.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν...



Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ τών επηρεαζόντων... και διωκόντων υμάς, όπως γένησθε υιοί του Πατρός υμών του εν ουρανοίς.....

Ίησούς Χριστός


"Αφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.

Συμβαίνει συχνά στη ζωή μας νά βλέπουμε την αμαρτία με δύο εντελώς διαφορετικούς φακούς. Πριν την διαπράξουμε την βλέπουμε με τον φακό της αναισθησίας, έτσι ώστε νά θεωρούμε την αμαρτία κάτι το τελείως φυσιολογικό. Μετά την διάπραξη της όμως την ίδια αμαρτία την βλέπουμε με τον φακό της απελπισίας, ο οποίος την μεγεθύνει και μάς οδηγεί στην βεβαιότητα ότι δεν είναι δυνατόν νά λάβουμε συγχώρηση από τον Θεό. Έτσι απελπιζόμαστε γιά την ίδια την σωτηρία μας.
Ο Χριστός όμως μας αποκάλυψε έναν σίγουρο τρόπο με τον οποίο μπορούμε νά λάβουμε την συγχώρηση τών αμαρτιών μας, όσο μεγάλες κι αν είναι αυτές: Να συγχωρέσουμε με την καρδιά μας και να αγαπήσουμε όσους με οποιονδήποτε τρόπο μάς αδίκησαν.

Η αγάπη είναι η κορυφή των αρετών. Αυτή έφερε τον Θεό στή γη και αυτή τον ανέβασε πάνω στον Σταυρό. Ο ίδιος ο Χριστός μάς είπε: Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπερ τών επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς, όπως γένησθε υιοί του Πατρός υμών του εν ουρανοίς, ότι τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δίκαιου και άδικου... 

Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών οικτίρμων εστί. 

Η αγάπη μας λοιπόν είναι πραγματική, μόνον όταν μιμήται τήν αγάπη του Θεού και προσφέρεται προς όλους, χωρίς διακρίσεις. Δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι έχουμε αγάπη, και να μήν αγαπούμε όλους, δηλαδή και εκείνους που μάς αδίκησαν ή μας επιβουλεύονται, τους εχθρούς μας. Έκει ακριβώς κρινόμαστε αν έχουμε αληθινή αγάπη.......

(απόσπασμα απο το Βιβλίο του 'Ιερομόναχου Γρηγορίου Αγιορείτου "'Αγαπάτε τους εχθρούς υμών")

Ἱερομόναχου Γρηγορίου Ἁγιορείτου

ahdoni.blogspot.gr

O ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ ΛΥΤΡΩΤΗΣ



...Ἀδελφέ μου, τίς ἀνάγκες τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς θε­ραπεύση. Τίς πνευματικές σου ἀ­νη­συχίες μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τίς σβήση. Τούς μυστικούς πόθους καί παλμούς τῆς καρδιᾶς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά τούς ἀκούση. Στίς ἀνώτερες ἐφέσεις τῆς ψυχῆς σου μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά ἀντα­πο­κρι­θῆ. Εἶναι καιρός γιά μιά ἱστορική συνά­ντησι μέ τόν Λυτρωτή τῆς κα­ρ­διᾶς σου, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν...

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, ἱεροκήρυκας

“Εγώ ειμί του Βασιλέως!”



Τα παλιά χρόνια οι βασιλείς κυνηγούσαν μέσα στα μεγάλα δάση. Όσα ελάφια τα είχαν εξημερώσει και ανήκαν στον Βασιλέα, για να μην κινδυνεύουν να τα σκοτώσουν άλλοι κυνηγοί, τους έκαναν το εξής: Στο μέτωπο τους έβαζαν μια στρογγυλή πινακίδα, η οποία έγραφε: “Εγώ ειμί του Βασιλέως!”. Κανείς δεν τολμούσε να τα πειράξει.
Έτσι και η Θεϊκή σφραγίδα του Χριστού που πήραμε στο Βάπτισμά μας δια του αγίου Χρίσματος είναι η ιερή καύχηση και ασφάλειά μας.
Αυτή είθε με την φώτιση του Θεού να μην την αμαυρώνει η αμαρτία, γιατί είναι σωτήρια. Αλλά και ο ανθρωποκτόνος σατανάς αυτήν θέλει να εξαλείψει με τα σφραγίσματα που ετοιμάζει, δήθεν για να επιτευχθεί άνετος τρόπος οικονομικών συναλλαγών. Θεός φυλάξοι!
Η Αγία Γραφή με την Αποκάλυψη του Ευαγγελιστού Ιωάννου μας προειδοποιεί. Αν κάποιος δεχθεί την σφραγίδα του αντιχρίστου, ο αιώνιος θάνατος της ψυχής του θα είναι βέβαιος!
Και όταν έρθει η ευλογημένη ώρα να φύγει η ψυχούλα ενός ανθρώπου για τον Ουρανό, πρέπει να πυκνώνει η Θεία Κοινωνία, αφού βέβαια προηγείται η ιερά Εξομολόγηση, για να λάμπει η σφραγίδα του Σωτήρος Χριστού επάνω της. Τότε δεν θα μπορεί να την πειράξει ή να την εμποδίσει κανένα πονηρό πνεύμα στην πορεία της προς την Βασιλεία του Θεού.
Η μυστηριακή όμως ζωή πρέπει να είναι τρόπος ζωής , διότι είναι η θεραπευτική αγωγή επί της ανθρώπινης ψυχής, του Σωτήρος Χριστού. Δεν είναι ούτε έθιμο ούτε μια καλή συνήθεια. Είναι ΑΝΑΓΚΗ. Από την βρεφική ηλικία μέχρι το τέλος. Είναι ο μοναδικός δρόμος της σωτηρίας, τον οποίο άνοιξε η Θυσία του Χριστού μας .

Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα Θαυμαστά γεγονότα»


"Στώμεν καλώς"




1. Χάσαμε το μέτρο. Σε μια χώρα, στην οποία έχουν καταλυθεί βασικές αρχές της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στα τρία επάρατα χρόνια των Μνημονίων και μάλιστα με το τρομοκρατικό δόγμα του ΣΟΚ, οι αρχές ψάχνουν για πραξικοπηματίες και τρομοκράτες, για αναρχικούς και ακραίους, τη στιγμή που ζούμε σε μια ακραία συνθήκη φτώχειας, εξαθλίωσης, ανεργίας και αυτοκτονιών. "Σβησμένες όλες οι πλάστρες φωτιές μέσα στη χώρα", που λέει κι ο ποιητής. Στάχτη τα όνειρα, ενίοτε δε οι περιουσίες και οι ζωές των Ελλήνων.

2. Οι θεσμικές εξουσίες συναγωνίζονται η μία την άλλη ποιά θα δείξει υπερβάλλοντα ζήλο για την καταπολέμηση της ανωμαλίας, μόνο που κοιτάνε προς άλλη κατεύθυνση, αντίθετα από την πηγή της έντασης και της ακαταστασίας. Σε μια στιγμή γενικής επίθεσης κατά του λαού μας, κάναμε πάλι το λάθος, διχάσαμε τον κόσμο, ενσπείραμε τον φόβο, θρονιάσαμε την καχυποψία και πράττουμε κατά το θέλημα των εχθρών μας. Αρχίσαμε να βλέπουμε παντού εφιάλτες, πράγμα άδικο και υποτιμητικό για τον λαό μας.

3. Πλέον, είναι κατάδηλο, ότι χρειαζόμαστε μια δύναμη έξω από μας για να μας συνετίσει και σταματήσει. Αν δεν επικαλεσθούμε τον Ουρανό, θάρθουν τα επίγεια και τα υποχθόνια συστήματα του χάους να μας εξαφανίσουν. Μέσα σ΄ αυτό τον ορυμαγδό λοιπόν, εμείς ας σηκώσουμε τα μάτια ψηλά στην Υπέρμαχο Στρατηγό, την διαχρονική Προστάτιδα του Γένους μας, και ας την παρακαλέσουμε να βάλει φρένο σ΄ αυτή τη βιασύνη της αυτοκαταστροφικής μας πορείας.

4. Όλο αυτό το σκηνικό ασφαλώς πατέρα έχει τον διάβολο, ο οποίος θέλει να χαντακώσει την Ορθόδοξη Πατρίδα μας, γιατί ακόμη παραμένει Ελληνική και Ορθόδοξη και δεν έχει γίνει απόλυτα εκκοσμικευμένη και αιρετική κοινωνία. Έτσι με όλα αυτά τα φαινόμενα της κοινωνικής παθογένειας περνάει προς τα έξω όχι την καλή μαρτυρία της Πίστεώς μας στο Χριστό, αλλά ότι δεν ωφελούμαστε σε τίποτε που είμαστε ακόμη Ορθόδοξοι. Δυσφημείται η πίστη του λαού μας και η Εκκλησία του. Το είπε άλλωστε κι ένας δικός μας - ΄Ελληνας - φιλοσοφών, ότι για όλα φταίει η Φιλοκαλία. Αλλά και προς τα μέσα υπάρχει η απογοήτευση και η απαξίωση του πνευματικού θησαυρού της Εκκλησίας μας, στης οποία την μαρτυρία και φωνή επιβλήθηκε αφωνία ή παραφωνία.

5. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε χρειάζεται εμείς να ζήσουμε "Μετά Φόβου Θεού, Πίστεως και Αγάπης". Όχι με ανθρώπινο φόβο, αλλά με θεάρεστο και αναγεννητικό σεβασμό προς τον Θεό. Να μείνουμε πιστοί στον Τριαδικό Θεό, εύσπλαχνοι στις διαπροσωπικές μας σχέσεις και χωρίς τη χυδαιότητα της ψυχής και συμπεριφοράς, γεγονός - το τελευταίο - που παρά τα οικονομικά μας χάλια, ανθεί και καρποφορεί τα ζιζάνια της αμαρτίας. Η προσωπική μας κάθαρση θα φέρει και την κάθαρση στην κοινωνία και το σύνολο του ελληνικού λαού.


Πῶς πρέπει νά ἐνεργοῦμε τήν προσευχή



Σπεῖρε, λέει ὁ Σολομών, τό πρωί τόν σπόρο σου ( τῆς προσευχῆς ) καί τό βράδυ ἄς μή παύει τό χέρι σου, γιά νά μήν ὑπάρξει διακοπή στή συνέχεια τῆς προσευχῆς καί χάσεις ἴσως τήν ὥρα πού θά εἰσακουστεῖς. Γιατί δέ γνωρίζεις ποιό θά εὐδοκιμήσει, αὐτό ἤ ἐκεῖνο.

(Ἐκκλ. 11,6: «ἐν τῷπρωί σπεῖρον τὸσπέρμα σου, καὶεἰςἑσπέραν μὴἀφέτω ἡχείρ σου, ὅτι οὐγινώσκεις ποῖον στοιχήσει, ἢτοῦτο ἢ τοῦτο, καὶἐὰν τὰδύο ἐπὶ τὸαὐτὸἀγαθά»).

 Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης 



Όλοι σήμερα θέλουνε να "πουλάνε"!!!



Οι άνθρωποι κάποτε προσπαθούσαν να κάνουν κάτι σπουδαίο για την κοινωνία και για τον κόσμο, στις ημέρες μας οι άνθρωποι προσπαθούν να δείχνουν ότι είναι «κάποιοι», να δείχνουν σπουδαίοι και καλοί.
Τα κριτήρια των πράξεών μας έχουν αλλοιωθεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να πράττουν, να μιλούν, να σκέφτονται διεστραμμένα. Και τι εννοώ; Οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να γίνουν οι ίδιοι γνωστοί, να λάβουν δόξα και πλούτη δεν διστάζουν να κινούνται στην ενδοχώρα της παράνοιας, της αισχρότητας, και της ξεφτίλας!
Εάν παρατηρήσουμε την ζωή των ανθρώπων, δηλαδή την δική μας ζωή τότε θα δούμε ότι σχεδόν όλοι κινούμαστε σύμφωνα με το συμφέρον μας, σύμφωνα με το φαρισαϊκό πρότυπο ζωής.
Η υποκρισία έχει γίνει φυσική κατάσταση και η κοινωνία έχει καταντήσει να είναι κοινωνία προσωπείων και όχι προσώπων.
Τα παραδείγματα αυτής της καταστάσεως πολλά και ποικίλα: πολλοί «καλλιτέχνες» στοχεύουν στο να «πουλήσουν» και όχι στο να δημιουργήσουν, οι επαγγελματίες στόχο έχουν να αυξήσουν την πελατεία τους (στηριζόμενη στην «έξωθεν καλή μαρτυρία» - στο καλό όνομα) και όχι στο να παρέχουν όντως καλές υπηρεσίες. Οι πολιτικοί στόχο έχουν όχι την διακονία της κοινωνίας και της χώρας αλλά την εξασφάλιση των ψήφων για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Οι χριστιανοί στόχο έχουν την «αντικειμενική αγιότητα» που οριοθετείται στο τι θα φορέσουν ή πώς θα είναι τα μαλλιά τους ή πώς θα ομιλούν μετατρέποντας την σωτηρία σε μία ατομική υπόθεση βγάζοντας έξω την Χάρη του Θεού! 
Η αλλοίωση που έχει περιέλθει στον τρόπο σκέψης μας είναι ίδιος με αυτόν του Φαρισαίου της παραβολής, δυστυχώς όμως το σκεπτικό μας σήμερα είναι ακόμα πιο παράλογο μιας και ο Φαρισαίος της παραβολής όντως έκανε κάποια καλά πράγματα αλλά για την προβολή του «Εγώ» του, εμείς από τη άλλη δεν κάνουμε σχεδόν τίποτα και με ύπουλους τρόπους προσπαθούμε να πείσουμε του άλλους ότι είμαστε «κάποιοι», είμαστε σπουδαίοι, είμαστε καλοί χριστιανοί, καλοί επαγγελματίες, καλοί οικογενειάρχες, καλοί άνθρωποι.
Τα κριτήρια του καλού ανθρώπου, του καλού επαγγελματία, του καλού χριστιανού είναι κριτήρια γεμάτα εμπάθεια, γεμάτα εγωισμό και γι’ αυτό και είναι λανθασμένα.
Καλός δεν είναι ο άνθρωπος που οι άλλοι τον νομίζουν για καλό, όπως άγιος δεν είναι ο άνθρωπος που πλανά με μεθόδους δαιμονικές αμαθείς και «αγαθούς» χριστιανούς που τον ακολουθούν. Και όμως το φαινόμενο της υστερικής παραποίησης των κριτηρίων είναι δεδομένο στην σύγχρονη πραγματικότητα. 
Ένας δάσκαλος είναι καλός όταν τα παιδιά τον συμπαθούν και όχι εάν τα μαθαίνει γράμματα. Ένας πνευματικός πατέρας είναι καλός και «άγιος» όταν «χαϊδεύει» τα πνευματικοπαίδια του και όχι όταν προσπαθεί να τα οδηγήσει στον Χριστό ακόμα και εάν χρειαστεί να γίνει αυστηρός και «κακός».
Τελικά νομίζω ότι όλο αυτό ξεκινά από το ότι χάσαμε γενικότερα τον σκοπό της ζωής μας. Τον στόχο που θα έπρεπε να έχει ο κάθε χριστιανός. Όταν σκοπός μου είναι να αφήσω ένα καλό όνομα πίσω μου, όταν σκοπός μου είναι να γίνω καλός άνθρωπος ή ακόμα και «άγιος» αλλά όχι με την Χάρη του Θεού αλλά διαμέσου των δικών μου «πνευματικών κατορθωμάτων» τότε η πλάνη έχει πάρει την θέση του κοινού νου, και η παραφροσύνη την θέση της σωφροσύνης.
Όταν οι πολιτικοί θα πάψουν να ζουν με το άγχος των ψήφων τότε και μόνο τότε κάποιες από τις ιδέες τους θα γίνουν πράξεις και θα πάψουν να προβάλουν ουτοπικές ιδεολογίες «για τα μάτια του κόσμου».
Όταν οι "έχοντες εξουσία" θα πάψουν να επιζητούν περισσότερη εξουσία ή διατήρηση αυτής που έχουν ίσως τότε θα πάψουν και οι πόλεμοι.
Όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να ζουν με την ελπίδα ότι κάποια μέρα ίσως γίνουν «κάποιοι» τότε και μόνο τότε η Χάρις του Θεού θα εισέλθει στην ζωή τους. 
Όταν οι χριστιανοί θα πάψουν να ζουν σκανδαλιζόμενοι από τους άλλους τότε και μόνο τότε το «Σκάνδαλο του Σταυρού» θα τους αγγίξει.
Όταν ο κόσμος θα πάψει να ζητά... τότε και μόνο τότε θα μπορέσει να δώσει.
Όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να διεκδικούν τότε και μόνο τότε θα μπορέσουν να αγαπήσουν.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Εἴμαστε στά πρόθυρα πολιτειακῆς ἀνωμαλίας;



Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπεδινός, που κοιμήθηκε στο Άγιον Όρος την 1η Ιουλίου 2009 μ.Χ., τα είχε δει όλα: την Οικονομική Κρίση, την Πολιτειακή Ανωμαλία, την ξαφνική Απόσυρση του Διεθνούς Κεφαλαίου, τις Απολύσεις, τη Φτώχεια, την Τουρκική Εισβολή σε ώρα αδυναμίας της Ελλάδος, τη Ρωσική σφοδρή Αντεπίθεση, τη Νίκη των Ρώσων και την ήττα της Τουρκίας, την απάντηση Αμερικανών-Νατοϊκών, τον φονικότατο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οποίο δεν θα πάρει μέρος η Ελλάδα, την Έγερση του Κεκοιμημένου Βυζαντινού μας Βασιλέως, την Ειρήνη, τον τελικό Θρίαμβο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας και μετά από δεκαετίες, την φοβερή Έλευση του Αντιχρίστου, αφού πρώτα έχει κηρυχθεί η Ορθοδοξία παντού!


Ο φιλάνθρωπος Θεός τα καθόρισε έτσι, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι και να καταφεύγουμε στην ειλικρινή μετάνοια



Η σκέψη του θανάτου είναι ικανή να παρακινήσει τον αμαρτωλό σε μετάνοια. Μας είναι και γνωστός και άγνωστος ο θάνατος. Γνωστός, γιατί ξέρουμε ότι όλοι θα πεθάνουμε. Άγνωστος, γιατί δεν ξέρουμε πότε, πού και πώς θα πεθάνουμε. Όσο περισσότερο ζούμε, τόσο περισσότερο μικραίνει η ζωή μας, τόσο λιγοστεύουν οι μέρες μας και πλησιάζουμε στο θάνατο. Είμαστε πιο κοντά του σήμερα απ΄ό,τι χθές, αυτή την ώρα απ΄ό,τι την προηγούμενη. Ο θάνατος βαδίζει αόρατος πίσω απ΄τον καθένα και τον αρπάζει τότε που δεν το υποπτεύεται. 

Εντούτοις, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι - και μάλιστα οι υγιείς και οι δυνατοί - κάνουν τις ακόλουθες σκέψεις για τον εαυτό τους:
- Εγώ θα ζήσω ακόμη αρκετά. Είναι πολύ μακριά το τέλος μου. Θα μαζέψω πλούτη και θα ευφραίνομαι. Μα ορμάει ξαφνικά εναντίον τους ο θάνατος και σβήνουν τα όνειρα και οι επιθυμίες. Και πεθαίνει γρήγορα εκείνος που έταξε στον εαυτό του μακροζωία. Και αφήνει τ΄αγαθά του και το σώμα του στον κόσμο εκείνος που ήθελε να συγκεντρώνει πλούτη. Άγνωστο λοιπόν μας είναι το τέλος, χριστιανοί.

Ο φιλάνθρωπος Θεός, που φροντίζει για το καλό μας, τα καθόρισε έτσι, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι και να καταφεύγουμε στην ειλικρινή μετάνοια. Με ό,τι θα φύγει ο άνθρωπος από δω, μ΄αυτό και θα παρουσιαστεί μπροστά στο κριτήριο του Χριστού.


Αδελφοί, ας συλλογιστούμε προσεκτικά αυτά τα λόγια κι ας μετανοήσουμε, για να μην ταξιδέψουμε προς την αιωνιότητα με τις αμαρτίες μας και εμφανιστούμε μ΄αυτές σ΄εκείνο το δικαστήριο. Ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας υποσχέθηκε το έλεός Του, δεν μας υποσχέθηκε όμως ότι θα ζούμε το επόμενο πρωί. Και τούτο, για να είμαστε προσεκτικοί, και όταν ξυπνάμε, να θυμόμαστε το θάνατό μας, να διορθώνουμε τον εαυτό μας, να ετοιμαζόμαστε για την έξοδό μας, ώστε να έχουμε μακάριο τέλος. Είναι φοβερή η ώρα του θανάτου.

Όλοι οι άγιοι τη σκέφτονταν κι έκλαιγαν, ικετεύοντας τον φιλάνθρωπο Θεό να τους ελεήσει εκείνη την ώρα. Εκπληκτικό! Να κλαίνε οι άγιοι στη σκέψη του θανάτου, και οι αμαρτωλοί ωστόσο να μη συγκινούνται, αν και καθημερινά κάποιον βλέπουν να πεθαίνει. Φτωχοί αμαρτωλοί! Γιατί κοιμόμαστε, ενώ ο διάβολος σαν κλέφτης αρπάζει τη σωτηρία μας; Ας γράψουμε στη μνήμη μας την ώρα του θανάτου και ας είμαστε έτοιμοι. Απ΄αυτήν θα εξαρτηθεί, αν ο άνθρωπος θα είναι αιώνια ευτυχισμένος ή αιώνια δυστυχισμένος.

Από το θάνατο ανοίγουν για τον καθένα οι πύλες της αιωνιότητας, ο δρόμος για την αιώνια μακαριότητα ή την αιώνια δυστυχία. Απ΄αυτόν τον σταθμό αρχίζει ο άνθρωπος να ζει ή να πεθαίνει αιώνια. Πού βρίσκονται τώρα όσοι έζησαν πρίν από μας και πέρασαν τη ζωή τους αμετανόητα, με κραιπάλες και ηδονές; Έφυγαν απ΄αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας εδώ όλες τους τις χαρές. Οδηγήθηκαν καθένας στον τόπο του, περιμένοντας την τελευταία Κρίση, οπότε θα λάβουν την αμοιβή των έργων τους.


Γι΄αυτό εφόσον δεν ήρθε ακόμα για μας εκείνη η ώρα, ας στραφούμε ολόψυχα προς το Θεό μας με την πίστη και τη μετάνοια, ώστε να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Αγαπητέ χριστιανέ! Ο θάνατος μας ακολουθεί βήμα προς βήμα χωρίς να τον βλέπουμε, και το τέλος φτάνει τότε που δεν το περιμένουμε. Γι΄αυτό να βρίσκεσαι συνέχεια σε κατάσταση μετάνοιας, έτοιμος παντού και πάντοτε για την αναχώρησή σου. Ο συνετός δούλος είναι πάντα άγρυπνος και περιμένει πότε θα τον καλέσει ο Κύριός του.

Αγρύπνα κι εσύ και περίμενε πότε θα σε καλέσει ο Κύριός σου, ο Χριστός. Να ζεις όπως θα ήθελες να σε βρει ο θάνατος. Να ζεις με ευσέβεια και να εργάζεσαι με φόβο και τρόμο για τη σωτηρία σου. Έτσι δεν θα στερηθείς την αιώνια σωτηρία, που μας δώρισε ο Κύριός μας με το αίμα Του και το θάνατό Του. Έτσι θα τελειώσεις τη ζωή σου χριστιανικά. Και είναι πραγματικά μακάριοι οι νεκροί εκείνοι πού πεθαίνουν πιστοί στον Κύριο και ενωμένοι μαζί Του".

Από το βιβλίο “ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ”, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ


Ἀλίμονο ἄν ζῶ χωρίς καρδιά



Ἀλίμονο ἄν ζῶ χωρίς καρδιά.
Ἀλίμονο ἄν θρησκεύω χωρίς καρδιά.
Ἀλίμονο ἄν τηρῶ τὶς ἐντολές χωρίς καρδιά.
Ἄν μοιράζω τὰ πλούτη μου χωρίς καρδιά.
Ἄν συγχωρῶ χωρίς καρδιά.
Ἄν δίνω καὶ ἄν δίνομαι χωρίς καρδιά.
Ἀλίμονο ἄν ἐλεῶ χωρίς καρδιά.
Ἀλίμονο ἄν μετανοῶ χωρίς καρδιά.
Ἀλίμονο ἄν στέκομαι ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ χωρίς καρδιά.

Θὰ μοῦ πεῖτε: εἶναι δυνατόν; γίνεται;
Καὶ θὰ σᾶς πῶ ἀπό πεῖρα: Γίνεται.
Μοῦ ἔχει συμβεῖ γιὰ μεγάλες περιόδους,
νὰ εἶμαι με τόν Χριστό, νά ἔχω ὅ, τι εἶναι δικό Του,
ἀλλά νά μήν ἔχω Ἐκεῖνον.
Μοῦ ἔχει συμβεῖ γιὰ μεγάλες περιόδους,
ἀλλοῦ νά εἶναι ὁ Χριστός κι ἀλλοῦ ὁ θησαυρός μου.
Ὁ Χριστός νά μέ καλεῖ, νά μέ ξανακαλεῖ κι ἐγώ ν’ ἀπουσιάζω.
Μοῦ ἔχει συμβεῖ.
Κι ὅταν μετά ἀπό καιρό μέτρησα τίς ἀναπάντητες κλήσεις Του,
καί διαπίστωσα τῆς μακροθυμίας τό πέλαγος, μοῦ ἔχει συμβεῖ … ἔκλαψα πικρά.

Ἄν δέν βάλω καρδιά, δέν θά πάρω Χριστό.
Ὅπως δέν θά πάρω ἥλιο, ἄν δέν ἀνοίξω τά κλειστά μου παράθυρα.
Μέ τήν καρδιά ζοῦμε.
Μέ τήν καρδιά ἀκοῦμε.
Μέ τήν καρδιά βλέπουμε.
Μέ τήν καρδιά παραβλέπουμε.
Ἡ καρδιά μοῦ κάνει εὔκολες τίς ἐντολές, καί ἡ ἀπουσία της μοῦ τίς καθιστᾶ ἀδύνατες.
Ἡ καρδιά μοῦ κάνει δυνατή τὴν κοινωνία μου μὲ τὸν Χριστό κι ἡ ἀπουσία της τήν δυσχεραίνει.
Γι’ αὐτό ἕνα καρδιακό « Κύριε ἐλέησον »
ἔλεγε ὁ γέροντας Παϊσιος, μπορεῖ νά ἰσοδυναμεῖ μέ ἀγρυπνία.
Γιατί ἔχει μέσα τήν ψυχή μου ὅλη.
Γιατί ἔχει μέσα τὴν φωνή μου ὅλη.
Ἀλλιῶς, νά φωνάξω πῶς;

Δὲν μπορῶ νὰ φωνάξω δυνατά, ἄν δὲν βάλω καρδιά.
Δὲ μπορῶ νὰ κοιτάξω μακριά, ἄν δὲν βάλω καρδιά.
Ὁ γηραιός πατέρας του ἀσώτου τὸν εἶδε ἀπό μακριά νὰ ἔρχεται, γιατί μὲ τὴν καρδιά ἔβλεπε.
Από κεῖ ἀντλοῦσε τὴν ὅραση.
Τὰ ποσά εἶναι εὐθέως ἀνάλογα:
Ἡ ὅρασή μου, ἡ ἄκοή μου, οἱ δυνάμεις μου αὐξομειώνονται ἀνάλογα μὲ τὴν ἀγάπη.
Γι’ αὐτό ἔχω ἀπουσία Χριστοῦ.
Γι αὐτό ἔχω ἀορασία Χριστοῦ.
Γι αὐτό ἔχω ὀρφάνια Χριστοῦ.
Γιατί δὲν ἔχω ἀγάπη.
Γι αὐτό δὲν ἔχω πεῖρα τῆς εὐσπλαχνίας Του.
Γιατί ἡ καρδιά μου εἶναι ἀνενεργή.
Οὔτε παίρνει οὔτε στέλνει μηνύματα.

της Μαρίας Μουρζά

Ευχαριστίες στην Βιβή Κ
.

Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό



Νά ἀγαπᾶς τόν Θεό ἔτσι ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς πρόσταξε νά Τόν ἀγαπᾶμε καί ὄχι ὅπως Τόν ἀγαποῦν τάχα οἱ πλανεμένοι ὀνειροπόλοι.
Μήν ἐπιδιώκεις ἐκστάσεις, μήν προξενεῖς στόν ἑαυτό σου νευρική ἔξαψη, μή φλογίζεις τήν καρδιά σου μέ φλόγα σαρκική, μέ τή φλόγα τοῦ αἵματος σου. Θυσία εὐπρόσδεκτη ἀπό τόν Θεό εἶναι ἡ ταπείνωση τῆς καρδιᾶς καί ἡ συντριβή τοῦ πνεύματος. Ἀποστρέφεται ὁ Κύριος τή θυσία πού Τοῦ προσφέρεται μέ αὐτοπεποίθηση, μέ ὑπερηφάνεια, ἔστω κι ἄν πρόκειται γιά ὁλοκαύτωμα.
Ἡ ὑπερηφάνεια ταράζει τά νεῦρα, θερμαίνει τό αἷμα, διεγείρει τή φαντασία, συντηρεῖ τή ζωή τῆς πτώσεως. Ἡ ταπείνωση γαληνεύει τά νεῦρα, κατευνάζει τήν κυκλοφορία τοῦ αἵματος, καταπαύει τήν ὀνειροπόληση, τερματίζει τή ζωή τῆς πτώσεως, δίνει τή ζωή πού ἔφερε ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
« Ἡ ὑπακοή εἶναι γιά τόν Κύριο καλύτερη ἀπό κάθε θυσία καί ἡ ὑποταγή στό θέλημα Του ἀνώτερη ἀπό τό λίπος τῶν κριαριῶν», εἶπε ὁ προφήτης Σαμουήλ στόν βασιλιά Σαούλ, πού τόλμησε νά προσφέρει στόν Θεό θυσία ἀνάρμοστη (Α΄ ΒΑΣ. 15:22). Ἄν, λοιπόν, θέλεις νά προσφέρεις στόν Θεό τή θυσία τῆς ἀγάπης, μήν τήν προσφέρεις αὐθαίρετα καί ἀλόγιστα· νά τήν προσφέρεις μέ ταπείνωση, ὅταν καί ὅπου ὅρισε ὁ Θεός. Ὁ πνευματικός τόπος, ὅπου μᾶς δόθηκε ἐντολή νά προσφέρουμε πνευματικές θυσίες, εἶναι ἡ ταπείνωση.
Ὁ Κύριος προσδιόρισε μέ ἀκριβή καί ἀξιόπιστα κριτήρια ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού Τόν ἀγαπᾶ καί ποιός ὄχι. Εἶπε: «Ὅποιος μέ ἀγαπᾶ, θά τηρήσει τόν λόγο μου. Αὐτός πού δέν μέ ἀγαπᾶ, δέν ἀκολουθεῖ τά λόγια μου» (Ἰω. 14:23, 24).
Θέλεις νά διδαχθεῖς τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό; Ἀπόφευγε κάθε ἔργο, λόγο σκέψη ἤ αἴσθημα πού ἀποδοκιμάζει τό Εὐαγγέλιο. Μισώντας τήν ἁμαρτία, τήν τόσο μισητή στόν πανάγιο Θεό, φανέρωσε καί ἀπόδειξε τήν ἀγάπη σου σ᾿ Ἐκεῖνον. Τά ἁμαρτήματα, στά ὁποῖα θά συμβεῖ νά πέσεις ἀπό ἀδυναμία, ἀφάνισέ τα δίχως χρονοτριβή μέ τή μετάνοια. Προσπάθησε, ὅμως νά ἀποφεύγεις κι αὐτά τά ἁμαρτήματα πού κάνεις ἀπό ἀδυναμία, μέ τήν ἄγρυπνη παρακολούθηση τοῦ ἑαυτοῦ σου. 
Θέλεις νά διδαχθεῖς τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό; Μέ ἐπιμέλεια νά μελετᾶς στό Εὐαγγέλιο τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου καί νά προσπαθεῖς νά τίς ἐφαρμόζεις στήν πράξη, ἀποκτώντας ἔτσι σιγά-σιγά τίς εὐαγγελικές ἀρετές καί κάνοντας τες ἕξεις σου, ἰδιότητες τῆς ψυχῆς σου. Χαρακτηριστικό τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγαπᾶ εἶναι ἡ ἀκριβής ἐκπλήρωση τοῦ θελήματος τοῦ ἀγαπημένου του προσώπου.
«Ἀγάπησα τίς ἐντολές Σου», λέει ὁ προφήτης, «περισσότερο ἀπό τό χρυσάφι καί τό τοπάζι· γι᾿ αὐτό συμμορφωνόμουνα μ᾿ ὅλες τίς ἐντολές Σου, κάθε ἀδικία τή μίσησα» (Ψαλμ. 118:127-128). Ἡ διαγωγή αὐτή εἶναι ἀπαραίτητη γιά τή διατήρηση τῆς πιστότητας στόν Θεό. Ἡ πιστότητα εἶναι ὁ πιό ἐπιτακτικός ὅρος τῆς ἀγάπης. Χωρίς αὐτόν τόν ὅρο ἡ ἀγάπη καταλύεται.
Μέ τή σταθερή ἀπομάκρυνση ἀπό τό κακό καί τήν οἰκείωση τῶν εὐαγγελικῶν ἀρετῶν φτάνουμε στήν ἀγάπη πρός τόν Θεό. Μέ τόν ἴδιο τρόπο παραμένουμε σ᾿ αὐτή τήν ἀγάπη: «Ἄν τηρήσετε τίς ἐντολές μου, θά μείνετε πιστοί στήν ἀγάπη μου», εἵπε ὁ Σωτήρας(Ἰω. 15:10).
Ἡ τελειώτητα τῆς ἀγάπης βρίσκεται στήν ἕνωση μέ τόν Θεό. Ἡ πρόοδος στήν ἀγάπη συνοδεύεται ἀπό ἀνέκφραστη πνευματική παρηγοριά, γλυκύτητα καί φώτιση. Ἀλλά στήν ἀρχή τοῦ ἀγώνα του ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης πρέπει νά πολεμήσει σκληρά μέ τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό, μέ τή βαριά ἀρρωστημένη φύση του. Τό κακό, λόγω τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ἔγινε στοιχεῖο τῆς φύσεώς μας, ἔγινε νόμος γι᾿ αὐτή τή μεταπτωτική φύση, νόμος πού ἀντιστρατεύεται τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τόν νόμο τῆς ἁγίας ἀγάπης(Πρβλ. Ρωμ. 7:23).
Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό θεμελιώνεται στήν ἀγάπη πρός τόν πλησίον. Ὅταν ἡ καρδιά σου ἀπαλλαγεῖ ἀπό κάθε μνησικακία, τότε βρίσκεσαι κοντά στήν ἀγάπη. Καί ὅταν ἡ καρδιά σου, ἀποκτήσει τήν εὐλογημένη εἰρήνη πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους, τότε βρίσκεσαι μπροστά στήν πύλη τῆς ἀγάπης. Ἡ πύλη αὐτή, ὅμως ἀνοίγεται μόνο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό εἶναι δῶρο τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, δῶρο πού δίνεται σ᾿ ὅποιον ἑτοιμάζεται νά τό δεχθεῖ μέ τήν καθαρότητα τοῦ νοῦ, τῆς καρδιᾶς καί τοῦ σώματος. Ἀνάλογο μέ τήν ἑτοιμασία εἶναι καί τό δῶρο, γιατί ὁ Θεός εἵναι ἀγαθός ἀλλά καί δίκαιος.
Ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό εἵναι ὁλωσδιόλου πνευματική: «ὅ,τι γεννιέται ἀπό τό Πνεῦμα εἶναι πνευματικό» (Ἰω. 3:6). Ἀντίθετα, «ὅ,τι γεννιέται ἀπό τόν ἄνθρωπο εἶναι ἀνθρώπινο» (Ἰω. 3:6), γι᾿ αὐτό ἡ ἀγάπη ἡ ἀνθρώπινη, ἡ φυσική καί σαρκική, ἔχει τίς ἰδιότητες τῆς σάρκας, τῆς φθαρτῆς ὕλης. Εἶναι ἀσταθής καί μεταβλητή. Ἡ φωτιά της, ἡ θέρμη της, ἐξαρτᾶται ἀπόλυτα ἀπό τήν ὕλη.
Διαβάζοντας στή Γραφή πώς ὁ Θεός εἶναι φωτιά (Δευτ. 4:24· 9:3)καί νιώθοντας νά καίει μέσα σου ἡ φωτιά τῆς φυσικῆς ἀγάπης, μή νομίσεις πώς οἱ δυό αὐτές φωτιές συνταυτίζονται. Ὄχι. Ἀπεναντίας, μάλιστα, εἶναι ἀσυμβίβαστες μεταξύ τους. Ἡ μία ἐναντιώνεται στήν ἄλλη, ἡ μία σβήνει τήν ἄλλη (Πρβλ. Ὅσίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου, ὅ.π., ΙΕ΄, 2). «Ἄς λατρεύουμε τόν Θεό μέ τρόπο εὐάρεστο, μέ σεμνότητα καί εὐλάβεια, γιατί ὁ Θεός μας εἶναι φωτιά πού κατακαίει» (Ἑβρ. 12:28-29).
Ἡ φυσική ἀγάπη, τό ξαναλέω, εἶναι ἀγάπη μεταπτωτική, θερμαίνει τό αἷμα, ταράζει τά νεῦρα, διεγείρει τή φαντασία. Ἡ ἁγία ἀγάπη γαληνεύει καί τήν ψυχή καί τό σῶμα, ἐνῶ συνάμα βυθίζει τόν ἐσωτερικό ἄνθρωπο στήν προσευχητική σιωπή, στή νηφάλια μέθη τῆς ταπεινώσεως καί στήν πνευματική γλυκύτητα.
Πολλοί ἀγωνιστές, πού πῆραν τή φυσική ἀγάπη γιά θεϊκή, προξένησαν ὑπερδιέργερση στίς σωματικές καί ψυχικές λειτουργίες τους. Καί ἡ μετάπτωση ἀπό τήν κατάσταση τῆς ὑπερδιεγέρσεως στήν κατάσταση τῆς παραφροσύνης εἶναι πολύ εὔκολη. Ἔτσι, δέν ἦταν λίγοι ἐκεῖνοι πού θεώρησαν πώς εἶχαν γεμίσει ἀπό χάρη καί ἁγιότητα, ἐνῶ στήν πραγματικότητα δέν ἦταν παρά ἐλεεινά θύματα τῆς πλάνης τους.
Στή Δυτική Ἐκκλησία, ἀφότου αὐτή ξέπεσε στόν παπισμό, ὅπου σ᾿ ἕναν ἄνθρωπο ἀποδίδεται βλάσφημα ἡ θεϊκή ἰδιότητα τοῦ ἀλάθητου καί τιμή πού ἀνήκει μόνο στόν Θεό, ὑπῆρξαν πολλοί τέτοιοι ἀγωνιστές. Αὐτοί ἔγραψαν καί βιβλία, ὅπου, μέσα στήν ψυχοσωματική τους ἔξαψη, παρουσιάζουν τήν πλάνη ὡς θεία ἀγάπη καί, μέ τή νοσηρή φαντασία τους, περιγράφουν πλήθη ὁραμάτων, σταλμένων τάχα ἀπό τόν Θεό, τά ὁποῖα ἄλλο δέν κάνουν παρά νά γιγαντώνουν τήν ὑπερηφάνεια καί τή φιλαυτία τους.
Ἐσύ, παιδί τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, νά ἀποφεύγεις τήν ἀνάγνωση τέτοιων βιβλίων, νά ἀποφεύγεις τή μίμηση τῶν πλανεμένων. Νά χειραγωγεῖσαι ἀπό τό Εὐαγγέλιο καί τούς ἁγίους Πατέρες τῆς μοναδικῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀνεβαίνεις μέ ταπείνωση στά πνευματικά ὕψη τῆς θεϊκῆς ἀγάπης μέσω τῆς ἐργασίας τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ.
Νά θυμᾶσαι πάντα πώς ἡ ἀγάπη πρός τόν Θεό εἶναι ἡ ὕψιστη δωρεά τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τό μόνο πού μπορεῖ νά κάνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι νά ἑτοιμάσει τόν ἑαυτό του μέ τήν καθαρότητα καί τήν ταπεινοφροσύνη, γιά νά δεχθεῖ αὐτή τή δωρεά, μέ τήν ὁποία ἀλλοιώνονται ὁ νοῦς, ἡ καρδιά καί τό σῶμα.
Μάταια κοπιάζουμε, μάταια καί ἄκαρπα καί ἐπιζήμια, ὅταν ἐπιδιώκουμε νά ἀποκτήσουμε πρόωρα τά ὑψηλά πνευματικά χαρίσματα. Αὐτά τά δίνει, στόν κατάλληλο καιρό, ὁ εὔσπλαχνος Θεός σ᾿ ἐκείνους πού σταθερά, ὑπομονετικά καί ταπεινά τηροῦν τίς εὐαγγελικές ἐντολές.
Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!!!

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ", Τόμος Α΄

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΠΑΡΕ ΜΕ!



ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΙΕΡΕΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΟΝ  ΖΩΗ.

Πόσοι άνθρωποι σε δύσκολες στιγμές δεν το λένε!

Οι περισσότεροι όμως δε γνωρίζουν ότι είναι αμαρτία κι ότι αποτελεί έλλειψη υπομονής κι ελπίδας στη βοήθεια του Θεού. Το ακόλουθο όμως περιστατικό, το βεβαιώνει ξεκάθαρα. Το διηγήθηκε με πολλή ταπείνωση και συναίσθηση ένας σεβαστός ιερέας, ο οποίος έχει πνευματικά παιδιά και στην επαρχία και στην Αθήνα.
Είπε: «Εγώ, αφ’ ότου έγινα ιερέας, με κυνήγησε η συκοφαντία (το σύγχρονο μαρτύριο). Πότε με τον έναν τρόπο, πότε με τον άλλον, με πίκραιναν και με καταρράκωναν πολλοί, με ψευδείς κατηγορίες. Αυτό γινόταν επανειλημμένα. Τόσο πόνεσα και τόσο κουράστηκα, που λύγισα κι αρκετές φορές είπα: «Θεέ μου, πάρε με!». Και τελικά, με πήρε!»…
Όσοι τον άκουγαν έμειναν κατάπληκτοι να τον κοιτούν, σκεπτόμενοι πόση ενοχή έχουν όσοι κατηγορούν, ιδίως τους ιερωμένους… Πόση αμαρτία συσσωρεύουν στην ψυχή τους, ιδίως όταν σπρώχνουν σε απελπισία τις ψυχές που κατηγορούν! Λες και τους εξουσιοδότησε ο Θεός να κρίνουν τον κόσμο…
Ο σεμνός κληρικός συνέχισε την αφήγησή του, λέγοντας:
«Έπαθα ανακοπή καρδιάς. Μου συνέβη στην Αθήνα. Εκείνη τη στιγμή βρισκόμουν εν μέσω γνωρίμων και πνευματικών τέκνων μου. Αμέσως με μετέφεραν στο νοσοκομείο. Εκεί οι γιατροί προσπάθησαν πολύ να ξεκινήσουν την καρδιά, αλλά δεν έγινε τίποτα. Στο τέλος είπαν: «Δε γίνεται τίποτα με τον παππούλη πάρτε τον στο νεκροτομείο!».
Εγώ τώρα, και τι δεν έζησα τις έξι αυτές ώρες που ήμουν νεκρός! Κατ’ αρχάς, ένιωθα τον Άγγελό μου να με συντροφεύει κι να με περιβάλει προστατευτικά σε μια πορεία, που στην αρχή ήταν κάπως δύσκολη, αλλά αμέσως μετά ανοδική, προς ένα θεσπέσιο, γλυκύτατο φως. Κατά τη διαδρομή, πολλά κακά πνεύματα φώναζαν επιθετικά και με κατηγορούσαν. Μια από τις κατηγορίες ήταν η εξής:
- Πού τον πας αυτόν; Ήταν φιλοχρήματος. Ενώ είχε υποσχεθεί ακτημοσύνη, είχε χρήματα δικά του…! Ο άγιος Άγγελος όμως τους απέκρουε κι έλεγε:
- Αυτό δεν είναι αλήθεια! Τα χρήματα που είχε ήταν του Μοναστηριού και τα διαχειριζόταν.
Τελικά φθάσαμε σ’ ένα μέρος που φαινόταν να είναι σύνορο δύο περιοχών. Εκεί άκουσα τον εξής διάλογο που έκανε ο Άγγελός μου με την Υπεραγία Θεοτόκο. Άκουσα μάλιστα και τη γλυκύτατη, αλλά κάπως αυστηρή φωνή Της.
Ο Άγγελός μου έλεγε:
- Υπεραγία Θεοτόκε, να οδηγήσω τον παππούλη στη Βασιλεία του Υιού Σου;
Εκείνη απάντησε:
- Όχι! Γιατί έχει κάνει μια σοβαρή αμαρτία.
- Τι αμαρτία, Δέσποινά μου; Ο παππούλης ήταν καλός (άρχισε να με υπερασπίζει, ενώ ένιωθα τα δάκρυά του να πέφτουν ζεστά πάνω στον τράχηλό μου!), έχτισε Μοναστήρι, βοήθησε ψυχές να σωθούν…
- Αυτό είναι αλήθεια, απάντησε η Θεοτόκος. Αλλά, δεν έκανε υπομονή στον αγώνα που είχε, κι έλεγε στον Υιό μου πάρε με και πάρε με. Λοιπόν, πήγαινέ τον πίσω, να τελειώσει με υπομονή τον αγώνα του και μετά θα εισέλθει στη Βασιλεία του Υιού μου.
Καθώς γυρίζαμε με τον άγιο Άγγελο, είδα τον Παράδεισο και την Κόλαση. Αυτά που γράφουν τα βιβλία του Θεού, είναι αλήθεια! Τα είδα με τα μάτια μου!…
Όταν φθάσαμε στο νοσοκομείο, με αποστροφή μπήκα στο νεκρό παγωμένο σώμα μου. Έκανα οκτώ ώρες για να κινήσω τις πρώτες κλειδώσεις των δαχτύλων των χεριών μου! Απ’ το παίξιμο των βλεφάρων μου αντιλήφτηκε τη νεκρανάσταση μου πρώτη η αδελφή μου, κι αναστατώθηκε όλο το νοσοκομείο.
Σιγά-σιγά συνήλθα κι από τότε προσέχω και κάνω υπομονή αδιαμαρτύρητα σε ό,τι επιτρέπει η αγάπη του Θεού. Πρέπει να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αδελφοί μου, πρέπει με την υπομονή μας να κερδίσουμε την ψυχή μας!»
Αυτά είπε ο παππούλης και με τα τελευταία λόγια η φωνή του κόπηκε απ’ τη συγκίνηση…

...όταν μας επιτίθεται η απελπησία...




