Πως θα είναι η Ιεραρχία της Εκκλησίας στις έσχατες ημέρες;

''Από άγνοια (πνευματική) θα πλανηθούν οι πιο πολλοί...'' 

Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

«Μέχρι συντελείας του αιώνος, παιδί μου, δεν θα εκλείψουν οι προφήτες Κυρίου του Θεού, καθώς ποτέ δεν θα λείψουν και οι εργάτες του σατανά.

Στις έσχατες όμως ημέρες, όσοι θα δουλέψουν αληθινά στο Χριστό, θα κρύψουν έξυπνα τους εαυτούς τους από τους ανθρώπους. Και αν δεν κάνουν σημεία και τέρατα όπως σήμερα, θα βαδίζουν πάντα στο δύσκολο δρόμο με κάθε ταπείνωση.

Αυτοί θα βρεθούν στη Βασιλεία του Θεού μεγαλύτεροι από τους σημειοφόρους πατέρες. Διότι στην εποχή τους δεν υπάρχει κανείς που να τον βλέπουν να κάνει στα θαυμαστά, ώστε να αναζωπυρώνεται η φρόνημά τους για να προχωρούν σε πνευματικούς αγώνες...

Διότι όσοι κατέχουν τους ιερατικούς θρόνους σε όλον τον κόσμο, θα είναι εντελώς ακατάλληλοι, και δεν θα έχουν ιδέα από αρετή. Αλλά και οι ηγέτες των μοναχών θα είναι όμοιοι. Θα έχουν καταβληθεί από τη γαστριμαργία και την κενοδοξία, ώστε να είναι μάλλον σκάνδαλο για τους ανθρώπους και όχι υπογραμμό. Για αυτό θα παραμεληθεί η αρετή. 

Θα βασιλεύει παντού η φιλαργυρία. Αλλοίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευρίσκονται σε χρυσάφι. Διότι αυτοί θα είναι μόνος στα μάτια του Κυρίου και δεν πρόκειται να δουν Θεού πρόσωπο.

Μοναχοί και λαϊκοί θα τοκίζουν τα χρήματά τους. Δεν θα προτιμούν να τους πολλαπλασιάζει ο Θεός με την ελεημοσύνη στους φτωχούς. Για αυτό και, αν δεν απομακρυνθούν από αυτή την πλεονεξία, θα καταποντιστούν στον τάρταρο.

Τότε, λοιπόν, καθώς είπα και προηγουμένως, από άγνοια θα πλανηθούν οι πιο πολλοί στο χάος της πλατείας και ευρύχωρης οδού της απωλείας...» 

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας Ασκητής Επίσκοπος» από ανέκδοτο χειρόγραφο του 1334, Εκδόσεις <Αστήρ> σελ. 177).

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Φυλάξου πολύ...

 ... να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην περιφρονείς, Όλους να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό. Γίνε ταπεινός και συντετριμμένος στην καρδιά, ώστε να ποθήσει το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα σου. Τότε πραγματικά θα ζεις συντροφιά με τον Χριστό. 

Άγιος Νήφων ο Κωνσταντιανής

Ο κλήρος στα έσχατα χρόνια. ~ Άγιος Νήφων, Επίσκοπος Κωνσταντιανής

Ο κλήρος στα έσχατα χρόνια θα γίνει όργανο του Αντιχρίστου. 

Θα διδάσκει την τυφλή υπακοή ως αρετή ειρήνης και σωτηρίας. 

Μια υπακοή σατανική, που θα απαιτεί από τον πιστό "άγνοια", περιφρόνηση της διδασκαλίας των Αγίων, αδιαφορία για την αλήθεια και επιφανειακή ευσέβεια...

Άγιος Νήφων, Επίσκοπος Κωνσταντιανής

(Ἕνας ἀσκητής ἐπίσκοπος. Εκδοτικός οίκος: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ. Έτος έκδοσης: 1985)

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Η ΔΥΝΑΜΗ, που έχει τό λάδι από τό ΚΑΝΤΗΛΙ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ καί των ΑΓΙΩΝ !

΄Οσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής

(…) Μιά νύχτα είχε πάρει λιγάκι ο ύπνος τόν δούλο του Θεού. 

Ξαφνικά φάνηκε ο διάβολος κρατώντας μιάν αξίνα!

Τήν σήκωσε ψηλά γιά νά τόν χτυπήσει, μά, πρίν προλάβει νά τήν κατεβάσει, κυριεύτηκε από φρίκη καί τρόμο, τραβήχτηκε πίσω καί χάθηκε σάν καπνός, ξεφωνίζοντας καί κάνοντας μεγάλο θόρυβο, ενώ ο Νήφων, ξύπνιος πιά, τόν άκουσε να τρίζει τα δόντια καί νά λέει:

– ΄Αχ, Μαρία! Εσύ, όπως πάντα, μέ καίς! 

Εσύ, που προστατεύεις αυτό τό αγύριστο κεφάλι!

Από τά θυμωμένα εκείνα λόγια του σατανά, ο δίκαιος κατάλαβε ότι η Παναγία τόν υπερασπιζόταν καί τόν σκέπαζε μέ τήν χάρη της, επειδή κάθε βράδυ, πριν κοιμηθεί συνήθιζε να παίρνει λάδι απ’ το καντήλι της και ν’ αλείφεται με πολλή ευλάβεια στο μέτωπο, στον αυχένα, στην καρδιά και σ’ όλα του τα αισθητήρια.

Η μυστική δύναμη, που είχε το άγιο εκείνο λάδι, έτρεψε το διάβολο σε φυγή.

Από τότε, διαπιστώνοντας τήν δύναμη που έχει τό λάδι από το καντήλι της Θεοτόκου καί των Άγίων, συμβούλευε τους γνωστούς του να παίρνουν κάθε βράδυ απ’ αυτό, ν’ αλείφονται μέ πίστη και μετά νά κοιμούνται.

Από το βιβλίο: Ένας Ασκητής Επίσκοπος – Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπος Αττικής 2004, σελ. 81

Μικρά δέησις προς την Θεοτόκον Αγιου Νήφωνος Κωνσταντιανής

Ελέησόν με, η ευωδία των χριστιανών η Κεχαριτωμένη, η Πανάχραντος και βοήθησόν με διά το μέγα σου έλεος, δεδοξασμένη, πλουσιόφωτε, η ελπίς των μετανοούντων.

https://proskynitis.blogspot.com

«Τότε από άγνοια θα πλανηθούν οι πολλοί στο χάος της ευρύχωρης οδού» ~ Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

«Τότε, από άγνοια θα πλανηθούν οι πιο πολλοί στο χάος της πλατείας και ευρύχωρης οδού της απωλείας»

Αγίου Νήφωνος Κωνσταντιανής 

Περί των Εσχάτων χρόνων

«Μέχρι συντελείας του αιώνος, παιδί μου, δεν θα εκλείψουν οι προφήτες Κυρίου του Θεού, καθώς ποτέ δεν θα λείψουν και οι εργάτες του σατανά.

Στις έσχατες όμως ημέρες, όσοι θα δουλέψουν αληθινά στο Χριστό, θα κρύψουν έξυπνα τους εαυτούς τους από τους ανθρώπους.

Και αν δεν κάνουν σημεία και τέρατα οπως σήμερα, θα βαδίζουν πάντα στο δύσκολο δρόμο με κάθε ταπείνωση.

Αυτοί θα βρεθούν στη Βασιλεία του Θεού μεγαλύτεροι απο τους σημειοφόρους πατέρες. Διότι στην εποχή τους δεν θα υπάρχει κανείς που να τον βλέπουν να κάνει σημεία θαυμαστά, ώστε να αναζωπυρώνεται το φρόνημά τους για να προχωρούν σε πνευματικούς αγώνες.

Διότι όσοι θα κατέχουν τους ιερατικούς θρόνους σε όλον τον κόσμο, θα είναι εντελώς ακατάλληλοι, και δεν θα έχουν ιδέα από αρετή. Αλλά και οι ηγέτες των μοναχών θα είναι όμοιοι. Θα έχουν καταβληθεί από τη γαστριμαργία και την κενοδοξία, ώστε θα αποτελούν μάλλον σκάνδαλο για τους ανθρώπους και όχι υπογραμμό.

Για αυτό θα παραμεληθεί η αρετή. Θα βασιλεύει παντού η φιλαργυρία. Αλλοίμονο όμως στους μοναχούς που θα ευπορούν σε χρυσάφι. Διότι αυτοί θα είναι όνειδος στα μάτια του Κυρίου και δεν πρόκειται να δουν Θεού πρόσωπο.

Μοναχοί και λαϊκοί θα τοκίζουν τα χρήματά τους. Δεν θα προτιμούν να τους τα πολλαπλασιάζει ο Θεός με την ελεημοσύνη στους φτωχούς. Για αυτό και, αν δεν απομακρυνθούν από αυτή την πλεονεξία, θα καταποντιστούν στον τάρταρο. Τότε, λοιπόν, καθώς είπα και προηγουμένως, από άγνοια θα πλανηθούν οι πιο πολλοί στο χάος της πλατείας και ευρύχωρης οδού της απωλείας».

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Ένας ασκητής επίσκοπος» Άγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής)

iconandlight.wordpress.com

«Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΕΝΕΑ ΘΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΣΕ ΚΑΚΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ»

Η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται...

Αλλοίμονον που κατήντησαν οι άνθρωποι της παρούσας πονηράς γενεάς. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. 

Σκέπτομαι να παρακαλέσω τον Θεόν να με πάρει, ή να παραμείνω εδώ εις τους Αγίους Πάντες, διότι είδον ανομίαν και αντιλογίαν εν τη πόλει και εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω, πλην το θέλημα του Κυρίου γενέσθω.

Να έχετε υπομονήν και να μην απελπίζεσθε ποτέ, διότι η ελπίς ου καταισχύνει, και όποιος ελπίζει στο Θεό πάντα καλά πηγαίνει και εάν δοκιμάζεται, έχει θλίψεις, στενοχωρίας, διωγμούς, κινδύνους, όταν έχει ελπίδα, όλα παρέρχονται…

Οι φρόνιμοι και καλοί χριστιανοί χαίρονται εις τας θλίψεις των. Δεν πρέπει να απελπίζεσαι, διότι σε εγκατέλειπον οι άνθρωποι, αλλά θα παρακαλείς τον Θεόν να σου δίδει υπομονήν εις τέλος, και να πιστεύεις, ότι, εάν οι άνθρωποι σε εγκαταλείψουν, ο Θεός ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 53, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 102.

http://tribonio.blogspot.gr

Ο τόπος και ο τρόπος της σωτηρίας

Σ’ ευχαριστώ, πάτερ, για όσα μου εξήγησες ως εδώ, είπε ο αδερφός. Πες μου όμως κάτι ακόμα. Πώς δηλαδή, μολονότι υπάρχουν ενάρετοι που δεν έκαναν ποτέ κακό σε κανέναν, οι άνθρωποι σκανδαλίζονται μαζί τους και βαρυγγωμούν και λένε:

«Τι κάθονται αυτοί ανάμεσά μας και μας παριστάνουν τους ευλαβείς; Ας πάνε στην έρημο ν’ αγιάσουν! Αλλά, να! Όσοι είναι κενόδοξοι και ανθρωπάρεσκοι, μένουν στον κόσμο για ν’ απολαύσουν τη δόξα των ανθρώπων».

