Ξεχασμένη διδασκαλία του Αγ. Χρυσοστόμου. Τα τραπεζώματα των Αρχιερέων

ἀδικαιολόγητος ό τροβαδοῦρος τής Θεσσαλονίκης

Ειρηναίος Φλωρίνης 

Φλώρινα Τσιπουροκατάνυξη Φλωρίνης Ειρηναίου και Φθιώτιδος Συμεών 

Ο φιλο-ουκρανός Βαρθολομαίος της ψευδο - εσφιγμένου με τον Λαρίσης Ιερώνυμο 

Η διδασκαλία αυτή που παρουσιάζουμε είναι παρμένη από τον «Διάλογο Παλλαδίου περί βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου», ένα βιβλίο που είναι η σημαντικότερη πηγή για τη ζωή του ιερού πατρός και βασίζεται στην προσωπική γνώση του συγγραφέα. Παρουσιάζει λεπτομέρειες της ζωής του ι. Χρυσοστόμου, που για την πλειονότητα των σημερινών κληρικών και μάλιστα των επισκόπων αποτελούν ιδιορρυθμίες, ασκητικές υπερβολές, παρατραβηγμένες τακτικές, και γενικά πράγματα που έγιναν «τω καιρώ εκείνω», αλλά δεν μπορούν να έχουν σχέση με την εποχή μας και την ποιμαντική δραστηριότητα των κληρικών μας, η οποία εν πολλοίς σήμερα βασίζεται στα ακριβώς αντίθετα απ’ όσα εφήρμοζε ο άγιος Χρυσόστομος.

Παραθέτουμε τη διδασκαλία αυτή, γιατί είναι κατ’ εξοχήν βιβλική, θεόπνευστη, σταυρική. Είναι διδασκαλία που θίγει την γαστέρα μας, την κοιλιοδουλία μας, την τρυφηλότητά μας. Δείχνει, πως και εμείς πρέπει να καταστούμε «επουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι» και όχι μόνο οι άγιοι της Εκκλησίας μας. 

Τους αγίους μας δεν αρκεί να τους θυμιατίζουμε μόνο, να τους προσκυνούμε, να ζητούμε τις πρεσβείες τους, να τους ανάβουμε κερί, αλλά να μιμούμαστε και την ζωή τους· λεπτομερώς και απαρεγκλίτως. Να γίνουμε εμείς οι ζωντανές εικόνες τους, τις οποίες να βλέπει ο κόσμος και να ανυψώνεται εις τον ουρανό, εις την αιωνιότητα, στα κάλλη του παραδείσου. Εάν δεν εφαρμόσουμε τα όσα εκθέτουμε, τότε και εμείς κάνουμε ό,τι και οι διώκτες τους. Τους εξορίζουμε από την ζωή μας και τους σκοτώνουμε στη θύμησή μας. Τυπικά και εξωτερικά τους τιμούμε, ουσιαστικά και πραγματικά τους κατατρέχουμε.

Ας δούμε λοιπόν την διδασκαλία αυτή και ας βάλουμε τον άγιο Χρυσόστομο οδηγό στην εν Χριστώ ανακαίνισή μας. Βρίσκεται στα κεφάλαια 12ο και 13ο του «Διαλόγου του Παλλαδίου περί του βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου». Την παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση και διασκευή.

Ποια ήταν η αιτία που έτρωγε μόνος ο ιερός πατήρ

Οι λόγοι που το έκανε αυτό είναι οι εξής:

α΄. Κρασί δεν έπινε λόγω ζάλης κεφαλιού· αλλά μόνο ποτό από τριαντάφυλλο σε μεγάλους καύσωνες.

β΄. Το στομάχι του λόγω ασθενείας ήταν περίεργο. Τα έτοιμα μαγειρεμένα φαγητά του ήταν άνοστα· ζητούσε απλά και απέριττα.

γ΄. Λόγω εκκλησιαστικών φροντίδων ή λόγω συνεχούς ενασχολήσεώς του με την ερμηνεία δύσκολων χωρίων της Γραφής ξεχνούσε να φάγει. Παρέμενε άσιτος ή έτρωγε στα πεταχτά

δ΄. Δεν ήθελε να υποκύπτει σε κοινωνικές συμβατικότητες και ψευτοευγένειες. «Φάτε πάτερ· μας προσβάλλετε. Κάντε αγάπη και πιέστε λίγο κρασί. Μην είσθε υπερήφανος και φαρισαίος». Και άλλα παρόμοια.

ε΄. Ήταν υπερβολικά φειδωλός προς τους ανθρώπους της καλοπέρασης. Θεωρούσε ιεροσυλία τη διάθεση χρημάτων για τραπέζια δημοσίων σχέσεων και κοινωνικών αναστροφών και όχι για τις ανάγκες των πτωχών.

στ΄. Πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων και στην απόδοση τιμών εξ ίσου σ’ όλους. Ή έπρεπε να κάνει τραπέζι σ’ όλο το πλήθος της επισκοπής ή σε κανένα.

ζ΄. Θυμόταν το ρητό των Πράξεων· «Ουκ αρεστόν εστίν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις, επισκέψασθε ούν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος αγίου και σοφίας, ούς καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν» (Πραξ. 6,24). Αν οι απόστολοι δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους ούτε με τα τραπέζια των πτωχών ν’ ασχολούνται εις βάρος του κηρύγματος και της προσευχής, πόσω μάλλον δεν επιτρέπεται στους διαδόχους τους ν’ ασχολούνται με πρωτόκολλα κοσμικών τιμών και δημοσίων σχέσεων.

Το αγωνιστικό άλογο, όταν δεν μπορεί να τρέξει, γυρίζει το μύλο. Ο έχων την διακονία του λόγου, όταν τεμπελιάσει ή είναι ανίκανος γι’ αυτήν, προσπαθεί με τραπέζια να επιδράσει στους ανθρώπους. Και καλά αν αυτό το κάνει στους πτωχούς. Τότε τρέφει τον Χριστόν (πρβλ. Ματθ. 25,35). Συνήθως όμως το κάνει σε πλουσίους και αξιωματούχους, για να το επαινέσουν, για να μη τον κατηγορούν ή να μη συγκρούονται μαζί του και για να τον καλούν και αυτοί με τη σειρά τους. «Κέρνα με να σε κερνώ, να περνούμε τον καιρό». Ξεχνούν όμως οι παρομοίως πράττοντες τον λόγο του Κυρίου· «Πλην ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Ουαί υμίν οι εμπεπλησμένοι, ότι πεινάσετε. Ουαί υμίν οι γελώντες νύν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι· κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών» (Λουκ. 6,2426).

Μα έτσι δεν καταργούμε την εντολή της φιλοξενίας;

Η φιλοξενία είναι μεγίστη αρετή.

Μ’ αυτήν ο Λώτ προσέλκυσε την ευλογία του Θεού και σώθηκε από την καταστροφή των Σοδόμων (πρβλ. Γεν. κεφ. 19ο).

Ο δε Αβραάμ με την φιλοξενία φιλοξένησε αγγέλους και απέκτησε γιο στα γηρατειά.

Γι’ αυτό και ο Παύλος συμβουλεύει· «Η φιλαδελφία μενέτω, της φιλοξενίας μη επιλανθάνεσθε· δια ταύτης γαρ έλαθον τινές ξενίσαντες αγγέλους» (Εβρ. 13,1).

Αυτός όμως που φιλοξενεί πρέπει να έχει φρόνηση του φιδιού και την ακεραιότητα του περιστεριού. Να υπακούει στο «Παντί τω αιτούντι σε, δίδου» (Λουκ. 6,30) αλλά και στο «Μη πάντα άνθρωπον εισάγαγε εις τον οίκον σου» (Σοφ. Σειρ.11,20), για να μη δεχθείς λύκο αντί για πρόβατο ή αρκούδα αντί για βόδι και πάθεις ζημία αντί για κέρδος.

Όταν φιλοξενεί κάποιος πρέπει να εξετάζει·

α΄. Εάν ο τόπος είναι έρημος και δεν υπάρχει άλλο κατάλυμα.

β΄. Εάν μπορεί ν’ ανέχεται ξένα ήθη ή και βλαπτικά γι’ αυτόν και την πνευματικότητά του.

γ΄. Να εξετάζει εάν ο φιλοξενούμενος είναι φτωχός ή πλούσιος, άρρωστος ή υγιής, ευσεβής ή ασεβής.

Ο Αβραάμ ούτε υπάτους φιλοξένησε ούτε στρατηγούς ούτε τους διάσημους άνδρες της οικουμένης, αλλά κατοικώντας σε έρημο τόπο υποδεχόταν τους τυχόν περαστικούς.

Και ο Λώτ δεχόταν τους ξένους, για να μη τους κακοποιήσουν σεξουαλικά με τις ανώμαλες ορέξεις τους οι Σοδομίτες.

Και ο Χριστός έθρεψε στην έρημο αυτούς που για μια μέρα ολόκληρη άκουγαν το κήρυγμά του, αφού μετέβησαν πεζοί στην έρημο για ν’ απολαύσουν της θείας διδασκαλίας του, παίρνοντας μαζί τους και ταλαιπωρώντας τα παιδιά τους.

Ο Χρυσόστομος έμενε στην Κωνσταντινούπολη, με πληθώρα ξενοδοχείων, δυνατότητα φιλοξενίας, ευνομία και ασφάλεια. Δεν υπήρχαν οι αντίξοες συνθήκες που υπήρχαν στην περίπτωση του Λώτ, του Αβραάμ και του Χριστού μας.

Γιατί να εγκαταλείψει την διδασκαλία και να προσφέρει φιλοξενία; Διότι ανώτερη από τη φιλοξενία είναι η διδασκαλία και ποιμαντική φροντίδα. Η φιλοξενία ωφελεί τους συγχρόνους, ενώ η διδασκαλία τους μεταγενέστερους. Η πρώτη κερδίζει μόνο τους παρόντες, ενώ η δεύτερη και τους απόντες· τους παρόντες με το κήρυγμα, τους απόντες με τα συγγράμματα (ή τις κασσέτες ή τα βίντεο ή τα DVD σήμερα). Πιο εύκολο είναι να χορτάσει κανείς με φαγητό αυτόν που πεινά και μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε, πολύ δύσκολο όμως να χορτάσεις την ψυχή, να την φέρεις στην κατάνυξη και την μετάνοια, και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο τυχών αλλά ο χαρισματούχος. Γι’ αυτό ο προφήτης Αμώς απειλεί τους συγχρόνους του όχι με «λιμόν άρτου και ύδατος, αλλά λιμόν του ακούσαι τον λόγον του Κυρίου» (Αμώς 8,11).

Κακά υλικά χορτασμού.

Η Εύα διώχτηκε από τον παράδεισο, όταν άκουσε το φίδι και έφαγε από το δένδρο. Ο Κάιν έκανε την αδελφοκτονία, αφού δοκίμασε πρώτος τις απαρχές δίνοντας τα πρωτεία στην δική του λαιμαργία. Τα παιδιά του Ιώβ βρήκαν τον θάνατο όταν έτρωγαν κ’ έπιναν. Ο Ησαύ έχασε την ευλογία, όταν έγινε δούλος στην κοιλιά του. Ο Σαούλ έχασε την βασιλεία, όταν έφαγε παράνομα τα καλύτερα πρόβατα. Ο Ισραήλ εξόργισε τον Κύριο, όταν επιθυμούσε το τραπέζι της Αιγύπτου. Ο Οφνί και ο Φινεές, τα παιδιά του Ηλί, θανατώθηκαν την ίδια ώρα στον πόλεμο, γιατί άρπαζαν τα κρέατα που ήταν για θυσία. Και ο Ισραήλ «απελάκτισε» τον ευεργέτη του Κύριο όταν «ενεπλήσθη» και «ελιπάνθη» και «επαχύνθη» και «επλατύνθη» (Δευτ. 32,15). Οι Σοδομίτες ασέλγησαν παρά φύση όταν με αδιάκοπα συμπόσια αλλοίωσαν την κρίση τους.

Την διαρκή ενασχόληση με τα τραπέζια και τα συμπόσια ελέγχει ο Ησαΐας λέγοντας· «Αλλοίμονο σ’ εκείνους που σηκώνονται το πρωΐ και επιδιώκουν τα ποτά, που μένουν ως αργά το βράδυ, επειδή το κρασί θα τους κατακάψει. Γιατί μαζί με την κιθάρα και το ψαλτήρι πίνουν το κρασί, τα έργα όμως του Κυρίου δεν τα βλέπουν» (Ησ. 5,1112). Ο δε πλούσιος έχασε τον παράδεισο από τα διαρκή συμπόσια, ενώ ο Λάζαρος τον κέρδισε τρώγοντας ψίχουλα.

Αγαθά λιτής και ασκητικής ζωής.

Ο Ενώχ μεταφέρθηκε ζωντανός από τον κόσμο στους ουρανούς με την πίστη του και όχι με συμπόσιο. Ο Νώε διέσωσε το ανθρώπινο γένος με την πίστη του, όταν ο Θεός καθάριζε τον κόσμο από τ’ αδιάκοπα συμπόσια και τα ακάθαρτα έργα. (Ο Χάμ, ο οποίος συνέχιζε τα συνήθη έργα των ανθρώπων μέσα στην Κιβωτό όπως είναι τα συζυγικά καθήκοντα, κατεκρίθη και είχε οικτρό τέλος· σημ. μεταφραστού). Ο Αβραάμ νίκησε τους πέντε βασιλείς των Σοδόμων με την πίστη και την δικαιοσύνη του παρά με τα φαγητά και τα ποτά.

Ένσταση· Ο Αβραάμ όμως προσέλκυσε το Θεό με το τραπέζι του.