« Λοιπόν αδελφοί, διδάσκει ο όσιος Αντίοχος, όταν μας επιτίθεται η απελπησία, νά μήν υποκύπτουμε, αλλά ενισχυόμενοι καί περιφρουρούμενοι μέ τό φώς της πίστεως νά λέμε μέ πολύ θάρρος στό πονηρό πνεύμα: ‘‘ Ποιά σχέσεις υπάρχει μεταξύ μας, αποξενωμένε από τόν Θεό, ξεπεσμένε από τόν ουρανό, πονηρέ δούλε;

Δέν μπορείς τίποτε νά μας κάνης. Επάνω σ‘ εμάς, καθώς καί σέ όλα τά κτίσματα, έχει εξουσία ο Χριστός, ο Υιός του Θεού. Ενώπιόν Του αμαρτήσαμε, ενώπιόν Του θά δικαιωθούμε. Εσύ ολέθριε, φύγε μακρία μας. Παίρνοντας δύναμι από τόν τίμιό Του Σταυρό συντρίβουμε τή φιδόμορφη κεφαλή σου ‘‘ ».

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

«Δέν θέλω τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, λέγει ὁ Κύριος, μέχρι νά μετανοήσει καί νά σωθεῖ» (Ιεζ. κη΄23)


«Πολλές φορές ἐμεῖς, ἐξ αἰτίας τῆς μεγάλης ἀγνωσίας, τῆς νηπιότητας καί τῆς κακίας μας, ἀποστρεφόμαστε τή αἰώνια ζωή καί ἔχουμε θέσει πολλά ἐμπόδια στούς ἑαυτούς μας, ὥστε νά μή θέλουμε ἀληθινά νά μετανοήσουμε. Ὁ Θεός, ὅμως δείχνει, τήν ἀγαθότητά Του καί τή μακροθυμία Του γιά μᾶς, περιμένοντας πότε θά ἐπιστρέψουμε, ὥστε νά προσέλθουμε σ᾿ Αὐτόν καί νά φωτισθοῦμε ἐσωτερικά,γιά νά μή καταντροπιασθοῦμε κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως».

(Ἁγίου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίου, Ὁμιλίες Πνευματικές, Ὁμιλία Δ΄, ΕΠΕ-Φ 7, 79)

Μέ ποιόν τρόπο νά ἐλεοῦμε;



Ἡ ἐλεημοσύνη δέ συνίσταται μόνο στό νά δίνεις χρήματα,
ἀλλά καί στό νά τά δίνεις μέ αἴσθημα χριστιανικῆς συμπάθειας.
Πρέπει νά κάνουμε τό καλό
καί νά παρέχουμε τή βοήθειά μας
θεληματικά, πρόθυμα, καρδιακά,
μέ σεβασμό καί ἀνυπόκριτη ἀγάπη πρός τούς φτωχούς.
Δέν πρέπει νά μᾶς κατέχει
κανένα αἴσθημα περιφρόνησης, 
ἀγανάκτησης ἤ ὀργῆς κι ἐκνευρισμοῦ.

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
( δέκατη τρίτη ὀμιλία στή Β’ πρός Κορινθίους Ἐπιστολή )

Οι άγιοι στη ζωή μας.




