.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ομολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο τον Φιλοθεάμονα


Αλεξανδρούπολη, 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Μυροφόρων

Βασιλική Οικονόμου


Ανοικτή επιστολή


Προς το Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο 

«Ὢ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! ἀφ’ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν.» Στιχηρό της Μ. Πέμπτης.

«…η Μεγάλη Διδάσκαλος Τζούλι Σκοτ θα μας οδηγήσει σε μια βαθιά σύνδεση με την κλασική μουσική από την περίοδο του Μπαρόκ (περ. 1600-1750). Θα βιώσουμε πώς συγκεκριμένη μουσική επηρεάζει τον καρδιακό μας ρυθμό και τα εγκεφαλικά μας κύματα.» Από ανακοίνωση του Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδινου Σταυρού

«ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν.» Πρ. κ’ 29-30.

«…καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι…» Αποκ. κβ’ 11.

«ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» Ἀποκ. γ’ 1.


Η μαύρη μέρα της ποιμαντορίας σου ξεκίνησε με βαριά συννεφιά ασέβειας. Ήδη από την ενθρόνισή σου είδαμε τα πρώτα, «αρχιερατικά» πλέον, δείγματα των οικουμενιστικών φρονημάτων σου, αφού στον ενθρονιστήριο λόγο σου χαιρέτισες, μετά τους Οικουμενιστές (κατ’ όνομα Ορθόδοξους) Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τους «εντιμοτάτους εκπροσώπους…των Θρησκευτικών Δογμάτων και Κοινοτήτων…». Παπικοί και Μονοφυσίτες ήταν θρονιασμένοι στο σολέα, αναίσχυντα και απροκάλυπτα. Το γεγονός αυτό από μόνο του σε καθιστά βάσει των Ιερών Κανόνων (όπως οι Ι’, ΜΕ’, ΜΣΤ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων) αφοριστέο. Με Μέγα Αφορισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το μόνο γεγονός που αποδεικνύει τα κακόδοξα φρονήματά σου∙ ήλθαν και άλλα πολλά στη συνέχεια. Η βέβηλη και βλάσφημη παρουσία σου στη Μητρόπολη της αγιοτόκου Θεσσαλονίκης βρίθει ανομιών και ιεροκανονικών παραβάσεων.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι τον φιλοσοδομίτη αλλά και Οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και μάλιστα να συμμετέχεις μαζί με αυτόν σε εκδηλώσεις για την «Εθνική Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων του Ολοκαυτώματος», μπροστά στην εβραϊκή επτάφωτη λυχνία στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μάλιστα τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τη χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, με την παρουσία, εννοείται, ραβίνου. Και, ως φίλος των Ιουδαίων, άραγε πανηγυρίζεις, τώρα που η Πλατεία Ελευθερίας ξηλώνεται για να γίνει «Πάρκο Μνήμης Ολοκαυτώματος»;

Σε είδαμε να επευλογείς εκδήλωση που έδρασε ως αντιπερισπασμός στο μαζικό λαϊκό συλλαλητήριο κατά του νομοσχεδίου για το «γάμο» ομοφύλων και το «δικαίωμά» τους στην τεκνοθεσία. Αντί να κατεβείς κι εσύ μαζί με το λαό στο δρόμο, να ενώσεις τη φωνή σου κατά των (φιλο)σοδομιτικών νομοσχεδίων που απειλούν το μέλλον των παιδιών και ολόκληρης της κοινωνίας μας, φρόντισες, μαζί με τους λοιπούς Μητροπολίτες της πόλης (Ν. Κρήνης & Καλαμαριάς Ιουστίνο, Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως Βαρνάβα) και το Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, να συγκεντρώσεις πλήθος λαού στο Βελλίδειο για να ακούσει ποιον; Τον ιουδαιόφιλο Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερώνυμο, που έχει κάνει την εβραϊκή Συναγωγή δεύτερο σπίτι του. Αποσπάσατε λαό από το συλλαλητήριο και συνάμα τον ψωμίσατε με την ψευδαίσθηση ότι αντέδρασε στη διεστραμμένη πολιτική της κυβέρνησης του αφορισμένου Κυριάκου Μητσοτάκη. Δόλια κίνηση δολίων Επισκόπων.

Σε είδαμε να δέχεσαι «ασμένως» την πρόταση του Γεν. Γραμμ. της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) και βουλευτή Λαρίσης της Ν.Δ. Μάξιμου Χαρακόπουλου « «η μητρόπολη της πάλαι ποτέ συμβασιλεύουσας, μιας πόλης με ανεξίτηλο το βυζαντινό αποτύπωμα και έντονη την χριστιανική παράδοση», να είναι εκ των συνδιοργανωτών του συνεδρίου μαζί με την ΔΣΟ, την Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), την Επιτροπή των Καθολικών Επισκοπικών Διασκέψεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COMECE) και τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)». Μάλιστα τον συνεχάρης για την πρωτοβουλία!

Είδαμε την υποκρισία σου, όταν δήθεν διαμαρτυρήθηκες για τη βλάσφημη αφίσα της επίσης βλάσφημης ταινίας «Αδέσποτα Κορμιά», η οποία ταινία, όλως απροσδοκήτως, φαίνεται να δημιουργεί αρκετούς «συνειρμούς» με το Ροδοσταυρισμό. Αφού ξεκίνησες την επιστολή σου σχεδόν απολογούμενος (!) στην ασεβή γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, «τόλμησες», κατόπιν, να της πεις, ότι η αφίσα, που απεικόνιζε την Αειπαρθένο Παναγία μας ημίγυμνη και κυοφορούσα πάνω στον Σταυρό, «…εἶναι βαθύτατα προκλητικὴ γιὰ τό θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν χριστιανῶν τῆς πόλης μας…». Και το είπες αυτό, αφού πρώτα ευχήθηκες για την επιτυχία του Φεστιβάλ και αφού δήλωσες, ότι «Τέτοιες καλλιτεχνικὲς δραστηριότητες καὶ πρωτοβουλίες ἐνίσχυσης τῆς κινηματογραφικῆς κοινότητας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν εὐκαιρία ἔκφρασης καὶ συνάντησης δημιουργῶν καὶ καλλιτεχνῶν, ἰδίως νέων, μᾶς γεμίζουν μὲ χαρὰ καὶ ἐλπίδα.»

Τι ακριβώς σε «γεμίζει με χαρά και ελπίδα» σε ένα τέτοιο Φεστιβάλ; Μήπως το ότι τριάντα τρεις από τις διακόσιες πενήντα ταινίες «υμνούσαν την ομορφιά της απελευθερωτικής πράξης του αυτοπροσδιορισμού και σφράγισαν το παγκόσμιο queer σινεμά» πρωταγωνιστώντας «στο μεγάλο αφιέρωμα του 26ου ΦΝΘ (σ.σ. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης) με τίτλο Citizen Queer»; Αγνοείς, άραγε, ότι «άνθρωποι που δεν αποδέχονται τις παραδοσιακές έννοιες φύλων, και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ΛΟΑΤ (σ.σ. Λεσβίες Ομοφυλόφιλοι Αμφιφυλόφιλοι Τρανς (=Διεμφυλικοί)), πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως «Queer»»; Γνωρίζεις μήπως, ότι το εν λόγω διαστροφικό αφιέρωμα διαφημίστηκε από ευρωπαϊκή ιστοσελίδα ως εξής: «Το ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου Citizen Queer στοχεύει να αποτίσει φόρο τιμής στην προέλευση της εκπροσώπησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στον κινηματογράφο, μαζί με τους πρωτοπόρους της. Για τόσο καιρό κρυμμένη στις σκιές, τώρα η μορφή τέχνης επιτέλους θα λάμψει στο προσκήνιο»; Καμαρώνεις για τούτο το «πρωτοποριακό» μίασμα που έλαβε χώρα στη Μητρόπολή σου;

Και δηλώνεις, στην ίδια επιστολή σου, προς τη διευθύντρια του Φεστιβάλ, ότι το πρόβλημα ήταν η αφίσα και όχι το ίδιο το ντοκιμαντέρ (!!!), το οποίο ντοκιμαντέρ προπαγάνδιζε «το αυτονόητο αίτημα των γυναικών της Ευρώπης για αυτοδιαχείριση του σώματός τους, διεκδικώντας το δικαίωμα τους στην έκτρωση, την εξωσωματική γονιμοποίηση αλλά και την ευθανασία». Τάσσεσαι, δηλαδή, απερίφραστα υπέρ τη έκτρωσης, της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που επίσης συνιστά έκτρωση) και της ευθανασίας. Αντί να κατακεραυνώσεις τους διοργανωτές και λοιπούς συντελεστές του ανήθικου και ασεβέστατου φεστιβάλ, όπως θα έκανε ένας αληθινός Επίσκοπος, όπως ο μακαριστός αγωνιστής π. Αυγουστίνος Καντιώτης (αιωνία του η μνήμη!), αρκέστηκες στις δημοσιοσχετίστικες χλιαρότητες και στα δουλικά «ναι και ου» του πονηρού. Μήπως χάρηκες και με το πανό που έγραφε «Καταστρέψτε την Ελλάδα!», το οποίο κρατούσαν στα χέρια τους «τραβεστί, ομοφυλόφιλοι και συντελεστές ταινίας στην πρεμιέρα του φιλμ «Avant-Drag!» » του ίδιου φεστιβάλ; Μήπως πήρες πάλι «χαρά και ελπίδα», αφού προφανέστατα κι εσύ με αυτήν ακριβώς την αποστολή ανέβηκες στον Θρόνο της Θεσσαλονίκης, να καταστρέψεις – ω της ματαιόπονης μωρίας! – την Εκκλησία και την Ελλάδα;

Σε είδαμε να συν-διοργανώνεις εντός του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ροτόντα «αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στον πεζογράφο και ποιητή Νίκο Γ. Πεντζίκη». Για άλλη μια φορά μετέτρεψες τον ιερό χώρο Ναού σε πολιτιστικό κέντρο για να παρουσιάσεις, μάλιστα, ποιον; Έναν «δημιουργό» που ήταν, όπως διαβάζουμε, «βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης, αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς, όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της avant-guard«∙ ένα λογοτέχνη για τον οποίο «σελίδες από το Συναξαριστή του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη (αλλά και ερωτικές επιστολές, καρτ-ποστάλ, τοπωνύμια) δίνουν καθημερινά, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, την πρώτη ύλη της εργασίας»∙ ένα συγγραφέα που «εμπλούτισε» τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό με ρήσεις του τύπου «Αισθάνθηκα ότι για να αναστήσω τον αυτοκτονήσαντα νέον Αντρέα Δημακούδη του πρώτου μου βιβλίου (που είμαι εγώ), έπρεπε να προσευχηθώ σε όλα τα πράγματα για να με δώκουν Ζωή».

Ποια ήταν η αντίδρασή σου στο βδέλυγμα του «EuroPride 2024», που κατέκλυσε τη συμπρωτεύουσα για εννιά ολόκληρες μέρες τον Ιούνιο του 2024, ξεκινώντας μάλιστα μόλις δύο μέρες πριν τη μεγάλη Εορτή των Γενεθλίων της Εκκλησίας μας, την Αγία Πεντηκοστή; Τι έκανες γι’ αυτή την παρδαλή φρίκη που ξεχύθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; Τι έκανες για το νομοσχέδιο υπέρ του «γάμου» των ομοφύλων και της τεκνοθεσίας εκ μέρους τους; Λησμόνησες πώς πλήρωσαν τα Σόδομα την ομοφυλοφιλία των κατοίκων τους, το πυρ και θείο που έπεσε και τα κατέκαψε, αφήνοντας στη θέση τους τη Νεκρά Θάλασσα (στην οποία Θάλασσα τώρα το Υπουργείο Εξωτερικών του αγαπημένου σου Ισραήλ διαφημίζει ότι θα γίνει «ΛΟΑΤΚΙ+ φεστιβάλ», «το μεγαλύτερο Pride event της Μέσης Ανατολής»); Λησμόνησες τι λέει ο Απόστολος Παύλος για την αρσενοκοιτία (σοδομισμό) και τι λένε οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο Ζ’ Κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου, που κατατάσσει τους ομοφυλόφιλους στην ίδια κατηγορία με τους κτηνοβάτες, τους φονιάδες, τους μοιχούς, τους μάγους και τους ειδωλολάτρες; Δε διάβασες τι γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Εορτοδρόμιο, σε σημείωση στα προλεγόμενα του Κανόνα των Χριστουγέννων; «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει∙ λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τους ἀρσενοκοίτας, ὅπου ἦσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία…«;

Αλήθεια, έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο που είσαι τόσο αμνηστευτικός στο θέμα της αρσενοκοιτίας, ώστε να παίρνεις «χαρά και ελπίδα» από ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της δήθεν θεούσας Λίνας Μενδώνη) που διακατέχεται εντονότατα από το πνεύμα της ομοφυλοφιλίας και των συναφών διαστροφών; Αν ναι, θα ήθελες να μας πεις ποιος είναι αυτός ο λόγος; Και μην προφασιστείς, ότι δήθεν δεν κατάλαβες περί τίνος επρόκειτο, γιατί και μόνη η αφίσα του φεστιβάλ αρκούσε για να κατατοπιστεί κανείς, αφού έδειχνε δύο άνδρες σε ερωτική περίπτυξη. Σου δίνουν πράγματι «χαρά και ελπίδα» τέτοιες εικόνες; Αν ναι, γιατί;

Σε είδαμε να αγαπολογείς με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, τον αιρετικότερο και σατανικότερο Πατριάρχη στην Εκκλησιαστική Ιστορία, μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λίγα μόλις μέτρα από το ιερό λείψανο του μεγάλου αυτού Πατέρα και Θεολόγου της Εκκλησίας μας, που έδωσε σκληρούς αλλά νικηφόρους αγώνες για την προάσπιση της Ορθοδοξίας από τον Παπισμό.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι και να συλλειτουργείς με τον Επίσκοπο Κομάνων Μιχαήλ (Ανισένκο), Έξαρχο του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία και συλλειτουργό των σχισματοαιρετικών της ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) αλλά και Ουνιτών και λοιπών αιρετικών.

Είδαμε το όνομά σου να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα του 1ου Διαθρησκευτικού Συνεδρίου Τρικάλων, μαζί με τα ονόματα εβραίου ραβίνου, μωαμεθανού ιεροδιδασκάλου, λοιπών οικουμενιστών καθώς και ασεβών Ελλήνων πολιτικών.

