.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Στη Μάνη κάποτε, για τον Χριστοφόρο τον Παπουλάκο, δεν μνημόνευαν ούτε τον βασιλιά, ούτε και τον δεσπότη!

Σήμερα όμως τέτοιους πιστούς τους ονομάζουν ακραίους και μία τέτοια στάση σχίσμα.


«Παπουλάκος», Κωστή Μπαστιά, 7η έκδοση, εκδοτική Αθηνών 1984, σελ. 299


«Αντι-Οικουμενιστικές» ...ταχυδακτυλουργίες!


Ἱεροκανονικὴ ἢ ἀλλότρια τῶν Ἁγίων διακοπὴ μνημονεύσεως;

Του Παναγιώτη Σημάτη

Νομίζω, εἶναι κατανοητὸ στοὺς πολλούς, ὅτι ἡ κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖται σὲ ἀδελφοὺς καὶ πατέρες γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δὲν ἔχει σκοπὸ οὔτε νὰ διχάσει οὔτε νὰ καταδικάσει. Ἀντιθέτως σκοπὸ ἔχει νὰ ἐπισημάνει τὴν ἀπόκλισή τους ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση καὶ ἔτσι ‒ἂν δὲν θελήσουν νά τὸ κατανοήσουν καὶ νὰ τὸ διορθώσουν‒ νὰ ἀποτρέψει τοὺς πιστοὺς νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ἐσφαλμένη διδασκαλία τους.

Μακάρι, ὅπως σημειώθηκε, νὰ ἐλάμβαναν τὴν κριτικὴ καὶ αὐτοὶ οἱ πατέρες ὑπ' ὄψιν. Ἀλλὰ ἡ μέχρι τώρα ἐμπειρία καταδεικνύει, ὅτι ὄχι μόνο δὲν τὴν λαμβάνουν ὑπ' ὄψιν, ὄχι μόνο δὲν δέχονται τὴν ἰδέα γιὰ μιὰ Σύναξη τῶν ἀποτειχισμένων ‒στάση ἀκατανόητη καὶ ξένη στὴν ἐκκλησία‒ γιὰ διευθέτηση τῶν διαφορῶν, ἀλλὰ ἀντίθετα σκληραίνουν τίς θέσεις τους καὶ ἐφευρίσκουν νέες ἀντιπατερικὲς θέσεις, κατασκευάσματα τοῦ μυαλοῦ τους. Καὶ ἔτσι, ὅπως θὰ δοῦμε καὶ παρακάτω, ἐνῶ θέλουν νὰ κρατοῦν ἀνοιχτὲς γέφυρες μὲ τοὺς μή ἀποτειχισμένους, κλείνουν κάθε γέφυρα ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ἀποτειχισμένους! 

Πρόσφατα παρουσιάσαμε τὶς ἐξωφρενικὲς θέσεις τοῦ π. Ἄγγελου Ἀγγελακόπουλου (ἐδῶ κι ἐδῶ). Σήμερα θὰ δοῦμε τὶς θέσεις τοῦ μ. Σεραφεὶμ Ζήση. Πρόκειται γιὰ παρέμβασή του κατὰ τὴν ὁμιλία τοῦ π. Θ. Ζήση (ἐδῶ/), γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικαιρότητα, ὁ ὁποῖος συμφώνησε μὲ ὅσα εἶπε ὁ μ. Σεραφεὶμ. Ξεκίνησε μὲ μιὰ ὀρθὴ παρατήρηση ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν πέρασε σὲ ὀρθολογικὰ ἐπιχειρήματα. Εἶπε:

μ. Σεραφεὶμ Ζήσης: «Ἄν τὰ μυστήρια τῶν αἱρετιζόντων, αὐτῶν ποὺ διατυπώνουν αἵρεση πρὶν τὴν καταδίκη τους, ἦταν ἤδηἄκυρα λόγῳ τῆς αἱρέσεως τῆς διατυπουμένης, τότε ἡ Ἐκκλησίαθὰ ἐπέβαλε τὴν ἀκοινωνησία μὲ αὐτούς, ἀκόμα καὶ πρὸ συνοδικῆς τους καταδίκης. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν κάνει αὐτό.

Ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει διὰ τοῦ 31ου ἀποστολικοῦ ἱ. κανόνος καὶ ἐπαινεῖ διὰ τοῦ 15ου τῆς ΑΒ΄, ὅσους ἀποτειχίζονται καὶ παύουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετίζοντες, ἀλλὰ δὲν ὑποχρεώνει κανένα. Καὶ δὲν κατανοῶ πῶς κάποιοι, μετὰ ἀπὸ 5 χρόνια (τί νὰ πῶ, ἢ περίεργοι ἢ ἀλλοιῶς θὰ ἦταν θέμα διανοητικό), ποὺ νὰ μὴν καταλαβαίνουν ὅτι δὲν ὑπάρχει Κανόνας ὁ ὁποῖος νὰ τιμωρεῖ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποτειχίζονται». 

Πάτερ Σεραφείμ, εἴμαστε κι ἐμεῖς ‒ἀνάμεσα σ' αὐτοὺς τοὺς «κάποιους», «περίεργους» ἢ ποὺ «ἔχουν διανοητικὴ ἀνεπάρκεια»‒, ποὺ ἀρνοῦνται τὴν δυνητικὴ κακοθεωρία σας καὶ δὲν θὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀφελές, ἐλαφρὸ καὶ παραπλανητικὸ ἐπιχείρημα, νὰ ἐπισκιάσει τὴν διδασκαλία καὶ πρακτικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων· τὸ ὅτι δηλαδή, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἱ. Κανόνας ποὺ νὰ τιμωρεῖ τοὺς μὴ ἀποτειχισμένους, ἡ ἀποτείχιση εἶναι δυνητική(*).

Δὲν θὰ σᾶς ἀνταποδώσουμε τὰ ἴσα, γιατί ἐσεῖς οὔτε «περίεργος» εἶστε, οὔτε ἔχετε «διανοητικὴ ἀνεπάρκεια», ἀντίθετα ἔχετε πανεπιστημιακὴ στόφα. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ παράξενο· τὸ ὅτι παρὰ τὴν «διανοητικὴ» ἐπάρκεια δὲν ἀντιλαμβάνεστε πὼς λίγη σημασία ἔχει ἡ διαπίστωσή σας «ὅτι δὲν ὑπάρχει Κανόνας ὁ ὁποῖος νὰ τιμωρεῖ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποτειχίζονται».

1ον. Διότι ὑπάρχουν δεκάδες παραγγέλματα καὶ Ἐντολὲς στὴν Κ. Διαθήκη καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ δὲν ἀκολουθοῦνται ἀπὸ τιμωρίες καί, πιστεύω, δὲν θὰ τολμήσετε νὰ τὰ ξεχωρίστε ἀπὸ τὰ ὑποχρεωτικὰ παραγγέλματα καὶ Ἐντολές. Π.χ. ἡ Ἁγία Γραφὴ λέγει: «Μὴ μέταιρε ὅρια αἰώνια, ἅ ἔθεντο οἱ πατέρες σου» (Παροιμ. 22, 28). Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει τιμωρία. Ὅμως ὅλοι γνωρίζουμε τί συμβαίνει μὲ αὐτοὺς ποὺ μετακινοῦν τὰ ὅρια τῶν Πατέρων. Ἔτσι ρωτᾶμε τὸν μ. Σεραφείμ: Εἶναι ἡ ἐντολὴαὐτὴ προαιρετική; 

2ον. Διότι ὁ Χριστιανὸς δὲν τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τοὺς Ι. Κανόνες ἐπειδὴ φοβᾶται τὴν τιμωρία, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἀγαπάει καὶ ὑπακούει τὸν Κύριο. Καὶ ὅπως (ἀντιθέτως μὲ ἐσᾶς) μᾶς διδάσκει ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὴν περιγραφή τῶν κυριοτέρων ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου: «Ἂν μ᾽ ἀγαπᾶτε, τηρῆστε τὶς ἐντολές μου (Ἰω. 14, 15). Ὅποιος ἐγκολπώθηκε τὶς ἐντολές μου καὶ τὶς ἐκτελεῖ, ἐκεῖνος εἶναι ποὺ μ᾽ ἀγαπᾶ. Καὶ ὅποιος ἀγαπᾶ ἐμένα, θ᾽ ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Πατέρα μου... (Ἰω. 14, 21)». Ὅποιος δὲν μ᾽ ἀγαπᾶ, δὲν τηρεῖ τὶς ἐντολές μου (Ἰω. 14, 24). Τί λέτε, ἀρκοῦν αὐτὰ ἢ πρέπει νὰ ἀναφέρει καὶ τιμωρία ὁ Κύριος; 

3ον Διότι (ἀφοῦ ἐπιμένετε στὴν τιμωρία) ὑπάρχουν δεκάδες παραγγέλματα καὶ Ἐντολὲς στὴν Κ. Διαθήκη καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ δὲν ἀκολουθοῦνται ἀπὸ τιμωρίες, ἀλλὰ σὲ ἄλλο σημεῖο σκιαγραφεῖται ἡ ἀνταπόδοση καὶ ἡ τιμωρία, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἱ. Κανόνες. Γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος: «Ὅτι ἐκεῖνο, ὁποῦ οἱ κανόνες φανερῶς οὐ γράφουσι, τοῦτο ἐκ τῶν ὁμοίων τῶν ἐν τοῖς κανόσι γεγραμμένων, πρέπει νὰ κρίνεται καὶ νὰ συμπεραίνεται» (Πηδάλιον, σελ. λθ'). Τέτοιοι πιὸ αὐστηροὶ Κανόνες π.χ. εἶναι ὁ Λα΄ καὶ ὁ Κλγ' τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. 

4ον. Ὁ ΙΕ΄ Κανόνας δὲν εἶναι Κανόνας ποὺ ἐξαντλεῖ τὰ περὶ ἀποτειχίσεως. Ἀντίθετα, ἐτέθη ὡς ἐξαίρεση ἀνάμεσα σὲ τρεῖς (3) Κανόνες πού ...ἀπαγορεύουν τὴν ἀποτείχιση καὶ ἐπιβάλλουν τιμωρίες στοὺς ἀποτειχισμένους γιὰ ἄλλους λόγους πλὴν τῆς αἱρέσεως. Οἱ ἀποτειχιζόμενοι λόγῳ αἱρέσεως ἐπαινοῦνται, γιατί «ἠλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων». Καὶ οἱ μὴ ἀποτειχιζόμενοι; Αὐτοὶ δὲν ἐπαινοῦνται. Γιατί; Γιατί μὲ τὴν παθητική τους στάση δὲν βοηθοῦν τὴν Ἐκκλησία νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεση τῶν ψευδεπισκόπων, ἀντίθετα συντελοῦν στὴν ἐπικράτηση τῆς αἱρέσεως. Δὲν εἶναι αὐτὴ πνευματικὴ τιμωρία;Γιατί ποτὲ δὲν ἐπισημαίνει ὁ μ. Σεραφεὶμ τὸ γεγονός, ὅτι οἱ μὴ ἀποτειχισμένοι δὲν ἐπαινοῦνται ἀπὸ τὸν Κανόνα; Γιατί δὲν βγάζει τὸ λογικὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀφοῦ μόνο οἱ ἀποτειχισμένοι πρέπει νὰ ἐπαινοῦνται (γιὰ τοὺς ἄλλους ὁ Κανὼν σιωπεῖ), αὐτὸ σημαίνει, ὅτι ὑπάρχει πρόβλημα στὴν στάση τῶν μὴ ἀποτειχισμένων. 

Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλες τιμωρίες. Ἂς τὸ ἐξηγήσουμε. Ἡ ἀποτείχιση διδάσκεται ὄχι μόνο ἀπὸ δύο ἱ. Κανόνες, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ γραπτῶς καὶ ἐμπράκτως, ὅπως διδάσκονται καὶ οἱ συνέπειες ἐκ τῆς αἱρέσεως. Αὐτὸ ὄχι μόνο τὸ γνωρίζει ὁ μ. Σεραφεὶμ καὶ ὁ π. Θ. Ζήσης, ἀλλὰ καὶ πολλὲς φορὲς στηρίχτηκαν στοὺς Πατέρες γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν ἀποτείχιση. Οἱ Πατέρες λοιπὸν ὁμιλοῦν, ὄχι μόνο γιὰ «δικανικὴ» τιμωρία, ἀλλὰ γιὰ οὐσιαστικὴ τιμωρία! Οἱ Πατέρες ὁμιλοῦν γιὰ μολυσμὸ ἐκ τῆς αἱρέσεως. Ὁ μολυσμὸς δὲν εἶναι πνευματικὴ τιμωρία;Ξαναρωτοῦμε: Γιατί τὸν ἀποκρύπτει ὁ μ. Σεραφεὶμ Ζήσης; 

Οἱ Ἅγιοι λέγουν ὅτι ἔχουν μεγάλη εὐθύνη ὅσοι κοινωνοῦν μὲ αἱρετίζοντες, γιατὶ δίνουν κακὸ παράδειγμα. Ξαναρωτοῦμε: Γιατί τὸ ἀποκρύπτει ὁ μ. μ. Σεραφείμ; Οἱ Ἅγιοι λέγουν ὅτι χάνουν τὴν Θ. Χάρη καὶ καθίστανται ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ οἱ αἱρετικοί. Καὶ πάλι θὰ ρωτήσουμε: Δὲν εἶναι πνευματικὴ τιμωρία νὰ κοινωνεῖ ὁ πιστὸς μ' αὐτούς; Καὶ πόση εὐθύνη ἔχει ποὺ δὲν τοὺς ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ αὐτούς;

Παραθέτω στὴν ὑποσημείωση 1 μερικὲς θέσεις τῶν Ἁγίων ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν μολυσμὸ αὐτῶν τῶν «εὐσεβῶν» ὀρθοδόξων ποὺ ἀπὸ φόβο ἢ δειλία ἢ σκοπιμότητες δὲν διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετίζοντες, τὴν μολυσματικὴ νόσο καὶ γάγγραινα τῆς αἱρέσεως, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἀπώλεια Θ. Χάριτος. Καὶ τονίζω πάλι καὶ πάλι. Δὲν καταδικάζω ἐγὼ κανέναν. Τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων παρουσιάζω, ἡ ὁποία καυτηριάζει τὴν στάση τῶν κοινωνούντων μὲ τὴν αἵρεση. 

Καὶ συνεχίζει ὁ μ. Σεραφείμ: «Διότι μπαίνουν πάρα πολλοὶ παράγοντες. Μπορεῖ νὰ μετανοήσει ὁ αἱρετίζων. Μπορεῖ νὰ ἔχει κάνει ἕνα λάθος καὶ χρειάζεται τὴν δέουσα ἀπὸ κάποια Σύνοδοκαὶ κάποιο προϊστάμενό του ἐπίπληξη καὶ ἀνάλυση τοῦ θέματος καὶ πάρα πολλοὶ ἄλλοι παράγοντες».

