.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Ριτουαλισμός, ἕνα ἀκόμη κεφάλι τῆς Λερναίας Ύδρας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ


«Τὸν «ριτουαλιστή» πιστὸ καὶ ἱερέα δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει ἡ παρουσία αἱρετικοῦ στὸν ναό, ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν παγκοσμιοποίηση, ἀφοῦ αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ πάει στὸ σπίτι του μὲ τὴν ἱκανοποίηση, ὅτι ἔπραξε τὸ καθῆκον του ὡς Χριστιανός

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Εἶναι πιὰ ἀποδεδειγμένο, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δικαίως παρομοιάζεται μὲ μία λερναία ὕδρα, τὰ κεφάλια τῆς ὁποίας δροῦσαν ἀνεπαίσθητα δεκαετίες ὁλόκληρες μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀλλοίωναν χωρὶς νὰ γίνονται ἀντιληπτά —ἢ ὅταν γίνονταν κανεὶς δὲν ἄκουγε τὶς λίγες φωνὲς ποὺ τὰ κατεδείκνυαν— τὸ φρόνημα τοῦ ποιμνίου. Ἀκόμη κι ἂν προσπαθήσεις νὰ κόψεις ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἐμφανίζεται ἕνα καινούργιο στὴν θέση του. Ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλια αὐτὰ εἶναι ὁ Ριτουαλισμός. Μὲ τὸν ὅρο Ριτουαλισμὸ ἐννοοῦμε τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ στάση, στὴν ὁποία ὁ σκοπὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ξεχνιέται καὶ τὰ πρωτεῖα ἀντ’ αὐτοῦ παίρνουν μόνο τὰ μέσα καὶ οἱ πρακτικὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς (π.χ. ὁ ἐκκλησιασμὸς χωρὶς τὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀπαιτούμενο ἐκκλησιαστικὸ βίωμα καὶ φρόνημα). Ὁ πιστὸς ἐξαντλεῖται τότε σὲ ἐξωτερικὰ σχήματα καὶ σὲ ἀνούσιες μιμήσεις, ἱκανοποιεῖται μὲ πομπώδεις τελετὲς καὶ ἑορτὲς χάνοντας ὅμως τὴν σωτήρια οὐσία καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς Θείας Χάρης.

Ἱστορικὰ ὁ ριτουαλισμὸς ξεκίνησε καὶ γεννήθηκε ὡς ὅρος στὴν Ἀγγλία τοῦ 19ου αἰῶνος, ὅταν στὴν Ὀξφόρδη ἄρχισαν νὰ εἰσάγουν μεγαλοπρεπεῖς τελετὲς τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ παρελθόντος (μουσικὴ καλαισθησία, ἀστραφτερὰ ἄμφια, ὑπερβολικὸ θυμιάτισμα, ἀκριβὴ τήρηση τοῦ τυπικοῦ κλπ.) μὲ σκοπὸ τὴν ἕλξη τοῦ μὴ πιὰ γιὰ τὸν Ἀγγλικανισμὸ ἐνδιαφερομένου ποιμνίου καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Παράλληλα ὀργανώθηκε καὶ προβλήθηκε ἕνα ἔντονο κοινωνικὸ ἔργο ποὺ δυνάμωσε ἀκόμα περισσότερο αὐτὴν τὴν ἕλξη (Gladstone, The Church of England and ritualism London,1875; Jelf, Ritualism, Romanism and the English reformation London, 1876).

Πρὶν ὄμως ἀνακαλυφθεῖ ὡς ὅρος ὑπῆρξε ὡς τάση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται περὶ αὐτοῦ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Κολοσσαεῖς ἐπικρίνοντας τοὺς ἰουδαΐζοντες Χριστιανοὺς ποὺ ἔμεναν στὰ ἐξωτερικὰ κοσμικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ στοὺς τύπους καὶ ξέχναγαν τὴν οὐσία τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου:

«Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν·... ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ·... Μὴ οὖν τις ὑμᾶς κρινέτω ἐν βρώσει ἢ ἐν πόσει ἢ ἐν μέρει ἑορτῆς ἢ νουμηνίας ἢ σαββάτων... ἅ ἐστι πάντα εἰς φθορὰν τῇ ἀποχρήσει- κατὰ τὰ ἐντάλματα καὶ διδασκαλίας τῶν ἀνθρώπων;» (πρὸς Κολ. 2, 6-18).

Πολλοὶ μεταφράζουν γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὸν ριτουαλισμὸ μὲ τὴν τυπολατρεία. Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ λάθος, διότι ὁ ριτουαλισμός περιλαμβάνει φυσικὰ τὴν τυπολατρεία, λειτουργεῖ ὅμως βαθύτερα, ξεπερνάει τα ὅρια τῆς τυπολατρείας καὶ κινεῖται μεταξὺ ἐκκοσμίκευσης, αὐταπάτης, εὐσεβοφανείας, ἀθεολόγητου ἠθικισμοῦ καὶ ἐπιφανειακῆς μυστηριακῆς ζωῆς. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ ριτουαλισμὸς εἶναι αἱρετικῆς προελεύσεως.

Ὁ ριτουαλισμὸς ἐκπηγάζει ἀπὸ τὴν ἄνευ βαθύτητας ἕλξη καὶ ἱκανοποίηση ποὺ ἀσκεῖ στοὺς πιστοὺς ἡ ἐξωτερικὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας, οἱ λειτουργίες, οἱ ψαλμωδίες, τὰ ἄμφια, ἡ ἀτμόσφαιρα μέσα στὸν ναό, ἡ τήρηση τοῦ τυπικοῦ, τοῦ ἐθίμου καὶ τῆς παράδοσης. Ὁ πιστὸς τότε πιστεύει ὅτι τὸ γεγονός, ὅτι πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία τοῦ ἐξασφαλίζει τὴν σιγουριὰ τῆς σωτηρίας, παρόλο ποὺ μετὰ ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία οὔτε κατάλαβε, τί ἄκουσε, οὔτε ἀσχολεῖται —ἀναζητώντας τὴν ἀσφαλὴ ἑρμηνεία καὶ διδασκαλία τῶν Πατέρων— μὲ αὐτὰ ποὺ ἐκεῖ ἄκουσε. Γιὰ τὸν πιστὸ τὸ δόγμα χάνει τότε τὴν σημασία του. Πιστεύει σὲ μία ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ποὺ ἱκανοποιεῖ μόνο τὶς αἰσθήσεις καὶ τὴν ἀνάγκη αὐτοδικαίωσης, ἀλλὰ στερεῖται πραγματικῆς πνευματικότητας, μαρτυρικῆς καὶ ὁμολογιακῆς διάθεσης. Ὁ «ριτουαλιστής» ξεχωρίζει τότε δόγμα καὶ μυστήριο, ἀρκεῖται στὴν πρακτικὴ ἐξάσκηση καὶ ἀπορρίπτει τὴν χριστιανικὴ ὑπευθυνότητα.

Ἡ ὑπευθυνότητα ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὸν κάθε Χριστιανὸ μετατίθεται τότε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στοὺς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ξεχωρίζονται ἀπὸ τὸ ποίμνιο καὶ λαμβάνουν μία ξεχωριστὴ ὑψηλότερη θέση, καθιερώνοντας τὸν κληρικαλισμὸ καὶ τὴν δεσποτοκρατία. Αὐτοὶ τότε ὑψώνουν ἑαυτοὺς ὑπὲρ τοῦ δέοντος, ξεχνοῦν τὸ τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου «πρόβατα καὶ ποιμένες πρὸς τὴν ἀνθρωπίνην εἰσιν διάκρισιν, πρὸς δὲ τὸν Χριστόν πάντες πρόβατα» (P.G. 52,784) καὶ ζητοῦν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς μόνο τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν ἐνασχόληση μόνο μὲ τὶς προσωπικὲς ἁμαρτίες κι ὄχι μὲ τὰ δόγματα. Γιὰ αὐτὰ θεωροῦν μόνο τοὺς ἑαυτούς τους ὑπεύθυνους.

Ἔτσι ὁ ἐκκλησιαζόμενος πιστὸς ἀλλὰ καὶ ὁ ὡς δημόσιος ὑπάλληλος πιὰ λειτουργῶν ἱερέας πέφτει σὲ μία ἀνεύθυνη καὶ ναρκισσιστικὴ ληθαργία, τὰ πνευματικὰ κριτήριά του ἀντικαθίστανται βαθμιαῖα ἀπὸ τὰ ἐπιφανειακὰ καὶ τὰ καλαισθητικά, κάθε φλόγα αὐθεντικῆς πίστης ψύχεται καὶ καταστέλλεται, καὶ ὁ πιστὸς νομίζει ὅτι, ἐπειδὴ ἁπλῶς καὶ μόνο ἐκκλησιάστηκε, ἁγιάστηκε κιόλας. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει, ἂν ὁ ἴδιος ἀντιμετωπίζει τὸν ἐκκλησιασμὸ φολκλορικὰ ἢ καὶ «μαγικά», τὴν δὲ ἀλήθεια-πίστη ὡς στοιχεῖο δευτερεῦον, ἂν ὁ ἱερέας ὄχι μόνο δὲν μεταδίδει τὶς ἀλήθειες τῆς Πίστεως, ἀλλὰ αἱρετίζει ἢ ἀκόμα, ἂν ὁ μνημονευόμενος Ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικός. Μάλιστα πιστεύει ὅτι ἐπειδὴ κοινώνησε, σώθηκε κιόλας.

Λαὸς καὶ ἱερεῖς ἐπαληθεύουν τότε τὰ λόγια τοῦ προφήτου Ὠσηέ: «ὡμοιώθη ὁ λαός μου ὡς οὐκ ἔχων γνῶσιν· ὅτι σὺ ἐπίγνωσιν ἀπώσω, κἀγὼ ἀπώσομαί σε τοῦ μὴ ἱερατεύειν μοι· καὶ ἐπελάθου νόμον Θεοῦ σου, κἀγὼ ἐπιλήσομαι τέκνων σου... καὶ ἔσται καθὼς ὁ λαὸς οὕτως καὶ ὁ ἱερεύς· καὶ ἐκδικήσω ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ καὶ τὰ διαβούλια αὐτοῦ ἀνταποδώσω αὐτῷ» (Ὠσ. δ΄ 6-9) καὶ «διότι ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ὠσ. στ΄6).

Οἱ Οἰκουμενιστὲς δούλεψαν δεκαετίες ὁλόκληρες ὑπόγεια καὶ συστηματικὰ γιὰ νὰ φυτέψουν τὸν ριτουαλισμὸ στὴ συνείδηση τοῦ ποιμνίου. Τονίζοντας τὴν λατρευτικὴ ζωὴ καὶ τὴν κοινωνικὴ δραστηριότητα καὶ ἀτονίζοντας ἢ παραποιώντας παράλληλα τὸ δόγμα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία καὶ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση, μετέτρεψαν τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸ ποίμνιο σὲ ἀμέτοχους μετέχοντες, ποὺ σταυρώνουν ἀντὶ νὰ σταυρώνονται.

Τὸν «ριτουαλιστή» πιστὸ καὶ ἱερέα δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει ἡ παρουσία αἱρετικοῦ στὸν ναό, δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει ἡ μνημόνευση αἱρετικοῦ στὸν ναό, δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσουν τὰ πολυχρόνια στὸν Πάπα ἢ σὲ καρδινάλιο, δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει τὸ αἱρετικὸ κήρυγμα τοῦ Ἐπισκόπου, ἡ διαστρέβλωση τῶν διδαχῶν τῶν ἁγίων, ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν πολιτικὴ καὶ στὴν παγκοσμιοποίηση, ἀφοῦ αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ λειτουργήσει ἢ νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ πάει στὸ σπίτι του μὲ τὴν ἱκανοποίηση, ὅτι ἔπραξε τὸ καθῆκον του ὡς Χριστιανός. Τὸ «Ἔλεος θέλω καὶ οὐ θυσίαν καὶ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ ὁλοκαυτώματα» (Ωσηέ, στ΄ 6), ὅπως ἑρμηνεύεται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, δὲν τὸν ἀγγίζει. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀντιδράει, οὔτε καταδικάζει τὴν αἵρεση, διότι αὐτὸ θὰ σήμαινε, ὅτι πρέπει νὰ ἐγκαταλείψει τὴν αὐτάρεσκη ἐπιφανειακή του σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ ἀναφέρει καὶ θὰ ἐγκωμιάζει μόνο τὴν ὡραία ψαλμωδία, τὴν κατανυκτικότητα, τὸ πλῆθος τοῦ κόσμου, τὴν ἐσωτερική του ἱκανοποίηση καὶ φυσικὰ θὰ καταδικάσει ὡς σχισματικοὺς καὶ πλανεμένους αὐτοὺς ποὺ δὲν λειτουργήθηκαν εἴτε ὡς ἁμαρτωλοὶ εἴτε γιὰ λόγους Πίστεως. Παράλληλα, ὡς ἄλλη Ὀξφόρδη, θὰ τονίσει τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ καλύψει ἔτσι τὴν ἔνδεια τοῦ πνευματικοῦ.

Φυσικὰ πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅτι τὸ κύριο μέλημα τῆς ζωῆς μας καὶ ὁ λόγος ὑπάρξεως τῆς Θείας Λειτουργίας εἶναι ὁ ἁγιασμός μας καὶ ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Θεό. Ἡ Θεία Λειτουργία μὲ τὴν νηπτικὴ καὶ ὑπερβατικὴ φύση της, μὲ ὁλόκληρη τὴν τάξη της, τὶς ποικίλες λειτουργικές ἐκφράσεις, τὴν ἀναφορὰ της σ’ ὅλες τὶς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καὶ τὶς ἔντονες συναισθηματικὰ καὶ νοηματικὰ τελετουργικὲς πράξεις, παρουσιάζει συμβολικὰ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἔργο τῆς φιλάνθρωπης θείας οἰκονομίας Του, καὶ μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε μέτοχοί Του. Εἶναι ἀδύνατο ὁ Χριστιανὸς νὰ ζεῖ στὴν Ἐκκλησία χωρὶς αὐτή. Σ’ αὐτὴν βιώνουμε μυστικὰ καὶ ἐμπειρικὰ τὴν θεία πραγματικότητα, τὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Συμμετέχοντας σ’ αὐτὴν δημιουργεῖται μία ἄρρηκτη σχέση μεταξὺ συμβολισμοῦ καὶ ἐμπειρίας, τὰ ὁποῖα ἑνώνονται καὶ μετατρέπονται σὲ βίωμα. Κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ ὁ ἄνθρωπος, κινούμενος ἀπὸ τὴ Θεία Χάρη ποὺ ἐνεργεῖ στὴ Θ. Λειτουργία, μεταποιεῖται, μεταμορφώνεται, ἀκόμη καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεται ἄμεσα, σὲ ὅ,τι ἀντιπροσωπεύει καθένα ἀπὸ τὰ τελούμενα ἱερὰ μυστήρια καὶ σύμβολα τῆς σωτηρίας (βλ. ἁγ. Μαξίμου Ὁμολογητοῦ, Μυσταγωγία). Ἡ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ δὲν νοεῖται χωρὶς τὴν συμμετοχή του στὴν Θ. Λειτουργία.

Αὐτὸ ὅμως ἰσχύει σὲ περίοδο εἰρήνης καὶ ὀρθοτομίας στὴν Ἐκκλησία. Ὅταν ὅμως ὑπάρχει μέσα στὴν Ἐκκλησία πόλεμος, κυρίως λόγῳ αἱρέσεως, τότε, κατὰ τὸν ἅγ. Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, οἱ αἱρετικοὶ κατέχουν μὲν τοὺς οἴκους, οἱ Χριστιανοὶ ὅμως ἔχουν τὸν Ἔνοικο. Τότε ἡ συμμετοχὴ τοῦ Χριστιανοῦ στὴν Θ. Λειτουργία ποὺ λειτουργοῦν ἢ μνημονεύονται αἱρετικοὶ ἐπιφέρει ὄχι σωτηρία ἀλλά, κατὰ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, μολυσμὸ καὶ πνευματικὴ πτώση, καὶ κατάκριμα, καὶ ἄρνηση τῆς παραδεδομένης Πίστεως. Ἡ δὲ ἀποχὴ τοῦ πιστοῦ, παρὰ τὴν πόνο καὶ τὴν θλίψη ποὺ αὐτὴ προκαλεῖ, σώζει καὶ ἀποτελεῖ διαφύλαξη τῆς Πίστεως, ἀπόδειξη ἐν Χριστῷ ὁμολογίας καὶ ὀρθοδοξίας. Τόσα πατερικὰ κείμενα ἔχουν ἀναφερθεῖ περὶ αὐτοῦ. Θὰ ἀναφέρουμε μόνο τὸν Μ. Ἀθανάσιο «γιατὶ αὐτῶν ποὺ τὸ φρόνημα ἀρνούμαστε πρέπει καὶ τῆς κοινωνίας νὰ ἀπέχουμε» (P.G. 26, 1188 BC) καὶ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό, ποὺ διδάσκει ὅτι μολύνεται κανεὶς ἐπικοινωνώντας μὲ κακοὺς καὶ αἱρετικούς, ὅπως μολύνεται καὶ ἀρρωσταίνει ὅταν ἀναπνέει ἀέρα ποὺ ἀναπέμπεται σὲ χῶρο στὸν ὁποῖο κατοικοῦν ἄρρωστοι μὲ μεταδοτικὴ ἀσθένεια: «Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίαι... Ὡς γὰρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς χωρίοις, ὁ κατὰ μέρος ἀναπεμπόμενος ἀήρ, λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρὸς τοὺς φαύλους συνήθεια μεγάλα κακὰ ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν, κἂν τὴν παραυτίκα αἴσθησιν τὸ βλαβερὸν διαφεύγῃ... Φύσιν γὰρ εἶναι τῆς νόσου ταύτης, τὸ ἐξ ἀλλήλων πάντας ἀναπιμπλάναι τῆς ἀρρωστίας. Τοιοῦτοι δή τινές εἰσι καὶ οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. Ἄλλος γὰρ ἄλλῳ τῆς νόσου μεταδιδόντες, συννοσοῦσιν ἀλλήλοις καὶ συναπόλλυνται. Φεῦγε τὰς μιμήσεις τῶν κατεγνωσμένων» (Δαμασκηνοῦ Ἰω., Εἰς τὰ ἱερὰ παράλληλα, Τίτλ. ιζʹ, P.G. 96, 353C).

Τὸ ὅραμα τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, ποὺ σχετίζεται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, μᾶς δίνει μία ἀντιπροσωπευτικὴ εἰκόνα, τί ἐστι Θεία Λειτουργία μὲ αἱρετικοὺς ρασοφόρους καὶ ἄβουλο ποίμνιο. Εἶδε, λοιπόν, γύρω ἀπὸ τὸ Ἅγιο Θυσιαστήριο νὰ στέκονται ἡμίονοι (μουλάρια) καὶ νὰ κλωτσοῦν, νὰ λακτίζουν τὴν Ἁγία Τράπεζα. Οἱ ἡμίονοι αὐτοὶ συμβολίζουν πρωτίστως τοὺς ἱερεῖς, ἀναφέρονται ὅμως καὶ στοὺς λαϊκούς, μιᾶς καὶ στὴν Θεία Λειτουργία, τὸ ποίμνιο δείχνει τὴν ὁμόνοιά του μὲ τοὺς λειτουργοῦντες καὶ τὴν ὁμολογία τους («ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν»):

«Εἶδον γὰρ τὴν τράπεζαν τοῦ Κυριακοῦ καὶ περὶ αὐτὴν ἑστῶτας ἡμιόνους κύκλῳ πανταχόθεν καὶ λακτίζοντας τὰ ἔνδον οὕτως ὡς ἂν ἀτάκτως σκιρτώντων κτηνῶν γένοιτο λακτίσματα. Πάντως δὲ ᾔσθεσθε, φησί, πῶς ἐστέναζον· ἤκουσα γὰρ φωνῆς, λεγούσης· Βδελυχθήσεται τὸ θυσιαστήριόν μου». Ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἑρμήνευσε τὴν ὀπτασία του λέγοντας ὅτι σημαίνει, πὼς θὰ παραδοθεῖ ἡ Ἐκκλησία σὲ ἀνθρώπους ποὺ μοιάζουν μὲ ἄλογα κτήνη: «Μέλλει τὴν Ἐκκλησίαν ὀργὴ καταλαμβάνειν, καὶ μέλλει παραδίδοσθαι ἀνθρώποις ὁμοίοις ἀλόγοις κτήνεσιν». Ὁ δὲ Μ. Ἀθανάσιος μάλιστα λέγει συγκεκριμένα, ὅτι ἡ ὀπτασία αὐτὴ ἀναφέρεται μὲν στοὺς Ἀρειανούς, ἀλλὰ καὶ κατ᾽ ἐπέκταση στοὺς αἱρετικοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Ἂς μὴν ξεχνοῦμε, ὅτι πολλοὶ Ἅγιοι καὶ φωτισμένοι γέροντες μᾶς προειδοποίησαν, ὅτι στοὺς καιροὺς ποὺ ζοῦμε, οἱ ναοὶ θὰ εἶναι γεμάτοι ἀπὸ κόσμο, ἀλλὰ μὲ ἀλλοιωμένο φρόνημα. Ἐὰν ζοῦμε τὴν Θ. Λειτουργία καὶ τὴν συμμετοχή μας σ’ αὐτὴν μόνο ὡς καθῆκον ἄνευ πνευματικῆς εὐθύνης καὶ συνείδησης, τότε θὰ καταντήσουμε κι ἐμεῖς «ἄλογα κτήνη». Τώρα μάλιστα ποὺ ἐπικρατεῖ ἡ χειρότερη καὶ ἐσχατολογικὴ αἵρεση στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ὁ Οἰκουμενισμός.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου


Θανατηφόρος εἶναι ὁ σταυρός γιά κείνους, πού δέν μετέβαλαν τόν ''σταυρό τους'' σέ ''σταυρό τοῦ Χριστοῦ''


«Θανατηφόρος εἶναι ὁ σταυρὸς γιὰ κείνους, ποὺ δὲν μετέβαλαν τὸν ''σταυρό τους'' σὲ ''σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ'', ποὺ ὅταν ἔχουν σταυρὸ γογγύζουν κατὰ τῆς θείας Προνοίας, τὴν βλασφημοῦν, ἀπελπίζονται καὶ ἀπογοητεύονται.

Οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοὶ ποὺ δὲν θέλουν νὰ συναισθανθοῦν τὴν ἀξία τοῦ σταυροῦ τους, πεθαίνουν τὸν αἰώνιο θάνατο καὶ στεροῦνται, ἐξ αἰτίας τῆς ἀνυπομονησίας τους, τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴν ζωὴ μὲ τὸν Θεό. Γι’ αὐτοὺς ἡ ἀποκαθήλωσίς τους γίνεται μόνον γιὰ νὰ κατεβοῦν μὲ τὴν ψυχή τους στὸν αἰώνιο τάφο, στὴν φυλακὴ τοῦ ἅδου.

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ σταυρώνεται ἐπάνω του, τὸν ἀνυψώνει ἀπὸ τὴν γῆ. Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, ὁ σταυρωμένος στὸν δικό του σταυρό, φρονεῖ τὰ ὑψηλά, μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του κατοικεῖ στὸν οὐρανὸ καὶ ἀξιώνεται νὰ θεωρῆ τὰ μυτήρια τοῦ Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίω ἡμῶν»

Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Το Stew Peters Network παρουσιάζει με υπερηφάνεια την ταινία DIED SUDDENLY ("ΠΕΘΑΝΕ ΞΑΦΝΙΚΑ"), από τους βραβευμένους σκηνοθέτες Matthew Skow και Nicholas Stumphauzer

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΔΩ , ME ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ !!!






Τι δεν καταλαβαίνεις;

Τέλος τα ψέματα. Ο Γερμανός υπουργός υγείας (ιατρός στο επάγγελμα) παραδέχεται τώρα στο γερμανικό κρατικό κανάλι ZDF: Τα εμβόλια δεν προστατεύουν πια από τον Κορονοϊό (φυσικά δεν εξηγεί, πώς τώρα το κατάλαβε και πριν όχι και γιατί τόσο καιρό πίεζε και απειλούσε). Ως εκ τούτου δεν χρειάζεται υποχρεωτικός εμβολιασμός στα νοσοκομεία. Αυτός καταργείται τέλος Δεκεμβρίου. Μήπως ήρθε η ώρα δικαίωσης των αδίκως απολυθέντων νοσηλευτών; 


https://www.zdf.de/politik/berlin-direkt/lauterbach-impfung-schuetzt-nicht-mehr-vor-ansteckung-100.html

Άκρως επίκαιρο και διδακτικό!


Άν ποτὲ δῆς κάποιον ἀνάξιο καὶ πονηρὸ βασιλέα ἢ ἄρχοντα ἢ ἐπίσκοπο, μὴν ἀπορήσης, μήτε νὰ κατηγορήσης τὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ μᾶλλον μάθε ἀπ᾽ αὐτὸ καὶ πίστευε ὅτι παραδιδόμεθα σὲ τέτοιους τυράννους ἐξ αἰτίας τῶν ἀνομιῶν μας, κι ὅμως πάλι δὲν ἀφήνουμε τὰ κακά μας ἔργα.

Άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης



Τό ΕΞΟΧΩΣ Α Π Ο Κ Α Λ Υ Π Τ Ι Κ Ο 'τρέϊλερ' του 'ντοκιμαντέρ' "ΠΕΘΑΝΕ ΞΑΦΝΙΚΑ" ! - Προβολή στίς 21 Νοεμβρίου 2022 !



Η νέα ταινία του Στιού Πίτερς (Stew Peters), 'Πέθανε Ξαφνικά' ('Died Suddenly'), θα κυκλοφορήσει στις 21 Νοεμβρίου 2022. 

Το 'ντοκιμαντέρ' διερευνά την έξαρση των αιφνίδιων θανάτων σε εμβολιασμένα άτομα και περιλαμβάνει εξηγήσεις από γιατρούς, επιστήμονες και ταριχευτές σχετικά με το τι πιστεύουν ότι συμβαίνει και γιατί πιστεύουν ότι συμβαίνει.

Γιατί δεν τους πιστεύουμε ποτέ; 

Για αιώνες, η παγκόσμια 'ελίτ' μεταδίδει τις προθέσεις της να μειώσει τον πληθυσμό του κόσμου - μέχρι του σημείου όπου τους έχει χαράξει σε πέτρα. 

Και όμως... ποτέ δεν φαίνεται να τους πιστεύουμε. Σε αυτό το αποκλειστικό αφιέρωμα του Δικτύου Στιού Πίτερς, οι βραβευμένοι σκηνοθέτες των ταινιών 'WATCH THE WATER' και 'THESE LITTLE ONES' παρουσιάζουν την αλήθεια για τη μεγαλύτερη συνεχιζόμενη μαζική γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας.

------------------------------------------

Παρακολουθήστε τα 'βίντεο' του 'Nioland' στα κανάλια:

3. Στο ODYSEE: https://odysee.com/@NIOLAND

https://odysseiatv.blogspot.com/

Όταν γυρίσει το πράγμα, και μαζέψουν πολιτικούς και ειδικούς για ιατρικά νεο-ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να μαζέψουν κι όλους εσάς που διαπρέπετε στην προπαγάνδα… δημοσιογράφους, καλλιτέχνες αθλητές…

... γράφει η Σταυρούλα Παπαπέτρου, χειρουργός οδοντίατρος - το κείμενο το έστειλε και στον Θ.Αθερίδη


Το κείμενο που θα διαβάσετε, η Σταυρούλα το έγραψε στις 14/11/22. Σάς προτείνουμε μετά, να διαβάσετε και το σημερινό της κείμενο, 18/11/22, το οποίο έγραψε και έστειλε στον πρόεδρο της Πανελλήνιας Παιδιατρικής Ομοσπονδίας, η οποία ζήτησε την επιστροφή της μασκοφορίας και την επιβολή επαναληπτικής δόσης στα παιδιά 5-17 ! Διαβάστε το ΕΔΩ. Δεν το αντιγράψαμε να το αναδημοσιεύσουμε, γιατί θα μάς έριχναν το μπλογκ (όλες σχεδόν οι αναρτήσεις που μάς είχαν ρίξει, ως προειδοποίηση -και δεν ξέρω γιατί μόνο εμάς- αφορούσαν αδιάψευστες επιστημονικές αποδείξεις για την εγκληματική απάτη της ψευτοπανδημίας και των δολοφονικών σκευασμάτων).


Όταν γυρίσει το πράγμα, και μαζέψουν πολιτικούς και ειδικούς για ιατρικά νεο-ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να μαζέψουν κι όλους εσάς που διαπρέπετε στην προπαγάνδα… δημοσιογράφους, καλλιτέχνες αθλητές… γιατί πήρατε κόσμο στο λαιμό σας. Μετά θα λέτε, αν ζείτε ως τότε, “πού να ξέραμε εμείς?”. Αφού δεν ήξερες ιατρική να μη μιλούσες!

Για να καταλάβετε το κείμενο που ακολουθεί πάμε να δούμε τι είπε ο ηθοποιός Θοδωρής Αθερίδης σε διασώστη που βρίσκεται σε αναστολή ως ανεμβολίαστος: “Είμαι υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού. Καλά σας κάνουν. Δεν θέλω να μπω στο νοσοκομείο και να με κολλήσει κάποιος ανεμβολίαστος και να πεθάνω”

Γράφει η Σταυρούλα Παπαπέτρου, ιατρός : “Αυτό το ‘στειλα στον Αθερίδη, με αφορμή αυτά που είπε..“

“Φοβάσαι μην κολλήσεις από αNemβολίasto γιατρό ή ΕΚΑΒίτη… Δεν σε κάλυψαν άραγε οι 3 ή 4 δόσεις που πήγες και κοπάνησες?? Τι emβόλio είναι αυτό που το κάνεις αλλά δε σε πιάνει? …Ένα είναι το βέβαιο… ως γιατρός στο λέω… γιατρός που δεν μπήκα απ’ τα παράθυρα (των μεταγραφών απ’ την ιατρική Βουλγαρίας Ιταλίας κλπ.,, ή απ’ τα παράθυρα των μορίων από αθλήματα, ασθένειες, αναπηρίες, νυχτερινό λύκειο, πολυτεκνία, ειδική προνομιούχα πληθυσμιακή ομάδα κλπ, τα οποία παράθυρα σε εισάγουν στη σχολή με βαθμό 12) στην οδοντιατρική ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ πανεπιστημίου (καθώς στα αυθαίρετα υπερεκτιμημένα Χαρβαρντ πάει ο κάθε πνευματικά ανεπαρκής κρετίνος που εδώ με εξετάσεις δεν μπορεί να περάσει ούτε στο τελευταίο ΤΕΙ), και που τα ιατρικά μαθήματα και τις κλινικές δεν τα πέρασα με τις φοιτητικές παρατάξεις, τις κομματικές νεολαίες και με τα άλλα κόλπα… 

Ως γιατρός λοιπόν, που έμαθα την επιστήμη μου καλά, σου λέω, πως από αυτό το μεταλλαξιογόνο κατασκεύασμα που φύτεψες μέσα σου, θα πεθάνεις με μαθηματική ακρίβεια… από έμφραγμα ή ανακοπή έτσι ξαφνικά κι εσύ? από κανένα εγκεφαλικό έτσι ξαφνικά? από ανεύρυσμα? από μυοκαρδίτιδα που θα σου εξελιχθεί σε καρδιακή ανεπάρκεια? από κανέναν καρκίνο? ‘Η θα καταστείς ανάπηρος από καμιά σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι δε γόνοι σας κατά την Εμβρυολογία, δεν πρόκειται να βγουν γερά παιδιά. Η ουρά δεν βγαίνει αμέσως. 

Η ουρά θέλει χρόνο επώασης για να βγει. Πάνω στον χρόνο άρχισαν να φαίνονται οι ουρές που είχε πίσω της η αχλάδα και να πληθαίνουν τα έτσι ξαφνικά, κι ένας-ένας φεύγετε χωρίς να είχατε πρότερα προβλήματα υγείας. Η χουντάρα αυτή που εγκατέστησε την ψευδο-επιστήμη αυτή, ακόμη τα βιβλία μας δεν τα έκαψε. Κι έχουμε ακόμη ντοκουμέντα για το ποια είναι η αλήθεια. Δεν έχεις παρά να ρίξεις μια ματιά. Είναι αποσπάσματα από Βιολογία, Γενετική, Βιοχημεία, Παθολογική Ανατομία, Εμβρυολογία, Φαρμακολογία… Για να υπάρχει επιβιωση και υγεία, πρεπει να υπάρχει σεβασμός της ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ. 

Οι μεταλλάξεις κατά την απαραχάρακτη Ιατρική Βιολογία, Βιοχημεία και Ανατομική Παθολογία είναι ΠΑΝΤΑ ΝΟΣΟΓΟΝΕΣ, , προκαλούν ΑΝΩΜΑΛΙΕΣ και ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑΣ στα είδη. Οι μεταλλάξεις κατά την αδιαστρέβλωτη Εμβρυολογία αλλάζουν ή επιβάλλουν την παρέκκλιση από την κανονική σειρά των γεγονότων και μ’ αυτόν τον τρόπο οδηγούν ΠΑΝΤΑ σε κάποια ΑΝΩΜΑΛΙΑ. 

Αυτοί οι αφεντικοί σου τους οποίους γλείφεις και τους εξυπηρετείς με την προπαγάνδα που συνειδητά κάνεις, είπαν ότι το emβόλio δεν προκαλεί μεταλλάξεις, αλλά το είπαν χωρίς να αναλαμβάνουν εγγράφως την ευθύνη κανείς. Τουναντίον θέσπισαν ακαταδίωκτο για να κατοχυρωθούν πίσω απ’ αυτό για ό,τι πάθεις και τώρα θέλουν να θεσπίσουν “αμνηστία πανδημίας” για όλα αυτά που προκάλεσαν (θανάτους και αρρώστιες από τις παρενεργειες). 

Στην προηγούμενη χούντα, οι καλλιτέχνες είχαν επίπεδο και αξία, και δεν ανακατεύτηκαν με τα σκatά, κάνοντας τα φερέφωνα του καθεστώτος. Σήμερα όμως, κάτι τέτοιοι σαν εσένα, προκειμένου να είναι στα πράγματα, αντί να μάχονται κατά ενός φασιστικού καθεστώτος και γενοκτονικού πογκρόμ, γίνατε εξ αρχής αυτής της “πανδημίας” με τους μη διαφανείς μαγειρεμένους αληθινούς θανάτους από άλλα αίτια, τα εργαλεία εξυπηρέτησης του καθεστώτος. 

Όταν γυρίσει το πραγμα, και μαζέψουν πολιτικούς και ειδικούς για ιατρικά νεο-ναζιστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να μαζέψουν κι όλους εσάς που διαπρέπετε στην προπαγάνδα… δημοσιογράφους, καλλιτέχνες αθλητές… γιατί πήρατε κόσμο στο λαιμό σας. Μετά θα λέτε, αν ζείτε ως τότε, “πού να ξέραμε εμείς?”. Αφού δεν ήξερες ιατρική να μη μιλούσες!

Και πώς βρε παιδί μου, αντί να εμπνέετε στον κόσμο τη συμπάθεια, το θαυμασμό, όπως οι καλλιτέχνες κάποτε, αρέσκεστε να προκαλείτε τη σιχασιά? Ένας Μαστοράκης ήταν κάποτε που συνέδεσε ελεεινά το όνομά του με τη χούντα, κι ακόμη τον πτύουν πολύ σχολαστικά οι γονείς μας. Εσάς ποιος θα ξανάρθει να σας δει? Ούτε τζάμπα στην τηλεόραση δεν σας βλέπουμε πια. Τόσο ξεφτισμένοι καταντήσατε.”

Παπαπέτρου Σταυρούλα, χειρουργός οδοντίατρος

πηγή κειμένου: lumi-news.gr


Ἕνας φοβερὸς καὶ ἀπίστευτα ἐπίκαιρος λόγος τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου


Τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα εἶναι ἀπὸ ἕναν φοβερὸ καὶ ἀπίστευτα ἐπίκαιρο λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, λίγο πρὶν «ἐκδημήσει ἐκ τοῦ σώματος». Πρόκειται γιὰ ἕνα λόγο ποὺ νομίζει κανεὶς πὼς τὸν ἔγραψε σήμερα γιὰ τοὺς συγχρόνους Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες, γιὰ ὅλες τὶς πλάνες ποὺ μᾶς τυραννοῦν καὶ μᾶς διαιροῦν, γιὰ τὴν αἵρεση καὶ τὴν κοινωνία με αὐτήν, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅσους πιστοὺς ἐπιθυμοῦν νὰ παραμείνουν στὸν ὀρθόδοξο δρόμο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως. Ὅποιος διαβάσει τὸν λόγο μὲ αἴσθημα αὐτοκριτικῆς καὶ μετανοίας θὰ ἀνακαλύψει ὅλα τὰ παραπάνω.

Α.Τ.

Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Λόγος, Κα περὶ σημείων τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τούτου. Ἐρρήθη δὲ μέλλοντος αὐτοῦ ἐκδημεῖν ἀπὸ τοῦ σώματος.

Περὶ συντελείας ὁ λόγος, καὶ περὶ ψευδοπροφητῶν, καὶ ψευδοδιδασκάλων, καὶ περὶ ἀθέων αἱρετικῶν, χειμάῤῥων δίκην ἐπικλυσάντων πανταχοῦ, καὶ πλανώντων πολλούς.

Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ· πανταχοῦ βλέπετε.

Ἐμοὶ δὲ δακρύειν ἐπέρχεται, ὅταν ἀκούσω ἀπὸ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας τινὰς λέγοντας, μὴ εἰρῆσθαι ταῦτα ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· καὶ τοῦτο οὐ μόνον παρὰ λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν δοκούντων εἶναι ποιμένων, καὶ τόπους ἐπεχόντων ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ἀλλ' οὐ τρόπους·

Προσέχετε ἑαυτοῖς ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες· ἀλλ' ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς, ἀπὸ τῶν λόγων, ἐκ τῆς ψευδοπροφητείας, ἐκ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν, ἐκ τῆς κακοδοξίας αὐτῶν, ἐκ τῆς βλασφημίας αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς. προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης αὐτῶν, ἤγουν τῆς αἱρέσεως αὐτῶν.

Δεῦρο τοίνυν παραγάγωμεν εἰς μέσον τοὺς θεολόγους, καὶ ἀκούσωμεν ἐξ αὐτῶν τί περὶ αἱρετικῶν παραγγελοῦσιν ἡμῖν.

Ἰωάννης λέγει· Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς, καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει μεθ' ἑαυτοῦ, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε. Ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς.

Ἰάκωβος εἶπεν· Ὃς ἐὰν δοκῇ φίλος αὐτῶν εἶναι, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται. Ἀκούσατε, πάντες οἱ τοῖς αἱρετικοῖς συνεσθίοντες, ὀδυνηρὰν ἀπόφασιν· ὅτι τοῦ Χριστοῦ ἐχθροί ἐστε. Οὐδὲ γὰρ ὁ τοῖςἐχθροῖς τοῦ βασιλέως συμφιλιάζων, δύναται τοῦ βασιλέως φίλος εἶναι...

Παῦλος εἶπεν· Οἶδα ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου. Ὁρᾷς πανταχοῦ τοὺς θεολόγους συμφωνοῦντας τῷ Διδασκάλῳ περὶ τῶν ἀθέων αἱρετικῶν, κύνας αὐτοὺς καὶ λύκους προσαγορεύοντας; Τίς ἕξει ἀπολογίαν ἀμελείας, ἀκούων τὰς τοσαύτας παραγγελίας; Καὶ ἀλλαχοῦ πάλιν·

Μὴ παραδέχεσθε αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν· καὶ πάλιν, Διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε· καὶ πάλιν, Αἱρετικοὶ ἄνθρωποι προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι· καὶ ἀλλαχοῦ, Τοῖς μεμιασμένοις καὶ ἀπίστοις οὐδὲν καθαρόν. Ἀκούσατε πάλιν, οἱ τὰς ἀγάπας μετ' αὐτῶν ποιοῦντες· πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς ὀργῆς τῆς ἐπερχομένης ἐφ' ὑμᾶς, οἱ τούτοις συμμιαινόμενοι ἐν βρώσει, ἐν πόμασι; πῶς τολμᾶτε προσελθεῖν τοῖς θείοις μυστηρίοις καὶ φρικτοῖς τοῦ Χριστοῦ; ἢ οὐκ ἠκούσατε τοῦ μακαρίου Παύλου βοῶντος, ὅτι Οὐ δύνασθε ποτήριον Κυρίου πιεῖν, καὶ ποτήριον δαιμόνων· οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν, καὶ τραπέζης δαιμονίων. Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε.

Ποῦ εἰσιν οἱ θρασύστομοι, οἱ λέγοντες, μὴ εἰρῆσθαι ταῦτα ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς·

Καὶ οἱ μὲν μακάριοι θεολόγοι ταῦτα καὶ πλείονα τούτων περὶ ἀθέων καὶ ἀπίστων ἐφθέγξαντο· οἱ δὲ προφῆται προηγούμενοι ἔκπαλαι τὰ ὅμοια ἐφθέγξαντο· ἀναγκαῖον γὰρ καὶ τούτους εἰς μέσονἀγαγεῖν.

