Καθηγητής Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια.

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (2 τελευταῖες φωτογραφίες), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11οαἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

Νεκτάριος Δαπέργολας

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Halloween – Ένας κόσμος ανάποδα- Όταν το ξένο έθιμο χειροκροτείται και η ορθοδοξία καταγγέλεται!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;

Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.

Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;

Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;

Ασφαλώς, τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, ασφάλεια και παιδαγωγική διάκριση. Κάθε σχολική επίσκεψη οφείλει να σέβεται τις προβλεπόμενες διαδικασίες και κάθε λόγος προς μικρές ηλικίες να είναι ανάλογος της ωριμότητάς τους. Η πίστη δεν έχει ανάγκη να τρομοκρατεί για να πείσει. Έχει την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία και το προσωπικό παράδειγμα. Άλλο, όμως, η απαίτηση για υπεύθυνη παιδαγωγική συμπεριφορά και άλλο η αντιμετώπιση της ίδιας της ορθόδοξης νουθεσίας ως κάτι που πρέπει να απομακρυνθεί από τη δημόσια ζωή.

Η Ελλάδα όσο και να το θέλουν κάποιοι δεν είναι ένας πολιτισμικός κενός χώρος, έτοιμος να γεμίσει με ό,τι υπαγορεύει κάθε φορά η μόδα. Είναι ένας τόπος με ιστορική μνήμη, αγίους, μάρτυρες, παραδόσεις και μια Ορθοδοξία που σμίλεψε την ταυτότητά του επί αιώνες.

Πόσο ακόμη θα ντρεπόμαστε για τις ρίζες μας, για να μη δυσαρεστήσουμε μια εποχή που συγχέει την ελευθερία με την απουσία κάθε ορίου και την πρόοδο με την αποκοπή από κάθε πνευματική κληρονομιά; Πόσο ακόμη θα αφήνουμε την ξενομανία να υποκαθιστά την αυτογνωσία μας;

Ένας λαός που χάνει την ικανότητα να διακρίνει τι αξίζει να κρατήσει και τι οφείλει να απορρίψει, κινδυνεύει να καταντήσει καταναλωτής ξένων συνηθειών, χωρίς δική του πυξίδα. Και τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν γιορτάζει ή όχι το Halloween. Θα είναι ότι, στην προσπάθειά του να γίνει κάτι άλλο, θα έχει ξεχάσει ποιος είναι.

Η παράδοση δεν είναι αλυσίδα που μας κρατά στο παρελθόν. Είναι η ρίζα που μας επιτρέπει να στεκόμαστε όρθιοι στο παρόν, χωρίς να χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το μέλλον.

Γιατί, τελικά, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι αν θα φοβηθούν τα παιδιά από έναν μοναχό που τα προειδοποιεί. Το βαθύτερο ερώτημα είναι αν θα τους μάθουμε να ξεχωρίζουν το φως από το σκοτάδι ή αν θα τα μεγαλώσουμε σε μια κοινωνία όπου το σκοτάδι γίνεται μόδα και το φως καλείται να απολογηθεί επειδή τόλμησε να μιλήσει.

Εδώ βλέπετε το τρομερό «εκφοβιστικό» φυλλάδιο που μοίρασε ο μοναχός στα παιδιά, εξηγώντας τους με απλό και κατανοητό τρόπο τι είναι το Halloween και γιατί ένας ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να το αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Τόσο τρομακτικό, που μπροστά του οι νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία και η εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου μοιάζουν μάλλον με αθώο παιδικό παιχνίδι!

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Τοῦ καθηγητού Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τον μοναχόν Παρθένιον

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,

τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.

1ον

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σὲ ἕνα τευχίδιο μὲ τίτλο «Ἀνησυχητικὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Τὸ Χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως», τὸ ὁποῖο εἶχε ἐκδοθεῖ τὸ 1988 στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ συγγραφέας του, ὁ Μοναχὸς Παρθένιος Ἁγιορείτης (εἶχε σπουδάσει οἰκονομικὰ στὴν Ἀμερικὴ, ἀλλὰ ἀποφάσισε νὰ μονάσει στὰ Ἱερὰ Κελλιὰ τῆς Κερασιᾶς, ὅπου σκοτώθηκε σὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι πέφτοντας ἀπὸ μουλάρι), προσπάθησε νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ζούσαμε μετὰ ἀπὸ μία ὁλόκληρη γενεὰ – μιλώντας σήμερα: μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.

Στὸν πρόλογό του, ὁ συγγραφέας μᾶς ἐνημερώνει ὅτι σπούδασε οἰκονομικὰ στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ δὲν φανταζόταν ὅτι οἱ σπουδές του θὰ ἀποδεικνύονταν χρήσιμες, ὅταν θὰ γινόταν μοναχὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Κάποιος φίλος του ἔστειλε σὲ αὐτὸν ὁρισμένα βιβλία, μὲ τὴν παράκληση νὰ τὰ μεταφράσει. Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ βιβλία αὐτὰ μαζὶ μὲ ἄλλες πληροφορίες ποὺ συνέλεξε ὁ ἴδιος ἢ τοῦ τὶς ἀποκάλυψαν δικοί του ἄνθρωποι περιέχονται μέσα στὸ συγκεκριμένο τευχίδιο.

Στὴν σελίδα ἀριστερά τοῦ προλόγου, ὑπάρχει μία τρομακτικὴ φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζονται ἑπτὰ ἄνθρωποι, στὰ ξυρισμένα κεφάλια τῶν ὁποίων εἶναι τυπωμένος ὁ γραμμωτὸς κώδικας, τὸ λεγόμενο bar code.

Ἀμέσως μετά, ὁ συγγραφέας ἀπαριθμεῖ 26 περιπτώσεις χρήσης τοῦ δυσώνυμου ἀριθμοῦ 666 στὴν ἀλλοδαπὴ καί, ἀντιστοίχως, 5 περιπτώσεις χρήσης του στὴν ἡμεδαπή.

Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ὑπῆρχε σὲ ροῦχα, παπούτσια, πιστωτικὲς κάρτες, στρατιωτικὰ ὀχήματα, λαχεῖα, διαφημίσεις, σὲ τίτλους δίσκων, στὸ ἑλληνικὸ πεντοχίλιαρο, στὰ εἰσιτήρια τῶν λεωφορείων τῆς Ἀθήνας κ.ο.κ.

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐκφράζει τὴν ἄποψη ὅτι «ὁ κόσμος μπῆκε στὴν τελικὴ εὐθεῖα γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἑταιρεῖες πετρελαιοειδῶν, ἁλυσίδες πολυκαταστημάτων καὶ σοῦπερ-μάρκετς κατέκλυσαν τὴν παγκόσμια ἀγορὰ μὲ πιστωτικὲς κάρτες, πρακτικὴ ποὺ ἐξακολούθησε καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1970, ἐνῶ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἄρχισαν νὰ ἐπικρατοῦν οἱ πιστωτικὲς κάρτες Visa, Mastercard καὶ American Express.

Μετὰ ἀπὸ τὶς πληροφορίες αὐτὲς εἶναι τυπωμένη μία φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζεται ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Καναδᾶ Πιέρ Τρυντώ (στὴν πρωθυπουργία ἔμεινε ἀπὸ τὸ 1968 μέχρι τὸ 1984· σόι πάει καὶ στὸν Καναδὰ τὸ βασίλειο!) νὰ ὁδηγεῖ τὸ αὐτοκίνητό του μὲ πινακίδα ποὺ ἔφερε τὸ 666.

Ἀκολουθεῖ ἡ πρόβλεψη τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὅτι «μεθαύριο ἡ πιστωτική μας κάρτα, ἡ ταυτότητά μας, τὸ διαβατήριό μας καὶ τὸ βιβλιάριο καταθέσεων θὰ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Θὰ ἐλέγχονται οἱ κινήσεις σας, τὰ χρήματά σας, τὰ ψώνια σας, ἡ ζωὴ σας» (σελ. 7).

ΘΗΡΙΟΝ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Ἡ ἑπόμενη ἑνότητα τιτλοφορεῖται «Τὸ θηρίο τοῦ Λουξεμβούργου ἢ τῶν Βρυξελλῶν», κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει ἐντὸς παρενθέσεων ἡ γνωστὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ «τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα θὰ κυβερνοῦν τὸν κόσμο».

Ὅπως μᾶς ἐνημερώνει ὁ συγγραφέας, σὲ ἕνα τριώροφο κτήριο τῆς ΕΟΚ τοῦ Λουξεμβούργου στεγάζεται τὸ μεγαλύτερο κομπιοῦτερ τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ φακελώνει ἠλεκτρονικὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ κομπιοῦτερ αὐτό, ποὺ ὀνομάζεται «θηρίο» «χρησιμοποιεῖ μία τριεξαψήφια μονάδα γιὰ νὰ δώσει ἕνα ἀριθμὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο στὴν γῆ (6 + 6 + 6 = 18 ψηφία)», ἐργασία ποὺ «ἄρχισε τὸ 1976». «Διαμέσου τοῦ ἀριθμοῦ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τῆς ταυτότητας, τοῦ διπλώματος ὁδήγησης, τοῦ πιστοποιητικοῦ γεννήσεως, τοῦ ἀριθμοῦ διαβατηρίου ἢ τῆς χρήσεως πιστωτικῶν καρτῶν, ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν προηγμένων βιομηχανικῶν κρατῶν εἶναι φακελωμένοι καὶ παρακολουθοῦνται συν­εχῶς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 1979».

«Σήμερα», δηλ. γιὰ τὸν συγγραφέα τοῦ τευχιδίου ἐν ἔτει 1988, «ἴσως νὰ ἔχει τελειώσει τὸ φακέλωμα αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο πληθυσμὸ τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἴμαστε γραμμένοι ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ σὲ λίγο, μὲ τὴ νέας μας ταυτότητα θὰ τροφοδοτοῦμε καθημερινὰ τὸ “θηρίο”».

ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας συγκλονίζει, γράφοντας: «Ἡ νέα μας ταυτότητα εἶναι τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι πρὶν ἀπὸ τὸ χάραγμα στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο. Ἡ ταυτότητά μας ἴσως μπορεῖ νὰ χαθῆ, νὰ κλαπῆ, νὰ ξεχαστῆ, τὸ χέρι καὶ τὸ μέτωπο ποτέ. Τὸ σφράγισμα θὰ γίνη μὲ ἀκτῖνες λέηζερ. Εἶναι καρκινογόνο καὶ πομπὸς ἰσχύος 1 Watt. Ἡ τεχνολογία σήμερα εἶναι τέτοια, ποὺ ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθῆ ἀπὸ ἕνα δορυφόρο, ὁ ὁποῖος τὸ 1983 ἐνετόπιζε ἀπὸ τὸ διάστημα τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸ ἀντικείμενο μὲ ἀκρίβεια +/- 100 μ. Κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸν παγκόσμιο δικτάτορα» (σελ. 9).

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ συγγραφέας συμπληρώνει ὅτι «οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστὲς ἔχουν ἐξοπλιστεῖ νὰ δέχονται τὶς προσωπικές μας ταυτότητες ἢ τὶς διεθνεῖς πιστωτικὲς κάρτες» καὶ «εἶναι σχεδιασμένοι νὰ πᾶνε ἕνα βῆμα πιὸ μπροστά», ὥστε στὸ προσεχὲς μέλλον νὰ ἀνιχνεύουν «τὰ σημάδια ποὺ θὰ ἀπαιτοῦνται νὰ εἰσχωρήσουν στὸ σῶμα μας (σφράγισμα)» (σελ. 10).

Στὴν σελίδα 16 τοῦ τευχιδίου του ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἀναδεικνύει τὸ ἔτος ὁρόσημο γιὰ τὴν ἀντίστροφη μέτρηση πρὸς τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου, δηλ. τὸ 1948, ὅταν ἱδρύθηκε τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμή, ὁ συγγραφέας μᾶς προτρέπει νὰ διαβάσουμε τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ὅπου εἶναι καταγεγραμμένοι οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα, γιὰ νὰ διοικήσουν τὸν κόσμο.

ROTSCHILD

Ἀμέσως μετά, ὁ ἀναγνώστης πέφτει πάνω στὸ σκοτεινὸ ἐπώνυμο τοῦ Ἑβραίου μεγαλοεπιχειρηματία καὶ τραπεζίτη Μάγιερ Ἄμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amschel Rothschild), ὁ ὁποῖος τὸ 1838 φέρεται νὰ δήλωσε: «Ἀφῆστέ με νὰ ἐκδίδω καὶ νὰ ἐλέγχω τὰ χρήματα ἑνὸς ἔθνους καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς γράφει τοὺς νόμους». Ἡ συγκεκριμένη οἰκογένεια «ἑνώθηκε μὲ μερικοὺς ἄλλους τραπεζίτες, ποὺ ἡ ἐργασία τους εἶναι νὰ δανείζουν χρήματα σὲ κυβερνήσεις. Σήμερα, ἡ ἴδια οἰκογένεια μὲ διάφορα μέσα καταβροχθίζει τὴν μία τράπεζα μετὰ τὴν ἄλλη. Μετὰ τὴν προλείανση τοῦ ἐδάφους στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν νόμο γιὰ τὴν “Φιλελευθεροποίηση” τῶν τραπεζῶν, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη, ἂν ἀγοραστοῦν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ οἰκογένεια. Αὐτὴ σὲ λίγο θὰ ἐπιβληθῆ οἰκονομικὰ καὶ θὰ ρυθμίζη τὶς τύχες μας».

Ὁ συγγραφέας διαπιστώνει ὅτι «ὑπάρχει ἕνα διεθνὲς δίκτυο, τοῦ ὁποίου ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ δημιουργήση ἕνα παγκόσμιο σύστημα οἰκονομικοῦ ἐλέγχου, ποὺ θὰ βρίσκεται σὲ ἰδιωτικὰ χέρια, ἱκανὸ νὰ κυριαρχήση στὸ πολιτικὸ σύστημα κάθε χώρας καὶ στὴν παγκόσμια οἰκονομία.

Διακρίνει τρεῖς φάσεις ποὺ κατατείνουν σὲ αὐτὸν τὸν σκοπό: Ἡ πρώτη φάση ἄρχισε τὸ 1970 μὲ τὴν προσπάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα σὲ κάθε προϊὸν στὸ ἐπίπεδο τοῦ κατασκευαστῆ μὲ ἕνα ἀριθμὸ ποὺ θὰ γραφόταν πάνω σ’ αὐτό. Μία ὁμάδα ἀπὸ ἀριθμοὺς, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύουν γραμμές, δηλαδὴ ὁ γραμμωτὸς κώδικας, ἄρχισε νὰ ἐμφανίζεται πάνω στὴ συσκευασία τῶν προϊόντων. Ἡ ἑταιρεία UPC-Code 39 (Παγκόσμιος Κωδικὸς Προϊόντων) καὶ οἱ κατασκευαστὲς γιγαντιαίων κομπιοῦτερς παίζουν ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση».

Ἡ δεύτερη φάση ἄρχισε τὸ 1983 μὲ τὴν προσ­πάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα μὲ γραμμωτὸ κώδικα σὲ κάθε ἄνθρωπο. Τὸν κύριο ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση τὸν παίζουν οἱ κυβερνήσεις, οἱ τράπεζες καὶ οἱ ἑταιρεῖες πιστωτικῶν καρτῶν».

Στὴν τρίτη φάση γίνεται προσπάθεια «νὰ [μπορεῖ νὰ] προσδιορισθῆ [καὶ νὰ ἐντοπισθῆ μέσῳ τῆς ταυτότητάς του] καθετὶ παγκοσμίως, εἴτε κινητὸ εἴτε ἀκίνητο, π.χ. μία ἀποσκευή, ἕνα ἄλογο κούρσας, ἕνα αὐτοκίνητο».

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΝ ΦΑΚΕΛΩΜΑ

Ἀκολούθως, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα ποὺ ἐπετράπη διὰ τοῦ πασοκικοῦ νομοσχεδίου ποὺ εἶχε ψηφισθεῖ μέσῳ τῆς διαδικασίας τοῦ ἐπείγοντος ἐντὸς τριημέρου καὶ μὲ τὸ ὁποῖο θεσπίσθηκε ὁ πρόγονος τοῦ σημερινοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, δηλ. ὁ Ἑνιαῖος Κωδικὸς Ἀριθμὸς Μητρώου, γνωστὸς ὡς ΕΚΑΜ.

Ἡ καθιέρωση τοῦ τότε προσωπικοῦ ἀριθμοῦ ἔβρισκε ἀντίθετο τὸν μοναχὸ Παρθένιο, διότι «περιέχει “δυνάμει” τὸν κίνδυνο καταχρηστικῶν συσχετίσεων προσωπικῶν πληροφοριῶν» (σελ. 19). Γι’ αὐτὸ ζητοῦσε «νὰ μὴ ἐπεκταθεῖ ἡ χρήση τοῦ ΕΚΑΜ ὡς κωδικοῦ ἀριθμοῦ σὲ ἄλλα ἀρχεῖα πληροφοριῶν, ἀλλὰ νὰ καθιερωθοῦν τομεακοὶ κωδικοὶ ἀριθμοὶ (ἀντὶ ἑνὸς γενικευμένου)».

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ

Στὴν συνέχεια, ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, καταγράφοντας δηλώσεις πρωθυπουργῶν καὶ οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς τότε ΕΟΚ, βάσει τῶν ὁποίων προβλεπόταν ὅτι «στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ ἔχουμε τὴν ἐμπειρία ἑνὸς τέτοιου οἰκονομικοῦ κράχ, ποὺ θὰ κάνει τὴν κρίση 1929-1930 νὰ μοιάζη σὰν μία χαρούμενη γιορτὴ» (σελ. 20).

Ἑστίαζε δὲ τὴν προσοχή του στὴν τάση οἱονεί πανδημικῆς ἐξάπλωσης τῆς οἰκονομικῆς ἀσθένειας τῶν ΗΠΑ, σημειώνοντας: «ὅταν ἡ Ἀμερικὴ φτερνίζεται, ὅλος ὁ κόσμος ἁρπάζει κρυολόγημα. Τώρα πού ἡ οἰκονομία τῶν ΗΠΑ ἔχει πνευμονία, πόσο ἄρρωστες εἶναι οἱ οἰκονομίες τοῦ κόσμου; Οἱ προοπτικὲς γιὰ τὸ ἐμπόριο στὴν Εὐρώπη εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικὲς ἀπ’ αὐτὲς τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει νὰ ἀνησυχοῦν εἶναι τὸ τί πρόκειται νὰ ἔλθει ἀργότερα, στὸ ἐγγὺς μέλλον. Ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπειλὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν μὴ ἐλεγχόμενο πληθωρισμό».

Ἀμέσως μετά, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἐσκεμμένη «καὶ θὰ μεταφερθοῦμε ὑποχρεωτικὰ καὶ ἀνεπιστρεπτὶ στὴν χρήση τῆς πιστωτικῆς κάρτας-ταυτότητας καὶ στὴν ἐξάλειψη τῆς χρήσεως τῶν μετρητῶν» (σελ. 21).

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας θέτει τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων, ἐφιστώντας τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης, ἡ ὁποία εἶναι ὁ προαιώνιος διακαὴς πόθος τῶν (μισ)ἀνθρώπων ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῆς ἀνθρωπότητας, ἕνας πόθος ποὺ διακηρύσσεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες-μαριονέττες, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν δημοσίως νὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ σχηματισθεῖ μία παγκόσμια (δῆθεν) δημοκρατικὴ κυβέρνηση, προκειμένου νὰ διαχειρισθεῖ ἐπιτυχῶς τὶς ἀλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις.

Μὲ τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ὁ Dr Saoul Medlovich ἔγραψε πρόσφατα: δὲν [ὑφίσταται] πλέον τὸ ἐρώτημα, ἂν θὰ ὑπάρχη μία παγκόσμιος κυβέρνηση. Ὑπάρχει ἕνα συνεχὲς κίνητρο ποὺ ἀδυνατίζει τὴν παντοδυναμία τῶν ΗΠΑ γιὰ νὰ δώση τὴν θέση της σὲ μία παγκόσμια τάξη, σὲ μία νέα διεθνῆ οἰκονομικὴ τάξη. Ὑπάρχουν ἀπὸ χρόνια 16 παγκόσμιοι ὀργανισμοὶ ποὺ δουλεύουν γιὰ λογαριασμὸ τῆς δημιουργίας τοῦ παγκόσμιου κράτους. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι: Ἡ Διεθνὴς Τράπεζα, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Τροφίμων, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας, ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο».

