.
Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης: Ο Προσωπικός Αριθμός του Γ' Ράιχ! Νεοέλληνα, ακόμη αμφιβάλλεις;
Επιμελείται ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Επειδή, παρά τις ζοφερές αλήθειες που έχουν αναδειχθεί από τον γράφοντα αλλά και από άλλους αγωνιστές εναντίον της ηλεκτρονικής δικτατορίας, κάποιοι βαθιά πλανεμένοι ή πουλημένοι εξακολουθούν να επιδίδονται σε ανόητη και ύπουλη προπαγάνδα υπέρ της διευκολυντικής αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας που τάχα υπόσχεται στους Νεοέλληνες ο Προσωπικός Αριθμός, είναι αδήριτη η ανάγκη να αναδειχθούν κάποιες φρικτές πληροφορίες οι οποίες αφορούν το σύστημα καταγραφής του γερμανικού πληθυσμού που εισήχθη από τους φωστήρες του Γ΄ Ράιχ.
Οι πληροφορίες αυτές βρίσκονται στο βιβλίο των Γκετς Αλί (Götz Aly) και Καρλ Χάιντς Ροτ (Karl Heinz Roth) με τίτλο «Η ασταμάτητη καταγραφή. Καταμέτρηση, ταυτοποίηση και έλεγχος στο Τρίτο Ράιχ» (2022, σελ. 265 επ.· το γερμανικό πρωτότυπο είχε κυκλοφορήσει το 1984).
Η παρούσα ανάρτηση φιλοδοξεί να φρεσκάρει αλλά και να εμπλουτίσει την μνήμη των αναγνωστών εκείνων οι οποίοι είχαν διαβάσει το κείμενο που δημοσιεύθηκε την 1η Φεβρουαρίου 2025 σε αυτό εδώ το ιστολόγιο με τον τίτλο «Ο “μαρτυριάρης” Προσωπικός Αριθμός του Τρίτου Ράιχ: Ανατριχιάστε!»¹.
Τα καίρια αποσπάσματα του βιβλίου (εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις Antifa Script², ενώ οι Antifa, αν δεν απατώμαι, δεν έχουν πολεμήσει ούτε κατ’ ελάχιστον τον Προσωπικό Αριθμό!) που συνδέουν την φρίκη της αριθμοποίησης των Γερμανών πολιτών με την σχεδιαζόμενη αριθμοποίηση των Νεοελλήνων διαβάσθηκαν από τον γράφοντα μπροστά στην κάμερα, ώστε ο πυρήνας του προβλήματος να εντυπωθεί με μεγαλύτερη ενάργεια στο μυαλό κάθε ενδιαφερόμενου (βλ. παρακάτω το σχετικό βίντεο που αναρτήθηκε στο Hellas Time, το οποίο ευχαριστώ ολόψυχα για την συνεργασία).
Όποιος μπει στον κόπο να διαβάσει το κείμενο που ακολουθεί θα συνειδητοποιήσει τον ζόφο (και ψόφο!) που μας περιμένει, αφού χάρη στην ασταμάτητη καταγραφή των πολιτών του Γ΄ Ράιχ και την θέσπιση του αναγνωριστικού-μαρτυριάρη αριθμού, κατέστη δυνατή η υλοποίηση όλων των εμετικών συλλήψεων που εμπνεύσθηκαν τα ανθρωπόμορφα τέρατα της ναζιστικής δικτατορίας, ιδίως τις αναγκαστικές στειρώσεις και τα προγράμματα ευθανασίας.
Και, φυσικά, η μέσω της υγειονομικής και κοινωνικής καταγραφής κατηγοριοποίηση του πληθυσμού του Γ΄ Ράιχ σε αντικοινωνικούς, αποδεκτούς, κοινούς και γενετικά ανώτερους οδήγησε στον κοινωνικο-οικονομικό αποκλεισμό των δύο πρώτων κατηγοριών και στην αναγνώριση προνομίων για τις δύο τελευταίες.
Είναι, άραγε, τυχαίο ότι για «προνόμια» μας εκπαιδεύει το σύστημα να πασχίζουμε, ιδίως από την εποχή της υγειονομικής δικτατορίας, όταν στους ανεμβολίαστους επιβλήθηκε ο αποκλεισμός από την εργασία τους αλλά και από τις λοιπές εκφάνσεις του κοινωνικού βίου τους;
Συμπέρασμα: Ο ναζισμός φαίνεται πως δεν ηττήθηκε ποτέ, απλώς επέστρεψε καμουφλαρισμένος, χρησιμοποιώντας την μάσκα της ανάποδης, οργουελικής Νεογλώσσας. Το καθεστώς Μητσοτάκη τάχα φλέγεται να διευκολύνει τους Νεοέλληνες όταν συναλάσσονται με το Δημόσιο, ενώ το μόνο που τους καίει είναι να φακελώσουν και να επιτηρήσουν χωρίς σταματημό όλο τον λαό!
Δεν χωρεί η παραμικρή αμφιβολία ότι η παρούσα ολοκληρωτικού τύπου κυβέρνηση μέσω του Προσωπικού Αριθμού και των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων θα χτίσει μια γρανιτένια, ψηφιακή φυλακή, στην οποία η συμπαγής πλειοψηφία προθύμως θα εγκλωβιστεί, νομίζοντας ότι είναι «για το καλό της».
Παρακαλώ θερμά τους αναγνώστες του ιστολογίου να συνειδητοποιήσουν ότι η πληροφόρηση του κοινού που γίνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και με ανάδειξη πρωτότυπων ή εξαιρετικά σπάνιων άρθρων ή κειμένων απαιτεί μια άνευ προηγουμένου κοπιώδη προσπάθεια εκ μέρους του διαχειριστή του ιστολογίου.
Για να καταστεί εφικτή η συνέχιση αυτής της υπερπροσπάθειας, απαιτείται η απερίσπαστη εστίαση στο συγγραφικό έργο της διαφώτισης, η οποία, όμως, υπονομεύεται σημαντικά, όταν θα πρέπει να γίνεται παράλληλη εργασία για την επίλυση του βιοποριστικού προβλήματος.
Η βιωσιμότητα του ιστολογίου εξαρτάται, λοιπόν, από την ελάχιστη οικονομική στήριξη των αναγνωστών, η οποία ανέρχεται σε 5 € μηνιαίως ή 50 € ετησίως.
Ευχαριστώ θερμά για την αλληλεγγύη σας!
Λεπτομέρειες σχετικά με την συνδρομή υπάρχουν στον ακόλουθο σύνδεσμο:
Η ΕΞΥΨΩΣΗ ΤΩΝ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ (σελ. 82)
Το εθνικοσοσιαλιστικό κράτος εξύψωσε τις στατιστικές επιστήμες, δίνοντάς τους έναν ρόλο που έφτανε πολύ πέρα από τις έρευνες που περιλάμβαναν γυμνούς αριθμούς και αόριστες οικονομικές παραμέτρους. […] Οι γιατροί και οι κάθε είδους ειδικοί επένδυαν τη γραφειοκρατική διαδικασία διαχωρισμού με μια αύρα επιστημονικού ορθολογισμού, η οποία διαπερνούσε από τους γάμους και τα επιδόματα τέκνου μέχρι τις στειρώσεις, τη «φυλετική ταξινόμηση» και τη «διαλογή».
Ποτέ στην ιστορία της Γερμανίας δεν έχουν μιλήσει τόσοι ειδικοί, ποτέ δεν έχουν αποθηκευτεί τόσα στοιχεία σε αρχεία και καταλόγους όσο αυτά τα δώδεκα χρόνια. Οι πρακτικές ελέγχου ήταν ταυτόχρονα γραφειοκρατικές και επιστημονικές. Αμφότερες οι διαδικασίες απο-υποκειμενικοποιούσαν: αφαιρούσαν κάθε ξεχωριστό ανθρώπινο γνώρισμα από τον φορέα τους και, τελικά, αντικειμενικοποιούσαν: μετέτρεπαν τους ανθρώπους σε κρούσματα, σε πειραματόζωα, σε κατόχους εγγράφων και ταυτοτήτων.
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΜΗΤΡΩΟ (σελ. 122)
Το σύστημα αστυνομικής καταγραφής είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, μια ειρηνική ρύθμιση. Ωστόσο, το σύστημα καταγραφής έπρεπε να ρυθμιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι υπηρεσίες καταγραφής να είναι έτοιμες ανά πάσα ώρα και στιγμή να ανταποκριθούν στις ανάγκες της άμυνας της χώρας και της προστασίας της πατρίδας.
Στις 18 Νοεμβρίου 1938, ο στρατάρχης Χέρμαν Γκέρινγκ ανακοίνωσε ενώπιον του Συμβουλίου Άμυνας του Ράιχ, της μυστικής, δηλαδή, επιτροπής προετοιμασίας του πολέμου, ότι «θεσπίζοντας το Εθνικό Μητρώο θα πετύχουμε την απόλυτη επιτήρηση ολόκληρου του γερμανικού πληθυσμού».
Ο στρατός «απαιτούσε επιτακτικά» την άμεση καταγραφή κάθε υπηκόου του Ράιχ ηλικίας μεταξύ έξι και εβδομήντα ετών και την καταλογογράφησή του με βάση την ημερομηνία γέννησης.
ΘΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΤΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ (σελ. 126):
Η υλοποίηση της μεγάλης αλλαγής ανατέθηκε στα κεντρικά της Αστυνομίας Επιβολής της Τάξης και, συγκεκριμένα, στους Άρτουρ Κέεμπ και Έριχ Λίμπερμαν φον Σόνενμπεργκ, οι οποίοι, με την εισαγωγή του «Διατάγματος Υποχρεωτικής Καταγραφής», είχαν, σύμφωνα με τη διατύπωση του Νταλούγκε, «επιτύχει μια καινοτομία».
Ο Λίμπερμαν συνέταξε το διάταγμα της 15ης Φεβρουαρίου 1939, το οποίο όριζε τη συγκρότηση ενός Εθνικού Μητρώου με μια καρτέλα καταγραφής για κάθε Γερμανό. Ο Λίμπερμαν ήταν εκείνος που την περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης είχε λανσάρει το σλόγκαν «Η αστυνομία: Φίλος και βοηθός σου» και για τον οποίο ο σοσιαλδημοκράτης και αρχηγός της αστυνομίας Καρλ Τσεργκίμπελ είχε δηλώσει με θαυμασμό:
Το Εθνικό Μητρώο θα αποδειχτεί ιδιαίτερα σημαντικό για την άμυνα του Ράιχ, δεδομένου ότι δεν θα καταγράφει μόνο τους στρατεύσιμους, αλλά ολόκληρο τον πληθυσμό. Σε περίπτωση πολέμου, η κινητοποίηση ολόκληρου του πληθυσμού και η χρησιμοποίηση του καθενός ανάλογα με τις ικανότητές του θα είναι δυνατή μόνο στον βαθμό που το Εθνικό Μητρώο θα παρέχει ολοκληρωμένα στοιχεία για όλες τις υπό εξέταση ηλικιακές ομάδες. Ο βασικός σκοπός του Μητρώου είναι να λειτουργεί ως μέσο καταγραφής. Όταν ολοκληρωθεί και επικαιροποιηθούν οι αλλαγές στον τόπο κατοικίας και στην προσωπική κατάσταση του κάθε πολίτη, ο στόχος αυτός θα έχει εκπληρωθεί.
ΚΑΚΟΗΧΕΣ ΛΕΞΕΙΣ (σελ. 127)
Αργότερα, οι Κέεμπ και Λίμπερμαν παραδέχτηκαν σε μια υποσημείωση ότι οι λέξεις «καταγράφω» και «καταγραφή» δεν ακούγονταν ευχάριστα στο αυτί. «Ωστόσο, μέχρι στιγμής, δεν έχει βρεθεί καλύτερη λέξη για να περιγράψει αυτές τις έννοιες». Τα δημοτολόγια παρέμεναν «το μοναδικό διαθέσιμο μέσο καταγραφής συγκεκριμένων πληθυσμιακών ομάδων». Κι όμως, «μέχρι περίπου το 1934, πολύ μικρή έμφαση είχε δοθεί σε αυτή τη λειτουργία των δημοτολογίων». Ωστόσο, λίγους μήνες πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αστυνομικός σχεδιασμός πήγε ένα βήμα παραπέρα: οι υπηρεσίες καταγραφής έλαβαν συγκεκριμένη προθεσμία για να εξοικειωθούν με το εκδοθέν τον Ιανουάριο του 1938 «Διάταγμα Υποχρεωτικής Καταγραφής», προκειμένου, από την άνοιξη του 1939, δηλαδή το συντομότερο δυνατόν, «να έχουν πάντα εύκαιρη τη λίστα με όλους τους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί την ίδια χρονιά». Παρά την προφανή βιασύνη, το Εθνικό Μητρώο δοκιμάστηκε πρώτα στη διοικητική περιφέρεια του Πότσνταμ.
ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ (σελ. 142/143)
Στη Γερμανία, η νομική υποχρέωση των πολιτών να φέρουν δελτίο ταυτότητας τέθηκε σε ισχύ στις 10 Σεπτεμβρίου 1939. Ο πόλεμος οδήγησε στη λήψη σκληρών πειθαρχικών μέτρων, τα οποία ούτε τα Ες Ες, ούτε η αστυνομία είχαν καταφέρει να επιβάλουν ώς τότε, μέτρα με τα οποία ο πληθυσμός εξοικειώθηκε με μεγάλη δυσκολία. Είχε φτάσει Δεκέμβριος του 1942 και ο Χίμλερ παραπονιόταν ακόμη ότι:
«Οι έρευνες δείχνουν ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν έχει πάνω του κανένα επίσημο έγγραφο ταυτοποίησης με φωτογραφία, ούτε στις καθημερινές μετακινήσεις του ούτε στα ταξίδια. Προτείνω, σε συνεργασία με τον υπουργό Λαϊκής Διαφώτισης και Προπαγάνδας του Ράιχ, να υπενθυμίσουμε ξανά στον πληθυσμό την υποχρέωσή του να φέρει έγγραφα ταυτοποίησης. Τα επίσημα έγγραφα ταυτοποίησης με φωτογραφία είναι τα εξής: το διαβατήριο, η αστυνομική ταυτότητα, η υπηρεσιακή ταυτότητα, η κάρτα μέλους του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και του Εθνικοσοσιαλιστικού Οργανισμού Λαϊκής Πρόνοιας, το δίπλωμα οδήγησης, η στρατιωτική ταυτότητα, η ταχυδρομική ταυτότητα κ.ο.κ. Ειδικά για τους Γερμανούς που μεταφέρονται στις νέες κτήσεις, θέση ταυτότητας επέχει και το δελτίο μετεγκατάστασης που λαμβάνουν από την Υπηρεσία Μετανάστευσης. Όσοι εντοπίζονται δίχως έγγραφο ταυτοποίησης, θα οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων».
Τέλη 1942, λοιπόν, και ούτε ο ίδιος ο Χίμλερ δεν μπορούσε να λάβει σκληρότερα μέτρα από αυτά που ίσχυαν. Το Τρίτο Ράιχ δεν είχε ορίσει ποτέ συγκεκριμένες ποινές για όσους παραβίαζαν την υποχρέωση να φέρουν πάνω τους έγγραφο ταυτοποίησης. Ώς τότε, το σύνηθες ήταν η προφορική δήλωση στοιχείων. Το κράτος ούτε είχε δικαίωμα να ταυτοποιεί τους πολίτες οποιαδήποτε στιγμή ούτε μπορούσε να ελπίζει ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν αποδεκτό.
Το δελτίο ταυτότητας ως μια «γενική αστυνομική απόδειξη ταυτοπροσωπίας για το εσωτερικό» εισήχθη για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1938 – με ένα από τα συνηθισμένα διατάγματα που προέκυπταν από τον «Εξουσιοδοτικό Νόμο» του 1933:
«Όλοι οι υπήκοοι του γερμανικού κράτους μπορούν να προμηθευτούν δελτίο αστυνομικής ταυτότητας. Ο υπουργός Εσωτερικών θα καθορίσει ποιες ομάδες του γερμανικού πληθυσμού θα είναι υποχρεωμένες να φέρουν το δελτίο ταυτότητας και υπό ποιες προϋποθέσεις».
ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΡΤΑ – ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ Η ΟΛΛΑΝΔΙΑ ΣΤΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ (σελ. 165)
Ήδη από το 1932, ο [Ελβετός ερευνητής] Άρνολντ Σβαρτς μίλησε για την ανάγκη κάθε άνθρωπος που γεννιέται να διαθέτει μια στατιστική «ατομική κάρτα».
Διάφορες πληροφορίες για τη ζωή του πολίτη θα προστίθεντο συνεχώς – θα δημιουργούνταν έτσι ένα είδος αρχείου που θα βελτιωνόταν και θα επικαιροποιούνταν μετά από κάθε απογραφή.
Σύμφωνα με τον Σβαρτς, η Ολλανδία είχε ήδη εφαρμόσει μερικώς ένα τέτοιο ιδεατό μοντέλο.
Η Ολλανδία ήταν πρωτοπόρος στην ατομική στατιστική. Η χώρα εφάρμοζε από καιρό μια σύγχρονη μέθοδο: η πρώτη απογραφή έλαβε χώρα το 1829 με εντολή του βασιλιά. Σκοπός ήταν η δημιουργία ενός «αναλυτικού μητρώου», στο οποίο θα εγγράφονταν όσα στοιχεία και πληροφορίες για τον πληθυσμό θα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα και απαραίτητα στο κράτος. Αυτό το πολύτιμο σύστημα επικαιροποιούνταν συνεχώς στη διάρκεια των επόμενων εκατό χρόνων, έτσι που, κατά την απογραφή του 1930, είχε πλέον εξελιχτεί σε ένα «ενιαίο σύστημα ατομικών φακέλων».
Αυτοί οι φάκελοι περιείχαν όλες τις σημαντικές πληροφορίες για τη θρησκεία, το επάγγελμα, τις αναπηρίες, τις ειδικές γνώσεις κ.λπ. του κάθε πολίτη.
Ο ΧΑΡΤΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (σελ. 166)
Ο Μέτορστ και ο Λεντς, διευθυντές του σώματος επιθεωρητών του Μητρώου Πληθυσμού του Ράιχ, εγκωμίαζαν το 1936 σε μια έκδοση των γενικών στατιστικών αρχείων τους Ολλανδούς συναδέλφους τους:
«Θεωρητικά μιλώντας, η συλλογή δεδομένων για κάθε ξεχωριστό άτομο μπορεί να αποδειχτεί τόσο πλούσια και τόσο πλήρης, ώστε να μπορούμε, επιτέλους, να μιλάμε για έναν χάρτινο άνθρωπο, ο οποίος έχει αντικαταστήσει τον κανονικό».
Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι γερμανικές κατοχικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν το εν λόγω Μητρώο Πληθυσμού ως το πιο σημαντικό γραφειοκρατικό εργαλείο τους. Ο Λεντς άρχισε να δουλεύει για τους κατακτητές, οι οποίοι εκτιμούσαν αφάνταστα τη δουλειά του.
ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ (σελ. 166/167)
Στις 10 Ιανουαρίου 1941, οι Γερμανοί κατέστησαν υποχρεωτική την καταγραφή όλων των «Εβραίων, των κατά το ήμισυ Εβραίων και των κατά το ένα τέταρτο Εβραίων» της Ολλανδίας.
Το βασικό εργαλείο που χρησιμοποίησαν ήταν μια φόρμα καταγραφής με πέντε χρωματιστά καρμπόν (λευκό, μπλε, μοβ, σκούρο πράσινο και λαχανί).
Οι Ολλανδοί υπάλληλοι του σώματος επιθεωρητών του πληθυσμού της Χάγης (οι οποίοι περιγράφονταν ως «έμπιστοι και πολύ πρόθυμοι να κάνουν τη δουλειά τους») δημιούργησαν ένα κεντρικό μητρώο για τους Εβραίους. Επιπλέον, πήραν τις συμπληρωμένες φόρμες καταγραφής και τις ατομικές κάρτες του ολλανδικού μητρώου και τις συγκρίναν με τα αρχεία που κρατούσαν οι εκκλησίες για τις βαπτίσεις των Εβραίων, καθώς και με τις λίστες περιτομής των εβραϊκών κοινοτήτων.
Τον Αύγουστο του 1941, το μητρώο είχε ολοκληρωθεί προς μεγάλη ικανοποίηση εκείνων που το είχαν οραματιστεί. Περιλάμβανε 160.820 εγγραφές:
Το γενικό μητρώο όλων των Εβραίων και όσων έχουν εβραϊκό αίμα [...] δεν είναι μόνο ένα πολύτιμο εργαλείο, αλλά αποτελεί και μια υπηρεσία πληροφοριών χρήσιμη για όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, της αστυνομίας και των δικαστηρίων. […]
Το υποχρεωτικό δελτίο ταυτότητας έπλεξε ακόμα πιο πυκνό το δίχτυ της καταγραφής. Οι ταυτότητες των Εβραίων είχαν σφραγισμένο πάνω τους ένα «J», από τη λέξη Jude (Εβραίος), και αυτές που ο κάτοχός τους είχε εβραϊκό αίμα σφραγίζονταν με ένα «B I» ή «B II» (από τη λέξη Bastard [μπάσταρδος]).
ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΦΑΚΕΛΩΜΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ (σελ. 236)
Όταν το έργο της καταγραφής φτάσει σε ικανοποιητικά επίπεδα και καταστεί δυνατή η διαρκής παρακολούθηση των καταγεγραμμένων ατόμων, τότε είναι που θα πρέπει να οριοθετηθεί και να θεσμοθετηθεί η συνεργασία και η παρέμβαση των κεντρικών στατιστικών υπηρεσιών προς επεξεργασία των γενετικών δεδομένων και αξιολόγηση των υπόλοιπων στατιστικών στοιχείων του πληθυσμού.
Η υλοποίηση του Γενικού Αρχείου του Πληθυσμού θα παράσχει μια βιολογική διάγνωση του λαού, ώστε αυτό που σήμερα είναι απλώς μια θεωρία, αύριο να μετεξελιχτεί σε πράξη. Αυτό το αρχείο θα είναι σε θέση να εξυπηρετεί πολύπλευρους πρακτικούς, αλλά και επιστημονικούς σκοπούς. Εφεξής, θα έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για το μέγεθος του κληρονομικού φορτίου, την κατάσταση της υγείας του πληθυσμού και τους υγειονομικούς δείκτες, κάτι που θα δώσει νέα ώθηση στην επιστήμη, προκειμένου να προάγει την αναπαραγωγή του ανώτερου γενετικού υλικού και να αποτρέψει τη διάδοση του κατώτερου, συμβάλλοντας έτσι στο χτίσιμο ενός γενετικά υγιούς σώματος.
ΚΥΜΑ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΣΤΑ ΣΑΝΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΑ (σελ. 236/237)
Ένα ακόμη μεγάλο κύμα καταγραφής έλαβε χώρα στα σανατόρια και τα ψυχιατρεία. Στο τέλος του 1934, οι πρόεδροι αυτών των ιδρυμάτων συμφώνησαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των νεοσύστατων Υπηρεσιών Υγείας.
Ιδρύθηκαν εθνικά κέντρα για τη γενετική καταγραφή των τροφίμων των ψυχιατρείων, ψυχίατροι γνωστοί υπέρμαχοι της γενετικής διαλογής τοποθετήθηκαν σε θέσεις ευθύνης και ορίστηκε ένα κέντρο συντονισμού των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Στόχος ήταν η καταγραφή των τροφίμων που ήταν φορείς γενετικών ασθενειών με ακόμη πιο ενδελεχή τρόπο από αυτόν των Υπηρεσιών Υγείας και η επέκταση της καταγραφής στα μέλη της οικογένειας των ασθενών (οι εθνικοσοσιαλιστές αναφέρονταν σε αυτές τις οικογένειες ως «σόι» [Sippe]).
ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΣΤΕΙΡΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ: ΠΩΣ ΟΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ (σελ. 237/238)
Τυπώθηκαν καρτέλες αρχείων και οικογενειακοί πίνακες και δημιουργήθηκαν οικογενειακά διαγράμματα, καθώς και καινούρια συστήματα αρχειοθέτησης για τα αναρίθμητα επιμέρους αρχεία. Η διαδικασία ταξινόμησης ήταν λεπτομερώς προσδιορισμένη. Η γραφειοκρατική σχολαστικότητα αποδείχτηκε ανεκτίμητη. Στις 30 Ιουνίου 1937, ο Χάιντσε, αντιπρόσωπος του κρατιδίου του Βραδεμβούργου, ανέφερε στην Κεντρική Υπηρεσία ότι από τους 12.915 τροφίμους στα ιδρύματα του Βραδεμβούργου οι 10.410 είχαν διαγνωσθεί με κληρονομικά νοσήματα.
Για τους 2.726 από αυτούς εκδόθηκε τελεσίδικη απόφαση αναγκαστικής στείρωσης και οι 2.531 εξ αυτών στάλθηκαν αμέσως στους χειρουργούς και τους γυναικολόγους. Αργότερα, έγινε γνωστό ότι ο Χάιντσε, όπως επίσης και ο ψυχίατρος Πόλις (Pohlisch), ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την καταγραφή μισού εκατομμυρίου ατόμων στην Ρηνανία, υπήρξαν πρωτεργάτες του «προγράμματος ευθανασίας».
Η καταγραφή των τροφίμων «με γενετικά νοσήματα» δεν ήταν παρά το προοίμιο των δολοφονιών ασθενών που θα ακολουθούσαν. Ακριβώς όπως ο Άιχμαν από υπεύθυνος του αρχείου των Εβραίων κατέληξε υπεύθυνος μαζικών δολοφονιών, έτσι και οι ψυχίατροι από υπεύθυνοι των αρχείων των τροφίμων κατέληξαν υπεύθυνοι των μαζικών δολοφονιών στα ιδρύματα υγείας. Την πρώτη φορά, θύτες και θύματα διασταυρώθηκαν κατά τη διαδικασία της καταγραφής. Τη δεύτερη, διασταυρώθηκαν ξανά στις απελάσεις με προορισμό τον θάνατο.
ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΑΜΒΟΥΡΓΟΥ: Η ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΩΝ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΩΝ (σελ. 238)
Οι στατιστικολόγοι δεν έβαλαν στο στόχαστρο μόνο εκείνες τις κατηγορίες ανθρώπων που βρίσκονταν σε άμεσο κίνδυνο. Σκοπός τους ήταν επίσης η καταγραφή ολόκληρου του πληθυσμού, ή τουλάχιστον της μεγάλης πλειοψηφίας του.
Για παράδειγμα, η Υπηρεσία Υγείας του Αμβούργου είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη από νωρίς. Ήδη από το 1934, ξέχωρα από τις κρατικές γενετικές καταγραφές, δημιούργησε ένα εκπληκτικό συμπληρωματικό αρχείο, το οποίο, σύμφωνα με τους ειδικούς της πόλης, φιλοδοξούσε να καταγράψει τον πληθυσμό με αυστηρά γενετικά κριτήρια και να παραγάγει μια βιοπολιτική αναπαράσταση της συνολικής παραγωγικής δυνατότητας των μισθωτών στρωμάτων. […]
Οι υπεύθυνοι της καταγραφής στο Αμβούργο είχαν δημιουργήσει μια τυποποιημένη, όσο και εκτενή, φόρμα καταγραφής στην οποία καταχωρούσαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους. Μετά από κάθε εξέταση, ο γιατρός συμπλήρωνε αυτή τη φόρμα και την έστελνε στις Υπηρεσίες Υγείας, δίχως το «πειραματόζωο» να γνωρίζει τίποτα. Κάνοντας πράξη το σλόγκαν «Καθολική υγειονομική παρακολούθηση της ζωής», τα αποτελέσματα μεταφέρονταν σε καρτέλες, οι οποί ες ταξινομούνταν περαιτέρω με βάση την ημερομηνία γέννησης και, ήδη από το 1934, συγκεντρώνονταν στο Κεντρικό Αρχείο Υγειονομικών Διαβατηρίων.