Τί τὸ εὐτυχέστερο ἀπὸ τοῦ «νὰ μετανοήσει ὁ αἰρετίζων»; Ἡ ἀποτείχιση γίνεται καὶ γι' αὐτὴ τὴν μετάνοια. Γιὰ νὰ καταλάβει τὸ λάθος του. Καὶ νὰ τὸν ἔχουμε κοινωνό, μακριὰ ἀπὸ τὴν αἵρεση. Ὥσπου νὰ μετανοήσει ὅμως τὸν ἀγαποῦμε, ἀλλὰ τὸν ἔχουμε ἀκοινώνητο. Διαφορετικά, τί χρειάζεται ἡ ἀποτείχιση; Ἂς συνεχίσουμε τὸν χαρτοπόλεμο κι ἂς περιμένουμε δεκάδες χρόνια ὥσπου νὰ μετανοήσει. Βέβαια μιὰ πίστωση χρόνου(Οἰκονομία) ἀπαιτεῖται. Ἀλλὰ ὄχι προγραμματικὴ Οἰκονομία. Ὄχι μία Οἰκονομία ποὺ παρουσιάζεται ὡς προϋπόθεση ὀρθῆς ἀποτείχισης.Ὄχι ἡ Οἰκονομία νὰ μετατραπεῖ σὲ Ἀκρίβεια, ὅπως διδάσκει ἡ ὁμάδα τοῦ π. Ζήση. 

Κι ἄλλη φορὰ τὸ γράψαμε: Ἐφαρμόστε σεῖς τὴν Ἀκρίβεια καὶ μετὰ κατὰ περίπτωση ἐφαρμόστε Οἰκονομία στοὺς πιστοὺς ποὺ βρίσκονται σὲ ἄγνοια, σύγχυση ἢ φοβοῦνται. Καὶ ἂς μὴν ξεχνοῦμε: Ὁ μ. Σεραφεὶμ καὶ ὁ κύκλος του τονίζουν κάθε τόσο ὅτι ἡ Ἀκρίβεια εἶναι τὸ σωστό, ἀλλὰ καταδικάζουν ὡς μή ὀρθῶς ἀποτειχισμένους, σχισματικούς, ἀκραίους κ.λ.π. ὅσους τηροῦν τὴν ἀκρίβεια αὐτή. 

Ἀλλὰ τοῦ ...ξέφυγε τοῦ μ. Σεραφεὶμ καὶ χρησιμοποίησε ἕνα παράδειγμα ἐναντίον τῆς θεωρίας τους. Εἶπε: «Ὁ ἅγιος Γαβριὴλ τῆς Γεωργίας λέει ...ὅτι αὐτὸς ποὺ εἶναι ὀρθόδοξος ὀρθὰ πιστὸς καὶ δὲν γνώριζε ὅτι ἐκεῖ ποὺ πάει νὰ μεταλάβει ὁ ἱερεὺς εἶναι αἱρετίζων, θὰ ἔχει ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μυστήρια αὐτοῦ τοῦ ἱερέως, ποὺ δὲν ἔχει καταδικαστεῖ. Αὐτὸ γιὰ τὴν πρώτη φορά». Ὁ Ἅγιος λοιπὸν ποὺ μᾶς φέρατε ὡς παράδειγμα, κάνει Οἰκονομία γιὰ μόνο ...«μία φορά»! Ἐσεῖς κάνετε Οἰκονομία γιὰ 6 χρόνια (γιὰ νὰ μετρήσουμε ἀπὸ τὴν Κολυμπάρια Σύνοδο) καὶ βάλε! 

Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Γαβριὴλ συνεχίζει ἐκεῖ ποὺ σταμάτησε τεχνηέντως ὁ μ. Σεραφείμ: «Ὅμως, ἂν ὁ ἱερέας κηρύττει λανθασμένα σὲ δογματικὰ θέματα, τότε ἀπομακρυνθεῖτε ἀπ' αὐτόν. Εἶναιἐχθρὸς καὶ προδότης» (ἐδῶ). Ποῦ μιλάει γιὰ Οἰκονομία ὁ Ἅγιος; Ἀντιθέτως διατηρεῖ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία. Μὲ τέτοιες λαθροχειρίες, πάτερ, στηρίζετε τὴν ἀντιπατερικὴ θεωρία σας;

Κι ἄλλη ταχυδακτυλουργία. Εἶπε ὁ μ. Σεραφείμ: «Μπορεῖ νὰ ἔχει κάνει ἕνα λάθος καὶ χρειάζεται τὴν δέουσα ἀπὸ κάποια Σύνοδοκαὶ κάποιο προϊστάμενό του ἐπίπληξη καὶ ἀνάλυση τοῦ θέματος». Ἐν μέσῳ αἱρέσεως περιμένει Σύνοδο Οἰκουμενιστικὴγιὰ «νὰ ἐπιπλήξει» ὅποιον ...δὲν ἀποτειχίζεται!!! Ἄν ὑπῆρχε τέτοια Σύνοδος δὲν θὰ χρειαζόταν ἡ ἀποτείχιση!

«Ἐπαινεῖται λοιπὸν ἡ ἀποτείχιση καὶ δὲν ἐπιβάλλεται, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὰ μυστήρια εἶναι ἔγκυρα». Τότε ἐσεῖς γιατί ἀποτειχιστήκατε καὶ μιλᾶτε γιὰ μαρτύριο, διωγμὸ καὶ ζητᾶτε ἐπαίνους καὶ ἀναγνώριση τους ἀγῶνος σας; Αὐτὸ ποὺ λέτε θὰ ἦταν καλὸ ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς θεωρίας σας, ἂν δὲν μᾶς δίδασκαν οἱ Ἅγιοι γιὰ μολυσμὸ κι ὅσα παραπάνω ἀναφέρθηκαν.

Συνεχίζει ὁ μ. Σεραφείμ: «...Καὶ βέβαια γίνεται διαχωρισμὸς μεταξὺ αὐτῶν ποὺ ὀρθοδοξοῦν καὶ μνημονεύουν κι αὐτῶν ποὺ εἶναι μὲ τὴν καρδιά τους μὲ τὴν αἵρεση. Λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι προτιμοῦμε νὰ μὴν ἐκκλησιαζόμαστε μὲ αὐτοὺς γιὰ νὰ ἐλεγχθοῦν... (ἅγιος Θ. Στουδίτης καὶ ἅγιος Μάρκος Εὐγενικός) καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ τὸ πρᾶγμα σὲ καταδίκη τους... 

Ὁ ἅγιος Γαβριὴλ τῆς Γεωργίας λέει ἀκριβῶς γιὰ τὶς καταστάσεις τῶν ἐσχάτων χρόνων ὅτι οἱ κληρικοὶ θὰ εἶναι αἱρετικοὶ οἱ περισσότεροι καὶ ὅτι θὰ διδάσκουν διεστραμμένα. Καὶ λέει ὅτι αὐτὸς ποὺ εἶναι ὀρθόδοξος ὀρθὰ πιστὸς καὶ δὲν γνώριζε ὅτι ἐκεῖ ποὺ πάει νὰ μεταλάβει ὁ ἱερεὺς εἶναι αἰρετίζων, θὰ ἔχει ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μυστήρια αὐτοῦ τοῦ ἱερέως, ποὺ δὲν ἔχει καταδικαστεῖ. Αὐτὸ γιὰ τὴν πρώτη φορά.

Καὶ τώρα στὸ φλέγον καὶ πάρα πολὺ μεγάλο θέμα τῆς Οἰκονομίας καὶ τῆς Ἀκριβείας. Ἡ Οἰκονομία τὴν ὁποία τηροῦμε αὐτὴ τὴν στιγμή, γιατί γίνεται; Γιὰ νὰ μὴν διακόψουμε τίς γέφυρες μὲ Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἐνδεχομένως σὲ κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον πολὺ σύντομα, ἢ ἴσως λίγο ἀργότερα, μέ το ρυθμὸ τῆς κατηφόρας ποὺ ἔχουν πάρει τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, θὰ ἀποφασίσουν νὰ κάνουν αὐτὸ τὸ ὁποῖο εἶναι ἐκκλησιαστικὰ δέον, νὰ διαχωρίσουν τὴν θέση τους καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι νὰ συγκροτηθοῦν Συνοδικὰ καὶ νὰ ὀργανωθοῦν διοικητικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἔναντι πλέον μιᾶς αἱρετικῆς διοικητικῆς καταστάσεως. Γιὰ νὰ διατηρηθοῦν αὐτὲς οἱ γέφυρες, πρέπει νὰ διατηρηθεῖ ἡ Οἰκονομία. 

Τὸ κριτήριο γι' αὐτοὺς ποὺ τηροῦν τὴν Ἀκρίβεια εἶναι τὸ ἑξῆς: Ἄν στὸ μέλλον οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ τώρα δὲν ἀποτειχίζονται, αποτειχἱστοὺν καὶ συγκροτήσουν Σύνοδο Ὀρθόδοξη καὶ ὀρθοτομήσουν, θὰ ἑνωθοῦν μὲ αὐτούς; Ἢ τὴν Ἀκρίβεια θὰ τὴν πᾶνε σὲ ἕνα ἄκρο καὶ θὰ ποῦν: Ἄ, ἀργήσατε, τώρα δὲν σᾶς ἀναγνωρίζουμε ἐμεῖς».

Ἀλήθεια, ποιός Ἅγιος δίδαξε αὐτὴ τὴν ἀντιπατερικὴ καὶ ἐξωφρενικὴ δικαιολογία-θεωρία; Ὅτι δηλαδὴ ἐμεῖς θὰ διατηροῦμε κοινωνία μὲ αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους μὲ τὴν ἐλπίδαὅτι αὐτοὶ «ἐνδεχομένως σὲ κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ἴσως» θὰ ἀποφασίσουν «νὰ διαχωρίσουν τὴν θέση τους καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι νὰ συγκροτηθοῦν Συνοδικά» ἐναντίον τῆς αἱρέσεως;Οὔτε ὁ Ἅγιος Γαβριήλ, ὅπως εἴδαμε, δίδαξε κάτι τέτοιο, οὔτεκανεὶς ἄλλος. Μὲ αὐτὴ τὴν θεωρία ἀπέτρεψαν τὴν ἀποτείχιση οἱ τῆς Γατζέας καὶ μιλοῦσαν (τὸ 2008) γιὰ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποιοι Ἐπίσκοποι εὐσεβεῖς θὰ αποτειχιστοῦν. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ τὸ ὄνομα τοῦ «λέοντος» Ἐπισκόπου Σεραφεὶμ Πειραιῶς, παρότι μὲ δημοσιεύματα εἶχε ἀποδειχθεῖ τὸ διπρόσωπο τοῦ ἀνδρός. Θὰ ἐπαναλάβω πώς, ἂν οἱ πατέρες τῆς Γατζέας ἀκολουθοῦσαν τὴν πρακτικὴ τῶν Ἁγίων, διακόπτοντες τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν, θὰ συσπειρώνατε τοὺς πιστοὺς καὶ θὰ ἀποτρεπόταν ἡ διεξαγωγὴ τῆς Κολυμπάριας Συνόδου (ἴσως καὶ ἄλλων γεωπολιτικῶν γεγονότων ποὺ συνδέονται μὲ αὐτὴ στὰ Νεοταξικὰ σχέδια, τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος τοῖς ἀγωνιζομένοις).

Ἡ ἐλπίδα αὐτὴ λοιπόν, νὰ μένουμε σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση καὶ νὰ περιμένουμε μήπως «ἐνδεχομένως σὲ κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ἴσως» θὰ ἀποφασίσουν «νὰ διαχωρίσουν τὴν θέση τους καὶ ὡς Ὀρθόδοξοι» εἶναι «βούτυρο στὸ ψωμὶ» τῶν Οἰκουμενιστῶν ἀλλὰ καὶ ὅσων ἀντιοικουμενιστῶν διστάζουν ἢ φοβοῦνται τὶς συνέπειες τῆς ἀποτειχίσεως.

Καὶ κάτι σημαντικὸ ὅσον ἀφορᾶ τὸ καθόλου ἀγαθὸ ἐπιχείρημα τοῦ μ. Σεραφείμ. Αὐτοὶ οἱ Ἐπίσκοποι, ὅταν διακόψουν τὸ μνημόσυνο τῶν Οἰκουμενιστῶν, θὰ γίνουν φυσικὰ δεκτοὶ μὲ χαρὰ ἀπὸ τοὺς ἀποτειχισμένους, ὅπως γινόταν πάντα στὴν Ἐκκλησία. Ἐξάλλου πόσοι ἀποτειχιστήκαμε ἐγκαίρως, ὥστε νὰ μὴν ἀποδεχτοῦμε τὴν ἀποτείχιση ἀδελφῶν; Ποιό ἄλλο σκοπὸ ἐξυπηρετοῦν λοιπὸν οἱ «γέφυρες», παρὰ νὰ ἀναστείλουν ἢ νὰ ἐπιβραδύνουν τὴν ἀποτείχιση; [Ἄν γνωρίζει κάποιους «καθαροὺς» ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν τοὺς νεοαποτειχισμένους, ἂς τοὺς ὀνοματίσει γιὰ νὰ μὴν σπιλώνει ὅλους τοὺς ἀποτειχισμένους ..."πλὴν Λακεδαιμονίων"!].

Ὁ μ. Σεραφεὶμ ἔχει μελετήσει τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη. Νὰ τοῦ θυμίσουμε τὰ ἀντίθετα αὐτοῦ ποὺ διδάσκει ὁ Ἅγιος γιὰ τὸ θέμα στὴν ὑποσημείωση (2).

Τέλος, ἐνῶ προηγουμένως προβάλλει τὴ γνώμη τοῦ ἁγίου Γαβριὴλ τῆς Γεωργίας «ὅτι οἱ κληρικοὶ τῶν ἐσχάτων χρόνων θὰ εἶναι αἱρετικοὶ οἱ περισσότεροι», ἐδῶ γιὰ νὰ στηρίξει τὴν θεωρία του, λέγει τὸ ἀντίθετο:

«Λοιπόν, κρατᾶμε τὶς γέφυρες ἢ ὄχι;... Κάποια στιγμὴ τὸ μεγάλοσῶμα τῶν Ὀρθοδόξων, ἔστω κι ἂν αὐτὴ τὴ στιγμὴ μνημονεύουν αἱρετίζοντες, θὰ ἀναγνωρίσει τὴν ἀλήθεια καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι σὲ κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους. Νὰ διατηρήσουμε τὶς γέφυρες, παρακαλῶ, μὲ αὐτούς».

Τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων Πατέρων περὶ τῆς ἀποφυγῆς ἐκείνων ποὺ κακοδοξοῦν εἶναι σαφές. Ἡ νόσος καὶ ὁ μολυσμὸς τῆς αἱρέσεως δὲν κάνει διακρίσεις, ἀλλὰ ἀντίθετα ἡ μέχρι τὴν καταδίκη της περίοδο εἶναι περισσότερο ἐπικίνδυνη, ἐφ' ὅσον δὲν ἔχουν ἐπισήμως καταδικασθεῖ καὶ ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια οἱ αἱρετίζοντες. «Ταῦτα ὁ τοῦ Θεοῦ θεράπων Νικηφόρος… παρεκάλει τῇ ζύμῃ μὴ συμφύρεσθαι τῶν αἱρετιζόντων, ἀπέτρεπεν ὡς ἰὸν καὶ ὡς κύημα ἐχιδνῶν τὰ τῆς διδασκαλίας αὐτῶν ἀλλόφυλα προφεύγειν ἀμβλώματα. "οὐ γάρ", ἔλεγε, "σωματικὸν ἐπάγουσι μώλωπα φαρμάκοις ἰατρικῆς ὑπείκειν δυνάμενον· τοῖς τῆς ψυχῆς δὲ μυχοῖς ἐνιεῖσι τὸν κίνδυνον, τὴν ἐξ ἐπιπολῆς ἀναινόμενα μότωσιν…"» (Βίος ἁγίου Νικηφόρου Κων/πόλεως, ὑπὸ Ἰγνατίου, p. 166, l. 27 - p 167, l. 7).

‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒ 

(*) Δυὸ βασικὲς δικαιολογίες, νομίζω, θὰ μποροῦσαν νὰ διατυπωθοῦν ἐδῶ:

Ἡ ἄγνοιά μας γιὰ τὸ θέμα (μεγάλη εὐθύνη γι' αὐτὸ ἔχουν κυρίως οἱ Ποιμένες) καὶ ἡ συναίσθηση ὅτι ὁ σύνδεσμος μὲ τὶς «τοῦ κόσμου πραγματεῖες», μᾶς δυσκολεύουν νὰ κακοπαθήσουμε γιὰ τὸν Χριστό, νὰ ἀπομονωθοῦμε, νὰ στερηθοῦμε τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες ‒αὐτὲς ποὺ τελοῦνται ἀπὸ ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦν μὲ Οἰκουμενιστές‒ ἡ συναίσθηση δηλαδὴ ὅτι δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι γι' αὐτὸ τὸ ἀγώνισμα.

Αὐτὸ ὅμως δὲν μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ χαρακτηρίσουμε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς πράξη δυνητική. Ὀφείλουμε νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἁγιοπατερικῆς ἀποτείχισης καὶ τὴν δυσκολία ἐφαρμογῆς της. Αὐτὴ ἡ ταπεινὴ τοποθέτηση μᾶς κάνει εἰλικρινεῖς ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.

Υποσημείωση (1): 

Ὁ ἅγιος Νικόδημος σχολιάζων το 2Τιμ. 2, 17 «Καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει», γράφει: «Οἱ τῶν αἱρετικῶν λόγοι βλάπτουσι καὶ διαφθείρουσι τὸ περισσότερον μέρος τῆς εὐσεβείας, ὡσὰν ἡ γάγγραινακαὶ εἶναι ἀδιόρθωτοι· γάγγραινα δὲ εἶναι ἕνα πάθος καὶ μία πληγή, ὅπου προξενεῖ σαπήλαν εἰς τὸ σῶμα…, καὶ κατατρώγει τὰ ὑγιεινὰ μέρη τοῦ σώματος». Καὶ «τῶν αἱρετικῶν ἡ κακοδοξία, πάντοτε πηγαίνει εἰς τὸ χειρότερον καὶ γίνεται μεγαλυτέρα πληγή… Διὰ τοῦτο πρέπουν νὰ ἀποφεύγουν οἱ Χριστιανοὶ τούτους καὶ πάντας τοὺς αἱρετικοὺς ὡσὰν λοιμοὺς καὶ πανούκλας, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ μὲ αὐτούς… ἀπωλεσθοῦν· διὰ τοῦτο παραγγέλει ὁ Σολομών· “ἔκβαλε ἐκ συνεδρίου λοιμόν”…, καὶ ὁ Δαβὶδ ὁ πατήρ του, μακαρίζει ἐκεῖνον τὸν ἄνθρωπον, ὁποῦ δὲν ἐκάθισε μαζὶ μὲ τοὺς λοιμούς· ”μακάριος ἀνήρ, ὃς ἐπὶ καθέδρα λοιμῶν οὐκ ἐκάθισε” (Ψαλμ. α΄ 1)».

Ἡ Ἑβδομη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος (787) στὸν δογματικὸ Ὅρο της, μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Τοὺς οὖν τολμῶντας ἑτέρως φρονεῖν ἢ διδάσκειν ἢ κατὰ τοὺς ἐναγεῖς αἱρετικοὺς τὰς ἐκκλησιαστικὰς παραδόσεις ἀθετεῖν καὶ καινοτομίαν τινα ἐπινοεῖν ἢ ἀποβάλλεσθαι τί ἐκ τῶν ἀνατεθειμένων τῇ ἐκκλησίᾳ εὐαγγέλιον ἢ τύπον τοῦ σταυροῦ ἢ εἰκονικὴν ἀναζωγράφησιν ἢ ἅγιον λείψανον μάρτυρος, ἢ ἐπεινοεῖν σκολιῶς καὶ πανούργως πρὸς τὸ ἀνατρέψαι ἔν τι τῶν ἐνθέσμων παραδόσεων τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἔτι γε μὴν ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἢ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις, ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἢ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάττομεν, μονάζοντας δὲ ἢ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι».

Ὁ Μ. Ἀθανάσιος διδάσκει ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἔχετε ἐπικοινωνία καὶ συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, γιατὶ ὅσοι ἐσᾶς βλέπουν τοὺς Ὀρθοδόξους νὰ συγκεντρώνεστε καὶ νὰ ἐπικοινωνεῖτε ἄνετα μαζί τους, θὰ ἀποκομίσουν τὴν ἐντύπωση ὅτι τοῦτο εἶναι ἀκίνδυνο καὶ θὰ κάνουν κι αὐτοὶ τὸ ἴδιο, καὶ ἔτσι, θὰ περιπέσουν στὸ βόρβορο τῆς αἱρετικῆς ἀσεβείας: «τινές δέ εἰσιν οἱ διαβεβαιοῦντες μὲν τὰ Ἀρείου μὴ φρονεῖν, συγκαταβαίνοντες δέ, καὶ μετ’ αὐτῶν εὐχόμενοι ἐπὶ τὸ αὐτό... Ὅταν γάρ τινες ὑμᾶς τοὺς ἐν Χριστῷ πιστοὺς θεωρήσαντες μετ’ αὐτῶν συνερχομένους καὶ κοινωνοῦντας, πάντως ὑπονοήσαντες ἀδιάφορονεἶναι τὸ τοιοῦτον, εἰς τὸν τῆς ἀσεβείας ἐμπεσοῦνται βόρβορον».

Καὶ παρακάτω γράφει: Γιὰ νὰ μὴ συμβεῖ αὐτό, νὰ ἀποφεύγετε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπικοινωνία μὲ ὅσους φανερὰ συμμερίζονται καὶ πιστεύουν τὰ ἀσεβῆ δόγματα τοῦ Ἀρείου, ἐκείνους δὲ ποὺ νομίζουν ὅτι δὲν ἔχουν ἀποδεχτεῖ τὴν ἀρειανικὴ διδασκαλία, ἀλλ’ ὅμως ἐπικοινωνοῦν μετὰ τῶν αἱρετικῶν ἀρειανῶν, ἀπ’ αὐτοὺς ἀρχικὰ να φυλάγεσθε. Καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐμεῖς ποὺ ὀρθοφρονοῦμε, πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, μὲ ἐκείνους, τῶν ὁποίων τὸ φρόνημα ὡς κακόδοξο ἀπορρίπτουμε. «Ἵν’ οὖν μὴ τοῦτο γένηται, θελήσατε …τοὺς μὲν φανερῶς φρονοῦντας τὰ τῆς ἀσεβείας ἀποστρέφεσθαι, τοὺς δὲ νομίζοντας τὰ Ἀρείου μὴ φρονεῖν, κοινωνοῦντας δὲ μετὰ τῶν ἀσεβῶν φυλάττεσθαι· καὶ μάλιστα ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν».

Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός: «Πέπεισμαι γάρ ἀκριβῶς» γράφει, «ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου (τοῦ ἑνωτικοῦ πατριάρχου) καί τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, καί ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καί τοῖς ἁγίοις πατράσι τοῖς θεολόγοις τῆς Ἐκκλησίας» (Ν. Βασιλειάδη, Ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός καί ἡ ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, σελ. 201).

Καὶ ἐν συνεχείᾳ: Ἐὰν λοιπόν, κάποιος, ἀπὸ τὴν μία μεριὰ προσποιεῖται ὅτι ἀποδέχεται καὶ ὁμολογεῖ τὴν ὀρθὴ πίστη, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅμως, ἐπικοινωνεῖ φανερὰ μὲ τοὺς ἀρειανούς, αὐτὸν νὰ τὸν προτρέψετε νὰ σταματήσει αὐτὴν τὴν διπλοπρόσωπη συνήθεια. Καὶ ἐὰν μὲν ἀκούσει τὴν προτροπή σας καὶ τὸ ὑποσχεθεῖ, νὰ τὸν ἔχετε σὰν ἀδελφό· ἐὰν ὅμως, ἐπιμένει σ’ αὐτὴ τὴν ἀσεβῆ συμπεριφορά του, καὶ μὲ ἐριστικότητα ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπὲρ τῶν θέσεών του, ἀφῆστε τον καὶ ἀπομακρυνθεῖτε ἀπ’ αὐτόν. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον συμπεριφερόμενοι, ἐσεῖς μὲν θὰ διατηρήσετε καθαρὴ τὴν πιστή, καὶ ἐκεῖνοι, βλέποντας τὴν στάση σας θὰ ὠφεληθούν, γιατὶ θὰ φοβηθοῦν μήπως θεωρηθοῦν ὡς ἀσεβεῖς καὶ ὡς ἔχοντες τὰ αὐτὰ φρονήματα μὲ τοὺς αἱρετικούς: «Εἰ δέ τις προσποιεῖται μὲν ὁμολογεῖν ὀρθὴν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις, τὸν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονείκως ἐπιμένῃ, τὸν τοιοῦτον παραιτεῖσθε. Οὕτω γὰρ διατελοῦντες καθαρὰν τὴν πίστιν διατηρήσετε· κακεῖνοι βλέποντες ὑμᾶς ὠφεληθήσονται, φοβηθέντες μὴ ἄρα ὡς ἀσεβεῖς καὶ τὰ ἐκείνων φρονοῦντες νομισθῶσιν».

Ἐφραὶμ ὁ Σῦρος: «Μὴ συμφιλιάζῃς αἱρετικοῖς, ἵνα μὴ συγκοινωνήσῃς τῇ κοινωνίᾳ αὐτῶν· ὅτι γάρ, καθὼς εἶπεν ὁ Κύριος, οὐκ ἔχουσιν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, οὐδὲ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, οὐδὲ ἐν τῷ μέλλοντι· δηλονότι οὐδὲ οἱ συμμιαινόμενοι αὐτοῖς· ἕκαστος γὰρ θερίσει ὃ ἔσπειρε» (Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, Περὶ μετανοίας καὶ κατανύξεως). 

Οἱ αἱρετικοὶ «γράφουσιν…, πρὸς ἀπάτην τῶν ἀνθρώπων, ἵνα…ἔχωσι χώραν ἐπεκτεῖναι τὴν αἵρεσιν, ὡς γάγγραιναν, ἔχουσαν νομὴν πανταχοῦ» (Μ. Ἀθανασίου, Ἐπιστολή πρὸς Ἐπισκόπους Αἰγύπτου καὶ Λιβύης, Κατὰ Ἀρειανῶν). «Οἷς τὸ μνημόσυνον καὶ ἡ κοινωνία ἀπωλείας πρόξενα, τούτοις ἡ παῦσις καὶ ἡ διάστασις γίνεται σωτηρίας ὑπόθεσις». (Ἰωσὴφ Βρυέννιος) 

Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, μᾶς διδάσκει τό ἴδιο: Εἶναι«ἑνωμένος μὲ τὸν Θεόν» ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπό ὅσους κοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς. Γράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος: Ὁ κανονικός τότε πατριάρχης Καλέκας (ὅπως ὁ Βαρθολομαῖος σήμερα), ἐπειδή διαστρέφει τὸν Τόμον τῆς Ἐκκλησίας «εἶναι ἀποκεκομμένος ἀπὸ ὁλόκληρον τὸ πλήρωμα τῶν ὀρθοδόξων». Διὰ τοῦτο «εἶναι ἀδύνατον νὰ εὑρίσκεται μεταξὺ τῶν εὐσεβῶν ὁ μὴ ἀποχωρισμένος ἀπὸ αὐτόν, ἐνῶ ὅποιος διὰ τοὺς λόγους τούτους εἶναι ἀποχωρισμένος ἀπὸ αὐτὸν ἀνήκει πράγματι εἰς τὸν κατάλογον τῶν Χριστιανῶν καὶ εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεὸν κατὰ τὴν εὐσεβῆ πίστιν» (Χρήστου Π., Γρ. Παλαμᾶ, Ἔργα 3, Πατερικαὶ Ἐκδόσεις “Γρ. ὁ Παλαμᾶς”, σελ. 693).

Ὁ Μ. Βασίλειος τονίζει, πὼς πράγματι, ἡ μεγαλύτερη βλάβη προέρχεται ὄχι τόσο ἀπὸ κάποιες ἁμαρτίες ἠθικῆς ὑφῆς, ὅσο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τῆς αἱρέσεως, τῆς κατὰ πρόσωπον δηλαδὴ ἐναντιώσεως πρὸς τὸν Θεὸν τῶν κακοδοξούντων: «Εἰ δὲ ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς ἠθικοῖς σφαλλομένων τοσαύτη ἐστὶν ἡ βλάβη, τί χρὴ λέγειν περὶ τῶν περὶ Θεοῦ κακοδοξούντων, οὓς ἡ κακοδοξία οὐδὲ ἐν τοῖς ἄλλοις ὑγιαίνειν ἐᾷ, παραδιδομένους ἅπαξ δι’ αὐτὴν τοῖς τῆς ἀτιμίας πάθεσιν;» (Μ. Βασιλείου, Ὅροι κατ’ Ἐπιτομήν, Ἐρώτησις κʹ).

Ἀλλά καί στήν «Ἐπιστολή ἁγιορειτῶν πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ τόν Παλαιολόγον» διαβάζουμε: «πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων”. καὶ ὁ Θεὸς τοῦτο ἐσήμανεν οὕτως εἰπών· “ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου, καὶ ἐβεβήλουν τὰ ἅγιά μου”· πῶς; ὅτι βεβήλοις καὶ ὁσίοις οὐ διέστελλον, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά (Ἰεζεκιήλ 22,26)».

