Η γνήσια μετάνοια

Μετάνοια εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό. Ἐπιστροφή ὅμως σημαίνει συνάμα ἐγκατάλειψη. Ἐγκαταλείπει ὁ ἄνθωπος τήν ἁμαρτία καί ἐπιστρέφει στήν ἁγιότητα· τήν πλάνη καί ἀποδέχεται τήν ἀλήθεια· τόν κόσμο καί ξαναγυρίζει στήν κοινωνία του Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία Του.

Ἡ ἀποστασία τῆς ἁμαρτίας ἔχει τριπλή κατεύθυνση. Στρέφεται κατά τοῦ Θεοῦ, διότι ἀρνεῖται τήν κυριότητά Του. Στρέφεται κατά τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μας, γιατί ζητεῖ ὅσα ὁδηγοῦν στήν φθορά, τήν καταστροφή μας. Στρέφεται καί κατά τοῦ συνανθρώπου μας, γιατί τόν βλέπει ὅχι ὡς ἀδελφό, ἀλλά σάν ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσεως. Ἡ μετάνοια τοῦ Ζακχαίου εἶναι γνήσια, διότι ἔχει εὐδιάκριτα τά σημεῖα τῆς τριπλῆς αὐτῆς ἐπανορθώσεως καί ἐπιστροφῆς.

Ὁ Ζακχαῖος πρῶτα νικᾶ τόν κακό του ἑαυτό. Σκαρφαλώνει στό δέντρο, γιά νά δεῖ τόν Χριστό, γιατί ἦταν μικρόσωμος. Θυσιάζει τήν «ἀξιοπρέπειά» του. Τήν ἔπαρση τοῦ ἀξιώματός του, τήν αὐταρέσκεια καί τήν ἰσχυρή αὐτοπεποίθηση τοῦ πλούτου ἀντικαθιστᾶ ἡ ταπείνωση, ἡ παιδική ἁπλότητα, ἡ πίστη καί ἡ ἐπιθυμία νά δεῖ τόν Χριστό.

Ἀκολουθεῖ τό δεύτερο σκαλοπάτι. Ἡ ἀποκατάσταση τῶν συνανθρώπων του, πού ἔπεσαν θύματα τῆς ἁρπακτικῆς διαθέσεως τοῦ ἐπαγγέλματός του. Μοιράζει τήν μισή περιουσία του καί ὅσα ἄδικα τά ἀπέκτησε, τά ἐπιστρέφει εἰς τετραπλοῦν.

Ἐλεύθερος πιά, ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά, ἔχει τώρα τήν δύναμη νά πλησιάσει τόν Χριστό καί νά φθάσει στό τρίτο σκαλοπάτι, τῆς θεογνωσίας. Ὁ Κύριος ζητεῖ νά φιλοξενηθεῖ στό σπίτι του. Γιά νά ἀνταμείψει τήν γνησιότητα τῆς μετανοίας του.

Μήν ἀπατόμεθα! Χωρίς τακτοποίηση τῶν σχέσεών μας πρός τόν ἑαυτό μας καί τόν πλησίον μας εἶναι ἀδύνατο νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι στό σημεῖο αὐτό κατηγορηματικός: «Ἤ μήπως δέν ξέρετε, ὅτι ἄδικοι δέν θά κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ; Μή τρέφετε αὐταπάτες. Οὔτε πόρνοι, οὔτε εἰδωλολάτρες, οὔτε μοιχοί, οὔτε κίναιδοι, οὔτε ἀρσενοκοῖτες, οὔτε πλεονέκτες, οὔτε κλέπτες, οὔτε μέθυσοι, οὔτε ὑβριστές, οὔτε ἐκβιαστές δέν θά κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ» (Α΄ Κορ. στ΄ 9)

———————————-

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 269.

Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς ΙΕ Λουκᾶ ἀπό τόν πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό (ἀποσπάσματα).

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

https://tasthyras.wordpress.com/

Συνάντηση Με Έναν Δαιμονισμένο ! ~ ( Βίωμα Εξομολογήσεως )

~ Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού

Ενας αξιωματικός είχε στείλει τον ανηψιό του στην μονή Διονυσίου κοντά σε μένα.

Ο ανηψιός είχε ζήσει όπως είχε ζήσει….

ανεξομολόγητος… δεν είχε εξομολογηθεί ποτέ.

Είχε κάνει ένα σωρό πράγματα, (και ποιός δεν έχει κάνει), το θέμα ήταν ότι τότε έτυχε να βρίσκεται στο μοναστήρι ένας δαιμονισμένος .. Τον είχαν κρατήσει από ελεημοσύνη και αγάπη οι πατέρες.

Οποτε συναντούσε τον ανηψιό, το τι του φανέρωνε δεν λέγεται!

Οτι είχε κάνει και δεν είχε κάνει…

Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι πατέρες ήταν να τους κρατάνε χώρια, να μη συμπίπτουνε, και γίνουν επεισόδια μπροστά σε προσκυνητές… και ακούνε οι προσκυνητές, τι είχε κάνει ο νεαρός έξω στον κόσμο…

Τελικά τον καταφέρανε τον νεαρό να εξομολογηθεί…

Κι είχε κάποια ελαφριά ψυχολογικά προβλήματα. Εξω από το μοναστήρι ήταν ένας πνευματικός, πήγε εκεί εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στην ζωή του, και γυρνάει στο μοναστήρι…

Και να χει βγει τώρα στο παράθυρο ο δαιμονισμένος…

….να τον βλέπει και να φωνάζει: 

– Σε πέτυχα! Τώρα θα στα πω ολα! 

– Τώρα θα τα διαβάσω όλα! Και έκανε τα χέρια του έτσι, σαν να είχε βιβλίο και να φωνάζει: ”Και θα αρχίσω απο το εξώφυλλο δεν θα κρύψω τίποτα..!”

Και να αρχίσει.. όχι να φανερώνει όλα αυτά που χε κάνει ο νεαρός, αλλά να ουρλιάζει…

Και τι φώναζε; … Που είναι, που είναι τα; 

… Που πήγανε; … Γιατί δεν βλέπω τίποτα;!

Δεν έβλεπε πια τίποτα. Αυτή είναι η εξομολόγηση. 

Αυτό είναι το πετραχήλι του παπά…

Δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτάνουμε… 

Ολοι αμαρτάνουμε. Θα κολαστούμε γιατί δεν μετανοούμε. Γιατί δεν αγωνιζόμαστε όπως αγωνίστηκαν κι οι άγιοι…

Συνάντηση με έναν δαιμονισμένο ~ (βίωμα εξομολόγησης)

~ Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού

hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.com

«Μη λες: Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό»...

«Μη λες: «Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό». Μην απελπίζεσαι. Απλώς μην αυξάνεις τις αμαρτίες σου από απελπισία, και με τη βοήθεια του Ενός Παντελεήμονα, δεν θα ντραπείς. 

Διότι είπε: «Όποιον έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω». (Ιωάν. 6:37).

Γι' αυτό, να είσαι θαρραλέος και να πιστεύεις ότι Εκείνος είναι ο Αγνός και καθαρίζει όσους πλησιάζουν σε Αυτόν. Αν θέλεις να πετύχεις αληθινή μετάνοια, δείξε την με τις πράξεις σου. Αν έχεις πέσει στην υπερηφάνεια, δείξε ταπεινότητα· αν σε μέθη, δείξε νηφαλιότητα· αν σε μολυσμό, δείξε καθαρότητα ζωής. 

Διότι λέγεται: «Απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό». (Α' Πέτρ. 3:11)» 

Άγιος Γεννάδιος Κωνσταντινουπόλεως 

''Η Χρυσή Αλυσίδα'', 87-89

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει σήμερα ο άνθρωπος από την επερχόμενη ολική καταστροφή

Μια ενδιαφέρουσα ευχετήρια κάρτα για τα φετινά Χριστούγεννα, φιλοτεχνημένη από καλό φίλο, πρωτοψάλτη και φιλόλογο, προβάλλει ένα κείμενο με απύθμενο θεολογικό βάθος, επιλεγμένο μέσα από τα έργα του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου.

Η συνειδητοποίηση και κατάκτηση του κειμένου αυτού, αν διαβαστεί προσεκτικά, οδηγεί σε αποκαλυπτική γνώση. Εξάλλου, ο ίδιος ο Άγιος Συμεών μαρτυρεί στα έργα του ότι και μόνο η ανάγνωση των λόγων του αποτυπώνει στην ψυχή, μυστικώ τω τρόπω, τα ένθεα νοήματά τους και μεταγγίζει την ιερή χάρη τους.