Σε είδαμε να δέχεσαι στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ανήμερα της Εορτής του Μυροβλήτη, την επίσης ασεβέστατη Πρόεδρο (τότε) της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου, η οποία, εκτός όλων των άλλων ασεβειών της, πανηγύρισε για την ψήφιση του παραπάνω «σοδομονόμου» και μάλιστα κήρυξε με χαρά την έναρξη του παραπάνω φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι ψευδοκληρικούς της σχισματοαιρετικής αυτοκέφαλης ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων» του ψευδο-μητροπολίτη Επιφάνιου Ντουμένκο. Στη συνοδεία του ψευδεπισκόπου Βισγκορόντ Αγαπητού συμμετείχε και ψευδο-ιερέας γνωστός για τη συναυτουργία σε βίαιη κατάληψη Ναού της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ, υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο) από σχισματοαιρετικούς του Ντουμένκο, με τη χρήση αλυσοπρίονων, λοστών και δακρυγόνων.

Σε είδαμε να παρερμηνεύεις ευαγγελική περικοπή κακοβούλως – ως πιστός και δουλικός ιουδαιόφιλος -, αποδίδοντας μεταπατερικώς και αντιπατερικώς το χαρακτηρισμό εκ μέρους του Κυρίου «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» στους Αγίους Αποστόλους (!), τους Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας. Σε ενοχλούν οι Άγιοι Απόστολοι, γιατί είσαι κακός διάδοχός τους και φίλος των διωκτών τους.

Σε είδαμε να εμφανίζεσαι σε εκδήλωση περί Ησυχασμού (με τον οποίο εμφανέστατα δε σχετίζεσαι ούτε κατά διάνοια), δίπλα σε ασεβέστατες μορφές της ελληνικής κοινωνίας, όπως η βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Αγγελική Δεληκάρη, που ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου περί «γάμου» των ομοφυλ(οφιλ)ων ζευγαριών και υιοθεσίας τέκνων από αυτούς∙ ο (εκδημήσας) αμετανόητος καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης, γνωστότατος Οικουμενιστής και νεονικολαΐτης∙ ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλλιος Αγγελούδης, που κατέστησε τη Θεσσαλονίκη δαιμονοπανήγυρη με τις παρελάσεις ομοφυλοφίλων, τα καρναβάλια και άλλα αντίθεα δρώμενα∙ ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης που ετοιμάζει τα ψηφιακά δεσμά του λαού μας Δημήτρης Παπαστεργίου∙ η υποκρινόμενη μεν την ευσεβή, αλλά στην πραγματικότητα ασεβέστατη Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και άλλοι.

Σε είδαμε να συνδιοργανώνεις (μαζί με την Ηπειρωτική Εστία Θεσσαλονίκης) τιμητική εκδήλωση για τον αμερικανόφερτο Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Αθηναγόρα, επίσης Μασόνο.

Σε είδαμε να λειτουργείς στον Ιερό βυζαντινό Ναό Προφήτου Ηλιού και να ευχαριστείς τον Πρόεδρο των Εκκλησιαστικών Επιτροπών του Ιερού Ναού «για την ευταξία ενόψει της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων», αντί να τον επιπλήττεις που μετέτρεψε τον Ιερό Ναό σε παγανιστικό «Κήπο Εσπερίδων», προφανώς για να σε ικανοποιήσει, αφού σου αρέσουν τα «θεάματα». Δεν είναι πλήρης ο ιερός Ναός με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τις Αγιογραφίες, τα ιερά Λείψανα; Τα εσπεριδοειδή και τα κωνοφόρα τού λείπανε;

Σε είδαμε να παρακάθεσαι περιχαρέστατος και βαθέως μειδιών σε γεύμα με το δηλωμένο άθεο, τον εθνικό ολετήρα (Πρέσπες) και διαφθορέα της νεολαίας μας (νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου από την ηλικία των δεκαπέντε ετών), τον Αλέξη Τσίπρα.

Σε είδαμε να αποκαλύπτεις, από κοινού με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, ανδριάντα του Μασόνου Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ έξω από τη Μητρόπολη.

Σε είδαμε πρόσφατα να βεβηλώνεις για άλλη μια φορά Ιερούς Ναούς της Μητρόπολής σου, στις πιο ιερές μέρες του έτους, τις μέρες της Αγίας Τεσσαρακοστής, με την ιερόσυλη «Λατρευτική Εβδομάδα», για την οποία δήλωσες, μεταξύ άλλων ψευδών, πως, ό,τι περιλαμβάνει, «είναι ελεγμένο και ορθόδοξο». Προς διάψευσή σου αναφέρω ενδεικτικά, ότι το πρόγραμμα της εκδήλωσης με τον τίτλο «TENEBRAE» (ελληνιστί «Σκοτάδια»∙ λατινιστί ο τίτλος παραπέμπει σε ειδική ακολουθία που τελείται σε παπικούς ναούς από τη Μ. Πέμπτη έως και το Μ. Σάββατο) περιλάμβανε κυρίως έργα μπαρόκ «για σοπράνο και θεόρβη». Αλήθεια, με ποια κριτήρια επέλεξες να αφιερώσεις ολόκληρη εκδήλωση στην Μπαρόκ μουσική; Ρωτώ επειδή, όλως τυχαίως (;), ένα χρόνο πριν την εκδήλωση αυτή, κάποιοι Ροδόσταυροι του «Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδου και του Σταυρού» (και, όπως πιθανόν γνωρίζεις, ο Ροδοσταυρισμός ενυπάρχει στον 18ο βαθμό της Μασονίας Σκωτικού Τύπου και το εν λόγω τάγμα έχει και παράρτημα στην Ελλάδα) είχαν αφιερώσει ειδική τηλεδιάσκεψη στο πώς η Μπαρόκ μουσική «ανοίγει τις καρδιές», «επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό και τα εγκεφαλικά κύματα» κλπ. Θα είναι άραγε υπερβολικός ή φαντασιόπληκτος όποιος τυχόν υποθέσει ότι ένας οικουμενιστής Μητροπολίτης αντλεί εμπνεύσεις από τέτοιες πηγές, δεδομένης της διείσδυσης της Μασονίας στη διοίκηση της Εκκλησίας μας, η οποία διείσδυση έχει αποδειχθεί περίτρανα με ντοκουμέντα;

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης «Σκοτάδια» συμπεριλάμβανε στο τέλος του και άσματα της αγιοποιηθείσας από το Βατικανό βενεδικτίνης μοναχής Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, η οποία τύγχανε μάλιστα και αποκρυφίστρια. Η δε «σοπράνο και performer», που κάλεσες για να βεβηλώσει τον Ιερό Ναό με τους πομπώδεις (και αφόρητους για ώτα Ησυχαστών) υψίφωνους λαρυγγισμούς της, δηλώνει εξειδικευμένη στο «πειραματικό φωνητικό ρεπερτόριο του 20ού και 21ου αιώνα» (δείγματα αυτών των «πειραματισμών» εδώ, εδώ και εδώ), καθώς και «στα φωνητικά έργα του John Cage», του οποίου οι συνθέσεις, όπως διαβάζουμε, επηρεάστηκαν, μεταξύ άλλων, και από τις σπουδές του στην ινδική φιλοσοφία, το Ζεν Βουδισμό και το ταοϊστικό-αποκρυφιστικό Ι Τσινγκ.

Το πρόγραμμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων της «Λατρευτικής Εβδομάδας», η οποία χαρακτηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως «ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς και θρησκευτικούς θεσμούς της πόλης, που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη μία εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα» και ως «διεθνής πολιτιστικός και θρησκευτικός θεσμός», καταρτίστηκε κατόπιν ανοικτής πρόσκλησης που απευθυνόταν «σε μουσικά σύνολα (βυζαντινούς χορούς ψαλτών και ψαλτριών, μονωδούς, σολίστες, παιδικές και νεανικές χορωδίες ευρωπαϊκής μουσικής), καλλιτέχνες, ηθοποιούς, πολιτιστικούς φορείς και πολιτιστικούς συλλόγους κ.α., τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού» (!!!). Αμπελώνας απερίφρακτος η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, κέντρα διερχομένων οι Ιεροί Ναοί! Αυτό το «εκκλησιαστικό φρόνημα» είχε μάλλον κατά νου, μεταξύ άλλων, ο οικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όταν αναφερόταν κατά την ενθρόνισή σου στα κριτήρια εκλογής σου ως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης: τη μετατροπή του Οίκου της λατρείας του Υψίστου σε κέντρο διασκέδασης. Ήξεραν πολύ καλά ποιον ψήφισαν οι όμοιοί σου. Αλλά, βέβαια, δεν ήταν αυτή η πρώτη «Λατρευτική Εβδομάδα». Είχαν προηγηθεί και άλλες, στις οποίες και πάλι συμμετείχαν μη ορθόδοξοι, όπως τότε που έφερες παπική ισπανική χορωδία να ψάλλει παπικούς μεσαιωνικούς ύμνους εντός του Ιερού Ναού της Παναγίας Αχειροποιήτου.

Τότε χαρακτηρίστηκαν ως «σκοταδιστές» οι Ορθόδοξοι ενορίτες που αντέδρασαν ως όφειλαν, ενώ ο οικουμενιστής καθηγητής Σταμούλης – μέλος της επιτροπής διοργάνωσης των εκδηλώσεων για τον δήμο – έσπευσε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, να διασπείρει ψεύδη και ανίερες συκοφαντίες, δηλώνοντας στη συστημική «Εφημερίδα Συντακτών» ότι (άκουσον!) «οι Καθολικοί δεν είναι ούτε θεωρούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετικοί» (…), ότι «ποτέ οι Ορθόδοξοι δεν είπαν αιρετικούς τους Καθολικούς. Ο Μάρκος Εφέσου τούς λέει χαρακτηριστικά “αδελφούς”. Το καλούμενο Σχίσμα δηλοί διοικητική και όχι θεολογική διαφορά» (…) «οι Καθολικοί γίνονται δεκτοί και από πολλές μονές του Αγίου Ορους, που τους υποδέχονται και τους φιλοξενούν. Η διαφορά μεταξύ άλλων είναι ότι δεν έχουμε Κοινό Ποτήριο» ». Και για να τιμήσεις τον εκδημήσαντα φίλο σου καθηγητή Σταμούλη, τον οποίο αιφνίδια φίμωσε ο Κύριος προ μηνών, έφερες να διαβάσουν μέσα στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας μέχρι και τον εωσφοριστή μασόνο Καζαντζάκη, σε απόσπασμα από το έργο του με τίτλο «Χριστός «Τυπικάρης»», γνωρίζοντας ότι ο βλάσφημος καθηγητής ήταν ένθερμος οπαδός του επίσης βλάσφημου συγγραφέα. Η περίληψη του έργου από τη σχετική ιστοσελίδα αρκεί για να καταλάβουμε τι είδους βλασφημίες ακούστηκαν εντός του Οίκου του Θεού:

«Ο τυπικάρης εισέρχεται στο ναό και ζητά ν’ αποχωρήσουν όσοι δεν πρέπει να είναι παρόντες στο «μυστήριο» που θα ακολουθήσει: οι κατηχούμενοι, οι γυναίκες, τα παιδιά, και εκείνοι που δεν έχουν αγνό σώμα και ψυχή. Μένουν δυνατοί και νηφάλιοι άντρες· ο τυπικάρης τους μεταλαμβάνει και τους οδηγεί σε έκσταση, κι έπειτα ανακοινώνει ότι ο Χριστός βρίσκεται τρεις μέρες στο μνήμα, περιμένοντας μάταια κάποιον να τον μοιρολογήσει.

Μέσα σε όραμα, το εκκλησίασμα βλέπει τι συμβαίνει στο σπίτι όπου είναι συγκεντρωμένοι οι μαθητές: η Μαγδαληνή παραληρεί για την ανάσταση, φέροντας στο σώμα της τις πληγές του Εσταυρωμένου, ενώ έρχονται ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Θωμάς και ο Φίλιππος, φοβισμένοι και με κλονισμένη την πίστη τους· ακολουθούν ο Ματθαίος, η Μάνα του Χριστού και ο Ιωάννης. Ανάμεσα σε θρήνους και μοιρολόγια απόφασίζουν να πάνε όλοι να θρηνήσουν στον τάφο του Χριστού.

Τότε, φτάνει η Μαρία και αναγγέλλει την Ανάσταση. Καθένας νιώθει την παρουσία του Χριστού με διαφορετικό τρόπο, μεταξύ οραμάτων και παραισθήσεων, ώσπου εμφανίζεται ο Χριστός, δείχνει σε κάθε μαθητή το μέλλον του και αναλήπτεται στους ουρανούς. Το όραμα των πιστών χάνεται, η μυστική Ακολουθία τελειώνει και ο τυπικάρης ζητά από τους άντρες να μην αποκαλύψουν τι συνέβη.»

Αυτή είναι η αντίληψή σου περί «ελεγμένου και ορθόδοξου» περιεχομένου της Λατρευτικής Εβδομάδας; Και, αν κάποιος σε κρίνει γι’αυτό το αίσχος, θα τολμήσεις να πεις πάλι ότι το να κρίνουμε είναι του Διαβόλου; Δεν μπήκες ποτέ στον κόπο να διαβάσεις τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος περί κρίσης; « …το Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως.» P.G. 63, 232. Πλανάσαι (άλλην μίαν) πλάνην οικτράν, αν νομίζεις, ότι θα λες και θα κάνεις ό,τι θέλεις μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, εντός ή εκτός Ναού, και δε θα δέχεσαι έλεγχο, εφ’ όσον προσβάλλεις την αγία Πίστη μας. Τις πλύσεις εγκεφάλου περί «εκ του Διαβόλου κρίσης» τις δέχονται και τις ανέχονται μόνο οι υπνωτισμένοι Χριστιανοί που σε ακολουθούνε, οι χειροκροτητές των «Λατρευτικών Εβδομάδων», κανένας άλλος.

