει ὁ 15ος κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπί Μεγάλου Φωτίου, μέχρι νά συμβῆ ἕνα ἐκ τῶν δυό:

α. ἤ νά καταδικάσετε τήν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου καί νά ἀποκηρύξετε τόν Οἰκουμενισμό μέ λόγια καί ἔργα
β. ἤ νά καταδικαστεῖτε ἀπό ὀρθόδοξη σύνοδο ὡς αἱρετικός καί νά τοποθετηθῆ στή θέση σας ἄλλος ὀρθόδοξος ἱεράρχης. Εὔχομαι νά συμβῆ τό πρῶτο σύντομα.

Μέ σεβασμό
Σερκελίδης Δήμος 


ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ



Από το Άγιον Όρος, ο γέροντας Σάββας Λαυριώτης, έκ μέρος των Αγιορειτών Πατέρων μας έστειλε αυτό το κείμενο προς δημοσίευση.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ

“Τί ἑπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε ἀπό τῆς ὁδοῦ σου; Ἐσκλήρυνας τάς καρδίας ἡμῶν, τοῦ μή φοβεῖσθαι;” ( Ἠσ.ξ, 17). 

“ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καὶ ὀπίσω ἀνωφελοῦς ( τῶν εἰδώλων), ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’ ,8). 

Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι φῶς καὶ λύχνος στὴν ζωὴ μας.Τὰ ἀναγνώσματα τῶν ἀκολουθιῶν, τὰ τροπάρια καὶ τὰ συναξάρια εἶναι μέσα στὴν καθημερινότητα τοῦ μοναχοῦ.Τὰ ἀνωτέρω προφητικὰ, διαβάζουμε κατὰ τὸν ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. 

Στήν ἐποχὴ μας ζοῦμε, ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε πράγματα ἀπίστευτα. Ἕνα τέτοιο ἀπίστευτο κι ὅμως ἀληθινὸ εἶναι καὶ τὸ κατωτέρω γεγονός. 

Διαβάσαμε στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο (26 Ὀτωβρίου 2018, ἀρ. φυλ. 2232)-μία ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ἀγωνιστικὲς ἐφημερίδες, ποὺ ἔχουν ἀπομείνει καὶ ἡ πιὸ πολύχρονη ἐπὶ πενήντα χρόνια καὶ πλέον ἱστορία, στὴν ὁποία ἔγραφαν κάποτε ἐξέχοντες ἁγιορεῖτες, ὅπως ὁ Ἡγούμενος Γαβριὴλ καὶ ὁ μοναχὸς Θεόκλητος οἱ Διονυσιὰτες κ.ἄ, γράφει, λοιπὸν, ὃτι οἱ Μητροπολῖτες Δράμας Παῦλος καί Νεαπόλεως Βαρνάβας μαζὶ μὲ τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους Πέτρο, μετέβησαν τήν 14ην Ὀτωβρίου εἰς μουσουλμανικό (μωαμεθανικό) νεκροταφεῖον, ὅπου συμπροσευχήθηκαν μέ Ἰμάμη διά συγγενῆ σημαίνοντος ἐπιχειρηματίου (Τούρκου). Δημοσιεύει δέ καί φωτογραφία, ὅπου μὲ σηκωμένα τά χέρια δέονται ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ Τούρκου. Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ video, τὸ ὁποῖο ἔχει κυκλοφορήσει καὶ μπορεῖ κάποιος νὰ τὸ δεῖ, καὶ τὰ ὁποῖα ἀπό μόνα τους μιλᾶνε. 

Τὶ συμβαίνει, λοιπὸν; Ἐπίσκοποι καὶ ἁγιορεῖτες Ἡγούμενοι, ἄφησαν τὸ Εὐαγγέλιο κι ἔπιασαν τὀ Κοράνιο, ἄφησαν τὸν Χρισταινισμὸ καί προσχώρησαν στὸν Μωαμεθανισμὸ; Ἄλλαξαν μὲ λίγα λόγια θρησκεία; Δὲν θέλουμε νὰ πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Μήπως ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας, κάτι ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια διενεργεῖται διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ποὺ θὰ εἶναι ὁ ἔσχατος πειρασμὸς τῆς Ἐκκλησίας; 

Ἔχει περάσει, ἤδη, ἕνας μήνας καὶ περιμέναμε ἀπὸ τὸ θεσμικὸν ἃγιον Ὄρος, τὴν Ἱερὰ Κοινότητα, ὃτι θὰ εἶχε ἐπιληφθεῖ, ἑνὸς τόσο σοβαροῦ θέματος. Ἄν ζοῦσαν οἱ παλαιοὶ ἁγιορεῖτες πατέρες σήμερα, θὰ κλαίγανε, ὃπως οἱ προφῆτες τῆς Π.Διαθήκης.“ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καὶ ὁπίσω ἀνωφελοῦς ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’,8). 

Τόσοι Ἡγούμενοι, τόσοι Ἱερομόναχοι, Πνευματικοὶ καὶ Μοναχοὶ σὲ Μοναστήρια, Κελλιὰ καὶ Σκῆτες, δέν ἐνδιαφέρονται πιὰ γιὰ τὰ θέματα τῆς πίστεως; 

Τὰ ἐκ τῆς Εὐρώπης μασωνικὰ κονδύλια μὲ τὰ ὁποῖα οἱ Μονὲς ''ἐξωραΐζουν'' μὲ χλιδὴ καὶ πολυτέλειες τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὥστε νὰ τὸ κάνουν πιὸ ἑλκυστικὸ καὶ τουριστικὸ, κατασκανδαλίζοντας τὸν λαὸ, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέσα στὴν φτώχεια καὶ πεινάει, εἶναι πιὸ ἀγαπητὰ, θεάρεστα καὶ πατροπαράδοτα; Μήπως τὰ οἰκονομικὰ θέματα ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία γιὰ τὴν σωτηρία μας; 

Ἐμεῖς, ὅμως, πῶς μποροῦμε νὰ σιωπήσουμε μπροστὰ σὲ μία τέτοια ἀσέβεια! Θὰ σηκωθοῦν καὶ οἱ πέτρες ἐναντίον μας. Ὡς ἐλάχιστοι, ἁπλοὶ καὶ ἄσημοι ἁγιορεῖτες μοναχοὶ, γιά λόγους, λοιπὸν, καθαρὰ συνειδήσεως καί ὀρθοδόξου ὁμολογίας, ὅπως ἔχουμε, ἤδη διαχωρίσει τήν θέσι μας ἐκκλησιολογικῶς, ὃσον ἀφορᾶ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνεγνωρίσθησαν συνοδικῶς οἱ Παπικοὶ οἱ Μονοφυσῖτες καὶ ἡ πανσπερμία τῶν Προτεσταντῶν, ὡς Ἐκκλησίες, κάτι τὸ ὁποῖο ἀντιβαίνει στὴν ὀρθόδοξη πίστι μας καὶ τὸ ἔχουμε ἀναλύσει ἁγιοπατερικῶς καὶ θεολογικῶς στὸ δημοσιευθὲν κείμενο “Ὁμολογία πίστεως”, ὡς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, μὲ τὴν ἴδια αἴσθησι εὐθύνης καταγγέλουμε καὶ τὸ παρὸν γεγονὸς, ἐνώπιον τῆς θεσμικῆς ἀρχῆς τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου. 

Ὁ ἐν λόγῳ ἁγιορείτης ἡγούμενος, δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ, διὰ ἄγνοια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως κὰι τῶν Ἱερῶν κανόνων. Πῆγε σὲ καθαρὰ θρησκευτικὸ χῶρο, σὲ Μωαμεθανικὸ νεκροταφεῖο καὶ συμπροσευχήθηκε μὲ Ἰμάμη, δεόμενος ὑπὲρ ἀναπαύσεως, ὄχι αἱρετικοῦ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀλλοθρήσκου, αὐτὸ εἶναι ἀνήκουστο. Εἶναι συνάμα ἀξιοσημείωτο, καὶ πολὺ ὀδυνηρὸ, ὅτι πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, ἁγιορεῖτες, τολμοῦν καὶ συμμετέχουν σὲ συμπροσευχὲς καὶ μάλιστα προχωροῦν ἀπὸ τὸν διαχριστιανικὸ Οἰκουμενισμὸ στὸν διαθρησκειακὸ Οἰκουμενισμὸ, καθότι, τελευταίως, ἔχουν προηγηθεῖ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἁγιορεῖτες μοναχοὺς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικοὺς παπικοὺς, μέσα σὲ ναοὺς, ὅπως στὸ Φανάρι, στὴν Σμύρνη κ.ἀ, καὶ ὅλοι αὐτοὶ σύν τοῖς ἄλλοις καυχῶνται ὅτι εἶναι καὶ ἀπόγονοι μεγάλων νηπτικῶν Γερόντων ... 