Εξήγησα τις συνθήκες που φιλοξένησε ο Αβραάμ τους τρεις αγγέλους. Ας μη βρίζουμε αυτά που έγιναν καλώς τον κατάλληλο καιρό και χρόνο. Ας μη μιμούμεθα επιπόλαια τις γραφές. Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, θα πούμε· Αφού γέννησε η παρθένος Μαρία, ας γεννήσουν και οι παρθένες που αφιερώθηκαν στο Θεό. (Αφού τεκνοποίησε η Θάμαρ με τον πεθερό της, ας το κάνουν και άλλοι. Αφού η Ραάβ η πόρνη συνεργάσθηκε με τους εχθρούς του έθνους, ας το κάνουμε κ’ εμείς κ.ο.κ. Υπάρχουν πράγματα στην αγία Γραφή που γίνονται μια φορά και η επανάληψη τους είναι αμαρτία· σημ. μεταφραστή).

Ας συνεχίσουμε όμως τα παραδείγματα των δικαίων.

Ο Ιακώβ απέσπασε τα του Λάβαν με την άσκηση και όχι με συμπόσια. Διότι λέγει· «Συνέβη να καίγομαι μαζί με την φωτιά και την παγωνιά της νύκτας και έφυγε από μένα ο ύπνος» (Γεν. 31,40) και δεν ζητούσε στην προσευχή του τίποτε περισσότερο από ψωμί και ρούχο λέγοντας· «Εάν μου δώσεις ψωμί να φάγω και ρούχο να ντυθώ, απ’ αυτά που θα μου δώσεις θα σου προσφέρω το ένα δέκατο» (ένθ. ανωτ. 28,2022).

Ο Μωυσής τι τραπέζια έκανε και τι ποτά κερνούσε όταν ανέβαινε στο Σινά, όταν έβγαζε από την πέτρα νερό και έριχνε τροφή εξ ουρανού στις χιλιάδες των Ιουδαίων που διοικούσε; Βάσταξε τις πλάκες του νόμου και όχι εντόσθια χοίρων και κότες από την Φάσιδα και ψάρια από το πέλαγος και διαφανείς φιάλες κρασί από την Τύρο.

Ο Σαμουήλ με τραπέζια απεμάκρυνε τα είδωλα ή με τον λόγο; (Α΄ Βασ. 7,34, 1517).

Ο Δαυίδ πότε έστησε τραπέζι τρυφής, αυτός που έλεγε ότι «σποδόν ωσεί άρτον έφαγον, και το πόμα μου μετά κλαυθμού εκίρνων»; (Ψαλμ. 101,10).

Ο Ηλίας, ο δημιουργός της αναγκαστικής οικουμενικής νηστείας με την οποία καθάρισε τον Ισραήλ, τι τραπέζια έκανε, αυτός που για τραπεζοκόμους είχε τα κοράκια;

Ο Δανιήλ, ο γίγαντας της αρετής και προφήτης, αρνήθηκε την τράπεζα του βασιλέως και ευκαίρως ακαίρως ενήστευε· αυτός που στόμωσε τα λιοντάρια και έπεισε τον βασιλιά ν’ απαρνηθεί τους ειδωλολατρικούς θεούς, τι τραπέζια έκανε;

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος που έτρωγε μέλι και ακρίδες και ντυνόταν όπως οι καμήλες, τι τραπέζια έκανε; Όχι μόνο δεν φίλευε κανένα, αλλά τους κεντούσε την συνείδηση με τον πικρό, σκληρό και ελεγκτικό του λόγο.

Ο Παύλος τι τραπέζια έκανε ή σε τι τραπέζια λάμβανε μέρος, αυτός που είπε «Δεν θα φάω κρέας καθόλου για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου»; (Α’ Κορ. 8,13). Τι γράφει στον Τιμόθεο, «Πρόσεχε» τη της τραπέζης φιλοτιμία ή «τη αναγνώσει, τη παρακλήσει, τη διδασκαλία»; (Α΄ Τιμ.4,13). Και στην Β΄προς Τιμόθεον συμπληρώνει· «Κήρυξον τον λόγον, επίστηθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον, εν πάση μακροθυμία και διδαχή» (Β΄ Τιμ. 4,2). Πουθενά δεν μιλάει για τραπέζια και κεράσματα. Και τι θυμίζει στον Τιμόθεο, τα συμπόσια και τις ευτυχίες που δεν είχε ποτέ, ή τα βάσανα και τις θλίψεις που αντιμετώπισε στο Ικόνιο στα Λύστρα και αλλού; (βλ. Β΄ Τιμ. 3,1012). Συγχρόνως δε του υπενθυμίζει, ότι αυτοί που θέλουν να ζουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού δεν θα τους καλούν σε τραπέζια, αλλά θα τους διώκουν. Και στον Τίτο δεν γράφει για φαγητά και ποτά, αλλά για ελέγχους και διδασκαλία, για προσωπική και οικογενειακή αρετή και πνευματικότητα. Τους δε Κρήτες, όταν τους κατηγορεί, τους λέγει ότι είναι «γαστέρες αργαί» (Τιτ. 1,12), τουτέστιν αργόσχολοι και θαμώνες συμποσίων.

Ο Παύλος, όταν περιγράφει τη ζωή των αποστόλων, λέγει· «Και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν» (Α΄Κορ. 4,11), «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις» (Β΄Κορ. 11,27). Πουθενά τραπέζια και συμπόσια. Αντιθέτως μαστιγώσεις, φυλακίσεις, ναυάγια, πορείες επικίνδυνες κ.ά. Τα μόνα συμπόσια που συμμετείχε ήταν των πιστών ανθρώπων που τον φιλοξενούσαν απλά στις περιοδείες του· π.χ. η Λυδία, ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων, ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα κ.ά.

Ας μας πουν οι κοιλιόδουλοι και πολυφαγάδες και γυναικομανείς, οι οποίοι μέμφονται την άσκηση του Ιωάννου Χρυσοστόμου, όταν έψαξαν την Π. Διαθήκη και την Κ. Διαθήκη πού βρήκαν να επαινείται το συμπόσιο; Εκτός όταν προσφέρεται στους ξένους, και τούτο για την σύναψη συνθήκης ειρήνης.

Αναφέραμε στην αρχή μερικά από τα κακά των συμποσίων· ας προσθέσουμε και μερικά άλλα.

α΄. «‘Εκάθισεν ο λαός φαγείν και πιείν και ανέστησαν παίζειν’. Ην δε το παίγνιον μέθης έκγονον. ‘Δεύτε ποιήσωμεν θεούς οίτινες προπορεύσονται ημών’. Οι γάρ σεισμόν υποστάντες δι οίνου, κινητούς θεούς επεζήτουν, τον άσειστον και πάντα πληρούντα άνευ βαδίζειν αφέντες». Δηλαδή όπως φαίνεται στο 32ο κεφ. της Εξόδου, τα συμπόσια των Ισραηλιτών, όταν απουσίαζε ο Μωυσής στο όρος Σινά, έγιναν αφορμή να πέσουν σε ειδωλολατρία και πνευματική μοιχεία.

β΄. Ο πύργος της Βαβέλ κτίσθηκε μετά την ανακάλυψη του κρασιού από τον Νώε.

γ΄. Ο Ιωσήφ πουλήθηκε ως δούλος ενώ τα αδέλφια του μετείχαν σε συμπόσιο.

δ΄. Ο Ιωάννης ο Πρόδομος απεκεφαλίσθη κατά την διάρκεια του πορνικού συμποσίου του Ηρώδη.

Ο Χριστός μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, όταν είδε τους ανθρώπους να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο συμπόσιο παρά στην διδασκαλία του, τους λέγει· «Αμήν αμήν λέγω υμίν, ζητείτε με, ούχ ότι είδατε σημεία, αλλ’ ότι εφάγατε εκ των άρτων και εχορτάσθητε. Εργάζεσθε μη την βρώσιν την απολλυμένην, αλλά την βρώσιν την μένουσα εις ζωήν αιώνιον» ( Ιω. 6,2627) Και συνεπλήρωσε πιο κάτω· «Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής· ο ερχόμενος προς με ου μη πεινάση, και ο πιστεύων εις εμέ ου μη διψήση πώποτε» (Ιω. 6,35). Και όταν ο Χριστός παρευρέθη σε συμπόσιο στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας, συμβούλευσε τη Μάρθα που «περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν» για να τον ευχαριστήσει· «Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστί χρεία· Μαρία την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής» (Λουκ. 10,41).

Δηλαδή το συμπόσιο, και όταν υπάρχει, να είναι λιτό και απέριττο και να συνοδεύεται από πνευματική ωφέλεια. Γι’ αυτό στα μοναστήρια, ακόμα και όταν τρώνε, διαβάζουν συνεχώς πατερικά έργα, θεωρώντας την τροφή πάρεργο, αν και αναγκαία και δίνοντας προτεραιότητα στην πνευματική τροφοδοσία.

Ας λέγει λοιπόν μαζί με τον Κύριο και ο καλός Ιωάννης ο Χρυσόστομος· «Δικό μου συμπόσιο είναι η διδασκαλία και η διανομή του λόγου του Θεού, στην οποία και εκλέχθηκα για την σωτηρία του λαού. Δική μου τροφή να κάνω το θέλημα του Θεού. ‘Εμόν βρώμα εστίν ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με και τελειώσω αυτού το έργον’» (Ιωάν. 4,34).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ΄

Θα πει κάποιος·

Ας καλούσε μόνο επισκόπους και μάλιστα τους ευσεβέστερους για να μη συμβούν έκτροπα, ή τουλάχιστον τους δικούς του κληρικούς, για να μιμείται τον Κύριο που έτρωγε με τους 12 αποστόλους.

Θα δεχόταν όμως οι κληρικοί να γευματίζουν με τον Ιωάννη τρώγοντας σε ακατάλληλη ώρα ή ημέρα; Και αν δέχονταν, δεν θα γόγγυζαν οι άλλοι, πως μόνο κληρικούς τραπεζώνει; Και δεν θα ελεγχόταν ο ι. Χρυσόστομος από τα λόγια του Ιεζεκιήλ, «Οι ποιμένες φροντίζουν τον εαυτό τους και όχι τα πρόβατά τους» (βλ. Ιεζ. 34,2); Ο άνθρωπος που ζούσε συνεχώς στον ουρανό θα δεχόταν να κατατρύχεται από εγκόσμιες συμβατικότητες; Ο άνθρωπος που στ’ αυτιά του κουδούνιζε ο λόγος των αποστόλων «Ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα, και ηκολουθήσαμέν σοι· τι άρα έσται ημίν;» (Ματθ. 19,27) θα δεχόταν να εγκαταλείψει έστω και για λίγο την διακονία του λόγου για την διακονία των τραπεζών;

Οι πλείστοι των επισκόπων, θέλοντας να καλύψουν την απουσία ζήλου τους για τα πνευματικά, επινοούν τα τραπέζια και τα υψηλά οικοδομήματα, ώστε να φανούν καλοί και φιλόπονοι. Και όταν λέγω ψηλά οικοδομήματα δεν εννοώ τις εκκλησίες και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, αλλά τα κρεμαστά περιβόλια και τις δεξαμενές βροχής και αισχρά μικτά λουτρά σε μυστικά δωμάτια, και άλλα πολλά που υπάρχουν σε μερικά επισκοπεία (βλ. P.G. 47,3947).

Εδώ τελειώνει η παράθεση του Παλλαδίου για την τακτική της ζωής του ι. Χρυσοστόμου. Ίσως φαίνονται υπερβολικά τα τελευταία περί δραστηριοτήτων οικοδομικών και άλλων τινών κάποιων επισκόπων· οι γνωρίζοντες όμως καλώς την εκκοσμίκευση της εκκλησίας μας δεν εξίστανται. Και όσοι παρατηρούν την σύγχρονη πραγματικότητα βλέπουν τα ατοπήματα κάποιων εκκλησιαστικών ανδρών να τείνουν να γίνουν κανών και γενικός τρόπος ζωής πάντων των ιερωμένων. Ο Θεός να δώσει ν’ ανανήψουμε όλοι μας, έχοντας ως πρότυπά μας τους αγίους μας με τις «ιδιορρυθμίες» τους. Γένοιτο.

Ομολογία

Αναρτήθηκε από ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

Ὁ Κρήτης ἀσπάζεται τήν χεῖρα τῆς γυναικός ὑπουργοῦ, (Μενδώνη) ἐνῶ αὐτή ὄχι;

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ΑΛΩΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΘΕΪΟΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ο ΕΥΣΕΒΗΣ ΛΑΟΣ

 

Episkopos Episkopos

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, Ο ΟΜΛΟΓΗΤΗΣ: Ἡ κοινωνία μέ αἱρετικούς μᾶς καθιστᾶ ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια

Γράφει ο ιατρός Φώτιος Μιχαήλ

Στίς 11 Νοεμβρίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. 

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀκολουθῶντας πιστά τά ἴχνη τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, μᾶς διδάσκει, ὅτι ἡ κοινωνία μέ αἱρετικούς μᾶς καθιστᾶ ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια. 

Γράφει:

«Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ, ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῆ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο».(P.G. 99. 1049 Α). 

Λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μέ φωνή βροντερή, ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, ὄχι μονάχα οἱ αἱρετικοί, ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἔχουν κοινωνία μαζί τους. 

Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α).

«Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ' αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A).

ΒΡΑΧΥ ΣΧΟΛΙΟ: «Μνήμη ἁγίου, μίμησις ἁγίου». Καί ὁ νοῶν, νοείτω... 

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ἍΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς 9 Νοεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ

Κατά τήν ἡμερα αὐτή ἐκφωνοῦνται ἐκτενέστατοι λόγοι ἐγκωμιαστικοί γιά τόν νεοφανέντα Ἅγιο, ἀλλά δυστυχῶς ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ἀπέναντι στούς παπικούς – θέμα ἁπτόμενο τῆς σωτηρίας μας καί ἐξόχως ἐπίκαιρο – σπανιώτατα ἕως καί οὐδόλως ἀναφέρεται!

Ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου γιά τίς ἀρχές καί τίς ἰδέες τῶν παπικῶν εἶναι σαφέστατος:

«Οἱ Πάπες ἐγένοντο οἱ κακοί δαίμονες τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».

«Ἡ Ἀνατολική Ἐκκλησία μετά βδελυγμίας ἀποστρέφεται τοιαύτας ἀρχάς, τοιαῦτα φρονήματα, τοιαύτας ἰδέας … εἰσίν ἀληθῶς ἀρχαί κακόδοξοι καί αἱρετικαί καί ἀποκρούονται ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας».

«Δέν ὑπάρχει σημεῖον συναντήσεως μεταξύ τῆς Δυτικῆς καί Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας».

Οἱ παπικοί, μᾶς βεβαιώνει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, εἶναι κακόδοξοι καί αἱρετικοί. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολική Ἐκκλησία σιχαίνεται καί ἀποστρέφεται τίς αἱρετικές διδασκαλίες τοῦ παπισμοῦ. Τόν ἀπωθεῖ καί ἀποφεύγει κάθε σχέση μαζί του, διότι μεταξύ παπικῶν καί Ὀρθοδόξων δέν ὑπάρχει σημεῖο συναντήσεως.

Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ὅλοι ἐκεῖνοι, πού ὑποδέχονται μέ χαρά μέσα στούς Ἱερούς μας Ναούς τούς πάπες καί τούς καρδιναλίους, συντρώγουν καί συμπροσεύχονται μαζί τους καί τούς ἀποκαλοῦν ἀδελφούς ἐν Χριστῷ;

Τί ἔχουν νά ποῦν στόν Ἅγιο Νεκτάριο ὅλοι ἐκεῖνοι πού παραδέχονται ἱερωσύνη καί μυστήρια στούς παπικούς, καί πού προχωρᾶνε ὁλοταχῶς γιά τήν ἕνωσή μας μαζί τους ἐντελῶς ἀπροϋπόθετα, καταπατῶντας Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καί περιφρονῶντας τούς Ἁγίους μας Πατέρες;

Τελικά, ἰσχύει ἤ ὄχι ἡ ρῆσις «μνήμη ἁγίου, μίμησις ἁγίου»;

Ἁγίου Νεκταρίου, 2026.

Τά ἀποσπάσματα ἀπό τήν γραφίδα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου προέρχονται ἀπό τήν ἱστορική του μελέτη γιά τό σχίσμα. Ἁλιεύθηκαν ἀπό τό βιβλίο Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΥΤΕ ΝΟΘΕΥΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ, σελ. 32-33, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/

«ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΓΙΝΕ, ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΝΕΚΡΟΣ ΤΟΠΟΣ, ΜΟΥΣΕΙΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ» Όσιος Αθανάσιος Μυτιληναίος

 

Ιερά Αποτείχιση

Η θέση του γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας για την αποτείχιση

 

Ομιλίες π. Ευθυμίου Τρικαμηνά

Τοῦ καθηγητού Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τον μοναχόν Παρθένιον

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,

τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σὲ ἕνα τευχίδιο μὲ τίτλο «Ἀνησυχητικὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Τὸ Χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως», τὸ ὁποῖο εἶχε ἐκδοθεῖ τὸ 1988 στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ συγγραφέας του, ὁ Μοναχὸς Παρθένιος Ἁγιορείτης (εἶχε σπουδάσει οἰκονομικὰ στὴν Ἀμερικὴ, ἀλλὰ ἀποφάσισε νὰ μονάσει στὰ Ἱερὰ Κελλιὰ τῆς Κερασιᾶς, ὅπου σκοτώθηκε σὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι πέφτοντας ἀπὸ μουλάρι), προσπάθησε νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ζούσαμε μετὰ ἀπὸ μία ὁλόκληρη γενεὰ – μιλώντας σήμερα: μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.

Στὸν πρόλογό του, ὁ συγγραφέας μᾶς ἐνημερώνει ὅτι σπούδασε οἰκονομικὰ στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ δὲν φανταζόταν ὅτι οἱ σπουδές του θὰ ἀποδεικνύονταν χρήσιμες, ὅταν θὰ γινόταν μοναχὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Κάποιος φίλος του ἔστειλε σὲ αὐτὸν ὁρισμένα βιβλία, μὲ τὴν παράκληση νὰ τὰ μεταφράσει. Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ βιβλία αὐτὰ μαζὶ μὲ ἄλλες πληροφορίες ποὺ συνέλεξε ὁ ἴδιος ἢ τοῦ τὶς ἀποκάλυψαν δικοί του ἄνθρωποι περιέχονται μέσα στὸ συγκεκριμένο τευχίδιο.

Στὴν σελίδα ἀριστερά τοῦ προλόγου, ὑπάρχει μία τρομακτικὴ φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζονται ἑπτὰ ἄνθρωποι, στὰ ξυρισμένα κεφάλια τῶν ὁποίων εἶναι τυπωμένος ὁ γραμμωτὸς κώδικας, τὸ λεγόμενο bar code.

Ἀμέσως μετά, ὁ συγγραφέας ἀπαριθμεῖ 26 περιπτώσεις χρήσης τοῦ δυσώνυμου ἀριθμοῦ 666 στὴν ἀλλοδαπὴ καί, ἀντιστοίχως, 5 περιπτώσεις χρήσης του στὴν ἡμεδαπή.

Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ὑπῆρχε σὲ ροῦχα, παπούτσια, πιστωτικὲς κάρτες, στρατιωτικὰ ὀχήματα, λαχεῖα, διαφημίσεις, σὲ τίτλους δίσκων, στὸ ἑλληνικὸ πεντοχίλιαρο, στὰ εἰσιτήρια τῶν λεωφορείων τῆς Ἀθήνας κ.ο.κ.

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐκφράζει τὴν ἄποψη ὅτι «ὁ κόσμος μπῆκε στὴν τελικὴ εὐθεῖα γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἑταιρεῖες πετρελαιοειδῶν, ἁλυσίδες πολυκαταστημάτων καὶ σοῦπερ-μάρκετς κατέκλυσαν τὴν παγκόσμια ἀγορὰ μὲ πιστωτικὲς κάρτες, πρακτικὴ ποὺ ἐξακολούθησε καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1970, ἐνῶ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἄρχισαν νὰ ἐπικρατοῦν οἱ πιστωτικὲς κάρτες Visa, Mastercard καὶ American Express.

Μετὰ ἀπὸ τὶς πληροφορίες αὐτὲς εἶναι τυπωμένη μία φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζεται ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Καναδᾶ Πιέρ Τρυντώ (στὴν πρωθυπουργία ἔμεινε ἀπὸ τὸ 1968 μέχρι τὸ 1984· σόι πάει καὶ στὸν Καναδὰ τὸ βασίλειο!) νὰ ὁδηγεῖ τὸ αὐτοκίνητό του μὲ πινακίδα ποὺ ἔφερε τὸ 666.

Ἀκολουθεῖ ἡ πρόβλεψη τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὅτι «μεθαύριο ἡ πιστωτική μας κάρτα, ἡ ταυτότητά μας, τὸ διαβατήριό μας καὶ τὸ βιβλιάριο καταθέσεων θὰ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Θὰ ἐλέγχονται οἱ κινήσεις σας, τὰ χρήματά σας, τὰ ψώνια σας, ἡ ζωὴ σας» (σελ. 7).

ΘΗΡΙΟΝ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Ἡ ἑπόμενη ἑνότητα τιτλοφορεῖται «Τὸ θηρίο τοῦ Λουξεμβούργου ἢ τῶν Βρυξελλῶν», κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει ἐντὸς παρενθέσεων ἡ γνωστὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ «τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα θὰ κυβερνοῦν τὸν κόσμο».

Ὅπως μᾶς ἐνημερώνει ὁ συγγραφέας, σὲ ἕνα τριώροφο κτήριο τῆς ΕΟΚ τοῦ Λουξεμβούργου στεγάζεται τὸ μεγαλύτερο κομπιοῦτερ τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ φακελώνει ἠλεκτρονικὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ κομπιοῦτερ αὐτό, ποὺ ὀνομάζεται «θηρίο» «χρησιμοποιεῖ μία τριεξαψήφια μονάδα γιὰ νὰ δώσει ἕνα ἀριθμὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο στὴν γῆ (6 + 6 + 6 = 18 ψηφία)», ἐργασία ποὺ «ἄρχισε τὸ 1976». «Διαμέσου τοῦ ἀριθμοῦ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τῆς ταυτότητας, τοῦ διπλώματος ὁδήγησης, τοῦ πιστοποιητικοῦ γεννήσεως, τοῦ ἀριθμοῦ διαβατηρίου ἢ τῆς χρήσεως πιστωτικῶν καρτῶν, ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν προηγμένων βιομηχανικῶν κρατῶν εἶναι φακελωμένοι καὶ παρακολουθοῦνται συν­εχῶς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 1979».

«Σήμερα», δηλ. γιὰ τὸν συγγραφέα τοῦ τευχιδίου ἐν ἔτει 1988, «ἴσως νὰ ἔχει τελειώσει τὸ φακέλωμα αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο πληθυσμὸ τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἴμαστε γραμμένοι ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ σὲ λίγο, μὲ τὴ νέας μας ταυτότητα θὰ τροφοδοτοῦμε καθημερινὰ τὸ “θηρίο”».

ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας συγκλονίζει, γράφοντας: «Ἡ νέα μας ταυτότητα εἶναι τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι πρὶν ἀπὸ τὸ χάραγμα στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο. Ἡ ταυτότητά μας ἴσως μπορεῖ νὰ χαθῆ, νὰ κλαπῆ, νὰ ξεχαστῆ, τὸ χέρι καὶ τὸ μέτωπο ποτέ. Τὸ σφράγισμα θὰ γίνη μὲ ἀκτῖνες λέηζερ. Εἶναι καρκινογόνο καὶ πομπὸς ἰσχύος 1 Watt. Ἡ τεχνολογία σήμερα εἶναι τέτοια, ποὺ ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθῆ ἀπὸ ἕνα δορυφόρο, ὁ ὁποῖος τὸ 1983 ἐνετόπιζε ἀπὸ τὸ διάστημα τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸ ἀντικείμενο μὲ ἀκρίβεια +/- 100 μ. Κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸν παγκόσμιο δικτάτορα» (σελ. 9).

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ συγγραφέας συμπληρώνει ὅτι «οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστὲς ἔχουν ἐξοπλιστεῖ νὰ δέχονται τὶς προσωπικές μας ταυτότητες ἢ τὶς διεθνεῖς πιστωτικὲς κάρτες» καὶ «εἶναι σχεδιασμένοι νὰ πᾶνε ἕνα βῆμα πιὸ μπροστά», ὥστε στὸ προσεχὲς μέλλον νὰ ἀνιχνεύουν «τὰ σημάδια ποὺ θὰ ἀπαιτοῦνται νὰ εἰσχωρήσουν στὸ σῶμα μας (σφράγισμα)» (σελ. 10).

Στὴν σελίδα 16 τοῦ τευχιδίου του ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἀναδεικνύει τὸ ἔτος ὁρόσημο γιὰ τὴν ἀντίστροφη μέτρηση πρὸς τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου, δηλ. τὸ 1948, ὅταν ἱδρύθηκε τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμή, ὁ συγγραφέας μᾶς προτρέπει νὰ διαβάσουμε τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ὅπου εἶναι καταγεγραμμένοι οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα, γιὰ νὰ διοικήσουν τὸν κόσμο.

ROTSCHILD

Ἀμέσως μετά, ὁ ἀναγνώστης πέφτει πάνω στὸ σκοτεινὸ ἐπώνυμο τοῦ Ἑβραίου μεγαλοεπιχειρηματία καὶ τραπεζίτη Μάγιερ Ἄμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amschel Rothschild), ὁ ὁποῖος τὸ 1838 φέρεται νὰ δήλωσε: «Ἀφῆστέ με νὰ ἐκδίδω καὶ νὰ ἐλέγχω τὰ χρήματα ἑνὸς ἔθνους καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς γράφει τοὺς νόμους». Ἡ συγκεκριμένη οἰκογένεια «ἑνώθηκε μὲ μερικοὺς ἄλλους τραπεζίτες, ποὺ ἡ ἐργασία τους εἶναι νὰ δανείζουν χρήματα σὲ κυβερνήσεις. Σήμερα, ἡ ἴδια οἰκογένεια μὲ διάφορα μέσα καταβροχθίζει τὴν μία τράπεζα μετὰ τὴν ἄλλη. Μετὰ τὴν προλείανση τοῦ ἐδάφους στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν νόμο γιὰ τὴν “Φιλελευθεροποίηση” τῶν τραπεζῶν, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη, ἂν ἀγοραστοῦν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ οἰκογένεια. Αὐτὴ σὲ λίγο θὰ ἐπιβληθῆ οἰκονομικὰ καὶ θὰ ρυθμίζη τὶς τύχες μας».

Ὁ συγγραφέας διαπιστώνει ὅτι «ὑπάρχει ἕνα διεθνὲς δίκτυο, τοῦ ὁποίου ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ δημιουργήση ἕνα παγκόσμιο σύστημα οἰκονομικοῦ ἐλέγχου, ποὺ θὰ βρίσκεται σὲ ἰδιωτικὰ χέρια, ἱκανὸ νὰ κυριαρχήση στὸ πολιτικὸ σύστημα κάθε χώρας καὶ στὴν παγκόσμια οἰκονομία.