Όλα όσα αναφέρθηκαν σε τούτη την επιστολή δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της μέχρι τώρα αρχιερατικής πορείας σου, πριν καν ολοκληρώσεις τρία έτη στο Μητροπολιτικό Θρόνο της Θεσσαλονίκης. Και σε ρωτώ:

Εσύ που σπούδασες Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανες μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, δε διδάχτηκες ποτέ ότι ο Παπισμός έχει καταδικαστεί πολλάκις από την αγία Εκκλησία μας και δη συνοδικώς, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου, επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στου οποίου τον Θρόνο κακώς κάθεσαι; Δε διδάχτηκες ποτέ ότι καταδικασμένος (από την Αγία Δ’ Οικ. Σύνοδο) είναι επίσης και ο Μονοφυσιτισμός καθώς και η παραφυάδα του, ο Μονοθελητισμός (από την Αγία ΣΤ’ Οικ. Σύνοδο); Δεν έχεις κάνει ποτέ τον κόπο να ανοίξεις το ιερό Πηδάλιο, για να δεις ότι οι Ιεροί Κανόνες (όπως οι Ζ’, ΞΒ’, ΞΔ’, Ο’, ΟΑ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και οι εξής των Αγίων Πατέρων: Ζ’ Καν. της Αγίας Γ’ Οικουμενικής Συνόδου· ΙΔ’ Καν. της Αγίας Δ΄Οικ. Συνόδου· οι Α’, ΙΑ’, ΛΓ’ και ϰΘ’ (99ος) Καν. της Αγίας Πενθέκτης Οικ. Συνόδου· Η’ Καν. της Αγίας Ζ’ Οικ. Συνόδου· Α’ Καν. της Συνόδου της Αντιοχείας· ΡΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Καρθαγένης· ΚΘ’, ΛΖ’, ΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Λαοδικείας· Β’ Καν. του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης) καταδικάζουν οποιαδήποτε προσπάθεια μίξης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού καθώς και την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, ενίοτε μάλιστα με ποινή καθαίρεσης για τους ορθόδοξους Ιερωμένους; Δε γνωρίζεις ότι υπάρχουν επίσης Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς ή σχισματικούς (όπως ο Ι’ Καν. των Αγίων Αποστόλων και οι Καν. ΣΤ’ και ΛΓ’ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου), πόσω μάλλον με αλλόθρησκους; Δε γνωρίζεις τι είπε ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής των καιρών μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, περί Οικουμενισμού; «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν» (Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224.)

Δε γνωρίζεις, ότι ο ΟΕ’ Κανόνας της Αγίας ΣΤ’ Οικ. Συνόδου ορίζει, ότι η ψαλμωδία στον Ναό πρέπει να γίνεται ταπεινά και κατανυκτικά και όχι με φωνές που δεν αρμόζουν στον ιερό χώρο της προσευχής; Πιστεύεις ότι οι Άγιοι Πατέρες της Έκτης Οικ. Συνόδου θα θεωρούσαν ότι αρμόζουν στον Ναό οι «σοπράνο-περφόρμερ» και οι λοιποί τραγουδιστές και καλλιτέχνες των «Λατρευτικών Εβδομάδων» σου; Δε γνωρίζεις, ότι ο ΙΕ’ Καν. της Τοπικής εν Λαοδικεία Συνόδου απαγορεύει να ψάλλει στο Ναό οποιοσδήποτε εκτός των Κανονικών ψαλτών; Δε γνωρίζεις το ανάθεμα, «με το οποίο η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος περάτωσε τον Όρο της και το οποίο αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους κοσμική χρήση των Ιερών Ναών; «Τοὺς οὔν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἡ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (σ.σ. ἐν. καὶ τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἡ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἡ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι»; (Η παρενθετική σημείωση είναι του συγγραφέα του εν λόγω άρθρου).

Και πάλι σε ρωτώ:

Αφού τόσο πολύ αγαπάς – ο φιλοθεάμων εσύ – τα θεάματα και τα λοιπά «πολιτιστικά δρώμενα», γιατί φόρεσες ράσο και μάλιστα ως Αρχιμανδρίτης; Γιατί δεν ασχολήθηκες με τον «πολιτισμό», παρά επέλεξες να ατιμάσεις κάθε ιερό και όσιο που η αγία Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Χριστού, σού εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη; Γιατί δεν έγινες θεατρικός ή μουσικός παραγωγός; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δεν πήγες στη Λυρική Σκηνή; Είσαι καλλίφωνος, θα έκανες λαμπρή καριέρα. Είσαι καλός και στην υποκριτική, γιατί δεν ασχολήθηκες με το θέατρο ή τον κινηματογράφο; Θα σε καμάρωναν οι φίλοι σου στα Όσκαρ.

Τελικά για ποιον εργάζεσαι και σε ποιον δουλεύεις; Ποιοι είναι οι εντολείς σου, ποιοι οι «ενορχηστρωτές» της βλάσφημης και βέβηλης ασέβειάς σου; Σε ποια Στοά ζητιανεύεις κι εσύ πόντους, δουλικά και άοκνα, πειθήνιος υπηρέτης; Πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου; Τι τοξικές και σκοτεινές διδασκαλίες θήλασες και μηρύκασες πριν βγεις στη «δράση»;

Αφού δεν υπάρχει ορθόδοξη Σύνοδος να σε καθαιρέσει και να σε αφορίσει, όπως ιεροκανονικώς σού αξίζει, παραιτήσου από την (Αρχ)Ιεροσύνη. Βγάλε τα ράσα και παραιτήσου όσο έχεις καιρό, πριν σου στείλει κι εσένα ο Δεσπότης και Κριτής Χριστός αιφνίδιο «απολυτήριο», όπως έστειλε στον αμετανόητο βλάσφημο φίλο σου, τον καθηγητή Σταμούλη, και σε τόσους άλλους Θεομάχους. Παραιτήσου και πήγαινε στην Αθήνα, στο Υπουργείο Πολιτισμού της αντίχριστης Μενδώνη. Θα σου βρει εκείνη δραστηριότητες που να ταιριάζουν στην κουλτουρόφιλη φαυλότητά σου, κοντά στους διεστραμμένους τής «Τέχνης που ζέχνει», την οποία εκείνη προωθεί και υποθάλπει και εσύ αμνηστεύεις και ασπάζεσαι – για να μην πω τίποτα βαρύτερο. Ελαφρύτερη κόλαση θα έχεις έτσι, αφού παραμένεις εωσφορικώς αμετανόητος, παρά αν συνεχίσεις να ονειδίζεις και να εξευτελίζεις το τιμημένο ορθόδοξο ράσο και το αρχιερατικό σου ωμοφόριο, σέρνοντας μαζί σου στην απώλεια αμέτρητες ψυχές. Παραιτήσου και ύπαγε, αντίχριστε! Φύγε μακριά απ’ την αγιοτόκο Θεσσαλονίκη! Ανάξιος αναξιότατος είσαι να ποιμάνεις την πόλη των Αγίων, του Μυροβλήτη και του Παλαμά. Ακόμα καλύτερα, φύγε απ’ την Ελλάδα μας, απάλλαξέ μας απ’ την ιερόσυλη παρουσία σου, ψυχοφονιά λυκοποιμένα! Πήγαινε στο Βατικανό της απωλείας, ν’ ακούς παρέα με το Λέοντα διαταραγμένες υψίφωνους του Μπαρόκ λατινιστί μες στους ναούς-γκαλερί των ψευδοχριστιανών τού ψευδοπάπα και να τέρπεσαι «εις τας Τenebras» που σου αρμόζουν, προσκυνητή του ζόφου! Πήγαινε και ­άφησέ μας ήσυχους, να κλάψουμε και να μετανοήσουμε για την κατάντεια και τις πάμπολλες αμαρτίες μας, αυτές που αναγκάζουν το φιλάνθρωπο Μέγα Αρχιερέα μας Χριστό να μας παιδαγωγεί με Ιούδες Ισκαριώτες ψευδεπισκόπους – όντως ψευδεπίσκοπο σε χαρακτηρίζει ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου! -, ψευδεπισκόπους εντεταλμένους σαν εσένα και τους ομοίους σου, που κατέκλυσαν την Ιεραρχία, νομίζοντας, οι ταλαίπωροι, ότι μπορούν να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Φύγε και μην ανησυχείς, θα την ποιμάνει την πολύπαθη Θεσσαλονίκη μας άχρι καιρού ο Άγιος Παλαμάς από τους Ουρανούς. Και δι’ αυτού ο καλός Ποιμήν Χριστός μας. Δε θέλουμε άλλους μισθωτούς ούτε άλλους κλέπτες και ληστές, πόσω μάλλον Μασόνους, με ποδιά ή χωρίς. Ύπαγε, να μη σε βλέπουμε, να μη σ’ ακούμε!

Ο Θεός να σε λυπηθεί εκεί που πορεύεσαι.

Ή, μάλλον, να λυπηθείς εσύ τον εαυτό σου.

Αυτοκτονείς.

«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ- Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός»

Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

«τί πλανᾶσθε Ἑβραῖοι; ὁ Χριστὸς ἐξανέστη, καὶ λέλυνται τοῦ ᾍδου, τὰ δεσμὰ καὶ οἱ μοχλοί.»


Βασιλική Οικονόμου

Προς δόξαν του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Δέν ὑπάρχει «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων»


Δέν ὑπάρχει «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων»

Ἐκκλησιολογικές διασαφήσεις

Πρίν ἀπό ὀλίγες ἑβδομάδες ἀκούσθηκε ἀπό τό στόμα ἀποτειχισμένου Κληρικοῦ ἡ ἀτυχής φράση «ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων», ἡ ὁποία φέρει εἰδικούς ἀρνητικούς ἱστορικούς συνειρμούς καί ὁμοίως ἀντορθόδοξο ἐκκλησιολογικό βάρος.

Ἐπειδή, ὡς εἶναι σύνηθες, οἱ ὑπεναντίοι τῆς ἀποτειχίσεως, εἴτε αἱρετικοί Οἰκουμενιστές, εἴτε ἐλλειμματικοί Ὀρθόδοξοι – ἐπικριτές τῆς ἀποτειχίσεως τῆς θεσπισμένης καί ἐφαρμοσμένης ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες-, πρόκειται νά χρησιμοποιήσουν αὐτήν τήν ἀτυχῆ καί ἐσφαλμένη δογματικῶς φράση πρός ὄφελος τῶν ἀπόψεών τους καί πρός μομφή κατά τῆς ἀποτειχίσεως· καί ἐπειδή ἐξ ἀντιθέτου στούς Ὀρθοδόξους ἡ προπέτεια, ἡ βιασύνη [1], ἡ ὁποία ἐπενδύεται τόν μανδύα τοῦ ζήλου δέν εἶναι ἀπαλλαγμένη μομφῆς, «τό ἐν τούτοις προπετές οὐκ ἔξω μώμου κεῖται» [2],προβαίνουμε στίς παρακάτω ἐκκλησιολογικές διασαφήσεις :
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία

Ὁ Ὄρος «Ἐκκλησία» εἶναι μονοσήμαντος καί σημαίνει τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο εἶναι ἑνιαῖο καί ὁμολογεῖται καί πιστεύεται ἔτσι στό Σύμβολο τῆς Πίστεως («Πιστεύω … εἰς Μίαν … Ἐκκλησίαν»), διέπεται δέ παγκοσμίως ἀπό ἑνότητα Δογματικῆς Πίστεως, Διοικήσεως καί Λατρείας, δηλ. λατρευτικῆς (δια)κοινωνίας, σύμφωνα μέ ὅλες τά δογματικά συγγράμματα τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας· στήν ἴδια τήν Ἁγία Γραφή ὁμολογεῖται «εἷς Κύριος, μία Πίστις, ἕν Βάπτισμα» [3]. Ἡ Ἐκκλησία καθορίζεται καί σημαίνεται κυρίως ἀπό τήν Πίστη Της· ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι μέν (προτεσταντικῶς) ἀόρατη, ἀλλ’ οὔτε καί ὁρίζεται μόνον ἐξωτερικά, πολύ περισσότερο δέν ἐξαντλεῖται σέ δικαιοδοσίες καί οἰκοδομές, ἀλλ’ ἐντοπίζεται πρωτίστως στό ὀρθόν φρόνημα, τήν Ὀρθή Πίστη (Ὀρθοδοξία) καί ὀρθοπραξία, ὅπως γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἐκκλησίαν δέ λέγω οὐ τόπον μόνον, ἀλλά καί τρόπον· οὐ τοίχους Ἐκκλησίας, ἀλλά νόμους Ἐκκλησίας. Ὅταν καταφεύγῃς ἐν ἐκκλησίᾳ, μή τόπῳ καταφύγῃς, ἀλλά γνώμῃ. Ἐκκλησία γάρ οὐ τοῖχος καί ὄροφος, ἀλλά Πίστις καί βίος» [4]· παρομοίως διαπιστώνει ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης: «Ὅτι γάρ τό ἄθροισμα τῶν ἁγίων τό ἐξ ὀρθῆς Πίστεως καί πολιτείας ἀρίστης συγκεκροτημένον Ἐκκλησία ἐστί, δῆλόν ἐστι τοῖς σοφίας γευσαμένοις […] ἄλλο ἐστίν Ἐκκλησία καί ἄλλο ἐκκλησιαστήριον· ἡ μέν γάρ ἐξ ἀμώμων ψυχῶν συνέστηκε, τό δ’ ἀπό λίθων καί ξύλων οἰκοδομεῖται […] Οὐ γάρ τοίχων ἕνεκεν, ἀλλά ψυχῶν, δεῦρ’ ἐπεφοίτησεν ὁ τῶν οὐρανῶν Βασιλεύς» [5].

Ἐκφορά τοῦ ὅρου «Ἐκκλησία» στόν πληθυντικό ἀριθμό («Ἐκκλησίες»), ὅπως στήν Καινή Διαθήκη [6], νοεῖται ὀρθοδόξως μόνον ὑπό τήν ἔννοια τῶν κατά τόπους, τῶν Τοπικῶν, Ἐκκλησιῶν, αὐτοκεφάλων (καί μή αὐτοκεφάλων, ὡς λ.χ. «Ἐκκλησία Θεσσαλονίκης»), δηλαδή πρωτίστως τῶν τεσσάρων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων καί τῶν μεταγενεστέρων Πατριαρχείων καί Ἀρχιεπισκοπῶν, ἐν συνόλῳ δεκατεσσάρων Ἐκκλησιῶν. Διά τοῦτο ἔχουμε ἐπί παραδείγματι Ἐκκλησία (Πατριαρχεῖον) Σερβίας, Ἐκκλησία Ἑλλάδος, Ἐκκλησία Κύπρου, κ.λπ. Αὐτές δέν νοοῦνται ὡς συμπληρωματικά τμήματα ἑνός συνόλου, ἀλλ’ ἑκάστη αὐτῶν πιστεύεται ὡς διακεκριμένη τοπικῶς, ὅμως ἰσότιμη καί πλήρης, ὁλόκληρη, φανέρωση τοῦ Θεανθρωπίνου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας· διότι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ [7], κατά δέν τόν Ἅγιον Ἀθανάσιον τόν Πάριον «διαιρεῖται δέ ἡ καθόλου Ἐκκλησία εἰς μερικωτέρας, τάς ὑπό τῶν ἐγκρίτων καί μεγίστων πόλεων τοῦ Κόσμου ἐμφαινομένας, πάλαι μέν πέντε ἀριθμουμένων […] καί ταύτας δή τάς μερικάς Ἐκκλησίας αἱ τοπικαί σύνοδοι παριστῶσιν, ὥσπερ τήν Καθόλου ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος παρίστησιν» [8].