Γιὰ ὅλα αὐτὰ, θὰ θέλαμε νὰ καταθέσουμε, ὄχι δικὲς μας προσωπικὲς κρίσεις, ἀλλ ὅπως κάνουμε πάντα, θὰ προβάλλουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἀς δοῦμε πρῶτα τί μᾶς λέγουν περί τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ καὶ τοὺς Μωαμεθανοὺς μὲ τοὺς ὁποίους τόσο ἄνετα συμπροσευχήθηκε ὁ ἐν λόγῳ ἡγούμενος καὶ οἱ ἐπίσκοποι. 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ἁγιορείτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους Πατέρες καὶ θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν κατὰ τὸ 1354 ταξίδευε διὰ θαλάσσης πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολι διὰ νὰ μεσιτεύσει μὲ σκοπὸ νὰ ἐπέλθει εἰρήνη στὴν ἐμφύλια διαμάχη, μεταξὺ τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καὶ τοῦ Καντακουζηνοῦ, συνελήφθη αἰχμάλωτος ἀπὸ τοὺς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχαν καταλάβει ὁλόκληρη τὴν Μ. Ἀσίαν, ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὴν πίστι καὶ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἀρχόντων. Ὡς αἰχμάλωτος ὤν ἐκλήθη τρεῖς φορὲς σὲ διάλογο μὲ τὸν Ἐμίρη τῶν Ἀχαιμενίδων Τούρκων, (ὄχι βέβαια σάν τούς διαλόγους ποὺ κάνουν οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς), καθώς καὶ μὲ τοὺς Χιόνες, δηλαδὴ ἐξισλαμισμένους Χριστιανοὺς, τότε μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, ὡμολόγησε μὲ παρρησία: 

α) Ὅτι ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς, ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς, ὁ Πατὴρ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. 

β) Ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς προφήτης, ἀλλὰ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ διὰ μέσῳ ὅλων τῶν Προφητῶν προφητευόμενος. 

γ) Ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ τρόπαιο καὶ ἡ σημαία τοῦ Χριστοῦ (καὶ δέν τὸν ἔβγαζε γιὰ νὰ μὴ προσβάλλει τοὺς Μωαμεθανοὺς εἰσβολεῖς, ποὺ ἔχουν φέρει στὴν πατρίδα μας, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς - Ἀρχιεπίσκοποι, κ.ἄ). 

Καὶ δ) στὴν ἐρώτησι τοῦ Τασιμάνη (ἄρχοντα), ἐσεῖς πῶς δὲν δέχεσθε τὸν δικὸ μας προφήτη καὶ δὲν πιστεύετε στὸ βιβλίο του, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἀπήντησε μὲ θάρρος, φέροντας μαρτυρίες καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Κοράνιο, λέγοντας:. 

Ὃτι ὁ Χριστὸς μαρτυρεῖται, ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς Προφῆτες καὶ αὐτὸς μόνο λέγεται ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, καὶ μόνος αὐτὸς γεννήθηκε ἀπὸ Παρθένο Μητέρα. Αὐτὸς μόνος ἀνελήφθηκε στοὺς οὐρανοὺς καὶ διαμένει ἀθάνατος καὶ μόνο σέ αὐτὸν ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἔλθει νὰ κρίνει ζῶντες καὶ νεκροὺς.Ὅλα αὐτὰ ὁμολογοῦνται καὶ ἀπὸ ἐσᾶς τοὺς Τούρκους, γι αὐτὸ ἐμεῖς πιστεύουμε στὸν Χριστὸ καὶ στὸ Εὐαγγέλιό Του. Τὸν δὲ Μουχάμετ δέν τὸν εὑρίσκουμε οὔτε ἀπὸ τοὺς προφῆτες νὰ μαρτυρεῖται, οὔτε τίποτε θαυμαστὸ καὶ ἀξιόλογο ἔχει ἐπιτελέσει καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πίστι, γι αὐτὸ καὶ δὲν πιστεύουμε σ αὐτὸν οὔτε στὸ στὸ βιβλίο του ( τὸ Κοράνιο), ποὺ παρέδωσε. (βλ. Φιλοθέου Κοκκίνου, Βίος Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ε.Π.Ε, τ,70, σ.345 373). 

Καὶ ἐπιγραμματικὰ ἔλεγε:” Τοῖς πάντων βαρβάρων βαρβαρώτατοι τὸ δυσεβὲς, θεομισὲς καὶ παμμίαρον τοῦτο γένος, πιστεύουν ἀνθρώπῳ ψιλῶ καὶ θνητῷ, Μωάμεθ οὖτος”.(...). Εἶναι ἀρκοῦντος ἱκανὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξουν πῶς μιλοῦσαν καὶ ὁμολογοῦσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τὴν πίστι τους ἐνώπιον τῶν ἀλλοθρήσκων καὶ αἱρετικῶν. 

Ἄς δοῦμε ἀκόμη καὶ ἕναν ἄλλον ἁγιορείτη ἅγιο, τὸν μεγάλο Διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς σκαβωμένης Ρωμιωσύνης, τὸν ὅσιο Νικόδημο, ὅπου καὶ αὐτὸς ζῶντας μέσα στὴν σκλαβιὰ τῆς Τουρκοκρατίας, ὄχι μόνο δέν ἔκανε διπλωματία καὶ πολιτικὴ μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους, ἀλλ ἀπεναντίας δίδασκε διὰ τῶν ἁγιοπνευματικῶν συγγραμμάτων του, καὶ προετοίμαζοντας πολλοὺς νεομάρτυρες διὰ τὸ μαρτύριο, ἀνεδείχθη ἀλλείπτης τῶν Νεομαρτύρων καὶ μᾶς παρέδωσε τὰ συγκινητικὰ μαρτυρολόγιά τους, ὅπως τὰ κατέγραψε στὸ Νέο Μαρτυρολόγιο, γράφοντας. ”...πολλοὶ ἐκ τῶν Νεομαρτύρων τούτων ἐλεήσαντες τὴν ἀπώλειαν τῶν ἀλλοπίστων, ἐπῆγαν ἐπὶ τούτου εἰς τὸ μαρτύριον καὶ ἐκήρυξαν εἰς αὐτοὺς τὴν ἀλήθειαν, διδάσκοντές τους νὰ ἀφήσουν τὸ σκότος, εἰς τὸ ὀποῖο εὑρίσκονται καὶ νὰ προστρέξουν εἰς τὸ φῶς τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοσεβείας καὶ πίστεως, ἵνα μὴ κατακριθῶσιν ἐν τῷ ἀσβέστῳ πυρὶ τῆς κολάσεως” (Λόγος εἰς τοὺς Νεομάρτυρες). Βλέπουμε μὲ τὶ παρρησία γράφει γιὰ τὴν μοναδικότητα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πῶς ἐλέγχει τοὺς ἀλλοθρήσκους, προκειμένου νὰ διαφυλλάξουν οἱ Χριστιανοὶ τὴν πίστι τους; Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς, ἁγιορείτης καὶ αὐτὸς, μὲ πόσο ἱεραποστολικὸ ζῆλο, ἀποστολικῶς διέτρεξε σὲ ὁλόκληρη τὴν ρωμηωσύνη, σέ βουνὰ καὶ θάλασσες, καὶ πολλὰ χωριὰ, τὰ ὁποῖα ἄλλα εἶχαν ἀλλαξοπιστίσει καὶ ἄλλα ἀλλαξογλωσσίσει, ὕστερα ἀπὸ ἀφόρητες πιέσεις, αὐτὸς μὲ τὸν εὐαγγελικὸ καὶ ἀποστολικό του λόγο, τὰ ἐπανέφερε στὴν πατροπαράδοτη πίστι, καὶ στὸ τέλος μαρτύρησε καὶ ἴδιος ἀπὸ τοὺς Τουρκαλβανοὺς! 

Καὶ, ὅπως ποιητικότατα γράφει καὶ ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὴν ἀσματικὴ Ἀκολουθία: «Νέοι Μάρτυρες παλαιὰν πλάνην, καταστρέψαντες, ὕψωσαν πίστιν, τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ στερρῶς ἠγωνίσθησαν…» ( Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). 

«Τῆς Τριάδος τήν δόξαν ἀνακηρύττοντες, τῶν Χριστιανῶν καρδίας χαρὰν πληρώνετε, καὶ τῆς Ἄγαρ τὴν φυλὴν αἰσχύνην λίπετε, Νεομάρτυρες κλεινοὶ ἡ δόξα τῶν Ὀρθοδόξων…» (Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). 