«Ἡ ἐξωτερικὴ ἀκοινωνησία προστατεύει ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἀλλοτριότητα». (Ἁγίου Νεκτάριου Αἰγίνης, Περὶ σχέσεως μὲ αἱρετικοὺς, ἔκδ. Παναγόπουλος)

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς εἶναι διαφωτιστικὸς ὡς πρὸς αὐτὸ τὸ σημεῖο: «Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίαι, ἐπειδὴ νόμος αὐτὸς φιλίας, δι’ ὁμοιότητος πεφυκέναι τοῖς συναπτομένοις ἐγγίνεσθαι. Ὡς γὰρ ἐν τοῖς νοσοποιοῖς χωρίοις, ὁ κατὰ μέρος ἀναπεμπόμενος ἀήρ, λανθάνουσαν νόσον τοῖς ἐνδιαιτωμένοις ἐναποτίθεται, οὕτως ἡ πρὸς τοὺς φαύλους συνήθεια μεγάλα κακὰ ταῖς ψυχαῖς ἐναφίησιν, κἂν τὴν παραυτίκα αἴσθησιν τὸ βλαβερὸν διαφεύγῃ. Φασὶ τὸν λοιμὸν οἱ περὶ ταῦτα δεινοί, ἐπειδὰν ἑνὸς ἀνθρώπου, ἢ κτήνους ἅψηται, κατανέμεσθαι ἐπὶ πάντας τοὺς ἐγγίζοντας. Φύσιν γὰρ εἶναι τῆς νόσου ταύτης, τὸ ἐξ ἀλλήλων πάντας ἀναπιμπλάναι τῆς ἀρρωστίας. Τοιοῦτοι δή τινές εἰσι καὶ οἱ ἐργάται τῆς ἀδικίας. Ἄλλος γὰρ ἄλλῳ τῆς νόσου μεταδιδόντες, συννοσοῦσιν ἀλλήλοις καὶ συναπόλλυνται. Φεῦγε τὰς μιμήσεις τῶν κατεγνωσμένων. Ρᾷον κακίας μεταλαβεῖν, ἢ ἀρετῆς μεταδοῦναι· ἐπεὶ καὶ νόσου μετασχεῖν μᾶλλον ἢ ὑγείαν χαρίσασθαι» (Δαμασκηνοῦ Ἰω., Εἰς τὰ ἱερὰ παράλληλα, Τίτλ. ιζʹ, P.G. 96, 353C).

«Διττὸς ἐν ἡμῖν ὁ μολυσμός, ὦ Παλλάδιε, σαρκός τε καὶ πνεύματος. Καὶ κατασπιλοῖ μὲν τὴν σάρκα τὰ ταύτης ἔκτοπά τε καὶ ἀνόσια πάθη, ψυχήν τε καὶ νοῦν· μάλιστα μὲν οὖν τῶν ἄλλων ἡ ἐξ ὀρθότητος τῆς δογματικῆς ἐπὶ τὰ χείρω παραφορά, καὶ τῆς ὑγιοῦς πίστεως ἡ παραφθορά· καὶ προσέτι δὲ δόλοι καὶ ἀπάται, ψευδορκίαι, ψιθυρισμοί, φυσιώσεις, ἔριδες, ζῆλοι… καὶ ἰσομοιροῦσαν ἔχει τὴν ἐπὶ φαυλότητα καταβοήν» (Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Περὶ τῆς ἐν Πνεύματι καὶ Ἀλήθεια Προσκυνήσεως καὶ Λατρείας, Λόγος Πεντεκαιδέκατος, V. 68, p. 989, l. 37-46.

«Οἱ μὲν αἱρετικοὶ τέλεον περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δὲ εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεμποτίσθηκαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, 1116A).

Ὁ Μ. Βασίλειος λέγει ὅτι ὁ συμφυρμὸς μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἡ ἀδιαφορία στὰ θέματα ἐπικοινωνίας μαζί τους «μᾶς στερεῖ τὴν παρρησία ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ»: «Διὰ τοῦτο παρακαλοῦμεν …νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀφοῦ γνωρίζετε ὅτι ἡ εἰς αὐτὰ ἀδιαφορία μᾶς στερεῖ τὴν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ» (Οὐρβικίῳ μονάζοντι, ἐπιστ. σξβ΄).

Περισσότερα ἐδῶ:

Υποσημείωση (2)

«Διά τί γάρ ὁμολογῶν οὐ φεύγει τήν ἀπώλειαν, διαστέλλων ἑαυτόν τῆς αἱρέσεως, ἵνα μένῃ παρά Θεῷ ἐπίσκοπος; καί εἰσίν αὐτοῦ δεκταί αἱ χειροτονίαι αὐτίκα. Ἤ διά τί προκειμένης τῆς αἱρέσεως εἰς χειροτονίαν ὁ ἡγούμενος προήγαγε τούς ἀδελφούς αἱρετικήν; ἄν οὖν ὁ χειροτονήσας ὤρθωσεν, ἦν αὐτοῖς εὐθύς ἱερουργεῖν ὄντος δέ ἐν τῇ αἱρέσει διά τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν αἱρετικόν, κἄν τό φρόνημα λέγοι ἔχειν ὑγιές· οὐχ οἷόν τε οὕς χειροτονεῖ τῇ ἀληθείᾳ εἶναι λειτουργούς Θεοῦ.(P.G.99,1056/57)

«Ταῦτα οὖν σύν τῇ προσηγορίᾳ ἀναγκαῖον ἐνόμισα ὑπομνῆσαι τήν πατρωσύνην σου, ὅπως εἰδυῖα ὅτι αἵρεσις, φεύγῃ τήν αἵρεσιν, ἤγουν τούς αἱρετικούς, τοῦ μήτε κοινωνεῖν αὐτοῖς μήτε ἀναφέρειν ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ αὐτῆς μονῇ ἐπί τῆς θείας λειτουργίας˙ ὅτι μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτοῖς μέχρι καί ἑστιάσεως...

Ἐπεί δέ ἐξῆλθεν εἰς προῦπτον ἡ αἱρετική ἀσέβεια διά συνόδου εἰς τοὐμφανές, δεῖ ἄρτι καί τήν σήν εὐλάβειαν σύν πᾶσιν ὀρθοδόξοις παρρησιάζεσθαι διά τοῦ μή κοινωνεῖν τοῖς κακοδόξοις μηδέ ἀναφέρειν τινά τῶν ἐν τῇ μοιχοσυνόδῳ εὑρεθέντων ἤ ὁμοφρονούντων αὑτῇ...

Ἐχθρούς γάρ θεοῦ ὁ Χρυσόστομος οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο... ἔφης δέ μοι ὅτι δέδοικας εἰπεῖν τῷ πρεσβυτέρῳ σου μὴ ἀναφέρειν τὸν αἱρεσιάρχην. καὶ τί περὶ τούτου εἰπεῖν σοι τὸ παρὸν οὐ καθορῶ, πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν, κἂν ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων». (ΛΘ Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ P.G. 99, 1048D). 

«Εἰ δὲ διακρίνεται αὖ πάλιν δι' αἵρεσιν, τοῦτο ἀναγκαῖον τὸ γὰρ κοινωνεῖν παρὰ αἱρετικοῦ ἢ προφανοῦς διαβεβλημένου κατὰ τὸν βίον ἀλλοτριοῖ θεοῦ καὶ προσοικειοῖ τῷ διαβόλῳ.

Διά τί γάρ ὁμολογῶν οὐ φεύγει τήν ἀπώλειαν, διαστέλλων ἑαυτόν τῆς αἱρέσεως, ἵνα μένῃ παρά Θεῷ ἐπίσκοπος; (P.G. 99, 1056D). 



ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ (ΚΡΙΤΙΚΗ) ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ «Για την αλλοίωση του 15ου Κανόνα της Α-Β Συνόδου» (Σε μελέτη του κ. Ευαγγέλου Λέκκου – τ. Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας)

Στο βιβλίο «Μέγας Φώτιος» που έγραψε ο κ. Ευάγγελος Λέκκος (εκδ. Σαΐτης), στο πλαίσιο αφιερώματος (Βίος και Έργο – συγγράματα και απάνθισμα κειμένων του Μ. Φωτίου), στη σελ. 34 διαβάζουμε, ως «ερμηνεία» του ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου: «καθαιρούνται οι κληρικοί που παύουν να μνημονεύουν το όνομα του επισκόπου τους, αν αυτός τύχει και κατηγορηθεί, προτού εκδοθεί οριστική σε βάρος του συνοδική απόφαση, ενώ οι μοναχοί και λαϊκοί αφορίζονται∙ το ίδιο ισχύει και για τους επισκόπους που αποσχίζονται από τους οικείους μητροπολίτες, αλλά και για τους μητροπολίτες σε σχέση με τους πατριάρχες».

Απουσιάζει – παραλείπεται η συνολική εκκλησιολογική – κανονική εποπτεία του Κανόνα από τον κ. Ευάγγελο Λέκκο.

Η εκκλησιολογική εστίασή του αφορά το πρώτο τμήμα του Ι. Κανόνος, όπου οι πιστοί (παλαιότερα) διέκοπταν την κοινωνία με τους επισκόπους τους για λόγους μη δογματικούς, αλλά «δια εγκλήματα τινά, πορνείαν θετέον, ιεροσυλίαν και άλλα» (Βλέπε ερμηνεία του Ι. Πηδαλίου).

Παρέλειψε (;) ο κ. Λέκκος το δεύτερο ουσιώδες τμήμα του 15ου Κανόνα, που ομιλεί «περί αιρέσεων».

Πήρε έναν Κανόνα (ΙΕ΄) με μέγιστο εκκλησιολογικό – θεολογικό βεληνεκές, αφαίρεσε το τμήμα του Κανόνα που αφορά τις αιρέσεις και τους αιρετικούς ποιμένες – επισκόπους και τον οριοθέτησε (τον Κανόνα) επί ενός στενότερου εκκλησιολογικού πεδίου, που εξυπηρετεί τους οικουμενιστές (εξ ορθοδόξων) επισκόπους.

Στην ερμηνεία του Πηδαλίου, διαβάζουμε: «Εάν δε οι ρηθέντες πρόεδροι είναι αιρετικοί, και την αίρεσιν αυτών κηρύττουσι παρρησία, και δια τούτο χωρίζονται οι εις αυτούς υποκείμενοι, και προ του να γένη ακόμη συνοδική κρίσις περί της αιρέσεως ταύτης, οι χωριζόμενοι αυτοί, όχι μόνον δια τον χωρισμόν δεν καταδικάζονται αλλά και τιμής της πρεπούσης, ως ορθόδοξοι, είναι άξιοι, επειδή, όχι σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτόν, αλλά μάλλον ηλευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδεπισκόπων αυτών. Όρα και τον λα΄ Αποστολικόν».

Το δεύτερο αυτό τμήμα του ΙΕ΄ Κανόνος (περί αιρετικών επισκόπων) αποτελεί, κ. Λέκκο, φραγή πνευματική στην ποικιλόμορφη «Δυνητική» καλλιέργεια του πληρώματος και στις διαστροφές του Κανόνα υπό των οικουμενιστών επισκόπων, κληρικών, λαϊκών και μοναχών.

Δεν εννοήσατε ότι, το δεύτερο αυτό τμήμα, φανερώνει την διαχρονική ποιμαντική καθοδήγηση της Α- Β Συνόδου στο ορθόδοξο πλήρωμα ενώ, ταυτόχρονα, θεμελιώνει (και συνοδικά) την Αποτείχιση, ως το αναδυόμενο αποτελεσματικό μέσο κατά της αιρετικής «ορθολογικότητας»;

Δυστυχώς, τα χρόνια που πέρασαν άφησαν νωπά τα σημάδια της πιο ωμής, πιο ακραίας επίδρασης της «ποιμαντικής» εξουσίας στο λόγο – νόημα και την συνοδική εικόνα του Ι. Κανόνος, ως «Δυνητικού» δηλ. και όχι υποχρεωτικού.

Δεν εφαρμόσθηκε ο 15ος Κανόνας (απ’ αρχής) έναντι του οικουμενισμού, γι’ αυτό και μεγάλωσε η αίρεση από δεκαετία σε δεκαετία, ως ποτάμι που θέλει να πνίξει την Ορθοδοξία. Ένα ποτάμι θολό, που αδυνατεί να καθρεφτίσει την πραγματικότητα – ιερότητα της Εκκλησίας.

Από μια αξιόλογη εργασία παραθέτω (δανείζομαι) το νόημα της Αποτειχίσεως: «Αποτείχιση είναι η απομάκρυνση από κάτι νόθο, επιβλαβές και ξένο προς την υγιή Πίστη της Εκκλησίας. Είναι το (πνευματικό) τείχος που σηκώνει ο πιστός ώστε να περιφρουρήσει την Ορθόδοξη Πίστη και να προφυλαχθεί ο ίδιος από την πλάνη των αιρετικών παραμένοντας μέσα στην διαχρονική Αποστολική Εκκλησία και ταυτόχρονα το μέσο πίεσης που χρησιμοποιεί ώστε να δρομολογηθεί σύνοδος που θα καταδικάσει τους αιρετικούς. Η αποτείχιση επιτελείται δια της διακοπής μνημονεύσεως του αιρετικού επισκόπου».

Να θυμηθούμε, κ. Λέκκο, τον Άγιο Γενάδιο Σχολάριο, που τόνισε: «η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τέλεια υποταγή στους γνήσιους ποιμένες εκφράζεται με το μνημόσυνο (μνημόνευση)». Αυτή ακριβώς η μνημόνευση του επισκόπου στη Θεία Λειτουργία δηλώνει, δίκην συγχρόνου «Υπευθύνου δηλώσεως», ότι υπάρχει ταυτότητα Πίστεως επισκόπου και λαού, γι’ αυτό όταν ο επίσκοπος είναι αιρετικός δηλώνει (η μνημόνευση) και συμμετοχή στην αίρεση.

Η διαλεκτική του Ι. Κανόνα στην εφαρμογή του προϋποθέτει μια διπολικότητα, δυο στοιχεία, που συμβαδίζουν συνήθως, δηλ.:

Α) Η αίρεση να είναι «κατεγνωσμένη» και Β) Ο επίσκοπος να κηρύττει τις αιρετικές του απόψεις δημοσία και «γυμνή τη κεφαλή».

Στη σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα, κ. Λέκκο, αυτά τα δυο στοιχεία υφίστανται και έχουν επισημανθεί από γνήσιους Ορθοδόξους ποιμένες εδώ και πολλά χρόνια.

Η παραγνώριση αυτών των δύο προϋποθέσεων χαρακτηρίζει τα σημερινά ρεύματα της «Δυνητικής» ερμηνείας του Κανόνος, δυστυχώς!

Ο οικουμενισμός δεν έχει χαλιναγωγηθεί, διότι οι «ορθόδοξοι» που βλέπουν προαιρετική την εφαρμογή του 15ου Κανόνα, συμπλέουν με τους αιρετικούς επισκόπους.