Στο συγκεκριμένο απόσπασμα αποτυπώνεται με ενάργεια μια συντριπτική λυτρωτική διάσταση και αλήθεια που αφορά στην κατά σάρκα γέννηση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο άνθρωπος από την πτώση της παρακοής μέχρι σήμερα παραμένει τραγικά δυστυχισμένος, λόγω της απομάκρυνσής του από τον Θεό και μάλιστα διάκειται εχθρικά προς τον Θεό. Όσο μεγαλύτερη η απομάκρυνση, όπως συμβαίνει τώρα στην εποχή μας, τόσο μεγαλύτερος ο πόνος και το χάος. Αυτή είναι όλη η αιτία της δυστυχίας του που επιφέρει την έλλειψη της ειρήνης. Ο μόνος τρόπος της ειρήνευσης είναι η συμφιλίωσή του με τον Θεό. Το πώς θα γίνει αυτό, μας το εξηγεί ο Άγιος Συμεών.

Πρώτη και απαραίτητη προϋπόθεση είναι η διάθεση μετανοίας, η ειλικρινής και μετά συντριβής συναίσθηση των αμαρτιών του, δηλαδή το πένθος της ψυχής του για τα κρίματά της, η δίψα για τον Θεό. Τότε σιγά-σιγά καθαρίζεται η ψυχή και γίνεται σαν καθρέφτης καθαρός.

Η ψυχή που έγινε τέτοια, θα δει εξάπαντος τον Θεό μέσα της, συμφιλιώνεται μαζί Του και επέρχεται ειρήνη ανάμεσα στον Θεό και σ’ εκείνη που μέχρι πριν ήταν εχθρική απέναντί Του. Τότε αυτή η ψυχή μακαρίζεται ως ειρηνοποιός και ο άνθρωπος γίνεται υιός Θεού κατά τον μακαρισμό: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται». Αυτή είναι η αληθής έννοια του ειρηνοποιού ανθρώπου και όχι όπως απλά την αντιλαμβανόμαστε. Κατά τον Άγιο Συμεών ειρηνοποιός είναι ο άνθρωπος που συμφιλιώθηκε με τον Ιησού Χριστό, ο οποίος τον συμφιλιώνει έτσι με τον Πατέρα Του, με τον οποίο ήταν πριν εχθρός Του.

Για τον λόγο αυτό ήρθε στον κόσμο ο Ιησούς και έγινε άνθρωπος, για να ενώσει τα διεστώτα, τον αποξενωμένο άνθρωπο με τον Θεό. Ο Ιησούς λαμβάνει σάρκα από τη σάρκα μας και σε μας μεταδίδει το Άγιο Πνεύμα.

Μόνο με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος ειρηνεύει βρίσκοντας τη χαμένη ευδαιμονία και τον παράδεισο μέσα του. Αλλιώς, δεν βλέπει Θεού πρόσωπο κατά κυριολεξία.

Όμως ο άνθρωπος δεν θέλει να ζει με τον Θεό, γιατί προτιμά να ζει με τα πάθη του που μόνο τον καταστρέφουν. Στη δαιμονική λαίλαπα της εποχής μας όμως, που οδηγεί μα μαθηματική ακρίβεια σε ολική καταστροφή, δεν υπάρχει κάτι άλλο πλέον που μπορεί να τον σώσει. Γι’ αυτό, όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσει, τόσο το καλύτερο.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους.

Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, με περήφανο και ειρωνικό ύφος. Ήρθε επειδή μια συγγενής του, που τον αγαπούσε, τον έπεισε «να πάει να δει εκείνον τον καλόγερο που λένε πως είναι άγιος...». 

Μπαίνει μέσα στο μοναστήρι, και βρίσκει τον Γέροντα να στέκεται ήρεμος και χαμογελαστός.

Ο άνθρωπος δεν περίμενε χειραψίες. Πάει να πει μια κουβέντα, αλλά ο Άγιος τον κοιτάζει κατάματα και του λέει γλυκά, χωρίς καν να τον ξέρει:

— Παιδί μου… αυτός που λες πως δεν υπάρχει, σε περιμένει κάθε βράδυ που κλαις μόνος σου...

Ο άθεος ταράχτηκε... Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν ήξερε πως τα βράδια, μόνος του, του ξέφευγαν δάκρυα και λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»

Ο Γέροντας του χαμογέλασε, του έπιασε απαλά το χέρι και του είπε:

— Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους. 

Μην Τον φοβάσαι. Αυτός θα σε βάλει στον Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός — αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ.

Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τα κλάματα. Τον έπιασε με λυγμούς. Εκείνη τη μέρα εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του. Έμεινε στο μοναστήρι 3 μέρες. Όταν έφυγε, ήταν άλλος άνθρωπος.

Και χρόνια μετά, όταν ξαναήρθε για να προσκυνήσει, είπε σε κάποιον:— Εγώ πίστεψα στον Θεό, γιατί ένας άνθρωπος που δεν με ήξερε, μου μίλησε για την καρδιά μου, σαν να την κρατούσε στα χέρια του.

Ο Θεός δεν λέγει γιατί ψεύδεσαι, γιατί σκότωσες, γιατί έκανες εκείνην την αμαρτία... Ποτέ δεν θέτει αυτά τα ερωτήματα αφού ξέρει την απάντηση...

Η ερώτησή Του είναι: Γιατί δεν έρχεσαι σε εμένα να σε θεραπεύσω, να σε ξεκουράσω, να σε παρηγορήσω; Έλα να σε ξεκουράσω, να σε παρηγορήσω, να σε πάρω στην αγκαλιά Μου...

Μοναχή Σιλουανή Βλάντ

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Ἁμάρτησες; Νά πενθήσεις καί σβήνει ἡ ἁμαρτία...

Ἁμάρτησες; Νὰ πενθήσεις καὶ σβήνει ἡ ἁμαρτία. 

Εἶναι τόσο κουραστικὸ αὐτό; 

Δὲν σοῦ ζητάω τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο νὰ λυπηθεῖς γιὰ τὴν ἁμαρτία...

Ἱερός Χρυσόστομος

Ποτέ δέν ἐγκαταλείπει ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο...

Ποτὲ δὲν ἐγκαταλείπει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ἐπειδὴ συνέβη ἁπλῶς ὁ λογισμός του προσωρινὰ νὰ ἔχει παρασυρθεῖ ἀπὸ κάποια αἰτία καὶ νὰ ἔχει ἐκτραπεῖ ἀπό τόν ὀρθό δρόμο. 

Ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπει τὸν ἄνθρωπο μόνον ὅταν ἡ διάνοιά του ἐμμείνει στὴν ἐκτροπή.

Διότι δεν κρίνει οὔτε παιδεύει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο ἀπό μία ἀκούσια κίνηση τοῦ λογισμοῦ του πρὸς τὸ κακό, ἐπειδὴ παρασύρθηκε πρὸς αὐτό, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη προσωρινά συγκατατέθηκε σὲ αὐτὴν τὴν κίνηση. Καὶ ἄν, ἐκείνη τὴν ὥρα τῆς πτώσεως, ἐμεῖς ἀνανήψομε καὶ μετανοήσομε καὶ ἔλθομε σὲ κατάνυξη, τότε δὲν θὰ μᾶς ζητήσει λόγο ὁ Θεὸς γι᾿ αὐτό μας τὸ πλημμέλημα.

Θὰ μᾶς ζητήσει, ὅμως, λόγο γιὰ ἐκεῖνο τὸ πλημμέλημα ποὺ συνετελέσθηκε ὅταν ἡ διάνοια ὄχι μόνο κατὰ ἀλήθειαν καὶ ξεκάθαρα ἐξέκλινε πρὸς τὸ πάθος καὶ ἔκανε συγκατάθεση καὶ ἡ προαίρεσή της στράφηκε πρὸς τὴν ἱκανοποίησή του ἐπειδὴ τὸ θεώρησε πρέπον καὶ ὠφέλιμο γι᾿ αὐτήν, ἀλλὰ καὶ ὅταν δὲν διέκρινε ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔκανε ἦταν ἀντίθετο μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δὲν ἔπρεπε σὲ καμία περίπτωση νὰ συναινέσει.

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

(Τὰ Εὑρεθέντα Ἀσκητικά Τόμος Β'.

σελ. 279-280 Ἐκδόσεις Ἄθως)

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ «Ἀγαπήσατε τόν Θεό μέ ὅλη σας τήν ψυχή καί καρδιά, καί τηρεῖτε τίς ἐντολές Του»

Στίς πονηρές ἡμέρες μας κινδυνεύει ὅλος ὁ κόσμος νά ἀπωλεσθῇ γιά τίς πολλές ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, ἐνῷ βλέπουν τούς κινδύνους (πολέμους, λοιμούς, λιμούς, σεισμούς, καταποντισμούς κ.λ.π.), ὅχι μόνον δέν μετανοοῦν καί δέν διορθώνονται οἱ ἄνθρωποι, ἀλλά γίνονται χειρότεροι. Γίνονται ἄπιστοι, ἀσεβεῖς, βλάσφημοι, ὑπερήφανοι, φθονεροί, ψεῦστες, ἄδικοι, κλέπτες, ἅρπαγες, συκοφάντες, ἀσελγεῖς, ἀκόλαστοι, ἄγριοι, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι, ἄσπονδοι, προδότες, προπετεῖς, ὑποκριτές, δόλιοι, πανοῦργοι, φονεῖς, κακοῦργοι.