Ἐξ αἰτίας τῆς ἀταξίας τῆς «Διασπορᾶς», δηλαδή τῆς ταυτοχρόνου συν-ὑπάρξεως πολλῶν ἐθνικῶν Ἐκκλησιῶν στόν ἴδιο τόπο, στόν Νέο Κόσμο καί στίς ἀποικίες τῶν τελευταίων αἰώνων (π.χ. Αὐστραλία) ἤ καί τήν Εὐρώπη, ὅπου μετανάστευσαν ὀρθόδοξοι πληθυσμοί ποικίλης ἐθνικῆς προελεύσεως, ὑπάρχουν – μέ παράβαση τῶν ἱερῶν Κανόνων (8ος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, 12ος τῆς Δ΄) – καί πολλές ἐθνικές Ἐκκλησίες (καί οἱ Ἐπίσκοποί τους) παραλλήλως στήν ἴδια περιοχή.

Ὑπό ἐντελῶς εἰδικές συνθῆκες, πρίν ἀπό ἕνα αἰῶνα, μέρος τῆς κανονικῆς Ρωσσικῆς Ἱεραρχίας καί Ἐκκλησίας, Ἐπίσκοποι ἀλλά καί Κληρικοί καί λαϊκοί, πού διέφυγαν τοῦ σοβιετικοῦ διωγμοῦ καί μετανάστευσαν δυτικῶς, ὀργανώθηκαν πρῶτα στή Σερβία («Σύνοδος τοῦ Καρλοβικίου», ἱδρ. 1921) καί ἔπειτα στίς ΗΠΑ καί ἀλλοῦ, καί συναπετελέσαν τήν «Ρωσσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐκτός Ρωσσίας», τήν γνωστή ROCOR (Russian Orthodox Church Outside Russia) ἤ ἀλλιῶς «Ἐκκλησία τῶν Ρώσσων τῆς Διασπορᾶς». Ἡ ROCOR ὑπῆρξε λοιπόν μέρος τοπικῆς Ἐκκλησίας «μεταφυτευμένο» στούς τόπους ἐξορίας του. Αὐτή, ἡ «Ρωσσική Διασπορά», ἀποτειχισμένη ἀργότερα – ἐν Συνόδῳ καί ὑπό Ἐπισκόπους, κανονικούς Ἐπισκόπους – ἀπό τούς περισσοτέρους λοιπούς Ὀρθοδόξους (ὄχι ὅμως ὅλους), γιά λόγους τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί τοῦ «Σεργιανισμοῦ» τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (τῆς ὑποδουλώσεως τῆς Ἐκκλησίας στήν ἄθεη πολιτική ἐξουσία τῶν Σοβιέτ), δέν ἀπετέλεσε σχίσμα [9]· ἀντιθέτως, παρήγαγε Ἁγίους καί θαυμασίους Γέροντες, ὅπως τόν Ἅγιο Ἰωάννη Μαξίμοβιτς καί τόν Γέροντα Σεραφείμ Ρόουζ. Αὐτῶν τά συγγράμματα κυκλοφοροῦνται, ἀναγινώσκονται καί θαυμάζονται ἐδῶ καί δεκαετίες ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους. Ἀντιθέτως, τό σχίσμα ὁρίζεται, κατά τόν Μ. Βασίλειο, ὡς ἐπίμεμπτη ἀπομάκρυνση ἀπό τήν Ἐκκλησία ὀφειλόμενη σέ θεραπεύσιμα, μή δογματικά, ζητήματα: «Σχίσματα δέ [ὠνόμασαν], τούς δι’ αἰτίας τινάς ἐκκλησιαστικάς καί ζητήματα ἰάσιμα πρός ἀλλήλους διενεχθέντας» [10]. Δυστυχῶς, δεκαετίες οἰκουμενιστικῆς προπαγάνδας στίς θεολογικές σχολές καί ἀλλοῦ, διαμόρφωσαν στόν νοῦ πάντων σχεδόν τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅτι κάθε ἀκοινωνησία (συνεπῶς καί ἡ ἀποτείχιση) συνιστᾷ ἐξ ὁρισμοῦ σχίσμα (!) … 
Οἱ λεγόμενες «ἐκκλησίες»

«Ἐκκλησίες» ὀνομάζουν τόν ἑαυτό τους καί πλεῖστες αἱρετικές καί σχισματικές («χριστιανικές») κοινότητες, ὡς οἱ προτεσταντικές, ἤ καί ἄλλες, ἐμφανέστατα ἐξω-εκκλησιαστικές, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἀρνηθεῖ βασικά δόγματα τοῦ Χριστιανισμοῦ (ὡς ἡ ἀντιτριαδική, ἀρειανόφρων, «Ἐκκλησία τῶν Μορμόνων»), ἀλλά καί ὁμάδες ἀποκρυφιστικές, ἀκόμη δέ καί σατανιστικές («Γνωστική Ἐκκλησία» κ.ἄ.). Οἱ Προτεστάντες, ὡς αἱρετικοί καί ἔχοντες ἐσφαλμένη ἐκκλησιολογία, δέν ἔχουν πρόβλημα νά ὀνομάζουν τόν ἐσμό τους «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», μολονότι οἱ ἑκατοντάδες «ἐκκλησίες» τους δέν διέπονται ἀπό κοινή καί ἑνοποιό θεολογική πίστη, διοίκηση ἤ λατρευτική κοινωνία. Ὀρθοδόξως, εἶναι παντελῶς ἐσφαλμένος καί ἀπορριπτέος ὁ χαρακτηρισμός τῶν αἱρέσεων ἤ σεκτῶν ὡς «ἐκκλησιῶν», ἀκόμη καί καταχρηστικῶς ἤ συμβατικῶς, ἀποτελεῖ τοῦτο πάντως πραγματικότητα στήν γενική γνωσιολογία, ἐκτός ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, στό πλαίσιο τοῦ … «ἀνθρωπίνου δικαιώματος τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ (self-identification)». Δυστυχῶς, τήν αἱρετική καί διάτρητη ἐκκλησιολογία αὐτή τῶν Προτεσταντῶν ἡ λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» τοῦ Κολυμπαρίου (2016) τήν ἐνστερνίστηκε θλιβερά, ὀνομάζοντας ἀπροϋπόθετα – σέ ἕνα τόσο κεφαλαιώδους σημασίας κείμενο – τίς αἱρετικές κοινότητες «ἐκκλησίες».
Δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων»

«Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων» δέν μπορεῖ, λοιπόν, νά ὑφίσταται ἤ νά κατονομάζεται κατ’ οὐδένα τρόπον, οὔτε ὡς κανονική Τοπική Ἐκκλησία, οὔτε βεβαίως ὡς κρατικῶς ἀναγνωρισμένη ἑτερόδοξη ἤ ἑτερόθρησκη κοινότητα, οὔτε ὡς «διασπορά» στό ἐξωτερικό μιᾶς Τοπικῆς Ἐκκλησίας ἔχουσα Σύνοδο Ἐπισκόπων. Ὅποιος ὀνομάζει τήν ἀποτείχιση «Ἐκκλησία», ὡς ἰδιαίτερη κοινότητα, δίδει «λαβή» καί ἔδαφος στούς αἱρετικούς νά τήν «τοποθετήσουν» προπαγανδιστικῶς στήν περιοχή τῶν αἱρέσεων καί σχισμάτων.

Οἱ ἀποτειχισμένοι Κληρικοί καί λαϊκοί εἶναι διεσπαρμένοι σέ ὅλη τήν Ὀρθοδοξία καί δέν ἐντοπίζονται σέ μία Τοπική Ἐκκλησία, ἀλλά σέ πολλές. Ἐπίσης, οἱ ἀποτειχισμένοι Κληρικοί καί λαϊκοί, κατά τίς προβλέψεις καί τούς ἐπαίνους τῶν ἱερῶν Κανόνων, τοῦ 15ου τῆς Πρωτοδευτέρας (ἔτους 861), τοῦ 31ου Ἀποστολικοῦ, τοῦ 11ου τῆς Καρθαγένης (ἔτους 419) καί τοῦ 2ου τῆς Ἀντιοχείας (ἔτους 431) [11], ἔχουν πλήρη συνείδηση ὅτι μάχονται ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας στήν Ὁποίαν ἀνήκουν, τήν Τοπική καί τήν Καθόλου, ἀκόμη δέ καί ὑπέρ ὅσων Πιστῶν δέν ἀποτειχίζονται, φυλάσσοντες ταυτόχρονα τήν ἰδίαν συνείδηση, «μή ἀδικηθῶσιν εἰς Πίστιν» [12]· ἐπίσης, ὅτι δέν «ὑποκαθιστοῦν» ἤ «ἀντικαθιστοῦν» τήν Ἐκκλησία κατ΄ οὐδένα τρόπο. Ἀντιθέτως – ὅπως προβλέπει ὁ 15ος ἱερός Κανών τῆς Πρωτοδευτέρας, τοῦ ἁγίου καί Μεγάλου Φωτίου – «ἐφρόντισαν νά διασώσουν τήν Ἐκκλησία ἀπό σχίσματα καί διαιρέσεις» («οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι») [13]. Γι΄ αὐτό ὅσοι ἀποτειχίζονται εἶναι ἐπαινετοί ἀπό τήν Ἐκκλησία, τῆς Ὁποίας ἀποτελοῦν μέλη. Μόνον πρόσωπα μειωμένης διανοητικῆς ἐπαρκείας καί γνώσεως ἤ ἐπηυξημένης διαστρεβλωτικῆς πονηρίας θά μποροῦσαν νά ἰσχυρισθοῦν, ὅτι ὅσοι ἐφαρμόζουν ἱερούς Κανόνες «βγαίνουν (διά τῆς ἀποτειχίσεως) ἐκτός Ἐκκλησίας» καί συνεπῶς συνιστοῦν ἰδιαίτερη «κοινότητα» ἤ «ἐκκλησία». Πῶς εἶναι Κανόνες ἱεροί καί θεόπνευστοι ἐκεῖνοι, τούς ὁποίους ἐφαρμόζοντας «βγαίνεις ἐκτός Ἐκκλησίας» ;; !! Καί πῶς εἶναι, λοιπόν, νοήμων ἤ ἐπιγνώμων ἤ ἀπόνηρος ἤ (τό κυριότερον) Ὀρθόδοξος, ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ ἀποτείχιση «θέτει ἐκτός Ἐκκλησίας» ;

Ὅσοι Κληρικοί ἀποτειχίσθηκαν ὑγιῶς καί ἀνιδιοτελῶς τά τελευταῖα ἔτη, καί τό Ποίμνιο πού τούς ἀκολουθεῖ, μνημονεύουν «πάσης Ἐπισκοπῆς Ὀρθοδόξων, τῶν ὀρθοτομούντων τόν λόγον τῆς Σῆς ἀληθείας», ὅπως ἄλλωστε μνημονεύει (μυστικῶς) καί κάθε Ὀρθόδοξος Ἱερεύς κατ΄ ἰδίαν σέ κάθε Θεία Λειτουργία, στήν εὐχή τοῦ καθαγιασμοῦ, μετά τό «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, ἀχράντου…» [14]. Δέν μνημονεύεται ὁ τοπικός αἱρετίζων Ἐπίσκοπος, διότι κατά τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ὅπως αὐτή διατυπώνεται ἀπό τόν Θεόδωρο Ἐπίσκοπο Ἀνδίδων καί ἐπαναλαμβάνεται καί ἀπό τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες τό 1275 μετά τήν αἱρετική Σύνοδο τῆς Λυών, ἡ μνημόνευση ἑνός Ἐπισκόπου ἀποτελεῖ ὀμολογία τῆς θεολογικῆς συμφωνίας μέ αὐτόν: « … ἀφ’ ἧς [μνημονεύσεως] δείκνυται ὑποταγή ἡ πρός τό ὑπερέχον· καί ὅτι τούτου μνημονευομένου ἀρχιερέως κοινωνός ἐστι καί ὁ προσφέρων [ὁ λειτουργός] τῆς Πίστεως καί τῆς παραδόσεως τῶν Μυστηρίων διάδοχος» [15]. Ἔτσι καί οἱ Ἁγιορεῖτες Ὁμολογητές βάσει τοῦ Θεοδώρου Ἀνδίδων διαπιστώνουν: «Ἐν καιρῷ φρικτῶν μυστηρίων σκηνικῶς παίξομεν καί τό μή ὄν ὡς ὄν ὑποκρινώμεθα; […] Ἄνωθεν γάρ ἡ τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τήν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τούτῳ» [16]. Βεβαίως, κατά τήν διαπίστωση τοῦ Γέροντος Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, εὐλόγως δέν ὑπάρχει κοινωνία τῶν ἀποτειχισμένων Ὀρθοδόξων οὔτε καί πρός ὁποιονδήποτε ἄλλον Ἐπίσκοπο ὁμόφρονα τοῦ αἱρετίζοντος τοπικοῦ Ἐπισκόπου [17].
Παραμένουμε πιστοί στήν Ἐκκλησία

Παρά τόν πόλεμο πού δέχεται, ἡ ἀποτείχιση δέν πρόκειται οὔτε νά δημιουργήσει … «ἀπό τοῦ μηδενός» Ἐπισκόπους καί Σύνοδο (ὅπως ἔπραξε ὁ παναιρεσιάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἀπό τούς Οὐκρανούς αὐτοχειροτόνητους καί σχισματικούς), ὥστε νά συστήσει «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων». Οὔτε βεβαίως θά προσφύγει ἡ ἀποτείχιση σέ «ἐπισκόπους» ὑφισταμένων σχισμάτων, ὥστε νά εὕρει εἴτε κάλυψη λειτουργικῶν ἀναγκῶν (ἱ. Χειροτονιῶν νέων Ἱερέων, Βαπτίσεων κ.λπ.). εἴτε νομική κάλυψη ἔναντι τοῦ Κράτους! Δυστυχῶς, κάποιοι ἀποτειχισμένοι ἐκπειράσθηκαν ἀπό τέτοιες ὀλέθριες παγῖδες «καί ἐνέπεσον εἰς αὐτάς».