Διακρίνει τρεῖς φάσεις ποὺ κατατείνουν σὲ αὐτὸν τὸν σκοπό: Ἡ πρώτη φάση ἄρχισε τὸ 1970 μὲ τὴν προσπάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα σὲ κάθε προϊὸν στὸ ἐπίπεδο τοῦ κατασκευαστῆ μὲ ἕνα ἀριθμὸ ποὺ θὰ γραφόταν πάνω σ’ αὐτό. Μία ὁμάδα ἀπὸ ἀριθμοὺς, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύουν γραμμές, δηλαδὴ ὁ γραμμωτὸς κώδικας, ἄρχισε νὰ ἐμφανίζεται πάνω στὴ συσκευασία τῶν προϊόντων. Ἡ ἑταιρεία UPC-Code 39 (Παγκόσμιος Κωδικὸς Προϊόντων) καὶ οἱ κατασκευαστὲς γιγαντιαίων κομπιοῦτερς παίζουν ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση».

Ἡ δεύτερη φάση ἄρχισε τὸ 1983 μὲ τὴν προσ­πάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα μὲ γραμμωτὸ κώδικα σὲ κάθε ἄνθρωπο. Τὸν κύριο ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση τὸν παίζουν οἱ κυβερνήσεις, οἱ τράπεζες καὶ οἱ ἑταιρεῖες πιστωτικῶν καρτῶν».

Στὴν τρίτη φάση γίνεται προσπάθεια «νὰ [μπορεῖ νὰ] προσδιορισθῆ [καὶ νὰ ἐντοπισθῆ μέσῳ τῆς ταυτότητάς του] καθετὶ παγκοσμίως, εἴτε κινητὸ εἴτε ἀκίνητο, π.χ. μία ἀποσκευή, ἕνα ἄλογο κούρσας, ἕνα αὐτοκίνητο».

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΝ ΦΑΚΕΛΩΜΑ

Ἀκολούθως, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα ποὺ ἐπετράπη διὰ τοῦ πασοκικοῦ νομοσχεδίου ποὺ εἶχε ψηφισθεῖ μέσῳ τῆς διαδικασίας τοῦ ἐπείγοντος ἐντὸς τριημέρου καὶ μὲ τὸ ὁποῖο θεσπίσθηκε ὁ πρόγονος τοῦ σημερινοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, δηλ. ὁ Ἑνιαῖος Κωδικὸς Ἀριθμὸς Μητρώου, γνωστὸς ὡς ΕΚΑΜ.

Ἡ καθιέρωση τοῦ τότε προσωπικοῦ ἀριθμοῦ ἔβρισκε ἀντίθετο τὸν μοναχὸ Παρθένιο, διότι «περιέχει “δυνάμει” τὸν κίνδυνο καταχρηστικῶν συσχετίσεων προσωπικῶν πληροφοριῶν» (σελ. 19). Γι’ αὐτὸ ζητοῦσε «νὰ μὴ ἐπεκταθεῖ ἡ χρήση τοῦ ΕΚΑΜ ὡς κωδικοῦ ἀριθμοῦ σὲ ἄλλα ἀρχεῖα πληροφοριῶν, ἀλλὰ νὰ καθιερωθοῦν τομεακοὶ κωδικοὶ ἀριθμοὶ (ἀντὶ ἑνὸς γενικευμένου)».

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ

Στὴν συνέχεια, ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, καταγράφοντας δηλώσεις πρωθυπουργῶν καὶ οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς τότε ΕΟΚ, βάσει τῶν ὁποίων προβλεπόταν ὅτι «στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ ἔχουμε τὴν ἐμπειρία ἑνὸς τέτοιου οἰκονομικοῦ κράχ, ποὺ θὰ κάνει τὴν κρίση 1929-1930 νὰ μοιάζη σὰν μία χαρούμενη γιορτὴ» (σελ. 20).

Ἑστίαζε δὲ τὴν προσοχή του στὴν τάση οἱονεί πανδημικῆς ἐξάπλωσης τῆς οἰκονομικῆς ἀσθένειας τῶν ΗΠΑ, σημειώνοντας: «ὅταν ἡ Ἀμερικὴ φτερνίζεται, ὅλος ὁ κόσμος ἁρπάζει κρυολόγημα. Τώρα πού ἡ οἰκονομία τῶν ΗΠΑ ἔχει πνευμονία, πόσο ἄρρωστες εἶναι οἱ οἰκονομίες τοῦ κόσμου; Οἱ προοπτικὲς γιὰ τὸ ἐμπόριο στὴν Εὐρώπη εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικὲς ἀπ’ αὐτὲς τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει νὰ ἀνησυχοῦν εἶναι τὸ τί πρόκειται νὰ ἔλθει ἀργότερα, στὸ ἐγγὺς μέλλον. Ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπειλὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν μὴ ἐλεγχόμενο πληθωρισμό».

Ἀμέσως μετά, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἐσκεμμένη «καὶ θὰ μεταφερθοῦμε ὑποχρεωτικὰ καὶ ἀνεπιστρεπτὶ στὴν χρήση τῆς πιστωτικῆς κάρτας-ταυτότητας καὶ στὴν ἐξάλειψη τῆς χρήσεως τῶν μετρητῶν» (σελ. 21).

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας θέτει τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων, ἐφιστώντας τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης, ἡ ὁποία εἶναι ὁ προαιώνιος διακαὴς πόθος τῶν (μισ)ἀνθρώπων ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῆς ἀνθρωπότητας, ἕνας πόθος ποὺ διακηρύσσεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες-μαριονέττες, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν δημοσίως νὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ σχηματισθεῖ μία παγκόσμια (δῆθεν) δημοκρατικὴ κυβέρνηση, προκειμένου νὰ διαχειρισθεῖ ἐπιτυχῶς τὶς ἀλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις.

Μὲ τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ὁ Dr Saoul Medlovich ἔγραψε πρόσφατα: δὲν [ὑφίσταται] πλέον τὸ ἐρώτημα, ἂν θὰ ὑπάρχη μία παγκόσμιος κυβέρνηση. Ὑπάρχει ἕνα συνεχὲς κίνητρο ποὺ ἀδυνατίζει τὴν παντοδυναμία τῶν ΗΠΑ γιὰ νὰ δώση τὴν θέση της σὲ μία παγκόσμια τάξη, σὲ μία νέα διεθνῆ οἰκονομικὴ τάξη. Ὑπάρχουν ἀπὸ χρόνια 16 παγκόσμιοι ὀργανισμοὶ ποὺ δουλεύουν γιὰ λογαριασμὸ τῆς δημιουργίας τοῦ παγκόσμιου κράτους. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι: Ἡ Διεθνὴς Τράπεζα, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Τροφίμων, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας, ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο».

Καὶ σχολιάζει ὁ συγγραφέας: «Σὲ αὐτὴν τὴν ἀμείλικτη καὶ καταφανῆ πορεία πρὸς μία παγκόσμια κυβέρνηση, δὲν διαβλέπετε ὅτι χρησιμοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀνεπαίσθητοι τρόποι πού ἔχουν ἐφευρεθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ τὴν ἀποδεχθοῦ­με; Σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες, ἀνταποκρίσεις, ψυχαγωγία, διαφήμιση καὶ μουσική, αὐτὴ ἡ ἰδέα τοῦ ἑνωμένου κόσμου, εἶναι παροῦσα σὰν μία πρόδηλη μόδα».

Ἐν ἔτει 2026, μὲ ὅσα ἔχουν συμβεῖ καὶ εἰπωθεῖ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανὲς ὅτι ἡ παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει νὰ ἔχει ἤδη συγκροτηθεῖ καὶ νὰ ἔχει τεθεῖ σὲ ἐν μέρει ἀθόρυβη λειτουργία, ἁπλῶς ἀναμένεται ἡ ἐπίσημη ἀναγνώρισή της, ἡ ὁποία, βεβαίως, προϋποθέτει τὴν στέψη ἑνὸς προσώπου στὴν θέση τοῦ παγκόσμιου κυβερνήτη (ὀρθότερα: παγκόσμιου δικτάτορα). Ἡ «πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ» ἦταν ὁ καταλύτης γιὰ τὴν ἐπικείμενη ὑλοποίηση αὐτοῦ τοῦ ἀπολύτως ἑωσφορικοῦ στόχου, ἀφοῦ ἔστρωσε τὸ χαλὶ γιὰ τὸν ψηφιακὸ ἔλεγχο κάθε πολίτη.

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα τοῦ τευχιδίου του, ὁ συγγραφέας θέτει στὸ στόχαστρό του τὴν δυνατότητα μαζικοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ στηριχθεῖ ὄχι μόνο στὴν ταυτότητα καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα, ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεόραση, ἐπικαλεῖται δὲ πρὸς τοῦτο τὴν προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «κάποτε ὁ διάβολος θὰ μπαίνη μέσα στὰ σπίτια, μέσα ἀπὸ ἕνα κουτὶ καὶ τὰ κέρατά του θὰ τὰ ἔχη στὰ κεραμίδια» (σελ. 22 ἑπ.).

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπικαλεῖται ἕνα ἄρθρο τοῦ Les Brown, συγγραφέα τῶν New York Times, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ Ντένβερ Πόστ τῆς 10ης Σεπτεμβρίου 1978 μὲ τίτλο «Ἡ συσκευὴ τῆς τηλεοράσεως μπορεῖ νὰ μᾶς παρακολουθῆ». Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ συντάκτης του σημείωνε:

«Ἡ προφητεία τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ γιὰ μία προηγμένη ἠλεκτρονικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία ἡ τηλεόραση μπορεῖ νὰ βλέπη, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ τὴν βλέπουν, [ἐνδέχεται] νὰ εἶναι ἀκριβὴς σύμφωνα μὲ τὸ χρονοδιάγραμμα. Στὰ ἑπόμενα 5 ἢ 6 χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς [θὰ ἔχει τὴν δυνατότητα] νὰ ἐξυπηρετεῖται μὲ ἕνα σύστημα ἀμφίδρομης τηλεόρασης κλειστοῦ κυκλώματος (καλωδιακῆς τηλεόρασης) συνδεδεμένης μὲ ἕνα σύστημα κομπιοῦτερ. Αὐτὰ τὰ κομπιοῦτερ “κτενίζοντας” κάθε σπίτι-μέλος, κάθε 6 ἢ 7 δευτερόλεπτα, μποροῦν νὰ πάρουν πληροφορίες γιὰ προϊόντα ποὺ ἐμφανίζονται στὴν τηλεόραση κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαφημίσεων, νὰ παρέχουν ἀντιδιαρρηκτικὴ προστασία καὶ πυρασφάλεια, νὰ διαβάζουν τὰ ρολόι τοῦ ἀερίου, τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἠλεκτρικοῦ, νὰ κάνουν σφυγμομετρήσεις (γκάλοπ) κ.ἄ.».

Παρότι ὁ ἔλεγχος σήμερα γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιεῖται περισσότερο μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ἡ τηλεόραση εἶναι ἕνα ἐξίσου ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ μέσῳ αὐτῆς τὸ παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ προπαγανδιστικὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς βασικὲς ἰδέες ποὺ θὰ καταστήσουν ἐφικτὴ τὴν ὑλοποίηση τοῦ πολυπόθητου στόχου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης.

Ὅπως καὶ νὰ ’χει, ὁ μοναχὸς Παρθένιος συν­εχίζει τὴν προειδοποίησή του μὲ ἕνα καίριο σχόλιο γιὰ ὅσα συνέβαιναν, στὴν ἐποχή του, στὴν κοινότητα Las Colinas τοῦ Τέξας (σελ. 23): «Ὑπάρχουν πολὺ λίγα πράγματα στὴν κοινότητα [στὰ ὁποῖα] οἱ ὑπάλληλοι τοῦ κέντρου διοικήσεως δὲν ἔχουν πρόσβαση. Οἱ τοῖχοι ἔχουν δώσει τὴ θέση τους στὰ καλώδια, ἡ ἰδιωτικότητα ἔχει δώσει τὴν θέση της στὴν ἀσφάλεια, τὸ κομπιοῦτερ ἐλέγχει τὰ πάντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου τοῦ Ὄργουελ. […] Ὅλη ἡ τεχνολογία γιὰ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ ἠλεκτρονικὸ τρόπο ζωῆς βρίσκεται ἐδῶ».

Ἀκολούθως παραθέτει μία ἀνατριχιαστικὴ δήλωση τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν τῆς Γερουσίας ἐπὶ τῶν Πρακτορείων Ἀντικατασκοπείας (σελ. 24): «Ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἱκανότητα, ἀπὸ τεχνολογικῆς ἀπόψεως, νὰ ἐπιβάλη ὁλοκληρωτικὸ τυραννικὸ καθεστώς, ἐὰν ποτὲ ἀνέβαινε ἕνας δικτάτορας στὴν ἐξουσία καὶ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τόπος ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κρυφτῆ».

Μὲ τὴν ἀφορμή, μάλιστα, ἑνὸς δημοσιεύματος στὴν ἐφημερίδα Detroit News τῆς 10ης Αὐγούστου 1979, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν λειτουργία ἑνὸς συστήματος καλωδιακῆς τηλεόρασης, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε δυνατότητα ἐξαφάνισης ἢ ἀθόρυβης ἐξολόθρευσης τῶν ἀδέσποτων σκύλων, ὁ συγγραφέας ἀναρωτιέται:

«Μήπως αὔριο θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιτίθενται στὰ σχέδια τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ” καὶ τοῦ “Θηρίου” του; Ἀντὶ ἡ κάννη νὰ σημαδεύη σκυλιά, μπορεῖ νὰ σημαδεύη ἀνθρώπους».

Καίτοι ἡ ἀνησυχία αὐτὴ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε μέχρι σήμερα, ἡ ἀπορία τοῦ συγγραφέως γιὰ τὴν ἀνάλογη μεταχείριση σκύλων καὶ ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ προφητικὴ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ διαδεχθεῖ τὸ τσιπάρισμα τῶν ζώων.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ μοναχὸς Παρθένιος θίγει τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας, μία σχέση ποὺ καθορίζεται ἀπὸ τὴν καλπάζουσα αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας (σελ. 25). Ἐδῶ ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία ἀκόμη ὀξυδερκῆ κοινωνιολογικὴ διαπίστωση, ἡ ὁποία ἰσχύει στὸ ἔπακρο γιὰ τὸν σύγχρονο πολίτη τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα:

«Ὡριμάζει πολὺ γρήγορα ἡ ἰδέα (εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα στὸ κύκλωμα τῶν ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων) τῆς προτίμησης τῆς ἀσφάλειας ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν καταντήσει οἰκονομικὲς-καταναλωτικὲς μονάδες προτιμοῦν τὴν ἀπόκτηση καὶ διατήρηση τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀπὸ τὴ διατήρηση τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀσύλου» (σελ. 26).

Λίγες σελίδες παρακάτω (σελ. 29/30), ἐντοπίζεται ἡ πεμπτουσία τοῦ πονήματος τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ἡ κατάσταση παγκοσμίως ἐξελίσσεται ραγδαῖα. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε ὅτι ἡ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἀγγλία ἄρχισε γύρω στὰ 1750. Στὴν Ἑλλάδα μας ἄρχισε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1970, καὶ παρ’ ὅλα ταῦτα, σὲ δεκαπέντε χρόνια καλύψαμε τὸ κενὸ τῶν προσπαθειῶν ποὺ εἶχαν κάνει τὰ ἄλλα κράτη γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Πήραμε τὸ σύστημα, τὴν ἐξέλιξη, τὴν πρόοδο καὶ τὴν τεχνολογία συμπυκνωμένη μὲ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἄσχημά της. Μήπως ἔτσι δὲν θὰ γίνη καὶ μὲ τὴν ἀστυνόμευσή μας-ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα σὲ παγκόσμια κλίμακα; Ἤδη εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα» ().

Διαβάζοντας ὁ σημερινὸς ἀναγνώστης τὶς παραπάνω ἀράδες, νομίζει ὅτι εἶναι γραμμένες πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀπεδείχθη βασιλικότερη τοῦ βασιλέως, θεσπίζοντας τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀπόδοση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σὲ ὅλους τούς πολίτες, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωσε, μέσῳ τοῦ ψηφιακὰ ἀφηνιασμένου ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου (ὀρθότερα: Παπαστεργιόργουελ), ὅτι ὅποιος δὲν συμμορφωθεῖ μὲ τὶς νεοταξίτικες-κυβερνητικὲς ἐντολὲς θὰ ἔλθει κάποια στιγμὴ ποὺ θὰ βιώσει τὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΜΕΤΡΗΤΩΝ

Σὲ σχέση μὲ τὸ ζήτημα τῆς διαφαινόμενης, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κατάργησης τῶν μετρητῶν, ὁ μοναχὸς Παρθένιος γράφει: «Ὅταν κάποιος ὑπεύθυνος στὶς ΗΠΑ ἐρωτήθηκε, γιατί δὲν ἔχει ἐφαρμοστεῖ τὸ σύστημα τῆς ἀχρήματης κοινωνίας (μὲ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα ποὺ ἀναφέραμε μέχρι τώρα), ἀπήντησε ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ οἰκονομολόγοι καὶ οἱ τεχνοκράτες εἶναι ἕτοιμοι, γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν, ἀλλὰ ἔμειναν πίσω στὸ χρονοδιάγραμμα οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφεραν ἀκόμη μέσῳ ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων διαφώτισης τοὺς λαοὺς στὴ θέση νὰ νιώθουν ἄνετα χωρὶς χρήματα στὶς τσέπες τους».

Μὲ βάση, ὅμως, τὰ σημερινὰ δεδομένα, ποὺ βλέπουμε πάμπολλοι νὰ πληρώνουν ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν χρεωστικὴ ἢ τὴν πιστωτικὴ κάρτα τους, ὄχι μόνο μὲ τὸ κινητό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ χέρι, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ ὥρα τῆς κατάργησης τῶν μετρητῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται πολὺ μακριά.

ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Ὁ συγγραφέας καταλήγει στὸ ἑξῆς τρομακτικὸ καὶ προφητικὸ συμπέρασμα: «Καμία ἄλλη ἐπιστήμη στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἐπικροτηθεῖ, διαφημιστεῖ μέσῳ τῶν πρακτικῶν ἐφαρμογῶν της καὶ δὲν ἔχει ἐπιδοτηθῆ ἀπὸ κυβερνήσεις, ἑταιρεῖες ἢ ἄτομα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική. Τὰ πειράματα γίνονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ἐξυπηρετήσεων τοῦ πολίτη. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρη, ἐπικροτεῖ καὶ ἐνισχύει οἰκονομικὰ τὸ σύστημα ποὺ κάποτε θὰ τοῦ φορέση ἁλυσίδες, καὶ ἢ θὰ πέση νὰ τὸ προσ­κυνήση, γιὰ νὰ ζήση σὲ ἕνα ὑλιστικὸ ἔκτρωμα ἢ θὰ καταδικαστῆ σὲ θάνατο, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ὑποδείξεις, δὲν ἀπεδέχθη τὸ σύστημα πού, καθὼς νομίζουν οἱ ἄθεοι, ἀνόητοι “ἐγκέφαλοι” τῆς γῆς, θὰ σώση τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν καταστροφή. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν αὐτὸ τὸ σύστημα, στὸ ὁποῖο πρωταρχικὸ ρόλο θὰ παίζη ἡ ἠλεκτρονικὴ ταυτότης, θὰ χαρακτηρισθοῦν πρῶτα σὰν ὀπισθοδρομικοί, μετὰ σὰν ἀντιπροοδευτικὰ στοιχεῖα, ἀντικοινωνικά, καὶ τέλος ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» (σελ. 30).

Ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀπαξιωτικὴ κατασπίλωση ποὺ ὑφίστανται ὅσοι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν προωθούμενη ἀπὸ τὸν παγκόσμιο προπαγανδιστικὸ-ἑωσφορικὸ μηχανισμὸ νεοταξίτικη ἀτζέντα, στιγματιζόμενοι ὡς «συνωμοσιολόγοι», «ψεκασμένοι», «θρησκόληπτοι» καὶ «ἀρνητές», δὲν δυσκολευόμαστε καθόλου νὰ φανταστοῦμε ὅτι τὸ ἀνώτερο σκαλὶ δαιμονοποίησης τῶν «ἀτίθασων» εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ταμπέλα ποὺ προφήτευσε ὁ μοναχὸς Παρθένιος, δηλ. «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος». Μία ταμπέλα, βεβαίως, ποὺ ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχει πολὺ παλιὲς ρίζες, οἱ ὁποῖες ἀνατρέχουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, ὅταν ἔγραφε τὸ θεατρικό του ἔργο «Ἐχθρός τοῦ λαοῦ», εἶναι παντελῶς ἀνάποδη, ἀφοῦ «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ψευτο-δημοκράτες ποὺ δὲν ἀντέχουν τὴν διαφορετικὴ ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πρὸς τὴν δική τους. Ἀλλὰ ἔτσι λειτουργεῖ ἡ τεχνική τῆς προπαγάνδας: ὅποιος θέλει νὰ θολώσει τὰ νερά, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄβολη θέση τοῦ κατηγορουμένου, ρίχνει τὴν λάσπη του στοὺς δίκαιους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ κατήγοροι μετατρέπονται σὲ κατηγορουμένους.

ΔΙΑΒΡΩΣΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν κοινωνικῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχουν ὡς στόχο τὴν διάλυση τῶν ὑγιῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας (σελ. 30): Πρῶτον τὸ αὐτόματο διαζύγιο καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, δεύτερον οἱ ἐκτρώσεις, τρίτον ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ τέταρτον ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας εἶναι τέσσερεις καθοριστικῆς σημασίας τομεῖς ποὺ δείχνουν τὸ μέγεθος τῆς κοινωνικῆς διάβρωσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸ παγκόσμιο σύστημα, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει χωρὶς καμία σοβαρὴ ἀντίσταση τὴν παγκόσμια κυβέρνηση, στὸν θῶκο τῆς ὁποίας θὰ στρογγυλοκαθίσει ὁ φρικτότερος τύραννος τοῦ κόσμου, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος.

«ΓΛΥΚΙΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ»

Οἱ ἀκροτελεύτιες παράγραφοι τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου εἶναι ἀρκετὲς, γιὰ νὰ σημάνουν ἕνα ἐκκωφαντικὸ συναγερμὸ σὲ ὅσους ἀκόμη ὑπνώττουν (σελ. 32): «Μήπως εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους, καθὼς οἱ ἄνθρωποι σὰν χάνοι χάφτουν τὸν ἄρτον καὶ τὰ θεάματα, εἴτε αὐτὸς ὁ ἄρτος εἶναι ἀπὸ πλαστικὸ εἴτε τὰ θεάματα εἶναι δηλητήρια καὶ παγίδες; Αὐτὸ συμφέρει ὅλους τούς μεγάλους ποὺ προαναφέραμε, διότι, ἔτσι ρίχνουν στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ φτιάχνουν ἕνα ὑλιστικὸ παράδεισο-ἔκτρωμα, μέσα στὸν ὁποῖο θέλουν νὰ βάλουν ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους καὶ τοὺς ἐπιτρεπτοὺς τρόπους-δρόμους καταστροφῆς».

«Ὅσο γιὰ τὴν παρανομία, αὐτὴ διοχετεύεται καὶ τρέφεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, διότι δημιουργεῖ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας καὶ παρακλητικὰ οἱ λαοὶ θὰ ἱκετεύουν γιὰ ἕναν δικτάτορα, ποὺ θὰ τοὺς γλυτώση ἀπὸ τὴν προηγούμενη “κακοδαιμονία”, γιὰ μία ἀστυνόμευση τοῦ καθεστῶτος καὶ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο τῶν πάντων, γιὰ “γλυκές” ἁλυσίδες, μέσα στὶς ὁποῖες οἱ λαοὶ θὰ τυλιχτοῦν σφικτά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὸν Παράδεισο ποὺ τοὺς προσφέρουν».

Σήμερα γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι αὐτὲς οἱ «γλυκὲς ἁλυσίδες» εἶναι κατασκευασμένες ἀπὸ ἔξυπνο τεχνολογικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ στοὺς χρῆστες ἕνα τόσο ἰσχυρὸ ἐθισμό, ὥστε ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὴν γεύση τῆς γλυκύτητας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν γρήγορη, εὔκολη καὶ δῆθεν ἀσφαλῆ διεκπεραίωση τῶν ἐργασιῶν τους, θὰ διαδεχθεῖ ἡ ὁλόπικρη γεύση τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τους μέσα σὲ μία ψηφιακὴ φυλακὴ ὑψηλῆς ἀσφαλείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ ἁλυσοδεμένοι δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.

Ορθόδοξος Τύπος

ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΔΕΝ ΕΡΧΟΤΑΝ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!» Όσιος γέροντας π. Μάξιμος Καραβάς

 

Ιερά Αποτείχιση

Καθηγητής Νεκτάριος Δαπέργολας: Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.

Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια.

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (2 τελευταῖες φωτογραφίες), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11οαἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

Νεκτάριος Δαπέργολας

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Halloween – Ένας κόσμος ανάποδα- Όταν το ξένο έθιμο χειροκροτείται και η ορθοδοξία καταγγέλεται!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Στη Χανιώτη Χαλκιδικής, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα, μητέρα κατήγγειλε θρησκευτικό κήρυγμα ορθόδοξου ιερομονάχου κατά του Halloween σε δημοτικό σχολείο, υποστηρίζοντας ότι το παιδί της φοβήθηκε και ξυπνούσε τη νύχτα με εφιάλτες.

Και κάπου εδώ γεννάται ένα ερώτημα που συμπυκνώνει ολόκληρη την αντίφαση της εποχής μας. Το Halloween, με τις νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία, τις σκοτεινές φιγούρες και την εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου, δεν φόβισε το παιδί; Οι νουθεσίες, όμως, ενός ορθόδοξου μοναχού, ο οποίος το προειδοποίησε για όσα θεωρεί πνευματικά επιζήμια, φέρεται να το φόβισαν;

Αυτός είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο ζούμε! Ένας κόσμος που συχνά υποδέχεται με ενθουσιασμό τα ξενόφερτα, αλλά αντιμετωπίζει με καχυποψία τα δικά του, που βαφτίζει την άκριτη μίμηση «πρόοδο» και αντιμετωπίζει την υπεράσπιση της πνευματικής μας παράδοσης ως κάτι ύποπτο, ενοχλητικό ή αναχρονιστικό.

Πότε ακριβώς η ξενομανία μας έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρούμε αυτονόητη την εισαγωγή κάθε ξενόφερτου εθίμου, αλλά αμφισβητήσιμη ακόμη και την ελευθερία ενός ορθόδοξου κληρικού να εκφράσει τη θρησκευτική του άποψη; Από πότε η πολιτισμική αυτοπεποίθηση έγινε μειονέκτημα και η αποκοπή από τις ρίζες μας προϋπόθεση για να θεωρηθούμε σύγχρονοι;

Ας αναρωτηθούμε τι ακριβώς προσφέρει στα παιδιά μας η εξοικείωση με μια κουλτούρα που εμπορεύεται τον τρόμο, το μακάβριο και τη σκοτεινή εικονογραφία; Επίσης γιατί η προειδοποίηση ενός μοναχού για την πνευματική διάσταση τέτοιων συμβόλων προκαλεί αντιδράσεις που αξίζουν τουλάχιστον έναν σοβαρό προβληματισμό;

Ασφαλώς, τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, ασφάλεια και παιδαγωγική διάκριση. Κάθε σχολική επίσκεψη οφείλει να σέβεται τις προβλεπόμενες διαδικασίες και κάθε λόγος προς μικρές ηλικίες να είναι ανάλογος της ωριμότητάς τους. Η πίστη δεν έχει ανάγκη να τρομοκρατεί για να πείσει. Έχει την αλήθεια, την αγάπη, την ελευθερία και το προσωπικό παράδειγμα. Άλλο, όμως, η απαίτηση για υπεύθυνη παιδαγωγική συμπεριφορά και άλλο η αντιμετώπιση της ίδιας της ορθόδοξης νουθεσίας ως κάτι που πρέπει να απομακρυνθεί από τη δημόσια ζωή.

Η Ελλάδα όσο και να το θέλουν κάποιοι δεν είναι ένας πολιτισμικός κενός χώρος, έτοιμος να γεμίσει με ό,τι υπαγορεύει κάθε φορά η μόδα. Είναι ένας τόπος με ιστορική μνήμη, αγίους, μάρτυρες, παραδόσεις και μια Ορθοδοξία που σμίλεψε την ταυτότητά του επί αιώνες.

Πόσο ακόμη θα ντρεπόμαστε για τις ρίζες μας, για να μη δυσαρεστήσουμε μια εποχή που συγχέει την ελευθερία με την απουσία κάθε ορίου και την πρόοδο με την αποκοπή από κάθε πνευματική κληρονομιά; Πόσο ακόμη θα αφήνουμε την ξενομανία να υποκαθιστά την αυτογνωσία μας;

Ένας λαός που χάνει την ικανότητα να διακρίνει τι αξίζει να κρατήσει και τι οφείλει να απορρίψει, κινδυνεύει να καταντήσει καταναλωτής ξένων συνηθειών, χωρίς δική του πυξίδα. Και τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν γιορτάζει ή όχι το Halloween. Θα είναι ότι, στην προσπάθειά του να γίνει κάτι άλλο, θα έχει ξεχάσει ποιος είναι.

Η παράδοση δεν είναι αλυσίδα που μας κρατά στο παρελθόν. Είναι η ρίζα που μας επιτρέπει να στεκόμαστε όρθιοι στο παρόν, χωρίς να χάνουμε τον προσανατολισμό μας προς το μέλλον.

Γιατί, τελικά, αυτό που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι αν θα φοβηθούν τα παιδιά από έναν μοναχό που τα προειδοποιεί. Το βαθύτερο ερώτημα είναι αν θα τους μάθουμε να ξεχωρίζουν το φως από το σκοτάδι ή αν θα τα μεγαλώσουμε σε μια κοινωνία όπου το σκοτάδι γίνεται μόδα και το φως καλείται να απολογηθεί επειδή τόλμησε να μιλήσει.

Εδώ βλέπετε το τρομερό «εκφοβιστικό» φυλλάδιο που μοίρασε ο μοναχός στα παιδιά, εξηγώντας τους με απλό και κατανοητό τρόπο τι είναι το Halloween και γιατί ένας ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να το αντιμετωπίζει με επιφύλαξη. Τόσο τρομακτικό, που μπροστά του οι νεκροκεφαλές, τα δαιμονικά προσωπεία και η εμπορευματοποιημένη κουλτούρα του τρόμου μοιάζουν μάλλον με αθώο παιδικό παιχνίδι!

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Τοῦ καθηγητού Κωνσταντίνου Βαθιώτη, Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τον μοναχόν Παρθένιον

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,

τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.

1ον

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σὲ ἕνα τευχίδιο μὲ τίτλο «Ἀνησυχητικὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Τὸ Χάραγμα τῆς Ἀποκαλύψεως», τὸ ὁποῖο εἶχε ἐκδοθεῖ τὸ 1988 στὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ συγγραφέας του, ὁ Μοναχὸς Παρθένιος Ἁγιορείτης (εἶχε σπουδάσει οἰκονομικὰ στὴν Ἀμερικὴ, ἀλλὰ ἀποφάσισε νὰ μονάσει στὰ Ἱερὰ Κελλιὰ τῆς Κερασιᾶς, ὅπου σκοτώθηκε σὲ ἀνηφορικὸ μονοπάτι πέφτοντας ἀπὸ μουλάρι), προσπάθησε νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ ὅλα ὅσα θὰ ζούσαμε μετὰ ἀπὸ μία ὁλόκληρη γενεὰ – μιλώντας σήμερα: μετὰ ἀπὸ 38 χρόνια.

Στὸν πρόλογό του, ὁ συγγραφέας μᾶς ἐνημερώνει ὅτι σπούδασε οἰκονομικὰ στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ δὲν φανταζόταν ὅτι οἱ σπουδές του θὰ ἀποδεικνύονταν χρήσιμες, ὅταν θὰ γινόταν μοναχὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος.

Κάποιος φίλος του ἔστειλε σὲ αὐτὸν ὁρισμένα βιβλία, μὲ τὴν παράκληση νὰ τὰ μεταφράσει. Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ βιβλία αὐτὰ μαζὶ μὲ ἄλλες πληροφορίες ποὺ συνέλεξε ὁ ἴδιος ἢ τοῦ τὶς ἀποκάλυψαν δικοί του ἄνθρωποι περιέχονται μέσα στὸ συγκεκριμένο τευχίδιο.

Στὴν σελίδα ἀριστερά τοῦ προλόγου, ὑπάρχει μία τρομακτικὴ φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζονται ἑπτὰ ἄνθρωποι, στὰ ξυρισμένα κεφάλια τῶν ὁποίων εἶναι τυπωμένος ὁ γραμμωτὸς κώδικας, τὸ λεγόμενο bar code.

Ἀμέσως μετά, ὁ συγγραφέας ἀπαριθμεῖ 26 περιπτώσεις χρήσης τοῦ δυσώνυμου ἀριθμοῦ 666 στὴν ἀλλοδαπὴ καί, ἀντιστοίχως, 5 περιπτώσεις χρήσης του στὴν ἡμεδαπή.

Ὁ ἀριθμὸς αὐτὸς ὑπῆρχε σὲ ροῦχα, παπούτσια, πιστωτικὲς κάρτες, στρατιωτικὰ ὀχήματα, λαχεῖα, διαφημίσεις, σὲ τίτλους δίσκων, στὸ ἑλληνικὸ πεντοχίλιαρο, στὰ εἰσιτήρια τῶν λεωφορείων τῆς Ἀθήνας κ.ο.κ.

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐκφράζει τὴν ἄποψη ὅτι «ὁ κόσμος μπῆκε στὴν τελικὴ εὐθεῖα γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἑταιρεῖες πετρελαιοειδῶν, ἁλυσίδες πολυκαταστημάτων καὶ σοῦπερ-μάρκετς κατέκλυσαν τὴν παγκόσμια ἀγορὰ μὲ πιστωτικὲς κάρτες, πρακτικὴ ποὺ ἐξακολούθησε καὶ στὴν δεκαετία τοῦ 1970, ἐνῶ στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 ἄρχισαν νὰ ἐπικρατοῦν οἱ πιστωτικὲς κάρτες Visa, Mastercard καὶ American Express.

Μετὰ ἀπὸ τὶς πληροφορίες αὐτὲς εἶναι τυπωμένη μία φωτογραφία, στὴν ὁποία εἰκονίζεται ὁ πρωθυπουργὸς τοῦ Καναδᾶ Πιέρ Τρυντώ (στὴν πρωθυπουργία ἔμεινε ἀπὸ τὸ 1968 μέχρι τὸ 1984· σόι πάει καὶ στὸν Καναδὰ τὸ βασίλειο!) νὰ ὁδηγεῖ τὸ αὐτοκίνητό του μὲ πινακίδα ποὺ ἔφερε τὸ 666.

Ἀκολουθεῖ ἡ πρόβλεψη τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὅτι «μεθαύριο ἡ πιστωτική μας κάρτα, ἡ ταυτότητά μας, τὸ διαβατήριό μας καὶ τὸ βιβλιάριο καταθέσεων θὰ εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. Θὰ ἐλέγχονται οἱ κινήσεις σας, τὰ χρήματά σας, τὰ ψώνια σας, ἡ ζωὴ σας» (σελ. 7).

ΘΗΡΙΟΝ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Ἡ ἑπόμενη ἑνότητα τιτλοφορεῖται «Τὸ θηρίο τοῦ Λουξεμβούργου ἢ τῶν Βρυξελλῶν», κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὑπάρχει ἐντὸς παρενθέσεων ἡ γνωστὴ προφητεία τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ «τὰ ἄλαλα καὶ τὰ μπάλαλα θὰ κυβερνοῦν τὸν κόσμο».

Ὅπως μᾶς ἐνημερώνει ὁ συγγραφέας, σὲ ἕνα τριώροφο κτήριο τῆς ΕΟΚ τοῦ Λουξεμβούργου στεγάζεται τὸ μεγαλύτερο κομπιοῦτερ τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ φακελώνει ἠλεκτρονικὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ κομπιοῦτερ αὐτό, ποὺ ὀνομάζεται «θηρίο» «χρησιμοποιεῖ μία τριεξαψήφια μονάδα γιὰ νὰ δώσει ἕνα ἀριθμὸ σὲ κάθε ἄνθρωπο στὴν γῆ (6 + 6 + 6 = 18 ψηφία)», ἐργασία ποὺ «ἄρχισε τὸ 1976». «Διαμέσου τοῦ ἀριθμοῦ κοινωνικῶν ἀσφαλίσεων, τῆς ταυτότητας, τοῦ διπλώματος ὁδήγησης, τοῦ πιστοποιητικοῦ γεννήσεως, τοῦ ἀριθμοῦ διαβατηρίου ἢ τῆς χρήσεως πιστωτικῶν καρτῶν, ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν προηγμένων βιομηχανικῶν κρατῶν εἶναι φακελωμένοι καὶ παρακολουθοῦνται συν­εχῶς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 1979».

«Σήμερα», δηλ. γιὰ τὸν συγγραφέα τοῦ τευχιδίου ἐν ἔτει 1988, «ἴσως νὰ ἔχει τελειώσει τὸ φακέλωμα αὐτὸ καὶ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο πληθυσμὸ τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἴμαστε γραμμένοι ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ σὲ λίγο, μὲ τὴ νέας μας ταυτότητα θὰ τροφοδοτοῦμε καθημερινὰ τὸ “θηρίο”».

ΣΦΡΑΓΙΣΜΑ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας συγκλονίζει, γράφοντας: «Ἡ νέα μας ταυτότητα εἶναι τὸ τελευταῖο σκαλοπάτι πρὶν ἀπὸ τὸ χάραγμα στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο. Ἡ ταυτότητά μας ἴσως μπορεῖ νὰ χαθῆ, νὰ κλαπῆ, νὰ ξεχαστῆ, τὸ χέρι καὶ τὸ μέτωπο ποτέ. Τὸ σφράγισμα θὰ γίνη μὲ ἀκτῖνες λέηζερ. Εἶναι καρκινογόνο καὶ πομπὸς ἰσχύος 1 Watt. Ἡ τεχνολογία σήμερα εἶναι τέτοια, ποὺ ἡ ἐκπομπὴ αὐτὴ μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθῆ ἀπὸ ἕνα δορυφόρο, ὁ ὁποῖος τὸ 1983 ἐνετόπιζε ἀπὸ τὸ διάστημα τὸν ἄνθρωπο ἢ τὸ ἀντικείμενο μὲ ἀκρίβεια +/- 100 μ. Κανεὶς δὲν θὰ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸν παγκόσμιο δικτάτορα» (σελ. 9).

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ συγγραφέας συμπληρώνει ὅτι «οἱ ἠλεκτρονικοὶ ὑπολογιστὲς ἔχουν ἐξοπλιστεῖ νὰ δέχονται τὶς προσωπικές μας ταυτότητες ἢ τὶς διεθνεῖς πιστωτικὲς κάρτες» καὶ «εἶναι σχεδιασμένοι νὰ πᾶνε ἕνα βῆμα πιὸ μπροστά», ὥστε στὸ προσεχὲς μέλλον νὰ ἀνιχνεύουν «τὰ σημάδια ποὺ θὰ ἀπαιτοῦνται νὰ εἰσχωρήσουν στὸ σῶμα μας (σφράγισμα)» (σελ. 10).

Στὴν σελίδα 16 τοῦ τευχιδίου του ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἀναδεικνύει τὸ ἔτος ὁρόσημο γιὰ τὴν ἀντίστροφη μέτρηση πρὸς τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου, δηλ. τὸ 1948, ὅταν ἱδρύθηκε τὸ κράτος τοῦ Ἰσραήλ. Μὲ αὐτὴν τὴν ἀφορμή, ὁ συγγραφέας μᾶς προτρέπει νὰ διαβάσουμε τὰ Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ὅπου εἶναι καταγεγραμμένοι οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα, γιὰ νὰ διοικήσουν τὸν κόσμο.

ROTSCHILD

Ἀμέσως μετά, ὁ ἀναγνώστης πέφτει πάνω στὸ σκοτεινὸ ἐπώνυμο τοῦ Ἑβραίου μεγαλοεπιχειρηματία καὶ τραπεζίτη Μάγιερ Ἄμσελ Ρότσιλντ (Mayer Amschel Rothschild), ὁ ὁποῖος τὸ 1838 φέρεται νὰ δήλωσε: «Ἀφῆστέ με νὰ ἐκδίδω καὶ νὰ ἐλέγχω τὰ χρήματα ἑνὸς ἔθνους καὶ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ποιὸς γράφει τοὺς νόμους». Ἡ συγκεκριμένη οἰκογένεια «ἑνώθηκε μὲ μερικοὺς ἄλλους τραπεζίτες, ποὺ ἡ ἐργασία τους εἶναι νὰ δανείζουν χρήματα σὲ κυβερνήσεις. Σήμερα, ἡ ἴδια οἰκογένεια μὲ διάφορα μέσα καταβροχθίζει τὴν μία τράπεζα μετὰ τὴν ἄλλη. Μετὰ τὴν προλείανση τοῦ ἐδάφους στὴν Ἑλλάδα μὲ τὸν νόμο γιὰ τὴν “Φιλελευθεροποίηση” τῶν τραπεζῶν, ἡ Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἐθνικὴ Τράπεζα καὶ ἡ Ἐμπορικὴ Τράπεζα θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη, ἂν ἀγοραστοῦν ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἑβραϊκὴ οἰκογένεια. Αὐτὴ σὲ λίγο θὰ ἐπιβληθῆ οἰκονομικὰ καὶ θὰ ρυθμίζη τὶς τύχες μας».

Ὁ συγγραφέας διαπιστώνει ὅτι «ὑπάρχει ἕνα διεθνὲς δίκτυο, τοῦ ὁποίου ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ δημιουργήση ἕνα παγκόσμιο σύστημα οἰκονομικοῦ ἐλέγχου, ποὺ θὰ βρίσκεται σὲ ἰδιωτικὰ χέρια, ἱκανὸ νὰ κυριαρχήση στὸ πολιτικὸ σύστημα κάθε χώρας καὶ στὴν παγκόσμια οἰκονομία.

Διακρίνει τρεῖς φάσεις ποὺ κατατείνουν σὲ αὐτὸν τὸν σκοπό: Ἡ πρώτη φάση ἄρχισε τὸ 1970 μὲ τὴν προσπάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα σὲ κάθε προϊὸν στὸ ἐπίπεδο τοῦ κατασκευαστῆ μὲ ἕνα ἀριθμὸ ποὺ θὰ γραφόταν πάνω σ’ αὐτό. Μία ὁμάδα ἀπὸ ἀριθμοὺς, τοὺς ὁποίους ἀντιπροσωπεύουν γραμμές, δηλαδὴ ὁ γραμμωτὸς κώδικας, ἄρχισε νὰ ἐμφανίζεται πάνω στὴ συσκευασία τῶν προϊόντων. Ἡ ἑταιρεία UPC-Code 39 (Παγκόσμιος Κωδικὸς Προϊόντων) καὶ οἱ κατασκευαστὲς γιγαντιαίων κομπιοῦτερς παίζουν ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση».

Ἡ δεύτερη φάση ἄρχισε τὸ 1983 μὲ τὴν προσ­πάθεια «νὰ δοθῆ ταυτότητα μὲ γραμμωτὸ κώδικα σὲ κάθε ἄνθρωπο. Τὸν κύριο ρόλο σ’ αὐτὴ τὴ φάση τὸν παίζουν οἱ κυβερνήσεις, οἱ τράπεζες καὶ οἱ ἑταιρεῖες πιστωτικῶν καρτῶν».

Στὴν τρίτη φάση γίνεται προσπάθεια «νὰ [μπορεῖ νὰ] προσδιορισθῆ [καὶ νὰ ἐντοπισθῆ μέσῳ τῆς ταυτότητάς του] καθετὶ παγκοσμίως, εἴτε κινητὸ εἴτε ἀκίνητο, π.χ. μία ἀποσκευή, ἕνα ἄλογο κούρσας, ἕνα αὐτοκίνητο».

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΝ ΦΑΚΕΛΩΜΑ

Ἀκολούθως, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα ποὺ ἐπετράπη διὰ τοῦ πασοκικοῦ νομοσχεδίου ποὺ εἶχε ψηφισθεῖ μέσῳ τῆς διαδικασίας τοῦ ἐπείγοντος ἐντὸς τριημέρου καὶ μὲ τὸ ὁποῖο θεσπίσθηκε ὁ πρόγονος τοῦ σημερινοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ, δηλ. ὁ Ἑνιαῖος Κωδικὸς Ἀριθμὸς Μητρώου, γνωστὸς ὡς ΕΚΑΜ.

Ἡ καθιέρωση τοῦ τότε προσωπικοῦ ἀριθμοῦ ἔβρισκε ἀντίθετο τὸν μοναχὸ Παρθένιο, διότι «περιέχει “δυνάμει” τὸν κίνδυνο καταχρηστικῶν συσχετίσεων προσωπικῶν πληροφοριῶν» (σελ. 19). Γι’ αὐτὸ ζητοῦσε «νὰ μὴ ἐπεκταθεῖ ἡ χρήση τοῦ ΕΚΑΜ ὡς κωδικοῦ ἀριθμοῦ σὲ ἄλλα ἀρχεῖα πληροφοριῶν, ἀλλὰ νὰ καθιερωθοῦν τομεακοὶ κωδικοὶ ἀριθμοὶ (ἀντὶ ἑνὸς γενικευμένου)».

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ

Στὴν συνέχεια, ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, καταγράφοντας δηλώσεις πρωθυπουργῶν καὶ οἰκονομικῶν παραγόντων τῆς τότε ΕΟΚ, βάσει τῶν ὁποίων προβλεπόταν ὅτι «στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ ἔχουμε τὴν ἐμπειρία ἑνὸς τέτοιου οἰκονομικοῦ κράχ, ποὺ θὰ κάνει τὴν κρίση 1929-1930 νὰ μοιάζη σὰν μία χαρούμενη γιορτὴ» (σελ. 20).

Ἑστίαζε δὲ τὴν προσοχή του στὴν τάση οἱονεί πανδημικῆς ἐξάπλωσης τῆς οἰκονομικῆς ἀσθένειας τῶν ΗΠΑ, σημειώνοντας: «ὅταν ἡ Ἀμερικὴ φτερνίζεται, ὅλος ὁ κόσμος ἁρπάζει κρυολόγημα. Τώρα πού ἡ οἰκονομία τῶν ΗΠΑ ἔχει πνευμονία, πόσο ἄρρωστες εἶναι οἱ οἰκονομίες τοῦ κόσμου; Οἱ προοπτικὲς γιὰ τὸ ἐμπόριο στὴν Εὐρώπη εἶναι πιὸ ἀποκαρδιωτικὲς ἀπ’ αὐτὲς τῶν ΗΠΑ. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ τοὺς κάνει νὰ ἀνησυχοῦν εἶναι τὸ τί πρόκειται νὰ ἔλθει ἀργότερα, στὸ ἐγγὺς μέλλον. Ἡ πιὸ ἰσχυρὴ ἀπειλὴ προέρχεται ἀπὸ τὸν μὴ ἐλεγχόμενο πληθωρισμό».

Ἀμέσως μετά, ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπισημαίνει ὅτι ἡ οἰκονομικὴ κρίση εἶναι ἐσκεμμένη «καὶ θὰ μεταφερθοῦμε ὑποχρεωτικὰ καὶ ἀνεπιστρεπτὶ στὴν χρήση τῆς πιστωτικῆς κάρτας-ταυτότητας καὶ στὴν ἐξάλειψη τῆς χρήσεως τῶν μετρητῶν» (σελ. 21).

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ

Λίγες ἀράδες παρακάτω, ὁ συγγραφέας θέτει τὸν δάκτυλον ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων, ἐφιστώντας τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ἐγκαθίδρυση μίας παγκόσμιας κυβέρνησης, ἡ ὁποία εἶναι ὁ προαιώνιος διακαὴς πόθος τῶν (μισ)ἀνθρώπων ποὺ διαχειρίζονται τὶς τύχες τῆς ἀνθρωπότητας, ἕνας πόθος ποὺ διακηρύσσεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ἀπὸ τοὺς ἡγέτες-μαριονέττες, οἱ ὁποῖοι ζητοῦν δημοσίως νὰ ἔλθει ἡ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ σχηματισθεῖ μία παγκόσμια (δῆθεν) δημοκρατικὴ κυβέρνηση, προκειμένου νὰ διαχειρισθεῖ ἐπιτυχῶς τὶς ἀλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις.

Μὲ τὰ λόγια τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ὁ Dr Saoul Medlovich ἔγραψε πρόσφατα: δὲν [ὑφίσταται] πλέον τὸ ἐρώτημα, ἂν θὰ ὑπάρχη μία παγκόσμιος κυβέρνηση. Ὑπάρχει ἕνα συνεχὲς κίνητρο ποὺ ἀδυνατίζει τὴν παντοδυναμία τῶν ΗΠΑ γιὰ νὰ δώση τὴν θέση της σὲ μία παγκόσμια τάξη, σὲ μία νέα διεθνῆ οἰκονομικὴ τάξη. Ὑπάρχουν ἀπὸ χρόνια 16 παγκόσμιοι ὀργανισμοὶ ποὺ δουλεύουν γιὰ λογαριασμὸ τῆς δημιουργίας τοῦ παγκόσμιου κράτους. Μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι: Ἡ Διεθνὴς Τράπεζα, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Τροφίμων, ὁ Παγκόσμιος Ὀργανισμὸς Ὑγείας, ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Ἐργασίας καὶ τὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο».

Καὶ σχολιάζει ὁ συγγραφέας: «Σὲ αὐτὴν τὴν ἀμείλικτη καὶ καταφανῆ πορεία πρὸς μία παγκόσμια κυβέρνηση, δὲν διαβλέπετε ὅτι χρησιμοποιοῦνται οἱ πιὸ ἀνεπαίσθητοι τρόποι πού ἔχουν ἐφευρεθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μᾶς ὑποχρεώσουν νὰ τὴν ἀποδεχθοῦ­με; Σὲ περιοδικά, ἐφημερίδες, ἀνταποκρίσεις, ψυχαγωγία, διαφήμιση καὶ μουσική, αὐτὴ ἡ ἰδέα τοῦ ἑνωμένου κόσμου, εἶναι παροῦσα σὰν μία πρόδηλη μόδα».

Ἐν ἔτει 2026, μὲ ὅσα ἔχουν συμβεῖ καὶ εἰπωθεῖ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ προφανὲς ὅτι ἡ παγκόσμια κυβέρνηση πρέπει νὰ ἔχει ἤδη συγκροτηθεῖ καὶ νὰ ἔχει τεθεῖ σὲ ἐν μέρει ἀθόρυβη λειτουργία, ἁπλῶς ἀναμένεται ἡ ἐπίσημη ἀναγνώρισή της, ἡ ὁποία, βεβαίως, προϋποθέτει τὴν στέψη ἑνὸς προσώπου στὴν θέση τοῦ παγκόσμιου κυβερνήτη (ὀρθότερα: παγκόσμιου δικτάτορα). Ἡ «πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ» ἦταν ὁ καταλύτης γιὰ τὴν ἐπικείμενη ὑλοποίηση αὐτοῦ τοῦ ἀπολύτως ἑωσφορικοῦ στόχου, ἀφοῦ ἔστρωσε τὸ χαλὶ γιὰ τὸν ψηφιακὸ ἔλεγχο κάθε πολίτη.

Τά ἀνησυχητικά σημεῖα τῶν καιρῶν κατά τόν μοναχόν Παρθένιον – 2ον

2ον- Τελευταῖον

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα τοῦ τευχιδίου του, ὁ συγγραφέας θέτει στὸ στόχαστρό του τὴν δυνατότητα μαζικοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ στηριχθεῖ ὄχι μόνο στὴν ταυτότητα καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα, ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεόραση, ἐπικαλεῖται δὲ πρὸς τοῦτο τὴν προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «κάποτε ὁ διάβολος θὰ μπαίνη μέσα στὰ σπίτια, μέσα ἀπὸ ἕνα κουτὶ καὶ τὰ κέρατά του θὰ τὰ ἔχη στὰ κεραμίδια» (σελ. 22 ἑπ.).

Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπικαλεῖται ἕνα ἄρθρο τοῦ Les Brown, συγγραφέα τῶν New York Times, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ Ντένβερ Πόστ τῆς 10ης Σεπτεμβρίου 1978 μὲ τίτλο «Ἡ συσκευὴ τῆς τηλεοράσεως μπορεῖ νὰ μᾶς παρακολουθῆ». Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ συντάκτης του σημείωνε:

«Ἡ προφητεία τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ γιὰ μία προηγμένη ἠλεκτρονικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία ἡ τηλεόραση μπορεῖ νὰ βλέπη, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ τὴν βλέπουν, [ἐνδέχεται] νὰ εἶναι ἀκριβὴς σύμφωνα μὲ τὸ χρονοδιάγραμμα. Στὰ ἑπόμενα 5 ἢ 6 χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς [θὰ ἔχει τὴν δυνατότητα] νὰ ἐξυπηρετεῖται μὲ ἕνα σύστημα ἀμφίδρομης τηλεόρασης κλειστοῦ κυκλώματος (καλωδιακῆς τηλεόρασης) συνδεδεμένης μὲ ἕνα σύστημα κομπιοῦτερ. Αὐτὰ τὰ κομπιοῦτερ “κτενίζοντας” κάθε σπίτι-μέλος, κάθε 6 ἢ 7 δευτερόλεπτα, μποροῦν νὰ πάρουν πληροφορίες γιὰ προϊόντα ποὺ ἐμφανίζονται στὴν τηλεόραση κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαφημίσεων, νὰ παρέχουν ἀντιδιαρρηκτικὴ προστασία καὶ πυρασφάλεια, νὰ διαβάζουν τὰ ρολόι τοῦ ἀερίου, τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἠλεκτρικοῦ, νὰ κάνουν σφυγμομετρήσεις (γκάλοπ) κ.ἄ.».

Παρότι ὁ ἔλεγχος σήμερα γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιεῖται περισσότερο μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ἡ τηλεόραση εἶναι ἕνα ἐξίσου ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ μέσῳ αὐτῆς τὸ παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ προπαγανδιστικὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς βασικὲς ἰδέες ποὺ θὰ καταστήσουν ἐφικτὴ τὴν ὑλοποίηση τοῦ πολυπόθητου στόχου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης.

Ὅπως καὶ νὰ ’χει, ὁ μοναχὸς Παρθένιος συν­εχίζει τὴν προειδοποίησή του μὲ ἕνα καίριο σχόλιο γιὰ ὅσα συνέβαιναν, στὴν ἐποχή του, στὴν κοινότητα Las Colinas τοῦ Τέξας (σελ. 23): «Ὑπάρχουν πολὺ λίγα πράγματα στὴν κοινότητα [στὰ ὁποῖα] οἱ ὑπάλληλοι τοῦ κέντρου διοικήσεως δὲν ἔχουν πρόσβαση. Οἱ τοῖχοι ἔχουν δώσει τὴ θέση τους στὰ καλώδια, ἡ ἰδιωτικότητα ἔχει δώσει τὴν θέση της στὴν ἀσφάλεια, τὸ κομπιοῦτερ ἐλέγχει τὰ πάντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου τοῦ Ὄργουελ. […] Ὅλη ἡ τεχνολογία γιὰ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ ἠλεκτρονικὸ τρόπο ζωῆς βρίσκεται ἐδῶ».

Ἀκολούθως παραθέτει μία ἀνατριχιαστικὴ δήλωση τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν τῆς Γερουσίας ἐπὶ τῶν Πρακτορείων Ἀντικατασκοπείας (σελ. 24): «Ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἱκανότητα, ἀπὸ τεχνολογικῆς ἀπόψεως, νὰ ἐπιβάλη ὁλοκληρωτικὸ τυραννικὸ καθεστώς, ἐὰν ποτὲ ἀνέβαινε ἕνας δικτάτορας στὴν ἐξουσία καὶ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τόπος ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κρυφτῆ».

Μὲ τὴν ἀφορμή, μάλιστα, ἑνὸς δημοσιεύματος στὴν ἐφημερίδα Detroit News τῆς 10ης Αὐγούστου 1979, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν λειτουργία ἑνὸς συστήματος καλωδιακῆς τηλεόρασης, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε δυνατότητα ἐξαφάνισης ἢ ἀθόρυβης ἐξολόθρευσης τῶν ἀδέσποτων σκύλων, ὁ συγγραφέας ἀναρωτιέται:

«Μήπως αὔριο θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιτίθενται στὰ σχέδια τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ” καὶ τοῦ “Θηρίου” του; Ἀντὶ ἡ κάννη νὰ σημαδεύη σκυλιά, μπορεῖ νὰ σημαδεύη ἀνθρώπους».

Καίτοι ἡ ἀνησυχία αὐτὴ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε μέχρι σήμερα, ἡ ἀπορία τοῦ συγγραφέως γιὰ τὴν ἀνάλογη μεταχείριση σκύλων καὶ ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ προφητικὴ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ διαδεχθεῖ τὸ τσιπάρισμα τῶν ζώων.

ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ μοναχὸς Παρθένιος θίγει τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας, μία σχέση ποὺ καθορίζεται ἀπὸ τὴν καλπάζουσα αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας (σελ. 25). Ἐδῶ ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία ἀκόμη ὀξυδερκῆ κοινωνιολογικὴ διαπίστωση, ἡ ὁποία ἰσχύει στὸ ἔπακρο γιὰ τὸν σύγχρονο πολίτη τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα:

«Ὡριμάζει πολὺ γρήγορα ἡ ἰδέα (εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα στὸ κύκλωμα τῶν ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων) τῆς προτίμησης τῆς ἀσφάλειας ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν καταντήσει οἰκονομικὲς-καταναλωτικὲς μονάδες προτιμοῦν τὴν ἀπόκτηση καὶ διατήρηση τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀπὸ τὴ διατήρηση τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀσύλου» (σελ. 26).

Λίγες σελίδες παρακάτω (σελ. 29/30), ἐντοπίζεται ἡ πεμπτουσία τοῦ πονήματος τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ἡ κατάσταση παγκοσμίως ἐξελίσσεται ραγδαῖα. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε ὅτι ἡ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἀγγλία ἄρχισε γύρω στὰ 1750. Στὴν Ἑλλάδα μας ἄρχισε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1970, καὶ παρ’ ὅλα ταῦτα, σὲ δεκαπέντε χρόνια καλύψαμε τὸ κενὸ τῶν προσπαθειῶν ποὺ εἶχαν κάνει τὰ ἄλλα κράτη γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Πήραμε τὸ σύστημα, τὴν ἐξέλιξη, τὴν πρόοδο καὶ τὴν τεχνολογία συμπυκνωμένη μὲ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἄσχημά της. Μήπως ἔτσι δὲν θὰ γίνη καὶ μὲ τὴν ἀστυνόμευσή μας-ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα σὲ παγκόσμια κλίμακα; Ἤδη εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα» ().

Διαβάζοντας ὁ σημερινὸς ἀναγνώστης τὶς παραπάνω ἀράδες, νομίζει ὅτι εἶναι γραμμένες πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀπεδείχθη βασιλικότερη τοῦ βασιλέως, θεσπίζοντας τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀπόδοση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σὲ ὅλους τούς πολίτες, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωσε, μέσῳ τοῦ ψηφιακὰ ἀφηνιασμένου ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου (ὀρθότερα: Παπαστεργιόργουελ), ὅτι ὅποιος δὲν συμμορφωθεῖ μὲ τὶς νεοταξίτικες-κυβερνητικὲς ἐντολὲς θὰ ἔλθει κάποια στιγμὴ ποὺ θὰ βιώσει τὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του.

ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΜΕΤΡΗΤΩΝ

Σὲ σχέση μὲ τὸ ζήτημα τῆς διαφαινόμενης, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κατάργησης τῶν μετρητῶν, ὁ μοναχὸς Παρθένιος γράφει: «Ὅταν κάποιος ὑπεύθυνος στὶς ΗΠΑ ἐρωτήθηκε, γιατί δὲν ἔχει ἐφαρμοστεῖ τὸ σύστημα τῆς ἀχρήματης κοινωνίας (μὲ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα ποὺ ἀναφέραμε μέχρι τώρα), ἀπήντησε ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ οἰκονομολόγοι καὶ οἱ τεχνοκράτες εἶναι ἕτοιμοι, γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν, ἀλλὰ ἔμειναν πίσω στὸ χρονοδιάγραμμα οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφεραν ἀκόμη μέσῳ ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων διαφώτισης τοὺς λαοὺς στὴ θέση νὰ νιώθουν ἄνετα χωρὶς χρήματα στὶς τσέπες τους».

Μὲ βάση, ὅμως, τὰ σημερινὰ δεδομένα, ποὺ βλέπουμε πάμπολλοι νὰ πληρώνουν ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν χρεωστικὴ ἢ τὴν πιστωτικὴ κάρτα τους, ὄχι μόνο μὲ τὸ κινητό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ χέρι, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ ὥρα τῆς κατάργησης τῶν μετρητῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται πολὺ μακριά.

ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ

Ὁ συγγραφέας καταλήγει στὸ ἑξῆς τρομακτικὸ καὶ προφητικὸ συμπέρασμα: «Καμία ἄλλη ἐπιστήμη στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἐπικροτηθεῖ, διαφημιστεῖ μέσῳ τῶν πρακτικῶν ἐφαρμογῶν της καὶ δὲν ἔχει ἐπιδοτηθῆ ἀπὸ κυβερνήσεις, ἑταιρεῖες ἢ ἄτομα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική. Τὰ πειράματα γίνονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ἐξυπηρετήσεων τοῦ πολίτη. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρη, ἐπικροτεῖ καὶ ἐνισχύει οἰκονομικὰ τὸ σύστημα ποὺ κάποτε θὰ τοῦ φορέση ἁλυσίδες, καὶ ἢ θὰ πέση νὰ τὸ προσ­κυνήση, γιὰ νὰ ζήση σὲ ἕνα ὑλιστικὸ ἔκτρωμα ἢ θὰ καταδικαστῆ σὲ θάνατο, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ὑποδείξεις, δὲν ἀπεδέχθη τὸ σύστημα πού, καθὼς νομίζουν οἱ ἄθεοι, ἀνόητοι “ἐγκέφαλοι” τῆς γῆς, θὰ σώση τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν καταστροφή. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν αὐτὸ τὸ σύστημα, στὸ ὁποῖο πρωταρχικὸ ρόλο θὰ παίζη ἡ ἠλεκτρονικὴ ταυτότης, θὰ χαρακτηρισθοῦν πρῶτα σὰν ὀπισθοδρομικοί, μετὰ σὰν ἀντιπροοδευτικὰ στοιχεῖα, ἀντικοινωνικά, καὶ τέλος ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» (σελ. 30).

Ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀπαξιωτικὴ κατασπίλωση ποὺ ὑφίστανται ὅσοι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν προωθούμενη ἀπὸ τὸν παγκόσμιο προπαγανδιστικὸ-ἑωσφορικὸ μηχανισμὸ νεοταξίτικη ἀτζέντα, στιγματιζόμενοι ὡς «συνωμοσιολόγοι», «ψεκασμένοι», «θρησκόληπτοι» καὶ «ἀρνητές», δὲν δυσκολευόμαστε καθόλου νὰ φανταστοῦμε ὅτι τὸ ἀνώτερο σκαλὶ δαιμονοποίησης τῶν «ἀτίθασων» εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ταμπέλα ποὺ προφήτευσε ὁ μοναχὸς Παρθένιος, δηλ. «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος». Μία ταμπέλα, βεβαίως, ποὺ ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχει πολὺ παλιὲς ρίζες, οἱ ὁποῖες ἀνατρέχουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, ὅταν ἔγραφε τὸ θεατρικό του ἔργο «Ἐχθρός τοῦ λαοῦ», εἶναι παντελῶς ἀνάποδη, ἀφοῦ «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ψευτο-δημοκράτες ποὺ δὲν ἀντέχουν τὴν διαφορετικὴ ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πρὸς τὴν δική τους. Ἀλλὰ ἔτσι λειτουργεῖ ἡ τεχνική τῆς προπαγάνδας: ὅποιος θέλει νὰ θολώσει τὰ νερά, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄβολη θέση τοῦ κατηγορουμένου, ρίχνει τὴν λάσπη του στοὺς δίκαιους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ κατήγοροι μετατρέπονται σὲ κατηγορουμένους.

ΔΙΑΒΡΩΣΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν κοινωνικῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχουν ὡς στόχο τὴν διάλυση τῶν ὑγιῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας (σελ. 30): Πρῶτον τὸ αὐτόματο διαζύγιο καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, δεύτερον οἱ ἐκτρώσεις, τρίτον ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ τέταρτον ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας εἶναι τέσσερεις καθοριστικῆς σημασίας τομεῖς ποὺ δείχνουν τὸ μέγεθος τῆς κοινωνικῆς διάβρωσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸ παγκόσμιο σύστημα, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει χωρὶς καμία σοβαρὴ ἀντίσταση τὴν παγκόσμια κυβέρνηση, στὸν θῶκο τῆς ὁποίας θὰ στρογγυλοκαθίσει ὁ φρικτότερος τύραννος τοῦ κόσμου, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος.

«ΓΛΥΚΙΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ»

Οἱ ἀκροτελεύτιες παράγραφοι τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου εἶναι ἀρκετὲς, γιὰ νὰ σημάνουν ἕνα ἐκκωφαντικὸ συναγερμὸ σὲ ὅσους ἀκόμη ὑπνώττουν (σελ. 32): «Μήπως εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους, καθὼς οἱ ἄνθρωποι σὰν χάνοι χάφτουν τὸν ἄρτον καὶ τὰ θεάματα, εἴτε αὐτὸς ὁ ἄρτος εἶναι ἀπὸ πλαστικὸ εἴτε τὰ θεάματα εἶναι δηλητήρια καὶ παγίδες; Αὐτὸ συμφέρει ὅλους τούς μεγάλους ποὺ προαναφέραμε, διότι, ἔτσι ρίχνουν στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ φτιάχνουν ἕνα ὑλιστικὸ παράδεισο-ἔκτρωμα, μέσα στὸν ὁποῖο θέλουν νὰ βάλουν ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους καὶ τοὺς ἐπιτρεπτοὺς τρόπους-δρόμους καταστροφῆς».

«Ὅσο γιὰ τὴν παρανομία, αὐτὴ διοχετεύεται καὶ τρέφεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, διότι δημιουργεῖ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας καὶ παρακλητικὰ οἱ λαοὶ θὰ ἱκετεύουν γιὰ ἕναν δικτάτορα, ποὺ θὰ τοὺς γλυτώση ἀπὸ τὴν προηγούμενη “κακοδαιμονία”, γιὰ μία ἀστυνόμευση τοῦ καθεστῶτος καὶ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο τῶν πάντων, γιὰ “γλυκές” ἁλυσίδες, μέσα στὶς ὁποῖες οἱ λαοὶ θὰ τυλιχτοῦν σφικτά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὸν Παράδεισο ποὺ τοὺς προσφέρουν».

Σήμερα γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι αὐτὲς οἱ «γλυκὲς ἁλυσίδες» εἶναι κατασκευασμένες ἀπὸ ἔξυπνο τεχνολογικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ στοὺς χρῆστες ἕνα τόσο ἰσχυρὸ ἐθισμό, ὥστε ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὴν γεύση τῆς γλυκύτητας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν γρήγορη, εὔκολη καὶ δῆθεν ἀσφαλῆ διεκπεραίωση τῶν ἐργασιῶν τους, θὰ διαδεχθεῖ ἡ ὁλόπικρη γεύση τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τους μέσα σὲ μία ψηφιακὴ φυλακὴ ὑψηλῆς ἀσφαλείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ ἁλυσοδεμένοι δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.

Ορθόδοξος Τύπος