Φυλαχθῆτε, παιδιά μου, ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς γενεᾶς αὐτῆς τῆς πονηρᾶς, σκολιᾶς, διεστραμμένης καί διεφθαρμένης.

Ἀγαπήσατε τόν Θεό μέ ὅλη σας τήν ψυχή καί καρδιά, καί τηρεῖτε τίς ἐντολές Του.

Ἀπό τό βιβλίο «Σοφές Πατρικές διδαχές καί σωτήριες ἀλήθειες τοῦ Ὁσίου γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου», τῶν ἐκδόσεων ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ 

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ο ΤΡΩΓΩΝ ΜΟΥ ΤΗ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΠΙΝΩΝ ΜΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ΕΧΕΙ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ, ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΕΚ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΩΗΝ

ΙΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΕΙΣ ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΥΤΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΣΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ ΔΕΙΝΑ (ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΚΑΡΙΣΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑΣ ΤΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ)

ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΚΕΠΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

+++

Εγώ, άνθρωπε ειμί η ζωή, Εγώ η οδός, 

Εγώ η αλήθεια στο ψέμα αυτής της αποστατούσας,

γήινης τώρα εδώ πορείας 

όπου τα πάντα έχουν γίνει οδό αμαρτίας.

Εγώ η ουσία, η άγουσα στην ΑΝΩ ΒΑΣΙΛΕΙΑ, 

Εγώ το νήμα της ζωής σου, ψυχή κρατώ, 

Εγώ αν το κρίνω, κόβω αυτό. 

Εγώ είμαι παιδί μου το φως στο σκότος σου το ψυχικό, 

Εγώ η χαρά σου στα σκοτάδια της καρδιάς σου, 

Εγώ η αιώνια σου ευτυχία, 

Εγώ το νόημα, το βάθος, η ουσία. 

Εγώ Η ΣΩΤΗΡΙΑ, 

άνευ Εμού ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ, 

εσύ γίνεσαι ευθύς δούλος, 

παίγνιο στας παγίδας του πονηρού. 

Εγώ μόνο το μπορώ εσέ να ελευθερώσω, 

Βασιλεία άρρητη, αιώνια να σου δώσω, 

Εγώ η Θεϊκή υπόσταση για εσένα, 

γιατί σε ρωτώ αποβάλλεις ως άφρων Εμένα; 

Γιατί το σώμα και το αίμα μου εσύ δεν παίρνεις; 

Γιατί παιδί μου τη θυσία μου την Σταυρική αποφεύγεις;

Γιατί ως μωρός ενεργείς; 

Σε ρωτώ, απάντησε μου ψυχή. 

Εγώ τας αμαρτίας σου συγχωρώ, 

όταν με συναίσθηση ταπεινώσεως μου πεις: 

«ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ ΜΕΤΑΝΟΩ».

Γιατί στο Ιερό μυστήριο της εξομολογήσεως δεν πλησιάζεις;

Γιατί εθελοντικά, ασύνετα στον εαυτό σου,

υπογραφή καταδίκης αιώνιας βάζεις; 

Γιατί θες στης κολάσεως τα τοπία να εισέλθεις,

σε φοβερά οδύνη να ζήσεις όταν εσύ αποδημήσεις;

Τώρα ίσως στη λέξη ΚΟΛΑΣΗ γελάς ειρωνικά, 

ΜΑ ΘΑ ΤΗΝ ΒΡΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ. 

Τότε όμως αργά για μετάνοια, 

θα ‘χει λήξει η Θεϊκή μου μακροθυμία, 

την σπατάλησες εσύ στην γήινη σου πορεία, 

όταν ασύνετα έπαιζες, ως άσωτος, 

με τον θάνατο της αμαρτίας. 

Σου ‘δινε ο πονηρός, διά αυτής, 

μια παροδική ηδονή στιγμής 

κι εσύ παιδί μου τον ακολουθούσες, 

την θυσία του Γολγοθά, του Σταυρού μου κάτω πετούσες.

Νόμιζες πως αιώνια στη γη θα ζούσες, 

ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΟΥΣΕΣ, 

κορόϊδευες ίσως ΤΑ ΑΓΙΑ ΕΤΟΥΤΑ ΓΡΑΠΤΑ 

που σου ΄διδαν τα πιστά μου παιδιά.

Τα περνούσες για ανθρωπινά, 

όμως όπου ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΛΑΛΕΙ,

ο άνθρωπος πρέπει να βάζει μόνο το ΑΜΗΝ.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΓΙΣΤΑ ΔΕΙΝΑ, 

ΓΟΡΓΑ ΘΑ ΤΑ ΒΡΕΙΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ, 

ΑΛΙ ΤΟΤΕ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΙΘΟΥΝΤΕΣ,

ΣΤΟΥΣ ΜΗ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝΤΕΣ.

Διάδωσε το Άγιο μου γραπτό, 

μήπως κάποια ψυχή σωθεί 

έστω στο ύστατο λεπτό.

ΑΜΗΝ ΚΥΡΙΕ, 

ΓΕΝΟΙΤΟ

+++

https://oimos-athina.blogspot.com

«Ἀδελφοί, ἰδοὺ ὁ καιρὸς τῆς μετανοίας!»

Κωφίδης Εὐάγγελος

Τῌ ΠΕΜΠΤῌ ΠΡΟ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Εἰς τὰ Ἀπόστιχα τῶν Αἴνων, Ἰδιόμελον Ἦχος πλ. α’ 

Δεῦτε πρὸ τέλους πάντες ἀδελφοί, ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, προσέλθωμεν τῷ εὐσπλάγχνῳ Θεῷ, τὰς βιωτικὰς περιστάσεις ἀπορρίψαντες, τῶν ψυχῶν τὴν φροντίδα ποιησώμεθα, τῶν βρωμάτων τὰς ἡδονάς, δι’ ἐγκρατείας βδελυξάμενοι, τῆς ἐλεημοσύνης ἐπιμελησώμεθα· δι’ αὐτῆς γὰρ ὡς γέγραπται, ἔλαθόν τινες ξενήσαντες Ἀγγέλους, θρέψωμεν διὰ τῶν πενήτων, τὸν θρέψαντα ἡμᾶς οἰκεία σαρκί, ἐνδύσωμεν ἑαυτούς, τὸν ἀναβαλλόμενον τὸ φῶς ὥσπερ ἱμάτιον, ἵνα ταῖς πρεσβείαις τῆς ἀχράντου Θεοτόκου, καὶ Παρθένου Μητρός, τῆς ἀφέσεως τυχόντες τῶν ἁμαρτιῶν, ἐν κατανύξει πρὸς αὐτὸν ἐκβοήσωμεν· Κύριε ῥῦσαι ἡμᾶς, τῆς ἐξ εὐωνύμων ἀποφάσεως, καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς, τῆς ἐκ δεξιῶν σου παραστάσεως, ὡς ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος.

Μὲ τρυφερὴ ἀνησυχία, σὰν μιὰ μητέρα ποὺ φοβᾶται γιὰ τὰ παιδιά της, ἡ Ἐκκλησία μᾶς φωνάζει: «Σηκωθεῖτε, πρὶν εἶναι ἀργά! Ἕτοιμοι, πρὶν ἔρθῃ ὁ Χριστός!» Τί θὰ βροῦμε, ἀδελφοί, ἂν ἀργήσουμε; Μιὰ κλειστὴ πόρτα ποὺ δὲ θὰ ξανανοίξει… Ἀλλὰ ὁ Θεός, ὁ Πατέρας ὁ πλούσιος στὸ ἔλεος, δὲ μᾶς απειλεῖ – μᾶς παρακαλεῖ: «Ζῶ ἐγώ, λέει ὁ Κύριος, δὲν θέλω νὰ πεθάνει ὁ ἁμαρτωλός, ἀλλὰ νὰ γυρίσει στὸ καλὸ καὶ νὰ ζήσει!» (Ἰεζ. 33:11). Ὅμως ἡ φωτιὰ τῆς ἀγάπης Του, ποὺ καίει κάθε ψεύδος, θὰ κάψει τὰ ξερά χόρτα – τὶς ματαιότητες, τὶς πλάνες, τὴ ψυχρὴ ἀδιαφορία.