Εἶπεν ὁ προφήτης Δαυΐδ· Οὐκ ἔστιν ἐν στόματι αὐτῶν ἀλήθεια. Καὶ πάλιν λέγει· Κύριε, οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε ἐμίσησα, καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς σου ἐξετηκόμην; Καὶ πάλιν λέγει· Υἱὲ, μή σε πλανήσωσιν ἄνδρες ἀσεβεῖς, μηδὲ πορευθῇς ἐν ὁδῷ μετ' αὐτῶν. Ἡσαΐας δὲ ὁ προφήτης, μᾶλλον δὲ ὁ Κύριος διὰ τοῦ προφήτου λέγει· Οὐκ ἔστι χαίρειν τοῖς ἀσεβέσι, λέγει Κύριος.

Ἆρα ἀρκεῖ ταῦτα; ἢ παραγάγω εἰς μέσον καὶ πάντας τοὺς προφήτας; Ἀλλὰ ἀρκεῖ καὶ ταῦτα πρὸς τοὺς ἀκούειν θέλοντας. Ὁ γὰρ τοῖς εἰρημένοις μὴ προσέχων, οὐδὲ τοῖς πλείοσι πεισθήσεται. Ἀλλ' ἔτι μικρὸν ἐνδιατρίψωμεν τοῖς τοῦ προφήτου Δαυῒδ ῥήμασι, καὶ ἴδωμεν πῶς στηλιτεύει καὶ θριαμβεύει τὸν κεκρυμμένον αὐτοῖς δόλον, καὶ λέγει· Οὐκ ἔστιν ἐν στόματι αὐτῶν ἀλήθεια· ἡ καρδία αὐτῶν ματαία, καὶ τὰ ἑξῆς. Ὅρα δὲ τὴν τοῦ προφήτου σύνεσιν, πῶς δημοσιεύει καὶἀ ποκαλύπτει θριαμβεύων τοὺς κακοδόξους, ἵνα μὴ ἡμεῖς πλανηθῶμεν. Ἀκούσατε οἱ ὀρθόδοξοι, καὶ τοῖς αἱρετικοῖς μὴ συγκαταβαίνετε· ἀκούσατε ποιμένες, καὶ φρίξατε, καὶ μὴ σιγήσατε,ἀλλὰ κηρύξατε τὸν λόγον· μὴ δότε τόπον τῷ διαβόλῳ, μὴ δότε θήραν τοῖς λύκοις. Οὕτως οὖν ποιεῖτε καὶ ὑμεῖς, ποιμένες, καὶ μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκαθάρτοις τοῦ σκότους· μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε, ὥσπερ καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ ὁ θεοπάτωρ Δαυῒδ περὶ αὐτῶν πολλοὺς μόχθους κατεβάλετο, καὶ πολλοὺς ἀγῶνας, ἐλέγχων καὶ ἐπιτιμῶν, στηλιτεύων αὐτοὺς καὶ τῷ Θεῷ ἐντυγχάνων κατ' αὐτῶν...

Εἶτα θέλων διδάξαι, ἵνα οἱ μέλλοντες προΐστασθαι τῶνἘκκλησιῶν, οὕτως ἐκδιώκωσι τοὺς αἱρετικοὺς, ἐποίησεν φραγέλλιον ἐκ σχοινίων, καὶ εἰσελθὼν πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, καὶ ἀπώσατο, καὶ ἐξεδίωξε, λέγων· Ὁ οἶκός μου, οἶκος προσευχῆς ἐστιν· ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν. Ἀκούσατε οἱ προϊστάμενοι τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὑμῖν γὰρ ὑπέδειξε τὸ καλὸν, ἵνα ἐξακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ, προσέχοντες πανταχόθεν ἀκριβῶς, καὶ τοὺς λύκους ἐκδιώκοντες, καὶ τὴν ποίμνην φυλάττοντες.

Μετὰ δὲ τούτους, τὰ θεῖα τούτων διδάγματα καὶ οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, καὶ αἱ κατὰ καιροὺς γενόμεναι ἅγιαι σύνοδοι τούτους ἀμετανοήτως ἔχοντας ἐκριζώσαντες, τῇ ἀπωλείᾳ παρέδωκαν κατὰ τὸ γεγραμμένον, ὅτι Ἀπολεῖς πάντας τοὺς λαλοῦντας τὸ ψεῦδος.

Ἀλλὰ πολὺ τὸ διάφορον ὁρῶ τῶν τότε ποιμένων παρὰ τῶν νῦν. Ἐκεῖνοι πολεμισταὶ, οὗτοι φυγάδες· ἐκεῖνοι βιβλίων καλλωπισταὶ καὶδογμάτων, οὗτοι ἱματίων καὶ γελγῶν. Οὗτοι ὡς μισθωτοὶ ἀφιεῖσι τὰ πρόβατα, καὶ φεύγουσιν· ἐκεῖνοι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔθηκαν ὑπὲρ τῶν προβάτων, μιμησάμενοι τὸν ποιμένα τὸν καλόν. Ὢ τῶν μακαρίων αὐτῶν ἀνδρῶν, ὧν τὰ ὀνόματα ἐν βιβλίῳ ζωῆς· οὓς ἔφριξαν δαίμονες, καὶ ἐτρόμαξαν αἱρετικοί· καὶ ἐφράγη στόμα λαλούντων ἄδικα.

Φθέγξομαι τοίνυν κἀγὼ παραπλήσια τῷ Δαυῒδ, ὃς ἀποδυρόμενος ἔλεγε· Ποῦ εἰσι τὰ ἐλέη σου τὰ ἀρχαῖα, Κύριε; Εἴπω κἀγὼ ἐν δάκρυσι· Ποῦ ἐστιν ὁ μακάριος χορὸς ἐκεῖνος τῶν ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων, οἵτινες ἔλαμψαν ὡς φωστῆρες ἐν κόσμῳ, λόγον ζωῆς ἐπέχοντες;Ἐκεῖνοι τὴν ψυχὴν αὐτῶν, καθὼς προείρηται, ἔθηκαν ὑπὲρ τῶν προβάτων· οὗτοι δὲ ἀφέντες τὰ πρόβατα ἔφυγον· ἐκεῖνοι δυνατοὶ καὶ ἐν λόγῳ καὶ ἐν ἔργῳ· οὗτοι δὲ καὶ ἐν χρήμασι καὶ ἐν κτήμασι καὶ λαμπρᾶς τραπέζης. Εἶτα προσέρχονται οὐχ ὡς πτωχοὶ, ἀλλ' ἱμάτια φοροῦντες ἔκστιλβα, βαλάντια κεκτημένοι ἁδρὰ, καὶ τραχήλους ὡς παρασίτων ταύρων, μαθητῶν πλῆθος ἐπισυρόμενοι, μᾶλλον δὲ μαγείρων· τὰ μὲν αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν, ἐκ τοῦ περισσοῦ γὰρ πλούτου συνεισάκτους ἐκτήσαντο προφάσει ἀνδραπόδων. Ὢ βαθείας αἰσχύνης· ὢ τῆς κακῆς εὐπορίας!

Εἶτα ἐάν τις ἀθέων αἱρετικῶν παραφρονῇ λαλῶν διεστραμμένα, ὁ ἀντιλέγων οὐδεὶς, ὁ πολεμῶν οὐδαμοῦ· πάντες πτωχοὶ τότε γίνονται, πάντες σιωπητικοὶ, πάντες φυγάδες. Ὢ τῆς κακῆς ῥίζης πάντων τῶν κακῶν τῆς φιλαργυρίας!

Τρυφῶντες, μεθύοντες, καὶ μετεωριζόμενοι βούλεσθε νικᾷν τὰς αἱρέσεις; Ἀλλ' οὐαὶ ὑμῖν, οἱ τρυφῶντες καὶ μετεωριζόμενοι, ἐν χρυσῷ καὶ ἱματίοις ποικίλοις καλλωπιζόμενοι· πῶς ἄλλοις δείξετε τὴν καλὴν πτωχείαν τοῦ Χριστοῦ, τοῦ δι' ἡμᾶς πτωχεύσαντος, τοῦ ἐντειλαμένου τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ μὴ ἔχειν χαλκὸν ἐν ταῖς ζώναις. Ὄντως πλανᾶσθε, μὴ νοοῦντες τὰς Γραφάς.

Προσέχετε ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ· Βλέπετε μὴ ἀπολείψῃ πρόβατον ἐκ τῆς ποίμνης. Τοῦτο γάρ ἐστε γινώσκοντες, ὅτι ἐὰν ἓν πρόβατον ἀπολείψῃ γενόμενον θηριάλωτον ἐξ ὑμετέρας ἀμελείας, πάντα τὸν βίον ὑμῶν κατέλυσεν· τὸ γὰρ αἷμα αὐτοῦ ἐκ τῶν χειρῶν ὑμῶν ἀπαιτήσει ὁ Κριτής.

Ἀνανήψατε οὖν λοιπὸν, κηρύξατε τὸν λόγον, ἀποῤῥίψατε πᾶσαν βιωτικὴν μέριμναν, βλέπετε ἀκριβῶς πῶς περιπατεῖτε· Βλέπετε τοὺς κύνας. Πάλιν τὸ βλέπετε λέγω, καὶ λέγων οὐ παύομαι. Βλέπετε τοὺς κλέπτας, βλέπετε ὅτι πολλοὶ πλάνοι ἐξῆλθον εἰς τὸν κόσμον. Ἀγρυπνεῖτε καὶ νήφετε, οἱ τὸ δεσποτικὸν χάρισμα καταπιστευθέντες, καὶ γρηγορεῖτε, καὶ τὴν ὥραν τῆς φοβερᾶς παρουσίας τοῦ Δεσπότου τηρεῖτε, ὅταν ἔρχηται συνᾶραι λόγον μεθ' ὑμῶν, οἷς ἐπίστευσε τὰ τάλαντα.

Προσέχετε τοῖς λεγομένοις, ἀγαπητοὶ, καὶ μὴ συναναμίγνυσθε τοῖς τοιαῦτα πράττουσι. Πολλοὶ γάρ εἰσι τῆς ἀπωλείας μαθηταὶ, καὶ ἔτι πληθυνθήσονται. Βλέπετε, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι, καὶ ὁ καιρὸς τοὺς ἰδίους ὑπηρέτας προχειρίζεται.

Διὰ τοῦτο ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν· Βλέπετε, μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. Κἀγὼ δὲ πάλιν τὰ ὅμοια ἐρῶ· βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ, μήτε ἀπὸ τῶν ἔσωθεν, μήτε ἀπὸ τῶν ἔξωθεν, μὴ ἐπίσκοπος, μὴ πρεσβύτερος, μὴ διάκονος, μὴ ἀναγνώστης, ἤ τις ἐὰν ᾖ λαλῶν διεστραμμένα· Οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες· οἵτινες ἔχουσιν μόρφωσιν εὐσεβείας, τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι. Ὑμεῖς δὲ, ἀγαπητοὶ, μὴ πλανηθῆτε, ἀλλ' ὡς παρελάβετε τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, ἐν αὐτῷ περιπατεῖτε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ' ὑμῶν.

Ὁρᾷς, πόση σπουδὴ τοῦ Δεσπότου περὶ ψευδοδιδασκάλων καὶ αἱρετικῶν τοῦ ἀπογυμνῶσαι, καὶ δεῖξαι ἡμῖν τὸν κεκρυμμένον ἐν αὐτοῖς δόλον; Διὸ καὶ πρὸ τῶν σημείων ἐν τῇ ἐρωτήσει τῶν μαθητῶν, προεῖπε τὰ ἀκόλουθα, πολέμους καὶ ἀκαταστασίας, ἔθνος ἐπὶ ἔθνος, καὶ βασιλείαν ἐπὶ βασιλείαν· ἅπερ ὁρῶντες νῦν, οὐ συνίεμεν, βλέποντες κατὰ τόπους πολέμους, καὶ λιμοὺς, καὶ φόβητρα, καὶ σημεῖα ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τὰ λοιπὰ ἅπερ εἴρηκεν, τὰ πλεῖστα ὁρῶντες, οὐ συνίεμεν. Τότε, φησὶ, σκανδαλισθήσονται πολλοὶ, καὶ ἀλλήλους παραδώσουσι. Καὶ ποῦ νῦν οὐκ ἔστι προδοσία; οὐχὶ πάντες σχεδὸν κατ' ἀλλήλων γεγόνασι, καὶ μισοῦσιν ἀλλήλους; Οὐχὶ πάντες κατ' ἀλλήλων γεγόνασιν, ἔθνος ἐπὶ ἔθνος, βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, ἄρχοντες κατὰ τῶν ὁμοίων, ἐπίσκοποι κατὰ ἐπισκόπων, πρεσβύτεροι κατὰ πρεσβυτέρων, καὶ διάκονοι κατὰ διακόνων, ἀναγνῶσται κατ' ἀλλήλων, λαϊκοὶ κατὰ λαϊκῶν; Διὰ γὰρ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν, ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Διὰ τοῦτο προεῖπεν ὁ Δεσπότης·Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς, καὶ, Οὐ μὴ πλανηθῆτε.

Ὅρα δὲ, πῶς ἄνω καὶ κάτω τοὺς ψευδοπροφήτας καὶ ψευδοδιδασκάλους καὶ ψευδαποστόλους τοῦ Ἀντιχρίστου υἱοῦ τῆς ἀπωλείας, οἵτινες διὰ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων προχειριζόμενοι, καὶ ὑπ' αὐτῶν ἐνεργούμενοι, πρόδρομοι γίνονται τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ἀντικειμένου· καὶ διὰ τῶν ἰδίων δογμάτων ἀπατήσουσι, καὶ ἑτοιμάσουσι λαὸν ἐπιτήδειον πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ υἱοῦ τῆς ἀπωλείας.

Μὴ οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν. Ὁρᾶτε, πόσος ὁ λόγος ἐν ἁγίαις Γραφαῖς περὶ τῶν τοιούτων. Διὰ τοῦτο πολλάκις ὑμᾶς ὑπέμνησα περὶτῶν ἀθέων αἱρετικῶν, καὶ τανῦν παρακαλῶ, τοῦ μὴ συγκαταβῆναι αὐτοῖς ἔν τινι πράγματι, μὴ ἐν βρώμασιν, ἢ ἐν πόμασιν, ἢ φιλίᾳ ἢ σχέσει, ἢ ἀγάπῃ ἢ εἰρήνῃ. Ὁ γὰρ ἐν τούτοις ἀπατώμενος, καὶ συγκαταβαίνων αὐτοῖς, ἀλλότριον ἑαυτὸν καθίστησι τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας. Φρίξατε καὶ τρομάξατε οἱ τὰς ἀγάπας μετ' αὐτῶν ποιοῦντες, καὶ διορθώσασθε, ἵνα μὴ ἀπόλησθε ταῖς ἀσεβείαις αὐτῶν.

Βλέπε δὲ σὺ, μὴ ἀπατηθῇς· μὴ ἐκκλίνῃς εἰς τὰ δεξιά, μηδὲ εἰς τὰἀριστερὰ, ἀλλ' ὁδῷ βασιλικῇ βάδιζε. Ἔχεις πολλοὺς πιστοὺς,ἀγαπητὲ, εἰ καὶ μὴ ἐπὶ γῆς, ἀλλ' ἐν οὐρανῷ, μεθ' ὧν πάντοτε συνεῖναι σπεῦσον. Ἔχεις ἐκεῖ πατριάρχας, προφήτας, ἀποστόλους, εὐαγγελιστάς· ἔχεις μάρτυρας, ὁσίους ὁμολογητὰς, καὶ τοὺς ἐν μοναχικῷ βίῳ διαπρέψαντας... Τούτους πόθησον, τούτους μίμησαι, τούτων μὴ χωρίζου...

Ὅταν ἴδῃς πολλοὺς ἀσυνετοῦντας, μὴ ξενίζου· δεῖ ταῦτα γενέσθαι. Ὅταν ἴδῃς πολλοὺς ψευδοπροφήτας, ὑπομνήσθητι τοῦ Δεσπότου λέγοντος, ὅτι Ἐγερθήσονται ψευδόχριστοι καὶψευδοπροφῆται. Ὅταν ἴδῃς τοὺς εὐλαβεῖς καὶ πιστοὺς καὶ σοφοὺς ἐξουδενουμένους, τοὺς δὲ ἐναγεῖς καὶ ἀλαζόνας καὶ προδότας καὶ πόρνους προχειριζομένους, ὑπομνήσθητι τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος,ὅτι Πονηροὶ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. Ὅταν ἴδῃς τὴν ἁγίαν Γραφὴν βδελυχθεῖσαν ὑπὸ τῶν εἶναι δοκούντων Χριστιανῶν, καὶ τοὺς λαλοῦντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μισηθέντας, ὑπομνήσθητι τοῦ Κυρίου εἰπόντος· Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε, ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν.

Ὅταν ἴδῃς ἄριστα πολυτελῆ, καὶ δεῖπνα, καὶ τρυφήν, καὶ ἀπάτην, καὶ θόρυβον, καὶ ἀτάκτους φωνὰς, ὑπομνήσθητι τοῦ Κυρίου λέγοντος· Οὐαὶ οἱ ἐμπεπλησμένοι, ὅτι πεινάσετε· οὐαὶ οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε. Ὅταν ἴδῃς χορεύοντας, καὶ παίζοντας, καὶ τὰ ᾄσματα τῶν δαιμόνων καταλέγοντας, στέναξον, καὶ δακρύσαςὑπομνήσθητι τοῦ Δαυῒδ λέγοντος· Οὐκ ἔγνωσαν οὐδὲ συνῆκαν, ἐν σκότει διαπορεύονται...

Ἄρξαι οὖν τοῦ μετανοεῖν· βάλε τὴν ἀρχὴν μόνον, καὶ ὁ Θεὸς τῶν μετανοούντων συνεργήσει, καὶ ἐνισχύει σε, καὶ εὑρήσεις χάριν πολλὴν, καὶ γενήσεται ἐν σοὶ ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον. Ἄκουσον καὶ τοῦ Ἀποστόλου λέγοντος· Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε. Νοεῖτε τί ἐστι τὸ,Ἀδιαλείπτως· τουτέστι, πάντοτε, ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἐνἡμέρᾳ, καὶ ἑσπέρας καὶ πρωῒ καὶ μεσημβρίας, καὶ κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ ἐργαζόμενος καὶ ὁδεύων, καὶ ποιμαίνων καὶ ἀροτριῶν, καὶ κοιμώμενος καὶ ἀνιστάμενος...

Ὁ καιρὸς συνεσταλμένος ἐστὶν, ἵνα καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας, ὡς μὴ ἔχοντες ὦσιν. Ἀρνησώμεθα τὴν ἀσέβειαν καὶ τὰς κοσμικὰς ἐπιθυμίας, σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι προσδεχόμενοι τὴν μακαρίαν ἐλπίδα, καὶ ἐπιφάνειαν τῆς δόξης τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μέμνησθέ μου πάντοτε, ἀδελφοὶ, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις, ἃς παρελάβετε παρὰ τῶν μακαρίων ἀνδρῶν, προφητῶν τε καὶ ἀποστόλων, καὶ τοῦ Δεσπότου τῶν ὅλων. αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος καὶ πᾶσα εὐχαριστία, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.


Σχόλιο πριν από την εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου Κύπρου

Ηδη βλέπουμε ότι σε πολλά ιστολόγια (ανάλογα με τον ποιόν υποψήφιο υποστηρίζει το κάθε ιστολόγιο) εμφανίζονται οι εκλεκτοί της κάθε πλευράς υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Εκκλησιας της Κύπρου, ως «πνευματικοί» καθοδηγητές, κάνοντας ομιλίες που αγγίζουν την καρδιά του ακροατή/αναγνώστη, ανεβάζοντας έτσι τη εκλογική τους δημοτικότητα. Για τα πραγματικά προσόντα που πρέπει να έχει ένας επίσκοπος και ιδίως για την απροθυμία του να γίνει επίσκοπος, επειδή γνωρίζει την τεράστια ευθύνη ου αξιώματος, ούτε κουβέντα δεν γίνεται. Αυτός δυστυχώς ο επιζήμιος για την πνευματική και όχι μόνο ζωή της Εκκλησίας τρόπος επισκοπικού εκλογικoύ αγώνα έχει πάρει πια τεράστιες διαστάσεις και αποτελεί μέγα σκάνδαλο για τους πιστούς. Ως εκ τούτου επαναλαμβάνουμε δύο σημαντικούς λόγους του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου προς ωφέλεια των υποψηφίων και όσων τους υποστηρίζουν. 
Α.Τ.