Ὅλοι αὐτοὶ «οἱ καρτερόψυχοι, τῇ τοῦ Χριστοῦ δυνάμει θωρακισθέντες, εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀθλήσεως ἀπεδύσαντο, τὴν τῶν Ἀγαρηνῶν ἀσέβειαν θριαμβεύσαντες, τὴν δὲ τοῦ Χριστοῦ πίστιν, ἐν παρρησίᾳ ἀνακηρύξαντες»(Ὁ Οἶκος τῶν Νεομαρτύρων). Ὅποιος, λοιπὸν ἐγκύψει τόσο στὴν ἀσματικὴ ἀκολουθία ὅσο καὶ στὸν ἐξαίσιο πανηγυρικὸ ἐγκωμιαστικὸ λόγο τοῦ ὁσίου, θὰ γευθεῖ λίγο ἐκ τῆς ἐσταυρωμένης, ἐκείνης γλυκύτητος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πυρπολοῦσε τίς ψυχές τῶν Νεομαρτύρων. Αὐτὸς θὰ νοιώσει τὶ θὰ πεῖ θεϊκὸς ἔρωτας τῶν μαρτύρων,καὶ τὶ σχέσι μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸς μὲ τὴν σημερινὴ ἄγευστη, πλαδαρὴ, οἰκουμενιστικὴ ἀγαπολογία τῶν '' ποιμένων'' μας. 

Κατόπιν ὅλων τούτων, καθὼς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ παραθέσει, εἶναι πιὰ τελείως ξεκάθαρο καὶ ἠλίου φαεινώτερον, ὅτι αὐτὰ ποὺ διενεργοῦνται, σήμερα δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖα. Ζοῦμε πλέον μιά ὁλοκληρωμένη, μεθοδευμένη καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀποστασία ἀπὸ τὴν πατροπαράδοτη Ὀρθόδοξη πίστι, τὴν ὁποία κατεργάζονται μάλιστα, ὡς πρωτεργάτες, οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες, πατριάρχες, ἐπισκόποι, ἡγουμένοι, ἱερεῖς, θεολόγοι, εἶναι καὶ αὐτὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. 

Ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀς μὴ ξεχνᾶμε μοιράζει Κοράνια, συμποσιάζεται στὸ Ραμαζάνι, συμπροσεύχεται μὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ διακηρύσσει ξακάθαρα: « Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς πνευματικὲς ἀρχὲς τοὺ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, Ρωμαιοκαθολικοὶ, καὶ Ὀρθόδοξοι Προτεστᾶνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοὶ, Βουδισταὶ». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 494, σ.23, Γενεύη 1994).Αὐτοῦ τὸ ὅνομα μνημονεύεται, ἑπτάκις τῆς ἡμέρας στὸ ἅγιον ὄρος, “ὡς ὀρθοτομῶν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας-Ὀρθοδοξίας.”.... 

Αὐτοὶ εἶναι οἱ ψευδοποιμένες, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ἡ Γραφὴ, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες.“Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν”. (Πετρ. Β, 1). 

Τὸ μεγάλο πρόβλημα, ὅμως δὲν εἶναι πλέον αὐτοὶ, διότι αὐτοὶ ἔχουν ἀκολουθήσει, ἤδη τὴν ὁδόν τῆς ἀπωλείας, δὲν προσκυνοῦν πλέον τὸν Χριστὸν. Τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι ἐμεῖς τὶ κάνουμε ἀπέναντι ὅλων αὐτῶν; Αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον καὶ τὸ ἀναγκαῖον, τὸ ὁποῖον θὰ πρέπει πολὺ σοβαρὰ νὰ μᾶς προβληματίσει, «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας οὗτος μέγας κληθήσεται». Δὲν ὠφελεῖ σὲ τίποτε ἡ διάγνωσι μιᾶς ἀσθενείας, ἄν δὲν προχωρήσουμε καὶ στὴν θεραπεία, διαφορετικὰ παίζουμε χαρτοπόλεμο. 

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο, σήμερα γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, εἶναι ἀκατανόητον, εἶναι τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς. 

Ἡ λέξις ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ στὴ θεολογικὴ γλῶσσα τῶν Πατέρων εἶναι βαρυσήμαντη καὶ ἔχει σωτηριολογικὴ σημασία. Διὰ τὸ θέμα τῆς κοινωνίας, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς κάνει λόγο καὶ μᾶς παραγγέλλει νὰ φεύγουμε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ψευδοποιμένες- λυκο-ποιμένες : «...ὁ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὤν ποιμὴν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ. ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτὸς ἐστὶ καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων» (Ἰω. 10, 12,13). Ὁ Κύριος, ἐξάλλου, ὅταν ζοῦσε ἐπὶ τῆς γῆς, μήπως εἶχε καμμία σχέσι, κοινωνία πνευματικὴ, μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἐξουσία, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοὺς Γραμματεῖς, τοὺς Φαρισαίους καὶ Σαδδουκαίους τῆς ἐποχῆς του; Καὶ συνεχίζει ὁ Κύριος «... ἀλλ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε, οὐ γὰρ ἐστὲ ἐκ τῶν προβάτων τῶν ἐμῶν (δέν ἀνήκουν ὅλα τὰ πρόβατα στὸν Χριστὸ), καθὼς εἶπον ὑμῖν, τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ τῆς φωνῆς μου ἀκούει, κἀγὼ γινώσκω αὐτὰ» (Ἰω. 10,26). Τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουν τὴν φωνή Του, καὶ ἔχουν ἐντολὴ νὰ ἀκολουθοῦν μόνο τοὺς ἀληθινοὺς ποιμένες καὶ ὄχι τοὺς ψευδοποιμένες ἤ λυκοποιμένες.καὶ συνεχίζει: ” ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων...ἀπὸ τῆς διδαχῆς αὐτῶν”(Ματθ. 16, 6-120. Ἡ κοινωνία μὲ τούς αἱρετικοὺς λειτουργεῖ, ὅπως ἡ ζύμη, ἡ ὁποία ζυμώνει ὅλον τὸ φύραμα εἴτε πρὸς τὸ καλὸ εἴτε πρὸς τὸ κακὸ. Καὶ ὁ Ἀπόστολος «Ὦ Τιμόθεε, τήν παρακαταθήκην φύλαξον, ἐκτρεπόμενος (φεύγοντας μακρυὰ, διακοπὴ κοινωνίας) τὰς βεβήλους κενοφωνίας καὶ ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως (τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), ἥν τινὲς ἐπαγγελλόμενοι περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν (ὡδηγήθηκαν στὴν ἀπώλειαν).» ( Α Τιμ. 6, 20). Aὐτὴ τὴν διδασκαλία ἐκφράζει ἐπιγραμματικὰ καὶ ὁ Μέγας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Φώτιος “ Πλάνη ποιμένων ναυάγιον τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς” ( P.G: 102, 698). Ἡ Ὀρθόδοξος δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἐπικυρωθεῖ πολυμερῶς καί πολυτρόπως διὰ μέσῳ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὑποχρεωτικῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ οἱ ἐντολὲς. Δὲν ὑπάρχουν δυνητικοὶ κανόνες, (ἄν θέλω ἐφαρμόζω ἕναν κανόνα, ἄν θέλω δὲν τὸν ἐφαρμόζω), ὅπως δέν ὑπὰρχουν καὶ δυνητικὲς ἐντολὲς. 

Περὶ δὲ τῶν συμπροσευχῶν ὁρίζουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες: Ὁ ΞΕ’ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων π.χ. λέγει: « Eἴ τις Κληρικὸς, ἤ λαϊκὸς εἰσέλθοι εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω». Καὶ σχολιάζοντας ὁ Ζωναρᾶς λέγει « Mέγα ἁμάρτημα ὁ κανὼν ἡγεῖται...τὶς συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; Ἤ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου κατὰ τὸν μέγαν Ἀπόστολον;». (Πηδάλιον σ.84). 

Ἐδῶ καὶ μία πεντηκονταετεία διερευνώντας κανεὶς τὴν πορεία τῶν λεγομένων Θεολογικῶν Διαλόγων, θὰ διαπιστώσει ὅτι ἀκολουθήθηκαν κινήσεις καὶ ἐπιλογὲς οἱ ὁποῖες ἦταν προαποφασισμένες μὲ προκαθορισμένα πλαίσια στὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ κινηθοῦν, καὶ τὰ πλαίσια αὐτὰ δὲν ἦταν ἄλλα ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου (1962-65). Ὅλα αὐτὰ ἐκφράζονται διὰ μέσῳ, ΚΥΡΙΩΣ τῶν συμπροσευχῶν. καὶ ἐπιφέρουν τὴν μεγίστη ἀλλοίωσιν στὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ. 