– Δεν είναι, παιδί μου, ο τόπος που σώζει, αλλά ο τρόπος, η επιμέλεια, η προθυμία και η εγρήγορση του καθενός. Πρόσεξε, και θα σου το αποδείξω με πολλά παραδείγματα: Πρώτα-πρώτα ο Ενώχ, όπως μαρτυρεί και η Γραφή, ευαρέστησε τον Θεό, μολονότι και στον κόσμο ήταν και οικογένεια είχε και – το πιο αξιοθαύμαστο – ανάμεσα σε ασεβείς ανθρώπους ζούσε...

Θυμήσου έπειτα τον Αβραάμ. Τι φίλος του Θεού αναδείχθηκε! Και να σκεφτείς ότι κι αυτός είχε γυναίκα και τριακόσιους δεκαοκτώ συγγενείς και δούλους και κοπάδια και χρυσάφι και ασήμι πολύ. Ωστόσο, τίποτε απ’ αυτά δεν στάθηκε εμπόδιο στην ευλάβειά του και στην αγάπη του στον Θεό και, τελικά, στη σωτηρία του. Τι να πούμε όμως και για τον Λωτ; Πού κατοικούσε;

Μέσα στα σκάνδαλα του διαβόλου, ανάμεσα στους Σοδομίτες! Και μολονότι τους έβλεπε ο δίκαιος ν’ αμαρτάνουν συχνά μπροστά στα μάτια του, ποτέ δεν κατέκρινε κανένα. Γι’ αυτό τον αγάπησε ο Θεός και δεν του στέρησε τη βασιλεία Του. Για σκέψου και τον Ιώβ, που ήταν «εὐγενὴς τῶν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν» (Ιώβ α’ 3).

Και πλούτη είχε και δόξα ασύγκριτη και γυναίκα και παιδιά και δούλους και δούλες. Μα πέτυχε κι αυτός τη σωτηρία του, όπως οι άλλοι. Το ίδιο και ο Ισαάκ και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ και αναρίθμητοι άλλοι, που ευαρέστησαν τον Θεό με τη ζωή τους. Ο Μωυσής πάλι, σε ποιον τόπο επικαλέστηκε τον Θεό; Εκεί, στην Ερυθρά θάλασσα. Και ο Θεός αμέσως του απάντησε: «Μωυσή, Μωυσή, τι με φωνάζεις;» Ο Δανιήλ και οι Τρεις Παίδες πού προσευχήθηκαν;

Ο ένας στον λάκκο, οι άλλοι στο καμίνι. Και ο Θεός τούς άκουσε και έστειλε τον άγγελό Του και τους έσωσε. Κοίταξε και τον Ιωνά, που εισακούστηκε μέσ’ από την κοιλιά του κήτους, και τον ληστή, που από τον σταυρό του άνοιξε με δυο μονάχα λόγια προσευχής τον παράδεισο. Αφήνω από την Παλαιά Διαθήκη τον Εζεκία, τον Μανασσή, τον Δαβίδ, τη Ραάβ και τόσους άλλους. Βλέπεις, λοιπόν, αδελφέ μου, πώς ευαρέστησαν τον Θεό όλοι αυτοί σε διάφορους τόπους, λάμποντας με ποικίλες αρετές; Α, και ο μακάριος Παύλος τι έκανε; Καθόταν στο εργαστήρι του κι έραβε σκηνές.

Ξέρεις όμως ποιος ήταν, πώς κήρυξε και τι έγραψε! Αλλά νομίζω πως είπα ήδη αρκετά. Πιστεύω να έχεις πια πεισθεί, ότι σε κάθε τόπο μπορεί να ευαρεστήσει κανείς τον Θεό. Παντού υπάρχει σωτηρία γι’ αυτόν που προσέχει. Γιατί και ο Θεός παντού είναι παρών.

Πηγή: Ένας ασκητής επίσκοπος: Όσιος Νήφων επίσκοπος Κωνσταντιανής, έκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

http://www.vimaorthodoxias.gr/

Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου

Προσευχόταν πάλι μιά μέρα, ὅταν ὁ νοῦς του πῆγε στό θάνατό του καί στήν ἀναχώρησή του γιά τήν ἄλλη ζωή. Κι ἐνῶ συλλογιζόταν ἐκείνη τή μεγάλη καί φοβερή ὥρα, ἔπεσε σέ ἔκσταση.

Βλέπει τότε μιά μεγάλη θάλασσα, ὅπου κολυμποῦσαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι. Ὅλοι ἔδειχναν πώς ἀγωνίζονταν νά φτάσουν σέ κάποιαν ἀκτή, πού βρισκόταν ἀπέναντι, ἀρκετά μακριά. Μερικοί ὅμως, καθώς κολυμποῦσαν, σήκωναν στόυς ὥμους τους τεράστια φορτία-πέτρες, λάσπη, ξύλα, στάχτη, μπακίρι, χρυσάφι...ὅλα τά ὑλικά τοῦ κόσμου. Οἱ πιό πολλοί ἀπ' αὐτούς-ἀλίμονο!-πνίγονταν κάτω ἀπ' τό βάρος τοῦ φορτίου τους. Ἄλλοι πάλι σήκωναν μικρά φορτία, κολυμπώντας ὅμως μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Κι ἐνῶ οἱ ταλαίπωροι βούλιαζαν, πρόσθεταν συνέχεια βάρος στό φορτίο τους, ὥσπου πνίγονταν κι αὐτοί!

Ἡ θάλασσα ἦταν φουρτουνασμένη. Κι ὁλόγυρά της βασίλευε σκοτάδι πηχτό. Παγωνιά καί φόβος παντοῦ.

Ἀρκετοί κομυμβητές δέν εἶχαν φορτίο. Ὁρισμένοι προχωροῦσαν σταθερά πρός τήν ἀκτή, περνώντας ἄνετα μέσ' ἀπό τά κύματα. Ἄλλοι ὅμως, ἐκεῖ πού κολυμποῦσαν, ἔκαναν ξαφνικά ἕνα μακροβούτι, καί χάνονταν γιά πάντα μέσα στή θανάσιμη ἀγκαλιά τοῦ βυθοῦ.

Μερικοί περπατοῦσαν πάνω στό νερό σάν σέ στέρεο ἔδαφος. Μά τό πιό θαυμαστό ἦταν, ὅτι κάποιοι εἶχαν φωτεινά φτερά. Μ' αὐτά πετοῦσαν πάνω ἀπό τή θάλασσα κι ἔφταναν γοργά στήν ἀκτή.

Ἀπ' αὐτούς πού κολυμποῦσαν, οἱ περισσότ σταματοῦσαν πότε-πότε, γιατί, καθώς φαίνεται κουράζονταν. Πολλοί, ἐνῶ κινδύνευαν νά πνιγοῦν ἀπό τό βάρος τοῦ φορτίου τους, μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Ἀντίθετα, κάποιοι βαρυφορτωμένοι, θέλοντας νά σωθοῦν, τά πετοῦσαν λίγα-λίγα ἀπό πάνω τους, καί ξαλαφρωμένοι κολυμποῦσαν γρήγορα πρός τήν ἀκτή. Ὅσα ὅμως πετοῦσαν ἐκεῖνοι, τά μάζευαν ἄλλοι, πού ἔρχονταν ἀπό πίσω.

Θλιβερό θέαμα...Ἕνας ἔσπρωχνε τόν μπροστινό του. Ἄλλος ἔπνιγε τό διπλανό του. Καί οἰ περισσότεροι, ἐνῶ εἶχαν τή δυνατότητα νά μποῦν σέ πλοῖα, προτιμοῦσαν νά θαλασσοπνίγονται σφιχταγκαλιασμένοι μέ τά φορτία τους

Μέ βαρειά τήν καρδιά παρακολουθοῦσε ὁ Ἅγιος τό ὄραμα.

-Τί θέλουν νά ποῦν ἄραγε ὅλα τοῦτα; μουρμούρισε.

Καί ἄκουσε φωνή, πού τοῦ ἐξήγησε:

-Θάλασσα εἶναι ὁ κόσμος. Καί κολυμβητές οἱ ἄνθρωποι. Τό πέρασμα ἀπό τή μιάν ἀκτή στήν ἄλλη σημαίνει τήν παρούσα ζωή. Καί οἱ διάφοροι τρόποι τοῦ περάσματος φανερώνουν τό πόσο εἶναι κάθε ἄνθρωπος δεμένος μέ τήν ὕλη καί μέ τίς βιοτικές μέριμνες. Ὅποιος λοιπόν θέλει νά φτάσει μέ ἀσφάλεια στήν αἰώνια βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἄς ξέρει πώς πρέπει νά πετάξει ἀπό πάνω του κάθε μάταιο φορτίο καί ν' ἀναγεννηθεῖ πνευματικά. Ἀλλιῶς, ἄν προσπαθήσει νά περάσει τή θάλασσα τῆς ζωῆς αὐτῆς φορτωμένος μέ τήν ὕλη καί τή ματαιότητα, ἀργά ἤ γρήγορα θά βρεθεῖ στό βυθό του ἅδη... 

ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ὅσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανῆς

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Ἡ παρουσία τῶν Ἁγίων (καί ἡ κατάσταση τῶν χριστιανῶν στή συντέλεια τῶν αἰώνων!)

Καί ὁ Γρηγόριος συνέχισε:

-Σέ παρακαλῶ λοιπόν, πές μου καί κάτι ἀκόμα: Γιατί στήν ἐποχή μας φανερώθηκαν τόσοι ἅγιοι σ' ὅλο τόν κόσμο; Πολλοί λάμπουνε σήμερα σάν τόν ἥλιο καί τά ὀνόματά τους διαλαλοῦνται παντοῦ. Καί πρῶτα-πρῶτα ὁ Ἀντώνιος, ὁ Ἱλαρίων, ὁ Συμεών, ὁ Παῦλος ὁ ἁπλούστατος καί τόσοι ἄλλοι, πού τούς ξέρει ὁ Κύριος...