«Το Κεντρικό Αρχείο Υγειονομικών Διαβατηρίων μάς προσφέρει απόλυτη εποπτεία για κάθε έγγραφο ιατρικού ενδιαφέροντος και για τα αποτελέσματα κάθε ξεχωριστής εξέτασης. Δεν πρέπει να υπάρχουν περιορισμοί στα στοιχεία που συλλέγουμε. [...] Για τη συλλογή των στοιχείων χρειάζεται η συνεργασία όλων των φορέων. Χρειάζεται να αντλούμε δεδομένα από τα ιδρύματα υγείας και πρόνοιας όλων των ειδών, από τους θεσμούς οικονομικής πρόνοιας, από τα αναμορφωτήρια και τους οργανισμούς αρωγής των νέων, καθώς και από αποφάσεις δικαστηρίων, ιδίως αποφάσεις που αφορούν υποθέσεις κηδεμονίας, στείρωσης και ποινικές καταδίκες. Πρέπει να συλλέγουμε στοιχεία με αμείωτη ένταση από υποθέσεις που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες, με εγκληματίες καθ’ έξιν ή από υποθέσεις που με οποιονδήποτε τρόπο εκφέρουν κρίση για τον χαρακτήρα του κατηγορουμένου. Θα πρέπει, επίσης, να συγκεντρώνουμε στοιχεία από ιατρικές εξετάσεις ιδιωτών γιατρών και γιατρών που συνεργάζονται με τους φορείς ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ασφαλιστικής κάλυψης και ασφάλειας κατ’ ατυχημάτων, από αναφορές παρακολούθησης της χιτλερικής νεολαίας, από αθλητικούς ομίλους, από τον ΟΑΕΔ και τον στρατό, από τις ιατρικές βεβαιώσεις που απαιτούνται για την πρόσληψη σε διάφορες δουλειές, από πιστοποιητικά μη υπάρξεως κωλύματος προς σύναψη γάμου, από πιστοποιητικά ολοκλήρωσης της πρακτικής άσκησης, από τις έρευνες που διεξάγουν οι οργανώσεις του Κόμματος και από το υγειονομικό και προνοιακό τους έργο [...] από τα ιατρικά αρχεία νοσοκομείων και ψυχιατρικών ιδρυμάτων κ.ο.κ. Όλες αυτές οι υπηρεσίες μπορούν και χρειάζεται να ζητούν πληροφορίες και, με τη σειρά τους, οφείλουν να συμβάλλουν στη συλλογή δεδομένων».
Μέχρι τα μέσα του 1935, μόλις οκτώ μήνες μετά την εκκίνηση του έργου, 200.000 κάτοικοι του Αμβούργου, μισθωτοί εργάτες και υποπρολετάριοι, είχαν καταγραφεί στο Αρχείο Υγειονομικών Διαβατηρίων.
Το 1938, ο όγκος των ιατρικών και κοινωνικών φακέλων, ο οποίος παρέμενε δίχως επεξεργασία, είχε ταξινομηθεί ως ακολούθως:
3.000 φάκελοι ομοφυλόφιλων, οι οποίοι είχαν μεταβιβαστεί στο Αρχείο Υγειονομικών Διαβατηρίων από την Εγκληματολογική Αστυνομία
20.000 φάκελοι παροχής βοήθειας προς φθισικούς
20.000 φάκελοι ατόμων με αναπηρίες
40.000 προνοιακοί φάκελοι που είχαν κοινοποιηθεί από φορείς κοινωνικών υπηρεσιών
250.000 φάκελοι εγκληματιών καταγεγραμμένων στην Κεντρική Υπηρεσία Εγκληματολογικής Βιολογίας
400.000 φάκελοι ιατρικών εξετάσεων από φορείς δημόσιας ασφάλισης
Στις 18 Ιουλίου 1940, και ενώ πολλοί από τους καταγεγραμμένους φορείς κληρονομικών ασθενειών είχαν ήδη θανατωθεί ή είχαν καταδικαστεί σε θάνατο.
ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΤΟΥ ΡΑΪΧ (σελ. 242)
Το Υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε να προχωρήσει στην υγειονομική και κοινωνική καταγραφή ολόκληρου του πληθυσμού του Ράιχ, σύμφωνα με το μοντέλο που εφαρμοζόταν στο Αμβούργο. Εξέδωσε γι’ αυτό τον σκοπό τις «Οδηγίες για την καταγραφή της κληρονομικής υγείας», με τις οποίες οι πολίτες ταξινομούνταν σε τέσσερις κατηγορίες:
(1) στους αντικοινωνικούς,
(2) στους αποδεκτούς,
(3) στους κοινούς και
(4) στους γενετικά ανώτερους.
Οι συνέπειες για κάθε κατηγορία έγιναν γρήγορα εμφανείς:
«οι αντικοινωνικοί αποκλείονται από κάθε κοινωνική παροχή».
«Οι οικογένειες που ανήκουν στην κατηγορία των αποδεκτών δικαιούνται το επίδομα τέκνου, αλλά αποκλείονται από κάθε άλλη παροχή»
Οι «κοινοί» εξακολουθούν «να έχουν δικαίωμα σε τιμητικές διακρίσεις και υποστηρικτικά μέτρα, όπως το δάνειο γάμου, τα εκπαιδευτικά επιδόματα ή ο Τιμητικός Σταυρός της Γερμανίδας Μητέρας».
Οι «ανώτεροι» θα απολάμβαναν ειδικών προνομίων «μόνο στην περίπτωση που χρειάζεται να γίνει επιλογή από έναν μεγάλο πλήθος υποψηφίων».
Η ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΑΝΙΚΑΝΩΝ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ: ΣΤΕΙΡΩΣΗ 300.000 ΑΤΟΜΩΝ (σελ. 244)
Πέντε χρόνια μετά την ψήφιση του «Νόμου για την αποτροπή γέννησης γενετικά ασθενών απογόνων», το έργο της υποχρεωτικής στείρωσης των γενετικά ασθενών είχε στην ουσία ολοκληρωθεί.
Περίπου 300.000 άτομα είχαν στειρωθεί, πολλές χιλιάδες γάμοι είχαν αποτραπεί ή ακυρωθεί και είχαν πραγματοποιηθεί χιλιάδες υποχρεωτικές εκτρώσεις.
ΥΠΟΓΕΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ (σελ. 244)
Οι μισθωτοί εργάτες, ωστόσο, εκμεταλλευόμενοι την αυξημένη ζήτηση για εργατικά χέρια εξαιτίας της εξοπλιστικής φρενίτιδας, πραγματοποίησαν ένα είδος υπόγειας αντίστασης. Ο γενετικός εκβιασμός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απέναντι στις κοπάνες, στην αλλαγή εργασίας και στην περιπλανώμενη νεολαία. Η ιατρική διαλογή, η εγκληματολογική βιολογία και η απειλή του θανάτου αποδεικνύονταν σε αυτές τις περιπτώσεις ανίσχυρες, αφού πρακτικά ήταν αδύνατον να καταταγούν στην κατηγορία των γενετικά ασθενών όσοι συμμετείχαν σε αυτές τις μικρές ανταρσίες.
ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΙΔΗΜΟΝΩΝ: ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΟΚΥΝΗΓΗΤΟ ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ (σελ. 245)
Μεταξύ 1938 και 1939, οι ειδήμονες της διαδικασίας καταγραφής αναδιοργανώθηκαν. Το ιατρικό-διαγνωστικό περίβλημα είχε αρχίσει να φθίνει:
«Αν θέλουμε να βρούμε μια βιολογική λύση στο πρόβλημα των αντικοινωνικών, είναι απολύτως απαραίτητο να θεωρήσουμε τους ανίκανους να αποτελούν μέλη της κοινότητας, οι οποίοι προέρχονται από αντικοινωνικές οικογένειες, ως την πλέον ολέθρια βιολογική ύπαρξη. Δεδομένου ότι αντιπροσωπεύουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, χρειάζεται να τους απομονώνουμε δίχως δεύτερη σκέψη τόσο από τον υγιή εθνικό κορμό όσο και από κάθε άλλη ομάδα ανθρώπων, ιδίως από τους ομοίους τους.
Κατ’ αυτό τον τρόπο, θα επιλύσουμε το πρόβλημα που μας απασχολούσε μέχρι σήμερα. Μπορούμε, δηλαδή, να μεταμφιέσουμε την όλη διαδικασία σε μέτρο που αφορά ασθενείς, κάτι που από εγκληματολογικής άποψης είναι απολύτως ορθό. Θα ήταν, ωστόσο, μη αποδεκτό να εντάξουμε την πλέον επικίνδυνη ομάδα των γονιδιακά εγκληματιών στον νόμο περί κληρονομικά ασθενών, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένοι ασθενείς αξίζουν τον οίκτο και την αρωγή μας».
Ο Κραντς, εκτός από το κυνήγι των «γενετικά ασθενών», είχε ήδη ξεκινήσει να στρέφεται με επιστημονικά επιχειρήματα ενάντια στους «περιπλανώμενους» και όσους «απέφευγαν την εργασία» στην περιοχή της Έσσης-Νάσσαου. Παρόλα αυτά, η συνδρομή του στην καταγραφή των «μπολσεβίκων εξ αίματος» υπήρξε αμελητέα. Συνεπαρμένος από το γενικό κλίμα αισιοδοξίας, άρχισε πια να εκφράζει δημοσίως τις απόψεις του, προκειμένου να συνεισφέρει και εκείνος στην προσπάθεια «εξάλειψης» των «κατώτερων» πληθυσμιακών ομάδων.
Το 1939, δημοσίευσε τον πρώτο τόμο του βιβλίου του που ήταν αφιερωμένο στην «αποβολή» των «ανίκανων να αποτελούν μέλη της κοινότητας». Στη συγγραφή του δεύτερου και τρίτου τόμου, οι οποίοι εκδόθηκαν το 1941, συμμετείχε και ο Κόλερ. Το βιβλίο ήταν αφιερωμένο στον κυβερνήτη της Έσσης, Σπρένγκερ. Στο πρώτο κιόλας μέρος, ο Κραντς εξηγούσε τον σκοπό του: να διορθώσει την «περιπτωσιολογική καταγραφή των αντικοινωνικών», χρησιμοποιώντας ένα κατά το δυνατόν πιο ευρύ «γενεαλογικό υλικό».
Η ΘΕΣΠΙΣΗ ΤΟΥ «ΜΑΡΤΥΡΙΑΡΗ» ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ (σελ. 270)
Μετά το 1942, όταν προέκυψε η ανάγκη ολοένα και μεγαλύτερης κινητοποίησης των μαζών για καταναγκαστική εργασία, και με δεδομένο ότι βιβλιάριο εργασίας διέθεταν μόνο όσοι ανήκαν στην «κοινότητα συντρόφων του γερμανικού έθνους», ενώ δελτίο ταυτότητας (Kennkarte) ήταν υποχρεωμένες να φέρουν μόνο οι εθνικές και κοινωνικές μειοψηφίες, συνειδητοποιήθηκε ότι το Εθνικό Μητρώο ήταν πλέον ξεπερασμένο.
Η στρατολόγηση του πλήθους για την εκπλήρωση συγκεκριμένων καθηκόντων σχετιζόμενων με την άμυνα του Τρίτου Ράιχ απαιτούσε την ανακάλυψη όπλων εσωτερικής πολιτικής χρήσης που θα αποτελούσαν εγγύηση για την βέλτιστη καταγραφή και αξιολόγηση των ανθρώπων (innenpolitische Waffen zu entdecken, die »optimale Menschenerfassung und Auswertung« garantierten).
Ένα από αυτά τα όπλα ήταν ο αναγνωριστικός αριθμός (Kennzahl), ο οποίος έπρεπε να συνοδεύει κάθε κάτοικο του Τρίτου Ράιχ από την γέννησή του μέχρι τον θάνατό του.
«Αυτός ο αριθμός δεν θα έπρεπε να είναι ένα οποιοδήποτε τυχαίο νούμερο, ούτε να προκύπτει από ένα σύστημα διαδοχικής αρίθμησης. Θα έπρεπε να συνιστά έναν «μαρτυριάρη» αριθμό (“sprechende” Zahl), έναν αριθμό ο οποίος θα είναι σε θέση να παρέχει βασικές πληροφορίες για τον φορέα του», κατά προτίμηση «πληροφορίες που έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για την ταυτοποίησή του», δηλαδή, πέραν του ονόματός του, πληροφορίες σχετικές με το φύλο του, τον τόπο και την ημερομηνία γεννήσεώς του. «Σε κάθε περίπτωση, ο αριθμός αυτός θα πρέπει να είναι απλός, δίχως ειδικούς χαρακτήρες, ένας αριθμός που θα μπορεί να παρατίθεται δίπλα σε όμοιους αριθμούς. Ένας τέτοιος αριθμός θα μπορεί εύκολα να αποτελεί μέρος μιας λίστας ή ενός καταλόγου».
Αυτά επισημαίνονταν από τον Γ. Βίβεγκ (J. Vieweg) στο άρθρο του υπό τον τίτλο «Αριθμοποίηση του λαού» (Volksnummerung) στο «Φύλλο εργασίας του Ράιχ» (Reichsarbeitsblatt) που είχε κυκλοφορήσει το 1944 (Reichsarbeitsblatt, Teil V, Soziales Deutschland, 1944, αριθμ. 22, σελ. 223-224).
Ο συντάκτης του άρθρου έδινε κάποιες πρόσθετες πληροφορίες για τον αριθμό αυτό, οι οποίες πρέπει να ταρακουνήσουν συθέμελα κάθε αναγνώστη που πρόκειται ευθύς αμέσως να τις διαβάσει, καθώς ήδη από το 2020 βρίσκεται αντιμέτωπος με την συστηματική προπαγάνδα που ασκούν εν Ελλάδι οι σύγχρονοι αντιγραφείς του ναζιστικού συστήματος αριθμοποίησης, οι οποίοι ψήφισαν τον νόμο για τον Προσωπικό Αριθμό, υποτίθεται για να καταπολεμήσουν το «τέρας της γραφειοκρατίας» και να οδηγήσουν την χώρα μας στον τεχνολογικό παράδεισο της προόδου και της ευημερίας (διάβαζε ανάποδα: στην τεχνολογική κόλαση της σκλαβιάς και της δυστυχίας):
«Από τη στιγμή που εισαχθεί ο αριθμός ταυτοποίησης, θα εμφανίζεται σε όλα τα επίσημα έγγραφα που αφορούν τον φορέα του συγκεκριμένου αριθμού: πιστοποιητικό γέννησης, πιστοποιητικά εμβολιασμού, πιστοποιητικό βάπτισης, σχολικά έγγραφα, άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο και κάθε άλλο έγγραφο ταυτοποίησης, όπως κάρτες μέλους, πιστοποιητικά, βιβλιάριο εργασίας, βιβλιάριο υγείας, στρατιωτική ταυτότητα, πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης κ.λπ.».
O Βίβεγκ συμπληρώνει ότι η εισαγωγή του Προσωπικού Αριθμού καθιστούσε απαραίτητη την διασύνδεση όλων των προϋφιστάμενων φακέλων με τον εν λόγω αριθμό (Karteiverzahnung) και την εναρμόνιση αυτών των φακέλων μεταξύ τους (Aufeinanderabgestimmtsein der verschiedenen Karteien mit sich), «ώστε να εξοικονομηθεί χρόνος και να απλοποιηθεί το έργο της αριθμοποίησης».
ΔΩΔΕΚΑΨΗΦΙΟΣ ΚΩΔΙΚΟΣ (σελ. 271)
Το άρθρο του Βίβεγκ γίνεται για όλους εμάς που διαβιούμε υπό το καθεστώς της κοινοβουλευτικής δικτατορίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη ακόμη πιο τρομακτικό, αφού ο ναζιστικός προσωπικός αριθμός ήταν ένας δωδεκαψήφιος κωδικός, όπως δηλαδή προβλέπεται και για τον ελληνικό Προσωπικό Αριθμό («ο Π.Α. αποτελείται από δώδεκα αλφαριθμητικά στοιχεία»), κατ’ εφαρμογήν του Ν. 4727/2020, ο οποίος ψηφίσθηκε επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη, με ισχνές αντιδράσεις από μεμονωμένους βουλευτές.
Σύμφωνα με τις περαιτέρω πληροφορίες που προκύπτουν από το αποκαλυπτικό κείμενο του Βίβεγκ:
«ο εν λόγω αριθμός θα επανεμφανίζεται στο ίδιο τοπικό ληξιαρχείο σε διαφορετικές χρονιές. Γι’ αυτό τον λόγο, ο αριθμός θα πρέπει να παρέχει στοιχεία που να οδηγούν σε συγκεκριμένο ληξιαρχείο και σε συγκεκριμένο έτος γέννησης. Απ’ όσο γνωρίζω, τη στιγμή που μιλάμε, δεν υφίσταται κανένας αριθμητικός κώδικας που υποδεικνύει τον τόπο. […] Ως εκ τούτου, θα ήθελα να προτείνω έναν δωδεκαψήφιο κωδικό βασισμένο στην ακόλουθη λογική: το πρώτο ψηφίο υποδεικνύει το φύλο – το 1 χρησιμοποιείται για άνδρες, το 2 για γυναίκες. Το δεύτερο και το τρίτο ψηφίο υποδεικνύουν το έτος γέννησης. Τα υπόλοιπα ψηφία παρέχουν πληροφορίες για τον τόπο γέννησης, συμφώνως προς τον ταχυδρομικό κώδικα του Ράιχ. Τα τελευταία ψηφία αποτελούνται από τον αριθμό που δίνεται στο νεογέννητο στο τοπικό ληξιαρχείο. Τυχόν κενές θέσεις θα πληρούνται με τον αριθμό 0. […]».
ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ (σελ. 273)
Εν συνεχεία, οι δύο συγγραφείς του βιβλίου για την «ασταμάτητη καταγραφή», δηλ. οι Αλί και Ροτ, προβαίνουν σε έναν σχολιασμό που επίσης πρέπει να μας προκαλέσει έντονη ανησυχία για τον εφιάλτη της Νεοναζιστικής Εποχής που μας έχει ξημερώσει:
«Από τη στιγμή που το προηγούμενο σύστημα ταυτοποίησης δεν μπορούσε πια να ελέγξει τους ανθρώπους, η τρομοκράτησή τους συνδέθηκε με τις λειτουργίες του “μαρτυριάρη” αριθμού. Όλοι ήλπιζαν κρυφά σε έναν βομβαρδισμό των Συμμάχων που θα διέλυε τα συστήματα καταγραφής και μαζί τους ατομικούς φακέλους που στοίχειωναν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Κάθε Γερμανός, όπου κι αν πήγαινε, ήταν υποχρεωμένος να ταυτοποιεί τον εαυτό του με αυτόν τον αριθμό».
Και συνεχίζουν:
«Το ιδανικό σενάριο καταγραφής περιελάμβανε: ψηφία που οδηγούσαν στην ατομική ταυτοποίηση, διαρκή καταγραφή στοιχείων και διάτρητες κάρτες. Παρόλο που αυτά τα όνειρα τεχνοκρατικής παντοδυναμίας πραγματοποιήθηκαν μονάχα σε πολύ μικρό βαθμό, οι τελευταίοι μήνες της εθνικοσοσιαλιστικής διακυβέρνησης ταυτίστηκαν με μια φρενήρη προσπάθεια δημιουργίας ενός γενικού συστήματος αριθμητικής ταυτοποίησης. Η καρδιά αυτής της αλλαγής δεν ήταν πια η αστυνομία, αλλά η Μηχανογραφική Υπηρεσία Αναφορών του γερμανικού στρατού και του Υπουργείου Εξοπλισμών».
Καταλήγοντας, οι συγγραφείς του τόσο επίκαιρου και ζοφερού για την Ελλάδα του 2026 βιβλίου τους παρατηρούν:
«Βρισκόμασταν στους τελευταίους μήνες του πολέμου, αλλά αυτό ουδόλως επηρέασε το ξεκίνημα μιας νέας προσπάθειας να καταγραφεί η προσωπική κατάσταση των πολιτών. Στόχος ήταν η καταγραφή ακόμα και του τελευταίου ηλικιωμένου ή έφηβου αγοριού που θα μπορούσε να στελεχώσει την εθνοφυλακή, όπως επίσης η καταγραφή ακόμα και της τελευταίας εξηντάχρονης που θα μπορούσε να δουλέψει στην παραγωγή πυρομαχικών. Δίνοντας για προπαγανδιστικούς λόγους τον τίτλο “Αριθμοποίηση του λαού” (Volksnummerung), η Μηχανογραφική Υπηρεσία Αναφορών, υπό την ηγεσία του υπουργού Εξοπλισμών Albert Speer [Άλμπερτ Σπέερ»] είχε, μέχρι το 1943, επεξεργαστεί ένα νέο σύστημα δεδομένων: την ατομική καταγραφή των εργαζομένων».
Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ (σελ. 299)
Παρά τα τεχνολογικά και θεσμικά εμπόδια, η Μηχανογραφική Υπηρεσία Αναφορών πέτυχε τη μετάβαση από τα παλιά δελτία απασχόλησης σε μια βελτιωμένη εκδοχή του Εθνικού Μητρώου.
Οι πολλές και καινούριες δυνατότητες συνδυασμών, τις οποίες ο Χερμπστ είχε αναδείξει μέσα από το παράδειγμα της ατομικής καταγραφής των εργαζόμενων, ήταν απλώς η αρχή. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτής της καινούριας μεθόδου ήταν η αντιστοίχηση κάθε καταγεγραμμένου ατόμου με έναν αριθμητικό, και γι’ αυτό μοναδικό, κωδικό, όπως αυτός είχε προκύψει μέσα από τις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής.
Στον βαθμό που αυτός ο «μαρτυριάρης» αριθμός μπορούσε να συνδεθεί με ένα κεντρικό σύστημα καταγραφής βασισμένο στην αρχή της διάτρητης κάρτας, ήταν το δίχως άλλο εφικτό να διασταυρωθεί και με τα υπόλοιπα συστήματα καταγραφής. Είχε έρθει η ώρα της «τελικής καταγραφής των ανθρώπων», στον βαθμό που οι άνθρωποι δεν θα ήταν πια περιοδικά στοιχεία σε ασύνδετες καταγραφές, αλλά ατομικά και μόνιμα δεδομένα.
Η κεντρική υπηρεσία συλλογής δεδομένων, την οποία επιθυμούσαν διακαώς οι εμπνευστές του πολέμου, προκειμένου να προωθούν «τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση», δεν ήταν πια ένα μακρινό όνειρο.
Καθώς, βέβαια, ο πόλεμος συνεχιζόταν και η επιβίωση του καθεστώτος άρχισε προς το καλοκαίρι του 1944 να κρέμεται από μια κλωστή, το σχέδιο για μια αστραπιαία απογραφή του πληθυσμού ναυάγησε. Η δυνατότητα να μοιραστούν τα ερωτηματολόγια, που εντωμεταξύ είχαν ετοιμαστεί μαζί με το σύμπλεγμα ερωτήσεων των διάτρητων καρτών, και να συμπληρωθούν, κατ’ αυτό τον τρόπο, οι ατομικοί φάκελοι των πολιτών του Ράιχ, εγκαταλείφθηκε τελείως.
1
·
FEBRUARY 1, 2025
2
Την μετάφραση έχουν επιμεληθεί οι: Άγγελος, Οδυσσέας, Άγγελος, Πίτερ, Μάρθρα, Εύα, Νεκτάριος. Η μετάφραση είναι εξαιρετική, ωστόσο σε ό,τι αφορά τον γερμανικό όρο “sprechende Zahl” θεωρώ ότι ορθότερη είναι η απόδοσή του με τον ελληνικό όρο «μαρτυριάρης αριθμός», αφού το ρήμα “sprechen” σημαίνει ομιλώ και, ως εκ τούτου, ουδεμία σχέση έχει με το επίθετο «ζωντανός».
https://kvathiotis.substack.com/p/6b6?utm_source=post-email-title&publication_id=786940&post_id=196334801&utm_campaign=email-post-title&isFreemail=false&r=1q23tt&triedRedirect=true&utm_medium=email
Δείτε σέ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τήν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας
Δείτε σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας:
«Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.
Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια.
Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.
Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη! Ἡ δασκάλα ἀπέρριψε τὴ ζωγραφιά της, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι “δὲν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιὰ τὴν ἴδια θρησκεία” καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει στὸν διαγωνισμό. Ὁ πατέρας τῆς μαθήτριας, ἐξοργισμένος, μᾶς περιέγραψε: “Ἡ μικρὴ εἶχε φτιάξει κάτι τόσο ὄμορφο καὶ γεμάτο ἀγάπη. Καὶ τὴν ἔκοψαν λόγῳ Χριστοῦ;”. […]
Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ παράδοση δέχονται συνεχεῖς ἐπιθέσεις, τέτοια περιστατικὰ σὲ δημόσιο σχολεῖο προκαλοῦν ὀργή. Μία παιδικὴ ἔκφραση ἀγάπης καὶ ἐλπίδας λογοκρίθηκε, γιατί περιεῖχε τὸν Χριστό;
Ἐκεῖ στὴ Βουλὴ συμφωνεῖτε μὲ αὐτό; Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας συμφωνεῖ;» !
Ἂν ἡ μαθήτρια ἦταν μουσουλμάνα καὶ ζωγράφιζε κάτι ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἡ «εὐαίσθητη» δασκάλα θὰ ἀπέρριπτε τὴν ζωγραφιά της; Ἀναμφίβολα ὄχι! Μόνο ὁ Χριστὸς ἐνοχλεῖ! Ἄλλωστε, ὅπως εἶναι γνωστό, πολλοὶ δάσκαλοι δὲν διδάσκουν στὰ Δημοτικὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, γιὰ λόγους «συνειδησιακοὺς» καὶ τὸ ἀντικαθιστοῦν μὲ …εἰκαστικὲς ἐνασχολήσεις τῶν μαθητῶν!
Καθηγητής Νεκτάριος Δαπέργολας: ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΝΔΟΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ
Επιμέλεια : Ελευθερία
Ἀναζωπυρὠνεται πάλι το ἐνδιαφέρον σχετικά μέ τό θέμα τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, καθώς πλέον ἀναμένεται καί ἡ ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ (χωρίς πάντως νά τρέφουμε ἰδιαίτερες αὐταπᾶτες). Ἀναζωπυρώνεται, μέ ἀρκετό κόσμο νά ἐκφράζει ὑγιῶς τήν ἀντίδρασή του. Βεβαίως ἡ κατάσταση τοῦ λαοῦ μας εἶναι γνωστή ἐδῶ καί πολλά χρόνια (μέ τήν πλειονότητα νά βουλιάζει στήν ἀνοησία, τόν ὑλιστικό ἐκμαυλισμό, τήν ἀθεΐα ἤ τήν ἀπάθεια καί τήν διαστρεβλωμένη πίστη) καί ἕνα ὁλόκληρο σύστημα ἀπό βοθροκάναλα, φυλλάδες καί σιχαμερές νεοταξίτικες ἱστοσελίδες ἐξεμεῖ πάντοτε καθημερινά τήν ἄθλια προπαγάνδα του. Μέσα σέ αὐτό τό σκοτεινό κλίμα ὑπάρχουν ὅμως εὐτυχῶς καί ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν, κάνοντας ὅ,τι μποροῦν γιά νά ἀφυπνίσουν ὅσο γίνεται περισσότερες κοιμισμένες συνειδήσεις. Και ἀκόμη εὐτυχέστερα ὑπάρχει και μία μεγάλη μερίδα συμπολιτῶν μας πού ἀρνεῖται νἀ ὑποταχθεῖ, ἀντιδρᾶ και ἀντιστέκεται.
Δέν θά πλατιάσουμε ἐδῶ, ἀναλύοντας ἐκ νέου τόν ἐφιάλτη της ἀριθμοποίησης καί τῆς ψηφιακῆς ὑποδούλωσης τόν ὁποῖο προωθεῖ δρομαίως ἡ αἰσχρή χούντα μέ τήν ψευτοδημοκρατική προβιά. Καί ὁ ὑποφαινόμενος ἔχει ἐντρυφήσει μέ ἐκτενῆ ἀρθρογραφία κατά τά τελευταῖα χρόνια πάνω στό ζοφερό θέμα τῆς ἐπερχόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, τοῦ μετανθρωπισμοῦ καί τῆς woke ἀτζέντας (ὅλα αὐτά εἶναι ὄψεις τοῦ ἴδιου πράγματος), ἀλλά καί πολλά ἄλλα ἐξαιρετικά κείμενα ἀπό μία μεγάλη γκάμα προσώπων (νομικῶν, ἀρθρογράφων, εἰδικῶν πάνω στίς νέες τεχνολογίες κλπ) ἔχουν κατατεθεῖ, κρούοντας μέ πλήρη καί ἐμπεριστατωμένα ἐπιχειρήματα τόν κώδωνα τοῦ θανάσιμου κινδύνου. Προφανῶς δέν εἶναι ἀρκετά καί μοιάζουν μέ μικρές βραχονησῖδες μέσα στήν ἄγρια θάλασσα τῆς ἀντικείμενης προπαγάνδας καί προωθούμενης ἀποχαύνωσης πάνω στά δῆθεν προτερήματα πού θά μᾶς παράσχουν ἡ νέα ταυτότητα καί ὁ Προσωπικός Ἀριθμός. Ὑπάρχουν ὅμως καί δίνουν τό στίγμα τῆς ἀντίστασης πού πρέπει ἀσφαλῶς περαιτέρω νά ἐνταθεῖ ἀπέναντι στήν νέα αὐτή τρομακτική ἐπίθεση πού ἔχει ἐξαπολύσει τό ὁλοκληρωτικό καθεστώς. Τό ὁποῖο καί αὐτή τή φορά βεβαίως ἔχει τήν ἀμέριστη ἀρωγή καί ἐπικουρία ὄχι μόνο ὅλων τῶν κοσμικῶν θεσμῶν πού ἄμεσα ἤ ἔμμεσα ἐλέγχει, ἀλλά ὁπωσδήποτε καί τῆς διοικούσας Ἐκκλησίας.
Γιά μία ἀκόμη φορά θά σταθῶ στόν ἀνεκδιήγητο ρόλο τῆς τελευταίας, πού συνεχίζει να πρωταγωνιστεῖ καί σέ αὐτή τήν ἐπίθεση, ὅπως δηλαδή καί σέ κάθε ἀλλη νεοταξική ἐπίθεση πού δέχεται ὁ λαός μας τά τελευταῖα χρόνια. Ὁ λόγος γιά μία τεράστια πληθύ δεσποτάδων, ἀρχιμανδριτάδων καί ἁπλῶν παπάδων (μαζί βεβαίως καί μέ τούς σφουγγοκωλάριους τῶν ἐπισκοπικῶν αὐλῶν καί ὅποιους ἄλλους συνοδοιποροῦν - θεολογίσκους τῶν μαύρων σκοταδιῶν, γκρουπούσκουλα φερόμενα ὡς χριστιανικά σωματεῖα κλπ), πού συνεχίζει τό γνωστό ἔργο του καθησυχασμοῦ καί τῆς ἀποβλάκωσης, φασκιώνοντας καί ἀποκοιμίζοντας τούς πιστούς κατά τήν γνωστή ρήση τοῦ Ἁγίου Παϊσίου. Πρόκειται γιά τό ἴδιο ἔργο πού βλέπουμε ἐδῶ καί πολλά χρόνια στό μεῖζον θέμα τοῦ οἰκουμενιστικοῦ ἐναγκαλισμοῦ μέ τίς αἱρέσεις (μέ τό ἐλεεινό ψευδεπιχείρημα τῆς δῆθεν ἀγάπης), ἀλλά πού ζήσαμε καί τούς ἀπερίγραπτους ἐκείνους καιρούς τῆς ψευτοπανδημίας, μέ τήν πλήρη ταύτιση τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας ταγῶν μέ τό ἀντίχριστο κράτος στά πάντα: ἀπό τό κλειδαμπάρωμα καί τήν βεβήλωση τῶν ἱερῶν ναῶν (διά τῆς μασκοφορίας, τῶν ἀπολυμάνσεων καί τῶν λοιπῶν ἀχρείων ὑγειονομικῶν μέτρων) ἕως τήν «διήμερη Ἀνάσταση» καί ἀπό τήν ἄθλια στάση τους στό θέμα τῶν ἐμβολίων ἕως τήν καταδίωξη ἱερέων καί τήν ἐξύβριση ὡς ψεκασμένων καί σκοταδιστῶν ὅσων «τόλμησαν» νά ἀντισταθοῦν.
Καί ὅσοι θυμόμαστε τούς φρικώδεις ἐκείνους καιρούς, μποροῦμε εὔκολα νά κατανοήσουμε πόσο παρόμοιες εἶναι καί οἱ τωρινές περιστάσεις. Καί πάλι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ποιμένων καί πνευματικῶν, ἕνας κόσμος πού ἐπηρεάζει (ἤ μᾶλλον κυριολεκτικά παίρνει στόν λαιμό του) πολλές χιλιάδες ψυχές, πού ἔρχεται γιά νά δώσει ξανά συγχωροχάρτι σέ μία ξετσίπωτη καί φασιστική κυβερνητική συμμορία - καί μάλιστα προβάλλοντας παρόμοια ἐπιχειρήματα μέ ὅσα τραγικά διακήρυσσε καί τότε. Τότε ὅλοι αὐτοί οἱ δύσμοιροι, εἴτε «συνοδικῶς» (ἐπιβεβλημένα τά εἰσαγωγικά, γιατί ἀποφάσεις πού λαμβάνονται ἀπό τό διορισμένο κονκλάβιο ὀνόματι Δ.Ι.Σ. μόνο συνεκδοχικά μποροῦν νά ἀποκαλοῦνται συνοδικές), εἴτε καί κατά μόνας, ἐπαναλάμβαναν σέ κάθε τόνο ὅτι τά ψευτοεμβόλια ἦταν ἁπλῶς καί μόνο ἰατρικό θέμα καί ὄχι πνευματικό. Μέ τό ἴδιο ἀκριβῶς πνεῦμα ἔρχονται καί σήμερα, γιά νά μᾶς ποῦν ὅτι ἡ ἠλεκτρονική ψευδοταυτότητα καί ὁ Προσωπικός Ἀριθμός εἶναι ζητήματα πολιτικά, πού ἀφοροῦν ἀποκλειστικά στό θέμα τῆς σχέσης τῶν πολιτῶν μέ τό κράτος, καί οὐδόλως πνευματικά.
Τό ἔχουμε πεῖ καί γράψει ἐπανειλημμένα στό πρόσφατο παρελθόν, ἀλλά ἐπειδή το θέμα εἷναι συγκλονιστικά σημαντικό και οἱ ἄνθρωποι αὐτοί συνεχίζουν πάντα την ἐντός και ἐκτός ναῶν ὑπνωτική προπαγάνδα τους, δεν στερεῖται άξίας νά τό ξαναποῦμε γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι ἀκριβῶς κατά παρόμοιο τρόπο ψεύδονται καί πάλι ἀσύστολα. Ἀμφότερα τά θέματα (καί τότε καί τώρα) εἶναι πρωτίστως πνευματικά καί δευτερευόντως μόνο ὁτιδήποτε ἄλλο. Καί εἶναι πνευματικά, ἐπειδή παραβιάζουν τήν θεόσδοτη ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου καί ἀποτελοῦν μέσα πού μετέρχεται ἕνα ἀμφιφανώς ἀντίχριστο σύστημα, γιά νά τσουβαλιάσει ψηφιακά καί νά ποδηγετήσει τόν λαό τοῦ Θεοῦ. Τό ἴδιο ἀκριβῶς διαβολοσύστημα πού ὑπηρετεῖ τήν ἰδέα τῆς δαιμονικῆς παγκόσμιας Πανθρησκείας καί τῆς παγκόσμιας Δικτατορίας καί πού γιά ὅλους τούς στοιχειωδῶς ἔχοντας ὀφθαλμούς ὁρᾶν καί ὦτα ἀκούειν θά ἔπρεπε νά εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτή ἡ σχέση του καί μέ τήν Ἀποκάλυψη, ἀλλά καί μέ ὅσα ἀκόμη συμπληρωματικά ἔχουν προφητέψει/προειδοποιήσει τόσες γιγάντιες ἁγιασμένες μορφές τῶν νεοτέρων χρόνων. Εἰδικά δέ ἡ ψευδοταυτότητα καί ὁ Π.Α. ἔχουν τόσο ἔκδηλη σύνδεση μέ τό χάραγμα (ἔστω καί ἄν δέν εἶναι πράγματι ἡ τελική του μορφή), πού εἶναι πραγματικά τρομακτικό νά βλέπεις ἀνθρώπους δῆθεν τῆς Ἐκκλησίας νά ἀδυνατοῦν (ἤ μᾶλλον νά ἀρνοῦνται) νά τό ἀντιληφθοῦν.
Ἀλλά γιά νά ὁλοκληρώσω πλήρως τόν συλλογισμό περί τῆς ἀπαράδεκτης στάσης τους, θά πῶ ὅτι ἀκόμη καί ἄν προκρίναμε ὡς μεῖζον τό πολιτικό μέρος, ὅπως αὐτοί διαπράττουν, καί πάλι θά ἦταν ὀφθαλμοφανές τό ψεῦδος τους. Γιατί ἀκόμη καί ἀπό καθαρά πολιτικῆς πλευρᾶς, εἶναι φανερό (καί πολλαπλῶς τεκμηριωμένο καί ἀπό ἀνθρώπους πού δέν ἔχουν κἄν σχέση μέ τήν θρησκευτική πίστη) ὅτι ἐδῶ δέν τίθεται ζήτημα ρύθμισης τῆς σχέσης τοῦ πολίτη μέ τό δημόσιο (οἱ ἤδη ὑπάρχουσες ρυθμίσεις εἶναι ἐπαρκέστατες), ἀλλά προκύπτει θέμα ξεκάθαρου ὁλοκληρωτισμοῦ καί ἐντατικοποίησης/μεγιστοποίησησης τοῦ ψηφιακοῦ ἐλέγχου τῶν πολιτῶν (στό χειρότερο σενάριο) ἤ μία ἔστω σειρά σοβαρῶν ἠλεκτρονικῶν κινδύνων (στό πλέον μετριοπαθές), πού καθιστοῦν σαφές ὅτι καμία δῆθεν ἀσφάλεια δέν κατοχυρώνεται καί καμία συναλλαγή δέν διευκολύνεται. Καί λόγῳ αὐτῶν τῶν κινδύνων, πού τό πολιτικό σύστημα τούς γνωρίζει καλά (γιά νά μήν ποῦμε ὅτι εἶναι τό ἴδιο πού τούς προκαλεῖ), εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι σέ λίγο καιρό ἀκόμη καί ἡ ἠλεκτρονική ταυτότητα θά θεωρηθεῖ ἀνεπαρκής καί θά ἀναζητηθεῖ - πάντα «γιά τήν ἀσφάλειά μας καί τό καλό μας» - κάτι ἀκόμη μονιμότερο καί «ἀσφαλέστερο» (πού δέν θά διατρέχει π.χ τόν κίνδυνο νά ἀπολεσθεῖ, νά κλαπεῖ ἤ νά χακαριστεῖ). Τό νά παραβλέπεις ὅλα αὐτά καί νά διακηρύσσεις μάλιστα καί μέ κατηγορηματική βεβαιότητα ἀπό πάνω τήν πλήρη ἀσφάλεια καί παντελῆ ἔλλειψη κινδύνων, ἄν καί εἶσαι παντελῶς ἄσχετος μέ τό ἀντικείμενο (πάλι κατά ἀνάλογο τρόπο πού διαβεβαίωνες κάποτε γιά τήν δῆθεν ἀσφάλεια τῶν ἐμβολίων τοῦ θανάτου καί τήν...τεράστια ἀξία τους ὡς «δώρων τοῦ Θεοῦ»), εἶναι ὄχι ἁπλῶς ὕποπτο, ἀλλά ἀποτρόπαια κραυγαλέο καί πλήρως ἀποκαλυπτικό τῶν προθέσεων τῆς πλειονότητας τοῦ λεγόμενου ἐκκλησιαστικοῦ χώρου (εἴτε μιλᾶμε γιά ἐξ ἀρχῆς ρασοφόρους πράκτορες, εἴτε γιά καθ’ ὁδόν ξεπουλημένα σαρκία, εἴτε γιά φοβισμένες ἤ θλιβερά ἐθελοτυφλοῦσες στρουθοκαμήλους).