Κατόπιν ὅλων τούτων προκύπτουν τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα : 

α) Ποία θὰ εἶναι ἡ στάσις τῆς ἰδίας ἀδελφότητος τῆς Ἱ. Μονῆς Διονυσίου; Καθότι ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἡγουμένου κοινωνεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀδελφότητα, ποὺ σημαίνει, ὅ,τι πράττει ὁ Ἡγούμενος εἶναι σύμφωνος καἰ ὅλη ἡ ἀδελφότης, γιὰ αὐτὸ καὶ σὲ ὅλα τὰ ἔγγραφα τῆς Μονῆς ὑπογράφονται “ καὶ οἱ σύν ἐμοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ”. Μνημονεύουν καθημερινὰ στὶς θ. λειτουργίες τὸ ὄνομά του, δέχονται τὴν εὐλογία του, κοινωνοῦν ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ συλλειτουργοῦν μαζὶ του. Αὐτὰ ὅλα δὲν εἶναι ἁπλᾶ τυπικὰ, εἶναι θέματα οὐσίας, διότι πρϋποθέτουν ταυτότητα πίστεως, δηλαδὴ ἡ ἀδελφότητα ἔχει τὴν ἴδια πίστι μὲ τὸν ἡγούμενο, ὅπως καὶ ἀντιθέτως. Ἡ πατερικὴ θεολογία ὁρίζει ὅτι ὁ “ ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ, καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητός ἐστιν”,(Θεόδωρος Βαλσαμὼν). δηλαδὴ, ὅσοι κοινωνοῦν μέ αἱρετικοὺς μολύνονται διὰ τῆς κοινωνίας τους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τὴν ἴδια τήν αἵρεσι. Ὁ β’, κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου λέγει: “ ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον ἔστω”., διότι “ Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξαντο τοῦτο”(Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἐπιστολὴ πρός Μιχαὴλ Η’ Παλαιολόγον). Καθὼς ἐπίσης σοβαρὸ πρόβλημα προκύπτει καὶ στοὺς λαϊκοὺς ἀδελφοὺς, ποὺ θὰ φιλοξενοῦνται, διότι θὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ πρόβλημα μολυσμοῦ 

β) Οἱ ἄλλοι Ἡγούμενοι καὶ οἱ λοιποὶ ἐν Χριστῷ συναγιορεῖτες μοναχοὶ, οἱ ὁποῖοι θὰ μεταβαίνουν στὴν Μονὴ, καὶ αὐτοὶ ἔχουντας ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζὶ τους, ἐμμέσως θὰ ἀποδέχονται καὶ τὴν συμπροσευχὴ του. Καὶ γενικῶς οἱ ἁγιορεῖτες, τὶ στάσι θὰ τηρήσουν; Θὰ συνεχίσουν νὰ ἀνέχονται αὐτὴ τὴν οἰκουμενιστικὴ πορεία τῆς Μονῆς, τὴν ὁποία ἀκολουθοῦν καί πολλὲς ἄλλες Μονὲς;. 

γ) Βάσει τῶν ἀνωτέρω τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται πρὸς τὴν Ἱερὰ Κοινότητα εἶναι τὸ τὶ βούλεται νὰ πράξει. Τὸ πρέπον πρὸς τὰ ἱερὰ θέσμια τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν τόπου εἶναι νὰ καλέσει σύγλησι ἐκτάκτου Συνάξεως πρὸς ταχείαν ἐπίλυσι τοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἤδη συζητᾶται εὐρέως ἐντὸς καὶ ἐκτὸς ἁγίου ὄρους. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι παλαιότερα ἡ αὐτὴ Ἱ.Κοινότης. ἔγραφε: “Τὸ Ἅγιον Ὄρος διετήρησε ἀνέκαθεν τὴν αὐτοσυνειδησία του ὅτι παραμένει Χάριτι Χριστοῦ πιστὸς θεματοφύλακας τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου πίστεως, τὴν ὁποίαν οἱ θεοκήρυκες Ἀπόστολοι παρέδωσαν στὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες μας μὲ τὶς ἅγιες οἱκουμενικὲς Συνόδους διετήρησαν διὰ τῶν αἰώνων ἀπαραχάρακτη”. (Ὑπόμνημα Ἁγίου Ὄρους, Ο.Τ., ἀρ. φ. 1801, 9 10 2009). 

Τὸ ἅγιον ὄρος, ἐκτὸς ἀπὸ Ὁσίους καὶ ἀσκητὲς, ἀνέδειξε καὶ πλῆθος ὁσιομαρτύρων καὶ νεομαρτύρων. Ἡ ὑπεράσπισι μέχρι θανάτου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, συνόδευε πάντοτε τοὺς ἀσκητικοὺς καὶ νηπτικοὺς ἀγῶνες τους, ἀφοῦ “ οὐδὲν ὠφελεῖ βίος δογμάτων διεστραμμένων”(ἅγιος χρυσόστομος). 

Εὐχόμεθα ὁ Ἱερὸς ἡμῶν Τόπος, τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, ποὺ τιμᾶ τόσο πολὺ ὅλος ὁ κόσμος, νὰ διαφυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ἐὰν θὲλουμε νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία, τὴν χάριν καὶ τὴν σκέπην τῆς, Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία, ὑπενθυμίζουμε, ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἑνωτικοῦ καὶ λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου ἐναντίον τῶν ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παύσει νὰ τὸν μνημονεύουν, εἶπε ἐκεῖνα τὰ φοβερὰ λόγια:“ ἔρχονται οἱ ἐχθροὶ ἐμοῦ καὶ τοῦ Υἱοῦ μου”. 

Ὡς Ἁγιορεῖτες, λοιπὸν, δὲν μᾶς ὠφελοῦν σὲ τίποτε οἱ ἑορτὲς καὶ οἱ πανηγύρεις πρὸς τὸν ἃγιον Κοσμᾶ τὸν Πρῶτον καὶ τούς Ὁσιομάρτυρες ἐπὶ Βέκκου, ἐὰν δὲν τοὺς μιμηθοῦμε καὶ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι καιρὸς, λοιπὸν Ὁμολογίας. 

Ἕνας ἐκ τῶν συγχρόνων ἐναρέτων Γερόντων, ὁ Γέρων Σάββας ὁ Καψιαλιώτης, ἄνθρωπος, ποὺ συνδύαζε ἁρμονικὰ τὴν ἄσκησι μέ τὴν ὁμολογία, ἔλεγε χαρκτηριστικὰ καὶ ἐπιγραμματικὰ « Ἔχω ἔξι δεκαετίες στὸ Σχῆμα, θέλω νὰ εἶμαι σύμφωνος μὲ τὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Πρῶτο, γιατὶ δύο δρόμοι ὑπάρχουν. Ὁ ἕνας ὁδηγεῖ στοὺς ἀφορισμένους καὶ τυμπανιαίους τῆς Λαύρας καὶ ὁ ἄλλος στὸ μαρτυρικὸ στεφάνι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ του Πρώτου». 

Εὐχόμεθα σὲ ὅλους μας καλὴ φώτιση καὶ μετἀνοια. 

Καλὴ ὁμολογία γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ καλὴ ἀπολογία . Ἀμὴν. 

Γέροντας Σάββας ο Λαυριώτης

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Η Ορθοδοξία κινδυνεύει εκ των ... Ορθοδόξων αντορθοδόξως ζώντων!



"Ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύει ἐκ τῶν ... Ὀρθοδόξων ἀντορθοδόξως ζώντων.
Καί ἐάν δέν ληφθοῦν μέτρα καθάρσεως τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ καί πρό παντός τοῦ Ὀρθοδόξου κλήρου ἐκ τῶν παθῶν πού λυμαίνονται τήν πνευματικήν ζωή, ἡ διαρροή τῶν πιστῶν εἰς τάς ξένας ἐκκλησίας, τά αἱρετικά συγκροτήματα, θά λάβῃ κολοσσιαίας διαστάσεις καί θά εὑρεθοῦν, τό Ἔθνος καί ἡ Ἐπίσημος Ἐκκλησία, πρό ἐκπλήξεων.
Διά τόν ἐπικίνδυνον πολλαπλασιασμόν τῶν αἱρετικῶν πάσης ἀποχρώσεως ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι εἴμεθα οἱ κυρίως ὑπεύθυνοι".

Ἀπό τό βιβλίο "ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ", π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, σελ. 127, Ἀθῆναι 1952

Προτεσταντική Ἐκκλησία: ἕνας λανθασμένος ὅρος Δέν εἶναι κἄν Ἐκκλησία

Απόσπασμα από ομιλία του π. Ἀθανασίου Μυτιληναῖου.

... Έφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει Ἱερωσύνη, δέν ὑπάρχει τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας· καί ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας –γιατί αὐτό συνιστᾶ τήν Ἐκκλησία–, δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία. 

Συνεπῶς δέν μποροῦμε νά λέμε Προτεσταντική Ἐκκλησία · εἶναι λάθος. Δέν εἶναι κἄν Ἐκκλησία. Μποροῦμε νά τίς ὀνομάσουμε ἁπλῶς θρησκευτικές κοινότητες χριστιανικῆς ἀποχρώσεως. Τό ἀκούσατε παρακαλῶ; οὔτε κἄν Ἐκκλησία δέν εἶναι ὁ Προτεσταντισμός! Οὔτε κἄν! 

Καί σᾶς τό ἐξήγησα γιατί: δέν ἔχουν Ἱερωσύνη· κι ἅμα δέν ἔχουν Ἱερωσύνη, δέν ἔχουν τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, καί συνεπῶς δέν ἔχουν Ἐκκλησία. Διότι τί εἶναι Ἐκκλησία; Τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. 