-Πρέπει νά ξέρεις, ἀδελφέ μου, ὅτι μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου δέν θά λείψουν οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, ὅπως δέν θά λείψουν, βέβαια, καί οἱ ἐργάτες τοῦ σατανᾶ. Στίς ἔσχατες ἡμέρες, ὡστόσο, ὅσοι θά εἶναι ἀληθινά εὐάρεστοι στόν Κύριο, θά κρύβονται ἔξυπνα ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Δέν θά κάνουν σημεῖα καί τέρατα, ὅπως οἱ σημερινοί, ἀλλά θά βαδίζουν στό δρόμο τῶν πρακτικῶν ἀρετῶν μέ πολλή ταπείνωση. Ἔ, λοιπόν, αὐτοί θά δοξαστοῦν στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν πιό πολύ κι ἀπ' τούς θαυματουργούς Ἁγίους! Καί ξέρεις γιατί; Ἐπειδή τότε δέν θά ὑπάρχει κανείς πού νά κάνει θαύματα μπροστά στά μάτια τους, ὅπως γίνεται σήμερα, κ ἔτσι νά θερμαίνεται ἡ πίστη τους καί νά τονώνεται τό ἀγωνιστικό τους φρόνημα. Ἀκόμα καί ἐκεῖ πού θά ἔχουν τό ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης, θά εἶναι ἄνθρωποι ἀσήμαντοι οἱ περισσότεροι, ἀνίδεοι ἀπό ἀρετή. Μά καί τῶν μοναχῶν οἱ πρόκριτοι δέν θά εἶναι καλύτεροι. Κενόδοξοι καί γαστρίμαργοι, θ' ἀποτελοῦν ὄχι ὑπόδειγμα ἀλλά μᾶλλον σκάνδαλο γιά τούς ἀνθρώπους. Γι' αὐτό καί θά παραμεληθεῖ γενικά ἡ ἀρετή. Θά βασιλεύει παντοῦ ἡ φιλαργυρία καί ἡ πλεονεξία. Μοναχοί καί λαϊκοί θά συνάζουν χρήματα καί θά τά τοκίζουν. Δέν θά τά προσφέρουν στόν Θεό, δίνοντάς τά ἐλεημοσύνη στούς φτωχούς. Καί οἱ περισσότεροι, ἀπό ἄγνοια, θά πλανηθοῦν μέσα στό χάος τοῦ ἄνετου δρόμου τῆς ἀπώλειας... 

Ἀλλά εἶπα κιόλας πολλά, παιδί μου, σάν φλύαρος πού εἶμαι. Συγχώρεσέ με, τόν ἀμαρτωλό, καί μήν ξεχνᾶς νά προσεύχεσαι γιά μένα τόν ἄθλιο, πού σπατάλησα μέσα στίς ἀνομίες καί τά νιάτα καί τά γηρατειά μου...

Θαυμάζοντας τήν ταπείνωση τοῦ γέροντα ὁ Γρηγόριος, ἔπεσε στά πόδια του, ζητώντας αὐτός μᾶλλον τίς προσευχές του. Πρέπει νά πώς κι ὁ Γρηγόριος ἦταν ἄνθρωπο θεοφοβούμενος, ἐνάρετος, σπαλχνικός καί φιλομόναχος. Εἶχε μεγάλη ἀγάπη καί ἀφοσίωση στόν γέροντα. Ἀγωνιζόταν νά τοῦ μοιάσει στήν ἐγκράτεια, στήν προσευχή, στήν πραότητα, στήν ταπείνωση, στή φιλοξενία, σέ ὅλα. Μέ τή συνετή καί θεάρεστη πολιτεία του καί μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἔκανε μεγάλη προκοπή στήν πνευματική ζωή. 

ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ὅσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανῆς

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Ἡ αἰτία τῶν συμφορῶν

ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΑΜΕΣΑ 

ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ. 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ!

Ἐκεῖνο τόν καιρό ἔπεσε φοβερό θανατικό στή γῆ. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν ξαφνικά καί μέ φρικτό τρόπο.

Ἕνας φίλος τοῦ Ὁσίου, πού λεγόταν Γρηγόριος, ἦρθε στό κελλί του καί τόν ρώτησε:

-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, πές μου, πῶς ἔγινε καί μᾶς βρῆκε τοῦτο τό κακό;

-Ἦταν φυσικό, παιδί μου, ἀποκρίθηκε ὁ δίκαιος χωρίς δισταγμό. Πικραίνομαι τόσο πολύ τόν ἀθάνατο Θεό, παραβαίνοντας συνέχεια τό νόμο Του. Γι' αὐτό μᾶς ἔστειλε τοῦτο δερπάνι, πού μᾶς θερίζει. Εἶναι γραμμένο ὅτι "ἁμαρτία θάνατον κατεργάζεται". Νά, χθές εἶδα ἕναν ἄνδρα φοβερό, πού ἀπειλοῦσε τῆ γῆ καί τῆς ἔλεγε: "Ὅλους τούς ἀκόλαστους πού ζοῦνε πάνω σου, ὄλους τούς μέθυσους καί τούς κοιλιόδουλους, ὅλους τούς φιλάργυρους καί τούς τοκογλύφους, ὅλους τούς ψεῦτες καί τούς συκοφάντες, μά προπαντός ὅλους τούς σοδομίτες, που δέν μετανοοῦν, ἐγώ θά τούς ἐξολοθρεύσω!...

"Ἄν λοιπόν, παιδάκι μου, δέν εἴχαμε παροργίσει τόν Πλάστη καί προστάτη μας, δέν θά παθαίναμε ὅ,τι πάθαμε". Ἀλλά ποῦ ν' ἀκούσεις καί πόσα ἄλλα χειρότερα εἶπε! Δέν θά τ' ἀντέξεις...Ἀπείλησε πώς θά μᾶς θερίσει μέ δρεπάνι καί θά μᾶς περάσει ἀπό λεπίδι, γιατί δέν βλέπει νά ἔχουμε καθόλου μετάνοια, οὔτε τήν παραμικρή διόρθωση. Ἡ δοξασμένη Του Μητέρα στεκόταν δίπλα Του περίλυπη καί Τόν ἱκέτευε ν' ἀναβάλει τήν τιμωρία. Τό ἴδιο κι ἕνας ἱεράρχης-δέν μπόρεσα νά καταλάβω ποιός, μόνο θυμᾶμαι πώς ἦταν λευκότριχος καί λίγο φαλακρός. Ἀλλά μάταια. "Μήπως ἐσεῖς εἶστε πιό σπλαχνικοί ἀπό μένα;", τούς ἔλεγε. "Μήπως πονᾶτε περισσότερο;...Δέν βλέπετε τί κακό γίνεται; Ὅλοι σχεδόν περιφρονοῦν τόν ἅγιο νόμο μου! Κανείς δέν μέ σέβεται"....

-Πραγματικά, πάτερ, εἶπε ὀ Γρηγόριος, ὀ λαός ἀποδεκατίστηκε. Οἱ πιό πολλοί βασανίζονται στό κρεβάτι τοῦ πόνου...Πές μου ὅμως, ποιά εἶναι ἡ κύρια αἰτία τοῦ θανατικοῦ αὐτοῦ, ἀλλά καί ὅλων γενικά τῶν ἀσθενειῶν;

-Παιδί μου Γρηγόριε, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας, γι' αὐτούς πού ἀρρωσταίνουν βαριά εἶναι γραμμένο τό"κατέβαλες αὐτούς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι", ἐνῶ γιά τούς ὑγιεῖς ἐναρέτους τό "ὁ ἰώμενος τους συντετριμμένους τήν καρδίαν". Ἀκοῦς; "...τούς συντετριμμένους τήν καρδίαν"! Τούς ταπεινούς δηλαδή! Σκέψου, λοιπόν: Ἄν ὁ Θεός δέν λυπήθηκε οὔτε τόν ἀπόστολο

Παῦλο, τόν μεγάλο φωστῆρα, ἀλλά τοῦ ἔδωσε ἀρρώστια ἁγιαστική, "ἄγγελον σατᾶν, ἵνα αὐτόν κολαφίζῃ", κι ἔτσι νά μήν ὑπερηφανεύεται γιά τό πλῆθος τῶν ἀποκαλύψεων πού τοῦ ἔγιναν, πῶς δέν θά δώσει ἐξουσία στό σατανᾶ νά χτυπήσει μέ τήν ἀρρώστια κι ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, ὥσπου νά γίνουμε ταπεινοί; Γιατί δέν φτάνει πού εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλά τό παίρνουμε καί πάνω μας! Ἀλλά τί λέει ἡ Γραφή; Ὅτι "τό ἐν ἀνθρώποις ὑψηλόν βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ". 

ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ὅσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανῆς

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Ἡ ἐξουδετέρωση τῆς ὑπερηφάνειας

Χάρη σ' ὄλες αὐτές τίς διδαχές καί ἀποκαλύψεις του, ὀ ὅσιος εἶχε γίνει γνωστός σέ ἀρκετούς, πού ἔτρεχαν νά τόν ἀκούσουν καί νά ὠφεληθοῦν. Μερικοί μάλιστα τόν τιμοῦσαν σάν ἄγιο.

Κάποια μέρα λοιπόν τόν ἐπισκέφθηκε κι ἕνας ἀδλεφός, πού διψοῦσε νά μάθει πολλά ἀπ' ἀυτόν. Καί σέ μιά στιγμή, καθώς συζητοῦσαν, τοῦ λέει:

-Πάτερ, ἀπορῶ μαζί σου, πῶς δέν ὐπερηφανεύεσαι, πού τόσοι σέ τιμοῦν καί σέ παινεύουν;

-Μά δέν ξέρεις, παιδί μου, τό πῶς;

-Ὄχι, πάτερ. Ἄν τό ἤξερα, δέν θά ρωτοῦσα τήν ἁγιωσύνη σου.

-Ἔ, τότε ἄκουσε: 

Δυό καί τρεῖς καί τέσσερις φορές κάθε μέρα φέρνω στό νοῦ μου τίς ἁμαρτίες, πού ἔκανα τόν καιρό τῆς ἀποστασίας μου. Καί ὅσο τίς σκέφτομαι, τόσο σπαράζει ἡ ψυχή μου, γιατί, χωρίς ἀμφιβολία, δέν βρίσκω πῶς ἔκανα ποτέ κάτι ἀρεστό στόν Θεό. Ὅταν πάλι ἀκούω κανένα ἔπαινο γιά μένα, ἐξουθενώνω καί τόν ἑαυτό μου καί τόν ἔπαινο. Ἐσύ, λόγου χάρη, μ' ἐπαινεῖς μιά-δυό φορές τήν ἑβδομάδα; Ἐγώ ὅμως, ἀπό τήν ἄλλη, ἀδιάκοπα βρίζω τόν ἑαυτό μου καί τόν ἐξευτελίζω καί τόν σιχαίνομαι σάν ψόφιο σκυλί, σκουληκιασμένο καί βρωμισμένο. Νά γιατί λοιπόν δέν ὑπερηφανεύομαι. 

ΕΝΑΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ὅσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανῆς

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Ἐγκράτεια καί πάθη

Πες μου, πάτερ, ρώτησε πάλι ὁ ἐπισκέπτης, πῶς μερικοί, ἄν καί λιώνουν τά σώματά τους ἀπό τήν ἐγκράτεια, κυριεύονται ὡστόσο ἀπό τά πάθη; Τήν ὀργή πρῶτα-πρῶτα, κι ἔπειτα τήν ἔχθρα, τή μνησικακία, τό φθόνο, τήν ἀσπλαχνία; Ἐνῶ ὑπάρχουν, ἀντίθετα, ἄνθρωποι, πού καί τρῶνε ἀπ’ ὅλα καί πίνουν κρασί, κι ὅμως εἶναι πολύ ἐνάρετοι καί δέν τούς βρίσκεις ψεγάδι. Πῶς γίνεται αὐτό;

-Νομίζω, παιδί μου, πώς ὅσοι δέν διορθώνονται, μολονότι νηστεύουν πολύ, εἶναι γαιτί δέν προσέχουν τή γλώσσα τους. Ὅποιος δέν κλείνει τό στόμα του, κι ἄν ἀκόμα νηστεύει ὅλο τό χρόνο, προκοπή δέν κάνει. Ἐνῶ ὅποιος ξέρει νάσωπαίνει, μπορεῖ εὔκολα νά νικήσει ὅλα τά πάθη. Σέ κάνει λ.χ. ὁ διάβολος νά ὀργιστεῖς; Μή μιλήσεις, καί νίκησες. Σέ σπρώχνει σέ φθόνο; Μή κατακρίνεις, καί ντρόπιασε τόν πονηρό· γιατί ἡ κατάκριση γεννιέται ἀπ’ τό φθόνο. Ἄν πάλι ὁ ἐχθρός σέ ἀνάψει καί σέ σπρώχνει στή σαρκική ἁμαρτία, κλεῖσε γι’ ἄλλη μιά φορά τό στόμα στου. Μή μιλήσεις σέ γυναίκα, μή φᾶς καί μήν πιεῖς πολύ. Ἔτσι θά τόν κατατροπώσεις. Στήν ἀνάγκη, πάρε μιά βέργα καί χτύπα τό κορμί σου ἀλύπητα. Ὁ πόνος θά διώξει τόν πόλεμο. Τό ξέρεις, ἄλλωστε, ὅτι «συμφέρει σοι ἵνα ἀπόληται ἕν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμά σου βληθῇ εἰς γέενναν»167...... Ἄν κανείς σὲ βρίσει, θυμήσου πόσο βρωμᾶνε τά νεκρά σώματα μέσα στους τάφους. Ἡ παράβασή μας φταίει πού καταλήγουμε ἐκεῖ. Σκέψου, λοιπόν, ὅτι καί τό δικό σου σῶμα θά εἶναι μέσα στόν τάφο μιά σαπίλα καί δυσωδία, καί θ’ ἀξίζει ὅσο κι ἕνας σωρός κοπριά. Εὔκολα θ’ ἀγνοήσεις ἔτσι αὐτόν πού σ’ ἔβρισε.... Ἄν ἕνας φτωχός σοῦ ζητήσει βοήθεια, μήν τσιγγουνευτεῖς νά τοῦ δώσεις ἀπ’ τά ἐπίγεια καί φθαρτά ἀγαθά σου, γιά νά μή στερηθεῖς τά οὐράνια και ἄφθαρτα, «ἅ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη»168.... Ἄν ὁ πανοῦργος διάβολος σέ φουσκώνει μέ κενοδοξία, ἔπαρση, ἀλαζονεία, ρίξε μιά ματιά στίς παλιότερες γενιές καί δές: Ποιοί ἐγωιστές πῆγαν ποτέ καλά; Ὅλοι τους ἦρθαν σέ ρήξη μέ τό Θεό καί εἶχαν κακό τέλος. Γιατί «ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν»169, λέει ἡ Γραφή. Καί ἀλλοῦ: «Ὁ Θεὸς διεσκόρπισεν ὀστᾶ ἀνθρωπαρέσκων»170. Ἀλλοῦ πάλι: « Λαός μου, οἱ μακαρίζοντες ὑμᾶς πλανῶσιν ὑμᾶς καὶ τὸν τρίβον τῶν ποδῶν ὑμῶν ταράσσουσιν»171. Αὐτά νά τά κρατᾶς πάντα μέσα στό νοῦ σου, καί θά σέ βοηθᾶνε νὰ μένεις ταπεινός.... Ἄν πάλι ὁ πονηρός σοῦ ἀνοίξει τήν ὄρεξη γιά πλούσια φαγητά, πήγαινε στό ἀποχωρητήριο, κι ἐκεῖ θά νιώσεις καλά τήν εὐωδία τους!...

Μετά ἀπό μικρή παύση, ὁ ὅσιος συνέχισε:

-Ἀλλά μοῦ μίλησες γιά κάποιους ἐνάρετους, πού πίνουν κρασί καί τρῶνε ἀπ’ ὅλα. Πρόσεξε, παιδί μου! Σ’ ὅσους τό εἶδες αὐτό, εἶναι γενναῖοι στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ. Καταπάτησαν πρῶτα τίς ἁμαρτίες καί τά πάθη. Καί τώρα εἶναι κυρίαρχοι τῶν παθῶν, στολισμένοι ἀπ’ τό Θεό μέ τό χάρισμα τῆς ἀπάθειας. Γι’ αὐτό καί τρῶνε καί πίνουν χωρίς ἐμπάθεια. Ἐγκρατεύτηκαν. Ἀγωνίστηκαν σκληρά. Πέτυχαν τό σκοπό πού ἔχουμε ὅλοι μας. Ντύθηκαν μέ τήν πανίσχυρη πανοπλία τοῦ Θεοῦ. Καί κανείς πιά δέν μπορεῖ νά τούς νικήσει.... Πάντως, ἡ νηστεία εἶναι μεγάλο ὅπλο τῆς ψυχῆς, ἀλλά χρειάζεται νά συνδυαστεῖ μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, τήν ἡσυχία καί τή σιωπή. Τότε ἔχει τά καλύτερα ἀποτελέσματα. Ὅλ’ αὐτά πάλι ἔχουν ἀνάγκη τή μελέτη. «Εἰ μὴ ὅτι ὁ νόμος σου μελέτη μού ἐστι, τότε ἄν ἀπωλόμην ἐν τῇ ταπεινώσει μου»172. Πήγαινε λοιπόν, παιδί μου, καί ἀγωνίσου ν’ ἀποκτήσεις κι ἐσύ τό χάρισμα τῆς ἀπάθειας μέ τήν ἐγκράτεια. Τότε θά μπορεῖς, ἀκόμα κι ἄν τρῶς καί πίνεις, νά βρίσκεσαι ἔξω ἀπό τά πάθη. Πρέπει πάντως νά ξέρεις πώς οἱ ἐνάρετοι ἄνθρωποι τό κάνουν αὐτό μόνο μπροστά στούς ἄλλους, ὅταν τό ἀπαιτήσει κάποια ἀνάγκη. Ὅταν ὅμως εἶναι μόνοι τους, ἀκολοθοῦν τούς νόμους τῆς εὐσέβειας καί ἀναπληρώνουν μέ αὐστηρότερη νηστεία τήν κατάλυση πού ἔκαναν μπροστά στούς ἀνθρώπους.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.256-259)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Ἡ παρουσία τῶν ἁγίων

Καί ὁ Γρηγόριος συνέχισε:

-Σέ παρακαλῶ λοιπόν, πές μου καί κάτι ἀκόμα: Γιατί στήν ἐποχή μας φανερώθηκαν τόσοι ἅγιοι σ’ ὅλο τόν κόσμο; Πολλοί λάμπουνε σήμερα σάν τόν ἥλιο καί τά ὀνόματά τους διαλαλοῦνται παντοῦ. Καί πρῶτα-πρῶτα ὁ Ἀντώνιος, ὁ Ἱλαρίων, ὁ Συμεών, ὁ Παῦλος ὁ ἁπλούστατος καί τόσοι ἄλλοι, πού τούς ξέρει ὁ Κύριος...

-Πρέπει νά ξέρεις, ἀδελφέ μου, ὅτι μέχρι τή συντέλεια τοῦ κόσμου δέν θά λείψουν οἱ ἅγιοι τοῦ Θεοῦ, ὅπως δέν θά λείψουν, βέβαια, καί οἱ ἐργάτες τοῦ σατανᾶ. Στίς ἔσχατες ἡμέρες, ὡστόσο, ὅσοι θά εἶναι ἀληθινά εὐάρεστοι στόν Κύριο, θά κρύβονται ἔξυπνα ἀπό τούς ἀνθρώπους Δέν θά κάνουν σημεῖα καί τέρατα, ὅπως οἱ σημερινοί, ἀλλά θά βαδίζουν στό δρόμο τῶν πρακτικῶνἀρετῶν μέ πολλή ταπείνωση. Ἔ, λοιπόν, αὐτοί θά δοξαστοῦν στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν πιό πολύ κι ἀπ’ τούς θαυματουργούς ἁγίους! Καί ξέρεις γιατί; Ἐπειδή τότε δέν θά ὑπάρχει κανείς πού νά κάνει θαύματα μπροστά στά μάτια τους, ὅπως γίνεται σήμερα, κι ἔτσι νά θερμαίνεται ἡ πίστη τους καί νά τονώνεται τό ἀγωνιστικό τους φρόνημα. Ἀκόμα καί ἐκεῖνοι πού θά ἔχουν τό ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης, θά εἶναι ἄνθρωποι ἀσήμαντοι, οἱ περισσότεροι, ἀνίδεοι ἀπό ἀρετή. Μά καί τῶν μοναχῶν οἱ πρόκριτοι δέν θά εἶναι καλύτεροι. Κενόδοξοι καί γαστρίμαργοι, θ’ ἀποτελοῦν ὄχι ὑπόδειγμα ἀλλά μᾶλλον σκάνδαλο γιά τούς ἀνθρώπους. Γι’ αὐτό καί θά παραμεληθεῖ γενικά ἡ ἀρετή. Θά βασιλεύει παντοῦ ἡ φιλαργυρία καί ἡ πλεονεξία. Μοναχοί καί λαϊκοί θά συνάζουν χρήματα καί θά τά τοκίζουν. Δέν θά τά προσφέρουν στό Θεό, δίνοντάς τα ἐλεημοσύνη στούς φτωχούς. Καί οἱ περισσότεροι, ἀπό ἄγνοια, θά πλανηθοῦν μέσας στό χάος τοῦ ἄνετου δρόμου τῆς ἀπώλειας... Ἀλλά εἶπα κιόλας πολλά, παιδί μου, σάν φλύαρος πού εἶμαι. Συγχώρεσέ με, τόν ἁμαρτωλό, καί μήν ξεχνᾶς νά προσεύχεσαι γιά μένα, τόν ἄθλιο, πού σπατάλησα μέσα στίς ἀνομίες καί τά νιάτα καί τά γηρατειά μου...