Παραμένουμε «ἐστηριγμένοι ἐν τῇ πέτρᾳ τῆς Ἐκκλησίας» καί ἑδραῖοι στήν ἐκκλησιαστική δογματική διδασκαλία, ὅτι ὑπό κανονικές συνθῆκες κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας παραμένει ὁ Ἐπίσκοπος, ἀλλά ὁ ὄντως Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, μαζί μέ τούς Πρεσβυτέρους: «Ὁ Ἐπίσκοπος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐστί καί ἡ Ἐκκλησία ἐν τῷ Ἐπισκόπῳ, καί ὅσοι μετά τοῦ Ἐπισκόπου οὐκ εἰσίν, οὐδέ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ εἰσίν» [18] ἐπειδή, κατά τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο τόν Θεοφόρο, ἡ σωτηρία ἐξαρτᾶται ἀπό τό «ἐάν ἐν ἑνί ὦσιν σύν τῷ Ἐπισκόπῳ καί τοῖς σύν αὐτῷ πρεσβυτέροις καί διακόνοις ἀποδεδειγμένοις ἐν γνώμῃ Ἰησοῦ Χριστοῦ […] Ὅσοι γάρ Θεοῦ εἰσιν καί Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὗτοι μετά τοῦ ἐπισκόπου εἰσίν» [19]. Παραμένουμε ὅμως ἐξ ἴσου ἑδραῖοι στήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων καί στήν ἱστορική τῆς Ἐκκλησίας πραγματικότητα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει μεγίστους κινδύνους ἀπό ἐσωτερικούς Της προδότες Ἐπισκόπους καί διδασκάλους «λαλοῦντας διεστραμμένα» [20], μέ πρῶτο τόν Προδότη Ἰούδα, καί πώς ἀπό αὐτούς πρέπει νά διαχωριζόμεθα πλήρως, ἀκόμη καί ἄν θά ἦσαν ἄγγελοι ἐξ Οὐρανοῦ [21]· ἐπίσης, ὅτι αὐτούς θά πρέπει τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο νά τούς ἐλέγξει, νά τούς ἀπομονώσει σταδιακῶς μέ ἀκοινωνησία (ἀποτείχιση), καί ἐάν δέν μετανοήσουν, νά τούς ὁδηγήσει τελικῶς σέ συνοδική δίκη καί ἀφορισμό ἀπό τήν σύνολη Ἐκκλησία· αὐτό δέχεται καί συνοψίζει βάσει τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ γνωστός θεολόγος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ: «Εἰς θέματα πίστεως ὁ λαός πρέπει νά κρίνη σχετικῶς μέ τήν διδασκαλίαν του [τοῦ παρεκκλίνοντος Ἐπισκόπου]. Τό καθῆκον τῆς ὑπακοῆς παύει, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος παρεκκλίνη ἀπό τόν καθολικόν κανόνα, καί ὁ λαός ἔχει τό δικαίωμα νά τόν κατηγορήση, ἀκόμη δέ καί νά τόν καθαιρέση» [22].

Ἐκκλησία βεβαίως δέν μπορεῖ νά ὑφίσταται ἄνευ Ἐπισκόπων, καί τοῦτο δέν εἶναι «εὐχολόγια» ἤ «μεγάλες προσδοκίες», ἀλλά δογματική Πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν εἶναι Ἐκκλησία αἱρετικῶν «Πρεσβυτεριανῶν», στερουμένη Ἐπισκόπων καί περιοριζομένη σέ Πρεσβυτέρους· ἀλλά, ὅπως «οὐκ ἐκλείψουσι τῇ Ἐκκλησία στρατιῶται», κατά τόν Γέροντα Αὐγουστῖνο Καντιώτη, ἔτσι ἡ Ὀρθοδοξία δέν θά στερηθεῖ παντελῶς καί Ἐπισκόπων μέχρι τῆς Β΄ τοῦ Κυρίου Παρουσίας [23]. Τό «σεπτόν καί σεβάσμιον στόμα» τοῦ Θεανθρώπου εἶπε, ὅτι «πύλαι ᾍδου οὐ κατισχύσουσι τῆς Ἐκκλησίας», τήν Ὁποίαν ὁ Ἴδιος οἰκοδόμησε «ἐπί τῆς πέτρας» τῆς ὁμολογίας τῆς Θεότητός Του[24]· καί γνωρίζουμε ὅτι στήν Ἐκκλησία, στό Σῶμα Του [25], ὁ Ἴδιος δίδει «πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν»[26], μέ σκοπό τόν καταρτισμό μας, τήν τελεσιουργία τῆς ἡμῶν σωτηρίας «πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ»[27]. Κατά τά ἱερά ἀρεοπαγιτικά συγγράμματα ἡ χριστιανική Ἀρχιερωσύνη εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων: τῆς Ἁγίας Τριάδος «θέλημα μέν ἐστιν ἡ λογική σωτηρία ἡ καθ’ ἡμᾶς τε καί ὑπέρ ἡμᾶς οὐσιῶν· ἡ δέ οὐχ ἑτέρως γενέσθαι δύναται, μή θεουμένων τῶν σῳζομένων. Ἡ δέ θέωσίς ἐστιν ἡ πρός Θεόν, ὡς ἐφικτόν, ἀφομοίωσίς τε καί ἕνωσις. Ἁπάσης δέ τοῦτο ἱεραρχίας τό πέρας, ἡ πρός Θεόν τε καί τά θεῖα προσεχής ἀγάπησις […] Ὡς γάρ πᾶσαν ἱεραρχίαν ὁρῶμεν εἰς τόν Ἰησοῦν ἀποπεραιουμένην, οὕτως ἑκάστην εἰς τόν οἰκεῖον ἔνθεον Ἱεράρχην» [28]. Ἤ ὅπως ἀλλιῶς τό γράφει ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος, δέν συνίσταται Χριστιανισμός, Ἐκκλησία, ἄνευ Ἱερωσύνης: «τό Μυστήριον τῆς Ἱερωσύνης θειότατόν ἐστι καί ὑπερουράνιον καί συστατικόν τοῦ Χριστιανισμοῦ» [29]. Ἐφ’ ὅσον, λοιπόν, ἡ Ἐκκλησία δέν θά ἐκλείψει ποτέ καί ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη τῶν Ἱεραρχῶν καί Κληρικῶν, ἀναδεικνυομένων ὑπό Θεοῦ, συμπεραίνεται ὅτι ἐπί τῆς γῆς οὐδέποτε θά ἐκλείψουν παντελῶς Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι καί Κληρικοί, ἔστω καί ἄν θά εἶναι ὀλίγοι καί «δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης» στίς ἐσχατιές τῆς οἰκουμένης.
Ἡ ἀποτείχιση εἶναι μέσον· ἡ ἐπίλυση θά εἶναι Ὀρθόδοξη Σύνοδος

Ἡ τελική λύση στήν αἵρεση θά δοθεῖ, πάντοτε θά δίδεται, ἀπό τόν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τήν Κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, μέσῳ Συνόδου Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων ! Ἡ ἀποτείχιση δέν «ἐκβιάζει», οὔτε «κατασκευάζει», οὔτε «ἐκμαιεύει βιαίως» ἐκκλησιολογικές λύσεις, ἀλλά, κατά τό ὑπόδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀναμένει τήν ἐξ Ὕψους ἀντίληψιν, ἡ ὁποία θά δώσει τήν τελική λύση κατά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, μέσῳ Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων καί Συνόδου ἤ Συνόδων, οἱ ὁποῖες θά καταδικάσουν τήν Παναίρεση καί τά συναφῆ της βλαστήματα. Κατά τόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό τήν τελική λύση μετά τήν ἀποτείχιση τήν δίδει ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Δεῖ δέ παντάπασιν [δηλ. πρέπει δέ ἐντελῶς] ἐκείνους εἶναι κεχωρισμένους ἡμῶν, μέχρις ἄν δῷ ὁ Θεός τήν καλήν διόρθωσιν καί εἰρήνην τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ» [30]· ἤ ὅπως ἐπανειλημμένως ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔγραφε τόν 9ο αἰῶνα περί ἀκοινωνησίας (ἀποτειχίσεως) «ἕως ἄν ἐπίδοι Κύριος καί δοίη καιρόν Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἐν ᾗ λήψεται ἕκαστος τά κατ’ ἀξίαν θεοκρίτως» [31] καί πολύ ἐνωρίτερα ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας σχετικῶς μέ τόν αἱρετικό Ἀρχιεπίσκοπο ΚΠόλεως Νεστόριο: «Συμβαίνει γάρ ὅτι ἡ τοῦ Σωτῆρος οἰκονομία, διά μικρῶν καί εὐτελεστάτων πραγμάτων συνάγει σύνοδον, ἵνα καθαρίσῃ τήν ἑαυτοῦ Ἐκκλησίαν, ἄσπιλον καί ἀσύγχυτον ἔχουσαν τήν εὐγενῆ Πίστιν» [32].
Τό «ὑγιαῖνον μέρος τῆς Ὀρθοδοξίας»

Ὅπως, ἐν τέλει, δέν ὑπάρχει ἰδιαίτερη «Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων», ἰδιαίτερη «Ἐκκλησία τῶν Ὁμολογητῶν», «Ἐκκλησία τῶν Μαρτύρων», «Ἐκκλησία τῶν Ἀναχωρητῶν», ἀλλά ἡ Μία Ἐκκλησία, ἡ κατ΄ Ἀνατολάς Καθολική καί Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, εἶναι ὅλα αὐτά καί συνίσταται καί σέ ἄλλα πολλά, ἔτσι δέν ὑφίσταται ἰδιαίτερη «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων», ἀλλ’ ἡ ἀποτείχιση συνιστᾷ ἀγώνισμα ἐντός τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες οἱ ὁποῖοι ἀποτειχίστηκαν, ὀνόμασαν τούς ὁμόφρονες μέ αὐτούς, τούς Πιστούς τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀγωνιζομένους κατά τῆς ἐσωτερικῆς αἱρέσεως, τούς Πιστούς τούς ἀκοινωνήτους ἔναντι τῶν αἱρετιζόντων (οἱ ὁποῖοι Πιστοί «ἀπετείχισαν ἑαυτούς»), τούς ὀνόμασαν ὡς «τό ὑγιαῖνον μέρος τῆς Ὀρθοδοξίας» [33] ἤ «ὀρθόδοξον καί θεάρεστον ἔνστασιν» [34], οἱ ὁποῖοι ἐπίσης ὀνομάζονται «ἀποσύνακτοι» (ἀπέχοντες ἀπό τίς συνάξεις, τίς ἐκκλησιαστικές ἀκολουθίες τῶν αἱρετιζόντων), δηλαδή ἀποτειχισμένοι[35] καί εἶναι οἱ «ὀρθά φρονεῖν ἐγνωκότες» (αὐτοί πού ἀποφάσισαν νά φρονοῦν ὀρθά) [36]. Ποτέ δέν τούς ὀνόμασαν – Θεός φυλάξοι (!) – «Ἐκκλησία τῶν Ἀποτειχισμένων» …


Ἑταιρεία Ὀρθοδόξων Σπουδῶν
ὁ Πρόεδρος
Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης


Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Σύλλογος
«Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἠσυχαστής»
ὁ Πρόεδρος
Χρῆστος Γαλατᾶς