Ἀκοῦστε· τό λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος . Τί εἶναι Ἐκκλησία; Τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά αὐτοί δέν ἔχουν τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, διότι δέν ἔχουν τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας· καί δέν τό ἔχουν, γιατί δέν ἔχουν Ἱερωσύνη· ἄρα δέν ὑπάρχει Ἐκκλησία. Σᾶς τό ἀποδεικνύω καθαρά δηλαδή.

«Η ΑΓΝΟΙΑ, Η ΛΗΘΗ ΚΑΙ Η ΡΑΘΥΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ» ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ

Η λήθη μας οδηγεί, αναπόφευκτα, στην άγνοια.

Η ραθυμία (η πνευματική τεμπελιά) μας οδηγεί στο να ξεχάσουμε ό,τι ξέρουμε, δηλ. πάλι στη λήθη και ως επακολούθημα, στο πρώτο στάδιο της άγνοιας.

Μετά, την ποίμανση της ψυχής μας αναλαμβάνει ο «αρχηγός», που δε δίστασε να πειράξει τον ίδιο τον δημιουργό του. Φανταστείτε πόσο ευάλωτοι είμαστε εμείς που και δικαιώματα δίνουμε και άγνοια των Γραφών έχουμε.

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως λέει ότι: 

«Μετά ο Κύριος δεν έκανε διάλογο με τον αρχηγό και αποχώρησε», αφού πρώτα τον αποστόμωσε κατά τας γραφάς.

Να λοιπόν, ο τρόπος με τον οποίον μπορούμε να κατατροπώσουμε αυτόν που βρυχάται ως λέων προσπαθώντας ακατάπαυστα να μας καταβροχθίσει.

Εύκολα συνεπώς, ευρισκόμενοι σε λήθη και άγνοια δίνουμε το δικαίωμα σε «ξένους», επιτρέποντας την είσοδό τους αλλαχόθεν.

Είμαστε υπεύθυνοι και γι’ αυτό, διότι μετά επακολουθεί η σφαγή.

Βλέπετε αδελφοί μου πόσο ζημιώνει την ψυχή μας το να ξεχνάμε;… και τον εαυτό μας θέτουμε σε κίνδυνο και στους αδελφούς μας στερούμε τη βοήθεια.

Ο ίδιος ο Κύριος μας είπε:

«Να τρώγομεν το σώμα Του και να πίνομεν το αίμα Του προς ανάμνησιν Αυτού και ζωήν αιώνιον», (και προς ανάμνηση) των πάντων που προείρηκε και που συνέβησαν τότε και που εμείς υποχρεούμεθα ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί να θυμόμαστε (να μνημονεύουμε), κρατώντας τα, απαρασάλευτα, όπως έχουμε άλλωστε εντολή, ώστε να μη παραδοθεί ο Λόγος στη λήθη.

Μπορούμε, αδελφοί μου, να ξεχάσουμε τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού μας, το μαρτύριο και τους διωγμούς που υπέμεινε;

Όχι βέβαια!

Αυτά είναι σωτηριώδη που οικοδομούν την Πίστη μας.

Πώς επομένως, είναι δυνατόν να λησμονήσουμε τη δεύτερη και τελευταία επίσημη προδοσία και σταύρωση του Ιησού Χριστού μας, που έγινε τον Ιούνιο του 2016 στο Κολυμπάρι Κρήτης κατά τη διεξαγωγή της ληστρικής ψευδοσυνόδου που οργανώθηκε μεθοδικά από τους νέους Άννες, Καϊάφες και άρχοντες της συναγωγής, όπως και τότε;

Πώς μπορεί να λησμονηθεί ότι η προδοσία έγινε από τους υποτιθέμενους «ορθόδοξους χριστιανούς»;

Πώς είναι δυνατόν να λησμονηθεί τέτοια εγκληματική πράξη κατά της Εκκλησίας του Χριστού, αναδεικνύοντας και άλλες «εκκλησίες» και θρησκείες προς σωτηρία μας;

Μετά από 2000 χρόνια κατήχησης και γνώση Θεού, αποφάσισαν ορισμένοι «αρχιερείς» ότι κάποιες Εντολές του Θεού είναι προσωρινές, οι Κανόνες της Εκκλησίας μας «τείχη του αίσχους» και οι Άγιοι Απόστολοι που πρώτοι συνέταξαν τους Κανόνες είναι «θύματα του αρχεκάκου όφεως.»

Έτσι λένε οι διεστραμμένοι-αιρετικοί, τα όργανα του ΑΝΤΙ-χρίστου.

Αν τότε διέπραξαν τη Σταύρωση, οι σφαγείς Εβραίοι και εκτελεστές Ρωμαίοι, χύνοντας το Αίμα Του χάμω, υποκρινόμενοι την άγνοια, μη φανταζόμενοι τον Θεό απλό και ταπεινό, υπακούοντας στον «πατέρα» από τον οποίον κατάγονται και όχι στον Αβραάμ και στις εντολές που παρέλαβαν «ου φονεύσεις», τώρα που όλα έχουν χιλιο-ειπωθεί, ερμηνευθεί και αποδειχθεί με θαυμαστά γεγονότα,τι δεν κατανοούν οι βλασφημούντες τις Εντολές και τους Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας;

Πώς τυγχάνει να είναι όλοι αυτοί «αρχιερείς», όπως και τότε;

Δεν παραλείπονται, βεβαίως και όσοι τους ακολουθούν, φοβούμενοι μη χάσουν τη βολή τους (τη συναγωγή). Ακριβώς το ίδιο ….οι Εβραίοι διατάζουν, οι παπικοί (Ρωμαίοι) εκτελούν και οι άβουλοι-δειλοί ακολουθούν.

H ιστορία επαναλαμβάνεται για δεύτερη φορά, αλλά και για τελευταία, όπως ο ίδιος ο Κύριος μας το είπε «Ιδού κάνω την τελευταία προσπάθεια να σας σώσω..»

Τότε επικαλούνταν πως δεν γνώριζαν, τώρα που γνωρίζουν επικαλούνται την δήθεν αγάπη για όλον τον κόσμο!

Δεν περισσεύει όμως, ελάχιστη για τους Ορθοδόξους τους οποίους και διώκουν.

Αν οι νόμοι το επέτρεπαν θα προχωρούσαν οι αντίπαλοι της Αλήθειας και παραπέρα…

Τότε για να υποβαθμίσουν και να ξεχάσουν το έγκλημα, ισχυρίστηκαν πως δεν ήταν Υιός Θεού (φθηνή δικαιολογία που δεν τους αθωώνει βάσει της Εντολής που παρέλαβαν «ου φονεύσεις»), τον οποίον Θεόν (Μεσσία) Τον περιμένουν ακόμα με δόξες, προς κατάκτηση της οικουμένης. Το τραγικό είναι ότι τους συμπαρίστανται κάποιοι που υποτίθεται γνώρισαν τον Ιησού Χριστό, με την κλήση που τους έκανε!

Τώρα για να αποσπάσουν την προσοχή των πιστών και να υποβαθμίσουν το έγκλημα, ισχυρίζονται πως ήταν κάτι ασήμαντο …στην ψευδοσύνοδο που δεν το δέχθηκε ο πιστός λαός (αν το δεχόταν θα ήταν και ικανοποιημένοι για το κατόρθωμά τους οι «σοφοί» της εποχής, τέτοια ποίμανση κάνουν), συνεπώς δεν χρειάζεται να το αναμοχλεύουμε ενθυμούμενοι το γεγονός ανασύροντας φαντάσματα του παρελθόντος.

Δείτε την πανουργία του διαβόλου: ο μισάνθρωπος θέλει τώρα που πέτυχε μέρος του σχεδίου του στην ψευδοσύνοδο Κρήτης (το πρώτο στάδιο δηλ.) να ξεχαστεί το θέμα, έτσι τον συμφέρει, δεδομένου ότι έκανε αυτά που ήθελε εφαρμόζοντάς τα μάλιστα τάχιστα, μέσω των οργάνων του.

Γιατί άλλωστε να ασχολείται περαιτέρω με την ψευδοσύνοδο, με αυτό δηλ. που τον εκθέτει; Τώρα πια έχει ως στόχο το δεύτερο στάδιο του σχεδίου, την ΠΑΝ-θρησκεία, την οποία διαφημίζουν τα όργανά του που τους υποβάλλει να κηρύττουν ότι:

«Αφού η ψευδοσύνοδος δεν έγινε αποδεκτή από τους πιστούς είναι πια ένα περασμένο γεγονός που θα εξετασθεί ενδεχομένως στο μέλλον κατόπιν παραχώρησης Θεού και που πρέπει τώρα να λησμονήσουμε. Επίσης,πρέπει η εκκλησία να ανοίξει την αγκαλιά της προς όλους, χωρίς διακρίσεις.»

Τόσο καιρό δηλαδή, ζούσαν με την ιδέα ότι η εκκλησία είχε κλείσει την αγκαλιά της.
Μη γένοιτο!