Θαυμάζοντας τήν ταπείνωση τοῦ γέροντα ὁ Γρηγόριος, ἔπεσε στά πόδια του, ζητώντας αὐτός μᾶλλον τίς προσευχές του.

Πρέπει νά πῶ, πώς κι ὁ Γρηγόριος ἦταν ἄνθρωπος θεοφοβούμενος, ἐνάρετος, σπλαχνικός, καί φιλομόναχος. Εἶχε μεγάλη ἀγάπη καί ἀφοσίωση στό γέροντα. Ἀγωνιζόταν νά τοῦ μοιάσει στήν ἐγκράτεια, στήν προσευχή, στήν πραότητα, στήν ταπείνωση, στή φιλοξενία, σέ ὅλα. Μέ τή συνετή καί θεάρεστη πολιτεία του καί μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἔκανε μεγάλη προκοπή στήν πενυματική ζωή.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.251-253)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

«Πρόσεχε σεαυτῷ».

Μια μέρα πού ὁ ὅσιος καθόταν στό κελλί του καί μελετοῦσε τό λόγο τοῦ Θεοῦ, ἦρθε κάποιος γιά νά τοῦ ἀναγγείλει τόν ξαφνικό καί πρόωρο θάνατο κάποιου παλιοῦ φίλου του. Γυρίζοντας, λέει, ἀπ’ τό κτῆμα του στήν πόλη, σωριάστηκε ἀκαριαῖα στό δρόμο νεκρός!

Ὅταν τ’ ἄκουσε ὁ μακάριος, ἄρχισε νά καλίει καί νά ὀδύρεται γι’ αὐτόν, γιατί ἤξερε ὅτι ζοῦσε μέσα στίς ἁμαρτίες καί πέθανε ἀμετανόητος. Τοῦτο ἦταν πού τόν ἔθλιβε πιό πολύ.

Μέ τήν καρδιά γεμάτη ὀδύνη καί συντριβή, συλλογίστηκε καί τοῦ δικοῦ του θανάτου τήν ἄγνωστη ὥρα, καί βάλθηκε νά νουθετεῖ τόν ἴδιο του τόν ἑαυτό, παρακινώντας τήν ψυχή σέ σκληρό ἀγώνα:

-Σ’ ἐξορκίζω, ψυχή μου, μπροστά στό Θεό τ’ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, νά προχωρᾶς μέ σύνεση. Κι ἐσύ, αἰσχρό σῶμα, πρόσεχε! Νά βαδίζεις μέ σωφροσύνη. Σᾶς παρακαλῶ νά κάνετε πάντα πρόθυμα τό καλό, ἀλλιῶς θά σᾶς βασανίσω ὅπως ξέρω.... Ταλαίπωρε Νήφων, «βλέπε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖς»155. Κοίτα, καϋμένε, μή χαθοῦμε! Πρόσεχε, ἄθλιε, μήν πλανηθοῦμε! Σέ ἱκετεύω, περιφρόνησε τά ἐπίγεια. Τίποτα δέν ἔχουμ’ ἐμεῖς ἐδῶ στή γῆ. Ξένα εἶναι ὅλα, φθορά καί ἀπάτη, ὄνειρο καί σκιά, καπνός καί στάχτη.... Πρόσεχε, ψυχή μου! Τί θά κερδίσουμε ἀπό τόν κόσμο καί τά καλά του; Κοπριά εἶν’ ὁ πλοῦτος! Καπνός ἡ δόξα! Ἐκεῖνα πού θ’ ἀποκτήσει ἐδῶ κανείς, γίνονται δεσμά καί δίχτυα καί σκοινιά, πού τόν παγιδεύουν καί τόν σφίγγουν. Μή ζητᾶς ν’ ἀποκτήσεις λοιπόν γήινα ἀγαθά! .... Διῶξε μακριά σου τήν ἀλαζονεία, τήν ἔπαρση, τήν ὑπερηφάνεια. Μή σκεφτεῖς ποτέ πώς ἔκανες τάχα κανένα καλό. Νά θυμᾶσαι μόνο πώς ἁμάρτησες πολύ. Καί νά τό ξέρεις, δέν θά εἴχαμε ἐλπίδα σωτηρίας, ἄν δέν ἦταν τόσο μεγάλο τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ... Γίνε, ταλαίπωρη ψυχή μου, «καινὴ κτίσις»156. Ντύσου μέ τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Βάλε στήν καρδιά σου τή βαθειά εὐσπλαχνία γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Μά τόν ἑαυτό σου νά τόν κατηγορεῖς, νά τόν ταπεινώνεις καί νά τόν ἐξευτελίζεις. Μήν ξεχνᾶς ὅτι πενήντα χρόνια εἶσαι βυθισμένη στόν ἅδη, πενήντα χρόνια εἶσαι δεμένη μέσα στό βοῦρκο καί τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Τί σοῦ μένει λοιπόν; Ἡ ἀναπόφευκτη αἰώνια κόλαση! Γιατί «εἰ ὁ μὲν δίκαιος μόλις σώζεται, ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ ποῦ φανούμεθα;»157.....

Ποτάμι ἔτρεχαν τά δάκρυα ἀπ’ τοῦ ὁσίου τά μάτια, καθώς μελετοῦσε τίς ἁμαρτίες του, τό θάνατο, τήν κόλαση...

-Νά, συνέχισε, ἔρχεται καί σ’ ἐμᾶς ὁ θάνατος! Ἔρχεται νά μᾶς ἁρπάξει ὁ ἄρχοντας τοῦ σκότους καί νά μᾶς ρίξει στή φωτιά! Ἄς προστρέξουμε λοιπόν ἀμέσως στή μετάνοια. Ἐλεεινό θά ’ναι τό τέλος μας, ἀναίσθητη ψυχή, κι ἐμεῖς κοιμόμαστε μακάρια! Ἄς ξυπνήσουμε, ἄς κουνηθοῦμε! Κοίτα, ὁ κόσμος φεύγει γοργά. Ἡ κρίση πλησιάζει. Γιά νά μήν καταδικαστοῦμε, δόλια μου ψυχή, δούλευε μ’ ὅλη σου τή δύναμη στήν ἀρετή. Πολλά θ’ ἀπολαύσουμε στόν οὐρανό, ἄν ἀγωνιστοῦμε τώρα. Πολλά ἀγαθά μᾶς ἔχουν ἑτοιμαστεῖ ἐκεῖ, φτάνει νά πορευθοῦμε στό δρόμο τοῦ Θεοῦ, τόν ἅγιο, τόν μακάριο... Τό τέλος, ψυχή μου, δέν θ’ ἀργήσει. Οἱ ἄγγελοι τοῦ Κυρίου περιμένουν, ἄν κάνουμε τά ἔργα Του, νά μᾶς πάρουν μέσα σέ ἡδονή ἀνείπωτη καί νά μᾶς φέρουν κοντά Του. Κι ἔπειτα... βασιλεία αἰώνια, στέμματα οὐράνια, χιτῶνες φωτεινοί, παλάτια θεϊκά, ἡ χαρά τῶν ἁγίων, ἡ δόξα τοῦ Πατρός, τό κάλλος τοῦ Υἱοῦ, ἡ τέρψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!.... Ὤ, τότε «καυχήσονται ὅσιοι ἐν δόξῃ, καὶ ἀγαλλιάσονται ἐπὶ τῶν κοιτῶν αὐτῶν»158! Ὅλ’ αὐτά νά συλλογιέσαι, ψυχή μου, καί νά κάνεις τό καλο, γιά νά γευθεῖς τή γλυκύτητα τῆς οὐράνιας εὐφροσύνης καί νά ζήσεις αἰώνια στοῦ παραδείσου τή μακαριότητα.

Αὐτά εἶπε στόν ἑαυτό του ὁ δίκαιος, καί ἀπό τότε ἄρχισε νά μνημονεύει στίς προσευχές του τό φίλο του, πού πέθανε ξαφνικά, γιά νά λυπηθεῖ ὁ φιλάνθρωπος Θεός τή δύστυχη ψυχή του.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος 

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.245-247)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Ἡ αἰτία τῶν συμφορῶν

Eκεινο τόν καιρό ἔπεσε φοβερο θανατικό στή γῆ. Οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν ξαφνικά καί μέ φρικτό τρόπο.

Ἕνας φίλος τοῦ ὁσίου, πού λεγόταν Γρηγόριος, ἦρθε στό κελλί του καί τόν ρώτησε:

-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, πές μου, πῶς ἔγινε καί μᾶς βρῆκε τοῦτο τό κακό;

-Ἦταν φυσικό, παιδί μου, ἀποκρίθηκε ὁ δίκαιος χωρίς δισταγμό. Πικραίνουμε τόσο πολύ τόν ἀθάνατο Θεό, παραβαίνοντας συνέχεια τό νόμο Του. Γι’ αὐτό μᾶς ἔστειλε τοῦτο τό δρεπάνι, πού μᾶς θερίζει. Εἶναι γραμμένο ὅτι «ἁμαρτία θάνατον κατεργάζεται»159. Νά, χθές εἶδα ἕναν ἄνδρα φοβερό, πού ἀπειλοῦσε τή γῆ καί τῆς ἔλεγε: ‟Ὅλους τούς ἀκόλστους πού ζοῦνε πάνω σου, ὅλους τούς μέθυσους καί τούς κοιλιόδουλους, ὅλους τούςφιλάργυρους καί τούς τοκογλύφους, ὅλους τούς ψεῦτες καί τούς συκοφάντες, μά προπαντός ὅλους τους σοδομίτες, πού δέν μετανοοῦν, ἐγώ θά τούς ἐξολοθρεύσω!....’’. Ἄν λοιπόν, παιδάκι μου, δέν εἴχαμε παροργίσει τόν Πλάστη καί προστάτη μας, δέν θά παθαίναμε ὅ,τι πάθαμε. Ἀλλά ποῦ ν’ ἀκούσεις καί πόσα ἄλλα χειρότερα εἷπε! Δέν θά τ’ ἀντέξεις... Ἀπείλησε πώς θά μᾶς θερίσει μέ δρεπάνι καί θά μᾶς περάσει ἀπό λεπίδι, γιατί δέν βλέπει νά ἔχουμε καθόλου μετάνοια, οὔτε τήν παραμικρή διόρθωση. Ἡ δοξασμένη Του Μητέρα στεκόταν δίπλα Του περίλυπη καί Τόν ἱκέτευε ν’ ἀναβάλει τήν τιμωρία. Τό ἴδιο κι ἕνας ἱεράρχης –δέν μπόρεσα νά καταλάβω ποιός, μόνο θυμᾶμαι πῶς ἦταν λευκότριχος καί λίγο φαλακρός. Ἀλλά μάταια ‟Μήπως ἐσεῖς εἶστε πιό σπλαχνικοί ἀπό μένα;’’., τοῦς ἔλεγε: ‟Μήπως πονᾶτε περισσότερο;.... Δέν βλέπετε τί κακό γίνεται; Ὅλοι σχεδόν περιφρονοῦν τόν ἅγιο νόμο μου! Κανείς δέν μέ σέβεται!’’....