Συμπερασματικά θα λέγαμε, ότι η αναφορά του κ. Λέκκου στον 15ο Κανόνα διαμορφώθηκε – εκδιπλώθηκε ως αυτοαναφορικότητα, νομικά, μα όχι Πατερικά. Σύγχρονες ερμηνευτικές Πατερικές προσεγγίσεις του Κανόνα υπάρχουν σε μελέτες Μοναχών, Ιερομονάχων, όπως του π. Ευθυμίου Τρικαμηνά και στο τηλεγράφημα του π. Αυγουστίνου Καντιώτη (προς Ι. Σύνοδο, 30-3-70), όπου γράφει:

«Ιεράρχαι, διαμαρτυρηθέντες ή και παύσαντες μνημόσυνο Πατριάρχου (Αθηναγόρα), όχι μόνο απαλλάσονται ευθύνης, αλλ’ είναι άξιοι επαίνου, ως ορθώς ερμηνεύοντες και εφαρμόζοντες τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, του οποίου η ισχύς Κανονικώς παραμένει ακλόνητος»

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ




π. Σπυρίδων Μπέϊλυ. Π ρ ο φ η τ ε ί α καί Αντίχριστος. ('β ί ν τ ε ο')


Γινόμαστε μάρτυρες της διολίσθησης σε μία ενιαία παγκόσμια κουλτούρα. Σε έναν κόσμο όπου οι αξίες, οι νόμοι, οι συμφωνίες που υπογράφονται, υπερβαίνουν τις αποφάσεις των εθνικών κυβερνήσεων. 

Υπερβαίνουν τις επιθυμίες, τις παραδόσεις, τις πεποιθήσεις των λαών των εθνικών κρατών, του οποιουδήποτε έθνους.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι η περίπτωση της Ουγγαρίας, η οποία αντιστάθηκε στην επιβολή της ατζέντας ΛΟΑΤΚΙ στο εσωτερικό της. 

Δεν ήθελε αυτό που αποκαλείται γάμος ομοφιλοφύλων. 

Η ΕΕ, έσυρε την Ουγγαρία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. 

Η ΕΕ, απέσυρε την χρηματοδότηση για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην Ουγγαρία για να την αναγκάσει να δεχθεί αυτό το κομμάτι της ομοφυλοφιλικής ατζέντας. 

Αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.

Η υποβόσκουσα αυτή διολίσθηση σε μία ενιαία κουλτούρα είναι σκόπιμη επιβολή της φιλοσοφίας και των πεποιθήσεων εκείνων που έχουν τον έλεγχο της εξουσίας, του πλούτου και της επιρροής σε όλον τον πλανήτη.

Όλες οι επαναστάσεις, όλα τα μεγάλα κοινωνικά κινήματα μέσα στην ιστορία είχαν έναν εκφραστή, κάποιον που προσωποποιούσε τις πεποιθήσεις, τις φιλοσοφίες αυτού του κινήματος. 

Σκεφτόμαστε τον Ναπολέοντα στην Γαλλική Επανάσταση. 

Σκεφτόμαστε τον Χίτλερ στην Γερμανία την δεκαετία του 1930. 

Ακόμη και στην Αμερική ο Τζώρτζ Ουάσινγκτον έγινε ο εκφραστής για την επανάστασή τους. Και συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι η παγκοσμιοποίηση θα έχει επίσης τον εκφραστή της. 

Ένας άνθρωπος θα εμφανισθεί ο οποίος θα προσωποποιεί την φιλοσοφία, τις ιδέες της παγκοσμιοποίησης.

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ.

Ο Αντίχριστος θα εμφανισθεί για να εκπληρώσει τις επιθυμίες και τις ελπίδες όλων των γκλομπαλιστών. Αυτός θα ενώσει τους απελπισμένους φιλοσόφους.

Όταν αρχίσουμε να μιλάμε για τον Αντίχριστο κάνουμε πολύ συχνά υποθέσεις και η συζήτηση μπορεί να ανάψει, ίσως να γίνει και υστερική. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρούμε μία νηφαλιότητα στην σκέψη όταν προσεγγίζουμε αυτό το θέμα. Είναι αναγκαίο.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας λέει κάτι πολύ σημαντικό.

Μην αναζητάς σαφήνεια στις προφητείες όπου υπάρχουν σκιές και αινίγματα, όπως στις αστραπές δεν βλέπεις ένα συνεχές φως αλλά ικανοποιείσαι που φωτίζει για λίγο.

[σ.σ. Απ’ ότι είδα ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κάνει το παραπάνω σχόλιο στο σημείο που ερμηνεύει τον Παλαιό των Ημερών στο όραμα του Προφήτη Δανιήλ. 

Πολύ θα το εκτιμούσα αν κάποιος αδελφός έχει εύκολη πρόσβαση στο συγκεκριμένο χωρίο να με παραπέμψει για να αντικαταστήσω την άθλια νεο-Ελληνική μετάφραση]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι η προφητεία δεν δίνεται για να την εφαρμόσουμε σαν ένα προσχέδιο, να υπολογίσουμε ένα χρονοδιάγραμμα για το ποιός θα είναι ο Αντίχριστος, πότε θα έλθει, που θα εμφανιστεί κτλ. 

Πρέπει να απορρίψουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης, ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε ένα χρονοδιάγραμμα. 

Δεν κοιτάμε τις ακριβείς σημερινές συνθήκες και τα γεγονότα στον κόσμο για να πούμε… ‘να, δες πως εκπληρώνεται αυτή η προφητεία’. 

Δεν είναι αυτός ο σκοπός της προφητείας. Ιδιαιτέρως όσον αφορά τον Αντίχριστο.

Πρέπει να δούμε την προφητεία σαν ένα δώρο από τον Θεό. Ο Θεός μας δίνει τις προφητείες, όχι για να φτιάξουμε ένα χρονοδιάγραμμα, αλλά για να παρηγορηθούμε. 

Έτσι ώστε, όταν αρχίσουν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα και αρχίζουν οι δοκιμασίες, οι ταλαιπωρίες, οι δυσκολίες, όταν διώκεται η Εκκλησία να κοιτάξουμε αυτές τις προφητείες και να θυμηθούμε ότι ο Θεός είδε, ο Θεός γνώριζε και όλα τα πράγματα συμβαίνουν μέσα στην πρόνοιά Του. 

Όλα βρίσκονται στα χέρια Του και όταν στον κόσμο επικρατεί το χάος και μας απειλεί, εμείς δεν πρέπει να φοβούμαστε. Πρέπει να εμπιστευθούμε τον Θεό. Γι΄ αυτό ο Θεός μας έδωσε αυτήν την προφητεία.

Έχουμε προφητείες για τον Αντίχριστο και υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που μπορούμε να γνωρίζουμε, αλλά πριν φθάσουμε σε αυτό ας σταματήσουμε για λίγο κι ας διαβάσουμε ξανά αυτό το χωρίο από τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο και μετά θα συνεχίσουμε.


Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος μας προειδοποιεί εδώ να μην εφαρμόζουμε (σ.σ. την προφητεία) αυστηρά και με ακρίβεια, ωστόσο έχουμε πολλές προφητείες μέσα στην ιστορία, και από πρόσφατους Αγίους, για τον Αντίχριστο. Για να μην παρασυρθούμε και ξεγελαστούμε είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ακριβώς τί μας έχει αποκαλυφθεί, έτσι ώστε όταν εμφανισθεί ο Αντίχριστος, είτε αυτό γίνει στην δική μας εποχή είτε όχι -ίσως γίνει μετά από 500 χρόνια, ίσως στα επόμενα 30 με 40 χρόνια-, αλλά όταν αυτό συμβεί να γνωρίζουμε αρκετά έτσι ώστε να αρνηθούμε την λατρεία του κόσμου προς τον Αντίχριστο. Διότι αυτό μας λένε οι προφητείες ότι θα συμβεί.

Ο Αντίχριστος θα εμφανιστεί λίγο πριν την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, λίγο πριν το τέλος του κόσμου και την Κρίση όλων των ανθρώπων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής μας λέει ότι όλος ο κόσμος θα σαγηνευθεί από αυτόν. Αυτό είναι σημαντικό να το θυμόμαστε. Όλος ο κόσμος γύρω μας, η συντριπτική, συντριπτικότατη πλειοψηφία των ανθρώπων, τα μέσα ενημέρωσης, οι άνθρωποι στην οικογένειά μας, οι συνάδελφοί μας στην δουλειά θα σαγηνευθούν από τον Αντίχριστο και το μήνυμά του.

Εάν αντισταθούμε και αρνηθούμε να τον προσκυνήσουμε, θα νοιώσουμε σαν μια φωνή στην έρημο. Οι άνθρωποι θα νομίσουν ότι είμαστε τρελλοί. 

Ο Άγιος Ιωάννης μας λέει ότι ο κόσμος θα γοητευθεί από τα καταπληκτικά έργα που θα κάνει για την ανθρωπότητα. Θα έχει εξουσία πάνω σε όλον τον κόσμο και ο κόσμος θα του δώσει αυτήν την εξουσία, πιστεύοντας ότι είναι καλός.

Ο Χριστός δεν θα επιτρέψει κανείς από εμάς να λατρέψουμε τον Αντίχριστο χωρίς την θέλησή μας. 

Γι’ αυτό ο σατανάς θα χρησιμοποιήσει τον δόλο. 

Όπως ο σατανάς χρησιμοποίησε τον δόλο στον κήπο της Εδέμ, έτσι θα τον ξαναχρησιμοποιήσει για να εξαπατήσει τους ανθρώπους να τον πιστέψουν. Διότι δεν μπορεί να μας εξαναγκάσει. 

Ο σατανάς θα χρησιμοποιήσει τον δόλο για να εξαπατήσει τα έθνη. Θα κάνει ψεύτικα θαύματα. Σημάδια μας ψεύτικης καλοσύνης. 

Σημάδια τόσο πειστικά που θα τον πιστέψουν όλα τα έθνη στη γη. Στην αρχή δεν θα εμφανιστεί ως τύραννος. 

Αν ψάξουμε για κάποιον κακό, για κάποιον τόσο διεφθαρμένο που θα προκαλεί πόνο και οδύνες δεν θα εντοπίσουμε τον Αντίχριστο. 

Δεν θα καταφέρουμε να τον αναγνωρίσουμε διότι θα εμφανιστεί σαν ένας αληθινός Χριστιανός. Θα δείχνει στα έθνη της γης δίκαιος. 

Θα αντιτίθεται σε όλες τις μορφές της αδικίας.

Θα δείχνει γεμάτος τρυφερότητα, καλοσύνη, συγχωρητικότητα. 

Θα φαίνεται ότι έχει απεριόριστη συμπόνοια για τον κόσμο και τους ανθρώπους του, και για το περιβάλλον και για όλες αυτές τις κοινωνικές ανησυχίες που λένε στους ανθρώπους ότι είναι σημαντικές.

Υπάρχουνε πολλοί Αντίχριστοι, αυτοί που αντιτάσσονται στον Χριστό. Αλλά ο τίτλος «Αντίχριστος» όταν φτάνουμε στον Αντίχριστο σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Σημαίνει ‘στην θέση του Χριστού’.

Ο Αντίχριστος θα έλθει στη θέση του Χριστού. Θα αυτοανακηρυχθεί Χριστός, και θα ανακηρυχθεί Μεσσίας από εκείνους που αρνήθηκαν τον αληθινό Μεσσία. 

Ολόκληρη η ανθρωπότητα θα τον δεχθεί ως Χριστό. Θα αυτοανακηρυχθεί θεός και ότι αξίζει να τον λατρεύουν ως θεό. Έτσι θα έλθει ο Αντίχριστος στον κόσμο.

Και όπως ήλθε ο Χριστός και εδραίωσε την αληθινή Του Εκκλησία στη γη για την σωτηρία της ανθρωπότητας, έτσι και ο Αντίχριστος θα εδραιώσει μία ψεύτικη «Εκκλησία». 

Μία ψευτοεκκλησία, τα χαρακτηριστικά της οποίας θα πρέπει να αναγνωρίζουμε. 

Που ανέχεται όλα τα δόγματα. Που είναι κοινή για όλες τις πεποιθήσεις και όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως τί πιστεύουν. Και βλέπουμε την προετοιμασία γι’ αυτό στην οικουμενική κίνηση. 

Ο οικουμενισμός ετοιμάζει τον δρόμο για τον Αντίχριστο.


Το βλέπουμε επίσης στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» όπου το δόγμα περιθωριοποιείται και η Χριστιανική Πίστη μειώνεται στο επίπεδο κάποιων βασικών στοιχείων. 

Διότι γνωρίζουν φυσικά τί είναι σημαντικό· ότι αρκούν αυτά τα λίγα βασικά και όχι η καθολικότητα της αποκαλυφθείσας Πίστης του Χριστού για να είναι κανείς «Χριστιανός».


Ο Αντίχριστος δεν θα είναι ο Σατανάς. Υπάρχουνε πολλές παρανοήσεις σχετικά με αυτόν, με την ταυτότητά του. Δεν θα είναι ο ίδιος o Σατανάς αλλά ένας άνθρωπος πλήρως κυριευμένος από το κακό. Ένας άνθρωπος από τους ανθρώπους της γης, όπως ο Χριστός ήλθε να γίνει ένας από εμάς. Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί από άνθρωπο αλλά θα κυριευθεί από το κακό. Μας έχουν πει ότι στη νεαρή του ηλικία θα είναι στην αφάνεια, αλλά και μετέπειτα, τα έργα του θα είναι κρυφά μέχρι να εμφανιστεί ξαφνικά πάνω στην παγκόσμια σκηνή. Θα εμφανιστεί, μας έχουν πει, στην ίδια ηλικία περίπου που είχε ο Χριστός όταν εμφανίστηκε για τo σωτηριώδες έργο Του στη γη. Έτσι και ο Αντίχριστος θα εμφανιστεί στην ίδια περίπου ηλικία. Και μετά είναι η τελική φάση της ηγεμονίας του Αντιχρίστου· τότε θα αποκαλύψει το πραγματικό μίσος του για την ανθρωπότητα αλλά ιδιαιτέρως για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Αντίχριστος θα στρέψει το μίσος του, την περιφρόνηση, την οργή του ειδικά εναντίων των Ορθοδόξων Χριστιανών. Αυτή η τελική φάση της ηγεμονίας του θα κρατήσει το πολύ τρεισήμισι χρόνια, αν και αρκετοί Άγιοι έχουν προφητεύσει ότι ο Ελεήμων Θεός ίσως να μην επιτρέψει να διαρκέσει ούτε τόσο.

Η τελική φάση της ηγεμονίας του θα είναι μίσος προς την Ορθοδοξία, αλλά μας έχουν πει ότι θα πλανηθούν πολλοί ακόμη και μέσα από την Εκκλησία. Θα αποστατήσουν πολλοί. Θα εγκαταλείψουν την Πίστη τους πολλοί διότι η γενιά που ψάχνει για ενδείξεις, αποδείξεις, θεάματα, που αναζητεί απόδειξη για το λογικό μυαλό, θα πιστέψει στα μεγάλα σημεία, στα θαύματα που θα κάνει ο Αντίχριστος αντιγράφοντας τον Χριστό. Θα πιστέψουν πολλοί. Μας έχουν πει ότι θα εμφανιστεί να ανασταίνει και νεκρούς ακόμη. Θα ανασταίνει νεκρούς μέσα από έναν συνδυασμό δαιμονικής ενέργειας και γήινης τεχνολογίας.