Απλά, λόγω πλάνης δεν κατανοούν ότι ο υιός πήγε στον Πατέρα, ο Υιός παρακαλάει τον Πατέρα, ο Υιός ακούει πρώτα τον Πατέρα και κατόπιν ο Πατέρας παραχωρεί στον Υιόν.

Διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος μετάνοιας. Σ’αυτό ευελπιστούν οι αμετανόητοι, σωτηρία χωρίς μετάνοια.

Έχουν πλανηθεί και ας κατέχουν πτυχία και γλώσσες.Το ασυγχώρητο προς θάνατο είναι η προσπάθειά τους να τους ακολουθήσουν και άλλες ψυχές στη διεστραμμένη διδασκαλία τους.

Η απάντηση σε όσους λένε αυτά, είναι πως:

Ναι η Στρατευομένη Εκκλησία δεν δέχτηκε την ψευδοσύνοδο, παρόλ’αυτά, την αγνόησαν κάνοντας μάλιστα πλήρη εφαρμογή των παναιρετικών ψηφισμάτων. (βλέπε διωγμούς Ορθοδόξων Πατέρων και μοναχών, όπως και εφαρμογή νέων θρησκευτικών κ.ά.πολλά). Οι αποδείξεις κραυγάζουν.

Η διοικούσα εκκλησία υπέγραψε στην ΨΕΥΔΟσύνοδο, αποδεχόμενη τα ΠΑΝαιρετικά κείμενα και απάντησε μετά από έξι μήνες ενημερώνοντας τους Πιστούς (το Λαό) με το κατάπτυστο κείμενο («Προς το λαό»), αναδεικνύοντας γυμνή τη κεφαλή τα ΠΑΝαιρετικά φρονήματά της.

Πολλοί περιμένουν επέμβαση Θεού χωρίς ανάλογη αντίδραση και καταδίκη όσων συνέβησαν και συμβαίνουν.

Μα όταν στρέφουμε τα νώτα μας στο Θεό, μη μένοντας ενωμένοι μαζί Του, δε γνωρίζουμε ότι και ο Θεός δεν είναι μαζί μας;Ότι θα επέμβει μόνο για το «κλάδεμα» ενδυναμώνοντας την άμπελον;

Περιμένουμε δηλαδή τη βοήθεια του Θεού, χωρίς τη δική μας έμπρακτη προαίρεση;

Μία φατρία, μία σέκτα στην κυριολεξία κάνει ό,τι θέλει αποδίδοντας μάλιστα αυτούς τους χαρακτηρισμούς σε όσους θέλουν ΑΜΟΛΥΝΤΗ την Πίστη τους μακριά από τους αιρετικούς, μη δεχόμενοι το κοινό ποτήριον. (Βλέπουμε ξεκάθαρα να λένε το άσπρο –μαύρο και το αντίθετο, κινούμενοι ιδιοτελώς).

Θα έπρεπε επομένως να ξεσηκωθούν όλοι αυτοί που έχουν κληθεί να υπερασπίζουν τα Ιερά και Όσια της Εκκλησίας μας και όχι να ασχολούνται με τα εκτός του οίκου τους.

Είναι όμως δυνατόν να αντιδράσουν και να διαφωνήσουν εκείνοι οι οποίοι υπέγραψαν στην ψευδο-σύνοδο καθώς και οι υποστηρικτές αυτών;

Είναι δυνατόν να καταδικάσουν τον εαυτό τους;

Αφού λοιπόν πονηρέ δούλε, βλέπεις οφθαλμοφανώς την προπαρασκευή της προσωπικής έλευσης του ΑΝΤΙ-χρίστου, γιατί αναπαύεσαι σαν «δεύτερος καταστροφέας» (Ιερ.Χρυσοστ.) την στιγμή που διαδραματίζονται ενώπιόν σου οι σφαγές των προβάτων; Απαιτείς μάλιστα, έντεχνα από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς να λησμονήσουν την ψευδοσύνοδο, αγνοώντας τις ψυχές που χάνονται στην ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ του ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Θαυμάζουμε τον Μέγα Αντώνιο αλλά δεν του ομοιάζουμε ντυμένοι σε μέρος υψηλό να μας βλέπουν οι αιρετικοί διώκτες,δίνοντας μάλιστα κουράγιο στους διωκόμενους αγωνιστές.
Εάν συμπεριφερόμαστε δειλά τώρα, που θα κρυβόμασταν αν οι διωγμοί ήταν όπως τότε;

Ο ίδιος ο Βαρθολομαίος σε ομιλία του έχει πει ότι: «Το μεγάλο του όνειρο και στόχος του είναι να ενώσει τις «εκκλησίες». Όχι όμως και δια της μετάνοιας των αιρετικών.

Άλλοτε πάλι είπε ότι: «Η διαδικασία της ένωσης πρέπει να γίνει σιγά –σιγά διότι θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία» υπονοώντας τη λήθη των χριστιανών.Δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για ένωση,αφού τον αφήνει αδιάφορο η προϋπόθεση μετάνοιας των αποκομμένων αιρετικών.Αυτός εκτελεί διαταγές.Αυτό που τον απασχολεί είναι να φέρει διαιρέσεις,σκάνδαλα και σχίσματα στην Ορθοδοξία. Φυσικά ως «ξένος» αδιαφορεί για το: «Ούτε το αίμα μαρτυρίου δεν ξεπλένει αυτόν που σχίζει την εκκλησία». Κάποιοι αρχιερείς δε, ακόμα να καταλάβουν τι πρεσβεύει ο ψευτοπατριάρχης και για ποιον σκοπό τον ενθρόνισαν οι αντίχριστοι, όπως και τους πρηγούμενους. Και αντί να σηκώσουν τείχος στην επικοινωνία με αυτόν λόγω των ΠΑΝαιρετικών φρονημάτων του, ασχολούνται με τα περί βίου αυτού μνημονεύοντάς τον κιόλας περί ορθοτόμησης του λόγου της Αληθείας.

Μέχρι χθες έλεγαν ότι σχίζουν την Εκκλησία οι αποτειχισμένοι,τώρα που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται σιγά-σιγά και σκέπτονται τη διακοπή μνημοσύνου, θα πουν το ίδιο για τους εαυτούς τους,ότι σχίζουν την Εκκλησία;

Βλέπετε αδελφοί μου ότι θέλουν να έχουν πάντα τον τελευταίο λόγο,αδιαφορώντας αν ο λόγος τους αντιπροσωπεύει την αλήθεια.Δεν εφαρμόζουν αυτά που ο Κύριος μας έχει προείπει να τηρούμε ανά πάσα στιγμή και ώρα,αυτά που μπορεί να τα πρεσβεύει ακόμα και ένας απλός μοναχός.

«Αλλ’ εμένα δεν με ενδιαφέρουν εκείνοι,ένα μόνον με ενδιαφέρει,το να πιστεύσης συ,διότι είναι προτιμότερος ένας που εκτελεί το θέλημα του Κυρίου, παρά οι μύριοι παράνομοι..»
(Ιωανν.Χρυς.ΟΜΙΛΙΑ ΝΘ’ 9,34-10,13 σελ.93 ΕΠΕ)

Είπε, στον μη έχοντα οφθαλμούς όταν αποκατέστησε την ατέλεια, προς Δόξα Θεού αποκαλύπτοντας εις αυτόν την θεότητα.

Όταν τους λες την Αλήθεια,δεν την κατανοούν,πρέπει να την πουν οι ίδιοι για να την θεωρήσουν αλήθεια. Κάθε φορά που ομιλούν νομίζουν ότι λένε την αλήθεια, η οποία είναι πολύ μακριά από κάποιους.

Αυτός είναι ο λόγος που τόσα χρόνια βλέπουν και δεν επεμβαίνουν.

Βλέπουν την επέλαση του οικουμενισμού και δεν σώζουν τα πρόβατα από τη σφαγή, δεν τα ενημερώνουν. Συντάσσονται ταυτόχρονα με τον κάθε σφαγέα λέγοντας ότι ορθοτομεί τον λόγο της Αληθείας, δηλαδή ΟΡΘΩΣ πράττει και σφάζει τα πρόβατα… ο κάθε Βαρθολομαίος και Ιερώνυμος.

Μνημονεύοντας δε τους αιρετικούς «μιμούνται την πίστη και την ενάρετη ζωή τους», δηλαδή τις σφαγές.

Αυτό ακριβώς σημαίνει μνημονεύω κατά τον Απόστ. Παύλο.

Ήξερε ο Ιερ.Χρυσόστομος στην συγκλονιστική ομιλία του ερμηνεύοντας το: 
«Εγώ είμαι ο Ποιμήν ο καλός…» όταν «ανέφερε δύο καταστροφείς, ένα τον κλέπτην, που σφάζει και αρπάζει τα πρόβατα (τον Βαρθολομαίο δηλ. και τους συν αυτώ), άλλον δε εκείνον που δεν κάμνει μεν τίποτα από αυτά, βλέπων όμως να γίνωνται αυτά δεν στρέφεται εναντίον του καταστροφέως, ούτε τον εμποδίζει…». 
(ΟΜΙΛΙΑ Ξ’ Ιω. 10,14-21 σελ.117 ΕΠΕ) (Διάβαστε ολόκληρη την ομιλία).