-Πράγματι, πάτερ, εἶπε ὁ Γρηγόριος, ὁ λαός ἀποδεκατίστηκε. Οἱ πιό πολλοί βασανίζονται στό κρεββάτι τοῦ πόνου... Πές μου ὅμως πιά εἶναι ἡ κύρια αἰτία τοῦ θανατικοῦ αὐτου, ἀλλά καί ὅλων γενικά τῶν ἀσθενειῶν;

-Παιδί μου Γρηγόριε, ἀποκρίθηκε ὁ γέροντας, γι’ αὐτούς πού ἀρρωσταίνουν βαριά εἶναι γραμμένο τό «κατέβαλες αὐτοὺς ἐν τῷ ἐπαρθῆναι»160, ἐνῶ γιά τούς ὑγιεῖς ἐναρέτους τό «ὁ ἰώμενος τοὺς συντεριμμένους τὴν καρδίαν»161. Ἀκοῦς; «...τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν»! Τούς ταπεινούς δηλαδή! Σκέψου, λοιπόν: Ἄν ὁ Θεός δέν λυπήθηκε οὔτε τόν ἀπόστολο Παῦλο, τόν μεγάλο φωστήρα, ἀλλά τοῦ ἔδωσε ἀρρώστια ἀγιάτρευτη, «ἄγγελον σατᾶν, ἵνα αὐτὸν κολαφίζῃ»162, κι ἔτσι νά μήν ὑπερηφανεύεται γιά τό πλῆθος τῶν ἀποκαλύψεων πού τοῦ ἔγιναν, πῶς δέν θά δώσει ἐξουσία στόν σατανά νά χτυπήσει μέ τήν ἀρρώστια κι ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς, ὥσπου νά γίνουμε ταπεινοί; Γιατί δέν φτάνει πού εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλά τό παίρνουμε καί πάνω μας! Ἀλλά τί λέει ἡ Γραφή; Ὅτι «τό ἐν ἀνθρώποις ὑψηλὸν βδέλυγμα ἐνώπιον του Θεοῦ»163.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος 

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.248-249)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Ὑποθῆκες ζωῆς

Μια μέρα εἶχε πάει στό ναό τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού βρίσκεται στήν περιοχή τῶν Χαλκουργείων. Ἐκεῖ τόν πλησίασε ἕνα παιδί, που ξεχώριζε γιά τήν ἀρετή του κι ἔτρεχε ἀκούραστα στίς ἀκολουθίες τῆς ἐκκλησίας. Τόν ἔλεγαν Νεόφυτο, κι ἦταν γιός ἑνός ἀπ’ τούς ὀνομαστούς ἄρχοντες.

-Πάτερ, τόν ρώτησε, τί νά κάνω γιά νά κερδίσω τή σωτηρία;

Ὁ γέροντας τόν κοίταξε μέ συμπάθεια καί τοῦ εἶπε:

-Πῶς ἐσύ, ἕνα ἁγνό παιδί, ζητᾶς συμβουλή ἑνός γέρου, πού σάπισε μέσα στήν ἁμαρτία;

-Ἡ Γραφή, πάτερ, λέει: «Ἐπερώτησον τόν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι, τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσί σοι»140. Γι’ αὐτό λοιπόν ζητάω ν’ ἀκούσω κι ἐγώ ἕνα καλό λόγο ἀπὸ σένα, καί μήν περιφρονήσεις τήν ἀναξιότητά μου.

Συγκαταβαίνοντας τότε ὁ ὅσιος, τόν ρώτησε:

-Γιά πές μου πρῶτα-πρῶτα, τί σκέφτεσαι; Νά γίνεις μοναχός ἤ νά ζήσεις θεάρεστα μέσα στόν κόσμο;

-Τώρα σκέφτομαι νά ζήσω στόν κόσμο, πάτερ...ἔ, καί ἀργότερα.... ὅ,τι θέλει ὁ Θεός.

-Ἄν θέλεις νά κατοικήσεις ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, τοῦτα πρέπει νά φυλάξεις. Κανένα νά μήν κατηγορεῖς, νά μήν περιγελᾶς, νά μήν πικραίνεις. Νά μήν ὀργίζεσαι. Μή σκεφτεῖς ποτέ πώς ἔχεις κάποια ἀρετή. Φυλάξου νά μή λές, ‟ὁ τάδε ζεῖ καλά, ὁ δεῖνα ζεῖ ἄσωτα’’, γιατί αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει τό «μὴ κρίνετε»141. Ὅλους νά τούς βλέπεις μέ τό ἴδιο μάτι, μέ τήν ἴδια διάθεση, μέ τήν ἴδια σκέψη, μέ ἁπλή καρδιά. Ὅλους νά τούς δέχεσαι σάν τό Χριστό. Μήν ἀνοίξεις τ’ αὐτιά σου σέ ἄνθρωπο πού κατακρίνει, οὔτε, πολύ περισσότερο, νά εὐχαριστιέσαι μ’ αὐτά πού λέει. Ἐσύ νά κρατᾶς τό στόμα σου κλειστό. Λίγο νά μιλᾶς καί πολύ νά προσεύχεσαι. Μά οὔτε κι αὐτόν πού κατακρίνει ἤ κάνει ὁποιαδήποτε ἄλλη ἁμαρτία νά καταδικάσεις μέ τό λογισμό σου. Τά δικά σου σφάλματα νά βλέπεις πάντα καί τόν ἑαυτό σου μόνο νά καταδικάζεις καί νά ἐξουθενώνεις. Νά, ἔτσι θά κερδίσεις τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

-Ὅσα μοῦ εἶπες, πάτερ, εἶναι γιά τούς φτασμένους ἀγωνιστές, παρατήρησε μέ κάποια θλίψη τό παιδί. Πότε θά φτάσω κι ἐγώ, ὁ ταλαίπωρος, σέ τέτοια μέτρα, γιά νά εὐαρεστήσω τό Θεό;

-Μήν ἀπελπίζεσαι, παιδί μου, τόν παρηγόρησε ὁ ὅσιος. Ἀπό τά νιάτα δέν ζητάει ὁ Θεός παρά ταπείνωση κι ἁγνεία. Αὐτά φτάνουν. Κι ἐσύ λοιπόν, μαζί μέ τήν ἁγνότητά σου, ν’ ἀγωνίζεσαι καί γιά τήν ταπείνωση: Νά εἶσαι γλυκύς καί καλοσυνάτος μέ κάθε ἄνθρωπο, πράος, εἰρηνικός, σπλαχνικός. Νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό σου χειρότερο ἀπ’ ὅλους καί νά τόν βάζεις κάτω ἀπ’ ὅλους. Ἔτσι θά εἶσαι πραγματικά κοντά στό Θεό. Ἀγωνίσου ἀκόμα νά μή φαντάζεσαι ὅτι ἔφτασες στήν ἀρετή τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο ἅγιο, ἀλλά συνεχῶς νά λές στόν ἑαυτό σου:‟Ξέρεις, ψυχή μου, ὅτι ξεπεράσαμε καί τούς δαίμονες στίς ἁμαρτίες; Καί ὅτι δέν κάναμε οὔτε μιά τόσα δά καλή πράξη; Ἀλίμονό μας, δύστυχη! Τί θ’ ἀπολογηθοῦμε τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως;’’....

Ἐδῶ ὁ ὅσιος ἔκανε μιά μικρή παύση καί ὕστερα συνέχισε:

-Καί τήν προσευχή σου, παιδί μου, νά τήν ἔχεις σάν τοῦ χειρότερου ἁμαρτωλοῦ. Γιατί ἁμαρτάνουμε βαριά ὅταν νομίζουμε πώς ἡ προσευχή μας εἶναι ἅγια καί καθαρή. Ἀκόμα κι ἄν κάνει κανείς σημεῖα καί τέρατα πρέπει νά θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἀναπολόγητο, γιατί, ὅταν προσεύχεται, δίχως ἄλλο ἁμαρτάνει μέ τίς ἐσωτερικές αἰσθήσεις, μέ τίς κινήσεις τῆς καρδιᾶς καί μέ τούς ἄτοπους λογισμούς. Συχνά τό στόμα μιλάει στό Θεό καί ὁ νοῦς τρέχει ἀλλοῦ. Νά γιατί πρέπει πάντα νά θεωρεῖς τόν ἑαυτό οσυ ἁμαρτωλό καί νά λές μέ ταπείνωση στόν Κύριο: «Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με καὶ ἀπὸ ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου»142.... Πρόσεξε ὅμως, παιδί μου, κάτι ἄλλο: Ποτέ νά μήν εὐχαριστιέσαι μέ τά καλά σου ἔργα οὔτε νά ὑπολογίζεις σ’ αὐτά, γιατί δέν ξέρεις ἄν εἶναι εὐάρεστα ἤ ὄχι στό Θεό. Γι’ αὐτό καλύτερα νά στηρίζεσαι στή δύναμη καί τό ἔλεος τοῦ Κυρίου, θεωρώντας τόν ἑαυτό σου χῶμα. Ἄχ! Πόσες ἁμαρτίες κάνουμε καί δέν τίς ξέρουμε! .... Λοιπόν, μέ τόν ἑαυτό σου νά τά βάζεις, ἀκόμα κι ὅταν βλέπεις κάποιον ἄλλο ν’ ἁμαρτάνει! Κι ἄν κανείς σέ βρίσει, σέ κατακρίνει ἤ σέ κοροϊδέψει, ὄχι μόνο νά μήν ἀντιδράσεις, ἀλλά νά προσθέσεις κι ἐσύ περισσότερες βρισιές καί κατηγορίες ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ σου!.. Νά, τοῦτα ὅλα ἄν ἐφαρμόσεις, ἔφτασες στήν τελειότητα!

-Πάτερ, ρώτησε τώρα ὁ Νεόφυτος, πῶς μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά νικάει κάθε πειρασμό τοῦ πονηροῦ;

-Ὅλοι οἱ πειρασμοί ἀντιμετωπίζονται μέ τή σιωπή καί τήν ταπείνωση. Τί μεγάλη ἀρετή ἡ σιωπή! Ἀλλά καί ἡ ταπείνωση; Ὅλα τά ἔργα τοῦ ταπεινοῦ εἶναι ἀρεστά στό Θεό καί θαυμαστά στούς ἀγγέλους Του, φρικτά ὅμως καί φοβερά στούς δαίμονες. Γίνε λοιπόν πολύ ταπεινός, καί τό Ἅγιο Πνεῦμα θά κατοικήσει μέσα σου καί θά νεκρώσει κάθε βιοτική μέριμνα. Τό νοῦ σου, παιδί μου, γιατί φοβᾶμαι πώς οἱ μέριμνες εἶναι πού σ’ ἐμποδίζουν πιό πολύ ἀπό τά ἔργα τοῦ Θεοῦ καί σέ παρασύρουν σ’ ἀνώφελα πράγματα. Σέ τί θά μᾶς ὠφελήσουν αὐτά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Σέ τίποτα! Καί μήπως μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος τή ζωή αὐτή γιά νά τήν σπαταλήσουμε μέ μάταιες φροντίδες; Ὄχι, βέβαια! Δῶσε λοιπόν ὁλόκληρο τόν ἑαυτό σου στό Θεό. Φρόντισε ἐσύ γιά τήν ψυχή σου, κι Ἐκεῖνος θά φροντίσει γιά τίς ὑλικές σου ἀνάγκες. «Τίς ἐξ ἡμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;»143 Πές ὅτι συνάξαμε μέσα στίς ἀποθήκες μας ὅλα τά καλά τοῦ κόσμου. Τί κερδίσαμε; Ἔρχεται ξαφνικά ὁ σκληρός ἀπαιτητής, ὁ θάνατος, καί τότε; Τ’ ἀφήνουμε ὅλα ἐδῶ καί πᾶμε νά κατοικήσουμε στόν τάφο! Καί τό μόνο πού θά μᾶς ἔχουν ἐξασφαλίσει θά εἶναι αἰώνια κόλαση!.... Αὐτά σοῦ τά λέει, παιδί μου, ὁ Θεός μέ τό στόμα ἑνός ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου. Κόψε λοιπόν ἀπό δῶ καί πέρα τίς περιττές φροντίδες, καί ζῆσε ὅπως θέλει Ἐκεῖνος.

Οἱ νουθεσίες αὐτές ἔκαναν μεγάλη ἐντύπωση στόν νεαρό Νεόφυτο κι ἔφεραν κατάνυξη στήν καρδιά του. Ἔπεσε στά πόδια τοῦ γέροντα καί τοῦ ἔβαλε μετάνοια, εὐχαριστώντας τον γιά ὅσα τόν δίδαξε. Μά κι ὁ ὅσιος ἔπεσε ταπεινά στά πόδια τοῦ παιδιοῦ καί τό ἀποχαιρέτησε στοργικά.

Ἀπό τότε ὁ Νεόφυτος περνοῦσε τόν περισσότερο καιρό μαζί μέ τόν ὅσιο. Πήγαινε συχνά καί στό κελλί του, ρουφώντας ἀχόρταγα τή θεϊκή διδαχή του, τή γλυκειά σάν τό μέλι. Μ’ αὐτά ἀνατράφηκε καί μεγάλωσε κι ἔγινε ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Καί τόσο ὁσιακά ἔζησε, ὥστε, ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, παρέδωσε εἰρηνικά τήν ψυχή του στά χέρια Ἐκείνου πού ὑπηρέτησε ἀπό τά παιδικά του χρόνια.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.229-233)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Μεγάλη δοξολογία

ετα τά τελευταῖα τοῦτα λόγο ὁ Κύριος ἀναλήφθηκε ἔνδοξα στούς οὐρανούς, ἐνῶ ὁ δίκαιος, ἀλλοιωμένος ἀπό τή θεωρία καί συνεπαρμένος ἀπό μιάν ἀνέκφραστη ἡδονή, ἀκολουθοῦσε μέ τό βλέμμα του τόν οὐράνιο ἐπισκέπτη, πού ξεμάκραινε..... 

Τά χείλη του κινήθηκαν αὐθόρμητα σέ μιά δοξολογική προσευχή:

-Ἅγιος, ἅγιος εἶσαι, ἅγιος,

Κύριος Ἰησοῦς Χριστός,

ὁ Υἱός τοῦ Πατρός,

«ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ

ὁ αἴρων τήν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου»133!

Εὐλογημένος εἶσ’ Ἐσύ καί δοξασμένος

καί ὑπερύμνητος καί ὑπεραινετός,

τό θεϊκό ἀπαύγασμα καί τό γλυκύ ἀποτύπωμα

τοῦ μοναδικοῦ Θεοῦ Πατρός,

ὅλος ὁ ἴδιος ὁ Πατέρας,

ὅλος ὁ ἄναρχος, ὁ ἄρρητος καί ὁ φρικτός,

ὁ «ἀναβαλλόμενος φῶς ὡς ἱμάτιον»134,

τό κάλλος τό μακάριο!

Δόξα σοι ὁ Θεός,

ὁ μεγάλος καί φοβερός,

πού Σέ τρέμουνε τά σύμπαντα,

πού ὅλα Σ’ εὐλαβοῦνται,

πού δίνεις χαρά στά πέρατα!

Ἡ Ἀγάπη ἡ ἀθάνατη,

τοῦ Πατέρα τό πολύτιμο κλαδί

τό φορτωμένο μ’ ὅλες τίς εὐεργεσίες!

Μ’ ἕνα Σου νεῦμα

σαλεύεις τά θεμέλια τῆς γῆς!

Μέ τῆς εἰρήνης Σου τό βάλσαμο

καί μέ τήν ἀγαλλίαση τοῦ Πνεύματός Σου

τά πρόσωπα φαιδρύνεις ὅλων τῶν ἀγγέλων.

Τοῦ Παρακλήτου ἡ ἀνάπαυση!

Τό μεγάλο μάτι καί ἀκοίμητο!

Ὁ Θεός μου καί ἄνθρωπος,

ὁ Ἕνας, μά καί ὁ Διπλός,

τό γέννημα τοῦ φοβερό,

ἡ ὡραιότητα τῶν ὡραίων,

ὁ ἅγιος καί ὁ μακάριος,

ὁ ἀχώριστος καί ἀκατάληπτος.

Δόξα σ’ Ἐσένα, πού ἡ ἐξουσία Σου ἁπλώνεται

ἀπ’ τ’ ἀνατολικά ὥς τά δυτικά τοῦ οὐρανοῦ

κι ἀπ’ τή μιά ὥς τήν ἄλλη ἄκρη τῆς γῆς.

Νά ὑμνεῖσαι πρέπει Ἐσύ,

ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Πνεῦμα,

ὁ Θεός, πού συντηρεῖς ὁλόκληρη τήν κτίση,

τήν ὁρατή καί τήν ἀόρατη,

πού συγκρατεῖς καί κυβερνᾶς

καί τρέφεις καί ποτίζεις

τά γένη τ’ ἀναρίθμητα

τῶν ἔργων καί τῶ δημιουργημάτων Σου.

Θ’ ἀνοίξω τό στόμα μου

και θά Σοῦ μιλήσω, σοφέ καί αἰώνιε Θεέ,

νεουργέ, ἄρρητε, ἀνέγγιχτε,

ἀψηλάφητε νοῦ, Λόγε, εἰρήνη,

γλυκύτητα, εὐωδία, χάρη,

μαργαριτάρι ὁλόασπρο, ἀστέρι, αὐγή,

θεμέλιο στέρεο, φῶς, πέλαγος ἀκαταληψίας,

ἄβυσσε τῶν ἀβύσσων,

ἀπρόσιτε κι ἀπ’ τόν ἀπρόσιτο γεννημένε,

δύναμη, ἐξουσία, κυριαρχία,

ἄναρχε, ζωοδότη, τεχνουργέ,

ἐφευρέτη, ἀσάλευτε, καθαρέ,

πού ὑψώνεις καί γκρεμίζεις,

πού σοφίζεις καί μωραίνεις,

Παντοκράτορα, ἐξουσιαστή, Νυμφίε!

Χαῖρε Συ, πού μᾶς χάρισες

«οὐρανόν καινὸν καί γῆν καινήν»135!

Πῶς νά Σ’ ὀνομάσω,

τῶν αἰώνων δημιουργέ;

Πῶς νά Σ’ ἀποκαλέσω ἀλλιῶς,

ἄπειρη Ἀγάπη τοῦ Πατέρα;

Καί πῶς, ἡ λάσπη ἐγώ, ν’ ἀπολογηθῶ

σ’ Ἐσένα, πού κρατᾶς στή χούφτα Σου

τήν τιποτένια μου ζωή;....

Ἅγιε, τρισάγιε, Σέ δοξολογῶ! Ἀμήν.

Ὕστερ’ ἀπ’ αὐτή τή δοξολογία, ἡ καρδιά τοῦ ὁσίου γέμισε εὐρφροσύνη καί γλυκύτητα. Καί πιό πολύ, ἐπειδή ἄκουσε ἀπό τόν Κύριο, πώς εἶχε προστάξει τίς οὐράνιες ταξιαρχίες νά τόν μνημονεύουν στίς ἀδιάκοπες ἀναίμακτες θυσίες τους.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(207-209)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Τα βήματα που μετράει ο άγιος άγγελος…

Κάποτε τον Άγιο Νήφων (Επίσκοπος Κωνσταντιανής της κατ’ Αλεξάνδρειαν) τον βασάνισε ο εξής λογισμός:

«Μήπως, αντί να τρέχω στους ναούς, είναι καλύτερα να κάθομαι σ’ ένα μέρος και να ζητάω το έλεος του Θεού;».

Δεν άργησε ο φιλάνθρωπος Θεός να του αποκαλύψει, ότι κάθε φορά πού ένας άνθρωπος πάει σε εκκλησία για να προσευχηθεί, είτε μέρα είναι είτε νύχτα, τα βήματά του μετριούνται από τούς αγίους αγγέλους, για να μετατραπούν σε ουράνιο μισθό την ημέρα της Κρίσεως.

Είπε πάλι: Ο Θεός δεν κρίνει τον χριστιανό, επειδή αμαρτάνει, αλλά επειδή δεν μετανοεί. Γιατί το να αμαρτάνει κανείς και να μετανοεί είναι ανθρώπινο, ενώ το να μη μετανοεί είναι γνώρισμα του διαβόλου και των δαιμόνων του. Επειδή δεν ζούμε συνεχώς στη μετάνοια γι΄ αυτό θα κριθούμε.

 http://www.agioritikovima.gr

Μακάριοι ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς, (Ματθ. 5:11)

Εδω, εἶν’ ἀλήθεια, σχεδόν κανένας δέν ἔδινε σημασία στόν μακάριο Νήφωνα. Ἐλάχιστοι ἦταν ἐκεῖνοι πού ἀναγνώριζαν τήν ἁγιότητά του. Αὐτό, βέβαια, εἶχε ζητήσει κι ὁ ἴδιος ἀπό τό Θεό: Νά τόν θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι μηδαμινό. Κι Ἐκεῖνος τόν ἄκουσε. Ἔτσι ὄχι μόνο ἅγιο δέν τόν θεωροῦσαν, ἀλλά καί πολλοί, ἄσωτοι μάλιστα καί ἀκόλαστοι οἱ ἴδιοι, τόν κορόιδευαν καί τόν κακολογοῦσαν ἀπερίφραστα.