Γνωρίζουμε ότι θα καθίσει και θα ανακηρυχθεί θεός στο Ναό των Ιεροσολύμων. Ή θα χτίσει ξανά το ναό εκείνος, ή ο ναός θα χτιστεί ξανά πριν από αυτόν. Και θα καθίσει εκεί δείχνοντας την εξουσία του πάνω σε όλα τα έθνη. Είναι εκεί στα Ιεροσόλυμα στον ίδιο ναό που χτίστηκε αρχικά για την δόξα του Θεού, και που θα χρησιμοποιηθεί για τον Αντίχριστο για την δόξα του Κακού. Θα καθίσει εκεί ως θεός.

Και με την γήινη εξουσία του θα εγκαθιδρύσει ένα χάραγμα χωρίς το οποίο ο άνθρωπος δεν θα μπορεί ούτε να αγοράσει, ούτε να πουλήσει. Οι πιστοί που θα το αρνηθούν θα πεινάσουν. Θα περάσουν δύσκολα. 

Ο Άγιος Παΐσιος είπε αν είναι δυνατόν καλλιεργείστε ένα χωραφάκι, βάλετε λίγες πατάτες, λίγα λαχανικά. Το να μαζεύουμε κονσέρβες και φαγητό δεν είναι αρκετό γιατί αυτά τα πράγματα τελειώνουν. 

Πρέπει να μάθουμε να θρέφουμε τις οικογένειές μας, να φροντίζουμε τους εαυτούς μας.

Και έχουμε δει ακόμα και στα τελευταία χρόνια πόσο γρήγορα οι άνθρωποι θα βάλουν διάφορα στο σώμα τους για να κρατήσουν τις δουλειές τους, ακόμη και για να ταξιδέψουν ή να κάνουν διακοπές. Δεν θα προσθέσουμε κάτι άλλο σ’ αυτό.

Έχουμε προειδοποιηθεί ότι αυτοί που θα ακολουθήσουν τον Αντίχριστο, θα θεωρούν τους εαυτούς τους Χριστιανούς, θα θεωρούν ότι είναι στην Εκκλησία.

Και ο Αντίχριστος δεν θα κυβερνήσει εις το όνομα της αθεΐας αλλά εις το όνομα του χριστιανισμού.

Ενός χριστιανισμού ψεύτικου, εύκολου. Ενός εκκοσμικευμένου χριστιανισμού που έχει χάσει το άλας του, τις απαιτήσεις του, την δοκιμασία.

Η Αλήθεια του Χριστού διχάζει τους ανθρώπους διότι πολλοί δεν είναι σε θέση να την δεχθούν. Τα ψέματα όμως του Αντίχριστου θα φτιάξουν μία ψεύτικη ένωση, μία επιφανειακή, επίγεια, εγκόσμια ένωση. 

Μία ανοιχτή σε όλους ένωση που δεν έχει βάθος, που δεν θα έχει αληθινή πνευματικότητα. Δεν θα βασίζεται στην μία αληθινή Πίστη. 

Θα είναι μία ρηχή, εγκόσμια ένωση που θα δοξάσουν τα έθνη του κόσμου ως το τέλος των διαιρέσεων, το τέλος ακόμη και των συγκρούσεων.

Η λαχτάρα για μια ουτοπία που ίσως έχουν πολλοί άνθρωποι στις καρδιές τους. 

Η επιθυμία για ανθρώπινες λύσεις στις ανησυχίες και στα προβλήματα του ανθρωπίνου γένους. Σε αυτά ο Αντίχριστος θα προσφέρει λύσεις. 

Όλοι όσοι λαχταρούν για αυτές τις επίγειες, ουτοπικές ιδέες θα ικανοποιηθούν με όσα έχει να προσφέρει ο Αντίχριστος. 

Διότι θα έλθει και θα προτείνει λύσεις για όλα όσα μας λένε ότι είναι σημαντικά. Για όλα όσα μας έχουν πει ότι συνιστούν απειλή. Απειλές στην οικονομία, στον τρόπο που ζούμε, στο περιβάλλον γύρω μας. 

Ο Αντίχριστος θα έχει τις απαντήσεις και όσοι αναζητούν επίγειες ουτοπίες θα ικανοποιηθούν με όλα όσα έχει να προσφέρει.

Όσοι όμως κρατούν ακόμη την Αλήθεια του Χριστού, την Αλήθεια της Ορθοδοξίας, θα γνωρίζουν ότι η Βασιλεία του Θεού βρίσκεται μόνο στην Εκκλησία, όχι στα έργα του ανθρώπου, όχι στις κυβερνήσεις, όχι στους ανθρώπινους κοινωνικούς οργανισμούς, ούτε στους φιλοσόφους, ούτε στις κοινωνικές ανακατατάξεις είτε αυτές είναι καπιταλισμός, κομμουνισμός. 

Ό,τι και αν προσφέρει ο άνθρωπος θα αποτύχει. 

Και αν επενδύσουμε την εμπιστοσύνη μας και την ελπίδα μας σε αυτά τα πράγματα τότε θα είμαστε έτοιμοι για τον Αντίχριστο και θα τον δεχτούμε.

Ο χρόνος κινείται συνεχώς προς το τέλος του. Βιάζεται. Το τέλος αυτό πλησιάζει όλο και περισσότερο. 

Κανείς μας δεν γνωρίζει πόσο κοντά είναι τώρα, και πράγματι για όλους μας θα έλθει ο θάνατος. 

Το τέλος αυτό έρχεται για τον καθένα μας, τρέχει κατά πάνω μας. Και πριν φτάσει αυτό το τέλος εμείς πρέπει να φυλάξουμε τους εαυτούς μας.

Ο Θεός μας δίνει όλα αυτά τα πράγματα για να γνωρίζουμε αλλά δεν είναι αρκετό το να γνωρίζουμε μέσα στο μυαλό μας ότι έρχεται ο Αντίχριστος. Πρέπει να βιώσουμε την Πίστη που μας έδωσε ο Θεός. 

Πρώτα πρέπει να φυλάξουμε τους εαυτούς μας. Δεν πρέπει να ανταλλάξουμε την Βασιλεία του Θεού για τα γήινα. 

Δεν πρέπει ούτε και τούτη την ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο να την βλέπουμε σαν κάποιο στόχο… μεγαλύτερη διάρκεια ζωής, περισσότερη άνεση, καλύτερα χρόνια εδώ στη γη. 

Ως Χριστιανοί δεν πρέπει να έχουμε αυτούς τους στόχους.

Μόνο μέσα στην αμετάβλητη Αλήθεια του Χριστού μπορούμε να φυλαχθούμε και μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία θα βρούμε αυτές τις αναλλοίωτες αλήθειες. 

Την ώρα που στροβιλίζουν διάφορες φιλοσοφίες και το χάος χτυπάει τις ζωές μας, μόνο μέσα στην Αλήθεια της Ορθοδοξίας μπορούμε να βρούμε αυτές τις αναλλοίωτες αξίες, τις αμετάβλητες αλήθειες, τον ίδιο τον Χριστό.

Μόνο εάν εναποθέσουμε την ελπίδα μας στον Χριστό και προσπαθήσουμε να είμαστε υπάκουοι σε όλα όσα μας παραδόθηκαν και έμειναν αναλλοίωτα για δύο χιλιάδες χρόνια, μόνο τότε θα αντέξουμε, θα αντισταθούμε, θα αναγνωρίσουμε και θα αρνηθούμε να λατρέψουμε τον Αντίχριστο.

Δεν είναι κάτι που συνηθίζω να κάνω αλλά θα ήθελα να σας συστήσω ανεπιφύλακτα ένα βιβλίο που λέγεται «Αντίχριστος: Η Εκπλήρωση της Παγκοσμιοποίησης.. [Antichrist: The Fulfillment of Globalization] του G. M. Davis. Ο Τζέραλντ έχει γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο. 

Πολλές ιδέες σε αυτό το βίντεο πάρθηκαν απευθείας από αυτό το βιβλίο. Εάν θέλετε να διαβάσετε και να γνωρίσετε περισσότερα για το τί λέει η Εκκλησία για τον Αντίχριστο, για την παγκοσμιοποίηση, για τα σημεία που δείχνουν την διολίσθηση σε μία ενιαία κουλτούρα, τότε σας συστήνω ανεπιφύλακτα και με όλη την καρδιά μου αυτό το βιβλίο.


«Όλα σε αυτή τη ζωή φεύγουν – μένει μόνο ο Θεός, μόνο για Αυτόν αξίζει να γίνει αγώνας. Έχουμε μία επιλογή: να ακολουθήσουμε τον δρόμο αυτού του κόσμου, της κοινωνίας που μας περιβάλλει, και συνεπώς να βρεθούμε έξω από τον Θεό, ή να επιλέξουμε τον δρόμο της ζωής, να επιλέξουμε τον Θεό, ο Οποίος μας καλεί και τον Οποίο η καρδιά μας γυρεύει».

[Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρουζ]


Ορθόδοξη Παραδοσιακή βάπτιση νηπίου

Ι.Ν. Παναγία Ελευθερώτρια - π. Εμμανουήλ Σαρρής

ΠΟΣΟ ΠΟΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΣΤΟ ΠΕΙ ; ; ;. . . . . / Β Ι Ν Τ Ε Ο






ΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΜΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΘΑΣΟ ΤΗΝ 22.8//4.9.2022



ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 8//21.9.2022 

Τὸ Γενέσιον τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

ΤΑ ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ

ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΟΜΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΘΑΣΟ

ΤΗΝ 22.8//4.9.2022.

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὅτι δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ συγγράψῃ θεολογικὰ κείμενα, ἀλλὰ ἀναγκάσθηκε διότι ἐξηγέρθηκε ἰταμὸς πόλεμος (ἀπὸ τοὺς γραικύλους λατινόφρονες) ἐναντίον τῆς Ἀληθείας τῆς Πίστεως τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας.

Ὡς Ἁγιορεῖτες μοναχοὶ προκρίνουμε τὴν σιωπὴ καὶ ἡσυχία ἀπὸ ἄγονες καὶ ἄκαρπες ἀντιπαραθέσεις γιὰ βιοτικῆς καὶ ὑλικῆς φύσης θέματα προκειμένου νὰ καλλιεργήσουμε ἐπιμελέστερα τὴν ἐν Χριστῷ σώζουσα μετάνοια.

Ἀναγκαζόμαστε ὅμως νὰ ἐκφράσουμε λόγια περὶ πίστεως καὶ ζωῆς, τὰ ὁποῖα μᾶς παραδόθηκαν «ἀπὸ Ἁγίους τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἐλάλησαν ἐμπνευσμένοι ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.» (Β΄ΠΕΤΡΟΥ,κεφ.1, στίχ.21).

Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς δηλώνουμε ὅτι δὲν εἴμαστε Ἀμερικανόφιλοι ἢ Κινεζόφιλοι ἢ Ρωσόφιλοι κ.τ.τ., ἀλλὰ θέλουμε καὶ ἀγωνιζόμαστε νὰ εἴμαστε ΘΕΟΦΙΛΟΙ !

Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ Ἕλληνες, Ρωμηοὶ τῆς πονεμένης Ρωμηοσύνης (ἀπὸ τὴν λέξη ρώμη=δύναμη) γι' αὐτὸ καὶ «ἐν Κυρίῳ ποιοῦμεν δύναμιν» καὶ σεβόμαστε κάθε λαό, φυλή, γλῶσσα καὶ ἔθνος γιὰ τοὺς ὁποίους ἐπιθυμοῦμε καὶ εὐχόμεθα τὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία τους.

Ἰδοὺ πεδίον δόξης λαμπρὸν γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως1, τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα καὶ ὅλες τίς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Μὲ συνοδικὲς μεθόδους νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο «..καὶ εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα κηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει» (ΜΑΡΚ., κεφ.ΙΣΤ΄, στίχ.15), «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς (σ.σ. ὄχι ραντίζοντες καὶ οὔτε μόνον χρίζοντες τούς ἐπιστρέφοντες στὴν Ὀρθοδοξία παπικοὺς καὶ προτεστάντες) εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (ΜΑΤΘ. κεφ.ΚΗ΄, στίχ.19 ).

Στὶς μέρες μας, δυστυχῶς, αὐτὸ δὲν γίνεται (παρὰ σὲ μικρὴ κλίμακα) διότι πολλοὶ (οἱ ὁποῖοι συναποτελοῦν τὴν νέα τάξη πραγμάτων, οἱ παγκοσμιοποιητές) δὲν θέλουν νά μεταλαμπαδεύεται ἀνόθευτη ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔτσι, ἐλεύθερα, θὰ βυσσοδομοῦν καὶ θὰ ἀπεργάζονται τὰ ἄνομα καὶ ἀντίχριστα σχέδια τους γιὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἄβουλο ἄθυρμα, ὑβρίδιο ζώου καὶ «ἔξυπνης μηχανῆς» (με τήν ἐμφύτευση μικροεπεξεργαστῶν-τσίπς, με την ἔγχυση νανοσωματιδίων-νανορομπὸτς κ.ἄ.) καὶ τῆς κοινωνίας σὲ ζαλισμένο κοπάδι ἐνσταβλισμένο στὶς ἀγροικίες τῶν πονηρῶν, μὲ ἀπώτερο στόχο καὶ σκοπὸ τὴν ματαίωση τῆς ἐνχρίστωσης καὶ σωτηρίας τοῦ ἐλλόγου καὶ ἐνσυνειδήτου πλάσματος τοῦ Παναγάθου Δημιουργοῦ καί Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ( 25 Αὐγ. 2022) κείμενο2 προερχόμενο ἀπὸ «φιλοπατριαρχικὸ» μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Ὄρους τό ὁποῖον, σημειωτέον, συμμετεῖχε μὲ ἱερομόναχο ἐκπρόσωπό του σὲ ἀκολουθία ἐντὸς παπικοῦ μοναστηριοῦ στὸ Βέλγιο (12.11.2019) μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο καὶ τὸν ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους.3

Γιὰ τὸν συντάκτη τοῦ προαναφερθέντος κειμένου τῆς «φιλοπατριαρχικῆς» Ἱ. Μ. Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους, ἔχουμε φιλάδελφα καὶ εἰλικρινὰ νὰ προτρέψουμε:

Τυγχάνει ἀπὸ τοὺς νεώτερους τῆς Ἱ.Μονῆς καὶ καλὸν καὶ οἰκοδομητικὸν εἶναι νὰ προσέχῃ τὰ νοήματα τῶν γραφομένων του, καὶ νὰ μὴν γίνεται φερέφωνο ἰδιοτελῶν κύκλων τοῦ Φαναρίου καὶ ἄλλων κέντρων παγκοσμιοποιητῶν-φιλοοικουμενιστῶν. Nὰ μὴν συκοφαντεῖ ἀσύστολα, οὔτε νά λασπολογεῖ ἐπικίνδυνα, πολιοὺς και σεβάσμιους Γέροντες, οἱ ὁποῖοι ἀνάλωσαν τὸν βίο τους στὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχή ὑπὲρ τῶν ἀγαπώντων καὶ μισούντων αὐτῶν.