Όλοι αυτοί είναι οι ρασοφόροι παρατηρητές που βλέπουν και ανεπίτρεπτα σιωπούν.

Αυτά γίνονται βεβαίως,διότι η Πίστη έχει ξεφτύσει,ως εκ τούτου ο φόβος έχει κυριαρχήσει, το ανδρείο ομολογιακό φρόνημα έχει ασθενήσει και οι υποκριτές δεν ομολογούν ότι φοβούνται ή ότι δεν μπορούν να σηκώσουν τέτοιο πνευματικό φορτίο, που σε αυτήν την περίπτωση θα ήταν απαράδεκτοι μεν, ειλικρινείς δε, αλλά λένε καλύπτοντας την ατολμία τους ότι: «περιμένουμε».

Τολμούν μάλιστα να κατηγορούν τους αποτειχισμένους που χρόνια τώρα τους λένε τα ίδια και τα ίδια, υποκινώντας τους «να φύγουν μακράν των αλλοτρίων την φωνήν» σώζοντας ψυχές.

Δεν κατανοούν ότι: «Τον δια της μετανοίας εναγκαλίσθει..»

Δεν πήγε ο Κύριος να τον βρει.Ο άσωτος αμαρτωλός πήγε προς αυτόν.Τα διδάσκουν αλλά δεν τα κατανοούν.Όταν είπε : «Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς», θέλει περαιτέρω ερμηνεία;

Δεν είπε να καθήσετε εκεί που είστε στο βόρβορο των αμαρτιών, αμετανόητοι στην πλάνη σας και θα έρθω εγώ προς εσάς, αλλά, ελάτε μετανοημένοι με τη θέλησή σας εσείς προς εμένα.

Όταν οι αρνητές του λόγου πηγαίνουν οι ίδιοι προς τους πάσης φύσεως αμετανόητους αιρετικούς, κάνουν το θέλημα του Θεού;

Κάνουν αυτό που τους έχει πει ο Κύριος; Τον ακολουθούν μιμούμενοι τον Λόγο Του; 
’Η κάνουν το δικό τους θέλημα;

Η οικονομία είχε ήδη καταχραστεί παράφορα και πριν την ΨΕΥΔΟσύνοδο. 
Ειδικά μετά την ψευδοσύνοδο δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.

Γιατί είναι πονηροί και όργανα του διαβόλου όλοι αυτοί;

1ον Διότι άλλα έλεγαν στη θεωρία μέχρι πρότινος και άλλα, τα εντελώς αντίθετα λένε και κάνουν στην πράξη τώρα.

2ον Την όποια πίστη έχουν δεν την κρατούν για τον εαυτό τους,αλλά ποιμαίνουν ΑΝΑΞΙΩΣ αδύναμες ψυχές διδάσκοντας ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ.

3ον Είναι πνεύματα αντιλογίας διότι υποστηρίζουν το δικό τους θέλημα ερχόμενοι σε πλήρη αντίλογο με τον Λόγο του Θεού, απαξιώνοντας τα απαρασάλευτα των Εντολών και Κανόνων, όπως ακριβώς έκανε κάποτε ο πατέρας εκ του οποίου κατάγονται.

Για την ακρίβεια, ο ίδιος ο Θεός, οι Άγιοι Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι μας λένε: «Πρέπει γαρ τους αιρετικούς να μισούμεν και να αποστρεφώμεθα, αλλ’ όχι ποτέ και να συμπροσευχώμεθα με αυτούς …» (Κανών ΜΕ’των Αγ.Αποστόλων, σελ.50-Πηδ.)&(Κανών ΞΕ’ των Αγ.Αποστόλων,σελ.84)

Οι αντίθετοι της Αλήθειας λένε: «Να αγαπάμε, να συναναστρεφόμαστε, να συλλειτουργούμε και να κοινωνάμε με τους αιρετικούς» τους ΕΧΘΡΟΥΣ δηλ. του Χριστού μας, σταυρώνοντας και χύνοντας το αίμα Του χάμω συνεχώς. Σε τέτοια διαστροφή έχουν φτάσει!!

4ον Είναι πονηροί διότι με πανουργία προσπαθούν να υποβαθμίσουν την ψευδοσύνοδο στα μάτια των Ορθοδόξων τη στιγμή μάλιστα που τα ψηφίσματά τους εφαρμόζονται εις βάρος των Ορθοδόξων Χριστιανών, αφήνοντάς τους παντελώς αδιάφορους για το που την κεφαλήν κλίναι, ο κάθε ηλικιωμένος διωκόμενος ΟΡΘΟδοξος ασκητής.

5ον Τέλος είναι παναιρετικοί. Ναι, κατέληξαν δυστυχώς παναιρετικοί, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ο Μέγας Βασίλειος μας το αποδεικνύει στο Πηδάλιο λέγοντάς μας: 

«Αιρετικός είναι, κάθε ένας όπου ή κατ’ευθείαν, ή πλαγίως πλανάται περί τι των άρθρων της Πίστεως.» Και αλλού: 

«Το επί δόγμασιν είτε μικροίς ,είτε μεγάλοις,αμαρτάνειν,ταυτόν εστί εξ’αμφοτέρων γαρ ο Νόμος του Θεού αθετείται.»

Και πάλι: «και το παρεκκλίναι μικρόν, αμαρτείν εστίν αμαρτίαν την προς θάνατον.» Επίσης 

«Αιρετικός εστί,και τοις των αιρετικών υπόκειται νόμοις ο μικρόν γουν τι της Ορθής Πίστεως παρεκκλίνων.»(ΠΗΔ.Α’Κανών Μεγ.Βασιλείου σελ.588-589)

Εσείς τώρα βγάλτε τα συμπεράσματά σας για το τι είναι όλοι αυτοί που υποστηρίζουν την ψευδοσύνοδο Κρήτης, αφού κατέλησαν όχι κάτι μικρό αλλά, όλους τους κανόνες και εντολές της Εκκλησίας μας αφού ενώθηκαν με τους πάσης φύσεως καταδικασμένους αιρετικούς.

Είναι αυτά για να τα λησμονήσει ο Ορθόδοξος Χριστιανός ή πρέπει να τα θυμάται συνεχώς προς προφύλαξη;

Είναι να λυπάται κανείς για το κατάντημα κάποιων, «που ενώ είχαν λουσθεί και καθαρισθεί ξανακυλίστηκαν στη λάσπη και έγιναν πιο ακάθαρτοι.»

«Ητο καλύτερον γι’αυτούς να μη είχαν γνωρίσει τον χριστιανισμόν παρά αφού τον εγνώρισαν να..απομακρυνθούν από την παραδοθείσαν εις αυτούς Αγίαν Εντολήν..» (Β’Πετρ.21-22)

Ας κατανοήσουμε εν κατακλείδι ότι η ΨΕΥΔΟσύνοδος καταγράφηκε, για την ακρίβεια οι ίδιοι οι ανάξιοι την κατέγραψαν, και θα μείνει στην ιστορία ως η μεγαλύτερη και πονηρότερη προδοσία της Εκκλησίας του Χριστού.

Επίσης ας βάλουμε καλά στο νου μας ότι θα σταματήσουν να μιλάνε οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί γι’ αυτήν, όχι όμως και να την ξεχάσουν, μόνο όταν απομακρυνθούν οι «ξένοι» και απόβλητοι σφαγείς των ψυχών, μέσα από την ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ, ΑΓΙΑ, ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ του ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ, οι οποίοι μολύνουν ως διεφθαρμένοι-αιρετικοί την Ορθόδοξη Πίστη που οικοδομείται από τις αγαθές ψυχές. 

«(…) Έτσι δε και σεις δεν εμβήκατε εις τον δρόμον αυτόν, που θα σας έφερεν εις τον Χριστόν και εις την Βασιλείαν Του, αλλά και εκείνους, που ήθελαν και προσεπάθουν να έμβουν τους ημποδίσατε».(ΛΟΥΚ.ΙΑ’52)

Όσο οι κλέφτες και οι δεύτεροι καταστροφείς (ως παρατηρητές της σφαγής) βρίσκονται ανάμεσα στους Ορθοδόξους Χριστιανούς διαβάλλοντάς τους, σπέρνοντας αιρετικά ζιζάνια, και όσο τα παναιρετικά θέματα της ΨΕΥΔΟσυνόδου και η ίδια η ΨΕΥΔΟσύνοδος δεν καταδικάζονται κανονικώς από τη Διοικούσα Εκκλησία τόσο οι φωνές των Πιστών θα εντείνονται «σημαδεύοντας τους ξένους» προς προφύλαξη των αδελφών πιστών (Απ.Παύλου).