Καμμιά φορά πήγαινε κανένας γνωστός του καί τοῦ ἔλεγε:

-Πάτερ, εἶναι μερικοί πού λένε φοβερά πράγματα ἐναντίον σου.

Αὐτό ἀπαντοῦσε ἤρεμα:

-Τίποτε φοβερόν δέν μπόρεσε νά κάνει ὥς τώρα κανείς στό Νήφωνα, παρά μόνο ὁ διάβολος. Αὐτος κι ἐγώ, ὅσο θά εἴμαστε στό τοῦτο τόν κόσμο, θά τρωγόμαστε...

Προσευχόταν μάλιστα γιά τούς κατηγόρους του, λέγοντας:

-Ἐλέησε, Κύριε, ὅσους μέ περιγελοῦν,

ὅσους μέ κακολογοῦν ἤ μέ μισοῦν

ἤ μοῦ κάνουν ὁποιοδήποτε κακό.

Ἐσύ δά ξέρεις, Κύριε, ὅτι κι αὐτούς

ὁ πονηρός διάβολος τούς σπρώχνει

μές στή βρωμιά καί τήν ἀκολασία,

ὅπως παραικινεῖ κι ἐμένα κάθε μέρα

τό ἅγιο Σου νά καταπικραίνω Ὄνομα.

Σέ παρακαλῶ λοιπόν, Πατέρα παντοκράτορα,

Θεέ καί Κύριε του ἐλέους,

σκύψε μέ εὐσπλαχνία πάνω ἀπό τούς ἀνθρώπους

πού σκέφτονται τό πονηρό γιά μένα,

καί κάνε τους ὅλους φωτεινούς,

ὅλους ἁγίου μεγάλους.

Δῶσ’ τους ἀγαθοσύνη, Κύριέ μου, καί πραότητα.

Χάρισέ τους εἰρήνη, Δέσποτά μου, καί φωτισμό,

Κι ἀξίωσέ τους ν’ ἀπολαύσουν τήν αἰώνια δόξα Σου,

ὡς ἀγαθός καί φιλάνθρωπος.

Πολύ τόν παρηγοροῦσαν καί τόν γλύκαιναν τέτοιες προσευχές. Ὅταν παρακαλοῦσε τόν Κύριο γιά τούς ἐχθρούς καί τούς συκοφάντες του, τό πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπό πνευματική ἡδονή καί γινόταν ρόδινο, σάν δροσερό τριαντάφυλλο.

-Ἄς ἔρθουν ἐδῶ, ἔλεγε ἀλλοιωμένος. Ἄς ἔρθουν ἐδῶ νά τούς φιλήσω τά πόδια! Χωρίς νά τό καταλαβαίνουν, μοῦ πλέκουν μεγάλα στεφάνια. Γι’ αὐτό τούς ἀποζητάει ἡ ψυχή μου «ὅν τρόπον ἐπιποθεῖ ἡ ἔλαφος ἐπὶ τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων»63.

Καί πρόσθετε:

-Αὐτός πού μισεῖ τίς βρισιές καί τίς κακολογίες καί τούς ἐξευτελισμούς τῶν ἀνθρώπων, δέν βρίσκεται μέσα στή δόξα του Θεοῦ οὔτε θά κληρονομήσει τή βασιλεία Του. Ὅποιος θέλει νά σωθεί, ἄς τό ξερει: ὅπου οἱ ἄνθρωποι μᾶς περιφρονοῦν καί μᾶς ἐξουθενώνουν, ἐκεῖ νά μένουμε, κάνοντας ὑπομονή, καί θά στεφανωθοῦμε ἀπό τό Θεό μέ μεγάλη δόξα. 

Ἀντίθετα, ὅπου ἀπολαμβάνουμε τιμή κι ἐπαίνους ἀπό τούς ἀνθρώπυς, νά μήν καθόμαστε, ἀλλά νά φεύγουμε σ’ ἄλλο τόπο. Ἔτσι θά μπορέσουμε νά σωθοῦμε καί νά κερδίσουμε ἐπάξια τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Στούς δουλους τοῦ Θεοῦ λοιπόν εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐξουθένωση, ὅπως ἀπαραίτητα εἶναι στήν ἐκκλησία τό ἱερό εὐαγγέλιο καί ἡ κατανυκτική ψαλμωδία. Γιατί -πράγμα θαυμαστό- ὅταν μᾶς κατηγοροῦν οἱ ἄνθρωποι, τότε εἶναι πού βαδίζουμε στό δρόμο του Θεου μέ πολλή ταπείνωση, τηρώντας μέ ἐπιμέλεια τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου μας Ἰησου Χριστοῦ. Ὅταν ὅμως, ἀντίθετα, ἀρχίσουν νά μᾶς παινεύουν, τότε μᾶς κυριεύει ἡ ἀλαζονεία, ἡ ματαιοδοξία, ἡ κενοδοξία. Κι ἔτσι φεύγουμε μακριά ἀπό τό Θεό.

60.Ματθ. 25:21.

61.Πρβλ. Ἐφεσ.4:10.

62. Α΄Κορ. 10:27.

63. Ψαλμ. 41:1.

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

(σελ.132-134)

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου

Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004

http://makkavaios.blogspot.gr

Η συγκλονιστική ιστορία ενός μαύρου ληστού, ο οποίος μετανόησε και μυρόβλυσε

Σε παλιότερα χρόνια ζούσε ένας μαύρος ληστής. Ηταν πανύψηλος άνδρας με φοβερό παρουσιαστικό. Λήστευε στα μέρη της Παννέφου (της Αιγύπτου) κι ήταν τόσο τρομερός, ώστε όταν μούγγριζε, πέθαινες από τον φόβο σου.

Μια νύκτα όμως είδε ένα τρομακτικό όνειρο…

Ήταν, λέει, μια απέραντη πεδιάδα κι αυτός στεκόταν στην μέση. Σε μια στιγμή στρέφει το βλέμμα του και βλέπει ένα πύρινο ποταμό, που κυλούσε με πολύ θόρυβο, κι έτρωγε στο διάβα του ακόμη και το χώμα και τις πέτρες. Έκανε λίγα βήματα πιο κοντά για να δη. Μόλις όμως πλησίασε, βγήκαν τέσσερις φλόγες, τον άρπαξαν από τα μαλλιά και τον τραβούσαν να τον ρίξουν μέσα στο φλεγόμενο ποτάμι, για να τόν κατακάψουν. 

Του φάνηκε τότε ότι την ώρα που τον έσερναν, ένα πνεύμα του είπε:

« Άθλιε, αν μετανοούσες και γινόσουν Μοναχός δεν θα μπορούσαμε να σε καταποντίσουμε εδώ μέσα».

Ξύπνησε κατατρομαγμένος.

Τον είχε καταλάβει ίλιγγος και φρίκη απ τὸ φοβερό θέαμα. Τι να σημαίνει;…αναρωτιόταν. Και καθώς δεν μπορούσε να δώσει εξήγηση, αποφάσισε να πάει σ ένα αναχωρητή Μοναχό και να τον ρωτήσει τι είναι αυτός ο πύρινος ποταμός, που oνειρεύτηκε.

Παρευθύς πέταξε τα ληστρικά του σύνεργα και πήρε το δρόμο που οδηγούσε στην Πάννεφο. Βάδισε κάμποσο και σε λίγο, ρίχνοντας γύρω του μια ματιά, βλέπει ένα αναχωρητικό κελλί. Πλησίασε και κτύπησε την πόρτα.

Ενας Γέροντας του άνοιξε αμέσως.

-«Καλώς ήρθες, λεβέντη! Πως και μπήκες σ αυτὸ τον κόπο; Μήπως σε θορύβησε ο πύρινος ποταμός και οι τέσσερις φλόγες που σε άρπαξαν να σε ρίξουν μέσα; Τι φοβερή που είναι, παιδάκι μου, η απειλή εκείνου του ποταμού! Θέλεις να γλιτώσεις από τη φρίκη του; Μετανόησε για τα ληστρικά σου κακουργήματα και γίνε Μοναχός. Τότε θα σωθείς».

Ο ληστής άκουσε εμβρόντητος τα λόγια του ασκητή. Πέφτει αμέσως στα πόδια του:

-«Λυπήσου με, τίμιε πάτερ, τον μαύρο στο σώμα και στην ψυχή», παρακάλεσε, «ελέησέ με τον άθλιο και κάνε με ο,τι σε προστάξει ο Θεός».

Με δάκρυα εξακολουθούσε να τον ικετεύει, ώσπου ο άγιος εκείνος Γέροντας τον έκειρε Μοναχό. Και αφού τον δίδαξε όλα τα καθήκοντα της μοναχικής ζωής, του άφησε το κελί του κι εκείνος αποσύρθηκε πιο βαθιά στην έρημο, για να ζήση ανάμεσα στα θηρία…

Εκείνος λοιπόν ο μαύρος με την πολλή άσκηση έφτασε σε τέτοια μέτρα αρετής, ώστε την ώρα που προσευχόταν έμοιαζε ολόκληρος σαν πύρινος στύλος που λαμποκοπούσε. Χιλιάδες, αμέτρητοι δαίμονες ρίχνονταν εναντίον του, αλλ' αὐτὸς τους περιφρονούσε όλους. Η προσευχή του τους έκαιγε και τους αφάνιζε ολότελα.

Η σοφία του Θεού είχε καταυγάσει τον νου του. Εγραφε βιβλία κι έστελνε επιστολές στους Πατέρες της Σκήτης και σε πολλούς άλλους.

Όλους τους ωφελούσε διδάσκοντάς τους ανόθευτη και ξάστερη τήν αλήθεια του Χριστού. Και όταν ο μαύρος αυτός πέθανε, το άγιο λείψανό του ανέβλυσε πολύ μύρο, που, καθώς βεβαιώνουν όλοι στα μέρη εκείνα, θεράπευε τους δαιμονισμένους και όλους τους αρρώστους.

Πέτρου Ιερομονάχου, Ενας Ασκητὴς Επίσκοπος – Αγιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής, 

έκδοσις θʹ, σελ. 72-73, Εκδοσις Ιερᾶς Μονής Παράκλητου, 

Ωρωπὸς Αττικής 1987

http://nefthalim.blogspot.gr