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ[1] Κατά τό λεξικό τῶν H.G. Liddell καί R. Scott, (A Greek-English Lexikon, Clarendon Press, Oxford 1996, σελ. 1494).
[2] Ἔτσι ἐξηγεῖ ὁ Ἅγιος Κύριλλος στόν Ἅγιο Κελεστῖνο Πάπα Ρώμης τό ὅτι ἀρχικῶς καθυστέρησε νά συναγείρει ἄλλους Προκαθημένους κατά τοῦ αἱρετίζοντος Προκαθημένου τῆς Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου· ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Τῷ ὁσιωτάτῳ καί θεοφιλεστάτῳ Πατρί Κελεστίνῳ Κύριλλος ἐν Κυρίῳ χαίρειν, PG 77, 80C· «Ἐσίγων μέν οὖν παρῳχηκότα καιρόν· καί οὐδέν ὅλως οὔτε πρός τήν σήν θεοσέβειαν γέγραφα περί τοῦ νῦν ὄντος ἐν Κωνσταντινουπόλει καί τήν Ἐκκλησίαν διέποντος, οὔτε μήν πρός ἕτερον τῶν συλλειτουργῶν, τό ἐν τούτοις προπετές οὐκ ἔξω μώμου κεῖσθαι πιστεύων. Ἐπειδή δέ εἰς ἀκμήν ὥσπερ ἥκομεν τοῦ κακοῦ… » κ.τ.λ.
[3] Ἐφεσ. 4, 5.
[4] Ὅτε τῆς Ἐκκλησίας ἔξω εὑρεθείς Εὐτρόπιος ἀπεσπάσθη §1, PG 52, 397, ΕΠΕ 33, 108.
[5] Ἐπιστολή σμς΄(246) Θεοδοσίῳ Ἐπισκόπῳ, PG 78, 685Α – ΕΠΕ 2, 354.356
[6] Πρβλ. καί Ἀποκ. 1, 11, ἀλλά καί 2, 7: «Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τό Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις».
[7] Ἐφεσ. 1, 22.23: «Καί Αὐτόν ἔδωκε κεφαλήν ὑπέρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστί τό σῶμα Αὐτοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου».
[8] Ἐπιτομή εἴτε συλλογή τῶν θείων τῆς Πίστεως Δογμάτων, τύποις Βράιτκοπφ καί Ἕμτελ, ἐν Λειψίᾳ τῆς Σαξωνίας 1806, σελ. 39ἑξ.
[9] Εἶναι χαρακτηριστικό τό ὅτι ἡ ROCOR ἀρνήθηκε νά ἀπορρίψει τό κῦρος τῶν Μυστηρίων τῶν νεο-ημερολογιτικῶν Ἐκκλησιῶν καί ὅσων κοινωνοῦσαν μέ αὐτές, σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐν Ἑλλάδι παλαιοημερολογιτική (Γ.Ο.Χ.) «Σύνοδο Αὐξεντίου». Βλ. τήν κάτωθι Ἐπιστολή (227) τοῦ Γέροντος Σεραφείμ Ρόουζ πρός τόν π. Παναγιώτη Καρρᾶ (30 Ἰουν/13 Ἰουλ 1976): «Οnly very recently (if then) have any of our [σ.σ. ROCOR] bishops begun seriously to question the validity of the Mysteries in the “canonical jurisdictions”, and probably all of our bishops still believe that the Mysteries of at least most of the jurisdictions are valid (just recently our bishops refused the request of the Synod of Archbishop Auxentios to agree with it on the non-validity of new-calendarist Mysteries, and it was not until a year or so ago that this Old-Calendarist Synod ceased to believe that the new-calendarist Mysteries are indeed valid); our Church has open communion with the Serbian Church, Jerusalem, and probably others, and leaves separate hierarchs free to serve even with Constantinople if they wish». Ἀργότερα, ἡ ROCOR διέκοψε τήν κοινωνία μέ τούς ἐν Ἑλλάδι Παλαιοημερολογῖτες, μέ τούς ὁποίους εἶχε προσωρινῶς ἑνωθεῖ.
[10] Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Ἐπιστολή ρπη΄(188), Κανονική Α΄- Ἀμφιλοχίῳ περί Κανόνων §1, PG 32, 665A.
[11] Τόν 31ο Ἀποστολικό ἱ. Κανόνα βλ. στό Πηδάλιον τῆς νοητῆς Νηός τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησίας, ἐπιμ. Ἀγαπίου Ἱερομονάχου καί Νικοδήμου Μοναχοῦ, τύποις Βλ. Χ. Βαρβαρρήγου, ἐν Ἀθήναις 1886, σελ. 39: «Εἴ τις Πρεσβύτερος καταφρονήσας τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου, χωρίς συναγάγοι καί θυσιαστήριον ἕτερον πήξει, μηδέν κατεγνωκώς τοῦ Ἐπισκόπου ἐν εὐσεβείᾳ καί δικαιοσύνῃ, καθαιρείσθω ὡς φίλαρχος …» κ.λπ. Ὁ 11ος τῆς Καρθαγένης (αὐτόθι, σελ. 382) διαλαμβάνει ἐπίσης: «[… ] Τοῦτο δέ ἐάν μή ποιήσῃ, ἀλλ’ ὅπερ ἀπείη, ὑπεροψίᾳ φυσιούμενος, ἐκ τῆς τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου κοινωνίας ἑαυτόν χωρίσῃ, καί παρά μίαν μετά τινων σχίσμα ποιῶν, ἁγίασμα τῷ Θεῷ προσενέγκῃ, ὁ τοιοῦτος ἀνάθεμα λογισθήτω καί τόν ἴδιον τόπον ἀπολεσάτω, σκοπουμένου, μήποτε κατά τοῦ Ἐπισκόπου μέμψιν ἔχῃ δικαίαν». Καί ὁ 2ος ἱ. Κανών τῆς Ἀντιοχείας (αὐτόθι, σελ. 331), θεωρεῖ ὑποδίκους πρός ἀκοινωνησία ὅσους κοινωνοῦν μέ τούς ἤδη ἐπιτιμηθέντες μέ ἀκοινωνησία: «Μή ἐξεῖναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις […] Εἰ δέ τις φανείη […] τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καί τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἄν συγχέοντα τόν Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας».
[12] Βλ. παρακάτω, σημείωση 35.
[13] Πηδάλιον, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 292: «… Οἱ γάρ δι’ αἵρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων ἤ Πατέρων κατεγνωσμένην τήν πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τήν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται, πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι».
[14] Στήν Θ. Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου· βλ. Ἱερατικόν, ἐπιμ. Πρωτοπρ. Κων. Παπαγιάννη, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 2002, σελ. 132. Ἐπίσης, Καθ. ΙΩ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ, Θεῖαι Λειτουργίαι, Κείμενα Λειτουργικῆς Γ΄, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 274 (στή Θ. Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου, ἡ φράση αὐτή εὑρίσκεται στήν μυστική εὐχή μετά τήν ἐκφώνηση «Καί ὧν ἕκαστος… », ἀντιστοίχως στίς σελίδες 171 καί 279 τῶν δύο ὡς ἄνω συγγραμμάτων). 
[15] Προθεωρία κεφαλαιώδης περί τῶν ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ γινομένων συμβόλων καί Μυστηρίων 32, PG 140, 460D-461A.
[16] Ἐπιστολή ἀποσταλεῖσα παρά τῶν Ἁγιορειτῶν πάντων πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ τόν Παλαιολόγον ὁμολογητική, στό Dossier Grec de l’ Union de Lyon (1273-1277), Archives de l’ Orient Chrétien 16, ὑπό V. Laurent καί J. Darrouzes, Institut Français d’ Études Byzantines, Paris 1976, σελ. 399. Οἱ δύο τελευταῖες παραπομπές ὀφείλονται στό Πρωτοπρ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, Δήλωση διακοπῆς μνημοσύνου (03 Μαρ 2017), στό Μετά τήν «σύνοδο» τῆς Κρήτης· ἡ διακοπή μνημοσύνου καί ἡ δικαστική μου δίωξη, Φίλη Ὀρθοδοξία 16, ἐκδ. «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 108ἑξ. (τό ἴδιο καί στό Θεοδρομία ΙΘ΄ 1 [Ἰαν-Μαρ 2017] 60ἑξ.).
[17] Τά δύο ἄκρα, ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, ἐν Ἀθήναις 1997, σελ. 90.
[18] ΑΓ. ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ,Epistola LXIX (Ad Florentium pupianum) 8, PL 4, 419A: «Unde scire debes episcopum in Ecclesia esse et Ecclesiam in episcopo, et si quis cum episcopo non sit, in Ecclesia non esse».
[19] Φιλαδελφεῦσιν Ἰγνάτιος PG 5, 697A καί 700A.
[20] Πράξ. 20, 30: «καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν [τῶν Πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλησίας] ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν».
[21] Γαλ. 1, 7.8: «ὅ οὐκ ἔστιν ἄλλο, εἰ μή τινές εἰσιν οἱ ταράσσοντες ὑμᾶς καί θέλοντες μεταστρέψαι τό Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά καί ἐάν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».
[22] Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις, μτφρ. Δημ. Τσάμη, Γεωργίου Φλωρόφσκυ Ἔργα 1, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ , Θεσσαλονίκη 1976, σελ. 75.
[23] Πρβλ.ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΣ, Θεολογικόν ἤ Ἱερά Θεολογία, ἐπιμ. Ἀρχιμ. Εἰρηναίου Δεληδήμου, ἐκδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 1987 [2η], σελ. 120: «Ἡ τοίνυν Ἐκκλησία καί αὐτοῖς ὀφθαλμοῖς ἐπί γῆς ἐστιν ὁρατή […] οἱ ἐν αὐτῇ τοῦ Θεοῦ τά δικαιώματα κηρύττοντες οὐδέποτε παύονται οὐδέ παύσονται. Ἡ γάρ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δέ ἀκοή διά ρήματος Θεοῦ (πρός Ῥωμ. κεφ. ι΄), οἵ τε πιστοί οὐκ ἐν βάθει ψυχῆς συγκρύπτουσι τήν Ὀρθοδοξίαν, ἀλλά καί ἐν στερρᾷ ὁμολογίᾳ τήν ὀρθότητα τῶν δογμάτων αὐτῶν ἐπιδείκνυνται».
[24] Πρβλ. Ματθ. 16, 18.
[25] Ἐφεσ. 1, 22.23: «Καί πάντα ὑπέταξεν [ὁ Πατήρ] ὑπό τούς πόδας Αὐτοῦ [τοῦ Χριστοῦ], καί Αὐτόν ἔδωκε κεφαλήν ὑπέρ πάντα τῇ Ἐκκλησίᾳ, ἥτις ἐστί τό Σῶμα Αὐτοῦ, τό πλήρωμα τοῦ τά πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου».
[26] Α΄ Κορ. 12, 28. Πρβλ. καί Ἐφεσ. 4, 11
[27] Ἐφεσ. 4, 12
[28] ΑΓ. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ, Περί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας 1, 3 καί 5, 5 PG 3, 373D.376A καί PG 3, 505B.
[29] Ἐπιτομή εἴτε συλλογή τῶν θείων τῆς Πίστεως Δογμάτων, ἔνθ’ ἀνωτ., σελ. 378.
[30] Λόγοι τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Μάρκου Ἀρχιεπισκόπου Ἐφέσου … ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐν ᾗ μετέστη πρός Θεόν Α΄, στό Documents Relatifs au Concile de Florence, τόμ Β΄ (Oeuvres anticonciliaires de Marc d’ Ephèse),ἐπιμ. Μgr. Louis Petit, ἐκδ. Editions Brepols, Turnhout/Belgique 1974, σελ. 486 [348].
[31] Ἐπιστολή (294) Μακαρίῳ ἡγουμένω PG 99, 1177D (καί στό Theodori Studitae Epistulae, Corpus Fontium Historiae Byzantinae 36/2 (τόμ. Β΄), ἐπιμ. G. Fatouros, ἐκδ. Walter de Gruyter, Berlin-New York 1992, σελ. 433). Πρβλ. ἀκόμη καί τήν Ἐπιστολή (442), Πέτρῳ Νικαίας PG_99, 1356C (καί ἐκδ. Fatouros [ἔνθ’ ἀνωτ.], τόμ. B΄, σελ. 622): «… καί λυθῶσι πάντες τοῦ ἐπιτιμίου, μετέχοντες τῶν ἁγιασμάτων, οὐ μέντοι ἐνεργεῖν τούς ἱερεῖς τά τῆς ἱερωσύνης ἕως ἐλεύσεως Ὀρθοδόξου Συνόδου, ἐν ᾗ πᾶσα λύσις καί πᾶσα θυμηδία».Καί σέ πολλά ἄλλα σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν του προβλέπεται τό ἴδιο χρονικό ὅριο, μιᾶς Ὀρθοδόξου Συνόδου, ὡς σημεῖον ὁριστικῆς διευθετήσεως τῶν θεμάτων τῆς ἀποτειχίσεως καί τῶν ἐπιτιμίων ὅσων συγκοινώνησαν μέ τήν αἵρεση.
[32] Ἐπιστολή (10η), Πρός τούς Κωνσταντινουπόλεως Κληρικούς στασιάζοντας PG 77, 68Α.
[33] Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἐπισημαίνει πώς οἱ διχόνοιες μεταξύ τῶν ἀγωνιζομένων Ὀρθοδόξων, ἐνσπειρόμενες ἀπό τόν διάβολο, χαροποιοῦν τούς ἀσεβεῖς καί τούς δίνουν βεβαιότητα γιά τήν δική τους ἀσεβῆ στάση: «… εἰδώς ὅτι ἐρεσχελίαι αὗται παρά τοῦ διαβόλου ὑποσπειρόμεναι τέμνειν εἴωθεν καί αὐτό τό ὑγιαῖνον μέρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπερ ἐστί χαροποιόν τοῖς ἐναντίοις, ἐκ τῶν ἡμετέρων ἀρρωστημάτων τό οἰκεῖον ἀσέβημα βεβαιουμένοις εὖ ἔχειν» (Ἐπιστολή [409] Ναυκρατίῳ τέκνῳ PG 99, 1285D.1288Α καί ἐκδ. Fatouros [ἔνθ’ ἀνωτ.], τόμ. Β΄, σελ. 568).
[34] ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, Ἐπιστολή (39) Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ PG 99, 1045D καί ἐκδ. Fatouros [ἔνθ’ ἀνωτ.], τόμ. Α΄, σελ. 112.
[35] ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐπιστολή (11η), Τῷ ὁσιωτάτῳ καί θεοφιλεστάτῳ Πατρί Κελεστίνῳ Κύριλλος ἐν Κυρίῳ χαίρειν PG 77, 81B.C: «Οὐ γάρ ἤθελον ἔτι κοινωνεῖν αὐτοῖς τοιαῦτα φρονοῦσιν· ὥστε καί νῦν ἀποσυνάκτους εἶναι τούς λαούς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πλήν ὀλίγων ἐλαφροτέρων καί τόν κολακευόντων αὐτόν [τόν αἱρετίζοντα Νεστόριον]. Τά δέ μοναστήρια σχεδόν ἅπαντα καί οἱ τούτων ἀρχιμανδρῖται καί τῆς συγκλήτου πολλοί οὐ συνάγονται [=δέν συνεκκλησιάζονται], δεδιότες [=φοβούμενοι] μή ἀδικηθῶσιν εἰς πίστιν, αὐτοῦ καί τῶν σύν αὐτῷ, οὕς ἀπό τῆς Ἀντιοχείας ἀναβαίνων ἤγαγε, πάντων λαλούντων τά διεστραμμένα». Ἐπίσης, Ο ΑΥΤΟΣ, Ἐπιστολή (13η), Τῷ Ἰωάννῃ Ἀντιοχείας PG 77, 93C.96A: «Ἔγνω που πάντως καί διά πολλῶν ἡ σή θεοσέβεια τῆς ἁγίας Κωνσταντινουπολιτῶν Ἐκκλησίας τήν νῦν οὖσαν κατάστασιν, ὅτι τεθορύβηται λίαν, καί ἀποσύνακτοι μεμενήκασι πολλοί, καί τῶν ἄγαν σπουδαίων καί ἐπιεικῶν, οὐ τόν τυχόντα θόρυβον εἰς αὐτήν ὑπομένοντες τήν Πίστιν, ἐκ τῶν λεγομένων ἐπ’ Ἐκκλησίας αὐτῆς παρά τοῦ εὐσεβεστάτου ἐπισκόπου Νεστορίου». 
[36] ΑΓ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ, Ἐπιστολή (17η), Τῷ εὐλαβεστάτῳ καί θεοφιλεστάτῳ συλλειτουργῷ Νεστορίῳ, Κύριλλος καί ἡ συνελθοῦσα Σύνοδος ἐν Ἀλεξανδρείᾳ PG 77, 108C: «Ἅπασι δέ τοῖς παρά [τῆς] σῆς εὐλαβείας κεχωρισμένοις διά τήν Πίστιν ἤ καθαιρεθεῖσι λαϊκοῖς τε καί Κληρικοῖς, κοινωνικοί πάντες ἐσμέν. Οὐ γάρ ἐστι δίκαιον τούς ὀρθά φρονεῖν ἐγνωκότας σαῖς ἀδικεῖσθαι ψήφοις, ὅτι καλῶς ποιοῦντες ἀντειρήκασι».

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ανοικτή επιστολή από τη Γεωργία προς τους Πατέρες του Αγίου Όρους


Ως τέκνα της Εκκλησίας του Χριστού και υπερασπιστές της Ιεράς Παραδόσεως, με μεγάλη θλίψη καρδιάς και αγωνία ψυχής, σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή.

Σήμερα ο αρχηγός του ελληνικού κράτους – ο άνθρωπος που νομιμοποίησε τον «γάμο» μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου και έδωσε επισήμως το δικαίωμα υιοθεσίας σε τέτοια ζεύγη — επισκέφθηκε το Άγιον Όρος και η σιωπή σας πληγώνει βαθιά τις καρδιές πολλών χριστιανών.