«Παρά τας ταλαιπωρίας της υγείας μου και το εν γένει εύθραυστον αυτής, παρά την συνεχή απασχόλησιν μου εις το πνευματικόν έργον, εις ποίον αγώνα της Εκκλησίας μου δεν έδωκα το "παρών"; Αν δεν "εκόσμησα" θρόνους, αν δεν "ελάμπρυνα" τελετάς (άμουσος δε και παράφωνος ων, ήμην λίαν ακατάλληλος προς τούτο…) αν δεν εισήλθον εν πομπή εις τους Ναούς, φέρων μανδύαν μετά μακράς "ουράς", προπορευομένων Ιερέων και Διακόνων και κρουομένων χαρμοσύνως των κωδώνων, αν δεν ήκουσα ψαλλομένας "φήμας" υπό καλλιφώνων χορωδιών, αν δεν ηυλόγησα δια δικηροτρικήρων τα πλήθη, αν δεν παρήλασα χρυσοστόλιστος ανά τας οδούς εν μέσω διπλών στίχων παρατεταγμένων στρατιωτών και υπό τους ήχους της "Μπάντας" του Δήμου αν…, αν…, αν…, δεν υπήρξα όμως και ρίψασπις ή λιποτάκτης. Ελεύθερος μεν σκοπευτής, αλλ' ουδέποτε απών εκ του αγωνιστικού στίβου. Ποίους εχθρούς της Εκκλησίας δεν επολέμησα δι' επιστολών, δι' άρθρων, δια βιβλίων, δι' ατερμόνων διαλογικών συζητήσεων κατ' ιδίων ή ενώπιον ακροατηρίων; 
Ποία ζωτικά δια την Εκκλησίαν θέματα αντιπαρήλθον εν σιγή και αδιαφορία; ποία εκ των συμφερόντων της Εκκλησίας δεν υπερήσπισα, εκ της ασήμου και ταπεινής σκοπιάς μου, δι' όλων μου των δυνάμεων; Αλλ' ας θέσω <φυλακήν τω στόματι μου> διότι παρεσύρθην ανεπαισθήτως και <γέγονα άφρων καυχώμενος>…Ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ!
Ούτω λοιπόν εργαζόμενος και μηδέ λογισμόν Επισκοπής έχων, αντιθέτως δε συναισθανόμενος δέος και συγκλονισμόν ενώπιον του βάρους της διαποιμάνσεως δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων και βαθείαν έχων συναίσθησιν της ανεπαρκείας και αδυναμίας μου, άμα δε και ρέπων εκ χαρακτήρος προς την μόνωσιν και την αφάνειαν, δεν εφρόντισα ποτέ να αποκτήσω ουδέ ίχνος "τυπικού προσόντος" αναγκαίου δια την εγγραφήν εις τον Κατάλογον των προς αρχιερατείων εκλογίμων". (Γέρ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου "Εξομολόγησις και απολογία - Περί αποφυγής της Αρχιερωσύνης", Εκδ. "Τροχαλία", Αθήναι, 1999, σ. 39).
Ο ίδιος Γέροντας Επιφάνιος είχε σημειώσει στη νεκρολογία του για τον αείμνηστο Αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα Σγουρόπουλο, έναν αφανή στον κόσμο αλλά επιφανή στον Θεό κληρικό:
" …Συ επίστευες εις τον Ιησούν! Σπανίως καρδία, και μάλιστα "σε τούτα τ' άπιστα καταραμένα χρόνια, που δεν πιστεύουν τίποτε, ούτ' αγαπούν κανένα" επίστευσε και ηγάπησε τον Ιησούν τόσον βαθέως, τόσον φλογερώς και τόσον στερρώς, όσον η Ση ιερωτάτη καρδία. 
Αυτόν εκήρυττες, Αυτόν εμελέτας, Αυτόν εστοχάζεσο, Αυτόν ανέπνεες, Αυτόν έζης. Ακριβώς δε δια τούτο, ήσο πλήρης και αυτάρκης και δεν εθήρευες υλικόν πλούτον ή γηίνας τιμάς και μεγαλεία φθαρτά και επίκηρα ( σ.σ. που υπόκεινται στον θάνατο). Και αυτά τα του οφφικίου Σου διακριτικά ουδέποτε σχεδόν περιεβλήθης. Της φιλοδοξίας και αρχομανίας ο σάραξ δεν κατώρθωσε να προσβάλη την μεγάλην ψυχήν Σου. Ο λιτός τίτλος "Πρεσβύτερος", όστις εις άλλους θα έφερεν ασφυξίαν, Σε εχώρει ανετώτατα, όπως ανετώτατα Σε εχώρει και το "ασπαλακείον Σου", ως απεκάλεις το στενόν μικρόν και υπόγειον δωμάτιον Σου…Τοις ίχνεσι των αθανάτων Πατέρων στοιχών, ηγάπησας την πτωχείαν και την αφάνειαν. Εφήρμοσας, όσον ελάχιστοι, το "μη ζήτει παρά Κυρίου ηγεμονίαν, μηδέ παρά βασιλέως καθέδραν δόξης (Σοφ.Σειρ. ζ' 4). Δεν ανήλθες εις υψηλά εκκλησιαστικά ή πανεπιστημιακά αξιώματα, καίτοι το ολόφωτον άστρον της αξίας Σου θα ηδύνατο, εάν απλώς ήθελες, να επιβληθή οπουδήποτε. Εάν όμως επεδίωκες τιμάς και αξιώματα θα ήσο μεν τύποις Ποιμήν ή Διδάσκαλος, αλλά ουχί Ε μ π ν ε υ σ τ ή ς! Ωραίον όντως το διδάσκειν, ωραιότερον όμως και μεγαλειωδέστερον το εμπνέειν. Δια το πρώτον αρκούσιν ολίγαι ξηραί γνώσεις, δια το δεύτερον απαιτείται παράδειγμα ακτινοβόλου αυταπαρνήσεως και γενικώς βίος ολόλαμπρος και πλήρης θυσιών. Και Συ είχες αυτήν την ειδικήν εύνοιαν και ευλογίαν του Κυρίου: δεν εδίδασκες απλώς, αλλά ενέπνεες! Ανήκες ουχί εις τον μέγαν αριθμόν των διδασκόντων, αλλ' εις τον απελπιστικώς μικρόν αριθμόν των εμπνεόντων…". 

( Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Αρχιμανδρίτου "Άρθρα-Μελέται-Επιστολαί" Τόμος Α', Εν Αθήναις, 1986, σ.σ.512-513).


Στην Ελλάδα τα κανάλια χλεύαζαν!!! «ΒΟΜΒΑ» για την ΒΙΤΑΜΙΝΗ D και τον COVID, vid


Στην Ελλάδα τα κανάλια χλεύαζαν!!! «ΒΟΜΒΑ» για την ΒΙΤΑΜΙΝΗ D και τον COVID, vid

Στην Ελλάδα υποβαθμίζουν, αν όχι καταπολεμούν, την χρησιμότητα των βιταμινών, ειδικά της D! Επιστήμονες φώναζαν να πάρουμε, μεταξύ των άλλων, βιταμίνη D για τον κορωνοϊό και τα ελληνικά κανάλια τους χλεύαζαν!!!

Δείτε τι λέει τώρα ο Dr. Robert Malone:

«Ο covid είναι στην πραγματικότητα ιάσιμος. Και μπορεί να προληφθεί με βιταμίνη D!!!!!

Δεν υπήρξαν σχεδόν καθόλου θάνατοι απ’ αυτήν την ασθένεια σε άτομα που είχαν επίπεδα βιταμίνης D στο πλάσμα τους, στο αίμα τους, πάνω από 50ng/ml!!!!!

Αλλά ο Φάουτσι και οι υπόλοιποι έλεγαν:΅”Δεν χρησιμοποιούμε φάρμακα για να αντιμετωπίσουμε τη γρίπη. Αντιμετωπίζουμε τη γρίπη μόνο με εμβόλια!!!!” και με αυτή την φράση πέθανε (η δοκιμή της βιταμίνης D)…

Αυτό που με αφήνει έκθαμβο είναι οι αναφορές που ακούω ξανά και ξανά από ασθενείς που πήγαν στον γιατρό τους και είπαν ότι ήθελαν να ελέγξουν τα επίπεδα της βιταμίνης D τους -κάτι που είναι ένα απλό τεστ και φθηνό- και ο γιατρός τους αρνήθηκε να το κάνει!!!! Είναι κάτι τόσο απλό, θα κόστιζε πενταροδεκάρες και θα έσβηνε αυτό το ξέσπασμα!!!!!».

Δείτε το βίντεο:

Επιστολή Αγίου Μάρκου Ευγενικού προς τον Επίσκοπο Ευρίπου Θεοφάνη

"...Διώχνουν τούς Λατινόφρονες-Οικουμενιστές από παντού ως καθάρματα, και ούτε τους ανέχονται να συλλειτουργούν"!!!!


«Αλλ' ο λόγος του Θεού και η δύναμις της αληθείας δεν περιορίζεται, μάλλον τρέχει και καρποφορεί».

Στόν οσιώτατο μεταξύ των ιερομονάχων και πνευματικών, και σε μένα, εν Χριστώ, πολύ ποθεινό και σεβασμιώτατο δεσπότη και αδελφό κύριο Θεοφάνη στον Εύριπο.

Οσιώτατε μεταξύ των ιερομονάχων και πνευματικών και σε μένα πολυπόθητε και σεβαστέ μου δέσποτα και αδελφέ, παρακαλώ τον Θεό να δίνη υγεία και σωματικώς στην αγιωσύνη σου, με τις άγιες ευχές της οποίας, και με το έλεος του Θεού, και εγώ υγιαίνω μέτρια στο σώμα. Να ξέρης ότι μετά την επιστροφή μας στην Κωνσταντινούπολη, επειδή ανέβηκε στο πατριαρχείο κάποιος από τους λατινόφρονες που υπέγραψαν, και μας ενοχλούσε, έφυγα από ανάγκη στην εκκλησία μου. Αλλά και εκεί δεν βρήκα καμία ανάπαυσι, και επειδή αρρώστησα βαρειά, και πάθαινα ζημία και πειραζόμουνα από τους ασεβείς, διότι δεν είχα εντολή επίσημη, έφυγα και από εκεί με σκοπό να φύγω για το Άγιον Όρος.
Αφού πέρασα λοιπόν την Καλλίπολη και ενώ βρισκόμουν στην Λήμνο, εκεί κρατήθηκα και περιορίσθηκα από τον βασιλέα. Αλλ' ο λόγος του Θεού και η δύναμις της αληθείας δεν περιορίζεται, μάλλον τρέχει και καρποφορεί. Έτσι οι περισσότεροι από τους αδελφούς παίρνοντας θάρρος από την δική μου εξορία, βάζουν κάτω από τον έλεγχο τους αλιτηρίους και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών, και τους διώχνουν αυτούς από παντού ως καθάρματα, και ούτε τους ανέχονται να συλλειτουργούν, ούτε να τους μνημονεύουν τελείως ως Χριστιανούς.

Μαθαίνω δε ότι χειροτονήθηκε από τους λατινόφρονες ως μητροπολίτης Αθηνών κάποιο νεαρό άτομο του Μονεμβασίας, το οποίο μένοντας εκεί συλλειτουργεί αδιάκριτα με τους λατίνους και χειροτονεί παράνομα όσους και όποιους βρεί.
Ζητώ λοιπόν από την αγιωσύνη σου, όπως, αφού αναλάβει τον ζήλο για τον Θεό, ως φίλος και άνθρωπος του Θεού και της αληθείας, αλλά και του Αγίου Ισιδώρου γνήσιος μαθητής, να συμβουλεύεις τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο την επικοινωνία μαζί του, και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, και τελείως να μην τον μνημονεύουν, όχι αρχιερέα μόνον αυτόν, αλλά λύκο μισθωτό να τον θεωρούν. Καθόλου να μην λειτουργούν σε λατινικές εκκλησίες, για να μην έρθη πάνω μας η οργή του Θεού, όπως ήρθε πάνω στην Κωνσταντινούπολι, για τις εκεί παρανομίες που έγιναν.
Να ξέρης δε καλά ότι η ψευδοένωσις με την χάρι και την δύναμι του Θεού πολύ σύντομα θα διαλυθή και το δόγμα των Λατίνων, αντί να καθιερωθή με την ψευδοσύνοδο, κάτι που πολύ το επεδίωκαν, ακόμη περισσότερο ανατράπηκε και ελέγχθηκε και παντού καταγγέλλεται ως βλάσφημο και δυσσεβές. Και αυτοί οι ίδιοι οι οποίοι το επικύρωσαν, δεν τολμούν να ανοίξουν το στόμα τους και να το υποστηρίξουν. Ο δε καλόγερος του δικού σου μισθωτού και όχι ποιμένος, ο πιο πάνω αναφερθείς Μονεμβασίας, αν και πήρε από τον βασιλέα το Ηγουμενείο του Προδρόμου, οι καλόγηροί του ούτε τον μνημονεύουν, ούτε τον θυμιάζουν καθόλου ως χριστιανό, αλλά τον έχουν μόνον για τον τύπο, σαν κάτι παραπεταμένο.
Και ο βασιλεύς, αν και τα μαθαίνει αυτά, δεν λέγει τίποτε, αλλά και φανερά ομολογεί ότι μετανοεί για όσα έγιναν, και ρίχνει την ευθύνη σε όσους συμφώνησαν και υπέγραψαν. Φεύγετε και σείς, αδελφοί, την κοινωνία με τους ακοινώνητους, και την μνημόνευσι των αμνημόνευτων. Να, εγώ ο Μάρκος ο αμαρτωλός σας λέγω ότι εκείνος που μνημονεύει τον Πάπα ως ορθόδοξο αρχιερέα, είναι υποχρεωμένος να εφαρμόση στο σύνολό του όλον τον παπισμό μέχρι και αυτό το ξύρισμα της γενειάδος. Και όποιος έχει φρόνημα λατινικό, θα κριθή με τους Λατίνους και θα θεωρείται παραβάτης της πίστεως. Οι άγιες σου ευχές να μας συνοδεύουν. Στον ευλογημένο άρχοντα κύριο Κωνσταντίνο Κοντοπετρή και στους λοιπούς άρχοντες που μας φιλοξένησαν την μετάνοιά μου και ευλογία από τον Θεό.

Ο Εφέσου Μάρκος

Εκ του βιβλίου «Γνωρίζετε το αληθινό πρόσωπο του Παπισμου;» (Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός)

ΠΩΣ ΤΟ ΕΙΠΕΣ ΑΥΤΟ; «Οἱ m-βολιασμένοι ἄνθρωποι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ἄνθρωποι» ! / Β Ι Ν Τ Ε Ο


"ΜΑΖΙΚΗ Γ Ε Ν Ο Κ Τ Ο Ν Ι Α, ΕΝΟΣ ΓΕΝΕΤΙΚΟΥ Π Ο Λ Ε Μ Ο Υ"!!!!!!!!!!!




Η απάτη της « Κλιματικής κρίσης»: Μιά «ἐλίτ» πού σκοτώνει τόν πλανήτη, ζητάει τόν λογαριασμό ἀπό τόν ἁπλό λαό

Οι δραστηριότητες ενός ψυχοπαθούς βλαμμένου δισεκατομμυριούχου εκπέμπουν 1 εκατ. φορές περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από τον μέσο άνθρωπο - Κι όμως για την «κλιματική κρίση», την πληρώνει ο απλός λαός...


Μετά τήν «πρόβα - τζενεράλε» τῆς διετίας τῆς πανδημίας, εἶναι πασιφανές πλέον πώς ὁ αὐταρχισμός στήν «δημοκρατική» Δύση διογκώνεται μέ πρόσχημα τήν κλιματική καί τήν ἐνεργειακή κρίση. Μέ ἀφορμή τήν COP27 καί τήν διάσκεψη τοῦ ΟΗΕ γιά τό κλίμα, διαπιστώνουμε πώς ὁ οἰκοφασισμός παραμένει στήν κορυφή... τῶν ἰδεολογημάτων τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Τό ἀφήγημα τῆς κλιματικῆς κρίσης περιλαμβάνει μιά μακρά ἀτζέντα μέτρων πού ἔχουν ὡς στόχο τήν μαζική χειραγώγηση τῶν κρατῶν. Ἐξοντωτικοί «πράσινοι» φόροι, συστήματα παρακολούθησης γιά τήν κατανάλωση ἐνέργειας, αστυνὁμοκρατία, κατάργηση συνταγματικῶν δικαιωμάτων, ἐνεργειακά lockdown, μέχρι καί διατροφικές ἀλλαγές μέ προτάσεις πού φέρνουν σκουλήκια καί ἀλεσμένα ἔντομα στό τραπέζι μας. Κοινωνίες ὁλόκληρες θυσιάζονται στόν βωμό τῆς παγκόσμιας «οἰκολογικῆς» δικτατορίας, πού θά ἀποτελέσει καί τήν βάση γιά τήν ἐγκαθίδρυση μιᾶς πανθρησκείας μέ φιλοπεριβαλλοντικό προσωπεῖο.

Ὅπως ἔγινε στήν πανδημία, ἔτσι καί στό πεδίο τῆς λεγόμενης κλιματικῆς κρίσης, ὁ ἁπλός πολίτης γίνεται τό ἀπόλυτο πειραματόζωο, καί ὁ μόνιμος ἀχθοφόρος τοῦ βάρους τῆς κάθε τεχνητῆς ἤ ὑπαρκτῆς κρίσης.

Τά συστημικά ΜΜΕ κατακλύζουν τήν εἰδησεογραφία μέ κινδυνολογικές εἰδήσεις, συνεντεύξεις καί δηλώσεις, ἐνῶ γίνεται κανονική πλύση ἐγκεφάλου μέ δημοσιεύσεις πού περιλαμβάνουν οἰκολογικές συμβουλές «γιά τό καλό τοῦ περιβάλλοντος». Παντοῦ κυριαρχεῖ ἡ καταστροφολογία καί ὁ ἐπίπλαστος πανικός. Τά καιρικά φαινόμενα μεγαλοποιοῦνται, οἱ ἐνεργειακές ἐλλείψεις παρουσιάζονται σάν φυσικό φαινόμενο καί οἱ οἰκολογικές καταστροφές πλασάρονται μέ ὑπόβαθρο «ἀτομικῆς εὐθύνης».

Τρανό παράδειγμα στή χώρα μας, τό ἐπιτελικό φιάσκο μέ τήν «κακοκαιρία» EVA, ὅπου μιά φυσιολογική φθινοπωρινή καταιγίδα παρουσιάστηκε ἀπό τά MME, τούς μετεωρολόγους καί τήν κυβέρνηση, σάν νά ἐπρόκειτο νά συμβεῖ ἕνας δεύτερος κατακλυσμός τοῦ Νῶε.

Σέ ὅλη αὐτή τήν κινδυνολογική προπαγάνδα στοχοποιεῖται ἀποκλειστικά ὁ ἁπλός πολίτης καί πουθενά δέν γίνεται λόγος γιά τούς πραγματικούς ὑπαίτιους γιά τήν ρύπανση καί τήν καταστροφή τοῦ πλανήτη.

Ὁ ἁπλός πολίτης εἶναι αὐτός πού πιέζεται νά ἐγκαταλείψει τούς κινητῆρες ἐσωτερικῆς καύσης, νά βγάλει ἐνεργειακή ταυτότητα, νά ἀλλάξει τίς οἰκιακές συσκευές του, νά δεχθεῖ τήν ἀπόσυρση τοῦ φθηνοῦ λιγνίτη, νά περιορίσει τά ταξίδια του, νά ἐγκαταλείψει τό αὐτοκίνητο τοῦ, νά πληρώσει φόρο γιά τήν πλαστική σακούλα, νά «σώσει» τό περιβάλλον μέ τό... χάρτινο καλαμάκι.

H «ἐλίτ» δημιουργεῖ τήν ἐπιβάρυνση τοῦ πλανήτη
Μπορεῖ τά κράτη τῆς Δύσης νά ἐγκαταλείπουν μέ γοργούς ρυθμούς τήν κοινή λογική, ὅμως ὁ κάθε σκεπτόμενος πολίτης (ἕνα εἶδος πού τείνει πρός... ἐξαφάνιση πλέον) μπορεῖ εὔκολα νά συμπεράνει πώς ἡ κλιματική κρίση σέ συντριπτικό ποσοστό ἀφορᾶ τήν ἐπιχειρηματική δράση τῆς παγκόσμιας «ἐλίτ», καί ὄχι τά λαϊκά στρώματα.

Αὐτό ἐπιβεβαιώνει μέ τόν πιό ἐμφατικό τρόπο καί μιά ἔρευνα πού δημοσιεύθηκε ἀπό τήν Oxfam (ἕνα παγκόσμιο κίνημα κατά τῆς κοινωνικῆς ἀνισότητας, μέ ἕδρα τό Ἡνωμένο Βασίλειο), ὅπου ἀποδεικνύεται πώς ἕνας δισεκατομμυριοῦχος εὐθύνεται γιά ἕνα ἑκατομμύριο φορές μεγαλύτερες ἐκπομπές ἄνθρακα σέ σχέση μέ τόν μέσο ἄνθρωπο. Καί αὐτές οἱ ἐκπομπές ἄνθρακα κατά 70% προέρχονται ἀπό τίς ἐπενδύσεις τους καί κατά 30% ρυπαίνουν τήν ἀτμόσφαιρα μέ τόν τρόπο ζωῆς τους.

Ἡ ἔρευνα στηρίζει τά εὑρήματα της στήν λεπτομερῆ ἀνάλυση τῶν ἐπενδύσεων 125 ἀπό τούς πλουσιότερους δισεκατομμυριούχους τοῦ πλανήτη.

Σύμφωνα μέ τήν σχετική ἔκθεση, οἱ ἐπενδύσεις τῶν δισεκατομμυριούχων παράγουν κατά μέσο ὅρο 3 ἑκατ. τόνους διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα ἀνά ἄτομο τόν χρόνο, τό ὁποῖο εἶναι ἕνα ἑκατομμύριο φορές ὑψηλότερο ἀπό τόν μέσο ὅρο τῶν 2,76 τόνων ἐκπομπῶν διοξειδίου τοῦ ἄνθρακα ἀνά ἄτομο πού παράγει τό φτωχότερο 90% τοῦ πλανήτη.

Ἡ ἔρευνα διαπιστώνει πώς αὐτές οἱ μερικές δεκάδες δισεκατομμυριούχων, μέ τίς ἐπενδυτικές δραστηριότητες τούς, ἔχουν ἀποτύπωμα ἄνθρακα πού ἰσοδυναμεῖ μέ τίς ἐκπομπές ὁλόκληρων κρατῶν, ὅπως εἶναι ἡ Γαλλία, ἡ Ἀργεντινή ἤ ἡ Αἴγυπτος.

Ἀκόμα καί ἄν βγάζαμε ἀπό τό κάδρο τίς ἐκπομπές ἀερίων πού προέρχονται ἀπό τίς ἐπενδύσεις τῶν κροίσων, καί μόνο ὁ τρόπος ζωῆς τους πού περιλαμβάνει γιά παράδειγμα τήν χρήση ἰδιωτικῶν τζέτ, γιοτ καί στόλων αὐτοκινήτων, ὑπερβαίνει κατά χιλιάδες φορές τήν ρύπανση πού προκαλεῖ ἕνας μέσος ἄνθρωπος.

Αὐτοί πού δημιουργοῦν τό πρόβλημα, παρουσιάζουν καί τήν «λύση»
Βλέπουμε λοιπόν πώς στό ἐπίκεντρο τῆς κλιματικῆς ἀπειλῆς βρίσκεται κυρίως ἡ ἀπληστία τῆς «ἐλίτ», πού ζεῖ τόν καπιταλιστικό «παράδεισο» της, δρῶντας παρασιτικά εἰς βάρος τῶν λαῶν καί τοῦ πλανήτη. Τό συντριπτικά μεγαλύτερο μερίδιο τῆς ρύπανσης γίνεται ἀπό τίς «ἐπενδύσεις», αὐτές πού τόσο ἀγαπᾶ ἡ νεοφιλελεύθερη «ἀριστεία» τοῦ Μαξίμου νά φέρνει στήν Ἑλλάδα. Ἀκόμα καί οἱ λεγόμενες «πράσινες» ἐπενδύσεις, ἀντί νά βελτιώνουν τούς δεῖκτες περιβαλλοντικῆς προστασίας, τούς ἐπιδεινώνουν ἔτι περαιτέρω.

Οἱ «ἐπενδυτές» ἀπό τήν μιά πλευρά καταστρέφουν τό περιβάλλον καί ἀπό τήν ἄλλη ἐμφανίζονται ὡς σωτῆρες τοῦ περιβάλλοντος. Ἡ ἴδια ἡ «ἐλίτ» δημιουργεῖ τό πρόβλημα καί ταυτόχρονα ἐπιβάλλει καί τίς «λύσεις».

Κι ὅμως, ἐνῶ τό πρόβλημα τό δημιουργοῦν οἱ μεγαλοκαρχαρίες τῆς διεθνοῦς σκακιέρας, ἡ κινδυνολογία τεχνηέντως στρέφεται πρός τήν βάση τῆς κοινωνικῆς πυραμίδας, δημιουργῶντας μαζικό ἐνοχικό σύνδρομο στούς λαούς, αἴσθηση ἀπελπισίας καί φόβο. Δημιουργεῖται δηλαδή τό κατάλληλο ψυχολογικό ὑπόβαθρο γιά νά ἐφαρμοστοῦν τά μέτρα πού θά φέρουν τήν ὁλοκληρωτική καθυπόταξη τῶν λαῶν.

Παράλληλα, στούς λοβοτομημένους λαούς προβάλλονται μερικά οἰκολογικά «τοτέμ» τύπου Γκρέτας, ὥστε νά δημιουργεῖται ἡ ἐντύπωση πώς ἡ «πράσινη» ἀνάπτυξη πού προβάλει ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων, ἔχει καί χαρακτῆρα... «ἐπανάστασης». Στό παιχνίδι τῆς δημιουργίας μιά συλλογικῆς «οἰκολογικῆς συνείδησης» ἔχουν μπεῖ δυναμικά καί οἱ μεγάλες περιβαλλοντικές ὀργανώσεις, πού βεβαίως χρηματοδοτοῦνται ἁδρά ἀπό περιώνυμες δυναστεῖες καί μεγιστᾶνες ὅπως τό ἵδρυμα Rockefeller, τό ἵδρυμα Bill and Melinda Gates, ὁ George Soros κ.α.

Κραδαίνοντας τό ἀφήγημα τῆς κλιματικῆς κρίσης, οἱ ἡγέτες τῆς Δύσης ἀρχίζουν νά παρουσιάζουν ὡς «ἀπειλές», τήν γεωργία καί τήν κτηνοτροφία, ὅταν βέβαια αὐτές βρίσκονται ἐκτός τοῦ ἐλέγχου τῆς βιομηχανίας τροφίμων πού μονοπωλοῦν οἱ πολυεθνικές. Ἔτσι ἐπιδιώκουν νά συγκεντρώσουν τόν ἔλεγχο τῆς παραγωγῆς τροφίμων καί νά συντρίψουν τούς ἀνεξάρτητους ἀγρότες καί κτηνοτρόφους. Ἑπομένως στοχοποιεῖται ὅλο καί περισσότερο ἡ διατροφική αὐτάρκεια, ἡ ἀνεξαρτητοποίηση ἀπό τούς μεσάζοντες, ἡ ἀπεμπλοκή ἀπό τίς ἐφοδιαστικές ἁλυσίδες, καί ἡ κατοχή καί χρήση γῆς.

Ἡ «ἐλίτ» παρουσιάζει ἕνα ὅραμα δῆθεν «βιωσιμότητας» πού περιλαμβάνει δραστικούς περιορισμούς στήν ἐνέργεια, στήν κατανάλωση κρέατος, στίς μετακινήσεις, στήν κατοχή ἀκίνητης καί ἀκίνητης περιουσίας, καί ἀσφαλῶς στό βιοτικό ἐπίπεδο.

Ἀσφαλῶς οἱ ἐπιδιώξεις τῶν πολιτικῶν πού βρίσκονται σέ συνεργασία μέ τούς δισεκατομμυριούχους, δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν διατήρηση τοῦ περιβάλλοντος ἤ τήν ἀντιμετώπιση τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς. Πίσω ἀπό αὐτές τίς πολιτικές, εἶναι οἱ ἴδιοι ἡγέτες πού μέ περισσή εὐκολία κάνουν ἀπειλητικές δηλώσεις γιά σενάρια πυρηνικοῦ ὁλοκαυτώματος, μέ ἀφορμή τόν πόλεμο στήν Οὐκρανία...

Ελευθέριος Ἀνδρώνης

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν βίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἡ σημασία τους γιὰ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση

«Ἐξορίζοντας τὸν ἀληθῆ ποιμένα της, μαζί του καὶ αὐτὸν τὸν Χριστό, φεῦ ἐξόρισες καὶ παρέδωσες τὸ ποίμνιό του σὲ μισθωτοὺς καὶ ὄχι ἀληθεῖς ποιμένες» 

(Ἅγ. Ἰννοκέντιος στὸν αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο γιὰ τὴν ἐξορία τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου).


Πολλὲς φορὲς διαβάζουμε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων περιορίζοντας τὴν ὠφέλειά τους στὴν πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ τέρψη, μὴ λαμβάνοντας ὅμως ὑπόψη τὴν διαχρονικότητα τῶν διδαχῶν καὶ τὴν ἐπικαιρότητα τῶν μηνυμάτων ποὺ ἀποκομμοῦμε ἀπὸ τοὺς βίους αὐτούς. Κοιτᾶμε δηλαδὴ μὲ θαυμασμό, τί γινόταν στὴν ἐποχὴ τῶν Ἁγίων καὶ ποιές ἦταν ἡ στάση καὶ οἱ πράξεις τους (καὶ τῶν ἰδίων ἀλλὰ καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν καθὼς καὶ τῶν πιστῶν) στὴν ἑκάστοτη κατάσταση, αὐτὰ ὅμως ποὺ διαβάζουμε, δὲν τὰ ἐφαρμόζουμε οὔτε ἐπιζητοῦμε νὰ τὰ ἐφαρμόσουμε στὶς ἀνάλογες σημερινὲς περιστάσεις. Ἔτσι οἱ βίοι τῶν Ἁγίων καταντοῦν λογοτεχνικὰ ἔργα ψυχωφελοῦς ἀναγνώσεως.

Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ εἶχα τὴν εὐλογία νὰ ἀνακαλύψω καὶ νὰ ἀγοράσω ἀπὸ ἕνα παλαιοπωλεῖο τὸν βίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο ρουμάνο συγγραφέα Βιργὶλ Κων/νο Γεωργίου ποὺ γράφτηκε στὸ Παρίσι τὸ 1957 (C. V. Gheorhiu, «Saint Jean Bouche d’ Or», Librairie Plon, Paris, 1957). Ἡ ἐμπεριστατωμένη ἀναφορὰ τῶν γεγονότων τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ παρουσίασή τους σὲ μία σύγχρονη, λογοτεχνική, ζωντανὴ καὶ ὄχι ξηρὴ γλώσσα, μὲ διάχυτο τὸν θαυμασμὸ γιὰ τὴν βιοτή του, ἀλλὰ καὶ μὲ καυστικὲς ἀναφορὲς σὲ ὅσους τὸν πολέμησαν καὶ καταδίκασαν, κερδίζει ὁλοκληρωτικὰ τὸν ἀναγνώστη. Αὐτὸ ὅμως ποὺ κάνει γιὰ ἐμᾶς, τοὺς Χριστιανοὺς τῆς ἐποχῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ βιβλίο ἀκόμα πιὸ ἐνδιαφέρον, εἶναι τὰ συμπεράσματα ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὴν σύγκριση τῶν γεγονότων καὶ τῶν προσώπων τότε καὶ σήμερα, καὶ ἰδιαίτερα στοὺς ἀκολούθους τομεῖς:

α) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν μοναχῶν τότε καὶ σήμερα

β) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν ἐπισκόπων τότε καὶ σήμερα

γ) Ἡ στάση καὶ ἡ ποιότητα τῶν πιστῶν τότε καὶ σήμερα

δ) Ἡ ἀποτείχιση

Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἀποφάσισα νὰ μεταφράσω καὶ νὰ παρουσιάσω ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο αὐτό, χωρὶς νὰ ἀλλάξω –ὅσο εἶναι δυνατόν– τὸ ὕφος τοῦ συγγραφέως, καὶ νὰ τὰ συνοδεύσω μὲ τὸν ἀνάλογο σχολιασμό, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσει ὁ καθένας μας νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του· συμπεράσματα ποὺ θὰ ὁδηγήσουν σὲ μία καλύτερη κατανόηση προσώπων, καταστάσεων καὶ εὐθυνῶν τῆς σημερινῆς ἐποχῆς τῆς ἐπικράτησης τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ στὴν ἀνάλογη ἀντιμετώπισή τους.

Στὴν μετάφραση αὐτὴ δὲν θὰ παραθέσω πηγές, μιᾶς καὶ ὁ συγγραφέας ἀναφέρει στὸ τέλος τοῦ βιβλίου τοῦ ὅλες τὶς πηγές, ποὺ χρησιμοποίησε γιὰ νὰ συγγράψει τὸ βιβλίο. Οἱ τονισμοὶ μὲ ἔντονο χρῶμα καὶ οἱ ὑπογραμμίσεις εἶναι δικές μου.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς δράσης τοῦ Ἁγίου στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιόχειας διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 58):

«Μετὰ τὴν χειροτονία του εἰς διάκονον, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀνέλαβε τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀντιοχείας, κάτι σὰν τὸν σημερινὸ “Ἐρυθρὸ Σταυρό”. Ἀφιερώθηκε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις στὸ ἔργο αὐτό, ἀλλὰ τὸ θεωροῦσε μία ξηρὴ ἀπασχόληση, ἀπομακρυσμένη ἀπὸ τὸ κάλεσμά του ὡς ἱερέα. Ὁ ἴδιος γράφει:

“Στην Ἐκκλησία μᾶς ὑπάρχει ἕνα πλῆθος ἀγρῶν, ἐνοικιασμένων κατοικιῶν, ὀχημάτων, ἀλόγων μουλαριῶν. Γι’ αὐτὸ εὐθύνεται ἡ σκληρότητά σας. Οἱ Ἐπίσκοποι φοβοῦνται νὰ ἔρθουν ἀντιμέτωποι μὲ τὶς χῆρες, τὰ ὀρφανὰ καὶ τὶς παρθένες ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ τὴν πείνα. Νιώθουν, λοιπόν, ἀναγκασμένοι, νὰ μαζεύουν γήϊνα ἀγαθά. Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν τολμοῦμε νὰ ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας καὶ ἔτσι δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου τούτου. Οἱ ἐπίσκοποί μας πιέζονται ἀπὸ ὑλικὲς ἀνησυχίες περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἐπιτρόπους, τοὺς οἰκονόμους καὶ τοὺς ἐμπόρους, ἐνῶ ἔπρεπε νὰ φροντίζουν μόνο γιὰ τὴν ψυχική σας σωτηρία. Ὅλοι τὴν ἡμέρα ὑπολογίζουν καὶ εἰσπράττουν χρήματα. Γελοιοποιούμαστε! Ἀντὶ νὰ ἀφιερώσουμε τὸν χρόνο μας στὴν προσευχὴ καὶ στὴν διδαχή, ἀσχολούμαστε μὲ παζάρια μὲ τοὺς ἐμπόρους, μὲ ἀτελείωτες συζητήσεις, στὶς ὁποῖες ἐκφράζονται συχνὰ καὶ ὕβρεις πεζοδρομίου”.

Ἐδῶ ἀκοῦμε τὸν Ἅγιο νὰ καυτηριάζει μία κατάσταση καὶ τοῦ ποιμνίου ἀλλὰ καὶ τῶν ἐπισκόπων. Καυτηριάζει τὸ γεγονός, ὅτι λόγω τῆς σκληρότητας τῶν Χριστιανῶν ποὺ δὲν φροντίζει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον, ὅπως γινόταν στοὺς πρώτους χρόνους τῆς Ἐκκλησίας, ἀφιερώνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία πολὺς χρόνος γιὰ τὰ ἐγκόσμια καὶ τὰ ὑλικά, ἀλλὰ ἐλάχιστος γιὰ τὴν διδαχὴ τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου καὶ τὰ πνευματικά. Ὁ Ἅγιος εἶναι πιστὸς στὸ παράδειγμα τῶν Ἀποστόλων ποὺ ἐξέλεξαν διακόνους γιὰ τὶς εὐθύνες αὐτές, ὥστε αὐτοὶ νὰ εἶναι ἐλεύθεροι νὰ διδάξουν τὸ Εὐαγγέλιο (Πράξεις 6, 2: «οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις»). Δὲν μποροῦν οἱ κοσμικὲς ἀσχολίες νὰ ἐπισκιάζουν τὸ καθῆκον τῆς διδαχῆς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Οἱ δὲ ἀσχολίες τῶν ἐπισκόπων τῆς τότε ἐποχῆς εἶναι οἱ παρόμοιες μὲ τὶς σημερινές: Ἐμπόριο, ἐνοικιάσεις, ἐπενδύσεις, μεγάλος ἀριθμὸς ὀχημάτων, κτημάτων, κατοικιῶν καὶ χρηματικῶν ποσῶν. 
Ἡ Ἐκκλησία ἔγινε ἐπιχείρηση. Καὶ ὅπως καὶ τότε ἔτσι καὶ σήμερα, οἱ ὕβρεις τύπου πεζοδρομίου δὲν λείπουν ἀπὸ τὶς ἐπιχειρησιακὲς συναλλαγές. Ὁ Ἅγιος φυσικὰ δὲν ὑποτιμᾶ τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Θεωρεῖ ὅμως τὸ πνευματικὸ/ψυχικὸ ὑψηλότερο. Σήμερα γίνεται τὸ ντυθείτε. 
Οἱ ποιμένες ὑπερτονίζουν τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας καὶ παραμελοῦν ἀπολύτως τὸ πνευματικό, σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε νὰ μιλοῦν ὑποτιμητικὰ γιὰ τὸ χαμηλὸ ἐπίπεδό του ποιμνίου τους, ὅπως π.χ. ὁ Ἀργολίδος, λὲς καὶ δὲν εὐθύνονται αὐτοὶ ποὺ τὸ ποίμνιο εἶναι κατηχείτο. 
Γιὰ νὰ εἶσαι σήμερα ποιμένας δὲν πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ γνωρίζεις τὸν λόγο τοῦ Θεό. 
Πρέπει ὅμως νὰ εἶσαι καλὸς διαχειριστής, νὰ ἔχεις ἐμπειρία στὰ οἰκονομικὰ καὶ νὰ μπορεῖς νὰ βρίσκεις τρόπους αὔξησης τῶν «ἱερῶν» ἐσόδων. Καὶ ἔτσι, ἐνῶ ἡ αἵρεση προχωράει ἀκάθεκτη καὶ βυθίζει στὰ σκοτεινὰ νερὰ τῆς ψυχοκτόνου πλάνης ὅλο καὶ πιὸ πολλὲς ψυχές, οἱ ποιμένες ἀσχολοῦνται μὲ τὰ οἰκονομικά, τοὺς μισθοὺς καὶ τὶς ἐπενδύσεις, καὶ μάλιστα εὐνοοῦν τὴν αἵρεση ἀφοῦ αὐτὴ ἀνεβάζει τὰ ἔσοδα π.χ. μέσω τοῦ θρησκευτικοῦ τουρισμό. 
Οὔτε κἀν σὲ αὐτὸ τὸν τομέα δὲν μιμοῦνται οἱ σημερινοὶ ταγοὶ τῶν Ἅγιο, ποὺ ὑποτίθεται τιμοῦν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὡς πρότυπο οὔτε κατὰ διάνοια. Καὶ ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος: «Γελοιοποιούμαστε»!

Ὅταν οἱ κάτοικοι τῆς Ἀντιόχειας γκρέμισαν τοὺς ἀδριάντες, τὶς προτομὲς καὶ τὰ ἀγάλματα τοῦ αὐτοκράτορος Θεοδοσίου Α΄ ὡς διαμαρτυρία γιὰ τὴν ὑψηλὴ φορολογία ποὺ ἐπέβαλε, ὁ Θεοδόσιος καταδίκασε ὁλόκληρη τὴν πόλη μὲ ἀφανισμό. Στὸν δὲ πληθυσμὸ ἐπέβαλε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου μὲ βασανιστήρια καὶ τὴν κατάσχεση τῶν περιουσιών. 
Ὁ ἱ. Χρυσόστομος ποὺ ἤξερε νὰ διακρίνει, πότε τὸ καθῆκον του ὡς ποιμένας τοῦ ἐπιβάλλει νὰ ἀφήσει τὸ κήρυγμα καὶ νὰ σώσει τὸ ποίμνιό του, ἄκουσε τὶς ἱκεσίες τοῦ λαοῦ καὶ μέσα στὰ πολλὰ μέτρα ποὺ πῆρε γιὰ νὰ σώσει τὴν πόλη, ἦταν καὶ τὸ ἑξῆς: ὅταν ἄκουσε ὅτι ἔρχονται οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ αὐτοκράτορα μὲ στρατὸ γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὶς ἀποφασισμένες ποινές, κάλεσε σὲ βοήθεια τοὺς ἐρημίτες τῆς εὐρύτερης περιοχῆς. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 88):

«Δὲν γνωρίζουμε πὼς ἔφθασε τὸ μήνυμα τοῦ Χρυσοστόμου σὲ ὅλους τους ἐρημίτες, ἀκόμα καὶ στοὺς πιὸ ἀπομακρυσμένους. Ἀλλὰ ὅλοι τὸ πῆραν καὶ ἄρχισαν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο νὰ ἐμφανίζονται στὴν Ἀντιόχεια. Ἦταν ἀληθινοὶ Χριστιανοί. Δὲν φοβόντουσαν οὔτε θάνατο οὔτε πόνο. Ἦταν ὅπως ὁ Παῦλος. Ἦταν μιμητὲς Χριστοῦ. Ἦταν Χριστιανοί. 
Ἄλλοι ἦσαν γυμνοί, ἄλλοι ντυμένοι μὲ κουρέλια, ἄλλοι μὲ δέρματα ζώων. Ἀρκετοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν μόνο ὀστᾶ καὶ δέρμα. Μὲ τὰ γένεια καὶ τὰ μαλλιά τους μέχρι τὴν μέση, ἔφτασαν στὴν Ἀντιόχεια γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν αἱματοχυσία… Γράφει ὁ Ἅγιος: “Οἱ Ἅγιοί της ἐρήμου ἔφθασαν ἀπὸ μακρυὰ γιὰ νὰ σταματήσουν τὴν αἱματοχυσία, γιὰ νὰ βοηθήσουν ἀνθρώπους ποὺ οὔτε κἂν ἄκουσαν, οὔτε κἂν γνώριζαν, οὔτε τοὺς ἔδενε κάτι μὲ αὐτούς. Τὸ μόνο ποὺ γνώριζαν ἦταν ἡ δυστυχία ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσε. Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς ἄμοιρους”… Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομαζόταν Μακεδόνιος. Κανεὶς δὲν τὸν εἶχε δεῖ ποτέ. Τόσο ἀπομονωμένος ζοῦσε στὴν ἔρημο, ἀλλὰ ἦταν γνωστὸς μὲ τὸ ὄνομα Μακεδόνιος ὁ κριθοφάγος… Ὅταν ἐμφανίστηκε στὴν ἀγορὰ συνάντησε τοὺς ἀπεσταλμένους τοῦ αὐτοκράτορα Ἐλλέβιχο (σσ. τὸν στρατηλάτη) καὶ Καισάρειο (σσ. τὸν μάγιστρο) μὲ τὴν ἔνοπλη συνοδεία τους. Ὁ Μακεδόνιος τους σταμάτησε καὶ τοὺς διέταξε νὰ ἀφιππεύσουν. 
Ἡ διαταγὴ εἶχε τόση ἐξουσία, ὥστε οἱ ἀπεσταλμένοι ἀφίππευσαν. Ἡ δὲ φρουρά τους, θαυμάζοντας τὸ γεγονὸς δὲν τόλμησε νὰ ἀπωθήσει τὸν Μακεδόνικο. 
Ὁ Μακεδόνιος τους εἶπε νὰ γυρίζουν στὴν Κων/πόλη καὶ νὰ ποῦν στὸν Θεοδόσιο ὅτι, ἂν καὶ αὐτοκράτορας, δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ ἀφαιρεῖ ζωές… Δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ καταστρέψει τοὺς ἀδριάντες τῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι γραμμένοι στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, γιατί κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἐλλέβιχος καὶ ὁ Καισάρειος ἀνέβηκαν στὰ ἄλογά τους καὶ γύρισαν πίσω. 
Ὑπάρχουν ἀλήθειες οἱ ὁποῖες μᾶς καταβάλλουν… Οἱ ἐρημίτες συναντήθηκαν στὸ δικαστήριο (σσ. Στὸ δικαστήριο τῆς πόλης εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ πρὶν καὶ συνεχίζονταν οἱ δίκες καὶ οἱ θανατικὲς καταδίκες τῶν πολιτῶν τῆς Ἀντιόχειας) καὶ τὸ κατέλαβαν. 
Οἱ στρατιῶτες δὲν τόλμησαν νὰ τοὺς πειράξουν. Ὅλη τὴν ἡμέρα ἔσωζαν καταδικασμένους ἀπὸ τὸν δήμιο, προσέφεραν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς ἀντικαταστάτες γιὰ τὴν θανατικὴ ποινή, ἔκλειναν τὸν δρόμο στοὺς βασανιστὲς καὶ προσέφεραν τὰ σώματά τους γιὰ τὰ βασανιστήρια. Βροντοφώναζαν ὅτι δὲν θὰ ἀπομακρυνθοῦν, ἐὰν δὲν δοθεῖ χάρη στὴν αντιόχεια. 
Ὅταν οἱ δικαστὲς ἀπάντησαν, ὅτι δὲν ἀνήκει στὴν ἁρμοδιότητά τους νὰ ἀποφασίσουν κάτι τέτοιο, οἱ ἐρημίτες ἀνήγγειλαν, ὅτι θὰ πᾶνε μὲ τὰ πόδια στὸν αὐτοκράτορα γιὰ νὰ τοῦ τὸ ποῦν οἱ ἴδιοι». Ὁ αὐτοκράτορας πληροφορήθηκε αὐτὰ τὰ γεγονότα καὶ γεμάτος ντροπὴ ἀλλὰ καὶ φόβο Θεοῦ ἀναίρεσε τὴν ἀπόφασή του. Ἡ Ἀντιόχεια εἶχε σωθεῖ».

Διαβάζοντας αὐτὰ τὰ γεγονότα θαυμάζει κανεὶς τὸ μεγαλεῖο του μοναχισμοῦ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ μένει παράλληλα ἔκπληκτος μὲ τὴν πτώση του τὴν σημερινὴ ἐποχή. Σὲ μία χώρα ποὺ καταδυναστεύεται καὶ πλιατσικολογεῖται ἀπὸ παντοῦ, ποὺ ἐπισήμως ἀπὸ τὸ κράτος ἀποχριστιανοποιεῖται, σὲ ἕνα κράτος ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐξοβελίζεται ἀπὸ τὸ σύνταγμά του ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ προβάλλονται ἀντὶ Αὐτῆς οἱ διάφορες Ἡρωδιάδες καὶ Ἀδοξίες (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα λογοπαίγνιο τοῦ Ἁγίου γιὰ τὴν αὐτοκράτειρα Εὐδοξία), σὲ ἕναν λαὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι ἀπὸ τὶς φορολογικὲς ἐπιβαρύνσεις, τὶς αὐτοκτονίες, τὴν ἀνεργία, τὴν πληθυσμιακὴ ἀλλοίωση, τὴν ὑπογεννητικότητα, τὴν παρακμὴ τῆς παιδείας, τὴν πνευματικὴ ἐξαθλίωση, τὴν σωματικὴ διαστροφή, τὴν ἐξουσία διεφθαρμένων πολιτικάντηδων· δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ποιμένας νὰ καλέσει τοὺς μοναχοὺς καὶ ἀσκητὲς (ὅσους τυχὸν ὑπάρχουν) σὲ μία μαζικὴ διαμαρτυρία καὶ ὑπεράσπιση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεό. 
Γιατί ἂν τὸ ἔκανε, θὰ τὸν ἔπαιρνε καὶ αὐτὸν ἡ μπόρα, ἀφοῦ καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ σήμερα εἶναι συνεργοὶ τοῦ ἐγκλήματος ποὺ λαμβάνει στὴν διεθνῆ καὶ ἐθνικὴ ἀρένα. Ἀλλὰ καὶ ἂν τὸ ἔκανε ποιός μοναχὸς καὶ ἀσκητὴς θὰ ἀκολουθοῦσε; Ποιός θὰ ἐρχόταν μὲ τὰ κουρέλια του, μὲ τὶς προβειές του μὲ τὸ ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἐξουθενωμένο σῶμα του; 
Ποιός θὰ σήκωνε τὸ ἀνάστημά του στοὺς δυνατούς, θὰ ἀψηφοῦσε τὴν βία, τὴν φυλακή, τὶς ὕβρεις, τὸν διωγμό; Ἐδῶ ἡ παναίρεση θριαμβεύει καὶ οἱ μονὲς καὶ τὰ κελλιὰ σιγών. 
Σχεδὸν κανεὶς δὲν ἀφήνει τὴν ἠρεμία καὶ τὴν θαλπωρὴ τῶν μοναστηρίων καὶ τῶν κελιῶν, τοὺς ἡλιακούς, τὰ φωτοβολτάϊκ καὶ τὰ 4χ4, τὴν συμμετοχὴ σὲ συναυλίες ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς, τὰ τελευταίας τεχνολογίας ἀκριβὰ κινητά, σὲ διαγωνισμοὺς μαγειρικῆς καὶ οἰνοπαραγωγῆς, τὴν πανάκριβη εἰκονογραφία καὶ τὰ κερδοσκοπικὰ ταξίδια μὲ ἐκκλησιαστικὰ κειμήλια, τὴν ὑποδοχὴ καὶ τιμὴ δυνατῶν, ὅπως ὁ Τσίπρας, ὁ Μαρινάκης καὶ τὴν ἀνοχὴ ἀώτων, ὅπως ὁ Μπουτάρης. Ὁ μοναχισμὸς σήμερα δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ ἐπαληθέψει τὰ λόγια του Ἁγίου: “Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς ἄμοιρους”! 
Κι ἂν τὰ προσαρμόσουμε ἀναλόγως: “Εἶχαν τόσο πολὺ ἀγάπη Θεοῦ, ὥστε προσφέρθηκαν ἐθελοντικῶς νὰ σώσουν τοὺς Χριστιανοὺς ἀπὸ τὴν αἵρεση”. Οὔτε κἂν τὸ σχόλιο τοῦ συγγραφέως Γεωργίου, «ὑπάρχουν ἀλήθειες οἱ ὁποῖες μᾶς καταβάλλουν», δὲν ἀληθεύει πια. 
Οἱ ἀλήθειες πιὰ δὲν καταβάλλουν, ἀλλὰ ἀποκρύπτονται, παραχαράσσονται καὶ ἀναιροῦνται. Ἀρκεῖ ἕνας λόγος τοῦ ἡγουμένου, τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ πατριάρχου, τοῦ χορηγοῦ κονδυλίων, καὶ ἡ ἀγωνιστικότητα ἐξαφανίζεται ἢ ἐκφράζεται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς μερικῶς σὲ δηλώσεις ἀμφισήμου νοήματος. Ὅποιος διάβασε τὰ παραπάνω ἂς ἀναλογισθεῖ γιὰ ἐμᾶς σήμερα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σημερινὴ κατάσταση τοῦ μοναχισμοῦ, ἂν ἰσχύουν τὰ παραπάνω: «Ἦταν ἀληθινοὶ Χριστιανοί. Δὲν φοβόντουσαν οὔτε θάνατο οὔτε πόνο. Ἦταν ὅπως ὁ Παῦλος. Ἦταν μιμητὲς Χριστοῦ. Ἦταν Χριστιανοί».

Ὅταν ὁ Χρυσόστομος κλήθηκε νὰ ἀναλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο Κων/πόλεως βρῆκε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι ἀπὸ τὸν προκάτοχό του, Νεκτάριο, τέτοια πλούτη καὶ τέτοια χλιδὴ ποὺ δὲν ταιρίαζαν μὲ τὸ ἐπισκοπικὸ/ποιμαντικὸ ἀξίωμα. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 114):

«Ὁ Χρυσόστομος ἄλλαξε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι κάποια πράγματα, ποὺ δὲν θὰ ἦταν ἀρεστὰ τὸν Θεό. Διέταξε τὴν πώληση ὅλων τῶν ἀργυρῶν δοχείων καὶ μοίρασε τὰ κέρδη στοὺς φτωχούς. Μετὰ πούλησε τὰ χαλιὰ καὶ τοὺς τάπητες καὶ μὲ τὰ κέρδη ἔχτισε ἕνα νοσοκομεῖο γιὰ τοὺς ἀπόρους της πόλεως. Πούλησε τὰ ντιβάνια, τὶς μαρμάρινες μπανιέρες καὶ τοὺς πολυέλαιους. Μὲ τὰ κέρδη αὐτὰ ἔχτισε ἕνα ξενοδοχεῖο. Πούλησε τοὺς καθρέπτες, τοὺς πίνακες ζωγραφικῆς, τὶς κολῶνες, τὰ πούλησε ὅλα, καὶ ἄφησε τοὺς τοίχους γυμνούς. 
Πούλησε τὸ κρεββάτι ἀπὸ πολύτιμα ξύλα, μετάξι καὶ βελοῦδο, στὸ ὁποῖο κοιμόταν ὁ Νεκτάριος, καὶ τὸ ἀντικατέστησε μὲ ἕνα ἁπλὸ κρεββάτι ἀπὸ τάβλες καὶ μία κουβέρτα. 
Τὸ μόνο ποὺ κόσμιζε τὸ παλάτι ἦταν μία εἰκόνα τοῦ ἀποστόλου Παύλου πάνω ἀπὸ τὸ γραφεῖο του. Τέλος κάλεσε ὁ Χρυσόστομος τὴν στρατιὰ τῶν ὑπηρετῶν, ποὺ ὑπηρετοῦσε στὸ ἐπισκοπικὸ παλάτι: μάγειρες, οἰκονόμους, ἐπιστάτες, ἐπιτρόπους, ὑπεύθυνους τροφίμων καὶ ποτῶν. Τοὺς πλήρωσε τοὺς μισθούς του καὶ τοὺς ἀπέλυσε. Ὁλόκληρο τὸν ἐξοπλισμὸ τῆς κουζίνας καὶ τῆς τραπεζαρίας τὸν δώρησε στὸ πτωχοκομεῖο. Οἱ ὑπηρέτες ἔμειναν φόνοι. 
Τόλμησαν νὰ ποῦν μὲ σεβασμὸ στὸν Ἅγιο, ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως ἦταν ἱεράρχης, ὁ δεύτερος τὴ τάξει ἐπίσκοπός της αὐτοκρατορίας καὶ ἔχει ἐπίσημα καθήκοντα. Ὑπάρχει πρωτόκολλο μὲ δεῖπνα καὶ τελετές, στὰ ὁποῖα ἔρχεται ἀκόμα καὶ ὁ αυτοκράτορας. 
Ὁ Χρυσόστομος ἐξοργίστηκε. Ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶναι πανδοχέας καὶ δὲν καλεῖ καλεσμένους γιὰ φαγητό. Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἰατρὸς καὶ πνευματικὸς πατέρας. Γιὰ νὰ δώσει βαρύτητα στὰ λόγια του πούλησε ἀμέσως καὶ τὴν τραπεζαρία μὲ τὶς καρέκλες καὶ τὰ κηροπήγια. Γιὰ τὴν σούπα λαχανικῶν ποὺ τρώει μία φορὰ τὴν ἡμέρα ἀρκεῖ ὁ ἴδιος καὶ ἕνας μοναχός».

Ἀρκεῖ νὰ ξαναθυμηθοῦμε τὶς εἰκόνες ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι τῶν σουιτῶν, τῶν συναυλιῶν καὶ τῶν πλουσίων ἐδεσμάτων, τὶς δεσποτικὲς δεξιώσεις, τὶς «ταπεινὲς» ἐπισκοπικὲς κατοικίες, τοὺς παχυλοὺς μισθοὺς σὲ χώρα ἐν καιρῶ κρίσεως, τὰ ταξίδια σὲ Παρίσι, Γενεύη, Βρυξέλλες καὶ ἄλλες τουριστικὲς μητροπόλεις, τὰ γιώτ, τὰ ἀκριβὰ αὐτοκίνητα, τὶς καταθέσεις ποὺ χρειάζονται οἱ ἐπίσκοποι γιὰ τὰ γηρατειά τους, τὶς γκαρνταρόμπες μὲ τὰ πολυάριθμα καὶ χρυσοποίκιλτα ἄμφια, τὶς παρουσίες σὲ ἐκδηλώσεις καὶ δεξιώσεις ἀτόμων τοῦ «καλοῦ κόσμου», τὶς βραβεύσεις πλουσίων, κλπ. γιὰ νὰ καταλάβουμε πόσο ἀπέχουν οἱ σημερινοὶ ποιμένες ἀπὸ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου ποὺ τιμοῦν καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ μιμούνται. 
Καὶ τὸ σημαντικότερο: ἂς ἀναλογισθοῦμε τὸν τρομερὸ αὐτὸ λόγο τοῦ Ἁγίου: «Ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι ἰατρὸς καὶ πνευματικὸς πατέρας»· καὶ ἂς σκεφθοῦμε κατὰ πόσο ἰσχύει αὐτὸ σήμερα γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση καὶ πτώση. Μπορεῖ κάποιος φυσικὰ νὰ ἀντιλέξει, ὅτι αὐτὰ ἴσχυαν καὶ τότε. Ναί, ἴσχυαν, ἀλλὰ τότε ὑπῆρχαν Χρυσόστομοι, Βασίλειοι, Γρηγόριοι. Σήμερα; Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ ἐπίσκοποι ἐδίωξαν τὸν Χρυσόστομο, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω.

Ἀπὸ τότε ποὺ ἀνέλαβε τὸν πατριαρχικὸ θρόνο ὁ Χρυσόστομος στηλίτευσε τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαφθορά, κατήγγειλε τὴν κοινωνικὴ ἀδικία, τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐπίδειξη τῶν πλουσίων, καταδίκασε τὶς αὐθαιρεσίες τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, κατονόμασε τὴν πτώση τοῦ διεφθαρμένου κλήρου. Στάθηκε δίπλα στοὺς ἀδυνάτους, τοὺς πτωχούς, τοὺς ἀδικημένους, τὸν ἁπλὸ λαὸ τῆς ἐπισκοπῆς του, ποὺ καταδυναστευόταν.

Δὲν ἦταν δυνατόν –σήμερα εἶναι– ὁ Χρυσόστομος νὰ ἀνεχθεῖ τὴν παρουσία σκανδαλοποιῶν κληρικῶν καὶ ψευδοποιμένων στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔλαβε δραστικὰ μέτρα ἐναντίον τους: α) ἐναντίον τῶν «βαλαντιοσκόπων», τῶν κληρικῶν δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ πλούτιζαν ἀπὸ τὴν ἱερατική τους ἰδιότητα, β) τῶν «κολάκων καὶ παρασίτων», ὅσων κληρικῶν δηλαδὴ ἀπολάμβαναν τὴν κοσμικὴ ζωή, γ) ἐναντίον τῶν «κοιλιοδούλων», ὅσων δηλαδὴ ζοῦσαν ἀργόσχολα, μὲ ἔμφαση στὶς ἀπολαύσεις καὶ δ) ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ζοῦσαν μὲ «συνεισάκτους», δηλαδὴ τοὺς μοναχοὺς ἢ ἐπισκόπους ποὺ συζοῦσαν μὲ τὶς θεωρούμενες «ἀδελφές» τους. Ἔλαβε μέτρα, ἐπίσης, γιὰ τὴν ἠθικὴ κάθαρση τῶν ταγμάτων τῶν χηρῶν καὶ τῶν διακονισσῶν. Ἔδινε ἰδιαίτερη ἔμφαση στὴν καθαρότητα τοῦ βίου καὶ ἦταν ἀμείλικτος μὲ τοὺς ἱερεῖς, διακόνους καὶ μοναχοὺς ποὺ ἀποδεικνύονταν ἀνάξιοι, ἐνῶ τοὺς ἀμετανόητούς τους ἀπεδίωξε παντελῶς ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ κλήρου. Μάλιστα, δὲν δίστασε νὰ καταργήσει 13 ἐπισκόπους λόγω σιμωνίας καὶ νὰ τοὺς ἀντικαταστήσει μὲ πραγματικὰ εὐσεβεῖς –σήμερα ποὺ ὑπάρχουν τόσες ἀποκαλύψεις γιὰ τὶς ἐπισκοπικὲς μεθοδεύσεις, γιὰ μασονικὲς ἰδιότητες, γιὰ διαφθορὰ καὶ πρὸ πάντων γιὰ αἵρεση, ποιὸς τολμάει νὰ ἀκολουθήσει τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου; Οἱ καταγγέλοντες περιορίζονται σὲ ὁμιλίες ἀκαδημαϊκοῦ τύπου (καὶ ἀναφέρονται κυρίως σὲ τεθνεῶτες, ποὺ καταγγέλλοντάς τους δὲν «θὰ μπλέξουν) καὶ οἱ ὑποτιθέμενοι σκοποὶ κωφεύουν καὶ συγκαλύπτουν σκανδαλωδῶς– μένοντας πιστὸς στὴν ἐκκλησιαστικὴ διδαχὴ ὅτι «ἐὰν ὁ κλῆρος ποὺ εἶναι τὸ ἅλας τῆς γῆς, παρουσιάζει ἔκλυτο βίο, πῶς θὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸ ποίμνιο νὰ ζεῖ ἅγιο καὶ κατὰ Χριστὸν βίο;».

Ὁ λαὸς τὸν λάτρεψε, ὁ Ἐπίσκοποι τὸν μίσησαν θανάσιμα μὲ ἀρχηγὸ τοῦ μίσους τὸν Ἀλεξανδρείας Θεόφιλο. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 165):

«Μία μέρα ἐπιθύμησε ὁ Θεόφιλος τὴν μέσῳ διαθήκης περιουσία μίας πλούσιας χήρας. Γιὰ νὰ πλαστογραφήσει ὅμως τὰ ἔγγραφα χρειαζόταν ὁ χριστιανὸς Φαραὼ τὴν συνεργασία τοῦ γραμματέα του. Ἀλλὰ ὁ γραμματέας ἦταν μοναχὸς χωρὶς δόλο καὶ λάθη. Τὸν ἔλεγαν Ἰσίδωρο. Γεμᾶτος ἀγανάκτηση ἀρνήθηκε νὰ συμμετάσχει στὴν ἀπάτη τοῦ ἐπισκόπου. Τότε ὁ Θεόφιλος διέταξε τὴν σύλληψή του (σσ. Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας εἶχε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη εἰδικὴ ἐξουσιοδότηση ἀπὸ τὸ κράτος νὰ διατάζει καὶ νὰ διοικεῖ –ὅποτε αὐτὸς τὸ νόμιζε ἀναγκαῖο– καὶ τοὺς κοσμικοὺς θεσμούς). Ὁ Ἰσίδωρος βασανίστηκε καὶ παραδόθηκε στὸ κοσμικὸ δικαστήριο. Ὅμως γιὰ τὴν καταδίκη του χρειάζονταν ψευδομάρτυρες 
Ὁ Θεόφιλος θέλησε νὰ χρησιμοποιήσει τέσσερις εὐσεβεῖς ἀσκητὲς ὁσιακῆς βιοτῆς ἀπὸ τὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας, γνωστοὺς ὡς Μακρούς, τὸν Διόσκορο, τὸν Ἀμμώνιο, τὸν Εὐσέβιο καὶ τὸν Εὐθύμιο (σσ. τοὺς ὑποσχέθηκε μάλιστα τὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο)… Ὅταν αὐτοὶ ἀρνήθηκαν καὶ τὸν ἔλεγξαν γιὰ τὴν πράξη του, ὁ Θεόφιλος κατηγόρησε τοὺς μοναχοὺς γιὰ κακοδοξία καὶ διέταξε τὴν καταδίκη τους… Μετὰ τὴν σύλληψή τους ἀπὸ τὰ στρατεύματα τοῦ ἐπισκόπου, ὁ Θεόφιλος ἄρχισε νὰ τοὺς χτυπάει. Ὁ ἴδιος. Εἶναι εὔκολο νὰ χτυπᾶς ἁλυσοδεμένους ἀνθρώπους. Ὁ ἐπίσκοπός τους χτύπησε μὲ τὰ ἐπισκοπικά του χέρια μέχρι ποὺ αὐτὰ κοκκίνισαν ἀπὸ τὸ αἷμα… Τότε διέταξε νὰ τοὺς πετάξουν στὸ πάτωμα καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς κλωτσάει, μέχρι νὰ τοὺς διαλύσει τὰ κόκκαλα. Ἀλλὰ οἱ μοναχοὶ ἦταν ἄνθρωποι ποὺ δὲν φοβόντουσαν κανέναν καὶ ἰδίως δὲν φοβόντουσαν ἐπισκόπους… Ὁ λαὸς τῆς Ἀλεξανδρείας μόλις ἔμαθε τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων ἀσκητῶν ἐπαναστάτησε καὶ ὁ Θεόφιλος φοβούμενος τὸν μένος τοῦ λαοῦ τοὺς ἄφησε ἐλεύθερους καὶ αὐτοὶ γύρισαν στὴν Νιτρία. Μία μέρα ὁ Θεόφιλος σύναξε στρατεύματα καὶ ἔφιππος τὰ ὁδήγησε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας. Μόλις ἔφτασαν ὅρμησαν στὰ κελιὰ τῶν μοναχῶν καὶ τὰ ἔκαψαν. Οἱ μοναχοὶ ποὺ βγῆκαν ἔξω φονεύθηκαν ἀπὸ τοὺς στρατιώτες. 
Ἡ σφαγὴ διήρκεσε μέχρι τὸ πρωΐ. Ὁ Παλλάδιος γράφει (σσ. Παλλαδίου Διάλογος ΣΤ΄ PG 47, 22-23): “Ὁ μαινόμενος κάπρος ἐρήμωσε τὸν ἀμπελώνα τοῦ Χριστού”. Μόνο οἱ τέσσερεις ἀδελφοὶ καὶ ἄλλοι τριακόσιοι μοναχοὶ διέφυγαν γυμνοὶ ἀπὸ τὸ μακελειό… Ὁ Θεόφιλος γύρισε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τοὺς ἀναθεμάτισε».

Αὐτὸς ἦταν ὁ πρωτεργάτης ἐπίσκοπος διώκτης τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ τοὺς τριακόσιους μοναχοὺς οἱ περισσότεροι πέθαναν ἀπὸ τὶς κακουχίες. Οἱ τέσσερεις ἀδελφοὶ μὲ ἄλλους λίγους ψάχνοντας μάταια τὸ δίκιο τοὺς ἔφτασαν μετὰ ἀπὸ μεγάλη περιπλάνηση στὴν Κων/πόλη. Ἀφοῦ διηγήθηκαν τὰ πάθη τους στὸν ἅγιο Ἰωάννη, αὐτὸς τοὺς ἐπέτρεψε νὰ μείνουν στὸν ναὸ τῆς ἁγ. Ἀναστασίας, χωρὶς ὅμως νὰ συμμετέχουν στὰ ἄχραντα Μυστήρια πρὶν κριθοῦν ἀπὸ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο. Ὁ αὐτοκράτορας Ἀρκάδιος ἔδωσε τὴν συγκατάθεσή του γιὰ τὴν σύγκληση συνόδου γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀλλὰ μὲ τὶς ραδιουργίες τῆς αὐτοκρατόρισσας Εὐδοξίας καὶ τοῦ Θεοφίλου ἡ σύνοδος αὐτὴ κατέληξε νὰ καταδικάσει τὸν ἱ. Χρυσόστομο. 
Ἦταν ἡ περίφημη ψευτοσύνοδος τῆς Δρυός. Γράφει ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἀθανάσιος Σιαμάκης (Ποιοί ἦταν οἱ μανιώδεις διῶκτες καὶ δήμιοι τοῦ Χρυσοστόμου): «Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἐπίσκοποι ἄρχισαν νὰ ἐκδηλώνουν καισαροπαπικὲς καὶ ἐγκοσμιοκρατικὲς τάσεις καὶ νὰ ἀναβαθμίζουν τὶς ἐπισκοπὲς σὲ ἀρχιεπισκοπὲς μητροπόλεις καὶ πατριαρχεῖα, καὶ ν’ ἀνταγωνίζωνται στὸν πλοῦτο στὴν ἐξουσία καὶ στὴν πολυτέλεια. Ὁ Θεόφιλος εἶχε τόσες χρυσοστόλιστες στολές, ὥστε ὁ λαὸς τὸν ἔλεγε «λιθομανή» (σσ. Μᾶς θυμίζει κάτι αὐτό;). 
Ὅλοι σχεδὸν οἱ ἐπίσκοποι δὲν χώνευαν τὸ Χρυσόστομο καὶ σχημάτισαν θὰ λέγαμε τὸ ἐναντίον τοῦ καρτέλ.

Σὲ μιά του ἐπιστολὴ ὁ ἐξόριστος Χρυσόστομος γράφει: «Νὰ γιὰ ποιούς λόγους μὲ καταδίκασαν» ἐπειδὴ ποτὲ δὲν φόρεσα μεταξωτὴ στολὴ μὲ χρυσὰ πετράδια. Ἐπειδὴ δὲν εἶχα στὸ σπίτι μου πολυτελῆ χαλιά. Ἐπειδὴ δὲν ἔκανα ποτὲ πολυδάπανα τραπέζια στὸν αὐτοκράτορα καὶ σ’ αὐτούς, οὔτε πῆγα ποτὲ σὲ τέτοια τραπέζια τους. Ἐπειδὴ δὲν ἔκανα τίποτε ἀπὸ ὅσα κάνουν αὐτοί. Ἐπειδὴ δὲν τοὺς πρόσφερα οὔτε πῆρα δῶρα χρυσὰ καὶ ἀσημένια» (ΕΠΕ 33,394).

Ποιὲς ἦταν οἱ κατηγορίες ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου; 35 βαρύτατες συκοφαντίες. Ἀναφέρω τὶς κυριώτερες: Αἱρετικός, ἀνήθικος, βλάσφημος, κλέφτης, ἐμπρηστής, καταλυτὴς τῶν ἱερῶν παραδόσεων! Ἐπαναλαμβάνω πρόκειται μόνο γιὰ συκοφαντίες. Ποιές ἦταν οἱ τιμωρίες ποὺ τοῦ ἐπέβαλαν; Καθαιρέθηκε ἀπὸ κληρικός, ἀφωρίστηκε κι ὡς ἁπλὸς Χριστιανός, βασανίστηκε γιὰ 3 χρόνια καὶ 3 μῆνες, καὶ θανατώθηκε στὴν ἐξορία.

Ἐξ ἄλλου τρεῖς φορὲς ἀποπειράθηκαν νὰ τὸν δολοφονήσουν. Δύο φορὲς νὰ τὸν σφάξουν μέσα στὸ ἐπισκοπεῖο του, καὶ μιὰ φορὰ νὰ τὸν κάψουν ζωντανὸ στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, βαδίζοντας πρὸς τὴν ἐξορία. Τὶς δύο πρῶτες φορὲς οἱ δολοφόνοι τοῦ πιάστηκαν καὶ ὡμολόγησαν. Ὁ ἕνας μάλιστα παρέδωσε καὶ τὰ 50 χρυσά της ἀμοιβῆς του γιὰ τὴ δολοφονία ποὺ ἀνέλαβε νὰ κάνη. Ἀλλ’ ὁ πληρωμένος δικαστὴς τοὺς ἀθώωσε μέσος. 
Ἦταν κι αὐτὸς ὄργανο τῶν ἐπισκόπων. Ὁ τρίτος δολοφόνος, ποὺ θέλησε νὰ τὸν κάψη ζωντανό, ἦταν ὁ ἀρχιεπίσκοπος Καισαρείας Φαρέτριος μὲ μεγάλη ὁμάδα μοναχῶν. Ἀλλὰ καὶ αὐτουνοῦ ἡ ἀπόπειρα ἀπέτυχε.»

Συνεχίζουμε τὴν ἀνάγνωση ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργίου (ἀπὸ σελ. 188):

«Ὁ Χρυσόστομος κατηγορήθηκε γιατί ἔκανε μπάνιο μόνος του… τὸν κατηγόρησαν γιὰ Ναρκισσισμὸ καὶ γιατί ἔτρωγε καραμέλες μὲ μέλι… ὅτι κοιμᾶται μὲ γυναῖκες… ὅτι τρώει μόνος του… ὅτι ἔβαζε κρασὶ στὸ νερό του… καὶ ὅτι δὲν διπλώνει μὲ τὴν ἀπαραίτητη φροντίδα τὰ ἱερατικά του ἄμφια(!!!)… Οἱ ἐπίσκοποι ποὺ ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο, Λιπίνιος, Δημήτριος καὶ Εὐλύσιος καὶ οἱ ἱερεῖς Γερμανὸς καὶ Σέβηρος, συνέταξαν μία ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας γιὰ νὰ τὴν διαβάσουν στὴν σύνοδο. Ἡ ἄφιξή τους ἐξόργισε τοὺς επισκόπους. 
Τὰ μέλη τῆς συνόδου ἄφησαν τὶς θέσεις τους καὶ ὅρμησαν μὲ γροθιὲς στοὺς φορεῖς τῆς ἐπιστολῆς. Τοὺς πέταξαν στὸ πάτωμα, στὴ μέση της αἴθουσας, τοὺς ἔγδυσαν καὶ τοὺς ξυλοκόπησαν μέχρι ποὺ καταμάτωσαν. Κάποιος ἀπὸ τοὺς συνέδρους εἶχε καὶ μία φαεινὴ ἰδέα. Εἶχε φέρει μαζί του ἕνα μακρὺ σχοινὶ μὲ θηλειά, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ πιάνουν τὰ ἄγρια ἄλογα γιὰ νὰ δέσει μὲ αὐτὸ τὸν Χρυσόστομο. Ἀφοῦ ὁ Ἅγιος δὲν παρουσιαζόταν στὴ σύνοδο (σσ. δηλώνοντας ἔτσι, ὅτι δὲν τὴν ἀναγνωρίζει ὡς κανονική) ἔδεσαν μὲ αὐτὸ τοὺς ἄμοιρους κληρικοὺς καὶ τοὺς πέταξαν στὸ δρόμο».

Διαβάζοντας αὐτά, τὰ ὁποῖα μάλιστα εἶναι ἕνα μικρὸ μόνο κομμάτι τῶν ἐγκλημάτων τῶν ἐπισκόπων της ἐποχῆς ἐκείνης, κάθε πιστὸς Χριστιανὸς μένει ἄφωνος. Εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ κάνουν αὐτὰ ἐπίσκοποι; Φυσικὰ δὲν πρέπει νὰ χάσουμε τὴν πίστη μας, οὔτε τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν ἀναγνώριση τοῦ θεσμοῦ τοῦ ἐπισκόπου, ποὺ εἶναι ὄντως ὁ ὀφθαλμὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὁ φρουρὸς καὶ προστάτης τοῦ ποιμνίου, ὅταν ὅμως ὀρθροφρονεῖ. Ὅ,τι γράφεται, γράφεται γιὰ νὰ ἀποδείξει μέσα ἀπὸ τὰ γεγονότα τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου, ποιός εἶναι καὶ πῶς λειτουργεῖ ὁ ἀληθινὸς ποιμένας καὶ πῶς καταλαβαίνουμε τοὺς ἀνάξιους ἢ ψευδοποιμένες. 
Διότι διαβάζοντας τὰ αἴσχη τῶν ἐπισκόπων της ἐποχῆς ἐκείνης, ποιός θὰ δικαιώσει τὶς σημερινὲς ἀντιορθόδοξες ἀπόψεις περὶ ἀλαθήτου τῶν ἐπισκόπων καὶ περὶ ἀπόλυτης καὶ ἀδιάκριτης ὑπακοῆς στὰ προστάγματά τους, ὅ,τι αὐτοὶ κι ἂν κάνουν; Ἂν σκεφτοῦμε μάλιστα τὰ ἐπισκοπικὰ σκάνδαλα τῆς ἐποχῆς μας, καθὼς καὶ τοὺς διωγμοὺς τῶν ἀντιδρούντων μοναχῶν στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπως καὶ τὶς ἀπειλὲς ποὺ δέχονται, ὅσοι θέλουν νὰ ἀντιδράσουν στὴν αἵρεση καὶ ὑποκύπτουν, τότε γίνεται ξεκάθαρο τὸ ποιὸν τῶν σημερινῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτῶν τῶν ὑποτιθέμενων εὐσεβῶν ποὺ μὲ τὴν σιωπὴ καὶ ἀπραξία τοὺς τοὺς ὑποστηρίζουν.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκόμα περισσότερο τὴν διαφορὰ μεταξὺ ἀληθινῶν καὶ ψευδοποιμένων θὰ ἀναφέρουμε δύο περιστατικὰ ποὺ ἔλαβαν μέρος μετὰ τὴν δεύτερη σύνοδο (τῆς Κων/πόλεως) ποὺ καταδίκασε τὸν Χρυσόστομο σὲ θάνατο. Ὁ αὐτοκράτορας Ἀρκάδιος ἦταν ἄβουλος μέν, φοβόταν ὅμως τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Κάλεσε τότε δύο ἐπισκόπους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ καταδίκασαν τὸν Χρυσόστομο, τὸν Ἀντίοχο καὶ τὸν Ἀρκάδιο. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 216):

«“Ερευνήστε τὴν συνείδησή σας, τί μπορῶ νὰ κάνω”. Ὁ αὐτοκράτορας δὲν ἤθελε νὰ λερώσει τὰ χέρια του μὲ αἷμα τὸ Μ. Σάββατο. Φοβόταν τὸν Θεό, ὅπως φοβόταν τὴν γυναίκα του Εὐδοξία… Ἀλλὰ οἱ ἐπίσκοποι ἦταν λιγότερο χριστιανοὶ ἀπὸ τὸν αυτοκράτορα. 
Βεβαίωσαν τὸν αὐτοκράτορα, ὅτι ἦταν σὲ εὐθεία ἐπαφὴ μὲ τὸν Θεό. Τοῦ εἶπαν ὅτι ἐπικοινωνοῦν μὲ τὸν Θεὸ καθημερινὰ μέσῳ τῆς Θ. Λειτουργίας. Τὸν συμβούλευσαν νὰ ἐφαρμόσει βία. “Η καταδίκη του Χρυσοστόμου νὰ πέσει στὸ κεφάλι μας”. Ἔτσι ὁ Ἀρκάδιος δὲν εἶχε τίποτα πιὰ νὰ χάσει… (ἐπίσης) βεβαίωσαν τὴν Εὐδοξία καὶ τὶς ἀριστοκράτισσες φίλες της, ὅτι ὁ φόνος τοῦ Χρυσοστόμου δὲν θὰ ὀργίσει τὸν Θεό. Ὁ Θεὸς εἶδε τόσους φόνους πάνω στὴ γῆ, ποὺ γιὰ αὐτόν, τὸν οὐράνιο Πατέρα, ὁ φόνος κατήντησε κάτι συνηθισμένο. 
Ἔτσι κι ἀλλιῶς ὁ Θεὸς εἶναι ἀπὸ τὴν φύση Του ἐλεήμων. Συγχωρεῖ τὰ πάντα καὶ θὰ συγχωρέσει καὶ αὐτὸ τὸν φόνο».

Ἂς δοῦμε τώρα τὴν στάση τῶν λίγων ἐκείνων ποιμένων ποὺ στάθηκαν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο, ὅταν τοὺς ἔφεραν ἀνακρίνοντας τοὺς ἀντιμέτωπους μὲ τὰ βασανιστήρια γιὰ νὰ τὸν ἀπαρνηθοῦν. Διαβάζουμε (ἀπὸ σέλ. 245):

«Μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ Χρυσοστόμου ἄρχισε ὁ διωγμὸς τῶν ὀπαδῶν του στὴν Κων/πόλη…, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔδειξαν κανένα φόβο μπροστὰ στὸν θάνατο. Ὁ Στούδιος, ὁ ἔπαρχος τῆς πόλης, δὲν ἐνίωσε καλὰ ποὺ θὰ βασάνιζε ἀνθρώπους ποὺ δὲν φοβοῦνται τὸν θάνατο. 
Οἱ πιστοὶ τοῦ Χρυσοστόμου δὲν ἔτρεμαν ἀπὸ τὸν φόβο τους, ἔτσι φοβήθηκε ὁ ἴδιος… καὶ διεξῆγε τὶς ἀνακρίσεις χωρὶς πάθος… Αὐτὸ ὅμως ἐξόργισε τοὺς ἐχθρικοὺς ἐπισκόπους: Σεβηριανό, Ἀκάκιο, Ἀντίοχο καὶ Κύρικο. Κατηγόρησαν τὸν Στούδιο γιὰ ἀνικανότητα καὶ ἀπαίτησαν ἕναν σωστὸ διοικητή, ποὺ μπορεῖ νὰ ξεσχίσει τὶς σάρκες τοῦ κατηγορουμένου μὲ τὰ δόντια του. Ἔτσι ὁρίστηκε ὁ Ὀπτάτος… Οἱ ἱστορικοὶ Σωζομενὸς καὶ Παλλάδιος, σύγχρονοι τῶν γεγονότων, ἀναφέρουν ὅτι ὁ πρῶτος ποὺ ἀνακρίθηκε ἦταν ὁ ἀναγνώστης τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Εὐτρόπιος. Ὁ Χρυσόστομος τὸν ἐκτιμοῦσε ἐξ αἰτίας τῆς πίστης του καὶ τῆς καθαρότητάς του… Ὁ Εὐτρόπιος ἀπάντησε στὶς κατηγορίες ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου, ὅτι δὲν εἶδε καὶ δὲν γνωρίζει τίποτα… Τὸν ἔδειραν μὲ χοντρὰ ραβδιὰ ποὺ ἔσπαζαν κόκκαλα καὶ μὲ λεπτὰ ραβδιὰ ποὺ ξέσχιζαν σάρκες… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του 
Τότε τὸν ἔδεσαν στὸ τροχὸ καὶ ἄρχισαν νὰ τοῦ συντρίβουν τὰ κόκκαλα… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του… τὸν καῖνε μὲ πυρωμένο σίδερο… Ὁ Εὐτρόπιος ἐπανέλαβε τὴν ἀπάντησή του… Τέλος καταλάβαν ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει ἄλλο. Ἦταν νεκρός. 
Ὁ Εὐτρόπιος ἦταν ὁ πρῶτος νεκρὸς ἀπὸ βασανιστήρια ἀπὸ τοὺς φίλους του Ἁγίου. Ὁ ἀριθμὸς ὅλο καὶ αὐξανόταν. Μετὰ ἔψαξαν τὸν πρῶτο Διάκονο τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν Σεραπίωνα… Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κοινὰ μὲ τοὺς ἄλλους βασανιστήρια τοῦ ξερίζωσαν τὸ δέρμα ἀπὸ τὸ μέτωπο καὶ τὸ κρανίο μαζὶ μὲ τὶς βλεφαρίδες. Ὁ Σεραπίων δὲν εἶπε τίποτα ἀπολύτως ἐναντίον τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου του».

Εἶναι ξεκάθαρο ποιὸ εἶναι τὸ κύριο χαρακτηριστικό του ψευδοποιμένος καὶ ποιὸ τοῦ ἀληθινοῦ ποιμένος: Ὁ ψευδοποιμένας βλασφημεῖ ἐνάντια στὸν Θεό, παραχαράσσει τὴν ἀλήθεια, δὲν διστάζει νὰ χρησιμοποιήσει βία, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ ἀκραία, γιὰ νὰ ἐπιβάλει τὰ σχέδια του καὶ ἐπειδὴ φοβᾶται ἀκόμα καὶ τὸν πιὸ μικρὸ ὑπηρέτη τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς Εκκλησίας. 
Ὁ ἀληθινὸς ποιμένας ὅμως ὑπερασπίζεται ἀκόμα καὶ μὲ τὴν ζωή του τὴν ἀλήθεια, τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ὑπηρέτες Του. Δὲν δέχεται συγκαταβάσεις, οὔτε κάνει οἰκονομίες ὅταν ὁ Θεὸς ὑβρίζεται καὶ ὅταν τὰ τέκνα Του διώκονται. Ἂς τὸ ἀκούσουν αὐτὸ οἱ σημερινοὶ καλύπτοντες τὴν δειλία τους ἢ τὴν ἀποφασιστικότητά τους μὲ τὴν δικαιολογία τῆς οἰκονομίας, ἐπιτρέποντας στοὺς ψευδοποιμένες νὰ λυμαίνονται τὸ ποίμνιο τῆς ἐκκλησίας.

Ἂς δοῦμε τώρα τὴν στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὸ ἐρώτημα ἂν ἀποτειχίστηκε καὶ πῶς ἀποτειχίστηκε. Δύο παραδείγματα, πιστεύω, εἶναι τὰ πιὸ χαρακτηριστικά: τὸ παράδειγμα τῶν κατηχουμένων, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ βαπτιστοῦν τὸ Μ. Σάββατο, τὸ Σάββατο ποὺ ἔλαβε μέρος ἡ σφαγὴ τῶν πιστῶν μέσα στὸν ναό, πρὶν τὴν τελικὴ ἐξορία τοῦ Χρυσοστόμου, καὶ τῶν πιστῶν Χριστιανῶν ποὺ ἔμειναν στὴν πόλη μετὰ τὴν ἐξορία τοῦ Ἁγίου. Διαβάζουμε (ἀπὸ σελ. 217):

«Τὸ Σάββατο ἐκεῖνο, στὸ ὁποῖο σχεδιάστηκε ἡ ἐπίθεση, παρευρίσκοντο στὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ χιλιάδες κατηχουμένων. Φοροῦσαν λευκοὺς χιτῶνες καὶ περίμεναν νὰ βαπτισθούν. 
Τὴν στιγμὴ ποὺ ἐμφανίστηκαν οἱ στρατιῶτες, ὁπλισμένοι μέχρι τὰ δόντια, ἕνα μέρος τῶν κατηχουμένων, ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιά, ἦταν ἤδη στὸ νερὸ τοῦ βαπτιστηρίου 
Οἱ στρατιῶτες εἰσέβαλλαν στὰ ἐνδότερά του ναοῦ καὶ στὸ βαπτιστήριο. Πέταξαν τοὺς ἱερεῖς μὲ τὰ ἄμφιά τους στὸ νερὸ τοῦ βαπτιστηρίου καὶ τὸ νερὸ βάφτηκε κόκκινο ἀπὸ τὸ άμα. 
Οἱ κατηχούμενοι, ὅσοι γλύτωσαν, ἄφησαν τὴν ἐκκλησία καὶ βγῆκαν γυμνοὶ στοὺς δρόμους…

Ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος ἁλυσοδενόταν σὰν νὰ ἦταν ἐγκληματίας, οἱ κατηχούμενοι μαζεύτηκαν στὰ δημόσια λουτρὰ τῆς πόλης, στὶς θέρμες τοῦ Κωνστάντιου, γιὰ νὰ βαπτισθοῦν ἐκεῖ. Ἱερεῖς καὶ πιστοί, ἔστησαν ἐκεῖ μία Ἁγία Τράπεζα καὶ συνέχισαν τὴν Θ. Λειτουργία. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κατηχουμένους ἔφεραν πληγὲς ἀπὸ μαχαίρια καὶ δόρατα, μώλωπες ἀπὸ γροθιὲς καὶ κλωτσιές. Ἀλλὰ (σσ. παρόλα αὐτά) ἤθελαν νὰ γίνουν Χριστιανοί. Ἐπέμεναν νὰ βαπτισθούν. 
Ἔψελναν ὕμνους στὸν Θεὸ ποὺ ἀντηχοῦσαν σὲ ὅλη τὴν πόλη. Οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἦταν εὐχαριστημένοι μὲ τὴν ἐξέλιξη τῆς ἐπίθεσης. Δὲν εἶχαν ἐξοντωθεῖ ὅλοι οἱ πιστοὶ καὶ οἱ κατηχούμενοι. Καθησύχασαν τὸν αὐτοκράτορα, ὅτι θὰ μιλήσουν μὲ τὸν Θεὸ καὶ θὰ τὸν ἐξευμενίσουν. 
Μετὰ πῆγαν στὸν διοικητὴ Ἀνθέμιο καὶ ἀπαίτησαν νὰ συνεχίσει τὴν καταδίωξη, γιατί οἱ πιστοὶ μαζεύτηκαν τώρα στὰ λουτρά. Ὁ διοικητὴς δίσταζε. Στὴν πραγματικότητα φοβόταν τὸν Θεό. Ὁ διοικητὴς δὲν ἦταν ἐπίσκοπος, ποὺ μποροῦσε νὰ ἐξαιρέσει τὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ ἄλλα…. Ἀπάντησε στὸν ἐπίσκοπο Ἀκάκιο καὶ στὸν ἐπίσκοπο Ἀντίοχο, ὅτι θὰ τοὺς διαθέσει τὰ στρατεύματα, ἀλλὰ πρέπει αὐτοὶ οἱ ἴδιοι νὰ τεθοῦν ἐπικεφαλεῖς. Οἱ ἐπίσκοποι ἦταν ἱκανὲς προσωπικότητες γιὰ ἕνα τέτοιο ἔγκλημα… Τὰ στρατεύματα ποὺ διοικοῦντο ἀπὸ ἐπισκόπους, ἱερεῖς καὶ διακόνους διέκοψαν τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος. Ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν ἦταν μεγαλύτερος ἀπὸ αὐτὸν στὸν καθεδρικὸ ναό… Ὅσοι γλύτωσαν κατέφυγαν στοὺς ἀγρούς. Ἐκείνη τὴν ὥρα περνοῦσε ὁ Ἀρκάδιος μὲ τὴν Εὐδοξία καὶ τὴν φρουρά του. 
Ὁ Ἀρκάδιος ρώτησε τὴν Εὐδοξία, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ μὲ τοὺς λευκοὺς χιτῶνες. Αὐτὴ ἀπάντησε, ὅτι εἶναι αἱρετικοί. Τότε ὁ Ἀρκάδιος διέταξε τὴν ἔφφιπη φρουρὰ νὰ τοὺς ἐπιτεθεῖ. 
Δὲν γλύτωσε κανένας…

Ἐνῶ γίνονταν αὐτὰ ἐνθρονίστηκε ἕνας καινούργιος ἀρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως, ὁ Ἀρσάκιος, ὁ ἀδελφός του προκατόχου τοῦ Χρυσοστόμου Νεκταρίου. Ὁ Παλλάδιος ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ἀρσάκιος εἶχε τὴν γλωσσικὴ ἱκανότητα ἑνὸς ψαριοῦ καὶ τὴν ρητορικὴ ἑνὸς βατράχου 
Οἱ Χριστιανοὶ τῆς πόλης ἔμειναν πιστοὶ στὸν Χρυσόστομο. Ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται στοὺς ναοὺς ποὺ μνημονευόταν ὁ Ἀρσάκιος. Ὅποιος ἀρνιόταν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἀρσάκιο καταδικαζόταν σὲ ἐξορία ἢ θάνατο καὶ ἔκαναν κατάσχεση τῆς περιουσίας του. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Χρυσοστόμου, ἀφοῦ δὲν εἶχαν πιὰ ναούς, ἔκαναν τὴν Θ. Λειτουργία σὲ ἰδιωτικὲς κατοικίες. Ὅταν τὸ μάθαιναν αὐτὸ οἱ κρατικοὶ ὑπάλληλοι, τότε ἔκαναν κατάσχεση τῆς κατοικίας. 
Οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰωάννου κατέφευγαν τότε στὸ δάσος. Στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐμφανίστηκε ἕνας νόμος, ὁ ὁποῖος ὑπάρχει στὸν Θεοδοσιανὸ Κώδικα καὶ ἀναφέρει ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὶς Θ. Λειτουργίες στοὺς ναοὺς καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἁγίους Ἐπισκόπους Πορφύριο Ἀντιοχείας, Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καὶ Ἀρσάκειο Κων/πόλεως. 
Ὁ χρονογράφος Νικηφόρος γράφει περὶ αὐτοῦ του νόμου: “Ὅταν κάποιος ἐπίσκοπος ἀρνιόταν νὰ ἔχει κοινωνία μὲ τὸν Θεόφιλο, Ἀρσάκιο καὶ τὸν Πορφύριο, ἔχανε τὸν θρόνο του καὶ τὴν περιουσία του”. Ὅποιος ἦταν ὀπαδὸς τοῦ Χρυσοστόμου, ἔχανε ἐπίσης ὅλη του τὴν περιουσία…

Ὅλοι κρύβονταν. Ὁ Παλλάδιος ἀναφέρει τὴν περίπτωση ἑνὸς ἐπισκόπου, ὀπαδοῦ τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἄφησε τὸ δωμάτιο, ποὺ τοῦ παραχώρησε ὡς καταφύγιο ἕνας φίλος, γιὰ τρία χρόνια. Ἄλλοι ἀσκοῦσαν ἐπαγγέλματα γιὰ νὰ μὴν ὑπογράψουν ἐναντίον τοῦ Χρυσοστόμου. Ὁ ἐπίσκοπος Βρίσσων, ἀδελφός του Παλλάδιου, ἔγινε κηπουρὸς γιὰ νὰ μὴν ὑπογράψει. Ὁ ἐπίσκοπος Τρωάδος ἀγόρασε μία βάρκα καὶ ἔγινε ψαράς. Παρόλα αὐτὰ ἦταν δύσκολο νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὴν μανία τῶν ἐπισκόπων. Ὅπου ἔβρισκαν ὀπαδὸ τοῦ Χρυσοστόμου τὸν ἁλυσόδεναν σὰν ἕναν δολοφόνο».

Τί νὰ πρωτοθαυμάσει κανεὶς διαβάζοντας αὐτὲς τὶς γραμμές! Τὴν πίστη τῶν κατηχουμένων, ποὺ ἀντὶ νὰ σκανδαλισθοῦν, ὅπως σίγουρα θὰ κάναμε ἐμεῖς σήμερα λέγοντας «τί χριστιανοὶ εἶναι αὐτοί, ποὺ σφάζουν καὶ σκοτώνουν; δὲν βαπτιζόμαστε», παρόλα αὐτὰ ἔμειναν πιστοὶ στὴν ἀπόφασή τους νὰ βαπτισθοῦν καὶ τελικὰ βαπτίσθηκαν ὄχι μὲ νερὸ ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου; Τὴν ὁμοιότητα τῶν ἐπιχειρήματων τῶν διωκτῶν τοῦ Χρυσοστόμου καὶ τῶν ὀπαδῶν του ποὺ μέχρι αἱρετικοὺς τοὺς ἀνακήρυξαν καὶ τοὺς ἐδίωκαν παντοῦ, μὲ τὰ σημερινὰ ἐπιχειρήματα τῶν σημερινῶν ἐπισκόπων; Τὴν πίστη τῶν ὀπαδῶν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου, ποὺ ἀψήφισαν ὅλες τὶς συνέπειες καὶ ὅλους τους κινδύνους, ἀκόμα καὶ τὸν θάνατο, καὶ ἔμειναν πιστοὶ στὸν Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, στὸν ἀληθινὸ ποιμένα καὶ ἐπίσκοπο; Ἢ νὰ θαυμάσει κανεὶς τὰ ψέματα ποὺ μᾶς λένε σήμερα περὶ σχίσματος, ὅταν ἀποτειχισθεῖ κανεὶς γιὰ θέματα πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης; Μπορεῖ, ἐπίσης νὰ μὴν ἐπισημάνει κανεὶς τὰ περὶ δυνητισμοῦ ψευτοεπιχειρήματα κάποιων ποιμένων στὴν ἐφαρμογὴ τῶν κανόνων, ὅταν βλέπουμε τὴν ξεκάθαρη στάση τῶν πιστῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης· ἢ ἤσουν μὲ τὸν Ἅγιό του Θεοῦ ἢ ἀπέναντί του καὶ ἢ κοινωνοῦσες μὲ τοὺς διῶκτες του ἢ συνεργαζόσουν. Μέση κατάσταση δὲν ὑπῆρχε οὔτε εὐσέβεια ἄνευ κόστους καὶ μάλιστα βαρέους. Περὶ Ποῦ, ἀλήθεια, βλέπουν οἱ «δυνητιστές» σήμερα τὸ ἕνα χιλιοστὸ ἰδιαιτέρων συνθηκῶν ποὺ νὰ ἐπιτρέπουν τὴν ἐφαρμογὴ μίας γενικῆς ἀτελείωτης χρονικὰ οἰκονομίας; Δημεύουν σήμερα τὶς περιουσίες μας; Ἐξοριζόμαστε; Βασανιζόμαστε; Θανατωνόμαστε; Ποιές εἶναι αὐτὲς οἱ ἰδιαίτερες συνθῆκες; Κι ἂν εἶναι ἡ ἀπόσταση ἢ ὁ συχνὸς ἐκκλησιασμός, τότε τί νὰ ποῦν οἱ Χριστιανοὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης; Πῶς θὰ τολμήσουμε νὰ ἐπαινέσουμε τοὺς κατηχουμένους ἢ τοὺς πιστοὺς τῆς τότε ἐποχῆς, ὅταν δὲν πράττουμε οὔτε κἂν τὸ ἐλάχιστο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔπραξαν ἐκείνοι, καὶ μάλιστα ὄχι γιὰ τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ γιὰ τὸν διωγμὸ τοῦ ἁγίου ἐπισκόπου τους καὶ ἐναντίον τῶν ψευδοποιμένων; Δυστυχῶς, ἂν ζούσαμε ἐμεῖς τότε, μᾶλλον θὰ εἴχαμε προδώσει ὁλοκληρωτικὰ καὶ ἐκ προοιμίου τὸν Ἅγιο. Κι αὐτὸ «κατ΄ οἰκονομίαν»!

Εἴθε ὁ βίος τοῦ Ἁγίου καὶ τὰ γεγονότα ποὺ περιλαμβάνονται σὲ αὐτὰ νὰ μᾶς φωτίσουν ἐν μετανοίᾳ καὶ ταπεινώσει νὰ ἀλλάξουμε τακτική, νὰ πράξουμε τὸ σωστὸ καὶ θεάρεστο καὶ τὴν σημερινὴ ἐποχή.

Τελειώνω μὲ μία παρατήρηση: Ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι ἡ βιογραφία τοῦ Βίργκιλ Γεωργίου ὑπερτονίζει τὸν ρόλο τοῦ Πάπα Ρώμης ἁγ. Ἰννοκέντιου καὶ κρύβει τὶς προσπάθειές του γιὰ ἐξάπλωση τῆς παπικῆς ἐξουσίας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πράγματι ὄχι μόνο ὁ ἁγ. Ἰννοκέντιος ἀλλὰ σχεδὸν ὅλοι οἱ Πάπες εἶχαν αὐτὸ τὸ σκοπό. Τὸ γεγονὸς ὅμως ὅτι ὁ Πάπας διέκοψε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὰ πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς λόγῳ τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἁγ. Ἰωάννου, καθὼς καὶ τὸ ἐγκώμιο ποὺ συνέγραψε γι’ αὐτὸν σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο, μὲ τὴν ὁποία τὸν ἀφόρισε καὶ ἡ ὁποία ἀποδεικνύει ὅτι ὁ σχολιασμός μου δὲν ἦταν ἄδικος ἢ αὐστηρός, δείχνουν τὰ ἁγνὰ αἰσθήματα καὶ τὴν ἀναγνώριση τοῦ Πάπα πρὸς τὸ πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ μεγάλου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀποτελεῖ ἐπίσης ἔνδειξη ἀληθινοῦ ποιμένος ποὺ λαμβάνει τὰ μέτρα του γιὰ νὰ προφυλάξει τὸ ποίμνιο καὶ νὰ τιμήσει τοὺς Ἁγίους. Ὡς ἔνδειξη τιμῆς στὸν ἅγιό της Ἐκκλησίας μας Ἰωάννη Χρυσόστομο, ἀκολουθεῖ ὡς ἐπίλογος τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἁγ. Ἰννοκέντιου, ποὺ παρεπιπτόντως ἀποδεικνύει γιὰ μία ἀκόμα φορὰ τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος»:

«Φωνὴ αἵματος τοῦ δικαίου Ἰωάννου βοᾶ πρὸς τὸν Θεὸ κατὰ σοῦ, βασιλεῦ Ἀρκάδιε! Διότι τὸν καιρὸν τῆς εἰρήνης ἐποίησες καιρὸ διωγμοῦ στὴν Ἐκκλησία ἐξορίζοντας τὸν ἀληθῆ ποιμένα της, μαζί του καὶ αὐτὸν τὸν Χριστό! Φεῦ, ἐξόρισες καὶ παρέδωσες τὸ ποίμνιό του σὲ μισθωτοὺς καὶ ὄχι ἀληθεῖς ποιμένες. Ἐγὼ δὲν λυποῦμαι γιὰ τὸν Χρυσόστομο, διότι εἶναι μακάριος ἐκεῖνος γιὰ τὰ μεγάλα του κατορθώματα καὶ τρισμακάριος γιὰ τὶς ἀναρίθμητους κολάσεις, τὶς ὁποῖες ὑπέμεινε, καὶ ἔλαβε τὸν κλῆρο στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ Μαρτύρων, λυποῦμαι ὅμως γιὰ τὴν ἰδική σου ἀπώλεια, διότι, γιὰ νὰ ποίησης τὸ θέλημα μίας γυναικὸς ἄφρονος, στέρησες ὅλο τὸν κόσμο τῆς μελιρρύτου διδαχῆς του.

Γιὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ ὁ ἐλάχιστος, ὁ ὁποῖος ἐπιστεύθη τοῦ Κορυφαίου τὸν θρόνο, σᾶς κανονίζω καὶ αὐτήν, χωρίζοντάς σας τῆς ἁγίας κοινωνίας τῶν θείων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων· καὶ ἂν κάποιος τολμήσει νὰ σᾶς κοινωνήσει, νὰ εἶναι καθηρημένος καὶ αφορισμένος. 
Ἐὰν δὲ καὶ ἐσεῖς βιάστε κάποιον, μὴ γένοιτο, νὰ σᾶς κοινωνήσει, καταφρονώντας τὴν Ἀποστολικὴ αὐτὴ διάταξη, νὰ εἶσθε ὡς οἱ τελῶνες καὶ ἐθνικοὶ παρὰ τῷ Ὀρθοδόξῳ συστήματι καὶ νὰ μένει ἡ ἁμαρτία ἐνώπιόν σας, ὅπως τὴν ἡμέρα τῆς κρίσεως λάβετε τὴν πρέπουσα παίδευση· τὸν δὲ Ἀρσάκιον, ποὺ τὸν βάλατε στὸ θρόνο τοῦ Χρυσοστόμου, τὸν καθαιροῦμε καὶ μετὰ θάνατον, ὡς καὶ ὅλους τους μετὰ τούτου συγκοινωνήσαντες, διότι μοιχῷ τῷ τρόπω ἔλαβε τὴν ἀξία ὁ ἀνάξιος, τὸν δὲ Θεόφιλο, ὄχι μόνον καθαιροῦμε, ἀλλὰ καὶ ἀφορίζομε, γιὰ νὰ εἶναι καὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλλότριος. Αὐτά, ποὺ ἐμεῖς δένομε στὴ γῆ, ἔτσι δένονται καὶ στὸν οὐρανὸ καθὼς ἀκοῦς στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο».

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου