.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

H ΠΡΟΦΗΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

ΩΔΙΝΕΣ ΆΔΟΥ. ΑΜΑΡΤΙΑ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ


Αλλοίμονο! Το απελπιστικό σκοτάδι που μας περίζωνε από πολλά χρόνια, έγινε, τούτες τις μέρες, ένα κατάμαυρο και πνιχτό σύννεφο, που σκέπασε τον κόσμο, και τον έπιασε η κοντανασαμιά του θανάτου. «Δειλία θανάτου επέπεσεν εφ’ ημάς». 

Ο διάβολος, που μας παραπλανούσε να κάνουμε τα καταχθόνια θελήματα του, φτιάνοντας κάθε λογής σύνεργα για να βγάλουμε τα μάτια ο ένας τ’ αλλουνού, μπόμπες, αεροπλάνα, υποβρύχια, πυραύλους κι ένα σωρό άλλα σατανικά πράγματα, λέγοντας μας πονηρά πως η επιστήμη μας δεν λογαριάζει καμιά δύναμη και πως θα γίνουμε Θεοί, αφού λοιπόν σιγά-σιγά μας κατάφερε να γίνουμε διάβολοι σαν κι αυτόν, τώρα που μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε και πέσαμε στην παγίδα και δεν μπορούμε να κάνουμε μήτε μπρος μήτε πίσω, κάθεται και μας κοιτάζει ευχαριστημένος, χαμογελώντας πονηρά γιατί μας βλέπει να τρέμουμε σαν τα φύλλα του δέντρου που το δέρνει η ανεμοζάλη.

Πού είναι λοιπόν, σε τούτη τη στιγμή της αγωνίας, που είναι η παντοδυναμία μας να μας γλυτώσει όχι από έναν χάρο, αλλά από χίλιους, από ένα εκατομμύριο χάρους που φτιάξαμε με τα δικά μας τα χέρια;

Αληθινά τι φριχτή τιμωρία, και τι ρεζίλεμα του ανθρώπινου γένους! Η παντοδυναμία μας, που γι’ αυτή καυχιόμαστε, να γίνει η καταστροφή μας, τα εργαλεία που εφεύραμε για να εξοντώσουμε τον αδελφό μας και να κυριέψουμε εμείς τον κόσμο, να γυρίσουνε καταπάνω στην κεφαλή μας!

Όλοι τρέμουμε. Ο Άδης έχει ανοιχτό το στόμα του, έτοιμος να μας καταπιεί. Ας μας γλυτώσει λοιπόν τώρα η επιστήμη μας, η σοφία μας, η φιλοσοφία μας, η τέχνη μας, τα Πανεπιστήμια μας, τα εργαστήρια μας, που μέσα σ’ αυτά σκαλίζαμε μέρα-νύχτα για να βρούμε τον διάβολο, ως που τον βρήκαμε, και νάτος, έχει σκεπάσει με τα μελανά φτερά του την οικουμένη.

«Και είδον, και ήκουσα ενός αετού πετόμενου εν μεσουρανήματι, λέγοντος φωνή μεγάλη: Ουαί, ουαί, ουαί τους κατοικούντας επί της γης . . . Και ήνοιξε το φρέαρ της αβύσσου, και ανέβη καπνός εκ του φρέατος, ως καπνός καμίνου μεγάλης, και εσκοτίσθη ο ήλιος και ο αήρ εκ του καπνού του φρέατος».

Η οργή του Θεού δεν φανερώνεται απότομα. Ο Κύριος λυπάται το πλάσμα του και γι’ αυτό κάνει υπομονή, περιμένοντας να μετανοήσει. Του δίνει στενοχώριες, το παιδεύει με επιείκεια, για να γυρίσει από τον πονηρό δρόμο του, ώστε να μη φτάσει στην έσχατη καταδίκη του. 

Από πολλά χρόνια μας χτυπά με το ραβδί του χωρίς να μας εξοντώνει. Περάσαμε πολλούς πολέμους, είδαμε μεγάλες καταστροφές, μα δεν μετανοήσαμε. Αντί να μετανοήσουμε, εμείς αποκτηνωθήκαμε, γινήκαμε ζώα, κυλιόμαστε μέσα στην βρώμα. 

Ήρθε ο μεγάλος πόλεμος, ξερίζωσε τους μισούς από εμάς, κι όσοι απομείνανε ήτανε σαν πεθαμένοι. Ύστερα πέσανε αρρώστιες, πείνες. Εμείς όμως πηγαίναμε στα χειρότερα. 

Καταντήσαμε χοίροι σιχαμεροί, δοσμένοι στις πιο βρώμικες ηδονές, αδιάντροποι, πλεονέχτες, θεομίσητοι, άσπλαχνοι, τρελοί για τα λεφτά, εχθροί του Θεού, που τον κοροϊδεύουμε, οι σατανόψυχοι, γεμάτοι αλαζονεία για την επιστήμη μας, ως που φτάσαμε στη σημερινή παραζάλη και κρέμεται από μια κλωστή όλη η προκομμένη ανθρωπότητα.

Ναι. Αντί οι συμφορές και οι δοκιμασίες να μας κάνουν να αλλάξουμε δρόμο, να μας κάνουνε ν’ αγαπήσει ο ένας τον άλλον, αφού είμαστε όλοι κατάδικοι κάτω από την μεγάλη μάχαιρα που κρέμεται από τον ουρανό, εμείς δώστου κακία στην κακία, πονηριά στην πονηριά, αδιαντροπιά στην αδιαντροπιά.

Ως που βρεθήκαμε σήμερα κρεμασμένοι από πάνω από τον γκρεμό που δεν έχει πάτο, από πάνω από την άβυσσο, και τρέμουμε, και σηκώνουμε τα χέρια μας σε Κείνον που δεν τα σηκώσαμε ποτέ, σε Κείνον που δεν τον λογαριάζαμε ολότελα, αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει.

Τώρα καταριόμαστε δα την κυρά επιστήμη μας και τους μεγάλους άνδρες μας που καταφέρανε να φτιάξουνε μια τέτοια ανθρωπότητα, τούτο το τερατούργημα της σαστιμάρας και της επιστημονικής πανσοφίας. 

Μα εμείς μαθές δεν είμαστε, που ως εχτές καυχιόμαστε γι’ αυτόν τον τραγέλαφο, εμείς δεν φωνάζαμε μέρα-νύχτα πώς «τα καταπληκτικά επιτεύγματα της επιστήμης θα λύσουν όλα τα προβλήματα μας» και πως θα μας κάνουνε να ζούμε 200 και 500 χρόνια, να πετούμε στα άστρα, να θρεφόμαστε μ’ ένα χάπι, να δουλεύουνε για μας οι μηχανές κι εμείς να καθόμαστε, μ’ έναν λόγο, να μην έχουμε ανάγκη τον γεροθεό, που περιμένει από μας να τον σώσουμε από τον θάνατο, και που γράφαμε και στα λατινικά πώς είμαστε «Salvatores Dei», Σωτήρες του Θεού; 

Τώρα γιατί αλλάξαμε τα λόγια μας ολότελα κι από αλαλαγμούς κι ουρλιάσματα για το μεγαλείο μας, τώρα που έφτασε ο κόμπος στο χτένι, μυξοκλαίμε, ή κάνουμε τον κοριό, λέγοντας πως δεν είναι τίποτα και θα περάσει, δίνοντας στον εαυτό μας παρηγοριά, ως που να γίνουμε σκόνη της σκόνης;

Πού ήτανε ο Θεός, πριν από δυο μέρες και τον ανακαλύψαμε τώρα, τούτη την στιγμή της απελπισίας. Τώρα τον φτιάξαμε, τώρα γινήκαμε «Creatores Dei»; Τόσον καιρό, σαν πονετικός πατέρας, προσπαθούσε να μας φέρει στα λογικά μας με τα προμηνύματα της καταστροφής. 

Εμείς όμως πού να τον ακούσουμε, πού να αλλάξουμε τον πονηρό δρόμο μας! Φράξαμε τ’ αυτιά μας στον Προφήτη Ιερεμία που φώναζε: «Κύριε, εμαστίγωσας αυτούς και ου επόνεσαν. Εστερέωσαν τα πρόσωπα αυτών υπέρ πέτραν, και ουκ ηθέλησαν επιστραφήναι». (Ιερεμίας 5:3). 

«Κύριε, τους έδειρες και δεν πονέσανε. Τα πρόσωπα τους απομείνανε ασάλευτα σαν την πέτρα, και δεν θελήσανε να μετανοήσουνε».

Και πάλι, με το στόμα του προφήτη Ησαΐα λέγει ο Θεός: «Έσιώπησα, μη και αεί σιωπήσομαι και ανέξομαι;» (Ησαΐας 22:14). «Τόσον καιρό σώπασα και περίμενα· Μήπως όμως θα σωπαίνω παντοτεινά και θα κάνω υπομονή»;

Ο Χριστός είπε: «Για κείνη τη μέρα και την ώρα (που θα καταστραφεί ο αμαρτωλός κόσμος), κανένας δεν γνωρίζει πότε θα ’ρθει, μήτε οι άγγελοι των ουρανών, παρά μονάχα ο Πατέρας μου. Κι ότι έγινε στις μέρες του Νώε, το ίδιο θα γίνει και τότες που θα ’ρθει ο γιος του ανθρώπου.

Γιατί, όπως ήτανε ο κόσμος πριν από τον κατακλυσμό που οι άνθρωποι τρώγανε και πίνανε, παντρολογιότανε και ερωτευότανε, ως την ημέρα που μπήκε στην κιβωτό ο Νώε, και δεν πήρανε είδηση, ως που ήλθε ο κατακλυσμός και τους έπνιξε όλους, έτσι θα ’ναι και τότε που θα παρουσιασθεί ο υιός του ανθρώπου». 

Κι αλλού λέγει ο Κύριος: «Και θα φανούνε σημεία στον ήλιο και στη σελήνη και στ’ άστρα, κι απάνω στη γη τα έθνη θα στριμώχνονται σαστισμένα, από το βογκητό της θάλασσας κι από την ταραχή, και θα ξεψυχάνε οι άνθρωποι από τον φόβο κι από το να περιμένουνε συμφορές μεγάλες που θα ’ρθουνε καταπάνω στην οικουμένη. Γιατί οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευτούν. . . 

Και σαν αρχίσουνε να γίνονται αυτά, εσείς (όσοι πιστεύετε σε μένα) πάρετε θάρρος και σηκώσετε τα κεφάλια σας, γιατί κοντεύει η ώρα που θα λυτρωθείτε».

Ναι, μοναχά όποιος δεν είχε ξεχάσει τον Θεό πριν να έρθει η φοβέρα της οργής του, και ζούσε με την αγάπη σ’ Εκείνον, μοναχά αυτός δεν φοβάται σε τούτες τις ώρες της απελπισίας. Αυτός δεν κλαίει αλλά παρακαλεί τον Κύριο να λυπηθεί τον κόσμο. 

Στέκεται ατάραχος ανάμεσα στους άλλους που τρέμουνε και κλαίνε γύρω του, αυτοί που κάνανε πρωτύτερα τον παλικαρά και τον καταφρονούσανε.

Ένας Άγιος λέγει: «Ο άνθρωπος που είναι κολλημένος στις απολαύσεις της γης και τρώγει παντοτινά χώμα μαζί με το φίδι και που δεν δίνει σημασία στο τι είναι το θέλημα του Θεού, σαν έρθουνε δύσκολες στιγμές και πνίγεται από την απελπισία και καταλάβει πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει, κράζει στον Θεό να τον ελεήσει.

Άμυαλε, ως τούτη την ώρα δεν θυμήθηκες τον Θεό, αλλά τον έβριζες με τις πράξεις σου και τώρα τολμάς να λες πώς έχεις την ελπίδα σου στον Θεό; Λοιπόν, τώρα ελπίζεις σε Εκείνον που δεν πίστευες; Πως τώρα τον πιστεύεις: Άκουσε τον Κύριο που λέγει πως σε όσους θα τον καλοπιάνουνε κατά την ώρα της ανάγκης, θα γυρίσει και θα πει: «Ουκ οίδα υμάς. Δεν σας γνωρίζω».

Αλλά, κι αν και τούτη τη φορά λυπηθεί ο Θεός τον κόσμο και δεν χαθούμε από το πρόσωπο της γης, πάλι εμείς θα επιδοθούμε στα κακά θελήματα μας, όπως πριν, ίσως και περισσότερο. Και η οργή του θα πλανιέται πάλι αποπάνω μας, η μεγάλη μάχαιρα θα κρέμεται απάνω από τα κεφάλια μας. 

Εμείς όμως οι θεόστραβοι δεν θα τη βλέπουμε, αλλά θα κοιτάζουμε με τα τηλεσκόπια τους πυραύλους και θα καμαρώνουμε, ως που να πέσει μια και καλή το ρόπαλο απάνω στο κλούβιο κεφάλι μας.

• «Η ουαί η μία απήλθεν. Ιδού έρχονται έτι δύο ουαί μετά ταύτα». (Αποκάλυψη 9:12).

Άραγε θα παρέλθει τούτη η Ουαί, που στέκεται σαν μαύρο σύννεφο από πάνω από την Κούβα; Άραγε θα προφτάσει, να τυπωθεί τούτο που γράφω; (28 Οκτωβρίου 1962)

[Πηγή: Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου “Μυστικά Άνθη” σελ. 47-50.]


Βίος του Φώτη Κόντογλου (1896-1965)

Ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους της νεότερης Ελλάδος και ο μεγαλύτερος αγιογράφος. Γεννήθηκε στο Αϊβαλή της Μικράς Ασίας και είχε από μικρός κλίση στην ζωγραφική και την λογοτεχνία. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στην Σμύρνη σπουδάζει στο Παρίσι. Το 1919 έρχεται να εγκατασταθεί στην Αθήνα όπου αφιερώνεται στην Βυζαντινή ζωγραφική και την λογοτεχνία.

Έγραψε: “Φημισμένοι Άντρες και Λησμονημένοι” (1942), “Ιστορίες και Περιστατικά” (1940), “Μυστικός Κήπος” (1944), “Σημείον Μέγα” (1962), “Πονεμένη Ρωμιοσύνη” και τα “Μυστικά Άνθη” που είναι συλλογή άρθρων, δύο, από τα οποία γράφονται εδώ.

Ο Κόσμος στον Δρόμο Του.

Δεν Γίνεται πια Μεταστροφή.


Πολλοί αναγνώστες μου γράφουνε, παρακαλώντας με, και μάλιστα ξορκίζοντας με, να γράψω για να χτυπήσω την ανηθικότητα, που δέρνει την κοινωνία, προ πάντων τη νεολαία, και που «τη σερβίρουν τα σινεμά», όπως μου γράφουνε. Φωνάζουνε: «Υψώσετε τη φωνή σας!» 

Ένας σπουδαστής μου γράφει από την Αγγλία: «Μη σταματήσετε αυτόν τον ωραίον αγώνα, μην πτοηθείτε από τις επιθέσεις. Υπάρχουν βέβαια πολλοί αντίπαλοι, αλλά και πολλοί θαυμαστές του ωραίου σας έργου. Σας χρειαζόμαστε για να δώσετε φτερά στις καρδιές μας, που είναι γεμάτες κενό και απαισιοδοξία.

Καημένοι άνθρωποι, πόση σημασία δίνετε στο πρόσωπο μου, και σ’ αυτά που γράφω! Τι φωνή να υψώσω, που είναι βραχνιασμένη και αδύνατη, και χάνεται μέσα στον κυκεώνα της σημερινής ζωής; Όχι φωνή, αλλά και τ’ αστροπελέκι να κρατά στα χέρια του κανένας σήμερα, και να το σφενδονίζει για να κάνει τους ανθρώπους ν’ αλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δεν θα κάνει. 

Ο ίδιος ο Άγιος Γιάννης ο Πρόδρομος, το ερημοπούλι της έρημου, που τον φοβότανε οι αμαρτωλοί, γιατί τους έλεγε «γεννήματα εχιδνών», κι αυτός μάταια φώναζε. Η φωνή του χανότανε μέσα στην έρημο, «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Και πότε; Τον καιρό που υπήρχανε ακόμα κάποια αυτιά να τον ακούσουνε, κι απλές καρδιές για να τον καταλάβουνε. 

Όχι εμείς που χρειαζόμαστε δασκάλεμα, και που έχουμε τόσα στην καμπούρα μας! Πώς να γίνουμε δάσκαλοι για τους άλλους; Γεμίζουμε χαρτιά με μυριάδες λόγια, μα τι το όφελος; Ο κόσμος τραβά τον δρόμο του και δεν σκοτίζεται από κηρύγματα. 

Κι αν δώσει προσοχή και κανένας στα γραψίματα μας, μπορεί να θυμώσει που χαλάσαμε την ησυχία του, και να πει πώς είμαστε υποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες που βγαίνουνε από τα χαλάσματα του παλιού καιρού. Σήμερα οι άνθρωποι είναι τέτοιοι, που μήτε το κήρυγμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού δεν θάκανε τίποτα.

Λοιπόν, ας το πάρουμε απόφαση. Το κακό δεν περιορίζεται πια με τίποτα, με κανένα τρόπο, με καμιά δύναμη. Όσοι μιλούνε και γράφουνε για να φέρουνε στον ίσιο δρόμο τους πολλούς που ξεστρατίσανε, ας ξέρουνε πως δέρνουνε τον αγέρα, είναι «αέρα δέροντες», που έλεγε και ο Απόστολος Παύλος. 

Και Άγιος να είναι αυτός, που συμβουλεύει, πάλι δεν θάβρη αυτιά για ν’ ακούσουνε τη φωνή του, όχι άνθρωποι σαν εμάς, που έχουμε οι ίδιοι ανάγκη από δασκάλεμα.

Ναι, ο κόσμος δεν αλλάζει πορεία. Ας μην περιμένουμε πια τίποτα καλύτερο. Θα πηγαίνουμε ολοένα στα χειρότερα. Ανήφορος πια δεν υπάρχει. Μοναχά κατήφορος. Όσοι έχουνε μέσα τους τον φόβο του Θεού, αυτοί οι λίγοι θ’ απομείνουνε, «το μικρόν ποίμνιον» που είπε ο Χριστός.

Κι αν γράφουμε, γι’ αυτούς γράφουμε και για τους ίδιους τους εαυτούς μας που κινδυνεύουμε να αρπαχτούμε από τα δίχτυα πούναι μπλεγμένοι εκείνοι που θέλουμε να δασκαλέψουμε. Για να καθόμαστε ανύσταχτοι.

Όσοι είναι αισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας, βλέπουνε με άλλα μάτια τον κόσμο, απ’ ότι τον βλέπομε εμείς. Εμείς είμαστε οι γκρινιάρηδες, οι Ιερεμίες, οι Κασσάντρες, και γι’ αυτό ο κόσμος μας οχτρεύεται. Κι έχει δίκιο. Ο καθένας νιώθει διαφορετικά τη ζωή, τη χαρά, το καλό και το κακό.

Για τους ανθρώπους που λέμε πως δεν πάνε καλά, ο σημερινός κόσμος είναι ο πιο θαυμάσιος, η σημερινή ζωή είναι η πιο καλύτερη κι η πιο βλογημένη από όλες που πέρασε ο άνθρωπος. Η σημερινή νεολαία είναι μεθυσμένη από κείνο που λέμε εμείς «ανηθικότητα», και που αυτή το λέγει «ελευθερία». 

Τι κάθεσαι λοιπόν εσύ και τσαμπουρνίζεις με την ηθική σου; Για αυτούς είναι το πιο μεγάλο χάρισμα η ανηθικότητα, και μπορούνε να σκοτώσουνε εκείνον που χτυπά την «ελευθερία» τους. Αιώνες αγωνιζότανε ο άνθρωπος, χωρίς να μπορέσει να την αποχτήσει. Και τώρα που την έκανε χτήμα του, να την αφήσει για την παλαιοντολογική ηθική μας;

Ποτέ δεν μίσησε άνθρωπος τον άνθρωπο τόσο πολύ, όσο στον καιρό μας. Και τον μίσησε στ’ όνομα αυτής της «ελευθερίας», που λέγει πως είναι το πολύτιμο απόχτημα της εποχής μας. Μισημένες είναι οι ηθικές κουκουβάγιες κι οι χριστιανικές μοιρολογίστρες. Ποτέ ο χριστιανός δεν μισήθηκε όσο σήμερα, ούτε επί Νέρωνα.

Πού ν’ ακούσουνε οι άνθρωποι του καιρού μας κουβέντα για Θεό, για ψυχή, για άλλη ζωή! Η ψυχή τους έχει παραμορφωθεί ολότελα από τις κάθε λογής ανοησίες που βλέπουμε στον κινηματογράφο. Η ταινία που δεν έχει μέσα της πολλή ανοησία, δεν γνωρίζει, επιτυχία. Ανοησία, και ακαλαισθησία, αυτά τα δυο βασιλεύουνε σήμερα. είναι απίστευτο το τι ακούει κανένας για αστεία στις συναναστροφές που κάνουνε οι νέοι. 

Κρυόμπλαστρα, ασυναρτησίες, μωρολογίες. Χάθηκε απ’ αυτούς κι η πιο συνηθισμένη εξυπνάδα. Τα καημένα τα παιδιά, παίρνουνε αφορμή από ένα τίποτα, για να χαχανίσουνε. Τα δέρνει η αμηχανία κι η βαριεστιμάρα κι αυτή είναι η αιτία που τα κάνει να χοροπηδάνε σαν τρελά, να τσακίζουνε ότι βρούνε μπροστά τους, να τα βάζουνε με ανύποπτους ανθρώπους. 

Γι’ αυτά τα πλάσματα η ζωή του ανθρώπου είναι ένα ανιαρό πράγμα δίχως σκοπό, αληθινή χαρά, δίχως αγνόν ενθουσιασμό.

Ποιος φταίει γι’ αυτή την κατάσταση; Όλοι μας. Όλοι συνεργήσαμε για να καταντήσει η ζωή έτσι που κατάντησε. Όλοι δουλέψαμε για να χτισθεί τούτος ο τερατώδης πύργος της Βαβέλ. 

Άλλοι κουβαλήσανε για πέτρες τις πετρωμένες και αναίσθητες καρδιές τους, άλλοι κουβαλήσανε λάσπη από τα κατάβαθα τους που φωλιάζουνε τα βρωμερά πάθη. Εκείνος ο παλιός πύργος του Βαβέλ ρήμαξε κι εξαφανίσθηκε. Μα τούτος θα στέφεται ασάλευτος, κι οι άνθρωποι ολοένα θα τον κάνουνε πιο ψηλόν, με σκοπό να χτυπήσουνε τον Θεό.

Εσείς που θλιβόσαστε και πονάτε γι’ αυτήν την κατάσταση, καλά κάνετε να λυπόσαστε, μα μην ονειρευόσαστε πως θάρθουνε καλύτερες μέρες για τον κόσμο. Ο κόσμος τρέχει σαν τρελός. Κατά μεν την δική μου γνώμη ανηφορίζει στον θρίαμβο, κατά δε τη δική σας γνώμη κατηφορίζει στα τάρταρα και στον χαμό. 

Ποιος από τους δυο έχει δίκιο, μοναχά ο Θεός το γνωρίζει. Αυτό το τρέξιμο δεν θα πάψει ως την τελευταία μέρα, που θα λάμψη η αλήθεια και θα δικαιωθούνε όσοι την πιστέψανε σωστά, και μαρτυρήσανε γι’ αυτή και εμπαιχτήκανε γι’ αυτή.

Ίσως νάρχεται κιόλας ο Αντίχριστος. Τα σημεία και τα τέρατα που προφητεύτηκε πως θα κάνει αρχίσανε να φανερώνονται. Η επιστήμη βασιλεύει κι η αθεΐα βασιλεύει μαζί της.

Μία βροντερή φωνή ακούγεται από πάνω, μα την ακούνε μόνο εκείνοι, που έχουνε αυτιά για να την ακούσουνε. Και λέγει:

«Να, έρχομαι σαν τον κλέφτη. Καλότυχος εκείνος που ξαγρυπνά και βαστά καθαρά τα φορέματα του. Ο καιρός είναι κοντά. Ο άδικος ας αδικήσει ακόμα, κι ο βρωμερός ας βρωμισθεί ακόμα, κι ο δίκαιος ας κάνει δικαιοσύνη ακόμα, κι ο άγιος ας αγιάσει ακόμα. Να, έρχομαι γρήγορα!»

[Πηγή: Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Μυστικά Άνθη» σελ. 77-80.]




ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ ΙΟΥΝΙΟΥ: Πως αντιδρούσαν οι ΑΓΙΟΙ στίς ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΕΣ των αυτοκρατόρων !


Στην αρχή του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφυλοφίλων – το ομόφυλοι είναι new language – υπήρξε ατμόσφαιρα σύγκρουσης Εκκλησίας και Πολιτείας. 

Στήν συνέχεια, ως παρηγοριά στους πιστούς, τους οικογενειάρχες και την κοινωνία, είχαμε τη συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη και την εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου. 

Ακολούθησαν θερμοί εγκάρδιοι εναγκαλισμοί με την Εξουσία, σταυροφιλήματα και προπαντός προσφορά αγίων Εικόνων στους εκπροσώπους της, τους βδελυσσόμενους την «Εικόνα του Θεού», τον άνθρωπο. 

Θυμήθηκα έναν Βραζιλιάνο καθολικό επίσκοπο του περασμένου αιώνα, τον Χέλντερ Καμάρα – όταν μιλούσε στη Σορβόνη καρφίτσα δεν έπεφτε – που έλεγε: «Συνηθίσαμε να είμαστε με την εξουσία»…]

Ο άγιος Νικηφόρος (γεν. 758) καταγόταν από αρχοντική οικογένεια: ο πατέρας του Θεόδωρος ήταν πρώτος γραμματέας του παλατιού αλλά εξορίστηκε για την αφοσίωσή του στην Ορθοδοξία. Η μητέρα του, Ευδοκία, αφού φρόντισε για την εκπαίδευση του γιου της, εισήλθε σε μοναστήρι.

Ο Νικηφόρος, ολοκληρώνοντας τις σπουδές του, έγινε πρώτος γραμματέας του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ΄ (780-797) και της αντιβασίλισσας Ειρήνης και έλαβε μέρος στην 7η Οικουμενική Σύνοδο ως εκπρόσωπος του αυτοκράτορα. 

Αν και λαϊκός, εξελέγη ομόφωνα Πατριάρχης. 

Ενθρονίστηκε το Πάσχα του 806, αφού ανήλθε διαδοχικά την ιεραρχική κλίμακα από λαϊκός, καταθέτοντας στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας ένα βιβλίο που είχε συντάξει υπέρ των ιερών εικόνων.

Μόλις ανήλθε στην εξουσία ο Λέων Ε’ ο Αρμένιος , ο Νικηφόρος του ζήτησε να υπογράψει ομολογία ότι δεν θα επέφερε νεωτερισμούς στα θρησκευτικά θέματα. 

Ο Λέων αρνήθηκε και λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 814 εξέδωσε διάταγμα κατά των σεπτών εικόνων. 

Τότε ο άγιος Νικηφόρος όρισε νηστεία και αγρυπνία στην Αγία Σοφία. 

Ο αυτοκράτορας τον κάλεσε τότε στο Παλάτι και τον κατηγόρησε ότι διασαλεύει τη δημόσια τάξη. 

Ο Πατριάρχης του απάντησε ότι αναμειγνύεται αθεμίτως στα εκκλησιαστικά και ότι εισάγει αίρεση. 

Μετά τα Θεοφάνεια πολλοί ιεράρχες και κληρικοί συντάχτηκαν με τον αυτοκράτορα και πίεσαν τον Νικηφόρο να υποταχθεί. 

Ο πατριάρχης προχώρησε σε καθαίρεση των ιερωμένων που είχαν συνταχτεί με την αίρεση. 

Τέλος, μια παρασυναγωγή επισκόπων καθαίρεσε τον Πατριάρχη. 

Στις 13 Μαΐου συνελήφθη και εξορίστηκε. 

Αναλαμβάνοντας ο Μιχαήλ Β’ (820) του πρότεινε να τον αποκαταστήσει στο θρόνο του με τον όρο να σιωπήσει για τις άγιες εικόνες και για τη Σύνοδο της Νικαίας. 

Ο άγιος Νικηφόρος προτίμησε την εξορία. 

Από το ησυχαστήριό του, Ο Νικηφόρος συνέταξε σημαντικές πραγματείες για την εικόνα του Χριστού, βάζοντας στην υπηρεσία της Ορθοδοξίας τη λεπτότητα της φιλοσοφίας του Αριστοτέλη. Αναπαύθηκε στις 2 Ιουνίου 829, μετά από 14 χρόνια εξορίας.

Μνήμη του αγίου και μάρτυρος Ιωάννου, ηγουμένου της Μονής Μοναγρίας (+4 Ιουνίου)

Ο ανδρείος αυτός ομολογητής, ηγούμενος της Μονής Μοναγρίας, η οποία βρισκόταν στο όρος Όλυμπος της Βιθυνίας, προσέφερε τη ζωή του για την υπεράσπιση των αγίων εικόνων κατά τους χρόνους της βασιλείας του Κωνσταντίνου Ε΄του Κοπρωνύμου (περί το 765), λίγο πριν το μαρτύριο του οσίου Στεφάνου του Νέου (+ 28 Νοεμ.)

Μνήμη του αγίου πατρός ημών Μεθοδίου του Ομολογητού, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (+ 14 Ιουνίου)


Ο άγιος πατήρ Μεθόδιος καταγόταν από τις Συρακούσες. Ήρθε σε νεαρή ηλικία στην Κωνσταντινούπολη υπολογίζοντας σε λαμπρή σταδιοδρομία αλλά έγινε μοναχός. Επί Πατριάρχου Νικηφόρου εισήλθε στο κλήρο. 

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος εναντίον των εικόνων επί Λέοντος Ε , ο Μεθόδιος κατέφυγε στη Ρώμη (817) για να συντονίσει τον Πάπα Πασχάλη Α΄ στον ορθόδοξο αγώνα. 

Έχοντας θετική επιστολή του Πάπα για το βάσιμο της τιμής των αγίων, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη αλλά ο νέος αυτοκράτορας Μιχαήλ Β δεν έλαβε υπόψιν το παπικό έγγραφο. 

Κατηγόρησε τον Μεθόδιο για στάση και διέταξε να μαστιγωθεί εφτακόσιες φορές και να κλεισθεί σε στενό κελλί μαζί με δύο κακοποιούς. 

Ο ένας πέθανε μετά από ένα χρόνο και ο άγιος αναγκάστηκε να υποφέρει τις οσμές αποσυντιθεμένου πτώματος. 

Μετά από εννιά χρόνια στη φυλακή, ο αυτοκράτορας Θεόφιλος τον κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη και τον έθεσε υπό περιορισμό σε μια παλιά εκκλησία, κοντά στο παλάτι για να τον συμβουλεύεται. 

Βρήκε την ελευθερία του μετά το θάνατο του Θεόφιλου. 

Από τις κακουχίες της φυλακής έχασε όλα του τα μαλλιά και το σώμα έμοιαζε με ερείπιο. 

Με περιδέματα γύρω από το κεφάλι του συγκρατούσε στις θέσεις τις σιαγόνες του και παρά τα κατακρεουργημένα χείλη του κήρυττε την αληθινή πίστη. 

Εξελέγη Πατριάρχης (843) επί αυτοκράτειρας Θεοδώρας και πρωτοστάτησε στη θέσπιση της Κυριακής της Ορθοδοξίας, προς τιμήν των αγίων εικόνων (11 Μαρτίου).

Mνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Ευσεβίου, επισκόπου Σαμοσάτων (+22 Ιουνίου)


Ο άγιος Ευσέβιος εξελέγη επίσκοπος Σαμοσάτων, στα μέρη του Ευφράτη, επί βασιλείας του αρειόφρονος αυτοκράτορα Κωνστάντιου (337-360). 

‘Όταν ο Κωνστάντιος διαπίστωσε ότι ο Ευσέβιος δεν πίστευε στα δόγματα του Αρείου και ήταν στερεός ορθόδοξος απαίτησε τα πρακτικά της εκλογής του τα οποία αρνήθηκε ο επίσκοπος. Απάντησε στους απεσταλμένους του αυτοκράτορα ότι θα τα παρέδιδε μόνο με την έγκριση όσων τα υπέγραψαν. 

Όταν τον απείλησαν ότι θα έκοβαν το δεξί του χέρι, εκείνος έτεινε και τα δυο του χέρια λέγοντας: «Δεν πρόκειται να παραδώσω την απόφαση!»

Επαναφέροντας τους διωγμούς ο αρειοφρόνων Ουάλης (364-378) τον καθαίρεσε και τον εξόρισε στη Θράκη (374).

‘Όταν οι απεσταλμένοι του Ουάλη του παρουσίασαν την απόφαση εκτοπισμού του, τους παρακάλεσε να την εκτελέσουν νύχτα για την αποφυγή επεισοδίων εκ μέρους των ορθοδόξων. 

Όταν οι χριστιανοί κατάλαβαν τον εκτοπισμό του, έσπευσαν στον Ευφράτη αλλά ο άγιος τους απέτρεψε από το να κάνουν επεισόδια. 

Αποκαταστάθηκε στο θρόνο του μετά το θάνατο του Ουάλη (378) από τον Ορθόδοξο αυτοκράτορα Γρατιανό. 

Στις 22 Ιουνίου 379 καθώς έμπαινε στην πόλη Δολιχή (σημ. Τελ Ντουλούκ) πέθανε από μια πέτρα που

του πέταξε από ψηλά στο κεφάλι μια

γυναίκα οπαδός του Αρείου. 

Πριν πεθάνει, ζήτησε από τη συνοδεία του να μην καταδιώξει την ένοχο. 

* Τα κείμενα αντλήθηκαν από τον ΝΕΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου-Ορμύλια Χαλκιδικής.


Τί νομίζετε ότι κάνατε ΕΚΕΙ σεβασμιώτατε; Καί οι 30 φοιτηταί μαζί σας ...ωφελήθηκαν λέτε;


Καίτοι ὁ παπισμὸς ὄζει ἀπὸ τὰς χιλιάδας ἀποκαλύψεις διὰ τὰ θύματα παιδοφθορίας καὶ τὰς συγκαλύψεις, ὥστε θὰ ἔπρεπε νὰ μὴ πλησιάζη κανεὶς ἀπὸ χιλιόμετρα, ὁ μητρ. Φαναρίου ἐπεσκέφθη τὸν Πάπαν μὲ φοιτητάς, διὰ νὰ διδα­χθοῦν ὅτι ἡ αἵρεσις καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ἡ διαφορετικότης τῆς κοινῆς πίστεως! 

Ἔδωσεν ἄδειαν ἡ ΔΙΣ; 

Δὲν ἐνοχλοῦν τὸν Μακαριώτατον οὔτε τὰ θέματα πίστεως οὔτε τὰ σκάνδαλα; 

Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα «protothema.gr» τῆς 28ης Μαΐου 2024:

«Ὁ Πάπας Φραγκίσκος τὴν Πέμπτη 16-05-2024, δέχθηκε σὲ ἀκρόαση (καὶ ὄχι σὲ μία συνηθισμένη γενικὴ συνάντηση γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ χειραψίας) τὸν Παν­ιερώτατο Μητροπολίτη Φαναρίου Ἀγαθάγγελο, Γενικὸ Διευθυντὴ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας Ἑλλάδος, ποὺ τὸν συνόδευε ἀντιπροσωπία τοῦ Φοιτητικοῦ Οἰκοτροφείου Ἀθηνῶν ἀπὸ 30 Φοιτητές. 

Ἡ ἀκρόαση ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸ Ποντιφικὸ Συμβούλιο γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν.

«Πράγματι μόνον οἱ νέοι ἄνθρωποι ποὺ στηρίζουν τὶς ἐλπίδες τους στὴν ἀληθινὴ πίστη στὸν Κύριό μας, μποροῦν νὰ σπάσουν τὰ δεσμὰ καὶ τὶς προκαταλήψεις τῶν καθολικῶν καὶ ὀρθοδόξων, ποὺ γιὰ αἰῶνες εἶχαν αἰχμαλωτισθεῖ σὲ ἀνούσιες παρεξηγήσεις καὶ συναισθήματα, ποὺ τοὺς ἐμπόδιζαν νὰ ἀναγνωριστοῦν ὡς πραγματικοὶ ἀδελφοί, νὰ ἐκφράσουν καὶ νὰ μαρτυρήσουν τὴν κοινή τους πίστη, μέσα στὴ διαφορετικότητά τους», τόνισε ὁ Πάπας».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

 

Φαναρίου Αγαθάγγελος: «Οι νέοι μπορούν να σπάσουν τις προκαταλήψεις»

Ο Πάπας ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, τον οποίο χαρακτήρισε άνθρωπο με βαθιά πίστη και σημαντικό ποιμαντικό έργο, καθώς επίσης για την στήριξη που δίνει στο έργο της Αποστολικής Διακονίας.

Ζωή Ψαρρά protothema.gr

Ο Πἀπας Φραγκίσκος την Πέμπτη 16-5-2024, δέχτηκε σε ακρόαση (και όχι σε μια συνηθισμένη γενική συνάντηση για την ανταλλαγή χειραψίας) τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Φαναρίου Αγαθάγγελο, Γενικό Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας Ελλάδος, που τον συνόδευε αντιπροσωπεία του Φοιτητικού Οικοτροφείου Αθηνών από 30 Φοιτητές. 

Η ακρόαση οργανώθηκε από το Ποντιφικό Συμβούλιο για την ενότητα των Χριστιανών.

Η Αποστολική Διακονία πάνω από δύο δεκαετίες οργανώνει, σε συνεργασία με το Ποντιφικό Συμβούλιο για την ενότητα των Χριστιανών, δωρεάν μαθήματα ελληνικής γλώσσας και παιδείας προς κατανόηση της πατερικής παράδοσης, που ετησίως λαμβάνουν χώρα στο Οικοτροφείο και στο Ποντιφικό Πανεπιστήμιο Ανατολικών Σπουδών του Βατικανού. 

Σε αυτό το πλαίσιο παραχωρούνται και υποτροφίες για πτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στα Ελληνικά και Ποντιφικά Πανεπιστήμια. Κατά συνέπεια ένας μεγάλος αριθμός λαϊκών και κληρικών φοίτησαν σε κοινά προγράμματα των δύο Εκκλησιών, ως διδάκτορες, και σήμερα τυγχάνουν διεθνούς κύρους όπως: ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος και βέβαια ο γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας Σεβασμιώτατος κ. Αγαθάγγελος.

Σήμερα από τα τμήματα αυτά απεφοίτησαν Καθηγητές που πάλεψαν και παλεύουν για να ενταχθεί στα Λύκεια της Ρώμης η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας και ήδη έχουν κάνει σημαντικά βήματα. Παράλληλα από το νέο ακαδημαϊκό έτος η Αποστολική Διακονία με την Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων, την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας και την Ελληνορθόδοξη Ενορία του αγίου Θεοδώρου της Ρώμης θα οργανώσουν τμήμα διδασκαλίας της Βυζαντινής Μουσικής.

Στην ομιλία του ο Πάπας Φραγκίσκος υπογράμμισε τον σημαντικό ρόλο που χαρακτηρίζει την κοινή πρωτοβουλία της Αποστολικής Διακονίας και του Ποντιφικού Συμβουλίου για την ενότητα των χριστιανών, μια πρωτοβουλία προς την κοινή συνεργασία, για την επιστροφή των πιστών προς την πλήρη ενότητα στην Εκκλησία του Κυρίου μας.

Ο Πάπας στην ομιλία του υπογράμμισε, επίσης, ότι παρά τις δύσκολες στιγμές που βίωσε η Ελλάδα, οφειλόμενες στην οικονομική κρίση και στη συνέχεια στην πανδημία Covid, η Αποστολική Διακονία σε συνεργασία πάντα με το Ποντιφικό Συμβούλιο για την ενότητα των χριστιανών, συνέχισαν σθεναρά την πολιτιστική και πνευματική συνεργασία τους.

«Χαίρομαι», τόνισε ο Πάπας Φραγκίσκος, «για τις προσπάθειές σας για την μεταλαμπάδευση του οικουμενικού πνεύματος της Εκκλησίας του Κυρίου μας στους νέους ανθρώπους». 

«Πράγματι μόνον οι νέοι άνθρωποι που στηρίζουν τις ελπίδες τους στην αληθινή πίστη στον Κύριό μας, μπορούν να σπάσουν τα δεσμά και τις προκαταλήψεις των καθολικών και ορθοδόξων, που για αιώνες είχαν αιχμαλωτισθεί σε ανούσιες παρεξηγήσεις και συναισθήματα, που τους εμποδίζαν να αναγνωριστούν ως πραγματικοί αδελφοί, να εκφράσουν και να μαρτυρήσουν την κοινή τους πίστη, μέσα στη διαφορετικότητά τους, ιδιαίτερα δε, σήμερα που ο κόσμος μας ταράσσεται από συγκρούσεις», υπογράμμισε ο Πάπας Φραγκίσκος. 

Σε άλλο σημείο ο Ποντίφικας ανέφερε: «Πρέπει να προσευχόμαστε και να πορευόμαστε από κοινού όλοι μαζί. Ο αγαπημένος μας αδελφός Μητροπολίτης Ιωάννης Ζηζιούλας διερωτάτο: 

Πότε θα φτάσουμε στην πλήρη ενότητα; Δεν το γνωρίζουμε, έλεγε, ίσως την ημέρα της τελικής κρίσεως, επαναλάμβανε. 

Μα τώρα όλοι μαζί πρέπει να πορευτούμε και να εργαστούμε από κοινού. 

Ήταν πράγματι μεγάλος ο Ιωάννης Ζηζιούλας. Πραγματικά μπράβο του!». 

Τέλος, ο Πάπας ευχαρίστησε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, τον οποίο χαρακτήρισε άνθρωπο με βαθιά πίστη και σημαντικό ποιμαντικό έργο, καθώς επίσης για την στήριξη που δίνει στο έργο της Αποστολικής Διακονίας.

Οι Φοιτητές είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το Ανατολικό Ποντιφικό Ινστιτούτο, το Ρωσσικό Κολλέγιο και το Ουρβανιανό Πανεπιστήμιο, όπου είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τους φοιτητές και να ανταλλάξουν απόψεις μέσα σε ένα κλίμα πρωτοχριστιανικού ενθουσιασμού, να προσκυνήσουν στις Κατακόμβες, όπου ετέλεσαν επιμνημόσυνη δέηση και να εκκλησιασθούν διακονούντες το ψαλτήρι την Κυριακή των Μυροφόρων στον ελληνορθόδοξο ναό του αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου της Ρώμης.


















ΛΟΓΟΣ ΙΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΔΩ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΤΗΣ ΣΤΕΡΕΑΣ)

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, 
ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΛΑΜΠΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ


ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ
ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΚΕΠΕ, ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ
+++

Μέγα το νόημα της τώρα δοκιμασίας, 
αν ο άνθρωπος της γης συλλάβει 
εις βάθους το νόημα της ουσίας.

Αν Εγώ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ
δεν ανέβαινα στο Γολγοθά, 
τώρα δεν θα ΄χες ψυχή εσύ 
ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗ ΧΑΡΑ. 

Μη ζηλεύετε εσείς όσους στη γη 
περνούν με ανέσεις, με πολλά αγαθά 
και λέτε ΘΕΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ εγώ να υποφέρω, 
γιατί στον ώμο μου Σταυρό βαρύ να φέρω;

Η επί γης ζωή είναι άθληση, 
τεκνία μου, πνευματική, 
για να μπορέσει ο καθείς να καθαριστεί, 
σαν το χρυσό να γενεί, να λαμπρυνθεί, 
με Εμέ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ να ενωθεί,
άξιος – όσο ανθρωπίνως γίνεται – να γενεί, 
να επιτύχει δηλαδή 
το ΚΑΤ΄ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘ΄ ΟΜΟΙΩΣΗ 
που σας έχω ειπεί. 

Όμως αυτό δεν γίνεται 
με πανηγύρια και χαρές, 
μα με θλίψεις πολλές. 

Στον πόνο ο άνθρωπος μαλακώνει,
προς τα Άνω ζυγώνει, γίνεται ζύμη πνευματική, 
σκέφτεται, κάνει επιλογή, 
ξεφεύγει από τα δίχτυα της αμαρτίας, 
καθαρίζει το εσωτερικό της καρδίας, 
βλέπει το ΑΙΩΝΙΟ, το υψηλό, 
νικά τον εσωτερικό του εαυτό. 

Θωρεί ανώτερα ιδανικά, 
προς τον ουρανό πετά, 
δεν τον δένουν του εφήμερου κόσμου τα δεσμά. 

Στους ανθρώπους που αγαπώ, 
δίδω Εγώ των θλίψεων τον υετό 
και αν καταλάβουν τον αιώνιο μισθό 
που έχουν οι θλίψεις της γης, 
θα αναφωνήσουν ευθύς: 

«ΚΥΡΙΕ, σε ευχαριστούμε 
γιατί στο καμίνι τώρα της πυράς, 
μας ετοιμάζεις Εσύ, 
καθάριοι να εισέλθουμε στην ΑΙΩΝΙΑ ΜΕΘΕΞΗ
ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΣΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΚΗΣ». 

Επομένως, σε συμφέρει παιδί μου η δοκιμασία
αλλιώς δεν μπαίνεις στην ουράνια πανδαισία. 

Άντεξε, γενού δυνατός, πες μου:
«ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ 
για τα λίγα, για τα καθόλου,
για όλα τα τώρα δεινά, 
αυτά με φέρνουν σε σένα πιο κοντά». 

Λίγο παιδί μου θα υποφέρεις,
μετά αιώνια μαζί μου θα χαίρεις,
με αγγέλων συνοδεία, 
αγάλλοντας στην ουράνια μου πανδαισία.

Στην πυρά των δοκιμασιών σε καθαρίζω,
σε λαμπρύνω σαν το χρυσό, 
σε αιώνια ευτυχία σε τοποθετώ 
που τώρα δεν χωρεί εν τη ανθρωπίνη σου διανοία. 

Άντεξε, δοξολόγησε με 
κι Εγώ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΟΥ, 
πλουσίως θα σε ανταμείψω, 
στη Θεϊκή μου αγκάλη 
παιδί μου θα σε σφίξω, 
σε ουράνια μονή θα σε τοποθετήσω,
αιωνίως να με δοξάζεις, αιωνίως να αγάλλεσαι.

Μοίρασε τη γραφή σε κάθε πονούσα ψυχή.

ΑΜΗΝ 
+++




«ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ,ΚΑΤ’ ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ, ΑΡΣΕΝ ΚΑΙ ΘΗΛΥ ΕΠΟΙΗΣΕΝ ΑΥΤΟΥΣ…»


Γράφει η Καλλιόπη Ταχτσόγλου 

Ἀγαπητά, ἔ… ὄχι καὶ τόσο, ΛΟΑΤΚΙ + σᾶς ἐξηπάτησαν, σᾶς παραπλάνησαν καὶ σᾶς χρησιμοποιοῦν.

Ἀντὶ νὰ ἀναλάβετε τὴν εὐθύνη τοῦ ἐαυτοῦ σας, ἀντὶ νὰ προβληματιστεῖτε γιὰ τὸ τί σᾶς συμβαίνει ( τὸ «γνῶθι σαὐτὸν» εἶναι ἄλλωστε στὴν παράδοσή μας ) ἀντὶ νὰ ἀναρωτηθεῖτε πῶς σκοτείνιασε ἔτσι ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά σας, ἀπὸ πότε, πῶς καὶ γιατί σᾶς βρῆκε τὸ κακό, ΑΦΕΘΗΚΑΤΕ μοιρολατρικά, καὶ παγιδευτήκατε ἀπό, τὰ δουλάκια τῶν δούλων τοῦ διαόλου πού, ἔτρεξαν πρόθυμα νὰ σᾶς συνδράμουν, νὰ σᾶς ἐνθαρρύνουν ! 

ὄχι φυσικά γιὰ νὰ ἀναγνωρίσετε, νὰ παλέψετε καὶ νὰ νικήσετε τὰ πάθια σας, παρά, γιὰ νὰ τὰ ἐκθέσετε μὲ «περηφάνια» νὰ τὰ φωνάξετε, νὰ τὰ διαδώσετε, νὰ τὰ διαφημίσετε, νὰ γίνετε προπαγανδιστὲς καὶ προσηλυτιστές, νὰ χάσετε φιλότιμο καὶ ντροπὴ καὶ κάθε συστολή – καὶ τὸ «ὑπὸ συστολὴν ἁμαρτάνειν, ἀρετὴ ἐστὶ» καὶ νὰ πέσετε, ἠθελημένα ἢ ἀθέλητα, στὴν Ἄβυσσο.

…καὶ τότε δὴ πρὸς Ὄλυμπον, ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης,
λευκοῖσιν φάρεσσι καλυψαμένω χρόα καλόν,
ἀθανάτων μετὰ φῦλον ἴτον, προλιπόντ᾽ ἀνθρώπους
Αἰδὼς καὶ Νέμεσις· τὰ δὲ λείψεται ἄλγεα λυγρὰ
θνητοῖς ἀνθρώποισι, κακοῦ δ᾽ οὐκ ἔσσεται ἀλκή.
(Ἠσιόδου«ἔργα καὶ ἡμέραι»)

Πιαστήκατε κορόϊδα ἐν ὁλίγοις, ὅπως ὅλοι μας λίγο ἢ πολύ ! Πιαστήκατε στὰ δίχτυα τοῦ ἀόρατου ἐχθροῦ ποὺ δὲν εἶναι ὁ… ἰός ἀλλά, τῆς Ἀπωλείας Υἱός ! 

Σᾶς βρῆκαν εὐάλωτους καὶ τρομαγμένους, σᾶς εἶδαν ἀβοήθητους καὶ ἀποπροσανατολισμένους καὶ ἔσπευσαν νὰ σᾶς ἐκμεταλευτοῦν καὶ νὰ σᾶς ξεφτελίσουν !

«Παρελᾶστε, σᾶς εἶπαν, μὲ ὑπερηφάνεια (;!;) φωνάξτε το παντοῦ, διαλαλῆστε τὰ γοῦστα σας, ἀπαιτῆστε ἀπὸ ὅλους τὴν πλήρη ἀποδοχὴ τῶν παθῶν σας, κι ἐμεῖς, θὰ φτιάξουμε νόμο γιὰ σᾶς, καὶ θὰ ἐπιβάλουμε διὰ ροπάλου, τὸ ψέμα γιὰ ἀλήθεια, ὅτι δηλ. τὸ φῦλο τὸ ἐπιλέγουμε καὶ πὼς τὰ φῦλα δὲν εἶναι δύο ἀλλά, τόσα ὅσα ἐπιθυμεῖ ὁ καθένας σας ! ( πόσα δηλ.πουλάκια μου; σὲ ἄλογα ζῶα καὶ λογικὰ ἀνθρωπάκια, μόνον ἀρσενικὸ φῦλο καὶ θηλυκὸ φῦλο ὑπάρχει ! Χάσατε τὴν ἁπλῆ λογικὴ καὶ τὴν αἴσθηση τῆς πραγματικότητος;;)

Παρηγοριὰ στὸν τρόμο σας, ἐξομολόγηση τῶν λογισμῶν καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν σας, στήριξη καὶ δύναμη χρειάζεστε, γιὰ νὰ δεῖτε, καὶ νὰ ἀντιμετωπίσετε μὲ πραγματικὴ γενναιότητα, τὶς ἀντίρροπες δυνάμεις μέσα σας – ὅπως τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ ὅλους μας- κατανόηση καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν ἐαυτό σας ποὺ πάσχει χρειάζεστε, καὶ ὄχι ἀγάπη γιαλατζῆ γιὰ τὰ πάθη καὶ τοὺς λάγνους λογισμοὺς ποὺ εἰρήνη στὴν ψυχή σας δὲν φέρνουν.

Μιὰ χαραμάδα νὰ ἀφήσῃς ἀνοικτὴ στὸ σκοτάδι, στέλνει ἀμέσως ὁ κερατᾶς τὰ διαολάκια του γιὰ νὰ σὲ τρελάνουν ! (φαντάσου τί γίνεται ἄν ἀφήσεις χαράδρα ὁλόκληρη ! )

Καί, ναί, ἄνθρωποι εἴμαστε, ἀπὸ χῶμα φτιαγμένοι, καὶ ἐπιρρεπεῖς σὲ κάθε ἁμαρτία, σὲ κάθε δηλ. ἀστοχία ποὺ μᾶς φέρνει σὲ δυσαρμονία μὲ τὸν ἐαυτό μας καὶ μὲ τὸν κόσμο ΟΜΩΣ ἔχουμε , μὴν τὸ ξεχνᾶτε ΛΟΑΤΚΙ + , καὶ Θεοῦ πνοὴ μέσα μας !

…καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν…

Ἀφῆστε τὶς ὑποκρισίες καὶ τοὺς χαζο-δακρύβρεκτους συναισθηματισμούς, καὶ ΑΓΟΡΙΑ ! πετᾶξτε τὶς ἄγαρμπες 45ρες γόβες κι ἐσεῖς ΚΟΡΙΤΣΙΑ ! πετᾶξτε τὰ χαχόλικα παντελόνια καὶ τὸ ὕφος νταλικέρη καὶ βρῆτε τὴν ἀληθινή σας φύση, τὸν ἀληθινό σας ἐαυτό, αὐτόν, τὸν φυσικό σας ἐαυτὸ ποὺ προδώσατε !!! 

Ἐλευθερωθῆτε !! Ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε γιὰ ὅλους μας !! Ὀ Χριστὸς μᾶς θέλει ὅλους μαζί του στὴν αἰωνιότητα !!

Δεθῆτε, σὰν τὸν προππάπο μας τὸν Ὀδυσσέα στὸ κατάρτι, καὶ μὴν ὑποκύψετε στὶς διαολοσειρῆνες ἀλλά, ἀγνοῆστε τες, περιφρονῆστε τες, ἀφῆστε τον πίσω στὴν μοναξιά του καὶ στὴν κακομοιριά του, τὸν μισάνθρωπο ΚΕΡΑΤΑ !

«Ἀποτάξατε τὸν σατανᾶ» ποὺ σᾶς γελοιοποιεῖ καὶ σᾶς φτύνει καὶ ῥουφᾶ τῆς ψυχῆς σας τὸ αἷμα !
«Συνταχθεῖτε μὲ τὸν Χριστό» ποὺ περιμένει τὴν συντριβὴ τῆς καρδιᾶς σας, τὰ δάκρυα, τὴν μετάνοιά σας, γιὰ νὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ καὶ νὰ σᾶς δείξῃ τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἀληθινὴ ζωή !

Ἠ ἀρσενικὸς ἢ θηλυκὸς γεννιέται ὁ ἄνθρωπος ! Καὶ ὁ γεννημένος ἀπὸ μιὰ παραξενιὰ τῆς φύσεως Ἑρμαφρόδιτος – ὡς ἀρχέτυπο τοῦ Πρωτογενοῦς ; ΔΥΟ φύλα ἔχει ἐπάνω του. Καὶ ὁ ὉμοΦυλόΦιλος ΕΝΑ φῦλο ἔχει πού, ἀπὸ κάποια, τοῦ νοῦ στραβοτιμονιά, στὸ ἴδιο του τὸ φῦλο στρέφει ἐρωτικὰ τὸ βλέμμα του. Καὶ δὲν ἀλλάζει φῦλο, ὅσο καὶ ἄν προσπαθεῖ βιάζοντας τὴν φύση του !!

…καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν Ἀδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς.καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ Ἀδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν Ἀδάμ. καὶ εἶπεν Ἀδάμ· τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου…

Μὴν κτυπιέστε λοιπὸν ἡμίγυμνοι πάνω σὲ πλατφόρμες χρηματοδοτούμενες ἀπὸ ἑταιρεῖες, ξένες πρεσβεῖες καὶ δήμους, καὶ σείοντας σημαῖες πολύχρωμες μὴ φιλιέστε γεμᾶτοι λαγνεία νομίζοντας πὼς βιώνετε τὴν ἐλευθερία !!
Ἠ Ἐλευθερία θέλει πίστη, γενναιότητα, πόνο, θέλει θυσία, θέλει νοῦ καὶ σῶμα καθαρό, θέλει «ΑΡΕΤΗΝ καὶ ΤΟΛΜΗΝ ἡ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» !!

ΕΣΕΙΣ θυσιάζετε τὴν ἀθάνατη ψυχή σας καὶ τὴν αἰωνιότητα, γιὰ λίγα λεπτὰ ὀδυνηρῆς ἠδονῆς. ΓΙΑΤΙ;;
ΕΣΕΙΣ θέλετε μὲ μανία νὰ πάρετε καὶ ἄλλους μαζί σας, θέλετε τὸ σύμπαν τῶν ἀνθρώπων νὰ ξεπαρθενευτῇ, μπρὸς- πίσω καὶ μέσα ἀπ’ τὴν κοιλιὰ τῆς μάννας τους ἄν εἶναι μπορετό !! ΓΙΑΤΙ;;;
Ἄν δὲν πέσει ὁ σπόρος στὴν εὔφορη γῆ, θὰ πάψῃ ὁ κόσμος νὰ πολλαπλασιάζεται. Αὐτὸ θέλετε;;Τὸ τέλος τῶν ἀνθρώπων;; ΓΙΑΤΙ;;

…αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς…

Ὀ Διάολος μισεῖ τὴν ζωή. Μισεῖ τὴν παρθενία. Μισεῖ τὸ Φῶς. Μισεῖ τὸν ἄνθρωπο. Μισεῖ τὴν ἀλήθεια. Μισεῖ ὅ,τι εἶναι κατὰ φύσιν Θεοῦ. ΕΣΕΙΣ ΓΙΑΤΙ;;;
Ἐμπιστεύεστε τὰ κόμματα καὶ τὰ ἀποκόμματα ποὺ τρέχουν ξωπίσω σας;;
Θεωρεῖτε ἔντιμους, δικαίους καὶ φιλανθρώπους τοὺς πολιτικούς;;
Ἐμπιστεύεστε τυφλά τοὺς ἐπιστήμονες ΑΥΤΟΥΣ ποὺ ξεριζώνουν τὰ ἔμβρυα μέσα ἀπὸ τὴν μήτρα τους ;; 

ΑΥΤΟΥΣ ποὺ σταματοῦν τὴν φυσικὴ παραγωγὴ τῶν ὀρμονῶν σας καὶ σᾶς διαλύουν ψυχικὰ καὶ σωματικά;; ΑΥΤΟΥΣ ποὺ σοῦ κόβουν ἀγόρι μου τὰ 3 σου τὰ σεβάσμια καὶ σοῦ φτιάχνουν μιὰ ψευτὸτρυπα ποὺ πρέπει νὰ φροντίζῃς νὰ μὴν σοῦ κλείσῃ;; 

ΑΥΤΟΥΣ ποὺ σοῦ κόβουν τὰ βυζάκια σου κοριτσάκι μου, τὸ γάλα τῶν παιδιῶν σου καὶ τὴν μαγικὴ καμπυλότητά σου, ἐπειδὴ τὰ μισεῖς, ἐπειδὴ μισεῖς τὸν ἐαυτό σου, τὴν θηλυκή σου μορφή;;

Τὸ κακὸ ποὺ ἔρχεται στὴν κοινωνία. στὴν πατρίδα. στὴν οἰκουμένη. τὸ βλέπετε;;

Τὸ ἀποκρουστικὸ καὶ κακόγουστο ποὺ προβάλετε μὲ τὶς καρναβαλικοῦ τύπου παραμορφώσεις σας, τὸ ἀντιλαμβάνεστε;;
Τὰ παιδιὰ τὰ ἀθῶα, τὰ σέβεστε;; Δέχεστε τὴν φύση τους ἢ θέλετε νὰ τὰ μετατρέψετε σὲ πολύχρωμα ποικιλόφυλα ζωάκια;;

Γυρίστε πίσω στὸν ἐαυτό σας , ἀγαπῆστε τον, μὴν τὸν πετᾶτε στὰ σκουπίδια !!

Ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει (ἀκόμα δὲν ) εἶδε (τὸ) Φῶς (τὸ) Μέγα.

ΚΑΛΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
– ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
ΤΗΝ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΤΕΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ !!!
Η ΑΝΟΧΗ ΚΑΙ Η ΕΥΓΕΝΙΑ, ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ !!

Ταχτσόγλου Καλλιόπη, 
ἠθοποιός



Αργά, πολύ αργά θυμηθήκατε να διαμαρτυρηθείτε Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Θεσσαλονίκης. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ


Αργά, πολύ αργά θυμηθήκατε να διαμαρτυρηθείτε Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Θεσσαλονίκης.

Όταν εκλεγόταν ο "παναγιώτατος" Θεσσαλονίκης ήσασταν απόντες στα τεκταινόμενα και απρακτούντες αφήνοντας τα πράγματα στην κρίση του Ιερωνύμου και των αυλικών του, ομοίως και ο κλήρος, οι πνευματικοί ταγοί και τα Μοναστήρια της Θεσσαλονίκης . Δεν ενεργήσατε δεν προβήκατε σε καμία φωνή διαμαρτυρίας, δεν κάνατε καμία πρόταση στη Σύνοδο για το τριπρόσωπο αξίων δοκιμασμένων κληρικών προς εκλογή για τον επιφανή θρόνο της συμβασιλεύουσας της Θεσσαλονίκης. 

Τι περιμένατε αδερφοί, να σας έστελνε άγγελο ο Ιερώνυμος ή αγωνιστή Καντιώτη που θα φώναζε και οι σοδομιστές της αισχρής προκλητικής παρελάσεως θα έτρεχαν να ριφθούν στο λιμάνι του Λευκού Πύργου σαν τα γουρούνια των Γεργεσηνών; 

Σας έστειλε ένα "παιδί" οικουμενιστικών προδιαγραφών, μοντέρνο, λεπτεπίλεπτο, με τρόπους πολιτικούς -διπλωματικούς, που διδάχθηκε στην αρχιεπισκοπική αυλή, βγαλμένο απο την δεσποτική κλωσομηχανή, περιορισμένης ευθύνης και εμβέλειας, ελεγχόμενο για να περνούν τα αντίχριστα σχέδια πολιτείας και εκκλησίας. Είχατε την ευκαιρία να διεκδικήσετε άξιο επίσκοπο πρίν την εκλογή του, αν δεν είχε η μητροπολή σας, ας προτείνατε από το Άγιο Όρος ή απο άλλη μητρόπολη, όμως ουδέν εποιήσατε... Τώρα προς τι ή δυσαρέσκεια και ο κλαυθηρισμός και οι κούφιες τουφεκιές:. 

Είναι γνωστή η συμπεριφορά του δεσποτικού κατεστημένου και εις την Φλώρινα οι πιστοί που είχαν την προνοητικότητα πρότειναν το τριπρόσωπο και η σύνοδος το αγνόησε και έστειλαν τον όμογάλακτο του Φιλοθέου κ. Ειρηναίο, τώρα όμως, νομομιμοποιούνται να διατρανώνουν και να του φωνάζουν στα ατοπήματά του: "είσαι αλλότριος και ΑΝΑΞΙΟΣ, δεν σε αναγνωρίζουμε". 

Αδέρφια, ο δεσπότης σας, όπως και ο προηγούμενος μοιχεπιβάτης κ. Άνθιμος, αμαυρώνει την πνευματική παράδοση της κορυφαίας πόλεως του Αγίου Δημητρίου, της συμπροτεύουσας Θεσσαλονίκης. 

Ποτέ δεν είναι αργά. Βέβαια έχετε το αναφαίρετο δικαίωμα να τον αποδοκιμάσετε ως ανάξιο και να τον στείλλετε να γηροκομεί.... τον πατρωνά του, Ιερώνυμο . 

Ακόμα είναι αρχή, δεν έχουμε δει τίποτα, τι μας περιμένει από αυτόν τον τύπο...και τους ομότροπους, και ομοϊδεάτες του, οι οποίοι είναι κοινωνούντες με τον σχισματικό Νατοϊκό Επιφάνιο του Ζελένσκι στην Ουκρανία. 

Προορατικοί και διορατικοί, συνεχιστές αγίων είστε και εσείς και οι πνευματικοί ταγοί σας...., όσο υποχωρούμε, τόσο θα αλλοτριονόμαστε....

«Ὑποτάγητε τῶ Θεῶ, ἀντίστητε τῶ Διαβόλω καὶ φεύξεται ἀφʼ ὑμῶν» ( Ἰάκ. 4, 7)

π. Θεολόγος

 

Διαμαρτυρία προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεο

Σύναξη Ορθοδόξων Χριστιανών

Προς τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Φιλόθεο.

Παναγιώτατε. Βρισκόμαστε στην δυσάρεστη θέση να σας επισημάνουμε μερικά θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στην τοπική μας εκκλησία και μας προβλημάτισαν έντονα.

Το πρώτο συνέβη στον Ιερό Ναό της Παναγίας Αχειροποιήτου στις 25 Μαρτίου. Εκεί στην επίσημη δοξολογία για την εορτή της ημέρας, έγινε υποδοχή υπουργού ο οποίος όμως πριν λίγες μέρες έβαλε και αυτός την ψήφο του ώστε να καθιερωθεί σχετικός νόμος που νομιμοποίησε την ομοφυλοφιλία σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα. Αντί να του απαγορευτεί η είσοδος στην εκκλησία για την παραπάνω αντιευαγγελική του πράξη, κατά το παράδειγμα του Αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων, του έτυχε υποδοχή χωρίς να γίνει η παραμικρή νύξη για το ανοσιούργημα του.

Επίσης ο συγκεκριμένος υπουργός φαίνεται ως υπερασπιστής της εξομάλυνσης των ευθυνών σε ότι αφορά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Ας θυμηθούμε την σθεναρή στάση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου έναντι της αυτοκράτειρας Ευδοξίας όταν αυτή θέλησε να αποσπάσει τον αγρό μιας χήρας. Εάν για ένα χωράφι ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγξε με σφοδρότητα την αυτοκράτειρα, εδώ για πενήντα επτά νεκρούς η εκκλησία μας δεν έχει ούτε έναν λόγο να πει; Η φιλία του κόσμου είναι παραπάνω από την αλήθεια;

Ας θυμηθούμε εδώ έναν ευαγγελικό λόγο που υπάρχει στην επιστολή του Αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου: « η φιλία του κόσμου έχθρα του Θεού εστιν » Ένα δεύτερο γεγονός που και αυτό μας προβλημάτισε είναι η λεγόμενη « λατρευτική εβδομάδα » . Αντί να προτρέψει η Μητρόπολη τους Ιερείς να εκτελούν τις ακολουθίες εν προκειμένου τις σαρακοστιανές, με επιμέλεια και χωρίς περικοπές ( δυστυχώς σε αρκετές ενορίες γίνονται ελάχιστα η και καθόλου από τις καθημερινές ακολουθίες ) αυτές, μπήκαν στο περιθώριο από όσους Ναούς πέρασε η λεγόμενη « λατρευτική εβδομάδα ».

Αντί για τις ταπεινές αλλά και συνάμα κατανυκτικές ψαλμωδίες την θέση τους πήραν χορωδίες όπου μας έκαναν επίδειξη των φωνητικών τους ικανοτήτων. Αντί για ευλαβείς Ιερείς και αναγνώστες τους αντικαταστήσαμε με ανθρώπους όπου η δογματική τους ηθική διαφέρει από την λόγο του ευαγγελίου όσο η ημέρα από την νύκτα. Έτσι η παρουσία τους και μόνο θεωρήθηκε ότι η διδασκαλία της εκκλησίας ευθυγραμμίστηκε με τις απόψεις τους. Και το χειρότερο, αντί για τα κατανυκτικά και ψυχωφελή σαρακοστιανά αναγνώσματα επιλέχτηκαν μεταξύ άλλων και κείμενα του άθεου Καζαντζάκη.

Ας ανατρέξουμε και πάλι στην στάση ενός σύγχρονου Αγίου, του Αγίου Παισίου σε ότι αφορά το πρόσωπο του Καζαντζάκη. Εκτός του ότι συμμετείχε σε διαμαρτυρία για να μην γίνει προβολή της βλάσφημης ταινίας που βασίστηκε σε έργο του παραπάνω συγγραφέα, δεν ήθελε ούτε το όνομα του να ακούει και εσείς επιτρέψατε να απαγγελθεί μέσα στην εκκλησία κομμάτια από κάποιο έργο του. Πατερικά κείμενα δεν υπάρχουν; Η βεβήλωση λοιπόν σε όλα τα επίπεδα.

Παναγιώτατε. Το θέμα είναι μεγάλο και πολύπλευρο αλλά δεν θα συνεχίσουμε άλλο, θα κλείσουμε με έναν ευαγγελικό λόγο που υπάρχει στην Αποκάλυψη, καθώς και με τα λόγια του Αγίου Παισίου που είπε όταν χρειάστηκε να συμμετέχει στην παραπάνω διαμαρτυρία. Στην Αποκάλυψη διαβάζουμε « τοις δε δειλοίς τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω » και κατά τον Άγιο Παίσιο : « εάν δεν αντιδράσουμε θα θεωρηθεί ότι συμφωνούμε ». Για να μην θεωρηθούμε λοιπόν δειλοί από τον Κύριο αλλά και για να μην θεωρηθεί ότι συμφωνούμε με τα παραπάνω πρακτέα διαμαρτυρόμαστε και διαφωνούμε με την εκκοσμίκευση που έχει περιπέσει η Εκκλησία μας, όπου κατά τον Πατέρα Αθανάσιο Μυτιληναίο μαζί με τον οικουμενισμό είναι οι δυο μεγάλοι εχθροί της Εκκλησίας.

Σύναξη Ορθοδόξων Χριστιανών


Προσωπικός Αριθμός (Π.Α.) του Πολίτη στο τέλος του καλοκαιριού...

Απτόητοι ακολουθούν το σχέδιο του ψηφιακού ολοκληρωτισμού: Η κυβέρνηση φέρνει τον Προσωπικό Αριθμό του Πολίτη στο τέλος του καλοκαιριού


Το σχέδιο καταπάτησης των ελευθεριών προχωρά - Ο προσωπικός αριθμός επιβάλλεται υποχρεωτικά για να μάθει ο κόσμος ότι δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς αυτόν

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Δημοσιεύθηκε στις 5 Ιουνίου, 2024

Ούτε τα τύμπανα του 3ου παγκοσμίου πολέμου, ούτε η ευρωπαϊκή αστάθεια, ούτε τα σκάνδαλα διαρροής προσωπικών δεδομένων δεν πτοούν την κυβέρνηση Μητσοτάκη στο να μετατρέψει τους πολίτες σε απρόσωπους αριθμούς, όπως ακριβώς έκαναν οι ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του τρίτου Ράιχ. 

Σε μια εποχή που οι πολιτικές χαράσσονται με παράνομα λογισμικά παρακολούθησης και τα ψηφιακά δεδομένα αποδεικνύονται πιο ευάλωτα από ποτέ, η κυβέρνηση τα ενοποιεί σε έναν αριθμό, σε μια και μόνο ψηφιακή δεξαμενή που θα προσφέρεται ως λεία για τους μεγαλοκαρχαρίες του κρατικού και ιδιωτικού συμφέροντος. 

Ο κόσμος μπορεί να μην έχει να τα βγάλει πέρα ούτε μέχρι το μέσο του μήνα, αλλά η κυβέρνηση ασχολείται με το να χτίζει ένα προς ένα, τα ψηφιακά κάγκελα που θα φυλακίσουν τον λαό στη δυστοπία που ευαγγελίζεται η κλίκα του Νταβός.

Σύμφωνα με τελευταία δημοσιεύματα, ο Προσωπικός Αριθμός (Π.Α.) του πολίτη βρίσκεται στην τελική ευθεία και αναμένεται να τεθεί σε εφαρμογή στο τέλος του φετινού καλοκαιριού. Ο Προσωπικός Αριθμός (ΠΑ) του πολίτη θα αντικαταστήσει το ΑΦΜ (Αριθμός Φορολογικού Μητρώου), τον ΑΜΚΑ (Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης) και τον ΑΔΤ (Δελτίο Αστυνομικής Ταυτότητας) και θα χρησιμοποιείται υποχρεωτικά σε όλες τις ηλεκτρονικές και φυσικές συναλλαγές με δημόσιες υπηρεσίες. 

Εκτιμούμε με βεβαιότητα ότι αυτό είναι το πρώτο βήμα για να μετατραπεί η ηλεκτρονική ταυτότητα (που θα έχει τον ΠΑ) και σε κάρτα του πολίτη, και σε δεύτερο χρόνο η κάρτα του πολίτη να χρησιμοποιείται και στις συναλλαγές με τον ιδιωτικό τομέα, σε συνδυασμό με την κατάργηση των μετρητών που προωθούν οι Βρυξέλλες. 

Απόδειξη του μαζικού ψηφιακού φακελώματος που επιδιώκει η κυβέρνηση, είναι ότι ο Προσωπικός Αριθμός θα επιβληθεί υποχρεωτικά και στα ανήλικα παιδιά (δλδ. σε όλα τα προστατευόμενα μέλη του νοικοκυριού) που μπορεί να μην έχουν συνδιαλλαγές με το δημόσιο, αλλά θα δηλώνονται κι εκείνα σαν «περιουσιακά στοιχεία» του κράτους του Μεγάλου Αδερφού που ετοιμάζεται. Επίσης όποιος θα επισκέπτεται τον γιατρό, θα δίνει τον ΠΑ αντί για τον ΑΜΚΑ για του συνταγογραφήσουν φάρμακα, να πάρει παραπεμπτικό για εξετάσεις ή εισιτήριο για νοσηλεία σε νοσοκομείο. 

Τα προσχήματα για την υποχρεωτική χρήση του ΠΑ, παραμένουν τα κλασσικά: διευκόλυνση των συναλλαγών και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας. Σε μια εποχή που κανέναν δεν ενοχλούσε και κανέναν δεν δυσκόλευε η χρησιμοποίηση του ΑΜΚΑ, του ΑΦΜ και της κλασσικής αστυνομικής ταυτότητας με τον ΑΔΤ. 

Το δίπλωμα και η ταυτότητα στο κινητό που πανηγύριζε η κυβέρνηση ως ψηφιακή… καινοτομία, δεν άλλαξαν απολύτως τίποτα. Όπως έδειχνε κάποιος το φυσικό δίπλωμα του, δείχνει τώρα και το κινητό του. Οι δήθεν ευκολίες που παρουσιάζονται, δεν είναι τίποτε άλλο από μια διαφημιστική απάτη. Η πραγματικότητα είναι ότι όλες αυτές οι ψηφιακές μεταβάσεις είναι μεθοδικά βήματα για έναν τελικό στόχο. Την ηλεκτρονική αναμόρφωση του πολίτη που θα τον οδηγήσει στην ψηφιακή ομηρία και μετέπειτα στο χάραγμα. 

Διαφημίζουν έναν «μοναδικό αριθμό» ως… καινοτομία, ενώ ο ΑΦΜ του καθενός είναι ήδη μοναδικός αριθμός, όπως και ο ΑΜΚΑ και ο ΑΔΤ. Στην πραγματικότητα ενσωματώνουν τα στοιχεία σε έναν αριθμό για να μπορεί να υπαχθεί στο παγκοσμιοποιημένο σύστημα ψηφιακής διακυβέρνησης που ετοιμάζεται. 

Σε αυτό το υπερσυγκεντρωτικό σύστημα εξουσίας, οι πολίτες γίνονται αριθμοποιημένες μονάδες ώστε να χειραγωγούνται άμεσα από το αλγοριθμικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που θα επιβληθεί στα μοντέλα διακυβέρνησης τύπου Κίνας, που προωθεί η Δύση. 

Μπορείς να μπαίνεις παράνομα στην Ευρώπη ως λαθρομετανάστης και να είσαι ό,τι δηλώνεις. Μπορείς ελεύθερα επίσης να διαλέξεις οποιαδήποτε από τις 107 ανωμαλίες της ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντας και να είσαι ό,τι διεκδικείς για τα «δικαιώματα» των εσωρούχων σου. Το μόνο που δεν σου επιτρέπουν είναι να αντιταχθείς στην αριθμοποίηση σου. Στο σφράγισμά σου ως πρόβατο επί σφαγήν που θα θυσιάσει όλες τις ανθρώπινες ελευθερίες. 

Και αυτές οι ψηφιακές αλυσίδες στον τράχηλο των υπόδουλων λαών, παρουσιάζονται ως ευεργεσίες. Και ποιες είναι αυτές οι ευεργεσίες στην πραγματικότητα; Θα έχεις έναν ΠΑ που αντικαθιστά τον ΑΜΚΑ, αλλά δεν θα έχεις καλύτερα νοσοκομεία. Το ΕΣΥ θα συνεχίσει να διαλύεται και να παραδίνεται στα ιδιωτικά συμφέροντα. Θα έχεις έναν ΠΑ που αντικαθιστά τον ΑΦΜ, αλλά η φοροληστεία θα γίνεται όλο και χειρότερη, και πλέον θα αποκτά και «πράσινο» παρονομαστή. Θα έχεις έναν ΠΑ που αντικαθιστά τον ΑΔΤ, αλλά η εγκληματικότητα ολοένα και θα χειροτερεύει. Η ΕΕ γίνεται κυψέλη «ενσωμάτωσης» της Σαρία, της κοινής μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος των λόμπι.

Θα μείνεις με τον μοναδικό αριθμό να σε σημαδεύει ισόβια, αλλά οι κρατικές υπηρεσίες που εξυπηρετεί αυτός, θα υποβαθμίζονται όλο και περισσότερο. Θα σε καλούν να πανηγυρίσεις για τα 1 λεπτό που κερδίζεις με το «σκανάρισμα» σου, την ίδια στιγμή που ολόκληρη η ζωή σου μπαίνει σε δωμάτια ψηφιακής απομόνωσης και παρακολούθησης. 

Μια κυβέρνηση που – αποδεδειγμένα πλέον – έκανε παραμάγαζο της το υπουργείο Εσωτερικών και λήστεψε τα προσωπικά δεδομένα χιλιάδων αποδήμων ψηφοφόρων, ζητάει τώρα να εμπιστευτούμε τις ζωές μας σε ένα ενοποιημένο σύστημα πληροφοριών με μοναδικούς αριθμούς πολίτη. Δηλαδή σαν να σε λήστεψε κάποιος και να απαιτεί υποχρεωτικά τώρα να του παραδώσεις και τα κλειδιά για να μπαίνει σπίτι σου όποτε θέλει, ζητώντας να του έχεις εμπιστοσύνη. 

Η υποχρεωτική χρήση του ΠΑ σε κάθε δημόσια συναλλαγή είναι μια ύπουλη κίνηση που γίνεται σκόπιμα από φέτος ώστε περισσότερος κόσμος να υποκύψει στην αποδοχή των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων, μιας και μέχρι το 2026 θα έχει εμπεδώσει για τα καλά ότι δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα χωρίς τον ΠΑ (που θα φέρει και η ηλεκτρονική ταυτότητα). 

Και μέχρι να κλείσει η ψηφιακή «φάκα», θα «τρώμε» ανθρώπινα δικαιώματα με τη σέσουλα, δηλαδή την ικανοποίηση κάθε ζωώδους επιθυμίας που θα δημιουργεί την ψευδαίσθηση της «ευτυχίας». Θα χαιρόμαστε την απαλλαγή από τον βραχνά της «ατομικής ευθύνης» με την αποχή, την απολιτίκ στάση, το δημογραφικό ευνουχισμό, το «οικολογικό» αυτομαστίγωμα και την παράδοση των εξουσιών σε διεθνή κέντρα. Άνθρωποι αριθμοί, απανθρωποποιημένοι, ανίκανοι να αντιληφθούν τον ολοκληρωτισμό που τους περιβάλλει και τους συσφίγγει όλο και περισσότερο.

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Θά πληθύνει η ΚΑΚΙΑ, η αγάπη των πιό πολλών θά ψυχρανθεί!...


«Μέ τήν αὔξησι τῆς ἁμαρτίας, θά ψυχρανθῆ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν», λέγει ὁ Κύριος στά εὐαγγέλια· (Ματθ. 24,12) ὅταν δέ ψυχρανθῆ τελείως ἡ ἀγάπη, εἶναι ἀδύνατο νά παραμένη ἡ χάρις καί κηδεμονία τοῦ Θεοῦ.


Καί γιά νά σᾶς παραστήσω τό πάθος μέ ἕνα παράδειγμα, ή ψυχή τοῦ καθενός μας ὁμοιάζει μέ λυχνάρι, πού ὡς ἔλαιο μέν ἔχει τήν ἀγαθοεργία, ἀντί δέ γιά φυτίλι φέρει τήν ἀγάπη, ἐπάνω στήν ὁποία ἐπαναπαύεται ἀντί γιά φῶς ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος.

῞Οταν λοιπόν ἐξαφανισθῆ τοῦτο τό ἔλαιο, δηλαδή ἡ ἀγαθοεργία, ἀναγκαστικά ἡ ἀγάπη πού ἐνυπάρχει στήν ψυχή ἀντί γιά φυτίλι ψυχραίνεται· κι' ἔτσι τό φῶς τῆς κηδεμονίας καί χάριτος τοῦ Θεοῦ ἀπομακρύνεται ἀπό τούς ἀνθρώπους πού ἀπέφυγαν τήν ἀρετή κι᾿ ἐφυγάδευσαν τήν ἀγάπη· καί ἡ ἀναταραχή των πρός ἀλλήλους προκαλεῖται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἀπέστρεψε τό πρόσωπό του ἀπό αὐτούς ὁ Θεός, πρός τόν ὁποῖο λέγει ὁ Δαβίδ· «ἄν ἀποστρέψης τὸ πρόσωπό σου, θά ἀναταραχθοῦν». (Ψαλμ. 103,29).

῎Ετσι ἀπό τήν ἁμαρτία ἐπέρχεται σ᾿ ἐμᾶς ἐμφύλιος στάσις καί σύγχυσις, πού ἐπιφέρει κάθε εἶδος κακίας καί ἐνοικίζει τόν ἀρχηγό τῆς κακίας μέσα στούς στασιάρχες καί στασιαστάς· καί αὐτός μετασκευάζει σέ θηρία αὐτούς στούς ὁποίους εἰσοικίζεται, δέν εἶναι δέ ὑπερβολή νά εἰποῦμε ὅτι τούς παρασκευάζει ν' ἀποκτήσουν ἦθος δαιμόνων.

Καί ἔτσι ὁ ἀπό τήν ἀρχή άνθρωποκτόνος καί μισάνθρωπος καθιστᾶ τόν ἄνθρωπο ἀνθρωποκτόνο καί ἀντίπαλο πρός τόν ζωοδότη Χριστό· πόσο περισσότερο ἀνυπάκουο καί ἀντίθετο στούς ἐπιγείους βασιλεῖς ἢ στόν πνευματικό πατέρα καί ποιμένα καί διδάσκαλο...


Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς 
Ἅπαντα τά Ἔργα σειρά ΕΠΕ Τόμος 9 σελ. 35-37 Όμιλία Ά



Δέν λέει «Ανάστασιν Χριστού πιστεύσαντες», αλλά «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι»!


Δεν λέει «Ανάστασιν Χριστού πιστεύσαντες». 

Αλλά τι λέει;
«Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν άγιον Κύριον Ιησούν, τον μόνον αναμάρτητον».

Πώς λοιπόν μας προτρέπει τώρα το Άγιο Πνεύμα να λέμε «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι», σαν να είδαμε την ανάσταση, που δεν είδαμε, παρ’ όλο που ο Χριστός αναστήθηκε μία φορά, πριν από χίλια χρόνια, και ούτε τότε τον είδε κάποιος να ανασταίνεται;

Άραγε, μήπως θέλει η θεία Γραφή να ψευδόμαστε;

Καθόλου!

Απεναντίας, η θεία Γραφή μας παραγγέλλει να λέμε την αλήθεια, ότι δηλαδή η ανάσταση του Χριστού γίνεται μέσα στον καθένα από μας τους πιστούς, και αυτό γίνεται όχι μία φορά αλλά μπορώ να πω κάθε ώρα, με το να ανασταίνεται μέσα μας ο ίδιος ο Δεσπότης Χριστός, λαμπροφορώντας και απαστράπτοντας τις αστραπές της αφθαρσίας και της θεότητας.

Διότι η φωτοφόρα παρουσία του Πνεύματος, σαν να είναι πρωΐ, υποδηλώνει σ’ εμάς την ανάσταση του Δεσπότη, ή, μάλλον, χαρίζει σ’ εμάς να βλέπουμε εκείνον τον ίδιο τον αναστάντα.

Γι’ αυτό και λέμε: «Θεός είναι ο Κύριος και φανερώθηκε σ’ εμάς»˙ και υποδηλώνοντας τήν δευτέρα του παρουσία, προστέθηκε και λέμε έτσι:

«ευλογημένος αυτός που έρχεται στο όνομα του Κυρίου».

Σ’ αυτούς λοιπόν που θα φανερωθεί αναστημένος ο Χριστός, εμφανίζεται οπωσδήποτε πνευματικά, με το να γίνεται ορατός στα πνευματικά τους μάτια.

Διότι, όταν ο Χριστός έρθει μέσα μας με το Πνεύμα, μας ανασταίνει από τους νεκρούς και μας ζωοποιεί και δίνει το χάρισμα να βλέπουμε μέσα μας ολόκληρο ζωντανό τον ίδιο, τον αθάνατο δηλαδή και άφθαρτο˙ και όχι μόνο αυτό, αλλά και χαρίζει να γνωρίσουμε ολοφάνερα ότι μας ανασταίνει και μας δοξάζει μαζί του, όπως βεβαιώνει όλη η θεία Γραφή.

Αυτά λοιπόν είναι τα θεία μυστήρια των Χριστιανών, αυτή είναι η κρυμμένη μέσα τους δύναμη της πίστης μας, που οι άπιστοι, ή οι δύσπιστοι, ή, για να πω μάλλον, οι ημίπιστοι, δεν τα βλέπουν, αλλά και δεν μπορούν να τα δουν.

Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου – Έργα (Νεοελληνική απόδοση). Εκδόσεις: “Περιβόλι της Παναγίας”. Μάϊος 2017

Θα εκπλαγείτε όταν ακούσετε ποια είναι τα 𝟕 θανάσιμα αμαρτήματα! (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος ♰)

 

https://www.youtube.com/@christianos777

Ιστορία Ελπίδας και Σωτηρίας ,,,

Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω. Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.

– «Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή». Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα. Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή. Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της, ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή. Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε. Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και, όταν τελείωσα, με ρώτησε: «Πάτερ, με φοβάστε;». «Όχι», της απάντησα. Το πρόσωπό της ήταν πιο ήρεμο από την προηγούμενη φορά. Έφυγε και πάλι αμίλητη με σκυμμένο το κεφάλι.

Πέρασαν τρεις μέρες και ξαναήρθε αργά την νύχτα. Όταν της διάβασα την ευχή, την παρακάλεσα να μην έρχεται τόσο αργά. Με κοίταξε και είδα τα μάτια της γεμάτα δάκρυα. 

Μου είπε: «Πάτερ, είμαι ιερόδουλη, αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν κυκλοφορώ τη μέρα, γιατί όλος ο κόσμος γνωρίζει ποια είμαι και ντρέπομαι να κυκλοφορώ. Γι’ αυτό ήρθα και ξαναήρθα βράδυ. Έρχομαι σε εσάς, γιατί νιώθω καλά όταν μπαίνω στην Εκκλησία. Θέλω να σας πω ότι την πρώτη φορά που ήρθα ένιωσα μια ανεξήγητη δύναμη μέσα μου και εκείνο το βράδυ δεν έκανα την αμαρτία. Δεν έχω σχέση με την Εκκλησία, ούτε είμαι Ορθόδοξη.»

Από τότε έφυγε και δεν την ξαναείδα. Κάποιες φορές ρωτούσα τον φύλακα αν βλέπει την κοπέλα αυτή να κυκλοφορεί στην πόλη μας και μου απαντούσε αρνητικά. Πέρασαν έξι μήνες και ένα απόγευμα ξαναήρθε, υποβασταζόμενη από μια φίλη της. Χαμογέλασε όταν με είδε. Την αναγνώρισα αμέσως. Την έφερα και την έβαλα να ξαπλώσει σε έναν πάγκο που είχαμε μέσα στην Εκκλησία. Όπως μου εξήγησε η φίλη της, ζήτησε την βοήθειά της και της είπε: «Θέλω να με πας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που χτυπούν πολλές καμπάνες. Σήμερα θέλω να με πας, όχι αύριο!». 

Την κοίταξα και μου είπε: «Την ευχή σου, πάτερ, την ευχή σου.» Σκέφτηκα αμέσως και την ρώτησα: «Μήπως θέλεις να σε βαπτίσω, να γίνεις Χριστιανή;» Μου απάντησε: «Ναι, πάτερ, θα μου δώσεις πολλή χαρά αν με βαπτίσεις. Θα με βοηθήσει ο Θεός.»

Ξεκίνησα την προετοιμασία για τη βάπτιση. Της έδωσα και φόρεσε έναν χιτώνα. Αφού διάβασα τον Κατηχητικό Λόγο, τη βάπτισα «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» και της έδωσα το όνομα Γεωργία. 

Της φόρεσα και έναν Σταυρό και, στη συνέχεια, έβγαλα τη Θεία Κοινωνία που έχουμε στο Αρτοφόριο και την κοινώνησα. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και χαρούμενο. «Πάτερ, μου είπε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Δοξάζω τον Θεό για αυτή την ώρα, που με αξίωσε να βαπτιστώ. Οι γιατροί κουράστηκαν με την αρρώστια μου και μου είπαν να πάω στο σπίτι. Παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου. Σε παρακαλώ, πάτερ, θέλω τον χιτώνα αυτό να τον πάρω μαζί μου για να μου τον φορέσουν όταν πεθάνω. Δε θέλω τίποτα άλλο!» 

Θαύμασα ακούγοντας αυτά τα λόγια και της έδωσα τον χιτώνα. Η φίλη της με ευχαρίστησε, πήρε τη Γεωργία και φύγανε. Καθώς φεύγανε, είδα την ώρα. Ήταν 6:30 το απόγευμα. Πέρασαν δύο ώρες και ήρθαν να με ενημερώσουν ότι κοιμήθηκε η Γεωργία η ιερόδουλη. Την κάλεσε ο Θεός στη Βασιλεία των Ουρανών! Ο Θεός μας είναι δίκαιος, την προετοίμαζε με τρόπο που το μυαλό μας δεν μπορεί να συλλάβει. Ο κόσμος την έβριζε, όλοι την είχαν για σκουπίδι. Όχι όμως ο Δημιουργός της.Τη θάψαμε με τον χιτώνα της βάπτισης και με τον σταυρό της. Τι ωραία που ήταν η Γεωργία μας!

Άλλη η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων. Ο Θεός δε θέλει να χαθεί ούτε μια ψυχή αρκεί να τον αναγνωρίσει ως Σωτήρα και Λυτρωτή»!

* Από τον π. Δημήτριο Γεωργαντώνη

Ἔκτρωση = ἔγκλημα


ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Ἔκτρωση = ἔγκλημα

«Ὁρᾶτε µὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν µικρῶν τούτων· λέγων γὰρ ὑµῖν ὅτι οἱ ἄγγελοι αὐτῶν ἐν οὐρανοῖς διὰ παντὸς βλέπουσι τὸ πρόσωπον τοῦ πατρός µου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 18, 10). (Δηλ.: Προσέχετε νὰ µὴ καταφρονήσετε οὔτε ἕνα ἀπὸ τοὺς µικροὺς αὐτούς· διότι σᾶς λέγω, ὅτι οἱ φύλακές των ἄγγελοι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν πολλὴν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀποτελοῦν τὸ ἄµεσον περιβάλλον καὶ βλέπουν πάντοτε τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρός µου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς).

Ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς ἐτόνιζε:

«Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ παίρνει ὁλοένα καὶ μεγαλύτερες διαστάσεις, ἐπικίνδυνες καὶ πρέπει ἐπιτέλους νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ γυναῖκες πόσο φοβερὸ εἶναι καὶ νὰ κάνουν ἕνα ἀγῶνα νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ ἐμποδίσουν ἄλλες γυναῖκες ποὺ πρόκειται κατὰ διαβολικὴ ἐνέργεια νὰ τὸ διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στὸ ἔγκλημα αὐτὸ εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ πίεση εἴτε ἀπὸ πάλη ἐσωτερική.

Κυρίως συμβάλλει ἡ συνέργια τοῦ διαβόλου μὲ αἰτίες καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες καὶ προφάσεις καὶ ἀδυναμίες, ὅπως π.χ. δὲν φθάνουν τὰ οἰκονομικά, μὲ πιέζει ὁ ἄντρας μου κ.λπ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ εἶναι καὶ ἡ ἄγνοια καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος καὶ κατορθώνει νὰ παρασύρη τὶς μητέρες σ’ αὐτὸ τὸ τραγικὸ ἁμάρτημα.