Καὶ σχολιάζει ὁ συγγραφέας: «Σὲ αὐτὴν τὴν ἀμείλικτη καὶ καταφανῆ πορεία πρὸς μία παγκόσμια κυβέρνηση, δὲν διαβλέπετε ὅτι χρησιμοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀνεπαίσθητοι τρόποι πού ἔχουν ἐφευρεθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ τὴν ἀποδεχθοῦ­με; Σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες, ἀνταποκρίσεις, ψυχαγωγία, διαφήμιση καὶ μουσική, αὐτὴ ἡ ἰδέα τοῦ ἑνωμένου κόσμου, εἶναι παροῦσα σὰν μία πρόδηλη μόδα».

Ἐν ἔτει 2026, μὲ ὅσα ἔχουν συμβεῖ καὶ εἰπωθεῖ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανὲς ὅτι ἡ παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει νὰ ἔχει ἤδη συγκροτηθεῖ καὶ νὰ ἔχει τεθεῖ σὲ ἐν μέρει ἀθόρυβη λειτουργία, ἁπλῶς ἀναμένεται ἡ ἐπίσημη ἀναγνώρισή της, ἡ ὁποία, βεβαίως, προϋποθέτει τὴν στέψη ἑνὸς προσώπου στὴν θέση τοῦ παγκόσμιου κυβερνήτη (ὀρθότερα: παγκόσμιου δικτάτορα). Ἡ «πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ» ἦταν ὁ καταλύτης γιὰ τὴν ἐπικείμενη ὑλοποίηση αὐτοῦ τοῦ ἀπολύτως ἑωσφορικοῦ στόχου, ἀφοῦ ἔστρωσε τὸ χαλὶ γιὰ τὸν ψηφιακὸ ἔλεγχο κάθε πολίτη.

Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τόν μοναχόν Παρθένιον – 2ον

2ον- Τελευταῖον

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα τοῦ τευχιδίου του, ὁ συγγραφέας θέτει στὸ στόχαστρό του τὴν δυνατότητα μαζικοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ στηριχθεῖ ὄχι μόνο στὴν ταυτότητα καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα, ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεόραση, ἐπικαλεῖται δὲ πρὸς τοῦτο τὴν προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «κάποτε ὁ διάβολος θὰ μπαίνη μέσα στὰ σπίτια, μέσα ἀπὸ ἕνα κουτὶ καὶ τὰ κέρατά του θὰ τὰ ἔχη στὰ κεραμίδια» (σελ. 22 ἑπ.).

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπικαλεῖται ἕνα ἄρθρο τοῦ Les Brown, συγγραφέα τῶν New York Times, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ Ντένβερ Πόστ τῆς 10ης Σεπτεμβρίου 1978 μὲ τίτλο «Ἡ συσκευὴ τῆς τηλεοράσεως μπορεῖ νὰ μᾶς παρακολουθῆ». Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ συντάκτης του σημείωνε:

«Ἡ προφητεία τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ γιὰ μία προηγμένη ἠλεκτρονικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία ἡ τηλεόραση μπορεῖ νὰ βλέπη, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ τὴν βλέπουν, [ἐνδέχεται] νὰ εἶναι ἀκριβὴς σύμφωνα μὲ τὸ χρονοδιάγραμμα. Στὰ ἑπόμενα 5 ἢ 6 χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς [θὰ ἔχει τὴν δυνατότητα] νὰ ἐξυπηρετεῖται μὲ ἕνα σύστημα ἀμφίδρομης τηλεόρασης κλειστοῦ κυκλώματος (καλωδιακῆς τηλεόρασης) συνδεδεμένης μὲ ἕνα σύστημα κομπιοῦτερ. Αὐτὰ τὰ κομπιοῦτερ “κτενίζοντας” κάθε σπίτι-μέλος, κάθε 6 ἢ 7 δευτερόλεπτα, μποροῦν νὰ πάρουν πληροφορίες γιὰ προϊόντα ποὺ ἐμφανίζονται στὴν τηλεόραση κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαφημίσεων, νὰ παρέχουν ἀντιδιαρρηκτικὴ προστασία καὶ πυρασφάλεια, νὰ διαβάζουν τὰ ρολόι τοῦ ἀερίου, τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἠλεκτρικοῦ, νὰ κάνουν σφυγμομετρήσεις (γκάλοπ) κ.ἄ.».

Παρότι ὁ ἔλεγχος σήμερα γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιεῖται περισσότερο μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ἡ τηλεόραση εἶναι ἕνα ἐξίσου ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ μέσῳ αὐτῆς τὸ παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ προπαγανδιστικὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς βασικὲς ἰδέες ποὺ θὰ καταστήσουν ἐφικτὴ τὴν ὑλοποίηση τοῦ πολυπόθητου στόχου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης.

Ὅπως καὶ νὰ ’χει, ὁ μοναχὸς Παρθένιος συν­εχίζει τὴν προειδοποίησή του μὲ ἕνα καίριο σχόλιο γιὰ ὅσα συνέβαιναν, στὴν ἐποχή του, στὴν κοινότητα Las Colinas τοῦ Τέξας (σελ. 23): «Ὑπάρχουν πολὺ λίγα πράγματα στὴν κοινότητα [στὰ ὁποῖα] οἱ ὑπάλληλοι τοῦ κέντρου διοικήσεως δὲν ἔχουν πρόσβαση. Οἱ τοῖχοι ἔχουν δώσει τὴ θέση τους στὰ καλώδια, ἡ ἰδιωτικότητα ἔχει δώσει τὴν θέση της στὴν ἀσφάλεια, τὸ κομπιοῦτερ ἐλέγχει τὰ πάντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου τοῦ Ὄργουελ. […] Ὅλη ἡ τεχνολογία γιὰ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ ἠλεκτρονικὸ τρόπο ζωῆς βρίσκεται ἐδῶ».

Ἀκολούθως παραθέτει μία ἀνατριχιαστικὴ δήλωση τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν τῆς Γερουσίας ἐπὶ τῶν Πρακτορείων Ἀντικατασκοπείας (σελ. 24): «Ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἱκανότητα, ἀπὸ τεχνολογικῆς ἀπόψεως, νὰ ἐπιβάλη ὁλοκληρωτικὸ τυραννικὸ καθεστώς, ἐὰν ποτὲ ἀνέβαινε ἕνας δικτάτορας στὴν ἐξουσία καὶ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τόπος ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κρυφτῆ».

Μὲ τὴν ἀφορμή, μάλιστα, ἑνὸς δημοσιεύματος στὴν ἐφημερίδα Detroit News τῆς 10ης Αὐγούστου 1979, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν λειτουργία ἑνὸς συστήματος καλωδιακῆς τηλεόρασης, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε δυνατότητα ἐξαφάνισης ἢ ἀθόρυβης ἐξολόθρευσης τῶν ἀδέσποτων σκύλων, ὁ συγγραφέας ἀναρωτιέται:

«Μήπως αὔριο θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιτίθενται στὰ σχέδια τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ” καὶ τοῦ “Θηρίου” του; Ἀντὶ ἡ κάννη νὰ σημαδεύη σκυλιά, μπορεῖ νὰ σημαδεύη ἀνθρώπους».

Καίτοι ἡ ἀνησυχία αὐτὴ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε μέχρι σήμερα, ἡ ἀπορία τοῦ συγγραφέως γιὰ τὴν ἀνάλογη μεταχείριση σκύλων καὶ ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ προφητικὴ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ διαδεχθεῖ τὸ τσιπάρισμα τῶν ζώων.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ μοναχὸς Παρθένιος θίγει τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας, μία σχέση ποὺ καθορίζεται ἀπὸ τὴν καλπάζουσα αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας (σελ. 25). Ἐδῶ ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία ἀκόμη ὀξυδερκῆ κοινωνιολογικὴ διαπίστωση, ἡ ὁποία ἰσχύει στὸ ἔπακρο γιὰ τὸν σύγχρονο πολίτη τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα:

«Ὡριμάζει πολὺ γρήγορα ἡ ἰδέα (εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα στὸ κύκλωμα τῶν ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων) τῆς προτίμησης τῆς ἀσφάλειας ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν καταντήσει οἰκονομικὲς-καταναλωτικὲς μονάδες προτιμοῦν τὴν ἀπόκτηση καὶ διατήρηση τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀπὸ τὴ διατήρηση τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀσύλου» (σελ. 26).

Λίγες σελίδες παρακάτω (σελ. 29/30), ἐντοπίζεται ἡ πεμπτουσία τοῦ πονήματος τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ἡ κατάσταση παγκοσμίως ἐξελίσσεται ραγδαῖα. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε ὅτι ἡ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἀγγλία ἄρχισε γύρω στὰ 1750. Στὴν Ἑλλάδα μας ἄρχισε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1970, καὶ παρ’ ὅλα ταῦτα, σὲ δεκαπέντε χρόνια καλύψαμε τὸ κενὸ τῶν προσπαθειῶν ποὺ εἶχαν κάνει τὰ ἄλλα κράτη γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Πήραμε τὸ σύστημα, τὴν ἐξέλιξη, τὴν πρόοδο καὶ τὴν τεχνολογία συμπυκνωμένη μὲ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἄσχημά της. Μήπως ἔτσι δὲν θὰ γίνη καὶ μὲ τὴν ἀστυνόμευσή μας-ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα σὲ παγκόσμια κλίμακα; Ἤδη εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα» ().