Κάθε ημέρα στην εκκλησία ζητάμε τις πρεσβείες των αγίων. Αυτές οι πρεσβείες είναι ολόκληρη δύναμις, ολόκληρος κόσμος που βγαίνει από τους αγίους και από τις άκτιστες ενέργειες του Θεού. Αλλά οι άγιοι δεν μεσιτεύουν απλώς. Με το να βλέπουν τον Χριστόν και να γνωρίζουν την ζωή του, και με το να δέχωνται εν Πνεύματι Αγίω θείο φωτισμό ο οποίος θα γίνη πλήρης την ημέρα εκείνη, όταν θα παραβρεθούμε και εμείς μαζί τους, ο Χριστός γίνεται πλέον περιουσία τους και φωτίζουν και εμάς. Διαφωτίζουν τον νου μας, μας αποκαλύπτουν. Όταν έχω κάτι και μου το ζήτησης, θα σου το δώσω. Αν έχω δύο χιτώνες, ο Θεός με υποχρεώνει να σου δώσω τον ένα. Αλλά και αν έχω έναν, σε λυπάμαι και σου τον δίνω και αυτόν και ζητάω άλλον από τον ηγούμενο. Ο άγιος, που έχει τόσο πλούτο από τον φωτισμό του Θεού, δεν θα δώση και σε μας; Μπορεί να μας το αρνηθή αυτό;
Ο θείος φωτισμός είναι το βαθύτερο και το σπουδαιότερο που μπορούμε να ζητήσωμε από τους αγίους. Ό,τι και αν μας λείπη, αποκαθίσταται ή μπορούμε να ζήσωμε χωρίς αυτό. Αλλά χωρίς τον φωτισμό, την γνώσι δηλαδή, δεν μπορούμε να ζήσωμε. Η γνώσις του Θεού συντηρεί τα κύτταρά μας και ενώνει το πνεύμα μας, μας παριστάνει ενώπιον του Θεού και μας σώζει και μας βάζει στην βασιλεία των ουρανών. Η γνώσις ή η άγνοια του Θεού, ή μικρή ή η μεγάλη, μας κάνει ζωντανούς ή νεκρούς. Για όλους αυτούς τους λόγους ο άγιος δεν αντέχει να μην εκφράση την αγάπη του με το να μας πλουτίζη με τον θείο φωτισμό, με το να μας διαφωτίζη στο κάθε μας θέμα.
Επί πλέον, οι άγιοι δεν κάνουν κάτι μακριά από εμάς, δεν πηγαίνουν πίσω από εμάς για να παρακαλέσουν τον θεόν, αλλά προσεύχονται μαζί μας. Εφ’ όσον είναι πρόσωπα, όταν γονατίζω εγώ, αυτός που κάθε ημέρα είναι με τον Θεόν, γονατίζει μαζί μου, συν-γονατίζει, συνιδρώνει, συμπάσχει, συναγωνιά με την δική μου παράστασι ενώπιον του Θεού. Μη σας κάνη αυτό εντύπωσι. Αναγώνιος είναι η αγωνία του αγίου, αλλά είναι μία αγωνία, μία συμμετοχή στην ζωή μας. Εφ’ όσον το Πνεύμα κράζει, «αββά ο πατήρ», και αγωνιά μαζί μας, εφ’ όσον ο Πατήρ και η κτίσις αγωνίζονται μαζί μας, δεν θα αγωνισθή ο άγιος που τον φέραμε και τον βάλαμε στο κελλί μας; Και είναι τόσο εύκολη αυτή η πράξις! Κάνεις μια μικρή έπιστράτευσι και υποχρεώνεις όλους τους αγίους να γονατίσουν μαζί σου.
Μα, θα μου πήτε, συναγωνιά ο άγιος; Γιατί; Διότι εμείς είμαστε άνθρωποι ακόμη, φέρομε το σαρκικό αυτό περίβλημα, έχομε την χονδροείδεια του μυαλού μας και της καρδιάς μας και δεν έχομε σταθερότητα στην πορεία μας. Τώρα μπορεί να κλαίω και μετά να γελάω. Τώρα να ζητώ κάτι από τον Θεόν και μετά να αναρωτιέμαι γιατί το ζητώ. Ή τώρα να ζητώ κάτι και μετά να το ξεχνώ. Τώρα να υπόσχωμαι κάτι και μετά να κάνω το αντίθετο. Τώρα να ορκίζωμα; στον Θεόν πως θα μετανοήσω και μετά να περιπίπτω στην ίδια αμαρτία με την δική μου γνώμη και βουλή. Δεν έχω δει τον Θεόν με τα μάτια μου τα σαρκικά, όπως τον θέλω εγώ, δεν μου παρέχει ο Θεός τον εαυτό του, όπως εγώ θα το ήθελα ή το φανταζόμουν, και του εκφράζω τις αφέλειές μου, τα παιδιαρίσματά μου, παίζω μαζί του και τον χάνω μέσα από τα χέρια μου.
Ο άγιος από την μια έχει ενώπιον του την βεβαιότητα του Θεού, την αγάπη του Θεού, όλη· την θεία οικονομία, και μπορεί να την πιάση και να μας την δώση, και από την άλλη έχει εμάς τους ανίδεους και χονδρούς ανθρώπους και δεν ξέρει τι να κάνη μαζί μας. Δεν είναι βέβαιος, αν μετά από μισή ώρα θα μείνωμε πιστοί στην υπόσχεσι που του δίνομε τώρα, αν αύριο θα τον ξανακαλέσωμε για να συν-γονατίση μαζί μας. Εχομε την βούλησί μας και αύριο μπορεί να τον ξεγελάσωμε, και τότε θα αναγκασθή να παραστή κενός ενώπιον του Θεού.
Κάποιος Γέροντας παρακαλούσε την Παναγία για τους υποτακτικούς του και μία ήμερα είδε στο όνειρό του τον Χριστόν να της λέγη: Πήγαινε, μητέρα μου, και μη με ξεγελάς άλλο· τους βλέπεις ότι είναι αμετανόητοι. Πόσες φορές και οι άγιοι παίρνουν την ίδια απάντησι, όταν εμείς τους ζητάμε και εν συνεχεία τους εγκαταλείπωμε!
Οι άγιοι λοιπόν ενεργούν οι ίδιοι, μεσιτεύουν για μας και μας φωτίζουν, συμπροσεύχονται μαζί μας και συναγωνιούν, συμπάσχουν και συμμετέχουν στην δική μας πάλη. Και όλα αυτά τα κάνουν από μόνοι τους. Εμείς καλούμε τον άγιο, του ζητάμε αυτό που θέλομε, καμιά φορά με πολύ δισταγμό, και ο άγιος αναλαμβάνει το δικό μας υστέρημα να το αναπλήρωση. Προσπαθεί και εμάς να ζωογονή και τον Θεόν να συγκινή. Όπως φέρνεις έναν λογιστή και σου κάνει στο ακέραιο την εργασία, εσύ όμως δεν ξέρεις τι σου έκανε, όπως εμπιστεύεσαι τον γιατρό και σου διανοίγει τα σπλάγχνα, αλλά εσύ δεν πονάς ούτε καταλαβαίνεις τίποτε, έτσι ακριβώς καλείς τον άγιο και όλα τα κάνει μόνος του. Εμείς δεν έχομε τίποτε να κάνωμε· εν συνεχεία πάμε και κοιμόμαστε, ο άγιος όμως συνεχίζει να κάνη την δουλειά του. Άραγε συνεχίζει; Βεβαίως συνεχίζει. Συνεχίζουν οι δαίμονες να μας πειράζουν, και θα σταματήση ο άγιος την δουλειά του;
Οι άγιοι παραβιάζουν ακόμη και τα άδυτα του Θεού και την γνώμη του. Πόσες φορές η Αγία Γραφή παρουσιάζει τον Θεόν μεταμελούμενον! Ασφαλώς, ουδέποτε μεταμελείται ο Θεός, αλλά το γεγονός αυτό δείχνει το πόσο ακούει τους άγιους του. Ο Θεός αποκαλύπτεται εμφανώς στους άγιους, και εκείνοι τον αποκαλύπτουν και σε μας. Μας μεταφέρουν δηλαδή τα άδηλα και τα κρύφια της γνώσεως του, σύμφωνα με την θεία οικονομία και πρόγνωσι. Οι άγιοι είναι δικοί μας.
Αφού προσκαλέσωμε τόσο απλά τους αγίους, με την εικόνα τους, τα λείψανά τους ή τον νου μας, οι άγιοι γίνονται η ζωντανή συντροφιά μας. Και επειδή ο άγιος είναι αχώριστος από τον Θεόν, το ξέρω ότι μαζί του είναι και ο Θεός. Ακόμη και αν εγώ είμαι μέσα στην αμαρτία, μέσα στην δυσωδία, και δεν μπορή να ενεργήση σε μένα ο Θεός, ακόμη και αν δεν τον νοιώθω, το ξέρω και το πιστεύω ότι μαζί με τον άγιο είναι και ο Θεός.
Επίσης, το ξέρω ότι ο άγιος είναι για μένα μία ευφροσύνη. Πόσες φορές κουβεντιάζαμε για να απαλλαγούμε από το βάρος της μοναξιάς! Πόσες φορές λέμε αηδίες, γιατί είμαστε στενοχωρημένοι και θέλομε να μας φύγη η δυσκολία, ο πειρασμός, η στενοχώρια, ή θέλομε να σπάσωμε τα οχυρά που μας χωρίζουν από τους άλλους! Πόσες φορές έχομε κάποιο σύμπλεγμα μέσα μας από την αμαρτία μας, από την αναπηρία μας, από την μει¬ονεξία μας, και δεν ξέρομε τι να κάνωμε! Τότε βγαίνομε έξω να αναπνεύσωμε αέρα ή πάμε στο κελλί ενός αδελφού μας να του πούμε κάτι. Για την περίπτωσι αυτή οι Πατέρες λένε, αν έλθη ο αδελφός σου και σου πη πως είναι στενοχωρημένος, πέταξε αμέσως το κομποσχοίνι σου, μη τυχόν το δη και καταλάβη ότι προσευχόσουν, και αμέσως πες του: Αδελφέ μου, τί έχεις; Διαφορετικά θα φερθούν οι άγιοι; Αφού έτσι φερόμεθα εμείς, που διατρέχομε τον κίνδυνο να παρασυρθούμε από τον αδελφό μας στην αμαρτία, δεν θα φερθή ο άγιος, ο οποίος δεν παρασύρεται και μπορεί να διάλυση τα νέφη μας και να γίνη για μας μία πραγματική ευφροσύνη;
«Εγχρονίζει η ευφροσύνη τοις δικαίοις». λέγει η Άγια Γραφή. Η ευφροσύνη γίνεται στοιχείο συνακόλουθο, αδιαλείπτως ενωμένο με τον δίκαιο. Αν η Αγία Γραφή το λέγη αυτό για τους ζώντας δικαίους, οι οποίοι αύριο μπορεί να πέσουν, πόσο μάλλον ισχύει για τους αγίους, οι οποίοι δεν πίπτουν πλέον. Σε αυτούς η ευφροσύνη εγχρονίζει πολύ περισσότερο. Ερχόμενος λοιπόν ο άγιος, έρχεται μαζί με την ευφροσύνη του, με το χαμόγελό του, με τα χαρακτηριστικά του, με τις εμπειρίες του, με την ζωή του• είναι ο ίδιος, έχει τα ίδια μυαλά, ζη όπως όταν ήταν κάτω στην γη. Επομένως, μπορώ πολύ εύκολα να αποκτήσω την ευφροσύνη, που μου είναι τόσο αναγκαία για να προσεύχωμαι άνετα.
Ο άγιος όμως δεν είναι μόνον η συντροφιά μας, η ευφροσύνη μας, είναι και «η πανήγυρίς μας εν τοις πρωτοτόκοις», η συμμετοχή μας στον χορό όλων των αγίων. Για να νοιώσωμε αυτή την πραγματικότητα, ας θυμηθούμε το όραμα του προφήτου Δανιήλ το σχετικό με την επικράτησι του Χριστού, της Εκκλησίας και των αγίων. Ο Προφήτης παρουσιάζει με θηρία τα διάφορα έθνη, τα οποία νικώνται από τον Υιόν του Θεού και πίπτουν, τον δε Υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί νεφελών και τον Παλαιόν των ημερών καθήμενον επί του θρόνου του για να δικάση την οικουμένη, τα έθνη, τους βασιλείς, τις ψυχές των ανθρώπων. Τα πάντα εξουθενώνονται, δεν μένει τίποτε, δεν αντιστέκεται τίποτε στον Υιόν του ανθρώπου. Σε αυτόν ο Παλαιός των ημερών χαρίζει την αρχή και την τιμή και την βασιλεία. Δηλαδή ο Πατήρ μεταβιβάζει τα δικαιώματά του στον Υιόν, παραδίδει τα πάντα στα χέρια του, μέχρις ότου αποκατασταθούν τα πάντα και ο Υιός τα παραδώση στον Πατέρα.
Άλλος Προφήτης λέγει, «η αρχή επί του ώμου αυτού». Με το ουσιαστικό «αρχή» δεν εννοεί τόσο την εξουσία, όσο την θεότητα· θέλει να δηλώση ότι η ύπαρξις του Υιού, και μάλιστα το είναι του, η δύναμίς του, είναι συνυφασμένη με την θεότητα, και επομένως ο Υιός είναι Θεός. Ο Υιός του ανθρώπου δεν είναι κάποιος άνθρωπος αλλά ο Υιός του Θεού. Η λέξις «αρχή» αποκαλύπτει την θεότητα του Υιού, ήτοι την αΐδιο πρόσληψι των πάντων εν τω Θεώ και τήν βεβαιότητα αυτής της αληθείας, και έτσι νοιώθομε μια ασφάλεια. Ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος ίσταται ανάμεσα στον Παλαιόν των ημερών και στον πεσμένο άνθρωπο, είναι ένας Θεός, μάλλον είναι ο Θεός.
«Αυτώ εδόθη η αρχή και η τιμή». Όλη η προσκύνησις, που απενέμετο στον Γιαχβέ, τώρα απονέμεται στον Υιόν του Θεού. Εμείς οι χριστιανοί, επικαλούμενοι τον Θεόν, εννοούμε τον Χριστόν. Ό,τι και αν κάνωμε, θα πούμε. Χριστέ μου. Και αν πούμε, Θεέ μου, πάλι τον Χριστόν εννοούμε. Το ότι ο Πατήρ έδωσε στον Υιόν όλη την τιμή, σημαίνει ότι τον έκανε και εκείνον βασιλέα, αρχιερέα, προφήτη, διδάσκαλο, τα πάντα. Ο δημιουργός Πατήρ έκανε τον Υιόν εξουσιαστή των πάντων και Κύριον όλων των ψυχών μετέδωσε τον εαυτό του στον Υιόν, μολονότι δεν υπήρξε χρόνος κατά τον οποίον ο Υιός δεν ήταν εν τω Πατρί, και τώρα, σαρκούμενος ο Υιός, ο Πατήρ του μεταδίδει με την άρχιερωσύνη και όλον τον κόσμο, ο οποίος συμβολίζεται με τα θηρία που νικά. Εν συνεχεία του χαρίζει τήν βασιλεία, την καινούργια βασιλεία, την ερχόμενη, την βασιλεία του Θεού, των αγίων, και όχι τα βασίλεια. Αυτά τα διέλυσε ως ατμίδα, καταποντίζοντάς τα στην υπό των βιαίων άνεμων ταρασσομένην θάλασσαν.
Και συνεχίζει ο Προφήτης: Ο Παλαιός των ημερών «έδωκεν το κρίμα τοις αγίοις». Οι προφητείες συνήθως έχουν κάτι ανακόλουθο· πρέπει κανείς να δη το νόημά τους με το πρίσμα της ιστορίας και με το πνεύμα των ιδίων των προφητών. «Το κρίμα σου τω βασιλεί δος», λέγει ο Ψαλμωδός. «Κρίμα» εμείς θα λέγαμε ότι είναι το δίκαιο, η απόδοσις της δικαιοσύ¬νης· κυρίως όμως είναι η δικαίωσις. Αλλά η δικαίωσίς μου είναι η νίκη μου. Αν παραδέχεσαι πως είχα δίκαιο, μου δίνεις την νίκη. Και εδώ το κρίμα έχει την έννοια της νίκης. Ο Παλαιός των ημερών όμως δεν έδωσε την νίκη σε αυτόν που έδωσε την βασιλεία και την τιμή και την αρχή, αλλά την έδωσε «τοις αγίοις». Δηλαδή τώρα όλα τα δικαιώματα του Υιού, την αρχή, την εξουσία, την προφητεία, την αρχιερωσύνη, τα παραδίδει στους αγίους, σε μας τον νέο Ισραήλ.
«Και την βασιλείαν κατέσχον οι άγιοι». Πόσο εκφραστική είναι η Πάλαια Διαθήκη! Ανοίγεις τις πύλες, μπαίνεις μέσα και παίρνεις τα πάντα υπό την κατοχή σου. Ο Πατήρ παίρνει τα πάντα από τον Υιόν, με την αγάπη και την αποδοχή του Υιού, και τα παραδίδει στους αγίους. Την βασιλεία που είχε χαρίσει στον Υιόν, την παίρνομε εμείς. Επίσης, την τιμή του Υιού την δίνει σε μας. Άρα οι άγιοι γίνονται φορείς όλων των δυνατοτήτων, όλων των δυνάμεων, Όλων των εξουσιών, όλης της οντότητος, θα λέγαμε, του Χριστού. Εντεύθεν ο Χριστός είναι οι άγιοι και οι άγιοι είναι ο Χριστός, και έτσι έχομε πλέον την πανηγύρι των πρωτοτόκων, την ίδια την Εκκλησία, δηλαδή το σύνολο των αγίων, οι οποίοι λαμβάνουν από τον Θεόν την δικαίωσι και την νίκη. Ο Χριστός ευχαρίστως τους παραχωρεί τα πάντα, μέχρις ότου έλθη η ώρα που και εμείς θα τα παραδώσωμε σε εκείνον και εκείνος θα τα παραδώση στον Πατέρα. Τότε, θα κλείση η ιστορία, για να ανοίξη πια η αιωνιότης, η διαρκής σχέσις Θεού και ανθρώπου.
«Και την βασιλείαν κατέσχον οι άγιοι». Οι άγιοι άρπαξαν την βασιλεία, την κέρδισαν, την κατέκτησαν και την κρατούν γερά· την κατέχουν, δεν θα την κατάσχουν, τους την έδωσε ο Πατήρ. Και αν ερμηνεύσουμε τυπολογικά την Παλαιά Διαθήκη, το ανωτέρω χωρίο αναφέρεται στην Εκκλησία, πολύ δε περισσότερο στην βασιλεία των ουρανών. Αυτή η κατοχή δηλαδή είναι πληρέστατη και τελεία στους άγιους, οι οποίοι ήδη θριαμβεύουν στον ουρανό.
Οι άγιοι λοιπόν, τους οποίους προσκαλούμε στο κελλί μας, έχουν την νίκη, την κατοχή της βασιλείας των ουρανών. Επομένως, οι άγιοι είναι για μας η δυνατότητά μας, το περιβάλλον μας μέσα στο οποίο συγχορεύομε και εμείς ενώπιον του πολιού ουρανίου Πατρός και ενώπιον του Υιού του Θεού, ο οποίος μας παρέδωσε τα πάντα και μας έκανε θεούς, διά της προσλήψεως του φυράματός μας.
Άραγε, πώς οι άγιοι γίνονται για μένα η νίκη; Βεβαίως η νίκη υπήρξε ο Χριστός. Αυτός «εξήλθε νικών», αλλά την νίκη την παρέδωσε στους αγίους. Αυτό σημαίνει ότι οι άγιοι είναι η νίκη των δύο κόσμων που φέρω μέσα μου. Μέσα μου έχω από την μια τον φρικτό κόσμο των παθών μου, που δεν μπορώ να τον κάνω τίποτε. Δεν μπορώ να βάλω τα χέρια μου και να βγάλω τα πάθη από την καρδιά μου. Δεν μπορώ να διώξω τον λογισμό μου· δεν μπορώ να συγκρατήσω τα λόγια μου, διαρκώς μου ξεφεύγουν. Είμαι όλος εμπαθής, μαύρος, δυσώδης και τερατώδης. Από την άλλη όμως είναι μέσα μου και ο κόσμος των θείων επιθυμιών, ο κόσμος της αγάπης του Θεού, το όνειρό μου να πάω στον ουρανό. Εγώ στέκομαι ενώπιον των αγίων με αυτούς τους δύο κόσμους. Οι άγιοι είναι «η νίκη η νικήσασα τον κόσμον». Ποιός είναι ο κόσμος; Ο κόσμος είναι η αμαρτία, ο σατανάς, είναι όμως και η Εκκλησία, η ίδια η παρουσία του Χριστού. Ο κόσμος είναι αυτοί οι δύο οι κόσμοι, ο Χριστός και η αμαρτία, δηλαδή ο σατανάς, ο οποίος οργιάζει και κυβερνάει τα πάντα -ακόμη και μένα- και τα ρίχνει στην φθορά. Οι άγιοι είναι η νίκη και των δύο αυτών κόσμων. Συγκαλώντας εγώ τους αγίους μου, συμμετέχω στην νίκη του αγίου και επιβάλλω την νίκη αυτή και στον κόσμο.
Οι άγιοι είναι ακόμη η προσκύνησις του Κυρίου, ο οποίος, αφού εκενώθη, εδόθη σε αυτούς και υπάρχει εντός τους. Άλλωστε οι Πατέρες σαφώς λέγουν ότι «επί το πρωτότυπον διαβαίνει η προσκύνησις». Όπως, όταν προσκυνώ την εικόνα ενός αγίου ή το λείψανό του -που πολλώ μάλλον έχει τα στίγματα όχι των αιμάτων, αλλά του Αγίου Πνεύματος διότι αγιάσθηκε-, η προσκύνησις γίνεται στον άγιο, έτσι και η προσκύνησις ενός αγίου, της ζώσης εικόνος του Θεού, μεταβαίνει επί το πρωτότυπον, τον Θεόν.
Ποιός μπορεί να αρνηθή τις Οικουμενικές Συνόδους, την πείρα των Πάτερων; Όσο ανόητος και ψυχρός να είναι, αυτό δεν μπορεί να το κάνη. Δηλαδή μπορεί να πη, δεν σε νοιώθω, Θεέ μου. Αλλά δεν μπορεί να πη, δεν υπάρχεις, διότι δεν μπορεί να είπε ψέματα ο Μέγας Βασίλειος, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο άγιος Χρυσόστομος, ο Μέγας Αθανάσιος, ο άγιος Διονύσιος. Κάποιος θα είπε τήν αλήθεια. Ένας μόνον να είπε την αλήθεια, ο Θεός είναι εδώ μπροστά μου.
Οι άγιοι είναι και το μέλλον μου, η βασιλεία των ουρανών. Επειδή, οι άγιοι «κατέσχον την βασιλείαν», σημαίνει ότι τώρα αυτοί κυριαρχούν, αυτοί έχουν τα κλειδιά, για να ανοίξη η θύρα της βασιλείας, αυτοί έχουν τους θρόνους. Επομένως, έχοντας μαζί μου τον άγιό μου ή τους άγιους μου, κατέχω το μέλλον, εισέρχομαι στο μέλλον, στην βασιλεία των ουρανών, που θέλω να πάω. Η εσχατολογία μου δεν είναι κάποια θεωρία, κάποια φιλοσοφία, είναι μία αλήθεια. Με τους αγίους εισέρχομαι στον κόσμο τον οποίο επιθυμούσα μέχρι προ μιας στιγμής ή, καλύτερα, έχω το μέλλον μου έδώ, διότι το μέλλον μου είναι οι άγιοι.
Οι άγιοι είναι επίσης η παρρησία μου. Όταν τόσο δικαιωματικά, τόσο εξουσιαστικά εισέρχωμαι με τον άγιο στην βασιλεία των ουρανών, ο άγιος είναι για μένα η παρρησία μου. Επειδή αυτός είναι μέσα, αρπάζει και μένα. Λέμε στην λειτουργία μας, μετά τον καθαγιασμό των τιμίων δώρων: «Έτι προσφέρομέν σοι την λογικήν ταύτην λατρείαν υπέρ των προπατορων, πατέρων, πατριαρχών, προφητών». Γιατί; Διότι αυτοί μπήκαν στην βασιλεία των ουρανών.
Εφ’ όσον λοιπόν οι άγιοι είναι το μέλλον μου, και εφ’ όσον εγώ είμαι μέλος του σώματος του Χριστού, οι άγιοι αυτοί είναι η οικογένειά μου και η τιμή μου. Μπαίνοντας και εγώ στον χορό τους, γίνομαι οικείος του Θεού. Από εκεί που ήμουν ένας απλός άνθρωπος, ένας οικογενής, γεννημένος σε ένα σπίτι, δούλος ή υιός, γίνομαι ο οικείος, ο σύμφυτος, ο φίλος, ο υιός του Θεού. Τί άλλο μπορώ να επιθυμήσω; Τί άλλο θα ήθελα να έχω και δεν το παίρνω καλώντας μπροστά μου τους αγίους; Και όλα αυτά μου τα δίνει ο άγιος, χωρίς εγώ να τα επιδιώκω, χωρίς να αναλογίζωμαι τι θέλω. Όλα τα τακτοποιεί ο άγιος. Όπως πάω στον δικηγόρο μου και εκείνος τακτοποιεί την υπόθεσί μου και μου στέλνει την απόφασι, έτσι ακριβώς και οι άγιοι ρυθμίζουν τα πάντα. Εγώ, αφού τον επικαλέσθηκα, πάω και κοιμάμαι· εκείνος όμως, ενώ εγώ κοιμάμαι, συνεχίζει την πορεία του και μου ετοιμάζει τα πάντα.
Συχνά παρουσιάζουν τους ασκητάς να προσεύχωνται μέσα σε μια σπηλιά μπροστά σε μια εικόνα, κατά κανόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κάποιος άγιος προσερχόμενος μπροστά στην εικόνα της Παναγίας είχε πάρα πολλούς σαρκικούς πειρασμούς. Μα τί έπαθα, αναρωτιόταν. Εγώ προσεύχομαι στην Παναγία, και ο σατανάς συνεχώς με πειράζει. Πότε θα σταματήση; Τότε παρουσιάζεται ο σατανάς και του λέγει: Γιατί διαμαρτύρεσαι; Εσύ φταις. Μην προσκυνάς αυτή την εικόνα, και εγώ δεν θα σε πολεμήσω άλλη φορά. Του είπε την αλήθεια. Ο σατανάς στις υποσχέσεις του είναι πιο τίμιος από εμάς. Οι άγιοι εξόρκιζαν τον σατανά και έλεγε την αλήθεια. Εμείς, και να μας εξορκίζουν, δεν την λέμε.
Δέχθηκε ο σατανάς να φύγη, αρκεί ο μοναχός να σταματούσε να προσκυνά την εικόνα, διότι η προσκύνησις, το άνοιγμα των χειρών μπροστά σε εκείνη την εικόνα, ήταν η τελεία επιτυχία. Αν, σκέφθηκε ο σατανάς, σταματήση να προσκυνά την εικόνα, τότε δεν χρειάζεται να τον πειράζω εγώ. Μόνος του θα χάση την βασιλεία, την παρρησία, και θα πέση σε απομόνωσι, θα ξεφύγη από τα χέρια του Θεού και θα παύση να είναι κάτω από το εκχυνόμενο αίμα του Χριστού, και κάτω από το Άγιον Πνεύμα που τον βρέχει και τον σκεπάζει.
Εχουμε λοιπόν μαζί μας τον Θεόν, την Αγία Γραφή, δηλαδή όλη την ιστορία της Εκκλησίας και όλη την οικονομία του Θεού, έχομε τους αγίους, πιθανόν και τα έργα των χειρών μας. Ποιός απομένει να μπη στο κελλί μας; Αυτός που κατά κανόνα λείπει είναι ο εαυτός μας, και κυρίως ο νους μας, διότι τριγυρίζει. Το πρόβλημα τώρα είναι να βάλωμε μέσα εκεί και τον εαυτό μας. Οι άγιοι έρχονται, ο Θεός έρχεται, όλοι υπακούουν στον «βραχύ τι παρ’ αγγέλους ηλαττωμένον» άνθρωπο, δεν υπακούει μόνον ο ίδιος στον εαυτό του ούτε και στην προσκλη¬σι του Θεού. Γι’ αυτό, το μεγάλο πρόβλημα στην αγρυπνία μας είναι η παρουσία του ιδίου του εαυτού μας. Προφανώς, αυτή επιτυγχάνεται διά της προσευχής.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης 

(Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου. «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», εκδ. Ίνδικτος- Αθήναι 2011, σ. 482-494)

Περί ἀκρασίας



Η ακρασία- η έλλειψη εγκράτειας- , είναι κακία που εξεγείρεται κατά της σωφροσύνης, της αγνείας, της παρθενίας. Ακρασία είναι να επιδιώκεις την υπερβολική κατανάλωση με σκοπό την ηδονή. Η ακρασία οδηγεί αυτόν που κυρίευσε, σε ηδονές και απολαύσεις. Ο ακρατής έτρεξε πίσω από τις επιθυμίες του και στις ορέξεις του δεν έβαλε φραγμό. Παραχώρησε στην ψυχή του την ικανοποίηση του χορτασμού και παραμέλησε τον Θεό που μας έπλασε. Ο ακρατής απαρνήθηκε τον Θεό και λάτρευσε την κοιλιά του. Στην ψυχή του κυριαρχεί ο νόμος της σάρκας και δεν γνωρίζει τον νόμο της χάριτος.
Σε αυτούς που αφήνονται στην έλλειψη της εγκράτειας, τους ακολουθούν κακά, όπως το σκοτάδι του νου, η πώρωση της καρδιάς, η αναισθησία της ψυχής. Με την ακρασία επέρχονται: η μέθη, ο διασκορπισμός , οι απολαύσεις, τα ξέφρενα γέλια και ό,τι συνοδεύει την οινοποσία. Ο θείος Χρυσόστομος λέει: «Δεν καταλαβαίνουν πόσα άσχημα επέρχονται από την ακόλαστη ζωή; 
Άκαιρα γέλια, παράλογα λόγια, γελοιότητα γεμάτη όλεθρο, ανόητες φλυαρίες και πολλά άλλα που δεν επιτρέπεται να πω».
Αυτοί που αγαπούν τη σωφροσύνη, σκέπτονται και υποστηρίζουν ότι είναι καλύτερα γι’ αυτούς να πεθάνουν, παρά να λερώσουν την ψυχή τους με τα κακά της ακρασίας.
Η Αγία γραφή συμβουλεύει όλους να προφυλάσσονται από την απατηλή αυτή κακία και λέει: 
«προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱκαρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς» ( Λκ. κα΄34 ) .
Ο ακρατής πουλάει τα πρωτοτόκια του αντί πινακίου φακής.

Από το βιβλίο: «Το γνώθι σαυτόν
ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ
Γ΄ΕΚΔΟΣΗ
Απόδοση στη Νέα Ελληνική:
Ευανθία Χατζή
Επιμέλεια κειμένου- Επίμετρο:
Γιώργος Μπάρλας
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ
Αθήνα 2011

http://talantoblog.blogspot.gr

Συνέντευξη ερημίτη μοναχού που ζεί στην έρημο του Αγίου Όρους (απόσπασμα)



-Μιλήστε μου για το μέλλον. Τι μπορεί να περιμένει η ανθρωπότητα από δω και πέρα, και ειδικότερα η Ελλάδα και οι Έλληνες; Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους σαν και εσάς να μας μιλάνε και να τους ακούμε με μεγάλη προσοχή.

-Η εποχή των λόγων έχει παρέλθη. Όχι εγώ ο μηδαμινός, αλλά ούτε άνθρωποι αξιόλογοι δεν μπορούν πλέον να πούνε κάτι που να βοηθήσει τον κόσμο. Γιατί η ανθρωπότητα έχει αλλάξει πολύ. Η διείσδυση της τεχνολογίας στο μυαλό του ανθρώπου έχει κάνει τέτοια ζημιά που δεν ακούει κανείς. Λόγω του τεραστίου όγκου της πληροφορίας που διαχέεται όλοι νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Το μόνο που απομένει να κάνουμε είναι ΕΡΓΑ. 
Ο Χριστός είπε: «(Ματθ. 5:16) ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθέν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς.» 
Δεν είπε «όπως ακούσωσιν υμών τα καλά λόγια». Νομίζω ότι ο καθένας μας οφείλει να βελτιώσει τον εαυτό του, και τότε το παράδειγμά του θα λάμψει και στους γύρω του. Τότε μπορεί να έρθει και κάποιος και να του πεί: «Αδελφέ, πως το κατάφερες αυτό;» Μόνο τότε μπορείς να πείς κάτι. Αλλιώς χάνεις τα λόγια σου.
Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα δεν είναι κάτι που έγινε τώρα και κατά λάθος.
Είναι απλά το σημείο καμπής στο οποίο ξύπνησαν αρκετοί και είπαν: 
«Α, εκεί μας οδηγούσαν τόσα χρόνια;» 
Δυστυχώς όμως όχι όλοι. Πολλοί συνεχίζουν τον υπό μανδραγόρα ύπνο τους: τηλεόραση, ποδόσφαιρο, με μία λέξη ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ, δηλ. σκορπισμός του νού. Όσο έχουν ένα κομμάτι ψωμί, έναν καναπέ και μια οθόνη, δεν αντιδρούν. Αν τους τα πάρουν, ξυπνούν για να διεκδικήσουν, όχι την ελευθερία τους, αλλά το αντικείμενο που τους διατηρεί στην ύπνωσή τους, στον κόσμο τους. Οι παγκόσμιοι επί-κυρίαρχοι δεν κοιμούνται όμως. Αυτοί πλάθουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τους ακούνε. Έχουν μια ατζέντα για όλον τον κόσμο. Εκατοντάδες χρόνια τώρα. Η ατζέντα για την Ελλάδα ξεκινά το 1821, ίσως και παλαιότερα. Όσο θα τους αφήνουμε αυτοί θα προχωρούν. Σκοπός τους είναι η τελεία σκλαβιά: η σκλαβιά του Νού. Όποιος αποφασίσει να ελευθερωθεί πλήρως, δηλ. να ελευθερωθεί από τα πάθη του, και με το παράδειγμά του να ξυπνήσει-ελευθερώσει και άλλους, δεν τους φοβάται. Το πολύ-πολύ να τον βοηθήσουν να μεταβεί εκεί που επιθυμεί: στην αιωνιότητα. Αν όμως γίνουν πολλοί οι ελεύθεροι, φτάσουν την critical mass, όπως λένε, τότε δεν θα μπορέσουν να μας κάνουν τίποτα. Γιατί είναι λίγοι και είμαστε πολλοί.
Καλή Λευτεριά!

Πῶς νά σηκώνουμε τήν συκοφαντία





Σας συκοφάντησαν. Δεν είστε ένοχος. Οφείλετε, ωστόσο, να υπομείνετε τη συκοφαντία μεγαλόψυχα. Και η υπομονή σας αυτή θα είναι ο κανόνας, το θεραπευτικό επιτίμιο, για παράπτωμα που διαπράξατε και για το οποίο είστε ένοχος. Μέσα στη συκοφαντία, επομένως, είναι κρυμμένο το έλεος του Θεού.

Μολονότι δεν είναι εύκολο, πρέπει οπωσδήποτε να συμφιλιωθείτε με τους συκοφάντες σας. Με μίσος στην καρδιά, δεν μπορεί να σωθεί κανείς. Γι΄αυτό οφείλουμε να αντιδρούμε με αυταπάρνηση στα εμπαθή αισθήματά μας. Έτσι εξαφανίζονται και οι θλίψεις. Η εμπάθεια, βλέπετε, είναι που γεννάει τη θλίψη.

Γνωρίζω πόσο δύσκολα υποφέρεται η συκοφαντία. Είναι λάσπη -μα λάσπη ιαματική. Υπομονή! Αργά ή γρήγορα θα λήξει η δοκιμασία. Ο Γιατρός των ψυχών θα αφαιρέσει το τσουχτερό κατάπλασμα.
Συκοφαντούσαν και τον Κύριο: «Ιδού άνθρωπος φάγος και οινοπότης, τελωνών φίλος και αμαρτωλών» (Ματθ. 11:19). «Δαιμόνιον έχει και μαίνεται» (Ιω. 10:20). Τι μεγάλη δόξα, να μετέχουμε στα παθήματα του Χριστού!

Σηκώστε ταπεινά κι αγόγγυστα το σταυρό σας. Μη λιποψυχείτε. Αν η συνείδησή σας δεν σας κατακρίνει, μπορείτε να υψώνετε πάντα με θάρρος το βλέμμα σας στο Θεό και να στέκεστε με παρρησία μπροστά Του. Τι πιο σπουδαίο απ' αυτό;.
Να ζείτε και να φέρεστε φυσιολογικά. Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη. Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά-καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον.

(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, Χειραγωγία στην Πνευματική Ζωή, Ι. Μ. Παρακλήτου, Εκδ. ε΄, 2005, σ. 18-19)


http://vatopaidi.wordpress.com

Οἱ προσευχές μας δέν εἰσακούονται, διότι δέν εἴμαστε ἄξιοι...