Πώς είναι δυνατόν το Άγιον Όρος, ζωντανός στύλος της Ορθοδόξου αγιότητος να σιωπά μπροστά σε μια τέτοια ανοικτή και απροκάλυπτη παραβίαση των Θείων εντολών;

Δεν είπε άραγε ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Αυτός που βλέπει την αμαρτία και σιωπά, είναι συνένοχος»;

Δεν μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες ότι η σιωπή της Εκκλησίας σε τέτοιες στιγμές είναι έγκλημα;

Η σιωπή σας ή μόνο μια ευγενική φιλοξενία χωρίς εκκλησιαστική προειδοποίηση και ελεγκτικό λόγο δημιουργεί την εντύπωση, ότι η νομιμοποίηση της αμαρτίας των ομοφυλοφίλων δεν έρχεται σε αντίθεση με τον Νόμο του Θεού· και ακόμη χειρότερα, ότι συμφωνείτε μ’ αυτήν.

Πού είναι η φωνή του Αγίου Όρους, η οποία άλλοτε κατήγγειλε την αίρεση, την κακία και την ηθική εκτροπή με παρρησία; Πού είναι οι Πατέρες που θεωρούν τους εαυτούς τους κληρονόμους του αγίου Παϊσίου και του αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή;

Εμείς, οι Ορθόδοξοι πιστοί, περιμέναμε από εσάς έναν πατρικό, δίκαιο και αυστηρό λόγο, όπως αρμόζει σε θεοφοβούμενους μοναχούς που υπηρετούν τον Χριστό και όχι τους κοσμικούς άρχοντες.

Σήμερα, αν ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ή ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ήταν παρόντες στην επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Άγιον Όρος, πιστεύουμε ότι θα τον έλεγχαν δημόσια και θα τον καλούσαν σε μετάνοια και διόρθωση, αντί να ποζάρουν για αναμνηστικές φωτογραφίες και να σιωπούν.

Όποιος σιωπά όταν διώκεται η Μητέρα Εκκλησία – την προδίδει.

Όποιος δεν αποκαλύπτει τον αμαρτωλό, τον προωθεί.

Ευτυχώς, με το έλεος του Θεού, η Παναγία φώτισε επτά Μονές, επτά λυχνάρια μέσα στον Κήπο Της:

1. Ξηροποτάμου

2. Καρακάλλου

3. Οσίου Γρηγορίου

4. Δοχειαρίου

5. Κωνσταμονίτου

6. Φιλοθέου

7. Αγίου Παύλου

Αυτές οι Μονές καταδίκασαν ανοικτά και ξεκάθαρα την αμαρτία και ομολόγησαν την αλήθεια του Θεού. Δεν σιώπησαν μπροστά σ’ αυτή τη Σοδομική αμαρτία, δεν φόρεσαν φαρισαϊκά το μοναχικό ράσο, αλλά είπαν:

«Πρέπει να υπακούομεν εις τον Θεόν παρά εις ανθρώπους!»

Αυτές οι επτά Μονές – επτά δίκαιες βάσεις – θα αποτελέσουν το νέο ουράνιο θεμέλιο του Αγίου Όρους!

Δόξα και ευγνωμοσύνη στους Αγίους Πατέρες, στα 7 φωτεινά Μοναστήρια – την αληθινή καρδιά του Άθωνα.

Όπως σε κάθε εποχή, έτσι και τώρα, ο Θεός δεν λησμονεί την αλήθειά Του.

Ακόμη και σε σκοτεινή γενεά, όταν πολλοί πνευματικοί σιώπησαν και δεν έλεγξαν τον πρωθυπουργό που νομιμοποίησε την αμαρτία, επτά δίκαιοι στύλοι άναψαν το λυχνάρι της Αλήθειας μέσα στο σκοτάδι του Άθωνα.

Αυτά τα μοναστήρια ήταν όχι μόνο φωνές καταγγελίας, αλλά φύλακες της Ιεράς Παραδόσεως και μαχητές του Χριστού:

Ι. Μονή Ξηροποτάμου – το απόρθητο φρούριο της Πίστεως που δεν κλονίσθηκε από τις ψευτιές των υποκριτών,

Ι. Μονή Καρακάλλου που δεν θυσίασε τη συνείδηση της στη σιωπή, αλλά ελάλησε με παρρησία το Θείο Δίκαιο.

Ι. Μονή Αγίου Γρηγορίου – ο κληρονόμος του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, που ακόμη ελέγχει το σκοτάδι.

Ι. Μονή Δοχειαρίου – το φωτεινό στήριγμα της Θεοτόκου, που υπερασπίσθηκε το όνομα του Θεού έναντι της ανθρώπινης ντροπής.

Ι. Μονή Κωνσταμονίτου – το ακοίμητο ξίφος του Πνεύματος που διέγνωσε τις παγίδες του διαβόλου.

Ι. Μονή Φιλοθέου που με θάρρος είπε: «Όχι στο κακό!»

Ι. Μονή Αγίου Παύλου που σαν νέος Παύλος ο Απόστολος κηρύττει ακόμη:

«Μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι, οὔτε εἰδωλολάτραι, οὔτε μοιχοί, οὔτε μαλακοί, οὔτε ἀρσενοκοῖται, οὔτε κλέπται, οὔτε πλεονέκται, οὔτε μέθυσοι, οὔτε λοίδοροι, οὔτε ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι» (1 Κορ. 6, 9-10).

Εσείς, Πατέρες των επτά αυτών Μονών, δεν φοβηθήκατε το σκήπτρο του Πρωθυπουργού, ούτε τα κρατικά πρωτόκολλα. Γονατίσατε μόνο ενώπιον του Χριστού και γυρίσατε την πλάτη στην ψευδοδημοκρατία των παγκοσμιοποιητών που επιχειρεί να μολύνει την Εκκλησία.

Άξιοι είστε της Χάριτος του Θεού!

Τα μοναστήρια σας θα είναι όπως η Κιβωτός του Νώε επί της γης·

Διότι εσείς οικοδομήσατε κιβωτό της Αληθείας, όταν άλλοι μετέτρεψαν τα μοναστήρια σε πολιτικές σκηνές.


Ο λόγος σας – ήτο ξίφος.
Η σιωπή σας – προσευχή.
Η στάση σας – μαρτύριο εν ράσῳ.



Με απόλυτο σεβασμό και χριστιανική αγάπη,
Ο πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Γκογκιτσαϊσβίλι
Τυφλίδα, περιοχή Σαμπουρτάλο,
Ι. Ναός του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου



@«Κάλαμος ὀξυγράφου», 2025.




ΑΠΟΣΠΑΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ ΤΟ 1990

ΕΝΑΣ ΙΒΗΡΙΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΖΗΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ

Αρθρο που δημοσιευσαμε 
(Πατριάρχης τότε ήτο ο Δημήτριος, αλλά σύμβουλος ο Βαρθολομαίος. Πριν πεθάνει ο Αθηναγόρας φρόντισε να αφήσει διάδοχο ανώτερον απ’ αυτόν, αφού τον έστειλε να σπουδάσει ως διάκονος στη Ρώμη! Αυτό δεν το ξέχασε ο Βαρθολομαίος, γι’ αυτό τίμησε τα 50 χρόνια της προδοσία, που έγιναν αιτία να παύσουν 3 επίσκοποι και όλο το Άγιον Όρος το μνημόσυνο του Αθηναγόρα. Τώρα που έκανε χειρότερα ο Βαρθολομαίος κανένας δεν μιλά!!!
Τα παιδιά που σπούδαζαν στη Ρώμη, κοντά σε καρδιναλίους, τα ονόμαζε ο π. Αυγουστίνος· «Πέμπτη φάλαγγα που ετοιμάζει το Βατικανό να τα πάρει το διαμάντι της Ορθόδοξης πίστεως, να τα κάνει γενίτσαρους και να τα στρέψει εναντίον της». Πατήστε εδώ·(www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=6363). Πόσο δίκαιο είχε ο Γέροντας το βλέπουμε μετά από 50 χρόνια!!!

Απόσπασμα ομιλίας στο Αγιον Όρος το 1990«…Έτσι φθάσαμε εις το σημείον αρχιερείς του Οικουμενικού θρόνου να εκφράζονται χυδαιότατα για το Πηδάλιο, το οποίο είναι επιμελημένη συλλογή ὀρων και κανόνων τοπικών και οικουμενικών συνόδων μετά ερμηνείας και υπομνηματισμού από τον περιώνυμο Αγιορείτη μοναχό άγιο Νικόδημο, και να το ονομάζουν χαρτί υγείας!!!
Στο κλίμα του Οικουμενικού Πατριαρχείου τελευταίως καλλιεργείται ένα πνεύμα νεοπατερισμού, σύμφωνα με το οποίο, τα όσα είπαν και διέταξαν οι πατέρες της Εκκλησίας κατά το παρελθόν σε τοπικές και οικουμενικές συνόδους, ίσχυαν για τον καιρό εκείνο· αλλά τώρα έχασαν την αξία τους. Για τον λόγο αυτό σύγχρονοι πατέρες θεσπίζουν νέους όρους, θεσμούς και ήθη στην Εκκλησία, τα οποία και έχουν κατ᾽ αυτούς σήμερα ισχύν και αξία! Αυτοί διαχειρίζονται τα μεγάλα θέματα της πίστεως και έχουν αναφαίρετο δικαίωμα με τις οικουμενιστικές τους εκδηλώσεις να υποδουλώσουν την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ στον μινώταυρο του παπισμού με το πρόσχημα της Ενώσεως των εκκλησιών. Συνέπεια επίσης είναι άλλος ιεράρχης να πιστεύει ότι ο Χριστός δεν είχε το αναμάρτητο… Και είναι αυτός παρακαλώ, ιεράρχης του οικουμενικού κλίματος εν ενεργεία, χωρίς να του γίνει ουδέ η παραμικρή παρατήρησις, δεδομένου ότι εκατοντάδες επιστολών, αναφορών, υπομνημάτων των ευσεβών χριστιανών είχαν σταλεί στο Πατρειαρχείο… Εγώ δε απέστειλα στο Πατριαρχείο εμπεριστατωμένη μήνυση κατά του εν λόγω ιεράρχου, αλλά δυτυχώς η μήνυση μου πέρασε στο χρονοντούλαπο, χωρίς κάν να εξετασθεί, χωρίς καν να διαταχθούν ανακρίσεις.
Αντί δε να επιπλήξουν έστω και με την ελαφροτέραν επίπληξιν τον ιεράρχη που εξέφερε τη βλάσφημη και αιρετική αυτή δοξασία, απέστειλαν οι εν τω Πατριαρχείω επιστολήν προς εμέ, δια της οποίας ειρωνικώς γράφουν ότι είμαι ευαίσθητος και σκανδαλίζομαι από ωρισμένες ζωηρές εκφράσεις!».

Στο σημείο αυτό ένας από τους παρισταμένους μοναχούς -μέλη της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους ο της μονής Ιβήρων, διέκοψε τον Σεβασμιώτατο και με ύφος αυθάδες είπε· ότι δεν περίμεναν σε μιά τέτοια επίσημη ημέρα να θίξουν ένα τέτοιο θέμα· όλοι περιμέναμε -είπε- η ομιλία σας να στραφεί στο εορταζόμενο γεγονός της αγίας Μεταμορφώσεως.
Κατόπιν τούτων διαμαρτυρόμεθα και αποχωρούμε τα μέλη της Ιεράς Επιστασίας. Και απεχώρησε αυτός και ένα ακόμη πρόσωπο. Στην συνέχεια έδωσαν εντολή να υποχωρήσαν και άλλα δύο μέλη, χωρίς την θέλησί τους… Όλος ο υπόλοιπος λαός και οι μοναχοί παρέμειναν μέσα και συνέχισαν την ακρόασι της ομιλίας του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος στους αδίκως διαμαρτυρηθέντας και θεατρικώς αποχωρήσαντας, αφού είπε ότι μίλησε για τη Μεταμόρφωση το πρωί, όταν αυτοί έλαμψαν με την απουσίαν τους, είπε στεντορεία τη φωνή·
«Εμείς δεν θα παύσουμε να λαλούμε με τη γλώσσα της αληθείας, έστω και αν διωχθούμε, όπως διωχθήκαμε στο παρελθόν. Εμείς πάνω απ᾽ όλα ως πολυτιμότερο αγαθό θεωρούμε την Ορθοδοξία, την οποία πρέπει πάση θυσία να την διαφυλάξουμε ακεραία και αλώβητη.

Αλλά αν κληρικοί τινες και μοναχοί θέλουν να την προδώσουν και να την παραδώσουν στον αντίχριστο πάπα, ο λαός, ο ευσεβής λαός, ο πάντοτε σταθείς άγρυπνος ως φρουρός της Ορθοδοξίας, και τώρα θα σηκώση το ανάστημά του και δεν θα επιτρέψει τέτοια προδοσία.

Εκφράζω βαθυτάτη λύπη, διότι το άγιον Όρος, το οποίο θεωρείται πρόμαχος της Ορθοδοξίας και υπερασπιστής των ιερών παραδόσεων, κατ” εμέ και αλεξικέραυνον της ορθοδόξου Ελλάδος προδίδεται από μοναχούς, οι οποίοι υποστηρίζουν βλασφήμους ιεράρχας… Είναι τούτο σημείο εσχάτης καταπτώσεως! Αλλ᾽ αν αυτοί τόσο φθηνή αντίληψη για την Ορθοδοξία έχουν, ας μη λησμονούν ότι υπάρχει λαός, υπάρχει το λείμμα της ευσεβείας, κληρικοί και λαϊκοί, οι οποίοι πεθαίνουν για την Ορθοδοξία, έχουν ως σύνθημά· “Ορθοδοξία ή θάνατος” και δεν θα επιτρέψουν στους νεωτεριστάς νεορθοδόξους και νεοπάτορες να νοθεύσουν την πίστι και να υποτάξουν την Ορθοδοξία».

Ο λόγος του Μητροπολίτου Φλωρίνης άναψε φωτιές στους πατριαρχικούς, γι” αυτό ο κ. Λούλης μ’ εντολή των οικουμενιστών, διέταξε την απέλαση του σεβάσμιου Μητροπολίτου Φλωρίνης!

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου


«Όταν ένας αρχιερεύς κηρύττει Αίρεση, τότε ο ιερεύς έχει το δικαίωμα να μην μνημονεύει το όνομα αυτού του αρχιερέως»
Επιμέλεια κειμένου και απομαγνητοφώνηση: katanixi.gr

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Αιώνιον τεταγμένοι. Αδελφοί που σας αγάπησε ο Κύριος, έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για σας και όρισε να κατακτήσετε την απέραντη αιωνιότητα, να κατακτήσετε την ασάλευτη και απερίγραπτη Βασιλεία Του.