Οἱ Τίμιοι Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ποὺ ὑπογράφουν κείμενα Ὀρθόδοξης Ὁμολογίας Πίστεως καὶ Ζωῆς, ἐκφράζουν εὐθαρσῶς τίς ἀπόψεις τους, οἱ ὁποῖες εἶναι βασισμένες καὶ τεκμηριωμένες στὴ σύνολη (γραπτὴ καὶ προφορικὴ) Ὀρθόδοξη διδασκαλία. Οἱ ἀνωτέρῳ μοναχοὶ δὲν εἶναι δοῦλοι οὔτε ἐνεργήματα ξένων κοσμικῶν συμφερόντων οὔτε τῆς ρωσικῆς, Ἡ.Π.Ἀ., ἀγγλικῆς, κινέζικης ( ἢ ὅποιας ἄλλης) χειραγώγησης καὶ προπαγάνδας. Εἶναι ἀνιδιοτελεῖς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Σταυρικὴ ὑπηρεσία τῆς Σωτηρίας τοῦ πλησίον καὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, οἱ ἐθελόδουλοι τῶν παγκοσμιοποιητῶν συμπορεύοντε μ' αὐτοὺς στὴν πλατειὰ ὁδὸ τῆς δόξας παρ' ἀνθρώπων, τῆς εὐμάρειας, τῆς ἄνεσης καὶ τῆς χαύνωσης τοῦ βολικοῦ Χριστιανισμοῦ τῆς ἐκκοσμικευμένης προσαρμογῆς καὶ τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας τῆς νέας τάξης πραγμάτων.

Τὸ κείμενο αὐτὸ προσπαθεῖ νὰ καταδείξῃ ὅτι, ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος πράττει ὀρθῶς σὲ κάθε ἀπόφαση καὶ ἐνέργεια του, ἐξ αἰτίας μόνο τοῦ ἀξιώματός του (παπικὸ δόγμα), καὶ ὅτι εἶναι «ἰσάξιος τῶν Ἁγίων».

Μήπως μετὰ τὴν αὐτοανακήρυξή του σὲ «πρῶτο τῆς Ὀρθοδοξίας»4,δηλαδὴ πάπα τῆς Ἀνατολῆς, ἔρχεται ἡ διακήρυξη τοῦ «ἀλαθήτου» γιὰ νὰ μὴν διαφέρῃ σὲ τίποτα ἀπὸ τὸν πάπα τῆς Δύσης ;

Ὁ κ.Βαρθολομαῖος εἶναι ὑβριστὴς τῶν Ἱερῶν Κανόνων5 ἀπὸ τότε ποὺ σπούδαζε στὴν Ἰταλία ὑπὸ ἐπίβλεψη Ἰησουΐτη Καθηγητῆ.

Ἔγραψε στὴν διδακτορικὴ διατριβή του ὅτι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες6, περὶ συμπροσευχῆς καὶ κοινωνίας ἀκοινωνήτων, εἶναι ἀνεφάρμοστοι, ἐνῶ σὲ ἄλλο σημεῖο δηλώνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ὄχι μόνο ἔχει τὴ δυνατότητα, ἀλλὰ καὶ ὀφείλει νὰ προσαρμόζει τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες πρὸς τίς νέες ἀνάγκες τῶν τέκνων της, καθὼς αὐτὲς μεταβάλλονται. Ἐπίσης, εὐκαιρίας δοθείσης, δήλωσε ὅτι (οἱ Ἱεροὶ Κανόνες ) εἶναι τείχη τοῦ αἴσχους!7

Εἶναι ὑβριστὴς τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅταν δήλωσε «οἱ πατέρες ἡμῶν ὑπῆρξαν θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ κληροδότησαν στοὺς ἑπόμενους τὸ σχίσμα μὲ τοὺς παπικούς».8

Στὴν ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης ( Ἰούν. 2016) ἀνεγνώρισε τίς φρικώδεις αἱρέσεις τοῦ οἰκουμενισμοῦ, του παπισμοῦ καὶ ὅλων τῶν «χριστιανικῶν» αἱρέσεων9.

Συμμετέχει σὲ πανθρησκειακὲς φιέστες καὶ τελετὲς (Ἀσίζη κ.ἀ.) μέ ἄναμμα κεριῶν καὶ λαμπάδων, ἀναπομπὴ δεήσεων, διακηρύξεις καί ἄλλα δρώμενα10 , ἀγνοῶντας παντελῶς τὸν ΟΑ΄(71ος ) Ἱερὸ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων : «Εἶ τίς Χριστιανὸς ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἱερὸν ἐθνῶν, ἢ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἢ λύχνους ἄπτοι, ἀφοριζέσθω», καθώς καί τόν ΞΔ΄(64ος ) Ἱερὸ Ἀποστολικό Κανόνα : «Εἴ τις κληρικός ἤ λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καί καθαιρείσθω καί ἀφοριζέσθω». Καί ἐδῶ ἀπαγορεύεται ἡ συμπροσευχή μέ αἱρετικούς ἐπί ποινῇ ἀφορισμοῦ καί καθαιρέσεως.

Συμμετέχει στὰ ἰφτάρια (ἑορτές) τῶν μωαμεθανῶν καὶ διανέμει ἀδεῶς καὶ ἀσυστόλως κατὰ δήλωσή του τὸ «ἅγιο καὶ ἰερό κοράνιο….».11

Σιωπᾷ (σιωπὴ σημαίνει συνενοχή) στὶς ἀντιχριστιανικὲς ἀντορθόδοξες δηλώσεις καὶ πράξεις τοῦ τάχα Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς, αἰρετίζοντος Ἐλπιδοφόρου. Δειγματικῶς ἀναφέρουμε:

Πρῶτον τὴν πανθρησκειακοῦ περιεχομένου δήλωση : «ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὑπάρχουν μυριάδες μονοπάτια (θρησκεῖες) ποὺ ὁδηγοῦν στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ γι' αὐτὸ ἡ ἐξύψωση μίας θρησκείας εἶναι προκατάληψη»12.

Δεύτερον τὴν βεβήλωση τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος νηπίων μὲ τὴν συμμετοχὴ σ' αὐτὸ ἀνήθικου ὁμοφυλόφυλου-κίναιδων- ἀρσενοκοιτῶν τοῦ τάχα «ζευγαριοῦ», καί τῶν θετῶν τάχα «γονέων», καὶ τὴν ἐνθάρρυνσή του στὴν συνέχιση τοῦ νοσηροῦ καὶ τοῦ συνειδητά βλάσφημου τρόπου ζωῆς των.

Συμβουλεύει τὸν Πατριάρχη Μόσχας νὰ παραιτηθῇ ἀπὸ τὸν θρόνο του γιὰ νὰ μὴν εὐλογήσῃ τὰ ὅπλα τῶν Ρώσων, ἐνῶ ὁ ἴδιος εὐλογεῖ τὴν πολεμικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» τῶν Τούρκων ἐναντίον τῶν Κούρδων και Σύρων.13

Διχάζει τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν τὸν ἐνδιαφέρει ἡ ἑνότητα τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου καὶ ἡ ἀπὸ κοινοῦ διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου, ὅπως κατὰ δήλωσή του εἶπε : «Θύμωσαν καὶ ἔκοψαν τὴν Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἔβγαλαν τὸ ὄνομά μου ἀπὸ τὰ Δίπτυχα καὶ δὲν μὲ μνημονεύουν... θὰ ἔλεγα σκασίλα μου..»14. Ἰδοὺ ἡ νέα ἐκκλησιολογία τοῦ κ.Βαρθολομαίου.

Τὰ ἴδια ἰσχύουν καὶ γιὰ ὅποιον ἄλλο οἰκουμενιστὴ προκαθήμενο τῶν δεκατεσσάρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Στὴν Ὀρθοδοξία ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι ἰσότιμοι καὶ δὲν ὑπάρχουν κανενὸς εἴδους προνόμια, οὔτε μονοκρατία15, διότι ἰσχύει ἡ συνοδικότητα καὶ ἡ συνέργεια. Αὐτὸ βασίζεται καὶ προκύπτει ἀμέσως ἐκ τοῦ ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν πρόκρινε κάποιον μαθητή του σὲ κανένα θέμα καὶ οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι ὑπάκουαν στὴν Σύνοδο τῶν Ἀποστόλων χωρὶς καμμία ἐξαίρεση, οὔτε τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου (ΠΡΑΞ. ΑΠΟΣΤ. κεφ.Η΄, στίχ.14 καὶ κεφ.ΙΓ΄, στίχ.2-5).

Ἐπίσης, ἰσχύει ὁ Ἱερός Ἀποστολικός Κανόνας ΛΔ΄(34ος ) : «ὁ πρῶτος τῆς συνάξεως ἀποφασίζει σὲ συμφωνία μὲ τοὺς συνεπισκόπους του καὶ οἱ ἐπίσκοποι σὲ ὁμόνοια καὶ συμφωνία μὲ τὸ πρῶτο».;

Ὁ κ.Βαρθολομαῖος ὅμως ἐξεδίωξε, πάλαι καὶ ἐπ' ἐσχάτων, πλῆθος ἐπισκόπων μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καί ταχύτητα16.

Ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἐπανέλαβε τὴν ἀπόφαση τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ποὺ ἀπέδωσε τὰ ἴσα «πρεσβεία τιμῆς» στὸν ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὸν τῆς Ρώμης. Κατὰ τὸν μεγάλο Κανονολόγο Ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη τά «πρεσβεία τιμῆς» σημαίνουν τὴν τάξη ἀπόδοσης τῆς τιμῆς ἀφοῦ ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶναι ἰσότιμοι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει διάκριση γιὰ λόγους καταγωγῆς, φυλετικούς, ἢ τόπου, πόλεως καὶ θρόνου. Τὸ «ἔκκλητον» ἀφορᾷ στοὺς κληρικοὺς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως καὶ τίποτα παραπάνω.

Οἱ κατακτητὲς Ὀθωμανοὶ Τοῦρκοι ἔδωσαν στὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τὸν τίτλο «μιλλιὲτ μπασί [millet basi]» (ἀρχηγὸ τοῦ γένους) τῶν κατακτημένων Ὀρθοδόξων λαῶν, μαζὶ μὲ διοικητικὴ μέριμνα. Ἀπὸ τοὺς Σουλτάνους τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας εἶναι τὰ «προνόμια» ποὺ ἐπικαλοῦνται τὸ πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως καὶ οἱ «φιλοπατριαρχικοὶ» κύκλοι.

Αὐτὰ τὰ «προνόμια» ἀποτελοῦν ἀπολιθώματα παρωχημένης ἐποχῆς, κατάλληλα μόνο γιὰ ἱστορικὴ μελέτη, ὡστόσο ὅμως ὁ κ.Βαρθολομαῖος τὰ ἀναπολεῖ ὅταν ἀποκαλεῖ «ξεβράκωτους»17 τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες τοῦ 1821, οἱ ὁποῖοι διετάραξαν τὴν ὑπέροχη συμβίωση τῶν Ὀθωμανῶν Τούρκων καὶ Ἑλλήνων, ἐνῶ δὲν χάνει τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράσει τὴν χαρά του κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν οἰκία-μουσεῖο τοῦ Μουσταφά Κεμὰλ , εὐχόμενος μάλιστα «.. ὁ Θεὸς νὰ ἀναπαύσει τὴν ψυχή του»18.

Εἶναι ξεκάθαρο ὅτι : 

Μὴ ὑφισταμένων «προνομίων» καὶ «ἐκκλήτου» δὲν ἐπιτρέπεται καμμία ἐπέμβαση καὶ εἰσπήδηση σὲ ἄλλη ἀνεξάρτητη τοπικὴ Ἐκκλησία. Δὲν θεραπεύεται στανικῶς κανενὸς εἴδους πρόβλημα (σχίσμα, αἵρεση κ.τ.λ.) ἀντιθέτως δημιουργοῦνται δυσθεράπευτες ἢ καὶ ἀνήκεστες παρενέργειες καὶ βλάβες.

Στὴν περίπτωση τῆς μητροπόλεως Οὐκρανίας, τὰ προβλήματα καὶ τὰ σχίσματα, ποὺ προκάλεσαν οἱ ἀμετανόητοι, λύθηκαν μὲ τὸ Κανονικό ἀνάθεμα τῶν ὑπαιτίων, ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.

Ἐνῶ τὸ πρόβλημα στὴν Οὐκρανία εἶχε λυθεῖ ὁ κ.Βαρθολομαῖος (μὲ τὴν ὑπόθαλψη τῶν παγκοσμιοποιητῶν-νεοταξιτῶν) εἰσπήδησε ἀντικανονικὰ στὴν μητρόπολη καὶ τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία καὶ ξαναδημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα ἀναζωπυρώνοντας τὰ μίση καὶ τίς ἐμφύλιες διχόνοιες στὸν ἤδη συγχυσμένο λαό19.

Ἡ ψευδοεκκλησία τοῦ ψευδεπισκόπου καί σχισματοαιρετικοῦ Ἐπιφανίου ἐλέγχει μὲ τὴν κυβερνητική βία τὸ 5% τοῦ πληρώματος τῆς πολύπαθης Οὐκρανίας (σὲ ἀντιπαράθεση μὲ τὴν μείζονα πλειοψηφία τοῦ νόμιμου Μητροπολίτου Κιέβου κ.Ὀνουφρίου), κοινωνεῖ ἀπροκάλυπτα μὲ τοὺς Οὐνῖτες βάσει πιλοτικοῦ προγράμματος γιὰ πλήρη κοινωνία σὲ κοντινὸ μέλλον20.

Μ' αὑτὸν τὸν ψευδεπίσκοπο συλλειτοῦργησαν πρόσφατα οἱ πατρ.Βαρθολομαῖος, ἀρχιεπ.Ἱερώνυμος κ.ἄ. στὴν νῆσο Θάσο τὴν 22.8//4.9.2022.21

Ὅλα ὅσα ἔπραξε ὁ πάπας τῆς Ἀνατολῆς Βαρθολομαῖος στὴν Οὐκρανία, στὰ Σκόπια κ.ἀ. εἶναι ἄκυρα καὶ ἀνυπόστατα22 καὶ ἔγιναν γιὰ τὰ γεωπολιτικοθρησκευτικὰ συμφέροντα τῶν παγκοσμιοποιητῶν-νεοεποχιτῶν, φίλος τῶν ὁποίων (κατὰ δήλωσή του) εἶναι ὁ κ.Βαρθολομαῖος.

Γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα ὁ κ.Βαρθολομαῖος εἶναι ὑπόλογος καὶ ὑπόδικος στὴν μέλλουσα νὰ συνέλθῃ Κανονικὴ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη ἁρμόδια νὰ λύσῃ τὰ μείζονα προβλήματα τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὅπως ἀπέδειξε ἡ Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. (Σύμφωνα μὲ τὴν πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου περὶ σύγκλησης Πανορθοδόξου Συνόδου γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος)23.

Ἄς ἀγρυπνοῦμε καὶ ἂς προσευχόμαστε γιὰ τὸ καλὸ τῆς φίλης Ὀρθοδοξίας, ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων καί ἁπανταχοῦ συνανθρώπων μας «..ὅτι αἱ μὲν ἐπιστολαί, φησί, βαρεῖαι καὶ ἰσχυραί, ἡ δὲ παρουσία τοῦ σώματος ἀσθενὴς καὶ ὁ λόγος ἐξουθενημένος.».(Β.΄ΚΟΡΙΝΘ., κεφ.Ι΄,στίχ.10-11).

Ἀμήν.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ

______________

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ :

1.http://anti-ecumenist.blogspot.com/2012/09/blog-post_4351.html

2.https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7113086_ieromonahos-nikitas-pantokratorinos-i-eleysi-toy-kieboy-epifanioy-stin-ellada-kai, https://tasthyras.wordpress.com/2022/08/26/%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ac%ce%bd%ce%b4%ce%b1-%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%bd%cf%8c%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%ba/

3.https://dimpenews.com/2019/11/17/%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B5%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%BF-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB/

4.https://orthodoxostypos.gr/%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%b7%cf%82-%ce%ba%cf%89%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%cf%89%cf%82-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1/

5.https://orthodoxostypos.gr/%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%89%CF%82-%CF%84%E1%BF%B6%CE%BD-%E1%BC%B1%CE%B5%CF%81%E1%BF%B6%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CF%89/

6. Διδακτορικὴ διατριβὴ Ἀρχιμανδρίτη ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΑΡΧΟΝΤΩΝΗ, "Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ καὶ τῶν ΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ἔν τῇ ΟΡΘΟΔΟΞΩ ΕΚΚΛΗΣΙΑ", σελ. 27, 31, 70 καί 73, Ἀνάλεκτα ἀρ.6 Βλατάδων, Πατριαρχικό Ἵδρυμα Μελετῶν, Θεσσαλονίκη 1970. …." δὲν δύνανται νὰ ἐφαρμοστοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἴ διατάξεις ( σ.σ.Ἱερούς Κανόνες ) αἴ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτερόδοξους καὶ ἐτερόθρησκους . δέν δίναται ἡ ἐκκλησία νὰ ἔχει διατάξεις ἀπαγορεύουσας τὴν εἴσοδον εἵς τοὺς ναοὺς ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ'αὐτῶν συμπροσευχήν.".

Καί σελ.18 : «..ἡ τοιαύτῃ βαθμιαίᾳ θέσπισις τῶν κανόνων εὑρισκομένη εἰς ἄμεσον σχέσιν καὶ συνάρτησιν πρὸς τὰς ἑκάστοτε ἀνάγκας τῶν Χριστιανῶν, ἂς ἡ Ἐκκλησία προσεπάθει διὰ τῆς νομοθεσίας νὰ θεραπεύσῃ, ὁδηγεῖ ἀβιάστως εἰς τὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ἐφ' ὅσον μετεβλήθησαν ἐν πολλοῖς αἱ ἀνάγκαι τῶν τέκνων αὐτῆς, ὄχι μόνον δύναται, ἀλλὰ καὶ ὀφείλει νὰ προσαρμόσῃ πρὸς τὰς νέας ταύτας ἀνάγκας τὴν νομοθεσίαν αὐτῆς».

7.https://averoph.wordpress.com/2016/12/22/%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%82/

8.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΜΕ ΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ: 15. ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ (anti-ecumenist.blogspot.com) – ΕΚΤΟ ΕΙΚΟΝΙΔΙΟ

9.https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/10679-kalabruton-o-bartholomaios-anoije-diaplata-tin-porta-ston-oikoumenismo

10. Πραγματεία «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονικὴ Μαρτυρία στοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Πίστεως», σελ.66-81, Ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων, Ἅγιον Ὄρος-Ἄθω 2014.

11. https://agiooros.org/viewtopic.php?f=93&t=13460

12. https://spzh.news/gr/zashhita-very/81377-net-spasenija-bez-khrista-no-ijerarkh-fanara-utverzhdajet-obratnoje

13.https://www.alexstefanopoulos.gr/2018/04/02/i-epistoli-tou-ikoumenikou-patriarchi-pros-ton-tourko-proedro-r-t-erntogan/

https://www.tanea.gr/2018/01/26/world/o-bartholomaios-eylogei-tin-epembasi-tis-toyrkias-sto-afrin/

14. https://orthodoxia.info/news/apostomotiki-apantisi-vartholomaioy/

https://www.kathimerini.gr/society/561563053/vartholomaios-skasila-moy-poy-den-me-mnimoneyei-to-rosiko-patriarcheio/

15.Βλέπε παραπομπή 4.

16.https://www.pronews.gr/koinonia/49742_vomva-amvrosioy-paranomi-i-kathairesi-toy-eirinaioy-paramenei-o-nomimos-patriarhis/

https://hellasjournal.com/2018/11/ma-ti-symvainei-me-ton-oikoymeniko-patriarchi-vartholomaio-tha-ekdioxei-i-ochi-ton-dimitrio/

17. https://www.triklopodia.gr/den-xechname-o-anthellinikos-logos-tou-patriarchi-vartholomeou-kata-tin-enthronisi-tou/

18.ΕΥΣΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ HURRIYET - Τους χαροποίησαν οι δηλώσεις Βαρθολομαίου για Κεμάλ - Triklopodia και η φωτογραφία της αφιέρωσής του: https://1.bp.blogspot.com/-utMfbnvVAPE/Vz3chz7fdZI/AAAAAAAAcdQ/IZ5PkQf1ISI6ZcP9R7GoXiLBcuOdt8n8QCLcB/s1600/bar80lomaios-kemal.jpg

19. Πρωτ. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, «Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Συμβολὴ στὸν Διάλογο», Θεσσαλονίκη 2019, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

20. Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, «Τὸ Οὐκρανικὸ Αὐτοκέφαλο. Ἀντικανονικὴ καὶ διαιρετικὴ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης», Θεσσαλονίκη 2018, Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

21.https://orthodoxostypos.gr/%CF%84%CE%AC-%E1%BC%90%CF%80%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%B1-%E1%BC%90%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B4%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B5%CE%BD/

22.https://katohika.gr/nea-taksi pragmaton/%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CF%85%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CE%BF%CE%B9/

23.https://www.ethnos.gr/ekklisia/article/74056/arxiepiskoposalbaniashparaxorhshtoyoykranikoyaytokefaloydeneferethnpothhthenothta

*Πραγματεία «Τὸ Αὐτοδιοίκητον τῆς Ἀθωνικῆς Πολιτείας», Ἔκδοση ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΚΕΛΛΙΩΤΙΚΗ ΦΩΝΗ, Ἅγιον Ὄρος-Ἄθω, Ἀπρίλιος 2022. Δημοσιεύτηκε στὴν Ἐφημ.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, στὰ ὑπ' ἀριθμό φύλλα : 2345, 2347, 2350, 2400.

Φρικτὸ καὶ ἀνήκουστο! Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ἀρνεῖται τὴν ἀπολυτότητα τῆς θείας Ἀποκαλύψεως!


Στὶς 23/27-9-1998 δήλωσε: «Τὸ κύριο πρόβλημα στὴν ἀλληλοκατανόηση, τὴν ἀμοιβαία ἐμπιστοσύνη καὶ συν­εργασία μεταξὺ τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν εἶναι ἡ ἀπολυτότης. Ἡ θέση δηλαδὴ τῆς κάθε θρησκείας ὅτι αὐτὴ καὶ μόνον κατέχει τὴν ἀπόλυτη περὶ Θεοῦ καὶ κόσμου ἀλήθεια. Ὡστόσο, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς μόνος εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἀπὸ τὴν ὁποία κάθε ἄνθρωπος γνωρίζει ὄψεις μόνον τῆς ἀληθείας, γι’αὐτὸ ὁ καθένας ὀφείλει νὰ ὁμολογεῖ, ὅπως ὁ Σωκράτης, τὴν ἄγνοιά του καὶ νὰ εἶναι ἀνοικτὸς πρὸς τὶς ἀπόψεις τῶν ἄλλων. Ἑπομένως οἱ δυσκολίες στὴ διαθρησκειακὴ ἐπικοινωνία ἀνακύπτουν ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ καθένας γνωρίζει μὲν διάφορες ὄψεις τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ αὐτὲς τὶς ἀπολυτοποιεῖ καὶ θέλει νὰ τὶς ἐπιβάλλει στὸν ἄλλο. Οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες καθῆκον ἔχουν νὰ ἀπορρίπτουν τέτοιες ἀπολυτοποιήσεις. 

Ἀκριβῶς τὸ καθῆκον αὐτό, ποὺ ἐκφράζει τὸν σεβασμὸ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου πρὸς τὴν θρησκευτικὴ πίστη καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, ἀποτελεῖ τὴν προϋπόθεση τῆς θρησκευτικῆς συνυπάρξεως καὶ τῆς καλῆς συνεργασίας τῶν ἀνθρώπων. Ὁ Θεὸς προίκισε τὸν ἄνθρωπο μὲ ἐλευθερία βουλήσεως καὶ δὲν εὐαρεστεῖται οὔτε μὲ τὴν βιαία καὶ ἀπατηλὴ ἐπιβολὴ τῆς πίστης σ’ αὐτὸν οὔτε μὲ τὴν κατάλυση τῆς ἐλευθερίας του. Ἑπομένως, ὁ διάλογος μεταξὺ τῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν εἶναι ἡ μόνη θεάρεστη ὁδὸς μαρτυρίας καὶ μεταδόσεως τῆς ἀληθείας». 

(ΠΗΓΗ: Περιοδικὸν «Ὀρθοδοξία» Δ΄ (1998) 749-752)! 


''Αυτός που ελπίζει...''


''Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, βαδίζει ήρεμος στον αγώνα της ζωής του, και διανύει τον δρόμο αυτό δίχως το άγχος των μεριμνών..."

Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης
(Το γνώθι σ' αυτόν σελ. 161 Τόμος Ε')


ΣΥΓΧΩΡΕΣΕ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕ ! Ο Χριστός ...έπαιζε 'ακορντεόν'!!!!!! ( Τό ξέρατε; )


ΑΝ ΤΩΡΑ ΔΙΕΡΩΤΑΣΘΕ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝΤΟΝΩΣ,
ΜΑ ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ "ΖΩΓΡΑΦΙΑ" ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΚΑΙ
ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Πρόκειται γιά τό εξώφυλλο του βιβλίου των Θρησκευτικών της Α΄ Γυμνασίου!!!!!!!!!!

[ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ!

ΟΥΤΕ Η ΑΡΜΟΔΙΑ (;;;) ΥΠΟΥΡΓΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΟΙ "ΕΜΠΝΕΥΣΤΕΣ", ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟ-ΣΑΧΛΑΜΑΡΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ! 

ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΒΑΘΙΑ, ΒΑΘΥΤΑΤΗ Υ Π Ν Η Λ Ι Α....


ΚΑΫΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ!

ΑΛΛΑ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ;
ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ;
ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ;....]

Που θά φθάσει πιά η π ρ ο π α γ ά ν δ α τους; Η «Πέππα το γουρουνάκι», προωθεί ομόφυλα ζευγάρια με παιδιά καί η 'ΕΡΤ' τό επικροτεί!


Παντελής Λαμψιώτης 

Επεισόδιο της «Πέππα», που προβλήθηκε στη Βρετανία, μαθαίνει τα παιδιά για οικογένειες με... 2 μαμάδες και η ΕΡΤ το επιδοκίμασε.

Νέα «ήθη» στην «Πέππα το Γουρουνάκι»: Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τα κινούμενα σχέδια επιστρατεύονται όλο και συχνότερα για να περάσει στα «αθόρυβα» η νεοταξική προπαγάνδα που επιδιώκει να διαλύσει τον θεσμό της οικογένειας, έτσι όπως ορίζεται από τη φύση, δηλαδή με τον αναντικατάστατο ρόλο του πατέρα και της μητέρας .

Στα αθώα παιδικά μυαλά, πρέπει να περάσει το μήνυμα πως όχι μόνο η ομοφυλοφιλία είναι άλλη μια «φυσική» επιλογή, άλλα και το ότι ο ρόλος του «μπαμπά» και της «μαμάς» δεν έχει καμμία σημασία στην φυσιολογική ανάπτυξη ενός παιδιού, αφού κάλλιστα αυτό θα μπορούσε να μεγαλώνει με δύο «μαμάδες» ή δύο «μπαμπάδες».

Νέο «κρούσμα» της «LGBTQ» προπαγάνδας, το πασίγνωστο και εξαιρετικά δημοφιλές κινούμενο σχέδιο «Πέππα το Γουρουνάκι», όπου σε ένα επεισόδιο μια φίλη της Πέππας, η Πέννυ, εξομολογείται ότι ζει με δύο… μαμάδες. 

Έτσι το φαινομενικά «αθώο» παιδικό πρόγραμμα που είναι ένα από τα πιο αγαπημένα κινούμενα σχέδια των παιδιών στην Ελλάδα, εισάγει με ύπουλο τρόπο την αποδοχή του ομοφυλοφιλικού γάμου και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, κάτι που συγκρούεται άμεσα με τους όρους της ίδιας της φύσεως, άλλα και την επικρατούσα θέση της κοινωνιολογικής επιστήμης.

Και κάπως έτσι, το παιδί από μικρή ηλικία δασκαλεύεται να υποβιβάζει την αξία και την φυσική υπόσταση της σχέσης μεταξύ άνδρα και γυναίκας, άλλα και να θεωρεί παρωχημένο το ιερότατο μυστήριο του Γάμου.

Ο αμέριμνος γονιός μπορεί να έχει την εντύπωση πως αφήνει το παιδί του να παρακολουθήσει ένα φαινομενικά άκακο παιδικό, άλλα στην πραγματικότητα πολλά δημοφιλή κινούμενα σχέδια γίνονται κομιστές των νέων προτύπων που προάγουν τον εκμαυλισμό των παιδιών, πριν καν αναπτύξουν νοητικές άμυνες απέναντι στην πλύση εγκεφάλου που τους γίνεται.

Το επίμαχο επεισόδιο προβλήθηκε την περασμένη Τρίτη στην Βρετανία, και είχε τον τίτλο «Families». 

Εντύπωση προκάλεσε και ο σχολιασμός του γεγονότος, σε εκπομπή της ΕΡΤ, όπου οι παρουσιαστές… εκθείασαν την ομοφυλοφιλική προπαγάνδα με σχόλια τύπου: «δόξα τω Θεώ (!) που αλλάζει ο κόσμος» και «είναι σημαντικό ότι η Πέππα περνάει και άλλα μηνύματα, για το πώς έχουμε εκσυγχρονιστεί» και ότι «έτσι πρέπει χτίζεται η ψυχή των παιδιών, από μικρή ηλικία».

Και εδώ προκύπτει ένα ερώτημα. 

Η ΕΡΤ πληρώνεται από τους φορολογούμενους πολίτες, για να επαινεί την ομοφυλοφιλική προπαγάνδα προς τα παιδιά; 

Γι’ αυτό τον λόγο συμβάλει με τον οβολό του ο κόσμος ώστε να υφίσταται δημόσια τηλεόραση;