Ἡ καθαρὴ καρδιά καὶ τὸ ἔλεος

Ὁ Κύριος δὲν μᾶς λέει ἁπλῶς νὰ νηστεύωμεν, ἀλλὰ νὰ «φροντίζωμεν τὶς ψυχὲς μας». Τί ὠφελεί, ἀδελφοί, νὰ ἀγχώνομαι γιὰ τὸ φαγητό, ἂν ἡ ψυχή μου πεθαίνει τῆς πείνας; Ἡ νηστεία χωρὶς ἔλεος εἶναι σὰν σκελετὸς χωρὶς ζωή. Ὅταν ὅμως ἡ νηστεία πάει μαζὶ μὲ τὸ ἔλεος, τότε γινόμαστε «ξενοδόχοι ἀγγέλων», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. 13:2 : διά ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους). Ναί! Ὅταν δίνουμε στὸν φτωχό, στὸν Χριστὸ δίνουμε, Ἐκεῖνον ποὺ ταπείνωσε τὸν ἑαυτό Του στὸν Σταυρό, γιὰ νὰ μᾶς ὑψώσῃ! 

Ἡ μεγάλη ἐπιλογή: Ἡδονὴ ἢ Ζωή;

Ὁ κόσμος κηρύττει: «Φάγε, πιὲ, διασκέδασε!» Ἡ Ἐκκλησία ὅμως φωνάζει: «Ἔγειρε, νεκρὲ, καὶ ἀνάστα!» (Ἐφεσ. 5:14 : ἔγειρε ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν). Ἡ ἐγκράτεια δὲν εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς ζωῆς, ἀλλὰ ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς ἁμαρτίας. Ὅταν γυρίσω τὴν πλάτη στὶς ἡδονὲς τῆς σαρκός, τότε ντύνομαι τὸν Χριστό, Ἐκεῖνον ποὺ «ἐνέδυσε φῶς σὰν ροῦχο» (Ψαλμ. 103:2 : ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον). Καὶ τότε, ἐλεύθεροι ἀπὸ τὰ δεσμά, φωνάζουμε μὲ δάκρυα: «Κύριε, σῶσον ἡμᾶς ἀπὸ τὴν ἀπόφασιν τῶν ἐξ εὐωνύμων!»

Ἡ Παναγία ποὺ μεσολαβεῖ

Ἀλλὰ πῶς θὰ τολμήσουμε νὰ πλησιάσουμε τὸν τρομερὸ θρόνο τῆς κρίσης; Μόνο μὲ τὴν μεσολάβηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Μητέρας τοῦ Ἐλέους! Ἡ δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ μαλακώνει ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς Μητέρας Του.Ὅπως στή Κανὰ τῆς Γαλιλαίας, ἔτσι καὶ σήμερα ἡ Παναγία λέει στὸν Υἱό Της: «Δὲν ἔχουν κρασί!» – κρασὶ μετανοίας, κρασὶ ἐλέους. Καὶ ὁ Κύριος, ὁ φιλάνθρωπος, μετατρέπει τὸ νερὸ τῆς καρδιᾶς μας σὲ κρασὶ χαρᾶς. 

Τὸ τέλος: Ἡ μεγάλη ἐλπίδα 

Ἀγαπητοί, ἡ ζωὴ μας εἶναι μιὰ εὐκαιρία νὰ μετανοήσουμε, νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ δώσουμε. Ἂν σήμερα ἀκούσουμε τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου, ἂς μὴν σκληρύνουμε τὶς καρδιὲς μας (Ψαλμ. 94:8). Τὸ ἔλεος, ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια – αὐτὸς ὁ τετράπλευρος δρόμος τῆς σωτηρίας. Καὶ τότε, στὴ φοβερὴ μέρα τῆς κρίσης, ἀντὶ νὰ ἀκούσουμε: «Ἀποχωρεῖτε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν!» (Ματθ. 7:23), θὰ ἀκούσουμε τὴν γλυκειὰ φωνή: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου!» (Ματθ. 25:34). 

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ τὰς πρεσβείας τῆς Παναγίας Σου Μητρός. Ἀμήν.

https://tasthyras.wordpress.com/

Ἁμάρτησες; Νά πενθήσεις καί σβήνει ἡ ἁμαρτία...

Ἁμάρτησες; 

Νὰ πενθήσεις καὶ σβήνει ἡ ἁμαρτία. 

Εἶναι τόσο κουραστικὸ αὐτό; 

Δὲν σοῦ ζητάω τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο νὰ λυπηθεῖς γιὰ τὴν ἁμαρτία...

Ιερός Χρυσόστομος 

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Επισκέψεις της θείας χάριτος...

Επισκέψεις της θείας χάριτος, μπορεί να δεχτεί ακόμη και άνθρωπος που δε βρίσκεται ούτε στο στάδιο της κάθαρσης, ακόμη κι ένας εγκληματίας...

Πρόκειται κατ’ ουσίαν για προσκλήσεις από το Θεό. Αν ο άνθρωπος ανταποκριθεί, τότε βιώνει τη συγκλονιστική κατάσταση της μετάνοιας...

''ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ' αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ' ἐμοῦ...'' ~ Αποκάλυψη του Ιωάννη, κεφάλαιο 3, 20

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει…»

Όποιος θέλει να σωθεί πρέπει να έχει την καρδιά του σε κατάσταση μετανοίας και συντριβής: «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψαλμ. ν’, 19).

Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Δεν χρειάζεται να δώση ο άνθρωπος άλλο τίποτε σάν αντάλλαγμα για την ψυχή του παρά το να γνωρίζη τον εαυτό του πως είναι μηδέν. Και με αυτό θα προσφέρη στον Θεό «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην», η οποία είναι η μόνη θυσία που αρμόζει να προσφέρεται στο Θεό από κάθε ευσεβή άνθρωπο.

Και αυτήν μόνο την θυσία δεν πρόκειται να εξουδενώση ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τον άνθρωπο πως δεν έχει άλλο τίποτε δικό του να του προσφέρη σάν θυσία, καθώς λέγει και ο Δαυΐδ: «Ότι ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν ολοκαυτώματα ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει».

Με αυτήν την θυσία και σώθηκαν και σώζονται και θα σωθούν βασιλείς, δυνάστες, ευγενείς, δυσγενείς, σοφοί, αμαθείς, πλούσιοι, φτωχοί, ζητιάνοι, άδικοι, πλεονέκτες, άνομοι, ασελγείς, φονιάδες και κάθε είδος αμαρτωλών.

Και το βάθος αυτής της θυσίας πρέπει να μετράται με το μέτρο των αμαρτημάτων δηλαδή κατά τις αμαρτίες που έκανε ο άνθρωπος, ανάλογη να έχη και την ταπείνωσι και την συντριβή.

Aλλά ακόμη και όσιοι και δίκαιοι και καθαροί τή καρδία και όλοι γενικά διά μέσου αυτής μόνο της θυσίας σώζονται. Και η ελεημοσύνη και η πίστις και η φυγή του κόσμου και αυτός ο μεγάλος αγώνας του μαρτυρίου από τα κάρβουνα αυτής της θυσίας, δηλαδή της συντριβής, παίρνουν φωτιά.

Και αυτή είναι η θυσία στην οποία δεν βρίσκεται αμαρτία και η οποία νικά την φιλανθρωπία του Θεού. Γι’ αυτήν την θυσία μόνο έρχονται οι αρρώστιες, οι θλίψεις, οι στενοχώριες, τα πταίσματα, τα πάθη τα ψυχικά και τα συνακόλουθα σωματικά για να προσφέρη αυτήν την θυσία στον Θεό κάθε θεοσεβής.

Διότι εκείνος που θα αποκτήση αυτήν την θυσία, την συντριβή και ταπείνωσι, δεν είναι δυνατόν να πέση από κανένα μέρος, γιατί βρίσκεται πιό κάτω από όλους.

Και ο Θεός δεν κατέβηκε στην γή και δεν ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι θανάτου για τίποτε άλλο παρά μόνο, για να εμφυτεύση σε όσους πιστεύουν σ αυτόν «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην».

Αν υποθέσουμε ότι κάποιος σκορπίζει όλα του τα υπάρχοντα και τα δίνει σε πτωχούς και νηστεύει και αγρυπνεί και χαμευνεί και προσεύχεται στο Θεό νύκτα και μέρα, και δεν ζητήση από το Θεό να αποκτήση καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη (διότι «πάν δώρημα τέλειον άνωθέν εστι καταβαίνον εκ του Πατρός των φώτων»), αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται να ωφελήση καθόλου τον εαυτό του.

Πρέπει λοιπόν να επιζητούμε εκείνη και μόνο την οδό διά της οποίας εμφυτεύεται μέσα μας καρδιά από φυσικού της συντετριμμένη και τεταπεινωμένη.

Αγ. Συμεών ο νέος Θεολόγος

Ένας άλλος πνευματικός του υιός του είπε: με τις άγιες ευχές σου, Γέροντα, δόξα τω Θεώ, συνήθισα την προσευχή έστω και αν αυτή είναι εξωτερική!

Του απάντησε: Αυτό δεν έχει σημασία! Όσο πιο πολύ φροντίζεις και κάνεις τον κανόνα σου, τόσο πιο πολύ θα μεγαλώνει ο πόθος σου να ασχολείσαι με την προσευχή του Ιησού.

Και τότε θα προσεύχεσαι πολύ περισσότερο από ό,τι ορίζει ο κανόνας σου.

Για την προσευχή του Ιησού ο π. Ιωσήφ έλεγε: Πρέπει να την λέμε αργά και καθαρά. Κάνοντας παύσεις ανάμεσα στις ευχές!

Βέβαια τότε μας έρχονται λογισμοί. Ο διάβολος προσπαθεί να μας αποσπάσει από την προσευχή!

Εμείς οφείλομε να ριχτούμε τότε στην προσευχή με πιο πολύ ζήλο. Και τότε οι λογισμοί, δηλ. ο διάβολος που μας τους φέρει, νικημένος με το φοβερό όνομα του Ιησού θα φύγει.

Είπε ο π. Ιωσήφ: Πολλοί πενθούν αλλ’ όχι για τον θάνατο!

Πολλοί θρηνούν αλλ’ όχι μια τις αμαρτίες τους!

Πολλοί φαίνονται ταπεινοί· αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι!

Αν θέλεις να επιτύχεις στην προσευχή του Ιησού, οφείλεις να είσαι σε όλα ταπεινός: στο βλέμμα. Στο βάδισμα. Στο ντύσιμο. Σε όλη σου την συμπεριφορά.

Η προσευχή του Ιησού δίνει μεγάλη ωφέλεια στην ψυχή αυτού που την λέει.

Πρέπει να συνηθίσωμε να την λέμε.

Και τότε σε καιρό ασθενείας θα μας είναι παρηγορία.

Όταν συνηθίσεις να προσεύχεσαι αδιάλειπτα, δεν θα αισθανθής ποτέ πλήξη.

Η ευχή θα σε παρηγορεί.

Μα αν, τότε που είσαι υγιής, δεν προσεύχεσαι, να το ξέρεις: θα την αναζητήσεις, όταν πια θα βρίσκεσαι σε κατάσταση οδύνης!

Αλλά τότε θα σου είναι πολύ δύσκολο, να μάθεις να προσεύχεσαι.

Γι’ αυτό, όσο και αν το βλέπεις ότι δεν είναι καθαρή η προσευχή σου, μη πάψεις ποτέ να λες με ταπείνωση: Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ με, τον αμαρτωλό και ο Θεός, «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ουκ εξουδενώσει».

Από το βιβλίο “Στάρετς Ιωσήφ”, έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως.

Ποτέ να μην προσεύχεσθε βιαστικά. Να προσεύχεσθε με έντονη συμμετοχή του νου και της καρδιάς στα νοήματα της προσευχής.

Να προετοιμάζεσθε πριν από την προσευχή μαζεύοντας τις σκέψεις και προσπαθώντας με συγκεντρωμένη προσοχή να σταθήτε ενώπιον του Κυρίου.

Βασική προϋπόθεσις μια καλής προσευχής είναι η μετάνοια. Όλοι είμαστε αμαρτωλοί και ο Θεός «πνεύμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ουκ εξουδενώσει».

Σε κάθε προσευχή θυμηθήτε τις αμαρτίες στις οποίες πέσατε.

Αγίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

Περί νοεράς προσευχής

- Πώς, Γέροντα, θα ξεπεράσω την φιλαυτία; Οι σωματικές μου δυνάμεις είναι λίγες και δυσκολεύομαι στην αυταπάρνηση και στην θυσία.

- «Θυσία τω Θεώ πνεύμα συντετριμμένο καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει». 

Δεν ξεπερνάς την φιλαυτία σου με το να σηκώνης τον βαρύ τουρβά του άλλου - αυτό δεν θα το ζητήση από σένα ο Θεός, αφού δεν έχεις σωματικές δυνάμεις -, αλλά αν ταπεινώνεσαι και σηκώνης μια κουβέντα, μια αδικία. Κι αν προστεθή και λίγος σωματικός κόπος από αγάπη και καλωσύνη, ξέρεις πώς βοηθάει μετά ο Θεός;

- Γέροντα, ο σωματικός κόπος και η άσκηση τί σχέση έχουν με την εκκοπή των παθών;

- Ο σωματικός κόπος υποτάσσει το σώμα στο πνεύμα. Και η νηστεία και η αγρυπνία και κάθε άσκηση, όταν γίνωνται για την αγάπη του Χριστού, παράλληλα με τον αγώνα για την εκκοπη των ψυχικών παθών, βοηθούν. Γιατί, αν δεν κάνη κανείς αγώνα για να ξερριζώση τα ψυχικά πάθη, την υπερηφάνεια, την ζήλεια, τον θυμό, και κάνη μόνο μια ξερή σωματική άσκηση, θα θρέψη τα πάθη του με την υπερηφάνεια. Τα ψυχικά πάθη μας κάνουν μεγαλύτερο κακό από ό,τι το πάχος του σώματος· αυτό είναι καλοήθης όγκος, ενώ τα ψυχικά πάθη είναι κακοήθης όγκος. Δεν λέω να μην κάνη κανείς άσκηση, αλλά να μπή στο νόημα της ασκήσεως που σκοπός της είναι η απέκδυση από τον παλαιό μας άνθρωπο.

- Πώς πρέπει, Γέροντα, να αγωνίζεται κανείς στην εγκράτεια;

- Ο αγώνας πρέπει να γίνεται ως εξής: Ό,τι έχει ανάγκη ο οργανισμός να του το δίνη κανείς· ύπνο, φαγητό κ.λπ. Μετά θα έχη στόχο να κόβη τα ψυχικά πάθη: τις επιθυμίες του, τον εγωισμό του, την ζήλεια του κ.λπ. Και μετά να κάνη εγκράτεια στο φαγητό, στον ύπνο. Τότε θα έχη νόημα η σωματική άσκηση.

Διασκευή και μεταγλώττιση από αρχαίο χειρόγραφο της Ί. Μονής Κωσταμονίτου. Αγίου Όρους.

Χριστιανέ μου.

Επαναλάμβανε συνεχώς την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ.

ΓΝΩΡΙΖΕ ΟΤΙ:

Με την συνεχή αυτή ευχή θα διαλυθούν όλες oι εσωτερικές ταραχές, φόβοι, στενοχώριες και θα σε βοηθήσει ό Χριστός ν’ αποκτήσεις καρδίαν συντετριμμένην και τότε ακριβώς θα συντριβή εις την τελειότητα ή δύναμις του Σατανά.

Όπως κάποιος φοβάται να πιάσει με το χέρι του ένα πυρακτωμένο σίδερο, έτσι και ό διάβολος φοβάται την συντριβή της καρδίας, την οποίαν προκαλεί ή ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Ή συντριβή της καρδίας πού προκαλεί ή συνεπής αυτή ευχή διώχνει την αμαρτία και κάθε σατανική πονηρία, ταπεινώνει την Έπαρσιν του Εωσφόρου και εξασφαλίζει την σωτηρίαν της ψυχής.

Μπροστά εις την συντετριμμένην καρδίαν με την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ό Σατανάς και οι δαίμονές του φεύγουν πιο γρήγορα και από την αστραπή.

Όπως δεν μπορείς να μετρήσεις τις κινήσεις των πτερών της μέλισσας όταν πετά, έτσι δεν μπορείς ν’ αντιληφθείς τα τόσον γοργά βήματα του Σατανά. όταν φεύγει από πρόσωπου της συντετριμμένης καρδίας με την συνεχή ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Όπως εκείνος πού ομιλεί δημόσια για τη φωτιά, μόλις περικυκλωθεί απ’ αυτήν αμέσως σταματά και φεύγει, έτσι και Σατανάς πού ομιλεί δημόσια για κάθε κακό, σταματά και φεύγει από προσώπου της συντετριμμένης καρδίας- ύστερα από την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Όταν ό δαίμονας περιεργάζεται την καρδίαν σου πού λέγει την’ ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ. ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ, πρώτα ετοιμάζει τα βήματά του για να φύγει από τον φόβο του, μήπως συνετρίβη ή καρδία σου με την ευχή αυτή.

Κάθε αρετή φοβίζει τον δαίμονα, στό βαθμό πού φοβάται ό λαγός, όταν καταδιώκεται από τον σκύλο. Όπως ό λαγός αντιλαμβάνεται ότι δύσκολα διαφεύγει την καταδίωξιν των λαγωνικών, έτσι και ό δαίμονας είναι βέβαιος ότι περισσότερον από κάθε άλλην αρετήν θα τον φθάσει γρηγορώτερον ό κεραυνός της συντετριμμένης καρδίας από την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Τα στρουθία δεν φοβούνται τόσον την ορμή του αετού, όσον φοβούνται οι δαίμονες την ορμή της συντετριμμένης καρδίας από την ευχή KYPΙE ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ. ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Όπως το φίδι περισσότερον από κάθε άλλη πληγή φοβάται τα νύχια του γάτου, έτσι και ό δαίμονας περισσότερον από κάθε άλλην αρετή φοβάται την συντριβή της καρδίας από την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Φαρμακερά είναι στο φίδι τα νύχια του γάτου, άλλα στην ψυχή του ανθρώπου είναι επτά φορές πιο φαρμακερά τα νύχια του διαβόλου, ενώ ή συντριβή της καρδίας γι’ αυτόν είναι εβδομήντα επτά φορές πιο φαρμακερή από τα δικά του νύχια, ύστερα από την Ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ.

Μη φοβηθείς την συντριβή της καρδίας σου γιατί με αυτόν τον τρόπο θα σε φοβηθούν οι δαίμονες.

Εκείνος πού συντρίβει την καρδιά του με την ευχή ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ. ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ, έχει τον σατανά σαν μυρμήγκι κάτω από τα πόδια του και δεν τον φοβίζει.

Εκείνος δε πού δεν την συντρίβει, τον έχει κατεπάνω του σαν λιοντάρι και γι’ αυτό πάντοτε τον φοβάται. Ίδρωσες από την στενοχώρια σου προσευχόμενος εκ βαθέων και από καρδίας;

Χαίρε, διότι εμιμήθης εμπράκτως τον Ιδρώτα του Χριστού σου, ο οποίος έγινε ως θρόμβος αίματος εις την προσευχήν του, πίπτοντας επι την γην.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ & ΕΥΒΟΥΛΗΣ

ΔΗΜΟΥ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ Πηγή: ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ

«Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει…»

Ἄς μήν ἐπιτρέπουμε στόν νοῦ μας τή μελέτη πνευματικῶν βιβλίων πέραν αὐτῶν, πού ἔχουν συντάξει οἱ συγγραφεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά τούς ὁποίους ὑπάρχει σαφής ἐκκλησιαστική μαρτυρία ὅτι ἀποτελούν ὄργανα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

"Ας μην επιτρέπουμε στον νου μας τη μελέτη πνευματικών βιβλίων πέραν αυτώ που έχουν συντάξει οι συγγραφείς της Εκκλησίας μας, για τους οποίους υπάρχει σαφής εκκλησιαστική μαρτυρία ότι αποτελούν όργανα του Αγίου Πνεύματος.

Όποιος μελετά το έργο τους οπωσδήποτε κοινωνεί με το πνεύμα το Άγιο που οικούσε μέσα τους και μιλούσε με το στόμα τους.

Όποιος αντίθετα μελετά βιβλία αιρετικών- κι ας αποκαλούνταν άγιοι- κοινωνεί με το πνεύμα της πλάνης και δείχνοντας τον κρυφό εγωισμό του με την ανυπακοή του στην Εκκλησία πέφτει στα δίχτυα του πονηρού.

Τι να κάνουμε με την καρδιά μας;

Αυτή την αγριελιά ας την μπολιάσουμε με ένα κλαδάκι από ήμερη και καρποφόρα ελιά. Ας την κεντρίσουμε με τα χαρακτηριστικά του Χριστού ας της μεταδώσουμε την ευαγγελική ταπείνωση, ας την αναγκάσουμε να οικειωθεί το θέλημα του Θεού.

Θα διαπιστώσουμε τότε την εναντίωσή της στο Ευαγγέλιο, την ακατάπαυστη αντιλογία της στις θείες εντολές, την πεισματική ανυποταξία της στον Κύριο.

Σ΄αυτή την αντίδραση της καρδιάς μας θα δούμε σαν σε καθρέφτη την πτώση του ανθρωπίνου γένους, τη δική μας πτώση.

Βλέποντάς την ας κλάψουμε μπροστά στον Θεό και σωτήρα μας, ας πονέσουμε λυτρωτικά κι όσο δεν θεραπευόμαστε από τα πάθη ας παραμένουμε σε αυτόν τον πόνο.

Γιατί καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένη δεν θα την εγκαταλείψει ο Θεός, δεν θα την αφήσει στα χέρια του εχθρού.

Ο Θεός ως πλάστης και απόλυτος Κύριος μπορεί να αναπλάσει την καρδιά μας, αν αυτή αδιάλειπτα τον ικετεύει με δάκρυα και να τη μεταβάλει από καρδιά φιλάμαρτη σε καρδιά φιλόθεη, αγία". 

Ασκητικές εμπειρίες Αγίου Ιγν. Μπριαντσανίνωφ Β΄

https://proskynitis.blogspot.com/

Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου, δεν τριφτείς σαν τη λεμονόκουπα δεν τα μαθαίνεις

"Έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα,έπεσα σηκώθηκα. Θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέει αυτή τη λέξη. Όχι από τη μια μέρα στην άλλη. Πέρασαν χρόνια αυτό το οποίο ζω σήμερα. Χρόνια! Με λόγια παχυά, θεωρίες, μπλα, μπλα, μπλα δεν τα μαθαίνεις. Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου, δεν τριφτείς σαν τη λεμονόκουπα δεν τα μαθαίνεις.  

Γι'αυτό είπαν και οι Πατέρες θα χύσεις αίμα και θα πάρεις πνεύμα."

Γέροντας Αγάθων Κωνσταμονίτης

πηγή

Ἡ ἀναβολή τῆς μετανοίας εἶναι κίνδυνος καί τρόμος...

Ὅποιος εἶναι γέρος, νὰ σκέπτεται, ὅτι ὕστερα ἀπὸ λίγο ἀπέρχεται τοῦ κόσμου. Ἔχει δυνατότητα μέσα σὲ λίγο χρόνο ν᾿ ἀπαλείψει τ᾿ ἁμαρτήματά του.

Ὅποιος πάλι εἶναι νέος, νὰ σκέπτεται τὸ ἄδηλο τῆς ἡμέρας τοῦ θανάτου.

Νὰ σκέπτεται, ὅτι πολλὲς φορὲς γεροντότεροι ἔμειναν, καὶ νεώτεροι πρὶν ἀπ᾿ αὐτοὺς ἔφυγαν…

Ἡ ἀναβολὴ τῆς μετανοίας εἶναι κίνδυνος καὶ τρόμος. Ἡ μὴ ἀναβολὴ εἶναι ἀσφαλὴς σωτηρία…

Μὴ λές, «ἔχω καιρό». Διότι τέτοια λόγια πολὺ παροργίζουν τὸν Κύριο!

«Ὁ μὲν γέρων ἐννοείτω, ὅτι μικρὸν ὕστερον ἀπελεύσεται. Ἔξεστιν αὐτῷ ἐν βραχεῖ χρόνῳ τὸ πᾶν ἀπονίψασθαι.

Ὁ νέος πάλιν καὶ αὐτὸς τὸ ἄδηλον λογιζέσθω τῆς τελευτῆς, καὶ ὅτι πολλῶν πολλάκις πρεσβυτέρων μενόντων ἐνταῦθα, οἱ νέοι πρὸ αὐτῶν ἀπηνέχθησαν…

Ἐκ τοῦ ἀναβάλλεσθαι κίνδυνος καὶ φόβος.

Ἐκ δὲ τοῦ μὴ ἀναβάλλεσθαι σωτηρία δήλη καὶ ἀσφαλής…

Μὴ λέγε, ἔσται καιρός.Τοιαῦτα ρήματα σφόδρα παροργίζει τὸν Θεόν.»

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

https://proskynitis.blogspot.com/

Πῶς ἐ σ ώ θ η ἕνας (μακαρίτης καί γνωστός) ὁμοφυλόφιλος! [ Πατερικές ΔΙΔΑΧΕΣ! ]

«Ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονοµήσουσι; 

Μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε µοιχοὶ οὔτε µαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται» (Α΄ Κορ. 6, 9). 

(Δηλ.: Αὐτὸ ποὺ κάνετε, τὸ κάνετε λοιπὸν ἀπὸ ἄγνοιαν; Δὲν γνωρίζετε, ὅτι οἱ ἄδικοι δὲν θὰ κληρονοµήσουν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Μὴ πλανᾶσθε· οὔτε οἱ πόρνοι, οὔτε οἱ εἰδωλολάτραι, οὔτε οἱ µοιχοί, οὔτε οἱ ἐκθηλυµένοι καὶ γυναικώδεις, οὔτε οἱ ἀρσενοκοῖται).