Οἱ προσευχές μας δέν εἰσακούονται, διότι δέν εἴμαστε ἄξιοι. Πρέπει νά γίνεις ἄξιος, γιά νά προσευχηθεῖς. Δέν εἴμαστε ἄξιοι, διότι δέν ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας ὡς ἑαυτόν. Τό λέει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός: «Ἐὰν οὖν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ὕπαγε πρῶτον, διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου»... Νά πάεις πρῶτα νά συμφιλιωθεῖς μέ τόν ἀδελφό σου, νά συγχωρεθεῖς, γιά νά γίνεις ἄξιος. Ἄν δέν γίνει αὐτό, δέν μπορεῖς νά προσευχηθεῖς. Ἄν δέν εἶσαι ἄξιος, δέν μπορεῖς νά κάνεις τίποτα. Ὅταν τακτοποιήσεις ὅλες τίς ἐκκρεμότητες καί ἑτοιμασθεῖς, τότε πάεις καί προσφέρεις τό δῶρο σου. Ἄξιοι γίνονται ὅσοι ἐπιθυμοῦν καί λαχταροῦν νά γίνουν τοῦ Χριστοῦ, ὅσοι δίνονται στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νά μήν ἔχεις κανένα θέλημα, αὐτό ἔχει μεγάλη ἀξία, εἶναι τό πᾶν. Ὁ σκλάβος δέν ἔχει κανένα θέλημα. Τό νά μήν ἔχομε κανένα θέλημα μπορεῖ νά γίνει μ΄ἕναν τρόπο ἁπαλό• μέ τήν ἀγάπη στόν Χριστό καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ Πατρός μου καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν» Χρειάζεται ἀγώνας. Ἔχομε νά παλέψομε «πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου». Ἔχομε νά παλέψομε μέ τόν «λέοντα τὸν ὠρυόμενον». Δέν ἐπιτρέπεται στόν ἀγώνα νά ἐπιτύχει ὁ πολυμήχανος. Αὐτό προϋποθέτει δάκρυ, μετάνοια, προσευχή, ἐλεημοσύνη, αἴτηση μέ συνοδεία τήν ἐμπιστοσύνη στόν Χριστό καί ὄχι τήν ὀλιγοπιστία. Μόνον ὁ Χριστός μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπ΄τόν κλοιό τῆς ἐρημιᾶς. Προσευχή καί μετάνοια καί ἐλεημοσύνη. Δῶστε ἔστω κι ἕνα ποτήρι νερό, ἄν δέν ἔχετε χρήματα. Καί νά ξέρετε ὅτι ὅσο ἁγιάζεσθε, τόσο εἰσακούονται οἱ προσευχές σας. Νά μήν ἐκβιάζομε μέ τίς προσευχές μας τόν Θεό. Νά μή ζητᾶμε ἀπ΄τόν Θεό νά μᾶς ἀπαλλάξει ἀπό κάτι, ἀσθένεια κ.λπ., ἤ νά μᾶς λύσει τά προβλήματά μας, ἀλλά νά ζητᾶμε δύναμη καί ἐνίσχυση ἀπό Ἐκεῖνον, γιά νά τά ὑπομένομε. Ὅπως Ἐκεῖνος κρούει μέ εὐγένεια τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας, ἔτσι κι ἐμεῖς νά ζητᾶμε εὐγενικά αὐτό πού ἐπιθυμοῦμε κι ἄν ὁ Κύριος δέν ἀπαντάει, νά σταματᾶμε νά τό ζητᾶμε. Ὅταν ὁ Θεός δέν μᾶς δίδει κάτι πού ἐπίμονα ζητᾶμε, ἔχει τό λόγο Του. Ἔχει κι ὁ Θεός τά «μυστικά» Του. Ἐφόσον πιστεύομε στήν ἀγαθή Του πρόνοια, ἐφόσον πιστεύομε ὅτι Ἐκεῖνος γνωρίζει τά πάντα ἀπ΄τή ζωή μας κι ὅτι πάντα θέλει τό ἀγαθόν, γιατί νά μή δείχνομε ἐμπιστοσύνη; Νά προσευχόμαστε ἁπλά καί ἁπαλά, χωρίς πάθος καί ἐκβιασμό. Ξέρομε ὅτι παρελθόν, παρόν καί μέλλον, ὅλα εἶναι γνωστά, γυμνά καί τετραχηλισμένα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «…οὐκ ἔστι κτίσις ἀφανὴς ἐνώπιον Αὐτοῦ, πάντα δὲ γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα τοῖς ὀφθαλμοῖς Αὐτοῦ». Ἐμεῖς νά μήν ἐπιμένομε· ἡ προσπάθεια κάνει κακό ἀντί γιά καλό. Μήν κυνηγᾶμε ν΄ἀποκτήσομε αὐτό πού θέλομε, ἀλλά νά τ΄ἀφήνομε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Γιατί, ὅσο τό κυνηγᾶμε, τόσο αὐτό ἀπομακρύνεται. Ἄρα, λοιπόν, ὑπομονή καί πίστη καί γαλήνη. Κι ἄν τό ξεχάσομε ἐμεῖς, ὁ Κύριος ποτέ δέν ξεχνάει κι ἄν εἶναι γιά τό καλό μας, θά μᾶς δώσει αὐτό πού πρέπει κι ὅταν πρέπει. Νά ζητᾶμε στήν προσευχή μόνο τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Δέν εἶπε ὁ Κύριος: «Ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ… καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν»; Εὔκολα, εὐκολότατα ὁ Χριστός μπορεῖ νά μᾶς δώσει ὅ,τι ἐπιθυμοῦμε. Καί κοιτάξτε τό μυστικό. Τό μυστικό εἶναι νά ζητᾶτε τήν ἕνωσή σας μέ τόν Χριστό ἀνιδιοτελῶς, χωρίς νά λέτε, «δῶσ΄μου τοῦτο, ἐκεῖνο…». Εἶναι αρκετό νά λέμε, «Κύριε Ἰησοῦ, ἐλέησόν με». Δέν χρειάζεται ὁ Θεός ἐνημέρωση ἀπό μᾶς γιά τίς διάφορες ἀνάγκες μας. Ἐκεῖνος τά γνωρίζει ὅλα ἀσυγκρίτως καλύτερα ἀπό μᾶς καί μᾶς παρέχει τήν ἀγάπη Του. Τό θέμα εἶναι ν΄ἀνταποκριθοῦμε σ΄αὐτή τήν ἀγάπη μέ τήν προσευχή καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του. Νά ζητᾶμε νά γίνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ· αὐτό εἶναι τό πιό συμφέρον, τό πιό ἀσφαλές γιά μᾶς καί γιά ὅσους προσευχόμαστε. Ὁ Χριστός θά μᾶς τά δώσει ὅλα πλούσια. Ὅταν ὑπάρχει ἔστω καί λίγος ἐγωισμός, δέν γίνεται τίποτα. 

του Γέροντος Πορφυρίου

Απόσπασμα από το Βιβλίο «ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ» του ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ

Όχι απελπισία...



Χίλιους δυὸ τρόπους μηχανεύεται ὁ σατανᾶς γιὰ νὰ μᾶς ἀποσπάσει ἀπὸ τὴν ἐλπίδα καὶ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας. Ἤ φέρνει θλίψεις ψυχικές ἤ λογισμοὺς ἀκάθαρτους, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ χαύνωση καὶ ἀπελπισία ὅτι δὲν ὑπάρχει γιὰ μᾶς σωτηρία. Ἀλλὰ ὅσο ὁ πονηρός ρίχνει τὰ πεπυρωμένα βέλη του ἐναντίον μας, τόσο περισσότερο πρέπει νὰ φουντώνει μέσα μας ἡ ἐλπίδα στὸ Θεό, ποὺ θέλει νὰ δοκιμάζει τὶς ψυχές, ποὺ ἔχουν θεῖο ἔρωτα, γιὰ νὰ φανεῖ ἄν τὸν ἀγαποῦν ἀληθινά.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

http://www.orthodoxfathers.com

Οἱ συνέπειες τοῦ πνευματικοῦ μας στρουθοκαμηλισμοῦ




Ποιός εἶναι πάντοτε ἐργατικός; Ποιός δέν παίρνει ποτέ ρεπό καί δέν κάνει ποτέ διακοπές; Ποιός δέν τεμπελιάζει, δέν εἶναι ράθυμος, δέν ἀπεργεῖ, ἔχει ἄκρα ὑπομονή καί τόσα ἄλλα «πνευματικά χαρίσματα»; Ὁ καλύτερος μοναχός; ΟΧΙ. Μόνο ὁ διάβολος, πού θέλει ἀκόμη καί τόν ἅγιο ἄνθρωπο νά τόν παρασύρη γιά νά κάνη ὅλα τά ἀντίθετα ἀπ᾽ ὅσα προαναφέραμε, δηλ. νά γίνη τεμπέλης, ράθυμος, κλπ., καί πάνω ἀπ᾽ ὅλα νά τόν ἀποπροσανατολίση τελείως.
Τό δαιμονικό πνεῦμα δέν μπορεῖ νά ἑνωθῆ ὀντολογικά μέ τό πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ὁ διάβολος χρησιμοποιῶντας πονηρία, δολιότητα, κλπ., βρίσκει τά ἀδύνατα σημεῖα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἀναπαύεται μόνο ἐφ᾽ ὅσον ἁμαρτήση ὁ ἄνθρωπος καί τόν καταστήση δοῦλο καί σκλάβο τοῦ κάθε πάθους στό ὁποῖο ἐνέδωσε.
Ὁ διάβολος, μέ διάφορα τεχνάσματα, ἐκμεταλλεύεται τίς εὐαισθησίες, τίς ἀδυναμίες, τά πάντα, ἀκόμη καί κάποιες δυνατότητες πού ἔχει ὁ κάθε ἄνθρωπος, καί, ἄν δέν ὑπάρχη διάκρισις, ταπείνωσις, πεῖρα, ἐμπειρία, κλπ., μπορεῖ νά ὁδηγηθῆ ὁ ἄνθρωπος σέ ἀδιέξοδο, σέ πλάνες καί σέ ἄλλες ἐπικίνδυνες καταστάσεις.
Μέ ρωτᾶνε κάποιοι ἄνθρωποι, πού φαίνονται εὐσεβεῖς, ἄν πρέπη νά ἀποθηκεύσουν τρόφιμα γιά τόν ἐπερχόμενο πόλεμο στήν Ἑλλάδα, ἄν πρέπη νά μάθουν Τουρκικά, διότι θά πάρωμε τήν Πόλη σύντομα (ἄλλο κεφάλαιο τώρα εἶναι τό ὅτι δέν ξέρουμε οὔτε τά Ἑλληνικά), ἄν τό 666 θά μπῆ, μέ ἀόρατο τρόπο, στό χέρι ἤ στό μέτωπο, κλπ. Μόνο γιά μετάνοια καί γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους δεν ρωτᾶνε, οὔτε πῶς θά ἀγωνισθοῦνε καί θά πορευθοῦνε πνευματικά. Οἱ ἀρρωστημένες ἐλπίδες εἶναι σίγουρες...παγίδες.

Καί ἄς μήν εἶναι κάποιοι ρομαντικο-πνευματικο-κουλτουριάρηδες καί ἄλλοι ἀφελεῖς καί εὐκολόπιστοι, σέ ὁ,τιδήποτε μή ἔγκυρο κυκλοφορεῖ, διότι, ὄχι μόνο δέν ὠφελοῦνται, ἀλλά, μέ τό νά τά δέχωνται, γίνονται καί αἰτία νά προστίθεται ἐπί πλέον πλάνη στήν πλάνη.
Πολύ ὡραῖα γράφει ὁ κ. Τελεβάντος πώς ὁ ἀείμνηστος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς σχολῆς Ἀθηνῶν Γεώργιος Γρατσέας, ὅταν ἄκουγε κάτι τέτοια ἔλεγε: Ὁ πληθυντικός ἀριθμός τῆς λέξεως «ὁ εὐσεβής» δέν εἶναι «οἱ εὐσεβεῖς», ἀλλά «οἱ εὐσεΒΙΔΕΣ».

Θυμήθηκα, τόν καιρό τῆς πλανεμένης Μαγδαληνῆς, ἡ ὁποία χειροτόνησε παπᾶ καί μάλιστα τόν ὠνόμασε ''Μαγδαληνό''....! Ἐκεῖνο τόν καιρό, ὁ Γέροντας Παΐσιος παρήγγειλε στίς μοναχές τῆς Μαγδαληνῆς νά φύγουν ἀπό κοντά της, διότι ἦτο πλανεμένη. Ἀλλά οἱ μοναχές ἀπήντησαν: ''Γέροντα, ἐκτός τῶν ἄλλων, ἡ Μαγδαληνή εἶναι καί εὐειδής καί τῆς κάνομε ὑπακοή''. Σ᾽ αὐτά, ἀπήντησε ὁ Γέροντας Παΐσιος: ''Τώρα κατάλαβα γιατί δέν μποροῦμε νά συνεννοηθοῦμε... Γιατί καί αὐτή εἶναι ''ἀβιδής'' καί ἀπό σᾶς λείπουν πολλές βίδες''....! 

Νά σταματήσουν, λοιπόν, κάποιοι λίγοι εὐσεΒΙΔΕΣ, ἀΒΙΔΕΣ, καί εὐΒΙΔΕΣ Γεροντάδες νά μιλᾶνε σάν νά εἶναι μελλοντολόγοι καί μέντιουμ καί ἄς ἀρχίσουν νά μιλᾶνε γιά μετάνοια καί γιά ἀγῶνα καί μέ πνευματικό ρεαλισμό νά γνωρίσουν, νά συνειδητοποιήσουν, νά ὁμολογοῦν καί νά παραδέχωνται τήν πραγματικότητα τῆς καταστάσεως πού βρισκόμαστε, ὥστε νά μπορέσωμε νά περισώσωμε αὐτά πού ἔχομε καί μᾶς ἀνήκουν.
Φυσικά, ὑπάρχουν ἀρκετοί ἀγωνιστές μοναχοί, μέ ἀρετές, πού εἶναι κρυμμένοι καί δέν φαίνονται καί μόνο ἄν θελήση ὁ Θεός τούς ἀποκαλύπτει.

Πολλοί ἄνθρωποι, σήμερα, τρέφονται καί ἀναπαύονται μόνο σέ συζητήσεις μέ τά ἑξῆς θέματα: Περί πολέμου στήν Ἑλλάδα, ἄν γεννήθηκε ἤ ὄχι ὁ Ἀντίχριστος, ἄν θά πάρουμε σύντομα τήν Πόλη, κλπ. Δυστυχῶς, καί κάποιοι ἄνθρωποι τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου κολλᾶνε μόνο σέ τέτοια θέματα. Πρωτίστως, πρέπει νά μᾶς ἀπασχολῆ καί νά ἀγωνιζώμαστε ἐναντίον τοῦ ἔσωθεν καί ἔξωθεν πολέμου τῶν ἀντιχρίστων τῆς πατρίδος μας καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἑαυτοῦ, και νά κρατήσωμε τίς πόλεις μας, τά σπίτια μας, τό ἔθνος μας, τούς θεσμούς καί τίς παραδόσεις μας, ἀκόμη καί τά σωματικά μας ὄργανα. Διότι, σέ λίγο καιρό, θά ὑπάρχουν καί νόμιμα «σοῦπερ μάρκετ» κατεψυγμένων ἤ καί ''τῆς ὥρας'' ἀνθρωπίνων ὀργάνων, α´ ἐπιλογῆς γιά τούς ''μή κοινούς θνητούς'' καί μπαγιάτικα, κλπ., γιά τούς κοινούς θνητούς. Θά ἔχωμε ἀνάπτυξη τοῦ ἐμπορίου λόγῳ συμφερόντων, ἀλλά καί διαστροφῆς. Ἄνθρωποι - κτήνη, πού ὡς τώρα πουλοῦσαν τά παιδιά τους, ἤ παιδεραστές, θά ἐπεκτείνουν τίς δραστηριότητές τους ἀφοῦ τό πακέτο θά εἶναι πιο μεγάλο....

Ἔλεος! Ἐπιτρέπεται στήν Ἑλλάδα καί γενικά στήν ἀνθρωπότητα νά συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Ποῦ εἶναι οἱ ὑψηλά ἱστάμενοι τῆς Ἐκκλησίας; Ποῦ εἶναι οἱ ἁγιορεῖτες πατέρες; Ποῦ εἶναι οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές τῆς Ἑλλάδος καί τῆς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδοξίας; Ποῦ εἶναι οἱ Χριστιανοί; Καί κατά τά ἄλλα, μᾶς ἐνοχλεῖ πού δέν γράφεται τό θρήσκευμα στίς ταυτότητες καί φοβόμαστε τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη, κλπ.

Ὄχι ὅτι δέν εἶναι πολύ σοβαρά θέματα καί αὐτά, ἀλλά, ὅταν ἀφήσαμε καί περάσανε τόσους καί τόσους νόμους, τολμᾶμε νά λέμε ὅτι ἀνησυχοῦμε δῆθεν γι᾽ αὐτά; Καί εἶναι λύση σέ τέτοια θέματα, μόνο ἡ ἀνησυχία; ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ! Χριστιανοί Ὀρθόδοξοι καί Ἕλληνες καί νά ἀναγκαζώμαστε νά κάνωμε δήλωση ἀρνήσεως δωρεᾶς ὀργάνων; Καί γιατί νά μή κάνουν δήλωση ὅσοι ἐπιθυμοῦν νά εἶναι δωρητές; Μέ ποιό δικαίωμα ἀποφασίζουν αὐτοί γιά τά σώματα τοῦ καθενός μας; Εἴμαστε συνυπεύθυνοι γιά ὅλα, γιά νά μή πῶ, ὅτι εἴμαστε μόνο ἐμεῖς ὑπεύθυνοι, διότι ἀπό ἓνα σάπιο πολιτικό σύστημα (οἱ λίγες ἐξαιρέσεις δέν καταργοῦν τόν κανόνα), πού πρώην πρωτοκλασάτοι ὑπουργοί μπαινοβγαίνουν στίς φυλακές γιά νά θολώσουν τά νερά, τί μποροῦμε νά περιμένουμε; Ἔπρεπε ἤδη νά ἔχουμε ξεσηκωθῆ ὅλοι, ράσο καί λαός, καί νά μή τούς ἀφήσουμε σέ χλωρό κλαρί, εἴτε αὐτοί εἶναι πολιτικοί, εἴτε ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες, ἤ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Φθάνει πιά! Ράσο καί λαός, ὅλοι μαζί, νά ἀντισταθοῦμε. Συνεχίζεται ἡ ἰσοπέδωσή μας. Τί καθόμαστε; Τί περιμένουμε; Ἡ ἐξαθλίωσις γύρω μας φθάνει στό ἀποκορύφωμά της.