Διαβάζοντας ὁ σημερινὸς ἀναγνώστης τὶς παραπάνω ἀράδες, νομίζει ὅτι εἶναι γραμμένες πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀπεδείχθη βασιλικότερη τοῦ βασιλέως, θεσπίζοντας τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀπόδοση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σὲ ὅλους τούς πολίτες, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωσε, μέσῳ τοῦ ψηφιακὰ ἀφηνιασμένου ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου (ὀρθότερα: Παπαστεργιόργουελ), ὅτι ὅποιος δὲν συμμορφωθεῖ μὲ τὶς νεοταξίτικες-κυβερνητικὲς ἐντολὲς θὰ ἔλθει κάποια στιγμὴ ποὺ θὰ βιώσει τὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΜΕΤΡΗΤΩΝ

Σὲ σχέση μὲ τὸ ζήτημα τῆς διαφαινόμενης, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κατάργησης τῶν μετρητῶν, ὁ μοναχὸς Παρθένιος γράφει: «Ὅταν κάποιος ὑπεύθυνος στὶς ΗΠΑ ἐρωτήθηκε, γιατί δὲν ἔχει ἐφαρμοστεῖ τὸ σύστημα τῆς ἀχρήματης κοινωνίας (μὲ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα ποὺ ἀναφέραμε μέχρι τώρα), ἀπήντησε ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ οἰκονομολόγοι καὶ οἱ τεχνοκράτες εἶναι ἕτοιμοι, γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν, ἀλλὰ ἔμειναν πίσω στὸ χρονοδιάγραμμα οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφεραν ἀκόμη μέσῳ ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων διαφώτισης τοὺς λαοὺς στὴ θέση νὰ νιώθουν ἄνετα χωρὶς χρήματα στὶς τσέπες τους».

Μὲ βάση, ὅμως, τὰ σημερινὰ δεδομένα, ποὺ βλέπουμε πάμπολλοι νὰ πληρώνουν ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν χρεωστικὴ ἢ τὴν πιστωτικὴ κάρτα τους, ὄχι μόνο μὲ τὸ κινητό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ χέρι, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ ὥρα τῆς κατάργησης τῶν μετρητῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται πολὺ μακριά.

ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Ὁ συγγραφέας καταλήγει στὸ ἑξῆς τρομακτικὸ καὶ προφητικὸ συμπέρασμα: «Καμία ἄλλη ἐπιστήμη στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἐπικροτηθεῖ, διαφημιστεῖ μέσῳ τῶν πρακτικῶν ἐφαρμογῶν της καὶ δὲν ἔχει ἐπιδοτηθῆ ἀπὸ κυβερνήσεις, ἑταιρεῖες ἢ ἄτομα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική. Τὰ πειράματα γίνονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ἐξυπηρετήσεων τοῦ πολίτη. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρη, ἐπικροτεῖ καὶ ἐνισχύει οἰκονομικὰ τὸ σύστημα ποὺ κάποτε θὰ τοῦ φορέση ἁλυσίδες, καὶ ἢ θὰ πέση νὰ τὸ προσ­κυνήση, γιὰ νὰ ζήση σὲ ἕνα ὑλιστικὸ ἔκτρωμα ἢ θὰ καταδικαστῆ σὲ θάνατο, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ὑποδείξεις, δὲν ἀπεδέχθη τὸ σύστημα πού, καθὼς νομίζουν οἱ ἄθεοι, ἀνόητοι “ἐγκέφαλοι” τῆς γῆς, θὰ σώση τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν καταστροφή. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν αὐτὸ τὸ σύστημα, στὸ ὁποῖο πρωταρχικὸ ρόλο θὰ παίζη ἡ ἠλεκτρονικὴ ταυτότης, θὰ χαρακτηρισθοῦν πρῶτα σὰν ὀπισθοδρομικοί, μετὰ σὰν ἀντιπροοδευτικὰ στοιχεῖα, ἀντικοινωνικά, καὶ τέλος ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» (σελ. 30).

Ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀπαξιωτικὴ κατασπίλωση ποὺ ὑφίστανται ὅσοι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν προωθούμενη ἀπὸ τὸν παγκόσμιο προπαγανδιστικὸ-ἑωσφορικὸ μηχανισμὸ νεοταξίτικη ἀτζέντα, στιγματιζόμενοι ὡς «συνωμοσιολόγοι», «ψεκασμένοι», «θρησκόληπτοι» καὶ «ἀρνητές», δὲν δυσκολευόμαστε καθόλου νὰ φανταστοῦμε ὅτι τὸ ἀνώτερο σκαλὶ δαιμονοποίησης τῶν «ἀτίθασων» εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ταμπέλα ποὺ προφήτευσε ὁ μοναχὸς Παρθένιος, δηλ. «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος». Μία ταμπέλα, βεβαίως, ποὺ ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχει πολὺ παλιὲς ρίζες, οἱ ὁποῖες ἀνατρέχουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, ὅταν ἔγραφε τὸ θεατρικό του ἔργο «Ἐχθρός τοῦ λαοῦ», εἶναι παντελῶς ἀνάποδη, ἀφοῦ «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ψευτο-δημοκράτες ποὺ δὲν ἀντέχουν τὴν διαφορετικὴ ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πρὸς τὴν δική τους. Ἀλλὰ ἔτσι λειτουργεῖ ἡ τεχνική τῆς προπαγάνδας: ὅποιος θέλει νὰ θολώσει τὰ νερά, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄβολη θέση τοῦ κατηγορουμένου, ρίχνει τὴν λάσπη του στοὺς δίκαιους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ κατήγοροι μετατρέπονται σὲ κατηγορουμένους.

ΔΙΑΒΡΩΣΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν κοινωνικῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχουν ὡς στόχο τὴν διάλυση τῶν ὑγιῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας (σελ. 30): Πρῶτον τὸ αὐτόματο διαζύγιο καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, δεύτερον οἱ ἐκτρώσεις, τρίτον ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ τέταρτον ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας εἶναι τέσσερεις καθοριστικῆς σημασίας τομεῖς ποὺ δείχνουν τὸ μέγεθος τῆς κοινωνικῆς διάβρωσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸ παγκόσμιο σύστημα, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει χωρὶς καμία σοβαρὴ ἀντίσταση τὴν παγκόσμια κυβέρνηση, στὸν θῶκο τῆς ὁποίας θὰ στρογγυλοκαθίσει ὁ φρικτότερος τύραννος τοῦ κόσμου, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος.

«ΓΛΥΚΙΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ»

Οἱ ἀκροτελεύτιες παράγραφοι τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου εἶναι ἀρκετὲς, γιὰ νὰ σημάνουν ἕνα ἐκκωφαντικὸ συναγερμὸ σὲ ὅσους ἀκόμη ὑπνώττουν (σελ. 32): «Μήπως εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους, καθὼς οἱ ἄνθρωποι σὰν χάνοι χάφτουν τὸν ἄρτον καὶ τὰ θεάματα, εἴτε αὐτὸς ὁ ἄρτος εἶναι ἀπὸ πλαστικὸ εἴτε τὰ θεάματα εἶναι δηλητήρια καὶ παγίδες; Αὐτὸ συμφέρει ὅλους τούς μεγάλους ποὺ προαναφέραμε, διότι, ἔτσι ρίχνουν στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ φτιάχνουν ἕνα ὑλιστικὸ παράδεισο-ἔκτρωμα, μέσα στὸν ὁποῖο θέλουν νὰ βάλουν ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους καὶ τοὺς ἐπιτρεπτοὺς τρόπους-δρόμους καταστροφῆς».

«Ὅσο γιὰ τὴν παρανομία, αὐτὴ διοχετεύεται καὶ τρέφεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, διότι δημιουργεῖ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας καὶ παρακλητικὰ οἱ λαοὶ θὰ ἱκετεύουν γιὰ ἕναν δικτάτορα, ποὺ θὰ τοὺς γλυτώση ἀπὸ τὴν προηγούμενη “κακοδαιμονία”, γιὰ μία ἀστυνόμευση τοῦ καθεστῶτος καὶ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο τῶν πάντων, γιὰ “γλυκές” ἁλυσίδες, μέσα στὶς ὁποῖες οἱ λαοὶ θὰ τυλιχτοῦν σφικτά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὸν Παράδεισο ποὺ τοὺς προσφέρουν».

Σήμερα γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι αὐτὲς οἱ «γλυκὲς ἁλυσίδες» εἶναι κατασκευασμένες ἀπὸ ἔξυπνο τεχνολογικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ στοὺς χρῆστες ἕνα τόσο ἰσχυρὸ ἐθισμό, ὥστε ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὴν γεύση τῆς γλυκύτητας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν γρήγορη, εὔκολη καὶ δῆθεν ἀσφαλῆ διεκπεραίωση τῶν ἐργασιῶν τους, θὰ διαδεχθεῖ ἡ ὁλόπικρη γεύση τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τους μέσα σὲ μία ψηφιακὴ φυλακὴ ὑψηλῆς ἀσφαλείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ ἁλυσοδεμένοι δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.

Ορθόδοξος Τύπος

ΔΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Στο «μικροσκόπιο» Μπουρλά, Γκέϊτς και Ρούτε – Εν αναμονή της ΑΠΟΦΑΣΗΣ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ

«ΑΝΑΞΙΟΣ» και «ΑΝΑΘΕΜΑ» κατά του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Βουλγαρία!

 

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ

Patriarch Bartholomew greeted with shouts of "anaxios!" in Sofia

Jesse Dominick

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ

Βασιλική Οικονόμου

Μας κοινοποιήθηκε και με τη σειρά μας σας την κοινοποιούμε ως εγερτήριο κάλεσμα: πανελλήνια πρόσκληση σε μποϊκοτάζ.

«Παρακαλοῦνται, ὅλοι οἱ ἔχοντες Ὀρθόδοξη Χριστιανική καί Ἑλληνική συνείδηση, νά πάψουν νά ἀγοράζουν – ὅσο εἶναι δυνατόν – προϊόντα ἀπό ἑταιρεῖες που:

1) εἶναι χορηγοί τῆς κοινότητας ΛΟΑΤΚΙκαι τῶν δράσεων αὐτῆς καί που

2) στίς διαφημίσεις τῶν προϊόντων τους

α) προβάλλουν την ὁμοφυλοφιλία,

β) ἔχουν ἄσεμνο ἤ ἀνθελληνικό περιεχόμενο,

γ) προβάλλουν τεχνικές ἀσύμβατες με την Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη (γιόγκα, διαλογισμό, καρναβάλι, Halloween, santa claus, πολεμικές τέχνες κτλ.)

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ:

LIDL, JUMBO, PANTENE (Σαμπουάν), STARBUCKS, JACOBS,BACARDI, VODAFONE, HEINEKEN (Μπύρα), Ε-FOOD,GREENCOLA (ΧΗΤΟΣ), ΖΑΓΟΡΙ, ΗΠΕΙΡΟΣ (Τυροκομικά), WIND ἤ NOVA,NESCAFE,ΕΥΡΗΚΑ (Λευκαντικό), ΠΑΡΑΓΚΑ – ΚΤΗΜΑ ΚΥΡ ΓΙΑΝΝΗ (Οινοποιία), SNEAKER10.GR (Μάρκα ενδυμάτων-υποδημάτων- αξεσουάρ)

καί ὅσες ἀκόμα, πιθανόν, νά γνωρίζετε ἐσεῖς.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

ΟΤΑΝ ΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΚΡΥΒΟΥΝ.....ΔΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΕ ΤΟ

 

GLOBALNEWS21

Ο Θεός των Χριστιανών είναι αληθινά παντοδύναμος, «αδυνατεί δε Αυτώ ουδέν».

ΚΎΡ Φώτης Κόντογλου

Είναι ο Κύριος των πάντων.

«Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά έστι παρά τω Θεώ», είτε τα παραδέχεται το μυαλό μας πως μπορούνε να γίνουνε, είτε όχι.

Αλλά για όποιον δεν έχει πίστη «ο λόγος ο του σταυρού μωρία εστί».

Γιατί ο λόγος του σταυρού, ήγουν το Ευαγγέλιο, δεν μιλά στο λογικό, αλλά μιλά στην καρδιά. 

Κ’ είναι απλό γιατί εί­ναι αληθινό, ενώ απ’ όλες τις φιλοσοφίες λείπει η απλότητα που είναι το γνώρισμα της αλήθειας.

Αυτές δουλεύουνε μ’ ένα περίπλοκο σύστημα, γεμάτο συλλογισμούς κι αποδείξεις.

Μ’ αυτό το σύστημα οι αρχαίοι πλάσανε τον Θεό. Μα ο Θεός αυτός δεν υπάρχει, είναι νεκρή φαντασία.

«Ο ένας Θεός, λέγει ο φιλόσοφος Σέστωφ, που τον αποδείχνουνε με την τάξη του κόσμου, μοιάζει τόσο λίγο με τον Θεό της άγιας Γραφής, όσο μοιάζει ο σκύλος που γαυγίζει, με τον αστερισμό του Κυνός».

Η πίστη δεν θέλει να κατανοήσει με το μυαλό όσα της λέγει ο Θεός, ούτε ζητά αποδείξεις.

Ο φιλόσοφος θέλει να ζήσει με το μυαλό, αλλά «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται». όπως λέγει ο Αββακούμ.

Ο Παύλος γράφει στην Επι­στολή του προς Ρωμαίους: «Παν δε ο ουκ εκ πίστεως, αμαρτία έστίν».

Και στην Β’ προς Κορινθίους Επιστολή του γράφει: «Δια πίστεως γαρ περιπατούμεν ου δια είδους». «Περ­πατάμε, λέγει, με την πίστη, κι όχι με τα μάτια», δηλ. με το μυαλό.

Η γνώση είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει ποτέ στην πίστη, κι όσοι νομίζουνε πως φτάξανε στην πίστη απ’ αυτόν τον δρόμο, είναι γελασμένοι.

Ο Χριστός είπε: «Η βασιλεία του Θεού ουκ έρχεται μετά παρατηρήσεως», ήγουν «ο άνθρωπος δεν ξαναγεννιέται πνευματικά και δεν μπαίνει στα μυστήρια του Θεού με το να εξετάζει με το μυαλό του τα θεϊκά πράγματα».

Αυτά τα έγραψα, επειδή πολλοί κάνουνε τον χριστιανό, και μάλιστα έχουνε φτιάξει και σχολειά για να κάνουνε και τους άλλους χριστιανούς, ενώ έχουνε λησμονήσει ολότελα τον Χριστό και το Ευαγγέλιο και μονάχα που λένε τ’ όνομά του σαν φωνόγραφα άψυχα, γιατί η πίστη τους κ’ η ελπίδα τους είναι στην επιστήμη και στη γνώση.

Με δαύτη θέ­λουνε να στηρίξουνε τον αδύνατο τον Χριστό που δεν ήτανε επιστήμονας και φιλόσοφος.

Καταγίνουνται πως να τον παρουσιάσουνε γραμματισμένον, «ιδρυτήν κοσμοθεωρίας», και να «αποδείξουνε» πως η αφέντρα η επιστήμη του κάνει τη χάρη να του δώση πιστοποιη­τικό πως αυτά που έλεγε και που έκανε, δεν είναι απλοϊκά, όπως φαίνουνται, αλλά «βεβαιώ­νονται επιστημονικώς».

Θέλουνε να δώσουνε ένα πτυχίο και στον Χριστό, ώστε να μην είναι κομπογιανίτης, αλλά «καθηγητής της ηθικής, φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ψυχαναλυτής, βιολόγος, ψυχίατρος» κι’ άλλα τέτοια, ώστε να μπορεί να τον έχει για θρησκευτικό αρχηγό του ο σύγχρονος επιστημονικός άνθρωπος, «ο οποίος θέλει σήμερα πειστικάς επιστημονικάς αποδείξεις δια να πιστεύσει» !!

Για να πιστέψει!

Αυτό ονομάζεται Πίστη!

Θυμάμαι τον μέγαν Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκη, που λέγει στον Χριστό:

«Εμείς δεν έχουμε πια ανάγκη από τον δικό σου Χριστιανισμό, αυτή την αλλόκοτη, την απόλυτη και την απάν­θρωπη θρησκεία που θέλησες να διδάξεις στον κόσμο!

Εσύ δεν πας να λες ό,τι θέλεις μέσα στο Ευαγγέλιο!

Εμείς φτιάξαμε ένα Χριστιανισμό βολικόν, ένα σύστημα, σαν όλα τα συ­στήματα που κάνουνε οι άνθρωποι.

Τι ήρθες πάλι στον κόσμο να μας χαλάσεις ξανά ό,τι κάναμε;

Να ξέρεις λοιπόν, πως θα δώσω προσταγή, αύριο να σε κάψουνε και σένα εν ονόματί σου!».

Αυτόν τον βολικό τον Χριστιανισμό, αυτό το σύστημα της πνευματικής φτώ­χειας και της πνευματικής δουλείας, τον παρουσιάζουνε σήμερα για τον αληθινό Χριστια­νισμό, βαλμένον κάτω από την προστασία της αφέντρας Επιστήμης, ήγουν της αρχαίας Ανάγκης, αυτοί οι μοντέρνοι Χριστιανοί, οι επιστημονικοί Χριστιανοί, οι «salvatores Dei».

Αλλοίμονο στην Ορθοδοξία!

Πρέπει κ’ αυτή να γίνει επιστημονική, Ορθο­δοξία «αναγκαζομένη».

Και να μην έχει Κύριόν της και μέγαν αρχιερέα της τον Χριστό, αλλά νάχει για κυρία της την «αμετάπειστον Ανάγκην», τη φιλοσο­φία και τη γνώση, με άλλα λόγια: «την κενήν απάτην», όπως τη λέγει ο Παύλος.

(«ΚΙΒΩΤΟΣ» ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, Β. ΜΟΥΣΤΑΚΗ, ΕΤΟΣ Α’ -ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1952 – ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 8, ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι. Ν. ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ)

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Το «εισπολλατιον»

«Τὸ «εἰσπολλάτιον» (=Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα!), κατʼ ἀείμνηστον διδάσκαλον τοῦ Γένους Δούκαν, κυριαρχῆσαν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Τουρκοκρατίας, ἐξακολουθεῖ καὶ εἰς τὸν μετὰ ταῦτα ἐλεύθερον βίον τῆς Ἑλλάδος νὰ ψάλλεται, μέχρις ἀηδίας, καὶ νὰ προσφέρεται ὡς ἄφθονος λιβανωτὸς κολακείας καὶ διʼ ἐκείνους ἀκόμη τοὺς ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι διὰ βοῶντα σκάνδαλα θὰ ἔπρεπε νʼ ἀκούουν κραυγὰς ἀποδοκιμασίας καὶ ἀναθέματα».

Ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης δὲν ἤθελε οὔτε καὶ νὰ τὸ ἀκούει. Στὴν θέση του ὁ πιστὸς λαός καὶ οἱ ψάλτες ἔλεγαν το: «Χριστέ βοήθει ἐπισκόπῳ Αὐγουστίνῳ».

Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου
Ἀπόσπασμα «Χριστιανικῆς Σπίθας», Φεβρ. 1965

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Ξέρετε τι θα φώναζαν όλοι οι κολασμένοι; | Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος †

 

Ἀχρεῖος Δοῦλος

Ιεροκανονική αποτείχιση στην οικουμενιστική σφηκοφωλιά της Μητροπόλεως Δημητριάδος

σ.σ. Την Κυριακή της 7ης Οικουμενικής Συνόδου επέλεξε ο π. Γεώργιος Σταύρου, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής στη Ζαγορά Πηλίου της Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, για να ανακοινώσει την διακοπή μνημόνευσης του οικείου Μητροπολίτη Ιγνατίου, ο οποίος μέσω της μεταπατερικής σχολής Βόλου παίζει κομβικό ρόλο στην αποσάθρωση της Εκκλησίας της Ελλάδος. Πέραν των αιρετικών πλανών της που διασπούν και ξεσκίζουν την Εκκλησία, η εγκληματική εμπλοκή της στην «εκπαίδευση» οικουμενιστών «θεολόγων» που θα υπηρετούν το μόρφωμα των αχειροτόνητων σχισματικών της Ουκρανίας, συμβάλλει περαιτέρω στο σχίσμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας που άνοιξε η εμπλοκή του πατριάρχη Βαρθολομαίου σε αυτήν την δύσμοιρη χώρα. 

Η λεγόμενη «Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου», δεν έχει ως κινητήριο δύναμη τον φωτισμένο λόγο των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων αλλά τις επιχορηγήσεις της άθεης μασονοκρατούμενης «ελληνικής» πολιτείας και τα αιρετικά κονδύλια από τα ευρωπαϊκά και διεθνή «ερευνητικά προγράμματα» που υπηρετούν τους σχεδιασμούς της λεγόμενης «νέας εποχής».

Ο π. Γεώργιος στην ομιλία του περιγράφει μόνο λίγες από τις πλάνες και διαστροφές που καλλιεργεί η βλάσφημη σχολή Βόλου, οι οποίες λειτουργούν ως ωρολογιακές βόμβες σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, επηρεάζοντας μας και ως Χριστιανούς Ορθόδοξους, και ως Έλληνες και ως Πολίτες. Επιπλέον ανέφερε συνοπτικά τους κάτωθι λόγους που τον οδήγησαν στην διακοπή μνημόνευσης του ονόματος του Δημητριάδος και Αλμυρού Ιγνατίου: Την συμμετοχή του στην Ψευδοσύνοδο της Κρήτης αλλά και πριν στην διοργάνωσή της. Την αναγνώριση των αχειροτόνητων σχισματικών της Ουκρανίας και την παραχώρηση σε αυτούς ενός δικού του κληρικού της Μητροπόλεως, τον οποίο «χειροτόνησε» ο αχειροτόνητος σχισματικός ΨευδοΚιέβου για να παριστάνει τον επίσκοπο. Ο Δημητριάδος πίεζε τους ιερείς του να δέχονται στις Ενορίες τους τον σχισματικό πλέον «κληρικό» για να παρασύρονται όλο και περισσότεροι στο σχίσμα. Τις συμπροσευχές του Ιγνατίου με αιρετικούς. Τα βλάσφημα μέτρα απιστίας και αποϊεροποίησης των Ναών που υιοθέτησε κατά την διάρκεια της λεγόμενης «πανδημίας». Την εμμονή του Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνατίου να τελεί Ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας στη δημοτική γλώσσα. 

Ευχόμαστε ειρήνη και ενότητα μεταξύ όλων των αδελφών που υψώνουν τείχος στην αίρεση.

https://tasthyras.wordpress.com/

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΩΡΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ

Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια!

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΔΩΡΟΦΟΡΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΟΣΦΥΟΚΑΜΠΤΑΣ ΚΟΛΑΚΑΣ

Ἀπό τά πολλά παινέματα τά πιό πολλά εἶναι ψέματα. Καθώς κατελύθη ἡ πίστις, ἡ κανονική τάξις, ἡ συνοδικότης καί ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον.

Τοῦ κ. Βασιλείου Κονδύλη, θεολόγου

Ἄλλο ἡ τιμή καί ἄλλο ἡ ἀξία. Ἡ τιμή δέν ἐπιμετρᾶται μέ 8.000 δολλάρια!Ἰδιαίτερο προβληματισμὸ προκαλεῖ στὴν ἑλληνοαμερικανικὴ Ὁμογένεια ἡ πρωτοβουλία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς νὰ ζητήσει ἀπὸ τὶς ὀκτὼ Μητροπόλεις τῆς δικαιοδοσίας της νὰ συνεισφέρουν ἀπὸ 1.000 δολλάρια ἡ καθεμία, προκειμένου νὰ ἀγορασθεῖ ἐπετειακὸ δῶρο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μὲ ἀφορμὴ τὴ συμπλήρωση 35 ἐτῶν πατριαρχικῆς διακονίας.

Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τοῦ «Alfavita», τὸ ὁποῖο ἐπικαλεῖται σχετικὲς πληροφορίες τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκα», ἡ πρωτοβουλία ἀνήκει στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρο, ἐνῶ ὁ Ἐπίσκοπος Διοκλείας Νεκτάριος ἀπευθύνθηκε σχετικά πρὸς τοὺς Μητροπολίτες. Ἡ ἐπιστολὴ χαρακτηρίζει τὴν 35η ἐπέτειο «σημαντικὴ πνευματικὴ ἐπέτειο» καὶ «ἱστορικὸ γεγονός», ἐνῶ ζητεῖται ἀπὸ κάθε Μητρόπολη συνεισφορὰ 1.000 δολλαρίων μὲ τὴ χαρακτηριστικὴ ἔνδειξη «Patriarch gift 35 years».

Ἂς κάνουμε τὸν ἁπλούστερο πολλαπλασιασμό: ὀκτὼ Μητροπόλεις ἐπὶ 1.000 δολλάρια σημαίνει 8.000 δολλάρια. Δὲν πρόκειται, λοιπόν, γιὰ κάποιο συμβολικὸ ἀναμνηστικὸ μικρῆς ἀξίας. Πρόκειται γιὰ συγκέντρωση ἑνὸς διόλου εὐκαταφρόνητου ποσοῦ, προκειμένου νὰ προσφερθεῖ ἕνα «δῶρο» στὸν Προκαθήμενο τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἀρχίζουν τὰ ἐρωτήματα.

Τί δῶρο χρειάζεται 8.000 δολλάρια; Γιατί δὲν ἀρκεῖ μία ἱερὰ εἰκόνα, ἕνα ἐκκλησιαστικὸ κειμήλιο, ἕνα χειρόγραφο, ἕνα βιβλίο ἢ μία τιμητικὴ πλακέτα; Πότε ἡ τιμὴ πρὸς ἕνα Ὀρθόδοξο Πατριάρχη ἄρχισε νὰ μετρεῖται μὲ χιλιάδες δολλάρια; Καὶ πότε οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες ἀπέκτησαν τὸν ρόλο ταμείου γιὰ τὴν ἀγορά ἀκριβῶν ἐπετειακῶν δώρων;

6.500 δολλάρια τὸ ταξίδι, 8.000 δολλάρια τὸ δῶρον

Τὸ γεγονός γίνεται ἀκόμη περισσότερο προκλητικὸ, ἐὰν συν­­υπολογισθεῖ τὸ κόστος τοῦ ταξιδιοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ ὁποῖο ἔχει προγραμματισθεῖ γιὰ τὶς 19–25 Ὀκτωβρίου 2026. Σύμφωνα πάντοτε μὲ τὰ δημοσιευμένα στοιχεῖα, τὸ κόστος συμμετοχῆς ἀνέρχεται σὲ 6.500 δολλάρια κατὰ ἄτομο γιὰ διαμονὴ σὲ δίκλινο δωμάτιο καὶ σὲ 7.600 δολλάρια γιὰ μονόκλινο.

Ἔχουμε, λοιπόν, ἕνα πολυδάπανο ταξίδι καὶ παραλλήλως μία πρόσθετη συγκέντρωση 8.000 δολλαρίων γιὰ ἐπετειακὸ δῶρο. Καὶ ὅλα αὐτὰ παρουσιάζονται στὸ πλαίσιο μιᾶς «πνευματικῆς ἐπετείου».

Ἀλλὰ ἀκριβῶς ἐδῶ πρέπει νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα ποὺ φαίνεται ὅτι κανείς δὲν θέλει νὰ θέσει: τί ἀκριβῶς ἑορτάζουμε; Ποιὰ 35ετία ἑορτάζουμε;

Τριάντα πέντε χρόνια πατριαρχικῆς διακονίας, θὰ ἀπαντήσει κανείς. Ὅμως ἡ πατριαρχικὴ διακονία δὲν ἀποτιμᾶται μὲ τὸ ἡμερολόγιο. Δὲν εἶναι κοσμικὸ ἀξίωμα, στὸ ὁποῖο ἡ μακροημέρευση τοῦ κατόχου του ἀποτελεῖ αὐτομάτως λόγο πανηγυρισμοῦ. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ διακονία κρίνεται ἀπὸ τὴ διαφύλαξη τῆς πίστεως, τῆς κανονικῆς τάξεως, τῆς συνοδικῆς λειτουργίας καὶ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας.

Καὶ ἐὰν πρόκειται νὰ γίνει σοβαρὴ ἀποτίμηση τῆς τελευταίας 35ετίας, τότε ἀπὸ αὐτὴν δὲν μπορεῖ νὰ ἀπουσιάσει τὸ Οὐκρανικό.

Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2019 ὑπεγράφη ὁ Τόμος Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὕστερα ἀπὸ μία διαδικασία ποὺ ὄξυνε δραματικὰ τὶς σχέσεις Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Ἤδη στὶς 15 Ὀκτωβρίου 2018 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας εἶχε ἀποφασίσει τὴ διακοπὴ τῆς εὐχαριστιακῆς κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἡ κρίση ποὺ ἀκολούθησε δὲν ὑπῆρξε μία ἀσήμαντη διοικητικὴ διαφωνία. Ὑπῆρξε καὶ παραμένει ἕνα βαθὺ τραῦμα στὸ σῶμα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἐδῶ, λοιπόν, ἡ εἰκόνα γίνεται σχεδὸν σουρεαλιστική. Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει μπροστά της μία ἀπὸ τὶς σοβαρότερες διορθόδοξες κρίσεις τῶν τελευταίων δεκαετιῶν καὶ ἐμεῖς συζητοῦμε γιὰ ἐπετειακὰ δῶρα χιλιάδων δολλαρίων.

Γιὰ ποιὸ ἀκριβῶς ἐπίτευγμα; Γιὰ τὴ διακοπὴ τῆς κοινωνίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας; Γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐξακολουθοῦν νὰ μὴ ἔχουν κοινὴ στάση στὸ Οὐκρανικό; Γιὰ τὴν ὄξυνση τῶν συζητήσεων περὶ πρωτείου, ἐκκλήτου καὶ δικαιοδοσίας; Γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πανορθόδοξη ἑνότητα παραμένει βαθειὰ τραυματισμένη;

Ἂν αὐτὰ ἀποτελοῦν λόγους πανηγυρισμοῦ, τότε πράγματι ἔχουμε διαφορετικὴ ἀντίληψη περὶ ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτυχίας.

Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι αὐλή

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία βαθύτερη πλευρὰ τοῦ ζητήματος. Ἡ πρωτοβουλία αὐτὴ φανερώνει μία νοοτροπία, ἡ ὁποία δύσκολα συμβιβάζεται μὲ τὸ ὀρθόδοξο ἐπισκοπικὸ ἦθος. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι βασιλικὴ αὐλή.

Ὁ Πατριάρχης δὲν εἶναι μονάρχης. Οἱ Μητροπολίτες δὲν εἶναι αὐλικοί. Οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες δὲν εἶναι ὑποτελεῖς διοικητικὲς περιφέρειες, οἱ ὁποῖες στὸ πατριαρχικὸ ἰωβηλαῖο ὀφείλουν νὰ καταβάλουν τὸν ὀβολό τους γιὰ τὸ δῶρο τοῦ ἄρχοντος.

Αὐτὴ ἡ εἰκόνα παραπέμπει περισσότερο σὲ αὐλική ἐθιμοτυπία παλαιοτέρων μοναρχιῶν παρὰ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ὁ Ἐπίσκοπος χειροτονεῖται, γιὰ νὰ διακονεῖ καὶ ὄχι γιὰ νὰ δημιουργεῖ γύρω του μηχανισμὸ τιμῶν. Ὁ Πατριάρχης μεταξύ τῶν Ἐπισκόπων παραμένει Ἐπίσκοπος καὶ δὲν μεταβάλλεται σὲ ὑπερεπίσκοπο. Ἡ τιμὴ ποὺ τοῦ ἀπονέμεται μέσα στὴν κανονικὴ τάξη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι κοσμικὴ ἐξουσία οὔτε ἀφορμὴ γιὰ καλλιέργεια προσωποκεντρικῆς αὐλῆς.

Ἀκριβῶς γι’ αὐτὸ τέτοιες κινήσεις εἶναι ἐκκλησιολογικῶς ἐπικίνδυνες: συνηθίζουν τὸν πιστὸ σὲ μία εἰκόνα Ἐκκλησίας, ὅπου τὸ κέντρο μετατοπίζεται ἀπὸ τὸ συνοδικὸ ἦθος στὸ πρόσωπο τοῦ ἑνὸς.

Ποῦ θὰ ἦτο δυνατόν νὰ δοθοῦν τὰ 8.000 δολλάρια;

Ὑπάρχει, τέλος, καὶ τὸ στοιχειῶδες χριστιανικὸ ἐρώτημα: ἀπὸ ποῦ προέρχονται τὰ χρήματα;

Οἱ Μητροπόλεις δὲν παράγουν χρήματα. Τὰ ἔσοδά τους προέρχονται, ἀμέσως ἢ ἐμμέσως, ἀπὸ τὶς κοινότητες, τὶς δωρεές, τὶς προσφορὲς καὶ τοὺς πιστούς. Ἑπομένως, ὅταν ζητοῦνται 1.000 δολλάρια ἀπὸ κάθε Μητρόπολη γιὰ πατριαρχικὸ δῶρο, κάθε πιστὸς δικαιοῦται νὰ ρωτήσει: εἶναι αὐτὴ πράγματι ἡ καλύτερη δυνατὴ χρήση τῶν χρημάτων;

Μὲ 8.000 δολλάρια μπορεῖ νὰ πληρωθεῖ μέρος τῶν διδάκτρων ἑνὸς νέου ποὺ δυσκολεύεται νὰ σπουδάσει. Μπορεῖ νὰ βοηθηθεῖ μία πολύτεκνη οἰκογένεια. Μπορεῖ νὰ πληρωθεῖ ἕνα ἐνοίκιο. Μπορεῖ νὰ ἐνισχυθεῖ ἕνας ἀσθενὴς ποὺ δυσκολεύεται νὰ καλύψει ἰατρικὰ ἔξοδα. Μπορεῖ νὰ στηριχθεῖ μία πτωχὴ ἐνορία. Μπορεῖ νὰ χρηματοδοτηθεῖ ἱεραποστολικὸ ἢ φιλανθρωπικὸ ἔργο.

Ἂς προσέφεραν, λοιπόν, τὰ 8.000 δολλάρια στοὺς πτωχοὺς στὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Αὐτὸ θὰ ἦταν δῶρο ἀντάξιο Ἐπισκόπου. Αὐτὸ θὰ ἦταν ἐπέτειος μὲ χριστιανικὸ περιεχόμενο. Αὐτὸ θὰ ἦταν μία πράξη ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ συγκινήσει τὸν πιστὸ λαό.

Διότι τὸ Εὐαγγέλιο δὲν μᾶς δίδαξε νὰ τιμοῦμε τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες μὲ πολυδάπανα δῶρα. Μᾶς δίδαξε νὰ βλέπουμε στὸ πρόσωπο τοῦ πεινασμένου, τοῦ ξένου, τοῦ γυμνοῦ καὶ τοῦ ἀσθενοῦς τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.

Τὸ πραγματικὸν δῶρον δὲν κοστίζει 8.000 δολλάρια

Ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα δὲν χρειάζεται ἄλλους ἐπετειακοὺς πανηγυρισμούς. Δὲν χρειάζεται αὐλὲς καὶ ἰωβηλαῖα. Δὲν χρειάζεται νὰ καλλιεργεῖται ἡ εἰκόνα ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, γύρω ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιστρέφονται δῶρα, τιμητικὲς ἐκδηλώσεις καὶ πολυδάπανες ἀποστολές.

Χρειάζεται μετάνοια, εἰρήνη, ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας, πραγματικὴ συνοδικότητα καὶ θεραπεία τῶν πληγῶν ποὺ ἔχουν ἀνοίξει στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἂν, λοιπόν, θέλουν πραγματικὰ νὰ προσφέρουν στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἕνα δῶρο ἀντάξιο 35 ἐτῶν πατριαρχικῆς διακονίας, ὑπάρχει κάτι ἀσυγκρίτως πολυτιμότερο ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἀντικείμενο τῶν 8.000 δολλαρίων:

ἡ θεραπεία τοῦ διορθοδόξου ρήγματος.

Ἂς γίνει προσπάθεια νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ κοινωνία. Ἂς συγκληθοῦν οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ἂς ἀκουστοῦν οἱ ἐνστάσεις τους. Ἂς ἐπανέλθει ἡ συνοδικὴ συζήτηση, ἐκεῖ ὅπου ἐπικράτησαν μονομερεῖς ἐνέργειες καὶ ἀλληλοκατηγορίες. Ἂς γίνει ἡ 35η ἐπέτειος ἀφορμὴ καταλλαγῆς καὶ ὄχι αὐτοεορτασμοῦ.

Αὐτὸ θὰ ἦταν πράγματι ἱστορικό.

Διότι τὸ μεγαλύτερο δῶρο ποὺ μπορεῖ νὰ λάβει ἕνας Ὀρθόδοξος Πατριάρχης δὲν εἶναι ἕνα ἀκριβὸ ἀντικείμενο. Εἶναι νὰ παραδώσει κάποτε τὴν Ἐκκλησία περισσότερο ἑνωμένη ἀπ’ ὅσο τὴν παρέλαβε.

Καὶ σήμερα, δυστυχῶς, δύσκολα μπορεῖ νὰ ὑποστηριχθεῖ ὅτι αὐτὸ ἔχει συμβεῖ.

Πηγή εἰδήσεως: Alfavita, «“Ἔρανος” 1.000 δολαρίων ἀπὸ κάθε Μητρόπολη γιὰ τὸ δῶρο στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο», 30 Σεπτεμβρίου 2026.

 Ορθόδοξος Τύπος

Λαλίστατοι μόνον ὅταν πρόκειται περὶ ἀποδοχῶν

Θεοφάνης Γρηγορίου

Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας ἀπεδείχθη ἰδιαιτέρως λαλίστατος, ὅταν ἐτέθη τὸ ζήτημα τῆς προκλητικῆς αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν τῶν Μητροπολιτῶν. Διὰ τὸ συγκεκριμένον ζήτημα εὑρέθησαν ἀμέσως καὶ τὰ νομικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ἡ διάθεσις διὰ δημοσίαν παρέμβασιν καὶ ὁ ἀπαραίτητος τηλεοπτικὸς χρόνος.

Τὸ ἐρώτημα, ὅμως, παραμένει ἀμείλικτον: ποῦ ἦτο αὐτὴ ἡ μαχητικότης, ὅταν ὁ ἑλληνικὸς λαὸς κατήρχετο εἰς τὰ συλλαλητήρια διὰ τὴν Μακεδονίαν; Ποῦ ἦτο ἡ δυναμικὴ φωνὴ τῶν Ἱεραρχῶν, ὅταν οἱ ἱεροὶ ναοὶ ἐκλείσθησαν κατὰ τὴν περίοδον τοῦ κορωνοϊοῦ, ὅταν οἱ πιστοὶ ἀπεκλείοντο ἀπὸ τὴν θείαν λατρείαν καὶ ὅταν ἀκόμη καὶ ἡ συμμετοχὴ εἰς τὰ Μυστήρια ἀντιμετωπίζετο περίπου ὡς ἀπειλὴ διὰ τὴν δημοσίαν ὑγείαν; Ποῦ ἦτο ἡ ἀντίδρασις, ὅταν ἡ Πολιτεία ἐνομοθέτει κατὰ τρόπον εὐθέως ἀντίθετον πρὸς τὴν ὀρθόδοξον ἀνθρωπολογίαν, τὴν οἰκογένειαν καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν;

Εἰς ὅλα αὐτὰ τὰ ζητήματα ἠκούσαμεν ἐκκλήσεις διὰ «σύνεσιν», «ὑπευθυνότητα», «διάλογον» καὶ «σεβασμὸν πρὸς τοὺς θεσμούς». Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντίδρασις ὑπῆρξεν ἀπὸ περιωρισμένη ἕως ἀνύπαρκτος. Ὅταν, ὅμως, θίγωνται αἱ οἰκονομικαὶ ἀπολαβαὶ τῶν Ἐπισκόπων, ἡ εἰκὼν μεταβάλλεται ἐντυπωσιακῶς. Τότε ἐμφανίζεται ἀποφασιστικότης, ἐπιστρατεύεται ὁ νόμος, ὑπενθυμίζονται τὰ δικαιώματα καὶ αἱ τηλεοπτικαὶ παρεμβάσεις κρίνονται ἀπαραίτητοι. Ἐκεῖ ὅπου διὰ τὴν πίστιν κυριαρχεῖ ἡ διπλωματικὴ σιωπή, διὰ τὸν μισθὸν ἐκδηλοῦται αἰφνιδίως σθεναρὰ ἀντίστασις.

Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν πραγματικότητα φαίνεται ὅτι ἔχει ἀντιληφθῆ πολὺ καλῶς ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης. Ὁ Πρωθυπουργὸς ἀποδεικνύεται πανέξυπνος πολιτικῶς, διότι γνωρίζει τὸν νοσηρὸν ἐπισκοποκεντρισμὸν, ὁ ὁποῖος ἐπικρατεῖ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Διατί νὰ προσπαθήσῃ νὰ ἐξαγοράσῃ ἢ νὰ ἱκανοποιήσῃ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, ὅταν ἀρκῆ νὰ καλοπληρώσῃ τοὺς δεσποτάδες;

Ἡ ἅλυσις εἶναι ἁπλῆ καὶ πολιτικῶς ἀποτελεσματική: ἡ κυβέρνησις ἱκανοποιεῖ οἰκονομικῶς τοὺς Μητροπολίτας, οἱ Μητροπολῖται συγκρατοῦν τοὺς κληρικοὺς καὶ οἱ κληρικοὶ μεταφέρουν εἰς τὸ ποίμνιον μίαν νοοτροπίαν ὑποχωρήσεως, συμβιβασμοῦ καὶ ὑπακοῆς εἰς τὴν πολιτικὴν ἐξουσίαν. Δὲν χρειάζεται πλέον ἀνοικτὸς διωγμὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρκεῖ ἡ οἰκονομικὴ ἐξάρτησις καὶ ἡ καλοπληρωμένη σιωπὴ τῆς διοικήσεώς της. Ὅσον περισσότερον ἡ Ἱεραρχία ἐξαρτᾶται οἰκονομικῶς καὶ θεσμικῶς ἀπὸ τὸ κράτος, τόσον δυσκολώτερον θὰ ὑψώσῃ προφητικὴν φωνὴν ἐναντίον του.

Ὁ λαός, ὅμως, δὲν εἶναι ἀφελής. Βλέπει, συγκρίνει καὶ κρίνει. Δικαιολογημένως, ἑπομένως, διερωτᾶται: ἐὰν οἱ Ἐπίσκοποι δύνανται νὰ ἀγωνισθοῦν τόσον ἀποτελεσματικῶς διὰ τὴν μισθοδοσίαν των, διατί δὲν ἐπιδεικνύουν τὴν ἰδίαν ἀποφασιστικότητα διὰ τὴν ὑπεράσπισιν τῆς πίστεως, τῶν ἱερῶν ναῶν καὶ τοῦ ποιμνίου των;

Ὁ Ἐπίσκοπος δὲν χειροτονεῖται, διὰ νὰ καταστῇ ἔμμισθος κρατικὸς ἀξιωματοῦχος οὔτε διὰ νὰ ἐξασφαλίσῃ οἰκονομικὰ προνόμια. Χειροτονεῖται, διὰ νὰ εἶναι φύλαξ τῆς πίστεως, ποιμὴν τοῦ λαοῦ καὶ προφητικὴ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς ἑκάστοτε ἐξουσίας. Ὅταν αὐτὴ ἡ φωνὴ ἀκούεται δυνατὰ μόνον ἔμπροσθεν τοῦ ταμείου, τότε τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι πλέον οἰκονομικόν. Εἶναι βαθύτατα ἐκκλησιολογικὸν καὶ πνευματικόν.

ΘΕΟΦΑΝΗΣ  ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

orthodoxostypos

Καταπέλτης ο κ. Μέτοικος : "Ηγούμενε Αλέξιε, σκανδάλισες πολλούς αδελφούς!"

Ο Σχισματικός ΝΑΤΟ -Ουκρανός Επιφάνιος Ντομενκου με τον ηγούμενο Ι.Μ. Ξενοφώντος Α.Ο. Αλέξιο 

Επετειακή εκδήλωση της Ι. Μ. Ξενοφώντος Αγίου Όρους στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, παρουσία ΠτΔ - Ποιοι δίνουν το "παρών" (Δείτε Εικόνες) 

Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Αδελφότητα της Μονής Ξενοφώντος με αφορμή τη συμπλήρωση μισού αιώνα από τη μετάβασή της από τα Μετέωρα στο Άγιον Όρος, τον Οκτώβριο του 1976

Χειροκροτήστε μας

«Εν ενί πνεύματι» αυτόπαραμυθίας και αυτοθαυμασμού.

Γράφει ο Μέτοικος

Με καλογερική ταπεινοφροσύνη που, κατά την επιταγή του αββά Αντώνιου, ξεπερνιούνται «όλες οι παγίδες του εχθρού (δηλαδή του διαβόλου) που, είναι απλωμένες πάνω στη γη», ο ηγούμενος Αλέξιος και το πλήρωμα της αγιορείτικης Μονής του Ξενοφώντα, γιόρτασαν το Χρυσό Ιωβηλαίο τους στην ταπεινή αίθουσα του Μεγάρου Μουσικής στην πρωτεύουσα.

Με πρόφαση τη «δοξολογία Θεού» και [τον] ευχαριστήριο απολογισμό για τα πενήντα χρόνια πορείας της αδελφότητας [της Μονής του Οσίου Ξενοφώντα]», ήταν όλοι εκεί «Εν ενί πνεύματι» αυτόπαραμυθίας και αυτοθαυμασμού.

Ο ΠτΔ Κων. Τασούλας με τον βαθυστόχαστο χαιρετισμό του διόρθωσε τους Πατέρες της Εκκλησίας διδάσκοντας στην πανηγυρίζουσα ομήγυρη ότι :«μοναχικός βίος δεν σημαίνει ανενεργό απραξία, αλλά ένταξη των βιοτικών πλευρών της ζωής στην αλήθεια του Χριστού»!

Μετά από αυτή την βαρύνουσας σημασίας θεολογική παρέμβαση του ΠτΔ, προφανώς, είναι παρωχημένη η διδασκαλία του Μεγάλου Βασιλείου πως : «ου δει τον Μοναχόν προσπάσχειν τη από των ανθρώπων δόξη, ούτε αντέχεσθαι τιμής υπερβαλλούσης, αλλά και διορθούσθαι τους ούτω τιμώντας, ή πλέον περί αυτού φρονούντας» και, ασφαλώς, δεν έχει καμιά αξία η «Αποταγή» ως θεμελιώδης προϋπόθεση στην πορεία του Μοναχού από τη γη στον ουρανό.

Ο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β΄, καμία σχέση με το «Και πάσης Ελλάδος ρε παιδί μου» σατιρικό έργο του Χάρρυ Κλυνν, τόνισε στον χαιρετισμό του ότι «το ασκητικό ιδεώδες προβάλλει έναν εντελώς άλλο τρόπο ζωής, που συμπυκνώνεται στη φράση ‘’Δεν θα λάβεις πνεύμα αν δεν δώσεις αίμα”» και, εσχάτως… μπόλικο θέαμα.

Πάντως, ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ τόνισε ότι : «Σε αυτή την πρόκληση της εποχής μας, [δηλονότι στην κατάργηση της πραγματικής διάστασης του χώρου και του χρόνου, την κατάργηση κάθε ορίου (όπως γνωρίζει και κάνει ο Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος)] μπορεί και ο μοναχισμός να συμβάλει αποφασιστικά, αρκεί να μην ενδώσει στον πειρασμό της εκκοσμίκευσης (που τον γνωρίζει ο Αθηνών)».

Προφανώς, με τη φράση «κατάργηση κάθε ορίου», ο Αθηνών Ιερώνυμος Β΄ εννοεί τα όρια που έθεσαν οι πατέρες της Εκκλησίας για τους Μοναχούς που, ολοφάνερα και σκανδαλωδώς, παραβιάστηκαν στην εκδήλωση «χειροκροτήστε μας» των Ξενοφωντινών καλογέρων που, φαίνεται, σαν τον Δημά «ἀγάπησαν τὸν νῦν αἰῶνα».

Πάντως «τί δὲ ἔχεις ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μὴ λαβών» ηγούμενε Αλέξιε;

Από τα 1028 χρόνια ιστορίας του Μοναστηριού του Οσίου Ξενοφώντα, προεστέ Αλέξιε, δεν είναι απόλυτα εγωιστικό να διαλέξεις για πανηγυρισμό μόνο τα τελευταία πενήντα χρόνια της παρουσίας σου στο Μοναστήρι;

Χωρίς αίσθηση ματαιότητας, μήπως θεωρείς και εσύ, όπως ο π.Βαρθολομαίος τη δική του μακροχρόνια πατριαρχία που θα γιορτασθεί μεθαύριο στην μητρόπολη της παναίρεσης του οικουμενισμού «σημαντική πνευματική επέτειο» και ταυτόχρονα «ιστορικό γεγονός»;

Και, στην τελική, ποια έργα έκανες σε μισό αιώνα; Συντήρησες το βουρδουναρειό, για να έχουν ανάπαψη οι βαλμάδες, έφτιαξες μια επικερδή επιχείρηση επεξεργασίας ξύλου, ανακατασκεύασες με πολυτέλεια το μοναστηριακό συγκρότημα του Οσίου Ξενοφώντος, έκτισες μοναστήρι για να αναπαύονται οι διαλαλητές της παναίρεσης του οικουμενισμού. Ε! Και!

Το έργο σου, έγινε για δόξα δική σου ή του Κυρίου;

Εάν «έπραξες κάτι που αρέσει στον Θεό, γιατί ζητάς άλλο μισθό»; Γιατί καυχάσαι; Που η ταπεινολογία και η ταπεινοφροσύνη του άοικου, άπολι, ακτήμονα και στρατιώτη Χριστού;

Λησμόνησες ηγούμενε Αλέξιε ότι «πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου» μαραίνεται;

Άνθρωπε! «το γέρας άθλον αρετής»! Εσύ! που δίκαια αναγνωρίζεις πως, η ζωή σου σώθηκε με θεία παρέμβαση, γιατί μεγαλοφρονείς για τα κατορθώματα σου;

Ποιος Άγιος, από τα πρότυπα της Αγγελικής Πολιτείας, πανηγύρισε για τα έργα του που, όλα έγιναν για τη Δόξα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;

«Ο μοναχός [τελικά, πάτερ Αλέξιε] είναι φάρος απομακρυσμένος στα βράχια», όπως υποστηρίζει ο Άγιος Παΐσιος ή διαλαλητής στον κόσμο της προσωπικής «δόξας» για κατορθώματα που δεν του ανήκουν;

«Από τον συνάνθρωπο εξαρτάται η ζωή και ο θάνατός μας, δίδασκε στους μοναχούς ο Άγιος Αντώνιος. Αν κερδίσουμε τον αδελφό μας, τον Θεό κερδίζουμε· αν σκανδαλίσουμε τον αδελφό μας, αμαρτάνουμε στον Χριστό».

Και, ηγούμενε Αλέξιε, σκανδάλισες πολλούς αδελφούς!

ΣΧΟΛΙΑ:

Δείτε και το Βίντεο στον σύνδεσμο: 

«Ὁ ἐπαινῶν μοναχὸν παραδίδωσιν αὐτὸν τῷ Σατανᾷ» Γέροντας Μάξιμος Καραβάς

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