Θεομίσητο τὸ ἁμάρτημα τῆς ἀρσενοκοιτίας (ὁμοφυλοφιλίας) Μᾶς διδάσκει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος στὴν Ε΄ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ»:

«Μὴ νομίσεις λοιπόν, λέγει (γιὰ τὰ Σόδομα καὶ Γόμμορα), ἐπειδὴ ἄκουσες πώς κάηκαν, ὅτι ἡ ἀρρώστια ὀφείλεται μόνο στήν ἐπιθυμία. 

Γιατί πραγματικά τό περισσότερο μέρος ὀφείλεται στήν ἀδιαφορία τους, πού ἄναψε καί τήν ἐπιθυμία. 

Γι’ αὐτό δέν εἶπε, παρασυρόμενοι ἤ κυριευόμενοι, πρᾶγμα πού λέγει ἀλλοῦ, ἀλλά τί; «Κάνοντας». 

Θεώρησαν δέ, ἔργο τήν ἁμαρτία, καί ὄχι ἁπλά ἔργο, ἀλλά καί φροντισμένο» (Ὁμιλία Ε’, σ. 413). 

Σχολιάζει ἀκόμη τήν λέξη «ἀσχημοσύνη», λέγοντας: «Καί δέν εἶπε (= ὁ Παῦ­λος) ἐπιθυμία, ἀλλ’ “ἀσχημοσύνη”, μέ κυριολεκτική σημασία. 

Γιατί πραγματικά καί τήν φύση ντρόπιασαν καί τούς νόμους καταπάτησαν. 

Μέ ἔμφαση λέγει: “Καί τήν φύσιν ᾔσχυναν καί τούς νόμους ἐπάτησαν”».

Ὅλες οἱ ἁμαρτίες εἶναι θέμα μετανοίας. 

Νὰ καταλάβουμε τὴν ἁμαρτία, ποὺ κάνουμε καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱὸς καὶ νὰ ζητήσουμε συγχώρεση ἀπὸ τὸν Κύριο.

Σὲ ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ π. Γεωργίου Σχοινᾶ περιγράφεται πῶς σώθηκε ὁ γνωστότερος Ἕλληνας ὁμοφυλόφιλος τῆς δεκαετίας τοῦ ’80.

Ἴσως κάποιοι παλαιότεροι νὰ θυμᾶστε ἕνα πρόσωπο, ἕνα ὡραῖο παλληκάρι. 

Ἦταν ὁμοφυλόφιλος, σχεδιαστὴς μόδας, ὁ πασίγνωστος κάποτε Billy Bo. 

Ἔτυχε νὰ ἀκούσουμε ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ πνευματικοῦ του ποιὰ ἦταν ἡ πορεία του, ποὺ δὲν τὴν λένε πολλοί, οὔτε γράφτηκε ἰδιαιτέρως στὰ βιβλία, ποὺ ἐκδόθηκαν γιὰ αὐτόν. 

Γράψανε ὅλοι γιὰ τὶς βόλτες, ποὺ ἔκανε στὴ Μύκονο μὲ διασημότητες, τὶς περιπέτειες ποὺ εἶχε ὡς ἄνθρωπος. 

Δίψαγε γιὰ τὴ ζωή, δίψαγε γιὰ τὴν ἀγάπη. 

Μὰ δὲν ἤξερε ποῦ νὰ τὴν βρεῖ καὶ τὴν ἔψαχνε σὲ λάθος μονοπάτια.

Κάποια στιγμὴ τὸν ἐπισκέφτηκε ἡ ἀσθένεια (σ.σ. ὁ Billy Bo ἦταν τὸ πρῶτο διάσημο θῦμα τοῦ AIDS στὴν Ἑλλάδα). 

“Κακό πρᾶγμα ἡ ἀσθένεια”, λένε οἱ περισσότεροι. 

Κοίτα ὅμως ποὺ καμιὰ φορὰ εἶναι γιὰ καλό… 

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡ ἀσθένεια καὶ κτύπησε ἕνα πνευματικὸ καμπανάκι, αὐτὸς ἄκουσε τὸ καμπανάκι, ποὺ σημαίνει ὅτι εἶχε καλὰ στοιχεῖα μέσα του.

Καὶ διηγεῖται ὁ πνευματικός: “Βλέπω ἕνα παιδί, ἕνα παλληκάρι, σὰν ἄγγελος ἦταν, μὲ τὰ ὡραῖα τὰ δερμάτινα πάνω-κάτω. 

Μπαίνει στὴν ἐκκλησιὰ καὶ λέει “πάτερ, θέλω νὰ ἐξομολογηθῶ”. Καὶ κατέβαλα προσπάθεια νὰ δῶ ἂν ἦταν ἀγόρι ἢ κορίτσι. 

Ἦταν ψηλός, ἀλλὰ εἶχε καὶ μία ἄλλη ὀμορφιά, ποὺ ἔμοιαζε μὲ τὴ γυναικεία…”.

Ξεκίνησε λοιπὸν καὶ ἐξομολογήθηκε μὲ μετάνοια. Ἄρχισε νὰ ἔρχεται, μετὰ ἀπὸ ἕνα κανόνα ποὺ τοῦ ἔβαλε ὁ πνευματικός, νὰ κοινωνάη, νὰ ἐκκλησιάζεται, νὰ προσεύχεται, ὥσπου σιγὰ-σιγὰ κατέπεσε καὶ ἀναγκαζόταν ὁ ἱερέας νὰ πηγαίνη νὰ τὸν ἐξομολογῆ καὶ νὰ τὸν κοινωνῆ στὸ σπίτι του, στὸ Κολωνάκι.

Ὅταν ὁ ἱερέας πρωτοπῆγε στὸ σπίτι, νόμιζε ὅτι μπῆκε σὲ κανένα μουσεῖο! 

Ἦταν ἕνας χῶρος διακοσμημένος μόνο μὲ μοντέλα, μὲ φωτογραφίες ἀπὸ ἐπιδείξεις μόδας κ.λπ. 

Κάθε φορὰ ποὺ ἐρχόταν μετά, ἔφευγε καμιὰ φωτογραφία καὶ ἔμπαινε μία εἰκόνα στὴ θέση τους… 

Στὸ τέλος νόμιζες ὅτι ἔμπαινες σὲ μοναστήρι.

Ὅταν ἔφυγε στὴν Ἀμερικὴ γιὰ νὰ πάη γιὰ θεραπεῖες, παρήγγειλε ἕνα σιδερένιο σταυρό, μεγάλο, σπαστὸ γιὰ νὰ χωράη στὴν βαλίτσα, γιὰ νὰ τὸν βάλη πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ δωματίου του στὸ νοσοκομεῖο, γιὰ νὰ βλέπη τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ προσεύχεται.

Δὲν πέτυχαν οἱ θεραπεῖες, γύρισε πίσω, καὶ ἄρχισε ἡ μεγάλη κατηφόρα, ἡ φθορά, ὁ δρόμος πρὸς τὸν θάνατο. Τὸν εὐλογημένο θάνατο, θὰ λέγαμε. 

Γιατί ἂν δὲν πεθαίναμε, παιδιά, θὰ ταλαιπωριόμασταν γιὰ πάρα πολλὰ χρονιά! 

Καὶ τί γίνεται;

Καὶ διηγεῖται ὁ πνευματικός: “Κάποια στιγμή, πῆγα Σάββατο πρωὶ καὶ τὸν κοινώνησα. 

Ἔρχεται ἡ ὥρα ποὺ εἶναι νὰ φύγω καὶ μοῦ λέει ὁ Βασιλάκης:

Πάτερ, κάνε μου μία χάρη, ἔλα καὶ μετὰ τὰ μεσάνυκτα σήμερα νὰ μὲ κοινωνήσης. 

Γιατί θὰ φύγω πρὶν ξημερώση, μὲ εἰδοποίησε ἡ Παναγία!

Εἶπα νὰ τὸν πιστέψω, νὰ μὴ τὸν πιστέψω; 

Ἂς τοῦ κάνω τὸ χατίρι, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος νὰ κοινωνήση ζητάει”.

Πῆγε, λοιπόν, ὁ ἱερέας κατὰ τὴ 1-2 μεσ’ τὴ μαύρη νύκτα καὶ τὸν κοινώνησε τὸν Βασιλάκη. Καὶ ὄντως ὁ Θεὸς τὸν πῆρε πρὶν ξημερώση, ξημερώνοντας Κυριακή, ὅπως τὸν εἶχε πληροφορήσει ἡ Παναγία! 