Άλλοι πάλι μιλάνε για αγάπη, που είναι όπως λένε, ο ίδιος ο Θεός και που πρέπει να δείχνουμε προς όλους, αλλοθρήσκους, αθέους, αιρετικούς και σατανιστές, λες και οι Ορθόδοξοι δεν επιθυμούν την ΜΕΤΑΝΟΙΑ τους και την επαναφορά τους στην ποίμνη.

Επειδή όμως πολλοί έχουν ΠΑΡΑ-μορφωθεί, μη κατανοώντας ποια είναι η μεγαλύτερη αγάπη κατά τον ίδιο τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, γραμμένο απλά σε μία φράση, ας το κατανοήσουν διαβάζοντας τις τέσσερις εκατοντάδες κεφάλαια περί αγάπης του Αγ. Μάξιμου του Ομολογητού(Φιλοκ.Β’σελ.49-102),μήπως και καταλάβουν κάτι, δεδομένου ότι «οι Γραφές είναι και δυσνόητες για να μην υποτιμηθεί ο Λόγος» από τους ΠΑΡΑ-μορφωμένους της νέας εποχής. Ας διαβάσουν πάλι την αρχιερατική προσευχή του Ιησού μας, να θυμηθούν το: «ου περί του κόσμου ερωτώ» και για ποιους προσευχήθηκε, προκειμένου να γίνουμε όλοι ένα «ίνα πάντες εν ώσι».

Μετά ίσως καταλάβουν ποιών τα σχέδια εξυπηρετούν και εννοήσουν τον τρόπο με τον οποίον ο ΑΝΤΙ-χριστος τους παγίδευσε, τους έδεσε και τους σύρει περιγελώντας υπαγορεύοντάς τους να λένε ψέματα ενώπιον του Ιερού Θυσιαστηρίου περί ορθοτόμησης του Λόγου της Αληθείας, πείθοντάς τους ταυτόχρονα για κοινό ποτήριον μετά των απόβλητων αιρετικών.

Τους κατάφερε να λένε το «ναι» .. «ου» και το «ου»… «ναι», το δε περισσόν τούτων (αγαπολογίες και ακατανόητα) δεν είναι εκ του πονηρού, κατά την άποψή τους.

Όσο για τις κόκκινες γραμμές ας ανοίξουν τους οφθαλμούς τους, όσοι θέλουν, και ας δουν τα σύνορα, τα όρια και την τάφρο που άνοιξε ο Κύριος ασφαλίζοντας την άμπελον πριν φύγει και την εμπιστευτεί σε δούλους γεωργούς, που δυστυχώς αποδείχθηκαν ανάξιοι και που ψάχνουν τα όρια εδώ και 2000 χρόνια και ακόμα να τα βρουν.

Έτσι εννόησαν οι «σοφοί» της εποχής το Ευαγγέλιο του Θεού.

Ανέκαθεν οι αιρέσεις, τα σχίσματα και οι κακοδοξίες προέκυπταν από αυτούς, διότι έβαζαν πρώτα το δικό τους θέλημα εμπιστευόμενοι τις γνώσεις τους και όχι το Άγιο Πνεύμα, τον Λόγο του Θεού.

Επαληθεύοντας τα λόγια του Αγ. Ισαάκ του Σύρου, «επόμενο ήταν συνεπώς, να πέσουν στην οίηση και ως επακολούθημα στην πλάνη, καταλήγοντας αιρετικοί.»

Αδυνατούν βεβαίως να κατανοήσουν ότι ένωση και κοινό ποτήριον με τους αιρετικούς δεν επιτυγχάνεται, χωρίς την ειλικρινή-καρδιακή τους μετάνοια.

Το είπε ο Θεός, το είπαν οι Απόστολοι, το είπαν όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Εμείς απλά το αποδεχόμαστε!

Είδατε ποτέ κάποιον αιρετικό να παραδέχεται πως είναι αιρετικός;

Είδατε ποτέ πλανεμένο να λέει πως είναι πλανεμένος, έως ότου επανέρθει μετανοώντας (αν ο εγωισμός του μαραθεί;)

Όσων ανθρώπων «ο ηγεμόνας (νους-διάνοια)» φρονεί ένωση των αιρέσεων με την Ορθόδοξη –Αγιασμένη Εκκλησία του Χριστού, αποσκοπώντας σε κοινό ποτήριο, αποδίδοντας μάλιστα μυστήρια σε ξένους και απόβλητους, χτυπάει εις τον λίθον επί του οποίου οικοδομήθηκε η Αλήθεια της Πίστεως.

Ο λίθος αυτός, μετά βεβαιότητα, θα συνθλίψει τους άπιστους και ασεβείς, διότι «Πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Το είπε ο Κύριος, ο Θεός του σύμπαντος κόσμου. Ο δε Ιερός Χρυσόστομος «το κλάδεμα των ακάρπων κλημάτων και την απομάκρυνση αυτών εκ της αμπέλου και της ρίζας, που γίνεται από τον αμπελουργό» ερμηνεύει στην ομιλία του ότι σχετίζεται με «την ζωήν των ανθρώπων». (Ομιλία ΟΣΤ’ σελ.459 ΕΠΕ)

(Διαβάστε όλη την ομιλία).

«Το πίπτειν ανθρώπινον

Το εμμένειν δαιμονικόν

Το μετανοείν θείον.» (Ιωαν. Χρυς.)

Αδελφοί μου οι Γραφές επαληθεύονται, οι Προφητείες πραγματοποιούνται, εμείς ας σώσουμε τις ψυχές μας και ό,τι άλλο μπορούμε, χωρίς να λησμονήσουμε το παραμικρό από αυτά που παραλάβαμε.

Δεν ξεχνώ τίποτα από την ιστορία μου, πόσο μάλλον από την Εκκλησία μου, πάντα με τη βοήθεια του Θεού που Του ανήκουν τα πάντα και η Τιμή και η Δόξα εις τους αιώνας!

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ,ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ και ΤΗΣ Ν.Τ.Π.


Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον 

Γεώργιος Φλώρος


Όταν πρόκειται για την πίστη να μην σιωπούμε!



Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης – Επιστολή 81 στον λογοθέτη Παντολέοντα. 

«… Καθόσον είναι εντολή του Κυρίου να μη σιωπάμε όταν κινδυνεύει η πίστη.

Γιατί λέγει να μιλάς και να μη σωπαίνεις και• «Εάν υποχωρεί, δεν ευαρεστείται η ψυχή μου σ’ αυτόν» και• «Εάν αυτοί σιωπήσουν, θα φωνάξουν δυνατά οι πέτρες».

Ώστε, όταν πρόκειται για την πίστη, δεν μπορούμε να πούμε. Εγώ ποιός είμαι; Είμαι ιερέας; Όχι. Άρχοντας; Ούτε. Στρατιώτης; Από πού; Γεωργός; Ούτε και αυτό. Είμαι φτωχός, εξασφαλίζοντας μόνο την καθημερινή μου τροφή. Δεν έχω λόγο, ούτε ενδιαφέρον για το θέμα αυτό.

Αλλοίμονο! Οι πέτρες θα κράξουν, και συ μένεις σιωπηλός και αδιάφορος;

Η αναίσθητη φύση υπάκουσε στον Θεό, και συ μένεις αδιάφορος;

Αυτό που δεν έχει ψυχή ούτε λογοδοτεί στο δικαστήριο, φοβούμενο κατά κάποιον τρόπο την εντολή, βροντοφωνάζει, και συ που πρόκειται να λογοδοτήσεις στον Θεό τον καιρό της κρίσεως ακόμα και για μια λέξη ανωφελή, έστω και αν είσαι ζητιάνος, λες απερίσκεπτα, Τί με νοιάζει γι’ αυτό;

«Αυτά», δεσπότη μου, λέγει ο Παύλος, «τα εφάρμοσα στον εαυτό μου και στον Απολλώ για χάρη σας, για να διδαχθείτε με το παράδειγμά μας, να μη φρονείτε περισσότερο από ό,τι είναι γραμμένο».

Ώστε ακόμα και ο φτωχός την ήμερα της κρίσεως δεν θα έχει καμμιά δικαιολογία, αν τώρα δεν μιλά, γιατί θα κριθεί και μόνο γι’ αυτό.

Και φυσικά δεν θα εξαιρεθεί κανένας από αυτούς που βρίσκονται ψηλά, ούτε και αυτός που φορά το στέμμα. Και η καταδίκη τους θα είναι η ανώτερη που υπάρχει. Γιατί λέγει, «Οι δυνατοί θα δικαστούν αυστηρότερα», και, «Καταδίκη φρικτή θα επιβληθεί στους άρχοντες».

Να μιλάς λοιπόν, κύριέ μου, να μιλάς. Γι’ αυτό και εγώ ο ταλαίπωρος, επειδή φοβάμαι το δικαστήριο, μιλώ…. «

Να μιλάς μέχρι τα θεοήχητα αυτιά του ευσεβούς βασιλιά, γιατί είσαι ένας από αυτούς που υπερέχουν.

(Θεοδωρου Στουδιτη, εκδ. ΕΠΕ Φιλοκαλια τομος 18Γ σελ. 77)