Ἀπέναντι σέ ὅλους αὐτούς, θά τό ξαναποῦμε για μία ἀκόμη φορά ὅτι ἡ μόνη ὀρθή στάση εἶναι ἡ ἀντίσταση καί ἡ πλήρης ἀνυπακοή. Θά δοῦμε καί πάλι πολλά ἐκ μέρους τους, σέ ὅλη τή γκάμα ἀνάμεσα «στό καρότο καί στό μαστίγιο»: καί γλυκόλογα καί ψευτοθεολογικά «ἐπιχειρήματα» καί πιέσεις καί ἀπειλές καί χλευασμούς καί διώξεις ἱερέων καί κάθε τι ἄλλο πού θά σκεφτοῦν νά ἐπιστρατεύσουν. Γιά ἐμᾶς ὅμως νά εἶναι σαφές: δέν τούς ἀκοῦμε, δέν τούς ἐμπιστευόμαστε, πετᾶμε στά σκουπίδια τίς παραινέσεις καί τίς καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις τους, δέν πτοούμαστε ἀπό τίς ἀπειλές τους, φεύγουμε μακριά τους – ἀκόμη καί ἄν πρόκειται γιά πρόσωπα πού ἐκτιμούσαμε ἕως σήμερα. Γιά μία ἀκόμη φορά κατά ἀνάλογο τρόπο μέ ὅσα ζήσαμε στούς καιρούς τῆς στημένης πανδημίας, τότε δηλαδή πού τόσοι καί τόσοι θεωρούμενοι ὡς «ἐκλεκτοί» ἐπλανήθησαν καί τόσα προσωπεῖα ἔπεσαν μέ ὀδυνηρό καί συχνά σοκαριστικό τρόπο. Αὐτό ἐπαναλαμβάνεται καί τώρα καί θά συνεχιστεῖ στο μέλλον καί μέ ἀκόμη μεγαλύτερη ἔνταση: πολλοί θά πέσουν, πάρα πολλοί θά ὑποταχθοῦν, ἀκόμη περισσότερες βιτρίνες θά ραγίσουν ἤ καί θά καταρρεύσουν σέ συντρίμια.
Καί ἐπειδή βεβαίως «ὁ δοκῶν ἐστάναι βλεπέτω μή πέση» (Α΄ Κορ. ι΄ 12) καί κανείς μας δέν ἔχει τό δικαίωμα νά θεωρεῖ ἑαυτόν σίγουρο καί ἀσφαλῆ, ὀφείλουμε νά ἐντείνουμε τόν πνευματικό μας ἀγῶνα καί νά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά μᾶς διαφυλάξει μέσα στήν λαίλαπα πού ἔρχεται κατά πάνω μας καί νά μᾶς ἐνδυναμώσει γιά νά κρατηθοῦμε ὄρθιοι. Καί ἄς μήν φοβόμαστε. Ἀνθρωπίνως σέ αὐτόν τόν ἀγῶνα θά εἴμαστε μόνοι μας, κυνηγημένοι ἀπό κάθε ἐπίσημο θεσμό, ἀλλά καί ἀπό ἐκείνους πού θά ἔπρεπε κανονικά νά εἶναι μπροστάρηδες στόν ἀγώνα γιά τήν σωτηρία μας, ἀντί νά ἐργάζονται νυχθημερόν γιά τήν καταστροφή μας. Θά ἔχουμε ὅμως βοήθεια ἀπό ἀλλοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις, βοηθὸς ἐν θλίψεσι ταῖς εὑρούσαις ἡμᾶς σφόδρα. Διὰ τοῦτο οὐ φοβηθησόμεθα ἐν τῷ ταράσσεσθαι τὴν γῆν καὶ μετατίθεσθαι ὄρη ἐν καρδίαις θαλασσῶν» (Ψαλμ. 45). Ὅση καί ἄν εἶναι ἡ λύσσα τῶν δαιμόνων καί τῶν ζοφερῶν ὀργάνων τους...
Νεκτάριος Δαπέργολας
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο τον Φιλοθεάμονα
Αλεξανδρούπολη, 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Μυροφόρων
Βασιλική Οικονόμου
Ανοικτή επιστολή
Προς το Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο
«Ὢ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! ἀφ’ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν.» Στιχηρό της Μ. Πέμπτης.
«…η Μεγάλη Διδάσκαλος Τζούλι Σκοτ θα μας οδηγήσει σε μια βαθιά σύνδεση με την κλασική μουσική από την περίοδο του Μπαρόκ (περ. 1600-1750). Θα βιώσουμε πώς συγκεκριμένη μουσική επηρεάζει τον καρδιακό μας ρυθμό και τα εγκεφαλικά μας κύματα.» Από ανακοίνωση του Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδινου Σταυρού
«ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν.» Πρ. κ’ 29-30.
«…καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι…» Αποκ. κβ’ 11.
«ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» Ἀποκ. γ’ 1.
Η μαύρη μέρα της ποιμαντορίας σου ξεκίνησε με βαριά συννεφιά ασέβειας. Ήδη από την ενθρόνισή σου είδαμε τα πρώτα, «αρχιερατικά» πλέον, δείγματα των οικουμενιστικών φρονημάτων σου, αφού στον ενθρονιστήριο λόγο σου χαιρέτισες, μετά τους Οικουμενιστές (κατ’ όνομα Ορθόδοξους) Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τους «εντιμοτάτους εκπροσώπους…των Θρησκευτικών Δογμάτων και Κοινοτήτων…». Παπικοί και Μονοφυσίτες ήταν θρονιασμένοι στο σολέα, αναίσχυντα και απροκάλυπτα. Το γεγονός αυτό από μόνο του σε καθιστά βάσει των Ιερών Κανόνων (όπως οι Ι’, ΜΕ’, ΜΣΤ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων) αφοριστέο. Με Μέγα Αφορισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το μόνο γεγονός που αποδεικνύει τα κακόδοξα φρονήματά σου∙ ήλθαν και άλλα πολλά στη συνέχεια. Η βέβηλη και βλάσφημη παρουσία σου στη Μητρόπολη της αγιοτόκου Θεσσαλονίκης βρίθει ανομιών και ιεροκανονικών παραβάσεων.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι τον φιλοσοδομίτη αλλά και Οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και μάλιστα να συμμετέχεις μαζί με αυτόν σε εκδηλώσεις για την «Εθνική Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων του Ολοκαυτώματος», μπροστά στην εβραϊκή επτάφωτη λυχνία στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μάλιστα τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τη χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, με την παρουσία, εννοείται, ραβίνου. Και, ως φίλος των Ιουδαίων, άραγε πανηγυρίζεις, τώρα που η Πλατεία Ελευθερίας ξηλώνεται για να γίνει «Πάρκο Μνήμης Ολοκαυτώματος»;
Σε είδαμε να επευλογείς εκδήλωση που έδρασε ως αντιπερισπασμός στο μαζικό λαϊκό συλλαλητήριο κατά του νομοσχεδίου για το «γάμο» ομοφύλων και το «δικαίωμά» τους στην τεκνοθεσία. Αντί να κατεβείς κι εσύ μαζί με το λαό στο δρόμο, να ενώσεις τη φωνή σου κατά των (φιλο)σοδομιτικών νομοσχεδίων που απειλούν το μέλλον των παιδιών και ολόκληρης της κοινωνίας μας, φρόντισες, μαζί με τους λοιπούς Μητροπολίτες της πόλης (Ν. Κρήνης & Καλαμαριάς Ιουστίνο, Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως Βαρνάβα) και το Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, να συγκεντρώσεις πλήθος λαού στο Βελλίδειο για να ακούσει ποιον; Τον ιουδαιόφιλο Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερώνυμο, που έχει κάνει την εβραϊκή Συναγωγή δεύτερο σπίτι του. Αποσπάσατε λαό από το συλλαλητήριο και συνάμα τον ψωμίσατε με την ψευδαίσθηση ότι αντέδρασε στη διεστραμμένη πολιτική της κυβέρνησης του αφορισμένου Κυριάκου Μητσοτάκη. Δόλια κίνηση δολίων Επισκόπων.
Σε είδαμε να δέχεσαι «ασμένως» την πρόταση του Γεν. Γραμμ. της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) και βουλευτή Λαρίσης της Ν.Δ. Μάξιμου Χαρακόπουλου « «η μητρόπολη της πάλαι ποτέ συμβασιλεύουσας, μιας πόλης με ανεξίτηλο το βυζαντινό αποτύπωμα και έντονη την χριστιανική παράδοση», να είναι εκ των συνδιοργανωτών του συνεδρίου μαζί με την ΔΣΟ, την Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), την Επιτροπή των Καθολικών Επισκοπικών Διασκέψεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COMECE) και τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)». Μάλιστα τον συνεχάρης για την πρωτοβουλία!
Είδαμε την υποκρισία σου, όταν δήθεν διαμαρτυρήθηκες για τη βλάσφημη αφίσα της επίσης βλάσφημης ταινίας «Αδέσποτα Κορμιά», η οποία ταινία, όλως απροσδοκήτως, φαίνεται να δημιουργεί αρκετούς «συνειρμούς» με το Ροδοσταυρισμό. Αφού ξεκίνησες την επιστολή σου σχεδόν απολογούμενος (!) στην ασεβή γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, «τόλμησες», κατόπιν, να της πεις, ότι η αφίσα, που απεικόνιζε την Αειπαρθένο Παναγία μας ημίγυμνη και κυοφορούσα πάνω στον Σταυρό, «…εἶναι βαθύτατα προκλητικὴ γιὰ τό θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν χριστιανῶν τῆς πόλης μας…». Και το είπες αυτό, αφού πρώτα ευχήθηκες για την επιτυχία του Φεστιβάλ και αφού δήλωσες, ότι «Τέτοιες καλλιτεχνικὲς δραστηριότητες καὶ πρωτοβουλίες ἐνίσχυσης τῆς κινηματογραφικῆς κοινότητας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν εὐκαιρία ἔκφρασης καὶ συνάντησης δημιουργῶν καὶ καλλιτεχνῶν, ἰδίως νέων, μᾶς γεμίζουν μὲ χαρὰ καὶ ἐλπίδα.»
Τι ακριβώς σε «γεμίζει με χαρά και ελπίδα» σε ένα τέτοιο Φεστιβάλ; Μήπως το ότι τριάντα τρεις από τις διακόσιες πενήντα ταινίες «υμνούσαν την ομορφιά της απελευθερωτικής πράξης του αυτοπροσδιορισμού και σφράγισαν το παγκόσμιο queer σινεμά» πρωταγωνιστώντας «στο μεγάλο αφιέρωμα του 26ου ΦΝΘ (σ.σ. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης) με τίτλο Citizen Queer»; Αγνοείς, άραγε, ότι «άνθρωποι που δεν αποδέχονται τις παραδοσιακές έννοιες φύλων, και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ΛΟΑΤ (σ.σ. Λεσβίες Ομοφυλόφιλοι Αμφιφυλόφιλοι Τρανς (=Διεμφυλικοί)), πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως «Queer»»; Γνωρίζεις μήπως, ότι το εν λόγω διαστροφικό αφιέρωμα διαφημίστηκε από ευρωπαϊκή ιστοσελίδα ως εξής: «Το ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου Citizen Queer στοχεύει να αποτίσει φόρο τιμής στην προέλευση της εκπροσώπησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στον κινηματογράφο, μαζί με τους πρωτοπόρους της. Για τόσο καιρό κρυμμένη στις σκιές, τώρα η μορφή τέχνης επιτέλους θα λάμψει στο προσκήνιο»; Καμαρώνεις για τούτο το «πρωτοποριακό» μίασμα που έλαβε χώρα στη Μητρόπολή σου;
Και δηλώνεις, στην ίδια επιστολή σου, προς τη διευθύντρια του Φεστιβάλ, ότι το πρόβλημα ήταν η αφίσα και όχι το ίδιο το ντοκιμαντέρ (!!!), το οποίο ντοκιμαντέρ προπαγάνδιζε «το αυτονόητο αίτημα των γυναικών της Ευρώπης για αυτοδιαχείριση του σώματός τους, διεκδικώντας το δικαίωμα τους στην έκτρωση, την εξωσωματική γονιμοποίηση αλλά και την ευθανασία». Τάσσεσαι, δηλαδή, απερίφραστα υπέρ τη έκτρωσης, της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που επίσης συνιστά έκτρωση) και της ευθανασίας. Αντί να κατακεραυνώσεις τους διοργανωτές και λοιπούς συντελεστές του ανήθικου και ασεβέστατου φεστιβάλ, όπως θα έκανε ένας αληθινός Επίσκοπος, όπως ο μακαριστός αγωνιστής π. Αυγουστίνος Καντιώτης (αιωνία του η μνήμη!), αρκέστηκες στις δημοσιοσχετίστικες χλιαρότητες και στα δουλικά «ναι και ου» του πονηρού. Μήπως χάρηκες και με το πανό που έγραφε «Καταστρέψτε την Ελλάδα!», το οποίο κρατούσαν στα χέρια τους «τραβεστί, ομοφυλόφιλοι και συντελεστές ταινίας στην πρεμιέρα του φιλμ «Avant-Drag!» » του ίδιου φεστιβάλ; Μήπως πήρες πάλι «χαρά και ελπίδα», αφού προφανέστατα κι εσύ με αυτήν ακριβώς την αποστολή ανέβηκες στον Θρόνο της Θεσσαλονίκης, να καταστρέψεις – ω της ματαιόπονης μωρίας! – την Εκκλησία και την Ελλάδα;
Σε είδαμε να συν-διοργανώνεις εντός του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ροτόντα «αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στον πεζογράφο και ποιητή Νίκο Γ. Πεντζίκη». Για άλλη μια φορά μετέτρεψες τον ιερό χώρο Ναού σε πολιτιστικό κέντρο για να παρουσιάσεις, μάλιστα, ποιον; Έναν «δημιουργό» που ήταν, όπως διαβάζουμε, «βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης, αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς, όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της avant-guard«∙ ένα λογοτέχνη για τον οποίο «σελίδες από το Συναξαριστή του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη (αλλά και ερωτικές επιστολές, καρτ-ποστάλ, τοπωνύμια) δίνουν καθημερινά, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, την πρώτη ύλη της εργασίας»∙ ένα συγγραφέα που «εμπλούτισε» τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό με ρήσεις του τύπου «Αισθάνθηκα ότι για να αναστήσω τον αυτοκτονήσαντα νέον Αντρέα Δημακούδη του πρώτου μου βιβλίου (που είμαι εγώ), έπρεπε να προσευχηθώ σε όλα τα πράγματα για να με δώκουν Ζωή».
Ποια ήταν η αντίδρασή σου στο βδέλυγμα του «EuroPride 2024», που κατέκλυσε τη συμπρωτεύουσα για εννιά ολόκληρες μέρες τον Ιούνιο του 2024, ξεκινώντας μάλιστα μόλις δύο μέρες πριν τη μεγάλη Εορτή των Γενεθλίων της Εκκλησίας μας, την Αγία Πεντηκοστή; Τι έκανες γι’ αυτή την παρδαλή φρίκη που ξεχύθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; Τι έκανες για το νομοσχέδιο υπέρ του «γάμου» των ομοφύλων και της τεκνοθεσίας εκ μέρους τους; Λησμόνησες πώς πλήρωσαν τα Σόδομα την ομοφυλοφιλία των κατοίκων τους, το πυρ και θείο που έπεσε και τα κατέκαψε, αφήνοντας στη θέση τους τη Νεκρά Θάλασσα (στην οποία Θάλασσα τώρα το Υπουργείο Εξωτερικών του αγαπημένου σου Ισραήλ διαφημίζει ότι θα γίνει «ΛΟΑΤΚΙ+ φεστιβάλ», «το μεγαλύτερο Pride event της Μέσης Ανατολής»); Λησμόνησες τι λέει ο Απόστολος Παύλος για την αρσενοκοιτία (σοδομισμό) και τι λένε οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο Ζ’ Κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου, που κατατάσσει τους ομοφυλόφιλους στην ίδια κατηγορία με τους κτηνοβάτες, τους φονιάδες, τους μοιχούς, τους μάγους και τους ειδωλολάτρες; Δε διάβασες τι γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Εορτοδρόμιο, σε σημείωση στα προλεγόμενα του Κανόνα των Χριστουγέννων; «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει∙ λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τους ἀρσενοκοίτας, ὅπου ἦσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία…«;
Αλήθεια, έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο που είσαι τόσο αμνηστευτικός στο θέμα της αρσενοκοιτίας, ώστε να παίρνεις «χαρά και ελπίδα» από ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της δήθεν θεούσας Λίνας Μενδώνη) που διακατέχεται εντονότατα από το πνεύμα της ομοφυλοφιλίας και των συναφών διαστροφών; Αν ναι, θα ήθελες να μας πεις ποιος είναι αυτός ο λόγος; Και μην προφασιστείς, ότι δήθεν δεν κατάλαβες περί τίνος επρόκειτο, γιατί και μόνη η αφίσα του φεστιβάλ αρκούσε για να κατατοπιστεί κανείς, αφού έδειχνε δύο άνδρες σε ερωτική περίπτυξη. Σου δίνουν πράγματι «χαρά και ελπίδα» τέτοιες εικόνες; Αν ναι, γιατί;
Σε είδαμε να αγαπολογείς με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, τον αιρετικότερο και σατανικότερο Πατριάρχη στην Εκκλησιαστική Ιστορία, μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λίγα μόλις μέτρα από το ιερό λείψανο του μεγάλου αυτού Πατέρα και Θεολόγου της Εκκλησίας μας, που έδωσε σκληρούς αλλά νικηφόρους αγώνες για την προάσπιση της Ορθοδοξίας από τον Παπισμό.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι και να συλλειτουργείς με τον Επίσκοπο Κομάνων Μιχαήλ (Ανισένκο), Έξαρχο του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία και συλλειτουργό των σχισματοαιρετικών της ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) αλλά και Ουνιτών και λοιπών αιρετικών.
Είδαμε το όνομά σου να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα του 1ου Διαθρησκευτικού Συνεδρίου Τρικάλων, μαζί με τα ονόματα εβραίου ραβίνου, μωαμεθανού ιεροδιδασκάλου, λοιπών οικουμενιστών καθώς και ασεβών Ελλήνων πολιτικών.
Σε είδαμε να δέχεσαι στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ανήμερα της Εορτής του Μυροβλήτη, την επίσης ασεβέστατη Πρόεδρο (τότε) της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου, η οποία, εκτός όλων των άλλων ασεβειών της, πανηγύρισε για την ψήφιση του παραπάνω «σοδομονόμου» και μάλιστα κήρυξε με χαρά την έναρξη του παραπάνω φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι ψευδοκληρικούς της σχισματοαιρετικής αυτοκέφαλης ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων» του ψευδο-μητροπολίτη Επιφάνιου Ντουμένκο. Στη συνοδεία του ψευδεπισκόπου Βισγκορόντ Αγαπητού συμμετείχε και ψευδο-ιερέας γνωστός για τη συναυτουργία σε βίαιη κατάληψη Ναού της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ, υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο) από σχισματοαιρετικούς του Ντουμένκο, με τη χρήση αλυσοπρίονων, λοστών και δακρυγόνων.
Σε είδαμε να παρερμηνεύεις ευαγγελική περικοπή κακοβούλως – ως πιστός και δουλικός ιουδαιόφιλος -, αποδίδοντας μεταπατερικώς και αντιπατερικώς το χαρακτηρισμό εκ μέρους του Κυρίου «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» στους Αγίους Αποστόλους (!), τους Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας. Σε ενοχλούν οι Άγιοι Απόστολοι, γιατί είσαι κακός διάδοχός τους και φίλος των διωκτών τους.
Σε είδαμε να εμφανίζεσαι σε εκδήλωση περί Ησυχασμού (με τον οποίο εμφανέστατα δε σχετίζεσαι ούτε κατά διάνοια), δίπλα σε ασεβέστατες μορφές της ελληνικής κοινωνίας, όπως η βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Αγγελική Δεληκάρη, που ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου περί «γάμου» των ομοφυλ(οφιλ)ων ζευγαριών και υιοθεσίας τέκνων από αυτούς∙ ο (εκδημήσας) αμετανόητος καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης, γνωστότατος Οικουμενιστής και νεονικολαΐτης∙ ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλλιος Αγγελούδης, που κατέστησε τη Θεσσαλονίκη δαιμονοπανήγυρη με τις παρελάσεις ομοφυλοφίλων, τα καρναβάλια και άλλα αντίθεα δρώμενα∙ ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης που ετοιμάζει τα ψηφιακά δεσμά του λαού μας Δημήτρης Παπαστεργίου∙ η υποκρινόμενη μεν την ευσεβή, αλλά στην πραγματικότητα ασεβέστατη Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και άλλοι.
Σε είδαμε να συνδιοργανώνεις (μαζί με την Ηπειρωτική Εστία Θεσσαλονίκης) τιμητική εκδήλωση για τον αμερικανόφερτο Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Αθηναγόρα, επίσης Μασόνο.
Σε είδαμε να λειτουργείς στον Ιερό βυζαντινό Ναό Προφήτου Ηλιού και να ευχαριστείς τον Πρόεδρο των Εκκλησιαστικών Επιτροπών του Ιερού Ναού «για την ευταξία ενόψει της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων», αντί να τον επιπλήττεις που μετέτρεψε τον Ιερό Ναό σε παγανιστικό «Κήπο Εσπερίδων», προφανώς για να σε ικανοποιήσει, αφού σου αρέσουν τα «θεάματα». Δεν είναι πλήρης ο ιερός Ναός με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τις Αγιογραφίες, τα ιερά Λείψανα; Τα εσπεριδοειδή και τα κωνοφόρα τού λείπανε;
Σε είδαμε να παρακάθεσαι περιχαρέστατος και βαθέως μειδιών σε γεύμα με το δηλωμένο άθεο, τον εθνικό ολετήρα (Πρέσπες) και διαφθορέα της νεολαίας μας (νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου από την ηλικία των δεκαπέντε ετών), τον Αλέξη Τσίπρα.
Σε είδαμε να αποκαλύπτεις, από κοινού με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, ανδριάντα του Μασόνου Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ έξω από τη Μητρόπολη.
Σε είδαμε πρόσφατα να βεβηλώνεις για άλλη μια φορά Ιερούς Ναούς της Μητρόπολής σου, στις πιο ιερές μέρες του έτους, τις μέρες της Αγίας Τεσσαρακοστής, με την ιερόσυλη «Λατρευτική Εβδομάδα», για την οποία δήλωσες, μεταξύ άλλων ψευδών, πως, ό,τι περιλαμβάνει, «είναι ελεγμένο και ορθόδοξο». Προς διάψευσή σου αναφέρω ενδεικτικά, ότι το πρόγραμμα της εκδήλωσης με τον τίτλο «TENEBRAE» (ελληνιστί «Σκοτάδια»∙ λατινιστί ο τίτλος παραπέμπει σε ειδική ακολουθία που τελείται σε παπικούς ναούς από τη Μ. Πέμπτη έως και το Μ. Σάββατο) περιλάμβανε κυρίως έργα μπαρόκ «για σοπράνο και θεόρβη». Αλήθεια, με ποια κριτήρια επέλεξες να αφιερώσεις ολόκληρη εκδήλωση στην Μπαρόκ μουσική; Ρωτώ επειδή, όλως τυχαίως (;), ένα χρόνο πριν την εκδήλωση αυτή, κάποιοι Ροδόσταυροι του «Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδου και του Σταυρού» (και, όπως πιθανόν γνωρίζεις, ο Ροδοσταυρισμός ενυπάρχει στον 18ο βαθμό της Μασονίας Σκωτικού Τύπου και το εν λόγω τάγμα έχει και παράρτημα στην Ελλάδα) είχαν αφιερώσει ειδική τηλεδιάσκεψη στο πώς η Μπαρόκ μουσική «ανοίγει τις καρδιές», «επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό και τα εγκεφαλικά κύματα» κλπ. Θα είναι άραγε υπερβολικός ή φαντασιόπληκτος όποιος τυχόν υποθέσει ότι ένας οικουμενιστής Μητροπολίτης αντλεί εμπνεύσεις από τέτοιες πηγές, δεδομένης της διείσδυσης της Μασονίας στη διοίκηση της Εκκλησίας μας, η οποία διείσδυση έχει αποδειχθεί περίτρανα με ντοκουμέντα;
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης «Σκοτάδια» συμπεριλάμβανε στο τέλος του και άσματα της αγιοποιηθείσας από το Βατικανό βενεδικτίνης μοναχής Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, η οποία τύγχανε μάλιστα και αποκρυφίστρια. Η δε «σοπράνο και performer», που κάλεσες για να βεβηλώσει τον Ιερό Ναό με τους πομπώδεις (και αφόρητους για ώτα Ησυχαστών) υψίφωνους λαρυγγισμούς της, δηλώνει εξειδικευμένη στο «πειραματικό φωνητικό ρεπερτόριο του 20ού και 21ου αιώνα» (δείγματα αυτών των «πειραματισμών» εδώ, εδώ και εδώ), καθώς και «στα φωνητικά έργα του John Cage», του οποίου οι συνθέσεις, όπως διαβάζουμε, επηρεάστηκαν, μεταξύ άλλων, και από τις σπουδές του στην ινδική φιλοσοφία, το Ζεν Βουδισμό και το ταοϊστικό-αποκρυφιστικό Ι Τσινγκ.
Το πρόγραμμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων της «Λατρευτικής Εβδομάδας», η οποία χαρακτηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως «ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς και θρησκευτικούς θεσμούς της πόλης, που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη μία εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα» και ως «διεθνής πολιτιστικός και θρησκευτικός θεσμός», καταρτίστηκε κατόπιν ανοικτής πρόσκλησης που απευθυνόταν «σε μουσικά σύνολα (βυζαντινούς χορούς ψαλτών και ψαλτριών, μονωδούς, σολίστες, παιδικές και νεανικές χορωδίες ευρωπαϊκής μουσικής), καλλιτέχνες, ηθοποιούς, πολιτιστικούς φορείς και πολιτιστικούς συλλόγους κ.α., τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού» (!!!). Αμπελώνας απερίφρακτος η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, κέντρα διερχομένων οι Ιεροί Ναοί! Αυτό το «εκκλησιαστικό φρόνημα» είχε μάλλον κατά νου, μεταξύ άλλων, ο οικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όταν αναφερόταν κατά την ενθρόνισή σου στα κριτήρια εκλογής σου ως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης: τη μετατροπή του Οίκου της λατρείας του Υψίστου σε κέντρο διασκέδασης. Ήξεραν πολύ καλά ποιον ψήφισαν οι όμοιοί σου. Αλλά, βέβαια, δεν ήταν αυτή η πρώτη «Λατρευτική Εβδομάδα». Είχαν προηγηθεί και άλλες, στις οποίες και πάλι συμμετείχαν μη ορθόδοξοι, όπως τότε που έφερες παπική ισπανική χορωδία να ψάλλει παπικούς μεσαιωνικούς ύμνους εντός του Ιερού Ναού της Παναγίας Αχειροποιήτου.
Τότε χαρακτηρίστηκαν ως «σκοταδιστές» οι Ορθόδοξοι ενορίτες που αντέδρασαν ως όφειλαν, ενώ ο οικουμενιστής καθηγητής Σταμούλης – μέλος της επιτροπής διοργάνωσης των εκδηλώσεων για τον δήμο – έσπευσε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, να διασπείρει ψεύδη και ανίερες συκοφαντίες, δηλώνοντας στη συστημική «Εφημερίδα Συντακτών» ότι (άκουσον!) «οι Καθολικοί δεν είναι ούτε θεωρούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετικοί» (…), ότι «ποτέ οι Ορθόδοξοι δεν είπαν αιρετικούς τους Καθολικούς. Ο Μάρκος Εφέσου τούς λέει χαρακτηριστικά “αδελφούς”. Το καλούμενο Σχίσμα δηλοί διοικητική και όχι θεολογική διαφορά» (…) «οι Καθολικοί γίνονται δεκτοί και από πολλές μονές του Αγίου Ορους, που τους υποδέχονται και τους φιλοξενούν. Η διαφορά μεταξύ άλλων είναι ότι δεν έχουμε Κοινό Ποτήριο» ». Και για να τιμήσεις τον εκδημήσαντα φίλο σου καθηγητή Σταμούλη, τον οποίο αιφνίδια φίμωσε ο Κύριος προ μηνών, έφερες να διαβάσουν μέσα στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας μέχρι και τον εωσφοριστή μασόνο Καζαντζάκη, σε απόσπασμα από το έργο του με τίτλο «Χριστός «Τυπικάρης»», γνωρίζοντας ότι ο βλάσφημος καθηγητής ήταν ένθερμος οπαδός του επίσης βλάσφημου συγγραφέα. Η περίληψη του έργου από τη σχετική ιστοσελίδα αρκεί για να καταλάβουμε τι είδους βλασφημίες ακούστηκαν εντός του Οίκου του Θεού:
«Ο τυπικάρης εισέρχεται στο ναό και ζητά ν’ αποχωρήσουν όσοι δεν πρέπει να είναι παρόντες στο «μυστήριο» που θα ακολουθήσει: οι κατηχούμενοι, οι γυναίκες, τα παιδιά, και εκείνοι που δεν έχουν αγνό σώμα και ψυχή. Μένουν δυνατοί και νηφάλιοι άντρες· ο τυπικάρης τους μεταλαμβάνει και τους οδηγεί σε έκσταση, κι έπειτα ανακοινώνει ότι ο Χριστός βρίσκεται τρεις μέρες στο μνήμα, περιμένοντας μάταια κάποιον να τον μοιρολογήσει.
Μέσα σε όραμα, το εκκλησίασμα βλέπει τι συμβαίνει στο σπίτι όπου είναι συγκεντρωμένοι οι μαθητές: η Μαγδαληνή παραληρεί για την ανάσταση, φέροντας στο σώμα της τις πληγές του Εσταυρωμένου, ενώ έρχονται ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Θωμάς και ο Φίλιππος, φοβισμένοι και με κλονισμένη την πίστη τους· ακολουθούν ο Ματθαίος, η Μάνα του Χριστού και ο Ιωάννης. Ανάμεσα σε θρήνους και μοιρολόγια απόφασίζουν να πάνε όλοι να θρηνήσουν στον τάφο του Χριστού.
Τότε, φτάνει η Μαρία και αναγγέλλει την Ανάσταση. Καθένας νιώθει την παρουσία του Χριστού με διαφορετικό τρόπο, μεταξύ οραμάτων και παραισθήσεων, ώσπου εμφανίζεται ο Χριστός, δείχνει σε κάθε μαθητή το μέλλον του και αναλήπτεται στους ουρανούς. Το όραμα των πιστών χάνεται, η μυστική Ακολουθία τελειώνει και ο τυπικάρης ζητά από τους άντρες να μην αποκαλύψουν τι συνέβη.»
Αυτή είναι η αντίληψή σου περί «ελεγμένου και ορθόδοξου» περιεχομένου της Λατρευτικής Εβδομάδας; Και, αν κάποιος σε κρίνει γι’αυτό το αίσχος, θα τολμήσεις να πεις πάλι ότι το να κρίνουμε είναι του Διαβόλου; Δεν μπήκες ποτέ στον κόπο να διαβάσεις τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος περί κρίσης; « …το Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως.» P.G. 63, 232. Πλανάσαι (άλλην μίαν) πλάνην οικτράν, αν νομίζεις, ότι θα λες και θα κάνεις ό,τι θέλεις μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, εντός ή εκτός Ναού, και δε θα δέχεσαι έλεγχο, εφ’ όσον προσβάλλεις την αγία Πίστη μας. Τις πλύσεις εγκεφάλου περί «εκ του Διαβόλου κρίσης» τις δέχονται και τις ανέχονται μόνο οι υπνωτισμένοι Χριστιανοί που σε ακολουθούνε, οι χειροκροτητές των «Λατρευτικών Εβδομάδων», κανένας άλλος.
Όλα όσα αναφέρθηκαν σε τούτη την επιστολή δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της μέχρι τώρα αρχιερατικής πορείας σου, πριν καν ολοκληρώσεις τρία έτη στο Μητροπολιτικό Θρόνο της Θεσσαλονίκης. Και σε ρωτώ:
Εσύ που σπούδασες Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανες μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, δε διδάχτηκες ποτέ ότι ο Παπισμός έχει καταδικαστεί πολλάκις από την αγία Εκκλησία μας και δη συνοδικώς, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου, επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στου οποίου τον Θρόνο κακώς κάθεσαι; Δε διδάχτηκες ποτέ ότι καταδικασμένος (από την Αγία Δ’ Οικ. Σύνοδο) είναι επίσης και ο Μονοφυσιτισμός καθώς και η παραφυάδα του, ο Μονοθελητισμός (από την Αγία ΣΤ’ Οικ. Σύνοδο); Δεν έχεις κάνει ποτέ τον κόπο να ανοίξεις το ιερό Πηδάλιο, για να δεις ότι οι Ιεροί Κανόνες (όπως οι Ζ’, ΞΒ’, ΞΔ’, Ο’, ΟΑ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και οι εξής των Αγίων Πατέρων: Ζ’ Καν. της Αγίας Γ’ Οικουμενικής Συνόδου· ΙΔ’ Καν. της Αγίας Δ΄Οικ. Συνόδου· οι Α’, ΙΑ’, ΛΓ’ και ϰΘ’ (99ος) Καν. της Αγίας Πενθέκτης Οικ. Συνόδου· Η’ Καν. της Αγίας Ζ’ Οικ. Συνόδου· Α’ Καν. της Συνόδου της Αντιοχείας· ΡΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Καρθαγένης· ΚΘ’, ΛΖ’, ΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Λαοδικείας· Β’ Καν. του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης) καταδικάζουν οποιαδήποτε προσπάθεια μίξης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού καθώς και την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, ενίοτε μάλιστα με ποινή καθαίρεσης για τους ορθόδοξους Ιερωμένους; Δε γνωρίζεις ότι υπάρχουν επίσης Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς ή σχισματικούς (όπως ο Ι’ Καν. των Αγίων Αποστόλων και οι Καν. ΣΤ’ και ΛΓ’ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου), πόσω μάλλον με αλλόθρησκους; Δε γνωρίζεις τι είπε ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής των καιρών μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, περί Οικουμενισμού; «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν» (Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224.)
Δε γνωρίζεις, ότι ο ΟΕ’ Κανόνας της Αγίας ΣΤ’ Οικ. Συνόδου ορίζει, ότι η ψαλμωδία στον Ναό πρέπει να γίνεται ταπεινά και κατανυκτικά και όχι με φωνές που δεν αρμόζουν στον ιερό χώρο της προσευχής; Πιστεύεις ότι οι Άγιοι Πατέρες της Έκτης Οικ. Συνόδου θα θεωρούσαν ότι αρμόζουν στον Ναό οι «σοπράνο-περφόρμερ» και οι λοιποί τραγουδιστές και καλλιτέχνες των «Λατρευτικών Εβδομάδων» σου; Δε γνωρίζεις, ότι ο ΙΕ’ Καν. της Τοπικής εν Λαοδικεία Συνόδου απαγορεύει να ψάλλει στο Ναό οποιοσδήποτε εκτός των Κανονικών ψαλτών; Δε γνωρίζεις το ανάθεμα, «με το οποίο η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος περάτωσε τον Όρο της και το οποίο αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους κοσμική χρήση των Ιερών Ναών; «Τοὺς οὔν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἡ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (σ.σ. ἐν. καὶ τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἡ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἡ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι»; (Η παρενθετική σημείωση είναι του συγγραφέα του εν λόγω άρθρου).
Και πάλι σε ρωτώ:
Αφού τόσο πολύ αγαπάς – ο φιλοθεάμων εσύ – τα θεάματα και τα λοιπά «πολιτιστικά δρώμενα», γιατί φόρεσες ράσο και μάλιστα ως Αρχιμανδρίτης; Γιατί δεν ασχολήθηκες με τον «πολιτισμό», παρά επέλεξες να ατιμάσεις κάθε ιερό και όσιο που η αγία Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Χριστού, σού εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη; Γιατί δεν έγινες θεατρικός ή μουσικός παραγωγός; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δεν πήγες στη Λυρική Σκηνή; Είσαι καλλίφωνος, θα έκανες λαμπρή καριέρα. Είσαι καλός και στην υποκριτική, γιατί δεν ασχολήθηκες με το θέατρο ή τον κινηματογράφο; Θα σε καμάρωναν οι φίλοι σου στα Όσκαρ.
Τελικά για ποιον εργάζεσαι και σε ποιον δουλεύεις; Ποιοι είναι οι εντολείς σου, ποιοι οι «ενορχηστρωτές» της βλάσφημης και βέβηλης ασέβειάς σου; Σε ποια Στοά ζητιανεύεις κι εσύ πόντους, δουλικά και άοκνα, πειθήνιος υπηρέτης; Πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου; Τι τοξικές και σκοτεινές διδασκαλίες θήλασες και μηρύκασες πριν βγεις στη «δράση»;
Αφού δεν υπάρχει ορθόδοξη Σύνοδος να σε καθαιρέσει και να σε αφορίσει, όπως ιεροκανονικώς σού αξίζει, παραιτήσου από την (Αρχ)Ιεροσύνη. Βγάλε τα ράσα και παραιτήσου όσο έχεις καιρό, πριν σου στείλει κι εσένα ο Δεσπότης και Κριτής Χριστός αιφνίδιο «απολυτήριο», όπως έστειλε στον αμετανόητο βλάσφημο φίλο σου, τον καθηγητή Σταμούλη, και σε τόσους άλλους Θεομάχους. Παραιτήσου και πήγαινε στην Αθήνα, στο Υπουργείο Πολιτισμού της αντίχριστης Μενδώνη. Θα σου βρει εκείνη δραστηριότητες που να ταιριάζουν στην κουλτουρόφιλη φαυλότητά σου, κοντά στους διεστραμμένους τής «Τέχνης που ζέχνει», την οποία εκείνη προωθεί και υποθάλπει και εσύ αμνηστεύεις και ασπάζεσαι – για να μην πω τίποτα βαρύτερο. Ελαφρύτερη κόλαση θα έχεις έτσι, αφού παραμένεις εωσφορικώς αμετανόητος, παρά αν συνεχίσεις να ονειδίζεις και να εξευτελίζεις το τιμημένο ορθόδοξο ράσο και το αρχιερατικό σου ωμοφόριο, σέρνοντας μαζί σου στην απώλεια αμέτρητες ψυχές. Παραιτήσου και ύπαγε, αντίχριστε! Φύγε μακριά απ’ την αγιοτόκο Θεσσαλονίκη! Ανάξιος αναξιότατος είσαι να ποιμάνεις την πόλη των Αγίων, του Μυροβλήτη και του Παλαμά. Ακόμα καλύτερα, φύγε απ’ την Ελλάδα μας, απάλλαξέ μας απ’ την ιερόσυλη παρουσία σου, ψυχοφονιά λυκοποιμένα! Πήγαινε στο Βατικανό της απωλείας, ν’ ακούς παρέα με το Λέοντα διαταραγμένες υψίφωνους του Μπαρόκ λατινιστί μες στους ναούς-γκαλερί των ψευδοχριστιανών τού ψευδοπάπα και να τέρπεσαι «εις τας Τenebras» που σου αρμόζουν, προσκυνητή του ζόφου! Πήγαινε και άφησέ μας ήσυχους, να κλάψουμε και να μετανοήσουμε για την κατάντεια και τις πάμπολλες αμαρτίες μας, αυτές που αναγκάζουν το φιλάνθρωπο Μέγα Αρχιερέα μας Χριστό να μας παιδαγωγεί με Ιούδες Ισκαριώτες ψευδεπισκόπους – όντως ψευδεπίσκοπο σε χαρακτηρίζει ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου! -, ψευδεπισκόπους εντεταλμένους σαν εσένα και τους ομοίους σου, που κατέκλυσαν την Ιεραρχία, νομίζοντας, οι ταλαίπωροι, ότι μπορούν να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Φύγε και μην ανησυχείς, θα την ποιμάνει την πολύπαθη Θεσσαλονίκη μας άχρι καιρού ο Άγιος Παλαμάς από τους Ουρανούς. Και δι’ αυτού ο καλός Ποιμήν Χριστός μας. Δε θέλουμε άλλους μισθωτούς ούτε άλλους κλέπτες και ληστές, πόσω μάλλον Μασόνους, με ποδιά ή χωρίς. Ύπαγε, να μη σε βλέπουμε, να μη σ’ ακούμε!
Ο Θεός να σε λυπηθεί εκεί που πορεύεσαι.
Ή, μάλλον, να λυπηθείς εσύ τον εαυτό σου.
Αυτοκτονείς.
«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ- Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός»
Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).
«τί πλανᾶσθε Ἑβραῖοι; ὁ Χριστὸς ἐξανέστη, καὶ λέλυνται τοῦ ᾍδου, τὰ δεσμὰ καὶ οἱ μοχλοί.»
Βασιλική Οικονόμου
Προς δόξαν του Αγίου Τριαδικού Θεού.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)