Μᾶς διηγεῖτο αὐτὰ ὁ ἱερέας καὶ μᾶς λέει: “Εὐχηθεῖτε, παιδιά μου, νὰ ἔχω τὰ τέλη τοῦ Βασιλάκη”.

Νὰ ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός! Νὰ ποιὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ποὺ δὲν μπερδεύει τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν τοὺς λέει “καλὰ πᾶς”, ἐνῷ πηγαίνουν στὸν γκρεμό. 

Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ συμβαίνη. 

Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀπογοητεύει καὶ κανένα. 

Καὶ προβάλλει μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους τὸν δρόμο γιὰ τὴν θέωση.

Ἔτσι καὶ ὁ Billy Bo. 

Δὲν σώθηκε ἁπλῶς, ἀλλὰ γιὰ νὰ πάη καὶ ἡ Παναγία νὰ τοῦ πῆ “ἑτοιμάσου, ἔρχεσαι”, αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Βασίλης πῆγε καὶ σὲ καλὴ θέση! 

Καὶ ἔχουμε ἄπειρα τέτοια παραδείγματα, ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χριστιανικὰ χρόνια μέχρι καὶ σήμερα…».

Συμπέρασμα: 

Ἡ μὲν ἁμαρτία μᾶς ὁδηγεῖ στὴν Κόλαση, ἡ δὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση στὸν Παράδεισο.

https://orthodoxostypos.gr

ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ ...

«O Θεός διάλεξε τους πιο εκλεκτούς αμαρτωλούς, ώστε κανένας από τους μεταγενέστερους να μην απελπίζεται για τη σωτηρία του.

Eίσαι ασεβής; Σκέψου τους μάγους!

Eίσαι άρπαγας; Σκέψου τον τελώνη!

Eίσαι ακάθαρτος; Σκέψου τον πόρνη!

Eίσαι δολοφόνος; Aναλογίσου το ληστή!

Eίσαι παράνομος; 

Σκέψου τον βλάσφημο Παύλο,

που ύστερα έγινε Ευαγγελιστής.

Πρώτα ζιζάνιο, κι ύστερα σιτάρι!

Προηγουμένως λύκος, κι ύστερα ποιμένας!

Προηγουμένως μολύβι, κι έπειτα χρυσάφι.

Προηγουμένως πειρατής και καταποντιστής, 

κι ύστερα κυβερνήτης.

Πρώτα πορθητής της Eκκλησίας, κι έπειτα ο έμπιστος 

της Eκκλησίας.

Eίδες υπερβολική κακία, 

είδες νικήτρια αρετή, 

είδες παραφροσύνη δούλου, 

είδες φιλανθρωπία του Δεσπότη;

Mη μου λες λοιπόν είμαι βλάσφημος, 

είμαι διώκτης, 

είμαι ακάθαρτος. 

Έχεις για όλα αυτά αντίστοιχα υποδείγματα. 

Mπορείς να καταφύγεις σε όποιο λιμάνι θέλεις. 

Θέλεις στην Kαινή Διαθήκη; 

Θέλεις στην Παλαιά; 

Στην Kαινή είναι ο Παύλος, και στην Παλαιά ο Δαβίδ. 

Mην προφασίζεσαι. 

Mη διστάζεις.

Aμάρτησες; 

Mετανόησε. 

Aμάρτησες μύριες φορές; 

Mετανόησε μύριες φορές».

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

https://proskynitis.blogspot.com/

Τό ΦΩΣ τά βγάνει όλα στήν επιφάνεια...

Να φροντίσουμε να πάμε τακτοποιημένοι 

στο Φως της Αγίας Τριάδος 

όταν φύγουμε από αυτήν τη ζωή.

Εκεί όλα φαίνονται όπως είναι.

Το Φως τα βγάνει όλα στην επιφάνεια. 

Μπροστά σε αγγέλους και ανθρώπους. 

Λογισμούς, 

αμαρτίες, 

όλα.

Ότι αφήσομε εδώ με τη σωστή εξομολόγηση, 

δεν θα φαίνεται εκεί.

Θα έχει χαθεί από πάνω μας.

Θα έχει σβήσει.

Η εξομολόγηση καινουργιώνει την ψυχή. 

Μας συμφέρει να ταπεινωθούμε εδώ 

σε έναν άνθρωπο, τον πνευματικό, 

παρά να ρεζιλευόμαστε εκεί παντοτινά 

σε όλη την πολιτεία του ουρανού...

Αγία Γερόντισσα Γαλακτία

https://odysseiatv.blogspot.com/

ΛΟΓΟΣ ΙΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΔΩ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ)

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, 

ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ

ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΚΕΠΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

+++

Μέγα το νόημα της τώρα δοκιμασίας, 

αν ο άνθρωπος της γης συλλάβει 

εις βάθους το νόημα της ουσίας.

Αν Εγώ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ

δεν ανέβαινα στο Γολγοθά, 

τώρα δεν θα ΄χες ψυχή εσύ 

ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗ ΧΑΡΑ. 

Μη ζηλεύετε εσείς όσους στη γη 

περνούν με ανέσεις, με πολλά αγαθά 

και λέτε ΘΕΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ εγώ να υποφέρω, 

γιατί στον ώμο μου Σταυρό βαρύ να φέρω;

Η επί γης ζωή είναι άθληση, 

τεκνία μου, πνευματική, 

για να μπορέσει ο καθείς να καθαριστεί, 

σαν το χρυσό να γενεί, να λαμπρυνθεί, 

με Εμέ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ να ενωθεί,

άξιος – όσο ανθρωπίνως γίνεται – να γενεί, 

να επιτύχει δηλαδή 

το ΚΑΤ΄ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘ΄ ΟΜΟΙΩΣΗ 

που σας έχω ειπεί. 

Όμως αυτό δεν γίνεται 

με πανηγύρια και χαρές, 

μα με θλίψεις πολλές. 

Στον πόνο ο άνθρωπος μαλακώνει,

προς τα Άνω ζυγώνει, γίνεται ζύμη πνευματική, 

σκέφτεται, κάνει επιλογή, 

ξεφεύγει από τα δίχτυα της αμαρτίας, 

καθαρίζει το εσωτερικό της καρδίας, 

βλέπει το ΑΙΩΝΙΟ, το υψηλό, 

νικά τον εσωτερικό του εαυτό. 

Θωρεί ανώτερα ιδανικά, 

προς τον ουρανό πετά, 

δεν τον δένουν του εφήμερου κόσμου τα δεσμά. 

Στους ανθρώπους που αγαπώ, 

δίδω Εγώ των θλίψεων τον υετό 

και αν καταλάβουν τον αιώνιο μισθό 

που έχουν οι θλίψεις της γης, 

θα αναφωνήσουν ευθύς: 

«ΚΥΡΙΕ, σε ευχαριστούμε 

γιατί στο καμίνι τώρα της πυράς, 

μας ετοιμάζεις Εσύ, 

καθάριοι να εισέλθουμε στην ΑΙΩΝΙΑ ΜΕΘΕΞΗ

ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΚΗΣ». 

Επομένως, σε συμφέρει παιδί μου η δοκιμασία

αλλιώς δεν μπαίνεις στην ουράνια πανδαισία. 

Άντεξε, γενού δυνατός, πες μου:

«ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ 

για τα λίγα, για τα καθόλου,

για όλα τα τώρα δεινά, 

αυτά με φέρνουν σε σένα πιο κοντά». 

Λίγο παιδί μου θα υποφέρεις,

μετά αιώνια μαζί μου θα χαίρεις,

με αγγέλων συνοδεία, 

αγάλλοντας στην ουράνια μου πανδαισία.

Στην πυρά των δοκιμασιών σε καθαρίζω,

σε λαμπρύνω σαν το χρυσό, 

σε αιώνια ευτυχία σε τοποθετώ 

που τώρα δεν χωρεί εν τη ανθρωπίνη σου διανοία. 

Άντεξε, δοξολόγησε με 

κι Εγώ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΟΥ, 

πλουσίως θα σε ανταμείψω, 

στη Θεϊκή μου αγκάλη 

παιδί μου θα σε σφίξω, 

σε ουράνια μονή θα σε τοποθετήσω,

αιωνίως να με δοξάζεις, αιωνίως να αγάλλεσαι.

Μοίρασε τη γραφή σε κάθε πονούσα ψυχή.

ΑΜΗΝ 

+++

https://oimos-athina.blogspot.com/

Η αρχή του αγώνα κατά της αμαρτίας...

Η αρχή του αγώνα κατά της αμαρτίας είναι η σιωπή των χειλιών. Δεν χρειάζεται να πείτε τίποτα όσο η καρδιά σας είναι ανήσυχη. 

π. Ραφαήλ Καρέλιν

http://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/