Η Εκκλησία σας με προσκάλεσε να έρθω να κηρύξω τον λόγο του Θεού. Ανταποκρίθηκα προθύμως στην πρόσκληση της Εκκλησίας σας. Η Εκκλησία σας κατηγορείται ότι είναι σχισματική. Ήρθα σαν ορθόδοξος θεολόγος να ανατρέψω αυτήν την κατηγορία. Ήρθα να υπερασπίσω σαν ορθόδοξος θεολόγος, τον λαό του Θεού που έρχεται σ’ αυτό τον ναό, για να λατρέψει τον Κύριο της Δόξης. Ο εφημέριος σας, ο λειτουργός του Υψίστου ο πατήρ Αλέξανδρος, έχει χειροτονία από κανονικό Επίσκοπο. Έχει κανονική χειροτονία, έχει πραγματική ιερωσύνη και τελεί τα Μυστήρια».

Το εκκλησίασμα: «Άξιος! Άξιος! Άξιος!»

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καθήρεσε τον πατέρα Αλέξανδρο, αλλά τον καθήρεσε αδίκως, αναρμοδίως, δεν είχε αυτό το Πατριαρχείο αρμοδιότητα να κρίνει τον πατέρα Αλέξανδρο και αναπολογήτως, χωρίς να τον καλέσει σε απολογία. Γι’ αυτό η καθαίρεσις του, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, είναι άκυρη, όπως είναι άκυρος κι ο περιβόητος αφορισμός του ομιλούντος.

Πρέπει να μάθουν οι διοικούντες την Εκκλησία, δικαιοσύνη, να μάθουν οι διοικούντες την Εκκλησία, δικαιοσύνη και να σέβονται τους Ιερούς Κανόνες, και να μην κάνουν αυθαίρετα και δικτατορικά πράγματα μέσα στην Εκκλησία του Θεού.

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, τί λέγει αδελφοί μου; Όταν ένας αρχιερεύς κηρύττει Αίρεση, τότε ο ιερεύς έχει το δικαίωμα να μην μνημονεύει το όνομα αυτού του αρχιερέως και να λειτουργεί ανεξαρτήτως απ’ αυτόν τον αρχιερέα και να μνημονεύει, όπως με συγκίνησε, άκουσα προηγουμένως, να μνημονεύει ο πατήρ Αλέξανδρος: «Πάσης Επισκοπής Ορθοδόξων, των ορθοτομούντων τον λόγον της Αληθείας». Ο Κανών 15, επαναλαμβάνω της Πρωτοδευτέρας Συνόδου για τον ιερέα, ο οποίος δεν μνημονεύει τον αιρετικό αρχιερέα και λειτουργεί ανεξαρτήτως απ’ αυτόν, ο Κανόνας λέγει ότι αυτός ο ιερέας, δεν προκαλεί σχίσμα, αλλά πολεμεί το σχίσμα, διότι δεν μνημονεύει τον αιρετικό αρχιερέα και διότι λειτουργεί ανεξαρτήτως από τον αιρετικό αρχιερέα. Επαναλαμβάνω: Δεν δημιουργεί σχίσμα, αλλά πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου».

Εκκλησίασμα: «Άξιος! Άξιος!»

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Όχι καθαιρέσεως. Καθαιρέθηκαν και μεγάλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας, όπως ο Αθανάσιος, ο στύλος της Ορθοδοξίας, όπως ο Χρυσόστομος, ο οικουμενικότερος Πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας. Αλλά οι Πατέρες, καίτοι καθαιρέθηκαν από αδίκους συνεπισκόπους, είναι οι ακαθαίρετοι πύργοι της Εκκλησίας. Την λειτουργία του ιερού Χρυσοστόμου απολαμβάνουμε εδώ την Κυριακή.

Αδελφοί μου, δεν είναι σχισματική η Εκκλησία σας. Είναι κανονική, ορθόδοξος και είναι αξιέπαινος ο εφημέριος σας, διότι δήλωσε: «Εγώ θα λειτουργώ ανεξαρτήτως από την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας, διότι ο αρχιεπίσκοπος κηρύττει Αίρεση!» Αιρέσεις. Γι’ αυτό ήρθα εδώ να ομιλήσω, αλλιώς δεν θα ερχόμουν.

Ξέρετε τι λέγει άλλος Κανόνας, ο ΛΑ΄Αποστολικός; Ένας ιερεύς μπορεί να παύσει το μνημόσυνο αρχιερέως και να λειτουργεί ανεξάρτητα από την διοίκηση του αρχιερέως, όταν ο αρχιερέας προσβάλλει την ευσέβεια, την Πίστη δηλαδή κι όχι μόνο την ευσέβεια, και την δικαιοσύνη, όταν κάνει άδικα πράγματα.

Άλλος Κανόνας ξέρετε τι λέγει; Αν ένας αρχιερέας, δεν πολεμεί τις αιρέσεις, πολύ περισσότερο αν ο αρχιερέας κηρύττει κι αιρέσεις, έχει ως δικαίωμα, έχει δικαίωμα άλλος αρχιερέας να έρθει και ν’ αναλάβει την διαποίμανση του ποιμνίου του. Μάλιστα! Αν υπήρχαν ηρωϊκοί Επίσκοποι και ηρωϊκοί ιερείς, έπρεπε να έρθουν εδώ στην Αυστραλία και να αναλάβουν την διαποίμανση του αποιμάντου ποιμνίου της Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας.

Σήμερα εορτάζομε, προχθές και σήμερον, την Αγία Παρασκευή. Μετά την Παναγία μας, είναι η δημοφιλέστερη γυναικεία αγία μορφή. Η Αγία Παρασκευή αγίασε αδελφοί μου, διότι είχε Πίστη. Το πρώτο είναι η Πίστις, όλα τ’ άλλα έρχονται δεύτερα. Πίστευε όπως λέγει σήμερα ο Απόστολος, πίστευε τον Ιησούν ως Κύριον, ως Θεόν. Πίστευε την Κυριότητα και την Θεότητα του Αρχηγού της Πίστεως μας, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πίστευε επίσης, στην Ανάσταση του Χριστού, που λέγει πάλι ο Απόστολος. Πίστευε σε όλα όσα πιστεύει η Εκκλησία. Ήταν μέλος της Εκκλησίας συνειδητό και αγωνιζόταν μέσα στην Εκκλησία. Κι επειδή η Εκκλησία είναι εργαστήριο αγιότητος, γι’ αυτό η Αγία Παρασκευή με τον αγώνα της και με την Χάρη της Εκκλησίας, έγινε Αγία και θαυματουργός.

Επ’ ευκαιρία αδελφοί μου, συντόμως θα εξηγήσω στην ευσέβειά σας, το άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως που αναφέρεται στην Εκκλησία, που αναδεικνύει Αγίους και θαυματουργούς και μάρτυρες και μεγαλομάρτυρες. Τι είπαμε προηγουμένως, απαγγέλοντας το Σύμβολο της Πίστεως; Πιστεύω Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. Είναι μία. Ο Χριστός δεν είναι σε πολλές εκκλησίες. Μία Εκκλησία ίδρυσε. Αυτή που έχει τη σωστή Πίστη. Τ’ άλλα είναι αιρέσεις και σχίσματα. Εδώ είστε Εκκλησία με την ορθή Πίστη, την Ορθόδοξη. Ανήκετε στην Μία Εκκλησία που είπε ο Χριστός: «Θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου πάνω στην πέτρα της Πίστεως». «Την» Εκκλησία είπε, «Μία» Εκκλησία. Μία η σωστή Πίστις, μία η Εκκλησία.

Είπε πάλι ο Χριστός στους Ιουδαίους, δεν έχω μόνον εσάς τους Ιουδαίους είπε ο Χριστός, έχω κι άλλα πρόβατα. Εμάς τους εθνικούς, τους Έλληνες κι άλλους που ήμασταν ειδωλολάτρες. Πρόκειται κι αυτούς να τους οδηγήσω και θα γίνει μία ποίμνη κάτω από έναν ποιμένα. Ποιά είναι η μία Ποίμνη; Η Μία Εκκλησία. Και ποιός είναι ο ένας Ποιμένας; Αυτός που θυσιάστηκε για τα πρόβατα, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Μιλάνε οι Οικουμενισταί για πολλές εκκλησίες. Συμβούλιο λέει, Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Να γίνει Ένωσις των εκκλησιών. Λάθος! Μία είναι η Εκκλησία, αυτή που δεν άλλαξε τίποτα από την Πίστη των οκτώ πρώτων αιώνων. Εγώ προκαλώ πολλές φορές τους ετεροδόξους, τους αιρετικούς να υποδείξουν και να αποδείξουν ότι αλλάξατε μία έστω μικρή Αλήθεια Πίστεως. Δεν μπορούν να αποδείξουν τέτοιο πράγμα. Δεν αλλάξαμε τίποτε από την Πίστη. Η Εκκλησία είναι Μία, τα άλλα επαναλαμβάνω, που ονομάζονται εκκλησίες, είτε Παπισμός, είτε προτεσταντικές ομολογίες, είτε μονοφυσίτες, είναι αιρέσεις και σχίσματα.

Η Εκκλησία είναι Αγία. Πίστεύω εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Γιατί η Εκκλησία είναι Άγια; Διότι είναι Άγιος ο Ιδρυτής της, διότι είναι Άγιο το Πνεύμα που την εμψυχώνει, το Άγιο Πνεύμα. Διότι είναι Άγιο το Ευαγγέλιο, Αγία η Γραφή, αγία η διδασκαλία της, αγία η Παράδοση της. Διότι είναι Άγια τα Μυστήρια της, διότι είναι άγιος ο σκοπός της. Η Εκκλησία είναι εργαστήριο αγιότητος. Μέσα στην Εκκλησία υπάρχει η Χάρις του Θεού που αναδεικνύει Αγίους, όπως ανέδειξε την Αγία Παρασκευή. Τί λέγω; Εκατομμύρια Αγίους και μάρτυρες και μεγαλομάρτυρες και θαυματουργούς, που και τα ιερά τους λείψανα θαυματουργούν. Η Εκκλησία είναι Αγία, δημιούργησε εκατομμύρια Αγίους, δεν έχει σημασία ότι μες την Εκκλησία υπάρχουν και ασεβείς και φαύλοι. Οι ασεβείς και φαύλοι δεν καταργούν τους Αγίους και την αγιότητα της Εκκλησίας, της Εκκλησίας του Θεού. Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ανθρώπινος οργανισμός, είναι θεανθρώπινος οργανισμός, γι’ αυτό και δεν μπόρεσαν να την γκρεμίσουν οι εχθροί και οι προδότες της Πίστεως.

Η Εκκλησία είναι Καθολική. Τι σημαίνει η Εκκλησία είναι Καθολική; Οι Παπικοί ονομάζουν τους εαυτούς τους καθολική εκκλησία. Λάθος, δεν είναι εκκλησία οι Καθολικοί είναι Αίρεση, δεν είναι καθολική η εκκλησία τους, η λεγομένη εκκλησία τους. Λέγεται καθολική, αλλά δεν είναι, έχει το όνομα δεν έχει την Χάρη. Καθολική είναι η δική μας η Εκκλησία. Γιατί; Καθολική θα πει, έχει όλη την Αλήθεια της Πίστης. Δεν πέταξε τίποτε από τις αλήθειες της Πίστεως, δεν διαστρέβλωσε τίποτε από τις αλήθειες της Πίστεως. Επειδή η Εκκλησία μας έχει όλη την Αλήθεια της Πίστεως, που φανέρωσε ο Κύριος για τη σωτηρία μας, γι’ αυτό λέγεται Καθολική η δική μας Εκκλησία. Οι Παπικοί, από το όνομα «Καθολική» δεν έχουν την Χάρη. Εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε το όνομα «Καθολική» και την Χάρη.

Η Εκκλησία είναι Αποστολική, τί σημαίνει τούτο; Ο Θεός την ίδρυσε δια μέσου των Αποστόλων. Διάλεξε δώδεκα, δεκατρείς ανθρώπους απλοϊκούς, αγραμμάτους, τους εξαπέλυσε στην οικουμένη, κήρυξαν τα ωραιότερα λόγια, λόγια που τα θαυμάζουν αιώνες, λόγια ασύγκριτα. Οι φιλόσοφοι δεν φτάνουν τη σοφία των Αποστόλων. Και μερικά έτη, και μερικές δεκαετίες μετά τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, ίδρυσαν στην οικουμένη, ανάμεσα σε όλα τα κράτη και πάνω από όλα τα κράτη, το Κράτος του Θεού, την Εκκλησία. Όχι ακρογωνιαίο λίθο, αγκωνάρι τον ίδιο τον Χριστό και δευτερεύοντες θεμελιωτή τους, τους Αποστόλους και λίθους του οικοδομήματος αυτού που λέγεται Εκκλησία, έχει η Εκκλησία όλους τους συνειδητούς χριστιανούς. Είμαστε ζωντανά λιθάρια στο μεγαλόπρεπο οικοδόμημα του Χριστού που λέγεται Εκκλησία.

Η Εκκλησία αδελφοί μου, είναι η κιβωτός της σωτηρίας μας, είναι το εργαστήριο της αγιότητος, είναι να εκφραστώ αλλιώς, η μητέρα μας, η γλυκιά μας μάνα, που μας χαρίζει ελπίδα και παρηγοριά και δύναμη. Μέσα στην Εκκλησία γίνονται θαύματα, γι’ αυτό δεν γκρεμίζεται η Εκκλησία. Και τι είπε ένας Πατέρας της Εκκλησίας; Κανείς δεν μπορεί να έχει τον Θεό Πατέρα, αν δεν έχει την Εκκλησία μητέρα. Αν δεν έρχεται κάθε Κυριακή στη μεγάλη αυτή οικογένεια του Χριστού, να πει το «Δόξα Σοι τῷ δείξαντι τὸ φῶς», να πει το «Σε υμνούμεν, σε ευλογούμεν, σοι ευχαριστούμεν, Κύριε».

Αδελφοί μου, όλα είναι μάταια στον κόσμο. Η Εκκλησία δεν είναι μάταιο πράγμα. Να μείνουμε πιστοί στην Πίστη, στην Ορθοδοξία, στην γλυκιά μας μάνα την Εκκλησία μέχρι τέλους. Κι όταν φύγουμε απ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο, σαν παιδιά της Εκκλησίας της Ορθοδοξίας, δεν θα πάμε κάτω που πηγαίνουν οι ασεβείς. Θα πάμε πάνω, πάνω από τα άστρα, πάνω από τους γαλαξίες και θα παραλάβουμε Βασιλεία ασάλευτη, απερίγραπτη και θα βασιλεύουμε μαζί με τον Βασιλέα των βασιλευόντων, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, στους απεράντους αιώνας και της Βασιλείας ημών ουκ έσται τέλος. Αμήν!»

Απομαγνητοφώνηση: Ιστολόγιο Κατάνυξη