Δὲν ξέρω, ἂν γνωρίζετε ὅτι αὐτὰ τὰ παιδάκια, αὐτὰ τὰ ἔμβρυα, αὐτὲς οἱ ὑπάρξεις δὲν καταλήγουν στὴν ἀνυπαρξία μὲ τὴν ἔκτρωση, ἀλλὰ τὸ κάθε ἔμβρυο εἶναι κι ἕνας τέλειος ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα στὴν ψυχή. Αὐτὰ τὰ παιδάκια ζοῦν στὸν ἄλλο κόσμο, κι ὅπως καταλαβαίνετε τόσα ἑκατομμύρια παιδιὰ ἔχουν ἀποτελέσει ἕνα ὁλόκληρο στρατὸ στὸν οὐρανό. Ὅλα αὐτὰ διαμαρτύρονται· τὸ ἀθῷο αἷμα τους βοᾶ πρὸς τὸν Θεὸ ὅτι ἀδικοσκοτώθηκαν καὶ ὅτι δὲν ἔλαβαν τὸ Ἅγιον Βάπτισμα, ὅτι δὲν εἶναι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι. Καὶ ἡ εὐθύνη σὲ ποιοὺς πηγαίνει; Τὰ εὐκόλως ἐννοούμενα παραλείπονται· δίπλα στὸ αἷμα αὐτὸ ποὺ χύνεται, στὸ «κομπιοῦτερ» τοῦ Θεοῦ, γράφεται «ἔγκλημα». Καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα πῶς θὰ ξεπλυθῆ; Ὅταν λερώνεται κάποιος μὲ τί καθαρίζεται; Μὲ τὸ ὕδωρ, μὲ τὸ νεράκι τὸ καθαρό. Κι ἐδῶ χρειάζεται ὕδωρ νὰ βγαίνη συνεχῶς ἀπὸ δύο βρύσες, ποὺ εἶναι τὰ δύο μάτια. Ἡ μετάνοια ἡ ἐσωτερικὴ νὰ ἐξωτερικεύεται μὲ μία ἀκένωτη πηγὴ δακρύων ἐφ’ ὅρου ζωῆς!».Ρώτησαν τὸν Ἅγιο Παΐσιο:

«- Γέροντα, κάποια κυρία σαράντα χρόνων, ποὺ ἔχει μεγάλα παιδιά, εἶναι ἔγκυος τριῶν μηνῶν. Ὁ ἄνδρας της τὴν ἀπειλεῖ πώς, ἂν δὲν κάνη ἔκτρωση, θὰ τὴν χωρίση.

– Ἂν κάμη ἔκτρωση, θὰ τὴν πληρώσουν τὰ ἄλλα παιδιά τους μὲ ἀρρώστιες καὶ ἀτυχήματα. Σήμερα οἱ γονεῖς σκοτώνουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ δὲν ἔχουν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Παλιά, ἂν γεννιόταν ἕνα παιδάκι ἄρρωστο, τὸ βάπτιζαν, πέθαινε ἀγγελούδι, καὶ ἦταν πιὸ ἀσφαλισμένο.

Εἶχαν οἱ γονεῖς καὶ ἄλλα γερὰ παιδιά, εἶχαν καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Τώρα γερὰ παιδιὰ τὰ σκοτώνουν μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ διατηροῦν στὴν ζωή ἄλλα ποὺ εἶναι ἀρρωστημένα. Τρέχουν οἱ γονεῖς στὴν Ἀγγλία, στὴν Ἀμερικὴ νὰ τὰ θεραπεύσουν.

Καὶ συνεχίζεται μετὰ νὰ γεννιοῦνται πιὸ ἄρρωστα, γιατί καὶ αὐτά, ἂν ζήσουν καὶ κάνουν οἰκογένεια, μπορεῖ νὰ γεννήσουν πάλι ἄρρωστα παιδιά, ὁπότε τί βγαίνει; Ἐνῷ, ἂν γεννοῦσαν μερικὰ παιδιά, δὲν θὰ ἔτρεχαν τόσο πολὺ γιὰ τὸ ἕνα, τὸ ἄρρωστο, θὰ πέθαινε καὶ θὰ πήγαινε ἀγγελούδι…».Ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης: «Ἐπάνω στὴν Μακεδονία, σὲ κάποιον προσκυνηματικὸ ναό, μὲ θαυματουργὸ Ἅγιο, θὰ ἐγίνετο ἡ πανήγυρη τοῦ Ναοῦ. Ἐκεῖ ἦταν μία ἐνάρετη «καντηλανάφτισσα» -καλογριά, ὅπως λέει ὁ λαός. Αὐτὴ ἐργάσθηκε πολύ, γιὰ νὰ καθαρίση, νὰ περιποιηθῆ τὸν ναὸ καὶ τὸ ἀπογευματάκι ξάπλωσε λίγο νὰ κλείση τὰ μάτια της, γιὰ νὰ μπορέση κατόπιν νὰ συνεχίση τὰ ὑπόλοιπα.

Ἔπεσε νὰ κοιμηθῆ, ἀλλὰ ποῦ νὰ ξυπνήση; Κοιμόταν γιὰ μέρες. Φώναξαν τὸν γιατρό, γιὰ νὰ δοῦν τί συμβαίνει, καὶ τοὺς λέει: «Μὴ τὴν ξυπνᾶτε· κάτι τῆς συμβαίνει, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἑρμηνεύσουμε ἰατρικῶς. Πάντως κάποια στιγμὴ θὰ ξυπνήση». Μετὰ ἀπὸ ἡμέρες -δὲν θυμᾶμαι πόσες- ἦλθε στὸν ἑαυτό της, ξύπνησε καὶ ρώτησε:

—Μήπως ἄρχισε ἡ ἀγρυπνία; Αὐτὴ νόμιζε ὅτι κοιμήθηκε λίγες ὧρες. Τῆς ἀπαντοῦν:

—Ὄχι, δὲν ἄρχισε· σὲ λίγο θὰ ἀρχίση! Αὐτὴ τὸ πίστεψε.

Ὅταν συνῆλθε καλά, εἶπε στοὺς προϊσταμένους ἐκεῖ τοῦ Ναοῦ:

—Σᾶς παρακαλῶ, φωνάξτε ὅλες τὶς γυναῖκες τοῦ χωριοῦ νὰ ’ρθοῦν ἐδῶ. Πράγματι μαζεύτηκαν ὅσες ἦταν δυνατὸν νὰ πᾶνε, καὶ τοὺς εἶπε:

—Ἀκοῦστε τί εἶδα: Ἐμένα μὲ ὁδήγησε ἕνας λαμπρὸς ἄνθρωπος πρὸς τὰ κάτω. Κατέβαινα, κατέβαινα στὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τῆς γῆς. Εἶδα ἐκεῖ φύλακες, εἶδα σκοτάδι, εἶδα φυλακισμένους, εἶδα πολλὰ πράγματα. Καὶ ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδειχνε, εἶδα καὶ τὶς γυναῖκες ποὺ εἶχαν κάνει ἔκτρωση νὰ τρῶνε ἀπὸ τὰ αἵματα τῶν ἐκτρώσεών τους! Ἔφριξα ἀπὸ τὴν θέα αὐτὴ καὶ ἄκουσα τὸν ἄγγελο νὰ μοῦ λέη: «Τώρα ποὺ θὰ σὲ ἐπιστρέψω ἐπάνω στὴν γῆ, νὰ καλέσης ὅλες τὶς γυναῖκες καὶ νὰ διηγηθῆς τί εἶδες νὰ τὶς ἀποτρέψης, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα. Γιατί ἂν δὲν μετανοήσουν ἀνάλογα, σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση θὰ ἔλθουν ἐδῶ κάτω!».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος



Περὶ τῆς ἀφαιρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἀπάντησις εἰς τὸν Πανιερώτατον Μητροπολίτην Μόρφου κ. Νεόφυτον


Τοῦ κ. Ἰωάννου Παλαμήδη, θεολόγου- Ἁγιογράφου

Τὴν 26-2-24 ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος σὲ ὁμιλία του ποὺ μετεδόθη μέσῳ internet τάχθηκε ἀναφανδὸν ὑπὲρ τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου ποὺ ἀπεμάκρυνε τὸν Τίμιο Σταυρὸ ἀπὸ τὴν Ἁγ. Τράπεζα κάνοντας, ὅπως εἶπε «ἐπισημάνσεις θεολογικὲς καὶ λειτουργικές».

Ἐπὶ τοῦ θέματος· εἶπε λοιπὸν ὁ Πανιερώτατος περίπου τὰ ἑξῆς: Ὅτι τὸ πρόβλημα ποὺ προέκυψε στὸ Περιστέρι, ἂν πρέπει νὰ εἶναι ὁ ξύλινος Σταυρὸς τοῦ Κυρίου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ἢ ὄχι, τὸ ὀνόμασε «ψευδοπρόβλημα», διότι τὴ θέση αὐτὴ μέχρι σήμερα κατέχει ὁ ἀσημένιος δοξαστικὸς καὶ λειτουργικὸς Σταυρός, καὶ προέκυψε, ὅταν τὸ 1830 ἐπὶ Ὄθωνος, ἔβαλαν τὸν ξύλινο Σταυρὸ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ. Τράπεζα μὲ ἐπιρροὲς Φραγκικές. Ἐπίσης τὸ νὰ βγάλουμε τὴν Μεγάλη Πέμπτη τὸν Ἐσταυρωμένο μὲ τὰ αἵματα, ποὺ ὅσο πιὸ πολλὰ τόσο τὸ καλλίτερο συναισθηματικά, δηλ. ρομαντισμός, συναισθηματισμός, ἄρα ψευτιά, εἶναι κρυπτοφραγκικὸς τρόπος λατρείας ποὺ σιγὰ σιγὰ μπῆκε καὶ σὲ μᾶς στὴν Κύπρο. Ἐπίσης, ὅπως παλαιὰ εἴχαμε τὴν Εἰκονομαχία, τώρα κοντεύει νὰ ἔχουμε τὴν Σταυρομαχία. Τὸν ξύλινο Σταυρὸ ἐμεῖς τὸν βάλαμε ἄλλος στὸν νάρθηκα, ἄλλος στὸν γυναικωνίτη ἢ δεξιὰ ἢ ἀριστερά τοῦ ναοῦ, ὅπου ὑπῆρχε χῶρος. Τέλος, ὅτι ἄρχισε μία θεατρικὴ παράσταση τοῦ θείου δράματος ποὺ ἦταν καὶ αὐτὴ ἐπιρροὴ ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Ὅτι τὸ λάθος τοῦ Σεβασμιωτάτου Περιστερίου ἦταν ἡ χρονικὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἔκαμε, γιατί ὁ Πατριάρχης τῶν Σέρβων εἶπε κάτι σοφόν: «Σὲ καιροὺς παρακμῆς δὲν κάνεις ἀλλαγές».

Ἂς ἔλθουμε τώρα στὰ λόγια τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου.

Κατὰ τὸν Μητρ. Μόρφου τὸ πρόβλημα προέκυψε «ὅταν τὸ 1830, ἐπὶ Ὄθωνος ἔβαλαν τὸν ξύλινο Σταυρὸ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγ. Τράπεζα, ποὺ ἦταν ἐπιρροὲς Φραγκικές». Τὸν ἰσχυρισμὸ του αὐτὸν τὸν διαψεύδουν:

1ον) Ἐπίσκοπος Θεσσαλονικὴς Συμεὼν (14ος αἰ.), ὁ ὁποῖος γράφει:

(Βλέπομεν νὰ ὑπάρχει) «Ἐν τῇ εἰσόδῳ τοῦ ναοῦ ὁ Σταυρός, ἐπὶ τῶν τάφων ὁ Σταυρός, ἐπὶ τοῦ παρατραπεζίου ὁ Σταυρός. Παραπλεύρως τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ ὄπισθεν τοῦ θυσιαστηρίου αὐτοῦ ἐξ Ἀνατολῶν τὸ εὐλογημένον ὄργανον τῆς θυσίας, ὁ θεῖος ἵσταται Σταυρός, τετραμερὴς ὤν διά τὸν ἐν αὐτῷ προσπαγέντα, τὰ τε ἄνω καὶ τὰ κάτω καὶ τὰ σύμπαντα πεποιηκότα τε καὶ συνέχοντα» (Συμεὼν Θεσσαλονίκης, Migne, 155, 341. Κ. Καλλινίκου, «Ὁ Χριστιανικὸς Ναὸς καὶ τά τελούμενα ἐν αὐτῷ» (σελ. 250, 541).

Βλέπουμε ὅτι ὁ Συμέων Θεσ/νίκης ἐπακριβῶς καθορίζει τὴν θέση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ («ἐξ Ἀνατολῶν καὶ ὄπισθεν τοῦ θυσιαστηρίου), ἀλλὰ καὶ τὸ ρῆμα «ἵσταται» σημαίνει ἐδῶ τήν αὐτοτέλεια τοῦ Σταυροῦ.

2ον) Διαψεύδει τὸν Μητρ. Μόρφου καὶ ἡ Ἀρχαιολογία.

Πρόκειται γιὰ τὸν παλαιότερο ξύλινο Σταυρὸ τοῦ Ἁγ. Ὄρους διαστάσεων: ὕψους 182ἑκ. καὶ πλάτους 134,7ἑκ, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος, μονῆς ποὺ ἱδρύθηκε στὸ δεύτερο μισό τοῦ 14ου αἰώνα.

Ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ἁγιογραφημένος ὁ Ἐσταυρωμένος ἀριστούργημα τοῦ 14ου αἰῶνος, μὲ τὴν ἐπιγραφὴ IC XC (OBCΛTΔξ), δηλ. ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης (βλ. ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ»), Ἔκδ. 1998.

Τὴν ἔκδοση σχολιάζουν οἱ ἔγκριτοι βυζαντινολόγοι Κ. Καλαμαρτζῆ- Κατσαφοῦ, Τ. Παπαμαστοράκης καὶ Γ. Ταβλάκης, ἔφορος 10ης ἐφορείας Βυζαντινῶν Ἀρχαιοτήτων, οἱ ὁποῖοι στὴ σελίδα 7 τῆς ἐκδόσεως γράφουν: «Ὁ Σταυρὸς (αὐτὸς) ἦταν τοποθετημένος πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Καθολικοῦ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ὁδηγήση στὸ συμπέρασμα, ὅτι αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ ἀρχική του θέση».

Συμπέρασμα: Τόσο ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης (14ος αἰ.) ὅσο καὶ ἡ Ἱερὰ Μόνη Παντοκράτορος τοποθετοῦν τὴν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου τοῦ 14ου αἰῶνος, «ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης». Ὁ Μητρ. Μόρφου τὴν τοποθετεῖ στὰ 1830. Ἄρα: 1830 μεῖον 1450= 380 ἔτη. Δὲν ἔπεσε καὶ πολὺ ἔξω ὁ Μητρ. Μόρφου. Μόλις σχεδὸν τέσσαρες ἑκατονταετηρίδες!!

3ον) Τὴν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐντὸς τοῦ ἱ. Βήματος ἐπιβάλλουν καὶ δογματικοὶ λόγοι:

Στὸν Ψαλμὸ 23 στίχο 7 τοῦ Ψαλτηρίου τῆς Π.Δ. τοῦ Προφητάνακτος Δαυὶδ διαβάζουμε τὸ προφητικόν: «Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ὑμῶν καὶ ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης». Καὶ στὸν στίχο 10 διαβάζουν: «Τὶς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης;». Καὶ ἑρμηνεύει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Παν. Τρεμπέλας:

«Καὶ τώρα ποὺ πρόκειται ἡ Κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ νὰ εἰσαχθῆ εἰς τὸν ναὸν ἀνοίξατε τὰς πύλας οἱ ἄρχοντες ποὺ τὰς κρατεῖτε κλεισμένας». Καὶ στὸ ἐρώτημα «τὶς ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης;» ὁ Τρεμπέλας ἑρμηνεύει: «Εἶναι ὁ Κύριος τῶν ἐν οὐρανῷ ἀσωμάτων δυνάμεων, τῶν ἀγγελικῶν στρατιῶν, αὐτὸς εἶναι ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης» («Τὸ ψαλτήριο μετὰ συντόμου ἑρμηνείας ὑπὸ Παν. Ν. Τρεμπέλα, Ἀθῆναι, 1976».

Ἀλλὰ τὴν ἔνδειξη ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης ἀναγράφουν ἀνυπερθέτως ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἁγιογράφοι ἀπὸ τὸν 8ον αἰῶνα μέχρι τὸν 16ον αἰῶνα στὶς παραστάσεις τῆς Σταυρώσεως ἤ τῆς Ἀποκαθηλώσεως τοῦ Κυρίου, συνδέοντας ἔτσι τὴν Παλαιὰ μὲ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Μᾶς διδάσκουν ὅτι καὶ στὶς δύο Διαθῆκες εἶναι ὁ ἴδιος Μεσσίας Χριστὸς ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης, πρᾶγμα ποὺ ἀπέρριψαν οἱ Ἑβραῖοι μὲ τὸ νὰ γράφουν κοροϊδευτικὰ στὴν πινακίδα τοῦ Σταυροῦ «ΙΝΒΙ», δηλ. Ἰησοῦς Ναζωραῖος Βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. Τὴν ἔνδειξη αὐτὴ «ὁ Βασιλεὺς τῆς Δόξης» ὁλόγραφα ἢ συνεπτυγμένα τὴν ἔχουν μέχρι σήμερα μόνο οἱ ξύλινοι Βυζαντινοὶ Σταυροὶ τῶν Ἐκκλησιῶν μας καὶ κανένας «δοξαστικὸς Σταυρός», ἀσημένιος ἢ χρυσὸς καὶ γι’ αὐτὸ ἡ φυσική τους θέση εἶναι ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος καὶ ὄχι στὸν γυναικωνίτη δίκην χρηστικῶν ἀντικειμένων καὶ δὴ μιᾶς χρήσεως (τὴν Μεγάλη Πέμπτη).

Ἐπίσης ὁ Μητροπολίτης Μόρφου εἶπε ἀκόμη ὅτι «ἄρχισε μία θεατρικὴ παράσταση τοῦ θείου Δράματος ποὺ ἦταν καὶ αὐτὴ ἐπιρροὴ ἀπὸ τοὺς Φράγκους».

Τὴν ἐπικριτικὴ αὐτὴ θέση τοῦ Μητροπολίτου Μόρφου θὰ τὴν ἐξετάσουμε ἱστορικὰ καὶ πρῶτον ἂς δοῦμε γενικῶς τὰ περὶ Δραμάτων καὶ Πανηγύρεων.

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Β. Στεφανίδης γράφει στὴν Ἐκκλησιαστική του Ἱστορία (Ἀθῆναι, 1959) καὶ στὴ σελ. 465, τὰ ἑξῆς: «Αἱ Πανηγύρεις καὶ τὰ Δράματα ἐτελοῦντο εἰς τὴν αὐλὴν τῶν ναῶν, ἀπὸ τῆς Θ΄ ἑκατονταετηρίδος. Πρῶτος ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Θεοφύλακτος (933- 956) εἰσήγαγε τὴν τέλεσιν αὐτῶν ἐν τοῖς ναοῖς (Κεδρηνὸς Η΄ 333). Ὑπῆρχαν ὑποστηρικταὶ καὶ πολέμιοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν δραμάτων. Ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης (1429) ὑπέδειξε τὸν ὀρθὸν τρόπον τελέσεως αὐτῶν. (Migne, 15.5 καὶ ἑξῆς… Ὁ Συμεὼν ψέγει τοὺς Λατίνους, διότι παρ’ αὐτοῖς ἄνθρωπος ὑπεδύετο τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ… ἄνθρωπος ὑπεδύετο τὸν Ἐσταυρωμένον Χριστόν, τό δὲ ἐκ τῶν χειρῶν, τῶν ποδῶν καὶ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ ἐκχεόμενον αἷμα παριστάνετο δι’ αἵματος ζῴου. Ἀνὴρ ὑπεδύετο συνήθως τὸ πρόσωπον τῆς Θεοτόκου καὶ ὅλα τὰ ἅγια πρόσωπα ὑπεδύοντο ἀνάξιοι λαϊκοί».

Ἐκ τῶν προεκτεθέντων προκύπτουν τὰ ἑξῆς: 1ον ὅτι, ἡ ἀναπαράσταση τοῦ θείου Δράματος δὲν ἄρχισε μὲ τοὺς Φράγκους», ἀλλὰ τὸν 9ον αἰῶνα μὲ τὸν Πατριάρχη Θεοφύλακτο (933- 956).

2ον Ὁ Ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης Συμεὼν (14ος αἰὼν) δὲν καταργεῖ τὰ ἐκκλησιαστικὰ Δράματα, ἀλλὰ ὡς διαθέτων τὴν ἀρετὴ τῆς «διακρίσεως» ἁπλῶς ὑποδεικνύει τὸν ὀρθὸν τρόπον τελέσεως αὐτῶν.

Ἀλλὰ ἂς ἔλθουμε καὶ στοὺς νεώτερους χρόνους:

Γράφει ὁ Στεφανίδης στὴν σελ. 466 τῆς Ἐκκλησιαστικῆς του Ἱστορίας τὰ ἑξῆς:

«Οἱ ἐν τοῖς ναοῖς ἡμῶν σήμερον κατὰ τὴν Μεγ. Πέμπτην καὶ τὴν Μεγ. Παρασκευὴν ἐπὶ τὸ εἰκονικότερον τελουμένη σταύρωσις καὶ ταφή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀντικατέστησε τὸ τὴν ἐπιγραφὴν «σταύρωσις» φέρον δρᾶμα. Ἡ ἀντικατάστασις κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, ἔγινε μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τῶν Τούρκων, διότι τὰ «Ἐγκώμια» τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καὶ τὰ ἄλλα σχετικά εἰσήχθησαν εἰς τὰ Ἐκκλησιαστικὰ Τυπικὰ ἀπὸ τῶν μέσων τῆς ΙΕ΄ μέχρι τὸ μέσον τῆς ΙΣΤ΄ ἑκατονταετηρίδος».

Ἂς ἔλθουμε ὅμως τώρα στὸ σήμερα, στοὺς νέους χρόνους:

Ὁ Μητρ. Μόρφου μᾶς εἶπε ὅτι «ἄρχισε μία θεατρικὴ ἀναπαράσταση» τοῦ θείου Δράματος. Ἔτσι βλέπει ὁ Πανιερώτατος τὴν ὑπὸ τῶν ἱερέων μας τελουμένη Σταύρωση τοῦ Κυρίου. Τὴν βλέπει ὡς θεατρικὸ γεγονός. Εἴδαμε καὶ τὸν ἀκριβολόγον ἐπιστήμονα Στεφανίδη νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ ρῆμα ἀντικαθιστῶ ποὺ κατὰ τὸ Λεξικὸ τῆς «Πρωΐας», σελ. 278, σημαίνει, ἐκτός τῶν ἄλλων, τὴν ἀλλαγή, τὴν ἀντικατάσταση ἑνὸς πρά­γματος μὲ κάτι ἄλλο καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου, τὴν θεατρικὴ ἀναπαράσταση τῶν ἠθοποιῶν ποὺ τὴν ἄλλαξε ἡ Ἐκκλησία μας μὲ τὴν ἱερὴ ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν τῆς Μεγάλης Πέμπτης μὲ ἀποκορύφωμα τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου. Ἑπομένως ἡ ἐξομοίωση τῶν θεατρικῶν παραστάσεων μὲ τὶς ἱερές μας ἀκολουθίες εἶναι τὸ ὀλιγώτερο ἀτυχὴς, γιὰ νὰ μὴ ποῦμε ἀσεβής· καὶ ἡ ἀναπαράσταση τῆς Σταυρώσεως ποὺ γίνεται στὶς ὀρθόδοξες ἐκκλησίες γίνεται, κατὰ Στεφανίδη «ἐπὶ τὸ εἰκονικότερον» καὶ ὄχι ἐπὶ τὸ θεατρικότερον, Μητρ. Μόρφου.

Ἑπομένως ἡ «Σταύρωση καὶ ἡ Ταφὴ» τοῦ Κυρίου ποὺ γίνεται σήμερα στοὺς ναούς μας κατὰ τὴν Μεγάλη Πέμπτη καὶ Μεγάλη Παρασκευὴ ἔχει πιιθανὴ καταγωγὴ «ἀπὸ τῶν μέσων τῆς 15ης μέχρι τῶν μέσων τῆς 16ης ἑκατονταετηρίδος».

Συμπέρασμα: Σήμερα ἔχουμε 2024 μεῖον 1650 μᾶς κάνουν 374 χρόνια, ποὺ ἀποτελοῦν πλέον «Παράδοσιν» γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Εἶπε ἀκόμη ὁ Μητρ. Μόρφου.

«Τὸ νὰ βγάζουμε τὴν Μεγ. Πέμπτη τὸν Ἐσταυρωμένον μὲ τὰ αἵματα, ποὺ ὅσο πιὸ πολλά, τόσο τὸ καλλίτερο συναισθηματικά, δηλαδὴ συναισθηματισμός, ρομαντισμός, ἄρα ψευτιά, εἶναι κρυπτοφραγκικὸς τρόπος λατρείας».

Ἂς ξεκινήσουμε πρῶτα μὲ τὰ «πολλὰ αἵματα» ποὺ ἀνέφερε ὁ Μητρ. Μόρφου, ποὺ τάχα κάποιοι Ἁγιογράφοι ἁγιογραφοῦν στοὺς Ἐσταυρωμένους.

Τὸ «αἷμα καὶ ὕδωρ» ποὺ ἐξῆλθε ἀπὸ τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου τὸ ἀναφέρει μόνο ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (19,34) καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Ἁγιογράφοι τὸ παριστοῦν μὲ τὸ νὰ βγαίνει χωριστὰ τὸ αἷμα καὶ χωριστὰ τὸ ὕδωρ ἀπὸ τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου. Καὶ τοῦτο ὄχι γιὰ συναισθηματικούς, ρομαντικοὺς λόγους ποὺ μᾶς εἶπε ὁ Μητρ. Μόρφου, ἀλλὰ γιὰ ἀποδεικτικούς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Ὁ διαχωρισμὸς τοῦ αἵματος ἀπὸ τὸν ὀρὸ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Χριστὸς πέθανε στὸν Σταυρὸ καὶ δὲν ἔπαθε νεκροφάνεια, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Ἑβραῖοι, γιατί ὁ χωρισμὸς αἵματος ἀπὸ τὸν ὀρὸ (ὕδωρ) συμβαίνει μόνον, ὅταν ἐπέρχεται ὁ θάνατος. Ἑπομένως ὁ Χριστὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἀνέστη «ὀπτανόμενος» καθημερινὰ στοὺς μαθητές του.

Οἱ Ὀρθόδοξοι λοιπὸν Ἁγιογράφοι ὀρθῶς ἁγιογραφοῦν τὰ αἵματα τοῦ Κυρίου. Ἂς μᾶς πεῖ ὁ Μητρ. Μορφου ποῦ εἶδε τὰ «πολλὰ αἵματα» πού συνιστοῦν «κρυπτοφράγκικο τρόπο λατρείας»; Καὶ γιὰ νὰ ξεκαθαρίσουμε τά πράγματα, ἂς μᾶς συγχωρήσουν οἱ ἀναγνῶστες παρενθετικῶς νὰ ἀναφέρουμε τί εἶναι Φράγκικος τρόπος Λατρείας καὶ τί Ὀρθόδοξος μὲ δύο λόγια.

(Ἡ Δυτική Ἐκκλησία, κατὰ τὴν Λειτουργία στηρίζεται στὴν πομπώδη μουσικὴ (βλ. ὀρατόρια), μὲ σκοπὸ νὰ καταπλήξει, ἐνῷ ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία στηρίζεται στὸν λόγο μὲ σκοπὸ νὰ κατανύξει. Αὐτὸ ἰσχύει τόσο γιὰ τὶς θεῖες Λειτουργίες μας ὅσο καὶ γιὰ τὶς ἱερές μας Ἀκολουθίες.

Ὡς πρὸς τοὺς Ἐσταυρωμένους ἡ εἰκαστική μας διαφορὰ εἶναι, ὅτι ἡ Δύση ἔφθασε κατὰ τὴν ἀπεικόνισή τους μέχρι «χυδαίου ρεαλισμοῦ», ἐνῷ ἡ Ἀνατολὴ κράτησε τὴν πνευματικότητά της μὲ τὸν ἀντινατουραλισμό της).

Αὐτὴν τὴν πνευματικότητα ποὺ διατηρεῖ καὶ ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἀντιδυτικὸς συγγραφέας καὶ ἁγιογράφος Φώτιος Κόντογλου μὲ τὸ νὰ ἁγιογραφεῖ τοὺς Ἐσταυρωμένους του εἴτε ἐπὶ ἐπιπέδου ἐπιφανείας εἴτε ἐπὶ περικεκομμένου ξύλου (βλ. «ΕΚΦΡΑΣΙΣ», τ. Β΄, Πίναξ 149).

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀείμνηστος Κωνσταντῖνος Καλλίνικος στὸ βιβλίο του «Ὁ Χριστιανικὸς ναὸς καὶ τὰ τελοῦμε ἐν αὐτῷ» καὶ στὴν σελ. 272 ἀναφέρει τὰ ἑξῆς σχετικά:

«Ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία κατεσκεύασε τὰ Ecce hmo, ἀγάλματα ἐκ κηροῦ, γύψου ἢ ξύλου, ὧν οἱ ὀφθαλμοὶ ἀπὸ χάνδρα, τὰ δάκρυα ἀπὸ ἀδάμαντας, τὸ σῶμα χυδαίως αἱμοστάζον καὶ τὰ ὀστᾶ ἀπὸ τῶν ἀγκώνων καὶ γονάτων ἐκχυνόμενα. Ἐμηχανεύθη τὸν Ἐσταυρωμένον τοῦ Καθεδρικοῦ ναοῦ τῆς Ἱσπανίας Burgos, πεποιημένον ἐξ ἀληθινοῦ ἀνθρωπίνου δέρματος τεταριχευμένου, καὶ φέροντα περούκαν ἀντὶ κόμης. Ἀνεστήλωσεν ἐν τοῖς εὐκτηρίοις της τὰ παράδοξα τῆς Ἀειπαρθένου ἀνδρείκελα, ὧν ἐψιμυθίωσε τὸ πρόσωπον, ἐστόλισε μὲ λιθοκόλλητα ἐνώτια τὰ αὐτία… περιέβαλε τὸ σύνολον μὲ τὰς φρενοτρόπους ἀμφιέσεις τοῦ συρμοῦ. Οὕτως ἡ ἄβυσσος ἐν τῇ Δύσῃ ἐπεκαλέσθη τὴν ἄβυσσον»

Οὐδεμίαν σχέσιν ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Τελικὸ συμπέρασμα:

1ον) Ἡ ἀπομάκρυνση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος εἶναι πρᾶξις αὐθαίρετος καὶ

2ον) Ἡ τελετὴ τῆς Σταύρωσης ποὺ ἀδιαλείπτως ἐπὶ 374 ἔτη τηρεῖ ἡ σοφία τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι πράξη ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὄχι θέατρο, Μητρ. Μόρφου.


Ὑποσημείωσις:

Γράφει ἀκόμη ὁ Στεφανίδης (ὅπ. ἀνωτ. σελ. 540)

«Ὅπως ἐν τῇ Ἀνατολῇ, οὕτω καὶ ἐν τῇ Δύσει ἀνεπτύχθησαν θρησκευτικαὶ παραστάσεις, διὰ τὰς ὁποίας μετεχειρίζοντο τὴν Ἑλληνικὴν λέξιν «μυστήρια», μὲ λατινικὴν μορφὴν «Mysteria». Ἐνῷ ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Ἐκκλησίᾳ τὸ αὐτὸ ὄνομα ἐχρησιμοποιεῖτο καὶ διὰ τὰ ἑπτὰ μυστήρια καὶ διὰ τὰς θρησκευτικάς παραστάσεις, ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία φυλάξασα διὰ τὰ ἑπτὰ μυστήρια τὴν λατινικὴν λέξιν sacramenta, ἐχρησιμοποίησε διὰ τὰς θρησκευτικάς παραστάσεις τὴν Ἑλληνικὴν λέξιν. Μόνον τὸ γεγονὸς τοῦτο ἀρκεῖ νὰ δείξη ὅτι αἱ παραστάσεις ἦλθον ἐκ τῆς Ἀνατολῆς».

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