Ὅποιοι δέν ἐργάζονται πρός οἰκοδομήν τοῦ κράτους, τῆς πολιτείας καί τῆς Ἐκκλησίας, νά τά μαζέψουν καί νά φύγουν, καί ἀπό τόν πολιτικό, καί ἀπό τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Χαραμοφάηδες δέν θέλομε. Ἐπίσης, μέ τό νά παραμένουν, ἄλλοι ἀδρανεῖς, καί ἄλλοι νά σωπαίνουν καί ἄλλοι νά συμφωνοῦν καί νά μήν ἀντιδροῦν σέ ἀνθελληνικές καί ἀντιχριστιανικές καταστάσεις, μόνο κακό κάνουν. Στήν οὐσία, εἶναι ἐχθροί τῆς πατρίδος μας καί τῆς Ἐκκλησίας μας.
Κατά τά ἄλλα, σέ κάποιους φταίει ἡ νεολαία. ΝΤΡΟΠΗ! Τά νέα παιδιά δέν φταῖνε σέ τίποτε καί πολύ καλά κρατιοῦνται μέ τόν ἀέρα τόν κοπανιστό πού τούς παραδώσαμε καί πού θά κληρονομήσουν σέ ὄλους τούς τομεῖς, ἄν δέν ἀλλάξουν οἱ καταστάσεις.

ΑΙΣΧΟΣ! Ἡ Ἑλλάδα τοῦ Πλάτωνα, ἡ Ἑλλάδα τοῦ 21, ἡ Ἑλλάδα τοῦ 40, ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάδα, πού πουλάει τήν γῆ της, τά ἰδανικά, τούς θεσμούς, τίς ἀρχές, τίς ἀξίες, τίς παραδόσεις... Καί τώρα, ἀρχίζουν νόμιμα καί τά παζάρια τῶν ἀνθρωπίνων ὀργάνων.... ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!

Πρέπει νά εἴμαστε ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ στό Σῶμα καί στούς θεσμούς τῆς Ἐκκλησίας, νά ἀγωνιζώμαστε καί νά μή χαρίζουμε σέ κανέναν πού δέν βαδίζει σύμφωνα μέ τούς Ἁγίους Πατέρες, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, εἴτε πατριάρχης, εἴτε ἀρχιεπίκοπος, εἴτε μοναχός, εἴτε θεολόγος, κλπ. Πρέπει νά πολεμήσουμε ὅλους τούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί, φυσικά, ὁ μεγαλύτερος φανερός ἐχθρός εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός. Ἄς μήν ἀκοῦμε παραμύθια καί σενάρια περί Ἑνώσεως μέ τούς Παπικούς. Καί ἄς ἀφήσουμε τά savoir vivre ( σαβουάρ βίβρ ) καί δῆθεν τήν ''ἀγάπη'', διότι, ἄν ὁ Κύριός μας πῆρε τά φραγγέλια, ἐμεῖς πρέπει νά πάρωμε τά πνευματικά φραγγέλια καί νά κυνηγήσωμε ὅλους τούς αἱρετικούς καί οὐδεμία κοινωνία μαζί τους νά ἔχωμε. Ἀλλά, ἄν, ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, οἱ οἰκουμενιστές λένε ὅτι ἐπιθυμοῦν τήν Ἕνωσι, σφάλλουν. Διότι, ἡ Ἕνωσις δέν μπορεῖ νά γίνη χωρίς τήν λειτουργία τοῦ τριαδικοῦ σχήματος, πού εἶναι ἄνθρωπος-Θεός-συνάνθρωπος. Μέ κτιστό τρόπο, δηλ. μέ ἐναγκαλισμούς, ἀγάπες καί λουλούδια, καί μέ τέτοιου εἴδους συναναστροφές καί μέ συμφωνία μόνο ἀνθρώπων, Ἕνωσις δέν γίνεται. Τήν Ἕνωση μπορεῖ νά τήν πραγματοποιήση μόνο ὁ Θεός, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο.

Ἐφ᾽ ὅσον ὅμως, ἡ μία πλευρά δέν δέχεται, ὅτι ἀκτίστως μπορεῖ νά ἑνωθῆ τό ἀνθρώπινο πνεῦμα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθῆ ἡ Ἕνωσις. Τά κτιστά δέν μποροῦν νά ὑπερβοῦν τά θνητά, καί μία τέτοια πλασματική Ἕνωσις θά ὁδηγῆ στόν θάνατο καί ὄχι στήν ζωή, πού ὁδηγεῖ ἡ ἀληθινή ἕνωσή μας μέ τόν Θεό.

Οἱ κτιστές ὑπάρξεις, ὅσες ἀγαπητικές σχέσεις καί λιβανισμένες συναναστροφές καί νά ἔχουν, δέν ἔχουν ὅμως ὀντολογικές προδιαγραφές γιά νά ἑνωθοῦν καί νά γίνουν ''ἕνα''. Μόνο ἄν ἑνωθοῦν μέ τόν Θεό, μποροῦν νά ἑνωθοῦν καί μεταξύ τους.
Δύο ἄνθρωποι τό νά ἔλθουν εἰς σάρκα μία, αὐτό πού γίνεται μέ εὐλογία στόν γάμο, δέν εἶναι δύσκολο. Καί αὐτό εἶναι ἡ κατώτερη ἕνωση. Ἡ δεύτερη ἕνωση, πιό ποιοτική ἄς ποῦμε, εἶναι ἡ ψυχική ἕνωση, πού εἶναι πολύ δύσκολη, σχεδόν ἀκατόρθωτη, στούς περισσότερους ἀνθρώπους. Ἀλλά, ἄν ὑποθέσωμε ὅτι κάποιοι τήν πραγματοποιήσουν, δηλ. νά βαδίζουν ψυχικά ἑνωμένοι, χωρίς διαφωνίες κλπ., νά συμβιώνουν ὁμαλά καί ἥρεμα, πάλι θά εἶναι μία ἕνωσις ψυχική. Δύο ἀνθρώπινα πνεύματα δέν ἔχουν τίς ὀντολογικές προδιαγραφές νά γίνουν ''ἕνα'', ἔχουν ὅμως τίς προδιαγραφές νά ἑνωθοῦν, τό κάθε ἕνα, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί, ἀφοῦ ἑνωθοῦν μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, μόνο τότε μποροῦν νά ἑνωθοῦν καί μεταξύ τους.

Μοῦ λένε ἀκόμη καί δικοί μας: «Ἔ, πάτερ τό ἴδιο μέ ἐμᾶς εἶναι καί οἱ Καθολικοί Χριστιανοί». Αὐτά, τά λενε φυσικά, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἐπηρεασμένοι ἀπό φιλοπαπικούς «Χριστιανούς», εἴτε ἀπό τούς προηγούμενους εἴτε ἀπό τούς νῦν ΠΑΠΑ-ιερεῖς, ΠΑΠΑ-μοναχούς, ΠΑΠΑ-πατριάρχες. Τούς αἱρετικούς, τούς συμφέρει, καί τρίβουν τά χέρια τους, γιά ὁποιοδήποτε σχίσμα συμβῆ στήν Ἐκκλησία μας. Ἐπίσης, οἱ αἱρετικοί ἐπιδιώκουν καί τούς συμφέρει ἡ ἐπικοινωνία μας μαζί τους, ἡ ὁποια εἶχε, ἔχει καί θά ἔχη πολλές ἐπικίνδυνες παραμέτρους εἰς βάρος μας ἄν συνεχισθῆ.
Ὄχι σχίσματα καί ἀποκοπές. Νά κάνωμε ΕΝΩΜΕΝΟΙ ὁρατό πνευματικό πόλεμο... Καί, φυσικά, τούς ἑνωτικούς, σάν ἀνθρώπους θά τους πονᾶμε καί θά εὐχώμαστε νά μετανοήσουν, ἀλλά δέν θά δεχθοῦμε καμμία ὑποχώρηση εἰς τά τῆς πίστεως καί ὁ,τιδήποτε ἀντίθετο σέ ὅ,τι μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας. Καί νά μή πιστεύωμε στίς σκοπιμότητές τους καί τούς δικαιολογοῦμε.

Ἐπίσης, ἄρχισε τώρα μία ἄλλη ἀσθένεια νά κυκλοφορῆ σέ κάποιους. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ π. Παΐσιος ''ἔπεσε ἔξω'' σέ κάποια πού ἔγραψε καί σέ ἄλλα πού εἶπε Στό τί, στό πῶς, στό διότι, στό πότε κλπ. Ὅ,τι ὄντως ἔγραψε ὁ ΙΔΙΟΣ ὁ Γέροντας καί ὅ,τι ὄντως εἶπε ὁ ΙΔΙΟΣ, αὐτά νά κρατήσωμε ἀκόμη καί ἄς φαινόντουσαν, κάποια, ξεκάθαρα καί συγκεκριμένα. Τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε ὁ Γέροντας, μόνο ὁ Θεός καί ὁ Γέροντας ξέρουν. Ἀλλά, τό νά ἑρμηνεύωμε Ἁγίους, καί μάλιστα νά λέμε ὅτι πέσανε ἔξω, εἶναι παρακινδυνευμένο. Ἐμεῖς, πού γνωρίσαμε ἀπό πολύ κοντά τόν Γέροντα Παΐσιο, εἴμαστε σίγουροι ὅτι εἶναι μεγάλος Ἅγιος. Τήν εὐχή του νά ἔχουμε.

Ἄς συμμαζευτοῦμε, διότι ὁ λυκος στήν ἀντάρα χαίρεται. Ὅλοι οἱ ἔχθροί μας ποντάρουν στόν ἀποπροσανατολισμό μας. Μπορεῖ τήν Πόλη νά περιμένωμε, ἀλλά ἀπό ἀλλοῦ νά ἔλθη τό βόλι. Οἱ ἔχθροί ποτέ δέν θά μᾶς ποῦν εὐθέως τά σχέδιά τους. Νά προσέξωμε νά μήν τήν πάθωμε ὅπως καί πρίν τήν προσχεδιασμένη οἰκονομική κρίσι. Πρῶτα,μᾶς ἀποπροσανατόλισαν καί, ἀφοῦ τσιμπήσαμε, μετά μᾶς τήν σερβίρανε.

Σάν πνευματικός, τό τί ἀκούω, φρῖξον ἥλιε, στέναξον γῆ... Τῆς φαντασίας θαύματα, προφητεῖες ἀγνώστου προελεύσεως κ.λ.π.
Ἄς ἡρεμήσωμε, λοιπόν, καί ἄς σταματήσωμε νά γινώμαστε περίγελως τῶν ἐχθρῶν καί τοῦ διαβόλου. Ἔχω γράψει ἕνα ποιηματάκι γιά τόν Γέροντα Παΐσιο καί σέ κάποιο στίχο ἔχω γράψει κάποια λόγια πού μοῦ εἶχε πῆ ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας: «Ὅσες σάλτσες ἄκουσα στήν ζωή μου, δέν εἶναι τίποτα μπροστά σέ ἐκεῖνες που θά κυκλοφορήσουν μετά τήν κοίμησί μου».

Νά εἴμαστε πολύ προσεκτικοί, ἕως ἀρνητικοί, σέ μή ἔγκυρα βιβλία πού γράφουν κάποιοι περί προφητειῶν Γέροντος Παϊσίου κλπ., ἤ σέ ἀναξιόπιστα θαύματα καί συναφῆ θέματα. Ἐπί τέλους, ἄς συμμαζευτοῦμε. Σέ ἄλλους σπέρνουν πανικό, καί μικρά παιδιά ἔφθασαν νά λένε ''δέν μέ ἐνδιαφέρει τό μέλλον, ἀφοῦ θά γίνη πόλεμος, τό εἶπε καί ὁ παππούλης''! 

Ἄς κοιτάξωμε νά κρατήσωμε τό ἔθνος μας, τούς θεσμούς μας, τίς ἀξίες μας καί νά ἔχωμε «γνῶθι Θεόν», καί, ὅσο γιά τίς προφητεῖες τῶν Ἁγίων, εἶναι δουλειά τοῦ Θεοῦ τό πότε καί πῶς θά ἐκπληρωθοῦν.
Καί βέβαια πονᾶμε τήν Πόλη, καί θά τήν πάρωμε όταν θελήση ὁ Θεός, ἀλλά τό νά ἀπασχολῆ κάποιους, ἀρρωστημένα, ἂν θά τήν πάρωμε σύντομα καί πότε καί νά μή βλέπουν τό πνευματικό ἔδαφος, καί ὄχι μόνο, πού χάνομε συνεχῶς, πολεμούμενοι ἔξωθεν, ἔσωθεν καί πανταχόθεν. Καί λυπᾶμαι, ἀλλά θά τό πῶ, γι᾽ αὐτούς τούς κάποιους: '' Ἀπό τήν Πόλη ἔρχομαι καί στήν κορφή κανέλλα''.... 

Πρέπει ὅλοι μας νά συμμαζευτοῦμε καί νά συνέλθωμε, καί, τόν καιρό ἐτοῦτο, ὄχι μόνο νά ἀγωνισθοῦμε, ὄχι μόνο νά διασώσωμε ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει, ἀλλά καί νά μήν ἐπιτρέψωμε ἄλλη κατρακύλα. Φθάνει πιά… Ἄς ξυπνήσουμε, μᾶς πῆραν τήν Ἑλλάδα, χτυπᾶνε τήν Ὀρθοδοξία....Καιρός γιά ἀγῶνα. Ἄς μή καθυστεροῦμε. Ἐδῶ πού φθάσαμε, ἀφοῦ ἀρκετοί εὑρίσκονται σέ χειμερία νάρκη, δέν ἰσχύει ἡ λαϊκή ρῆσις ''ἕνας κοῦκος δέν φέρνει τήν Ἄνοιξη''. Καί λίγοι κοῦκοι νά εἴμαστε, θά ἀγωνισθοῦμε, λειώνοντας τά κομβοσχοίνια, καί, μέ προσωπική ἀντίσταση ὁ καθένας μας προσωπικά, σέ ὅλα τά ἀρνητικά πού συμβαίνουν γύρω μας. Καί δέν θά δεχθοῦμε ὅ,τι θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλουν. Καί ὁ Κύριός μας, βλέποντας τόν ἀγῶνα μας, θά μᾶς βοηθήση καί θά μᾶς στηρίξη.
Ἀμήν.
Γένοιτο.

Ὁμιλία ἀπὸ τὸν Ἀρχιμανδρίτη Ἀρσένιο Κατερέλο Ἡγούμενο Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
(Ἡ ὁμιλία πραγματοποιήθηκε στίς 11 Ἰουνίου 2013 στήν Ἱ. Μονή Ἁγίου Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος)