«Μη λες: Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό»...

«Μη λες: «Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό». Μην απελπίζεσαι. Απλώς μην αυξάνεις τις αμαρτίες σου από απελπισία, και με τη βοήθεια του Ενός Παντελεήμονα, δεν θα ντραπείς. 

Διότι είπε: «Όποιον έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω». (Ιωάν. 6:37).

Γι' αυτό, να είσαι θαρραλέος και να πιστεύεις ότι Εκείνος είναι ο Αγνός και καθαρίζει όσους πλησιάζουν σε Αυτόν. Αν θέλεις να πετύχεις αληθινή μετάνοια, δείξε την με τις πράξεις σου. Αν έχεις πέσει στην υπερηφάνεια, δείξε ταπεινότητα· αν σε μέθη, δείξε νηφαλιότητα· αν σε μολυσμό, δείξε καθαρότητα ζωής. 

Διότι λέγεται: «Απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό». (Α' Πέτρ. 3:11)» 

Άγιος Γεννάδιος Κωνσταντινουπόλεως 

''Η Χρυσή Αλυσίδα'', 87-89

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

ΠΡΟΣΟΧΗ ! Εἶναι Ἀποκάλυψη Ἀπό Τόν Θεό, Ὅτι Ὅταν Ὁ Ἄνθρωπος Πεθάνει, Πρέπει Στή Γῆ Νά Ἐπιστρέψει! ( ΟΥΤΕ Καύσεις, Ούτε Τίποτα Άλλο! )

Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει. 

Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει.

Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας. 

Λέγει ὁ Κύριος: Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα.

Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε.

Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.

Δέν μᾶς εἶπε ὁ Θεός: 

Εάν θέλετε μπορεῖτε νά θάπτεσθε, ἐάν θέλετε μπορεῖτε καί κάτι ἄλλο λ.χ. νά καίγεστε. 

Εἶναι ρητή ἐντολή τοῦ Θεοῦ ὅλοι νά θαπτόμεθα, μηδενός ἐξαιρουμένου καί ὅποιος δέν ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θά ἔχει κυρώσεις. 

Ποιές εἶναι αὐτές;

Τόλμησαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη. 

Νά ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ταφεῖ, ἡ ψυχή του β α σ α ν ί ζ ε τ α ι στήν κόλαση παραπάνω.

Θαπτόμενοι, κάνουμε τήν τελευταία μας ὑπακοή καί ξέρετε, εἶναι τιμητική ὑπακοή μέ πολύ γερό μισθό. 

Πές ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα. 

Αὐτό νά τυπωθεῖ στό νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.

Ἀντίθετα, ἡ ρητή ἐντολή τοῦ Διαβόλου εἶναι νά καίγονται οἱ ἄνθρωποι καί νά μήν βγαίνουν Ἁγία λείψανα.

Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα.+

https://ethnikoiphylakes.org/

«Ἀνάστασις μὲ ὅρους διαχείρισης»...

«Εκκλησία χωρίς λείψανα: η νέα ''ποιμαντική'' πρόταση»

Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, θεολόγος

Τὶς τελευταῖες ἡμέρες παρακολουθοῦμε μὲ ἀπορία καὶ ὀδύνη νὰ ἐπανέρχεται στὸ προσκήνιο τὸ ζήτημα τῆς ἀποτέφρωσης, ὄχι πλέον μόνον ἀπὸ κοσμικοὺς κύκλους, ἀλλὰ –πράγμα ἀληθινὰ ἀνησυχητικό– καὶ ἀπὸ κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται νὰ ὑπερασπίζονται τὴν πρακτικὴ αὐτὴ ἐν ὀνόματι μιᾶς δήθεν «ποιμαντικῆς εὐαισθησίας».

Μιᾶς εὐαισθησίας, ὅμως, ποὺ φαίνεται νὰ σταματᾶ ἐκεῖ ποὺ ξεκινᾶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ μετατρέπεται εὔκολα σὲ ποιμαντικὸ λαϊκισμό, μὲ θεολογικὴ ἀμνησία.

Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι οὔτε γραφεῖο τελετῶν, οὔτε ψυχολογικὸ καταφύγιο.

Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία δὲν εἶναι μία γενικὴ προσευχὴ παρηγοριᾶς, ἀλλὰ δογματικὸ κείμενο, δημόσια ὁμολογία πίστεως.

Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀποσπαστεῖ ἡ πράξη ἀπὸ τὸ φρόνημα, ἢ δὲν γνωρίζει τὴν πατερικὴ θεολογία ἢ συνειδητὰ τὴν παρακάμπτει.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι σαφής: «Οὐχ ὡς ἀπολλύμενον τιθέμεθα τὸ σῶμα εἰς τὴν γῆν, ἀλλ’ ὡς σπέρμα ἀναστάσεως».

Ἡ ταφὴ εἶναι πράξη ἐλπίδας καὶ ἀναμονῆς, ὄχι ἀπλῶς μία μέθοδος «διαχείρισης».

Ἀκούγεται συχνὰ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι καὶ στὴν ταφὴ καὶ στὴν καύση τὸ σῶμα διαλύεται, ἄρα δὲν ὑπάρχει διαφορά.

Ἀν αὐτὸ ἦταν ἀληθινό, τότε ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια θὰ εἶχε παρεξηγήσει τὸ Εὐαγγέλιο.

Οἱ χριστιανοὶ τῶν κατακομβῶν, ποὺ ἔθαβαν τοὺς νεκρούς τους μὲ κίνδυνο ζωῆς, ἦταν –ὡς φαίνεται– θεολογικὰ ἀφελεῖς καὶ χρειάστηκε νὰ φτάσουμε στὸν 21ο αἰῶνα γιὰ νὰ τοὺς διορθώσουμε.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅμως, μιλᾶ καθαρά: «Καὶ τὸ σῶμα ἁγιάζεται, οὐ μόνον ἡ ψυχή».

Τὸ σῶμα δὲν εἶναι ὕλη πρὸς ἐξαφάνιση, ἀλλὰ μέτοχος τῆς θείας χάριτος.

Ἡ ἀποτέφρωση, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν κάποιοι νὰ τὴν παρουσιάσουν ὡς οὐδέτερη πρακτική, εἶναι παγανιστικὴ στὴν καταγωγή καὶ στὸ νόημά της. Οἱ εἰδωλολάτρες ἔκαιγαν τοὺς νεκρούς· οἱ χριστιανοὶ τοὺς ἐνεταφίαζαν.

Ὁ Τερτυλλιανὸς γράφει χωρὶς περιστροφές: «Ἡ καύσις τῶν σωμάτων οὐ παρὰ Χριστιανοῖς, ἀλλὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσιν».

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐπέλεξε τὴν ταφὴ ἀπὸ συνήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνθρωπολογία καὶ ἐσχατολογία.

Καὶ ἐδῶ ἡ σιωπὴ τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς ἀποτέφρωσης γίνεται ἐκκωφαντική ὅταν ἔρχεται στὸ προσκήνιο ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων λειψάνων.

Ἄν ἡ καύση ἦταν θεολογικὰ ἰσοδύναμη τῆς ταφῆς, δὲν θὰ εἴχαμε ἄφθαρτα σώματα, μύρα, θαύματα, ἁγιασμὸ τῆς ὕλης.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁμολογεῖ: «Ἡ θεία χάρις παραμένει καὶ εἰς τὰ ὀστᾶ τῶν δικαίων».

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε ἀκόμη πιὸ ἀπλά καὶ πιὸ σκληρά: «Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἱερό. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ καίς, ὅπως καίς τὰ ἄχρηστα».

Καὶ ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Βατοπαιδινὸς χαρακτήριζε τὴν καύση «ἄρνηση τῆς τιμῆς τοῦ σώματος».

Συχνὰ ἀκούγεται καὶ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ἀναστήσει καὶ τὴν τέφρα».

Βεβαίως μπορεῖ. Ὁ Θεὸς μπορεῖ τὰ πάντα. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ρυθμίζει τὴν πράξη της μὲ βάση τὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ βάση τὴν ἀποκεκαλυμμένη ὁμολογία τῆς πίστεως.

Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, «Ὅταν ἀλλάζεις τὴν πράξη, ἀλλάζεις τὴν πίστη».

Ἄλλο τὸ τί μπορεῖ ὁ Θεός καὶ ἄλλο τὸ τί ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία.

Ἡ ποιμαντικὴ ποὺ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Παράδοση δὲν εἶναι ποιμαντική· εἶναι ἐκκοσμίκευση μὲ ράσο.

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ προειδοποιοῦσε ὅτι «ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας δὲν προσαρμόζεται, βιώνεται».

Ὅταν, λοιπὸν, ἀκούγεται ὅτι ἡ ἀποτέφρωση εἶναι δήθεν ζήτημα ἀμιγῶς ποιμαντικὸ καὶ ὄχι θεολογικό, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἀποκαλύπτεται εἶναι ἡ ἀδυναμία ἀντοχῆς τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου –καὶ δυστυχῶς καὶ κάποιων κληρικῶν– στὸ βάθος καὶ στὴν ἀπαιτητικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ἡ ἀποτέφρωση δὲν εἶναι μία ἀθώα ἐναλλακτική.

Εἶναι ρήξη μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, ὅσο κι ἂν βαφτίζεται «ποιμαντικὴ πρόοδος».

Καὶ ὅσο κι ἂν ἐπιχειρεῖται ἡ θεολογική της νομιμοποίηση, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ μιλᾶ μὲ τὴ φωνὴ τῶν Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων, ὄχι μὲ τὴ γλῶσσα τῶν κοινωνικῶν τάσεων.

Διότι, τελικῶς, καὶ αὐτὸ χρειάζεται νὰ λεχθεῖ χωρὶς περιστροφές: Μόνο τά σκουπίδια καίμε. Ὄχι τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἐκλήθη νὰ γίνῃ ἅγιος καὶ κληρονόμος ἀναστάσεως!

https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/74295-ekklisia-xoris-leipsana-i-nea-poimantiki-protasi

Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο, ἀλλά μέ κάποια καινούργια δεδομένα…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο πραγματοποιήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων, μέ πρωταγωνιστή τον πατριάρχη Βαρθολομαίο καί τόν ψευτομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, ὅπου πάλι στήν ὁμιλία πού ἔβγαλε ὁ πρῶτος αὐτοεγκωμιάστηκε γιά τήν παρέμβασή του στήν Οὐκρανία, προβαίνοντας ταυτόχρονα σέ νέα διαστροφή τῆς ἀλήθειας σχετικά μέ τό πόσο ἀνώμαλη καί στρεβλωμένη ἦταν ἐκκλησιαστικά ἐκεῖ ἡ κατάσταση ἐπί αἰῶνες καί πόσο ἱεροκανονικά θεμιτή καί σωτήρια ἡ δική του ἐπέμβαση. Στήν πραγματικότητα βέβαια μόνο τραγικά ἀνίδεοι μποροῦν νά πιστεύουν ὅτι ὑπῆρχε ὄντως ἐκκλησιαστική στρέβλωση ὡς τό 2018 στήν Οὐκρανία καί ὅτι ἐπίσης τό Φανάρι εἶχε δικαιοδοσία καί συνεπῶς δικαίωμα παρέμβασης ἐκεῖ καί δέν πραγματοποίησε εἰσπήδηση σέ χῶρο ξένης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας (καί ἐπί του προκειμένου τῆς ρωσικῆς). Δέν ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι ὅλα αὐτά τά γνώριζε καί τά ἀναγνώριζε τό Φανάρι ἕως τό 2018 (ὅσο καί ἄν κάποιοι κάνουν τώρα πώς δέν τά θυμοῦνται), καθώς καί τήν κανονική Οὐκρανική Ἐκκλησία ὑπό τόν Ὀνούφριο τήν θεωροῦσε ἀπολύτως νόμιμη καί κανονική, ἀλλά καί τήν καθηρημένη ἀπό τό 1992 ὁμάδα του Φιλαρέτου (από την οποία προέκυψε καί ο Επιφάνιος Ντουμένκο) τήν θεωροῦσε ἐπί 26 ὁλόκληρα χρόνια ὡς σχισματική καί παράνομη, ὥσπου ἐν μιᾷ νυκτί τήν ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία. 

Ἄν διαβάσουμε ὅμως προσεκτικά τήν ἐν λόγῳ ὁμιλία, θά διαπιστώσουμε ὅτι τό ἐντυπωσιακό σέ αὐτήν δέν ἦταν τό παραπάνω. Τέτοιες στρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας καί προσπάθειες αὐτοδικαίωσης τίς ἔχουμε ξαναδεῖ πολλές φορές. Ἐκεῖνο ὅμως πού μόλις τώρα ἀκούσαμε ἀπό τά χείλη τοῦ πατριάρχη, γιά πρώτη φορά ἀφ’ ὃτου ξεκίνησε αὐτό τό τρισάθλιο ἐκκλησιαστικό Οὐκρανία Γκέιτ (ἐδῶ καί 8 περίπου χρόνια) ἦταν λόγια ἔντονης ἀνησυχίας, ἐπειδή εἶναι ξεκάθαρο ὅτι τό ἔργο στό Κίεβο δέν πάει ἔτσι ὅπως τό εἶχαν σχεδιάσει. Ἡ ὁμιλία τοῦ Βαρθολομαίου λοιπόν ἐμπεριεῖχε γιά πρώτη, ἐπαναλαμβάνω, φορά:

α) ξεκάθαρα ἴχνη ἀπολογητικοῦ ὓφους σέ μία ἀπόπειρα ἀπάντησης στίς βάσιμες κατηγορίες περί μή ἐπαναχειροτονίας τῶν ἕως τό 2018 καθηρημένων σχισματικῶν (ἀπόπειρα βεβαίως ἀπολύτως ἀτυχῆ, μέ τό ἀδιανόητο σόφισμα ὅτι «τὸ πρόβλημα τῆς ἀποκαταστάσεως καὶ ἀναπληρώσεως τῶν ἐλλειπόντων ἄνευ οὐδεμιᾶς λειτουργικῆς διατυπώσεως τῶν ἐκ σχισμάτων προερχομένων κληρικῶν ὑπάρχει διαχρονικῶς λελυμένον, ἀρκούσης μόνον τῆς ἐν τῇ ἱερᾷ συλλειτουργίᾳ ἐνεργούσης μυστηριακῶς Χάριτος δίκην «μυστικωτέρας εὐχῆς»), ἀλλά τό ἀπολογητικό ὕφος εἶναι ἕνα νέο δεδομένο.

β) ἔμμεση ἀλλά σαφῆ ἐκδήλωση δυσαρέσκειας πρός τό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό οὐκρανικό καθεστώς γιά τό πογκρόμ πού ἔχει ἐξαπολυθεῖ καί συνεχῶς κλιμακώνεται («Καταδικάζομεν ἀπεριφράστως τὰς ἀκρότητας ὁποθενδήποτε καὶ ἐὰν προέρχωνται. Συνιστῶμεν εἰς τὰ κρατικὰ ὄργανα τὴν ἀποχήν των ἐκ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων»),

γ) παράλληλη ὑπόδειξη πρός τόν Ἐπιφάνιο νά ἐργαστεῖ μέχρι ἐξαντλήσεως γιά συνδιαλλαγή μέ τήν ἄλλη πλευρά, τήν ὁποία μάλιστα ἔμμεσα ἀναγνωρίζει ὡς νόμιμη («τὴν ἀναζήτησιν τρόπων πρὸς προσέγγισιν τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ συνεπισκόπων Σας διὰ διάλογον καὶ ἀναζήτησιν κοινῶν σημείων πρὸς ἐνότητα»),

δ) ὀνομαστική ἀναφορά στόν νόμιμο μητροπολίτη Ὀνούφριο, γιά τόν ὁποῖο ἐξέφρασε τήν εὐχή νά συμφιλιωθεῖ μέ τήν ὑβριδική ψευτοεκκλησία («Καλοῦμεν τὴν ἀπολειπομένην ἐν Οὐκρανίᾳ σεβασμίαν ἱεραρχίαν ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην κ. Ὀνούφριον, νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν στάσιν της»), ἀλλά καί

ε) αἴτηση συγγνώμης ἐάν παρερμηνεύθηκαν οἱ προθέσεις του καί θεωρήθηκε ὅτι ἡ στάση του ὑποκινήθηκε καί ἀπό πολιτικούς λόγους («Ζητῶμεν ἐν τέλει μετὰ θάρρους συγγνώμην, ἐὰν ἐκ τῆς ἐν ταπεινώσει σιωπῆς ἡμῶν ἐδώκαμεν τὴν ἐντύπωσιν εἴς τινας ὅτι ὑπῆρχεν ἐκ μέρους ἡμῶν ἑτέρα ἀνθρωπογενὴς καὶ οὐχὶ ἐκκλησιαστικὴ προοπτικὴ εἰς τὸ ὅλον πρόβλημα»).

Πραγματικά, εἶναι πολύ εὔγλωττα ὅλα αὐτά. Καί ὄχι ἀσφαλῶς ἐπειδή φανερώνουν…ἀγάπη, ἐνσυναίσθηση ἤ εἰλικρινῆ πρόθεση συνδιαλλαγῆς (ὅπως εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά σπεύσουν νά συμπεράνουν οἱ γνωστοί χειροκροτητές), γιατί πολύ ἁπλά ἐδῶ καί τόσα χρόνια δέν εἴδαμε τίποτε ἐξ αὐτῶν γιά τά ἐκεῖ συμβαίνοντα αἴσχη, πέραν μίας βαθιᾶς καί ἐνοχικῆς σιωπῆς. Τό ὅτι αὐτή ἡ σιωπή σπάζει αἴφνης γιά πρώτη φορά τώρα, ἄλλα πράγματα ἀποδεικνύει: τό πόσο πολύ τά πράγματα ἔχουν ξεφύγει πέρα ἀπό κάθε προϋπολογισμένο ὅριο, ἀλλά καί τό ἀδιέξοδο σέ μία ὑπόθεση πού ἀλλιῶς τήν σχεδίαζε ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ (ὡς ὄνειρο εὔκολης ἐκκλησιαστικῆς ἑνοποίησης ὅλης τῆς Οὐκρανίας ὑπό τήν ἐποπτεία του) καί ἐντελῶς ἀλλιῶς δείχνει νά καταλήγει (ὡς μόνιμη πληγή, ἀτελεύτητος ἐμφύλιος καί πεδίο κλιμακούμενης καθεστωτικῆς – καί δυσφημιστικῆς γιά τόν ἴδιο – κτηνωδίας). Καί ἐπειδή ὑπάρχουν καί οἱ πολεμικές ἐπιχειρήσεις, πού ἐπίσης δέν ἐξελίσσονται ὅπως περίμενε καί ἤλπιζε τό Φανάρι, ἡ κατάσταση δείχνει ἀνεξέλεγκτη πιά.

Τό πόσο πολύ ἔχουν ξεφύγει τά πράγματα (καί δέν μαζεύονται πλέον) τό μαρτυρᾶ ἄλλωστε σύν τοῖς ἄλλοις καί ἡ γνωστή πλέον – καί πρωτοφανής στά χρονικά (γιά τό εἶδος της καί γιά τό ὓφος της) – ἀνακοίνωση, πού ἔφτασε στό σημεῖο νά ἐκδώσει προχτές ἡ Ρωσική ὑπηρεσία πληροφοριῶν, ὅπου καταγγέλλεται ἕνας ἀνώτερος θρησκευτικός ἀξιωματοῦχος ὡς συνεργάτης κατασκόπων, κατονομάζεται ρητά ὡς «ἀντίχριστος μέ ράσο» καί «ἐνσαρκωμένος διάβολος» καί συνάμα παρατίθεται μία πληθώρα ἐνεργειῶν μέ τίς ὁποῖες προσπαθεῖ νά διαλύσει τήν Ρωσική Ὀρθοδοξία, συνεργαζόμενος ὄχι μόνο στήν Οὐκρανία ἀλλά καί στήν Βαλτική μέ ἐθνικιστές καί νεοναζί καί δημιουργώντας τεχνητά θρησκευτικές δομές-μαριονέτες.

Βαρύτατοι μέν οἱ χαρακτηρισμοί, εἰδικά ὅμως γιά τίς κατονομαζόμενες ἐνέργειες ὁφείλουμε νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι οὔτε περιμέναμε οὔτε καί χρειαζόμασταν τήν ὃποια ρωσική ἀνακοίνωση γιά νά τίς μάθουμε. Δυστυχῶς, ὁ ὀλέθριος ρόλος τῆς φαναριώτικης ἡγεσίας εἶναι γνωστός καί πολλαπλῶς τεκμηριωμένος. Καί βέβαια ὄχι μόνο γιά τήν Ρωσική, ἀλλά γενικότερα γιά τήν συνολική Ὀρθοδοξία. Φτάνει ὅμως μιά στιγμή πού μετά ἀπό τόσους ἀνέμους πού ἔχεις σπείρει, φαίνεται ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα καί γιά τίς θύελλες. Καί ὅταν οἱ θύελλες βγαίνουν ἐκτός ἐλέγχου, ἀρχίζει ὁ προβληματισμός, μετά ἀκολουθεῖ ἡ ἀγωνία καί στή συνέχεια ὁ πανικός.

Τώρα ὅμως εἶναι ἴσως πιά πολύ ἀργά γιά δάκρυα. Ἀκόμη καί γιά κροκοδείλια…

Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις! Το είπε ό ίδιος ό Χριστός...

Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις!

Μέγα όνομα! 

Αν δέ' μπορείς να κάνης πολλές προσευχές, αρκεί να επικαλεστείς το όνομα του Χριστού.

Γονάτιζε κάθε βράδυ, προτού να κοιμηθείς· προτού να σας πάρη ό ύπνος, γονείς και παιδιά γονατιστέ κάτω άπ' τις εικόνες και πέστε δυο λέξεις· «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με τον αμαρτωλό».

Αν πεις με την καρδιά σου το «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ...», το όνομα αυτό κατεβάζει τα άστρα από τον ουρανό!

Το είπε ό ίδιος ό Χριστός· Στο όνομα μου θα βγάλετε δαιμόνια, στο όνομα μου θα θεραπεύετε αρρώστιες, στο όνομα μου θα ανασταίνετε νεκρούς, στο όνομα μου θα μετακινείτε βουνά.

Έχει δύναμη το όνομα του Χριστού, αρκεί να το αναφέρουμε με ευλάβεια και με πίστη!

Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Σας Τά ΕΞΗΓΗΣΕ Κανείς Αυτά ; Μπορεί Ο Χριστιανός Νά Καταναλώσει Κρέας Εργαστηρίου;

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Πριν λίγες ημέρες αναδείξαμε το πρόβλημα που προκύπτει με τα άλευρα των έντομων, και το πώς αυτά μπορεί να αλλοιώσουν το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Σήμερα θα δούμε την περίπτωση του τ υ π ω μ έ ν ο υ κρέατος, δηλαδή του κρέατος που θα παράγεται σε εργαστήρια χωρίς ζώα!

Ας δούμε πρώτα τι λέει η Αγία γραφή για την κατανάλωση κρέατος από τους Χριστιανούς.

Πράξεις 15:20, 29

Ο Θεός αποφάσισε προαιωνίως όλα τα έργα του. Γι’ αυτό εγώ έχω τη γνώμη να μην επιβαρύνουμε τους εθνικούς που επιστρέφουν στο Θεό, αλλά να τους στείλουμε μια επιστολή και να τους καθορίσουμε να φυλάγονται από τους μολυσμούς των ειδωλοθύτων, από την πορνεία, από τη βρώση πνιγμένου ζώου και από τη πόση αίματος ζώου

Όπως βλέπουμε στις πράξεις των Αποστόλων, στην Καινή Διαθήκη οι εθνικοί που θα ασπάζονται τον Χριστιανισμό, δεν θα επιβαρύνονται παρά μόνο από το να προσέχουν και να μην καταναλώνουν κρέας που προέρχεται από πνιγμένο ζώο ή από την πόση του αίματος, σε ότι αφορά την διατροφή τους.

Τα ζώα που καταναλώνουν δηλαδή να έχει στραγγίξει καλά το αίμα τους.

Φυσικά στις μέρες μας έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα, και η επίσημη εκκλησία υπό τον νυν Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, είναι ποιο άλαλη και από ψάρι κάνοντας τυφλή υπακοή στην εκάστοτε κυβέρνηση, ακόμα και αν αποφάσεις της δεύτερης άπτονται στις αρμοδιότητες της πρώτης.

Έτσι λοιπόν παράβλεψε ο Αρχιεπίσκοπος ότι δεν μπορεί να γίνει Πάσχα διήμερο.

Προέτρεψε στον εμβολιασμό των πιστών κάτι που ήταν αντίθετο στην συνείδηση του ποιμνίου.

Προτρέπει το ποίμνιο να αποδεχτεί τις νέες ταυτότητες, παρότι αυτές παραπέμπουν στο σφράγισμα της Αποκάλυψης, – ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΙΩΑΝΝΟΥ 13:17 

Κανείς δε θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει, παρά μόνον αυτός που έχει χαραγμένο το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του.

Όμοιος προέτρεψε το ποίμνιο να πάρει τον προσωπικό αριθμό.

Η επίσημη εκκλησία επί Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου άρχισε την Αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου, από την θέση του πίσω από την Αγία Τράπεζα, που βρίσκονταν επί αιώνες.

Την αρχή έκανε ο Περιστερίου Γρηγόριος ενώ μεταδόθηκε και σε άλλες μητροπόλεις, και παρά τις συνεχείς οχλήσεις των πιστών δεν έχει βρεθεί λύση, ούτε ο Χριστός έχει επανέλθει.

Επί Ιερωνύμου η Εκκλησία της Ελλάδος συμμετείχε στην ψευδοσύνοδο του Κολυμβαρίου, που αναγνώρισε ως Εκκλησίες τους αιρετικούς Παπικούς και Προτεστάντες και τα μυστήρια αυτών, χρίσμα και βάπτιση αφού πλέον επιτρέπεται ο μεικτός γάμος χωρίς να απαιτείται Ορθόδοξη βάπτιση και χρίσμα.

Φυσικά με την σιωπή της η Εκκλησία της Ελλάδος αποδέχεται την βρώση αλεύρων εντόμων.

Όταν αυτά εισαχθούν στα άλευρα του εμπορίου αλήθεια τι είδους πρόσφορα θα προκύψουν, και πως αυτά θα χρησιμοποιηθούν στην Θεία Ευχαριστία;

Τέλος πάμε να δούμε και την περίπτωση του κρέατος εργαστηρίου του λεγόμενου τυπωμένου κρέατος.

Όπως είδαμε απαγορεύεται η κατανάλωση κρέατος που δεν έχει στραγγίξει το αίμα καλά όπως και η πόση αίματος ζώου.

Ας δούμε τι είναι το τυπωμένο κρέας όμως.

Το «κρέας εργαστηρίου» αναφέρεται σε κρέας που παράγεται με κυτταροκαλλιέργεια (in vitro) από ζωικά κύτταρα σε εργαστηριακές συνθήκες, χωρίς σφαγή ζώου, με τη μέθοδο της κυτταρικής αγροκαλλιέργειας.

Κάποιοι υποστηρίζουν πως το κρέας εργαστηρίου προέρχεται από ταχέως αναπτυσσόμενα καρκινικά κύτταρα, και πως τίθεται θέμα για την δημόσια υγεία αν αυτό καταναλωθεί.

Σε κάθε περίπτωση πάντως θα είναι ένα κρέας από κύτταρα που θα φέρουν αίμα και θα είναι αντίθετο σε όσα ορίζει η Αγία Γραφή για την διατροφή των ανθρώπων.

Αν η εκκλησία δεν είναι αρμόδια να προτάξει και να υποστηρίξει όσα ορίζουν οι Απόστολοι και το Ευαγγέλιο για την διατροφή των χριστιανών, τότε ποιος είναι;

Αν δεν το κάνει η εκκλησία όμως όπως οφείλει, τότε οι Χριστιανοί υποχρεούνται να προστατέψουν οι ίδιοι και τους εαυτούς τους, και τα πιστεύω τους και την αλήθεια του Ευαγγελίου.

Πηγή Ορθή Πίστη

Ἀκόμη καὶ τυχαῖα νὰ ξυπνήσεις τὴν νύχτα, μὴν ξανακοιμηθεὶς ἀμέσως

Ἀκόμη καὶ τυχαῖα νὰ ξυπνήσεις τὴν νύχτα, μὴν ξανακοιμηθεὶς ἀμέσως. Εἶναι μιὰ εὐκαιρία ποὺ σοῦ δίνει ὁ Θεὸς νὰ προσευχηθεὶς ὅσο μπορεῖς μὲς στὴν ἡσυχία...

Νὰ σηκώνεσαι, νὰ γονατίζεις μπροστὰ στὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ προσεύχεσαι ταπεινὰ καὶ μὲ ἀγάπη...

Μισὴ ὥρα, ἕνα τέταρτο, πέντε λεπτά, ὅσο μπορεῖς. Θὰ βρεῖς μεγάλη βοήθεια...

Ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης

«Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΜΕΓΑΛΟΣ»

Μας εκπλήσσει, αγαπητοί μου, πώς ο Κύριος ομιλεί για τον Πρόδρομόν Του, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Όταν κάποτε έφτασαν από τον φυλακισμένο Ιωάννη, που τον είχε φυλακίσει ο Ηρώδης –εγγονός εκείνου του Μεγάλου Ηρώδου ο οποίος επεχείρησε να φονεύσει τον Κύριον· και λέγεται «μεγάλος» – εγκληματίας ήταν, κακούργος ήταν, όλοι οι Ηρώδαι κακούργοι ήσαν, όλη η γενεά τους και η οικογένειά τους, αλλά επειδή είχε ανοικοδομήσει τον ναόν του Σολομώντος εκ των ερειπίων, περίπου εκ των ερειπίων, γι΄αυτό ακριβώς τον ονομάζει η Ιστορία «μεγάλον» – ωστόσο έφτασαν κάποιοι άνθρωποι, απεσταλμένοι του Ιωάννου, που ήταν ήδη στη φυλακή, να ρωτήσουν τον Κύριον: «Σύ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἤἕτερον προσδοκῶμεν;». «Συ είσαι ο Μεσσίας που περιμένομε, ο ερχόμενος, ή άλλον περιμένομε;». Και όχι βέβαια ότι ο Ιωάννης αμφέβαλλε, διότι θα ήταν πολύ περίεργο –και τραγικό!- εκείνος ο οποίος είδε τα της Βαπτίσεως και έδειξε τον Μεσσίαν, πρώτα πρώτα έδειξε ως δάκτυλος Πατρός το Πνεύμα το Άγιον, αλλά και ο Ιωάννης έδειξε τον Μεσσίαν και είπε: «Αυτός είναι», τώρα να στέλνει ανθρώπους να ρωτήσουν τον ίδιον τον Ιησούν «εάν Αυτός είναι ή άλλον περιμένομε».

Μάλιστα, όταν άρχισαν να φεύγουν οι απεσταλμένοι, έπλεξε ένα καταπληκτικόν εγκώμιο ο Κύριος, ένα μοναδικό εγκώμιον εις τον Ιωάννη. Αλλά τότε γιατί; Απλούστατα. Δεν αμφέβαλλε ο Ιωάννης. Αμφέβαλλαν οι μαθητές του. Είναι εκείνο που λέμε κι εμείς στην κοινή μας γλώσσα: «Άντε πήγαινε να ρωτήσεις τον ίδιον». Κοιτάξτε τι λέμε: «Άντε πήγαινε να ρωτήσεις τον ίδιον». «Εγώ σου είπα ό,τι είχα να σου πω. Όχι ότι εγώ θα αμφέβαλλα. Αμφιβάλλουν εκείνοι που με ρώτησαν». Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πώς έχει το πράγμα. Και φυσικά δεν θα ήταν δυνατόν ο Κύριος, σε έναν αμφιβάλλοντα Πρόδρομόν Του, να πλέξει ένα τέτοιον εγκώμιον. Ακούστε τι λέγει ο Κύριος, αφού έφυγαν οι απεσταλμένοι: «Τί ἐξήλθετε εἰς τήν ἔρημον θεάσασθαι;». «Τι βγήκατε στην ερημιά να δείτε;». «Ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον;». «Άνθρωπον ο οποίος ζει μέσα σε πολυτελή και μαλακά ρούχα;». «Ἰδού οἱ τά μαλακά φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν». Να, εκείνοι οι οποίοι ζουν, φορούν πολυτελή ρούχα, είναι εκείνοι οι οποίοι κατοικούν στα παλάτια. Αλλά«τί ἐξήλθετε ἰδεῖν;». «Τότε γιατί βγήκατε στην έρημο, να δείτε ποιον; Προφήτην; «Ναί λέγω ὑμῖν καί περισσότερον προφήτην». «Ναι. Και πολύ περισσότερο από προφήτη». «Οὗτος γάρ ἐστίν περί οὗ γέγραπται». Είναι αυτός περί του οποίου έχει γραφτεί. Είναι ο προφήτης που προφητεύτηκε». Κανένας προφήτης δεν προφητεύτηκε –κανένας!- είναι ο μοναδικός ο Ιωάννης ο οποίος επροφητεύτηκε από τους προφήτες, όπως φερειπείν από τον Μαλαχίαν κ.λπ. «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω τόν ἄγγελόν μου πρό προσώπου σου, ὅς κατασκευάσει τήν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου»-και αναφέρεται εδώ η προφητεία η σχετική. «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Κύριος, «οὐκ ἐγήγερται ἕν γεννητοίς γυναικών μείζων τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». «Δεν γεννήθηκε, ούτε θα γεννηθεί ποτέ, από γυναίκα, άνθρωπος μεγαλύτερος από τον Ιωάννη». Αυτό είναι. Είδατε; Είναι «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν». «Είναι μεγαλύτερος από όσους ποτέ γυναίκες θα μπορούσαν να γεννήσουν έναν μεγάλο άνδρα». Έτσι ο Κύριος αποκαλεί τον Ιωάννη, τον αποκαλεί «μέγα».

Αλλά και ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε εις τον πατέρα του τον Ζαχαρία, που ήταν στην ιερατική τάξη ο Ζαχαρίας -ενθυμείσθε πώς έγινε όλη αυτή η ιστορία, όταν μπήκε εις τα Άγια των Αγίων για να θυμιάσει και εκεί είδε άγγελον και του είπε ότι θα γεννήσει υιόν κ.λπ. προφήτην μέγα· εκείνος δεν είχε πιστέψει ο Ζαχαρίας. Του λέει: «Δεν με πιστεύεις. Καλά, σου παίρνω τη φωνή, θα μείνεις μουγκός και τότε θα καταλάβεις τα λόγια μου, όταν θα έλθει η ώρα». Ποιος θα είναι αυτός; «Ἒσται γάρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου»· «διότι θα είναι μέγας μπροστά εις τον Κύριον». Ώστε λοιπόν τον Ιωάννη και ο άγγελος τον ονοματίζει ότι θα είναι μεγάλος.

Και μεγάλοι ασφαλώς στάθηκαν πολλοί μέσα στην Ιστορίαν· αλλά κατά τη θεία κρίση, ο Ιωάννης είναι ο αληθινά μεγάλος. Μεγάλος εστάθη εις την κλήσιν, στο κάλεσμα. Μεγάλος εστάθη εις το κήρυγμα. Μεγάλος εστάθη και εις ολόκληρη τη ζωή του. Και εσφράγισε τη ζωή του με μαρτύριον· που τον αποκεφάλισε ο Ηρώδης.

Είναι ο μόνος προφήτης, όπως σας είπα προηγουμένως, που προφητεύεται, και αυτό έχει πολλή σημασία· κι αυτό δείχνει πόσο μεγάλος ήταν κατά την κλήση του. Ο προφήτης Ησαΐας γράφει: «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Προσέξτε: «Φωνή βοῶντος». Αντιλαμβάνεσθε μία συντακτική ανακολουθία; Τι έπρεπε να γράφει; «Φωνή βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ». Θηλυκού γένους. Η φωνή, θηλυκού γένους. «Φωνή βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ» Γιατί λέει «φωνή βοῶντος»; Κάτι το οποίο είπε και ο ίδιος ο Ιωάννης για τον εαυτό του. Που σημαίνει: «Είναι ένας άνθρωπος που δεν είναι άνθρωπος, δηλαδή άνθρωπος, αλλά που είναι τόσο τιποτένιος– για τον εαυτό του, ε;- ώστε σαν να μην είναι άνθρωπος παρά μόνο μία φωνή. Μόνο μια φωνή… Ποια είναι αυτή η φωνή; Μια φωνή…». « Ἰδού ἐγώ» λέγει ο Μαλαχίας που σας ανέφερα προηγουμένως, «ἀποστέλλω τόν ἄγγελόν μου πρό προσώπου σου, ὅς κατασκευάσει τήν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου».Αυτό μόνο το χωρίον να έπρεπε να αναλύσουμε, θα λέγαμε πολλά πράγματα, αγαπητοί. Ας είναι.

Και ο αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως σας είπα προηγουμένως, κι εκείνος είπε: «Ἔσται μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Και όντως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής απεδείχθη μέγας εις την αποστολή του. Και εις τον βίο του. Το κήρυγμά του ήταν κήρυγμα ζωντανό. Πρωτότυπο. Τολμηρό. Ανδρείο. Κανέναν δεν φοβήθηκε. Ούτε τον βασιλέα δεν φοβήθηκε. Να τον ελέγξει, μάλιστα, και να του πει: «Οὐκ ἔξεστί σοι»· εκείνο το περίφημο, που έμεινε μέσα εις την Ιστορία. «Οὐκ ἔξεστί σοι»· «δεν σου επιτρέπεται να συζείς με τη γυναίκα του αδερφού σου». Είδατε; Και δεν ήταν τότε οι βασιλείς, όπως μπορεί σήμερα να είναι οι Πρόεδροι Δημοκρατιών και δεν ξέρω τι, ήταν, είχαν απόλυτη εξουσία.

Ακόμη, βλέπομε ότι το κήρυγμα του Ιωάννου δεν έβλεπε σε πρόσωπα ανθρώπων, με σκοπιμότητες και με ελιγμούς, για να τα έχουν καλά με τους μεγάλους της γης, δεν ήταν κήρυγμα σχολαστικό, ούτε στηριζόταν στην πατραγαθία, αλλά στον προσωπικό μόχθο και στην προσωπική αρετή του κάθε ακροατού. Τι είναι η πατραγαθία; «Πάψτε να λέτε», έλεγε, «Πάψτε να λέτε ότι είμεθα παιδιά του Αβραάμ· όπως κι αν έχει το πράγμα, όπως κι αν έχει, εφόσον ο πρόγονός μας, ο Αβραάμ, εστάθηκε αγαθός ενώπιον του Κυρίου- αυτή είναι η πατραγαθία- εστάθηκε σπουδαίος ενώπιον του Θεού, ό,τι και να κάνομε, όσο και να παραβούμε τις εντολές του Θεού, τελικά θα είμαστε εκείνοι που θα μας σώσει ο Θεός». «Όχι, κύριοι», λέγει ο Ιωάννης, «μη στηρίζεστε σε αυτήν την πατραγαθία». Όπως και εμείς πολλές φορές λέμε: «Ξέρετε ποιοι είμαστε; Τι προγόνους είχαμε;». Μπορεί να το πεις για μια στιγμή, αλλά δεν σε σώζει αυτό. Για μας, θα λέγαμε: «Αυτοί ήταν οι πρόγονοί σου, ε; Συ ποιος είσαι; Εσύ σήμερα ποιος είσαι; Ποιος είσαι σήμερα συ που λες και προβάλλεις τους προγόνους σου;». Έτσι και ο Ιωάννης εδώ τονίζει και λέει: «Λέτε ότι είστε απόγονοι του Αβραάμ· και ότι θα σωθείτε, όπως κι αν έχει το πράγμα. Τούτο σας λέγω: Ο Θεός είναι δυνατός –και έδειξε κάποιες πέτρες- από αυτούς τους λίθους ‘’ἐγεῖραι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ’’, δηλαδή να αναδείξει παιδιά του Αβραάμ». Και πράγματι, απεδείχθη. Εμείς οι Έλληνες, και οι εθνικοί γενικά, ειδωλολάτραι, που είμεθα ειδωλολάτραι, οι εθνικοί γενικά, δεν είχαμε προγόνους ενδόξους με την έννοια «μπροστά στα μάτια του Θεού» και αυτοί μείναν ουραγοί –οι Εβραίοι- και εμάς μας ανέδειξε εκλεκτόν του λαόν ο Θεός. Αυτό δεν λέει πολλά; Και είναι μία ιστορική, θα λέγαμε, πραγματικότης;

Και όχι μόνον αυτό, αλλά σας υποδεικνύω ότι «ἡ ἀξίνη παρά τή ρίζαν τῶν δέντρων κεῖται». «Το τσεκούρι κείται παρά τη ρίζα των δέντρων». Όταν δείτε ένα τσεκούρι κάτω από ένα δέντρο, στη ρίζα του, λέτε: «Ε, φαίνεται ότι το έχουνε για κόψιμο αυτό». Έτσι λοιπόν. Προσέξτε, «ποιήσατε οὖν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας», έλεγε ο Ιωάννης, «μήπως έρθει η ώρα και κοπεί το δέντρον της υπάρξεώς σας αλλά και του λαού σας. Όχι μόνο δεν πρέπει να καυχάστε για τον πρόγονό σας τον Αβραάμ, αλλά και σας περιμένει τιμωρία. Μάλιστα είναι εκείνος ο οποίος κρατάει το φτυάρι –το πτύον- το φτυάρι, στο αλώνι μέσα- είχανε το φτυάρι, όταν εκεί τα ζώα πατούσαν τον καρπόν, και μετά εγίνετο το λίχνισμα· δηλαδή το φτυάρι εχρησίμευε για το λίχνισμα. Σήκωνε τον καρπόν μαζί με το άχυρο, το άφηνε να πέσει, ο αγρότης, έπαιρνε ο αέρας το άχυρο, και έμενε κάτω το σιτάρι- Λοιπόν, προσέξτε, λέει ο Ιωάννης εις τον λαό του, ότι το φτυάρι το κρατάει Εκείνος. Μη νομίσετε λοιπόν ότι Εκείνος είναι προσωπολήπτης. Όχι! Θα μαζέψει όποιος είναι αληθινός σίτος στις αποθήκες του, που είναι η Βασιλεία του Θεού. Το δε άχυρον; Θα το «κατακαύσει πυρί ἀσβέστῳ». Με άσβεστη φωτιά που είναι η αιωνία κόλασις. Κλπ. κλπ.

Έτσι λοιπόν το κήρυγμα του Ιωάννου ήταν πολύ σπουδαίο. Ένα κήρυγμα προπαρασκευαστικόν για την υποδοχή του Μεσσίου. Κεντρικό σημείο ήταν: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». «Είναι πολύ κοντά η Βασιλεία των Ουρανών». Και ποια είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εννοείται δηλαδή χρονικώς πολύ κοντά, αλλά και ως παρουσία πολύ κοντά. Πόσο κοντύτερα θα μπορούσε να είναι εάν εδώ είναι ο Ιωάννης και δίπλα του είναι ο Ιησούς τον οποίο βαπτίζει; Και χρονικώς λοιπόν είναι πολύ κοντά, και από πλευράς αποστάσεως είναι πολύ κοντά. Προσέξτε, η Βασιλεία του Θεού, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, σας λέω τούτο, ότι… επί θύραις· μετανοείτε λοιπόν. Γι΄αυτό και ο Κύριος όταν έφυγε από το προσκήνιο της ιστορίας ο Ιωάννης που τον αποκεφάλισε ο Ηρώδης, τότε, ο Κύριος άρχισε να διδάσκει. Ξέρετε από πού ξεκίνησε; Από το κήρυγμα του Ιωάννου. Τι έλεγε; Ό,τι έλεγε ο Ιωάννης. «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Γιατί το έκανε αυτό; Όχι μόνο γιατί ήταν ουσιώδες το κήρυγμα του Ιωάννου που έπρεπε να προβληθεί από τον Ιησού Χριστόν, αλλά ήθελε και να δείξει με τον τρόπον αυτόν ο Κύριος ότι είναι μία συνέχεια του Ιωάννου. «Εκείνα που σας είπε, ήταν αυθεντικά. Και ο Ιωάννης ήταν αυθεντικός. Θέλετε να δείτε πόσο αυθεντικός; Εκείνο που σας έλεγε, σας το λέω τώρα κι εγώ: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ακόμη ήταν το κήρυγμά του νουθετικόν. Όταν ερωτούν οι τελώναι, και οι στρατιώται, τι να πράξουν, απαντά κατάλληλα και με πολλή αγάπη και πνεύμα οικοδομής. Μας κάνει πολλή εντύπωση που κατά τάξεις οι άνθρωποι πήγαιναν και τον ρωτούσαν. Εδώ οι τελώναι. Τι τους είπε; «Μη βάζετε φορολογία περισσότερη, ούτε να εκβιάζετε τους ανθρώπους»· διότι τι έκαναν οι τελώναι; Το ξέρομε αυτό, οι τελώναι εξεβίαζαν τους ανθρώπους, μάλιστα τους εξεβίαζαν, θα πω και το σχήμα, έβαζαν το χοντρό δάχτυλο, το μεγάλο δάχτυλο εδώ στον λαιμό του φορολογουμένου και τον έπνιγαν. Υπάρχει το ρήμα «πνίγω»· είναι στην Καινή Διαθήκη. «Δώσ’ μου τόσα θέλω». Βέβαια δεν ήσαν όλα δια το κράτος, δια την πολιτεία· ήσαν και για την τσέπη τους. Καταλαβαίνετε. Όταν θα πάνε μετά στρατιώται –γιατί κι αυτοί συντελούσαν εις την συλλογή των φόρων- «μηδένα» θα τους πει, «διασείσητε». «Διασείω» ξέρετε τι θα πει; Θα πει πιάνω τον άλλο από δω, από τον ώμο, και τον κουνάω. Αυτό θα πει διασείω. Είναι κάτι που το κάνουμε κι εμείς σήμερα. Κάποιος μας χρωστάει και τον απειλούμε, τον πιάνουμε, τον κουνάμε, τον απειλούμε να τον ρίξουμε χάμω… ίδιες εικόνες. «Και κανέναν να μη συκοφαντήσετε», λέει στους στρατιώτες· «γιατί προκειμένου να πετύχετε κάτι, σίγουρα πρέπει και να συκοφαντήσετε· αυτό πρέπει να κάνετε», λέγει ο Κύριος.

Ακόμη το κήρυγμά του ήτανε παρηγορητικό. «Πολλά μέν οὖν καί ἕτερα εὐηγγελίζετο τόν λαόν», λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς. «Με πολλά άλλα ευηγγελίζετο» – «εὐαγγελίζομαι» θα πει φέρνω χαρούμενο μήνυμα· σε ποιον έφερε το χαρούμενο μήνυμα; Εις τον λαόν. Εκείνος ο λαός που θα υπεδέχετο τον Μεσσία του, εάν φυσικά επίστευε.

Το κήρυγμά του, όπως είπαμε, ήταν και ελεγκτικό. Ξέρετε εδώ με αυτά που σας λέω, παρατίθεται ένας κατάλογος τρόπου παιδαγωγίας; Εδώ μεν, ενός λαού· σεις δε, τα παιδιά σας. Και θα παρηγορήσετε, και θα βοηθήσετε, αλλά και θα ελέγξετε. Σήμερα στην Παιδαγωγική τον έλεγχο δεν τον έχουν, τον έχουνε βγάλει. «Μη» λέει, «γιατί πιέζεις, είσαι πιεστικός» κ.τ.λ. Όχι αγαπητοί μου. Θα ελέγξουμε κιόλας. Λοιπόν, το κήρυγμά του ήταν ελεγκτικό. Και μάλιστα τι έλεγε; Βαρύτατος χαρακτηρισμός. Έλεγε κυρίως τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι αυτοί δεν πήγαιναν να βαφτιστούν· Ήτανε οι έξυπνοι αυτοί· που τα ‘ξεραν όλα… Ναι, τους λέει «Γεννήματα ἐχιδνῶν»· δηλαδή «είσαστε φιδάκια που τα γέννησαν οχιές. Κι εσείς είσαστε οχιές». Ξέρετε να πείτε δημοσίως μια τάξη ανθρώπων ότι είναι οχιές, δεν είναι μικρός χαρακτηρισμός… Είναι βαρύτατος. «Ποιος σας υπέδειξε ότι θα ξεφύγετε από την κρίση που έρχεται της οργής του Θεού;». «Ώστε να θέλετε να έρθετε εδώ σε μένα». Ναι. Αλλά, βαφτίστηκαν; Όχι. Βλέπουμε δε και τη μετέπειτα ιστορία των ανθρώπων αυτών. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι άκουγαν τον Χριστόν. Ήτανε πανταχού παρόντες. Όχι για να ωφεληθούν, αλλά για να βρουν λόγο εις τον Κύριον, για να Τον κατηγορήσουν. Έτσι και ο Ιωάννης τους λέει: «Ποιος σας υπέδειξε με το να έρχεστε εδώ, αλλά να μην τελεσφορείτε, ότι θα γλυτώσετε από την οργή του Θεού;». Και ξέρετε, η οργή του Θεού ήρθε ύστερα από τριάντα χρόνια, όταν μπήκαν οι Ρωμαίοι στα Ιεροσόλυμα και τα ισοπέδωσαν. Φοβερό πράγμα. Φοβερό, φοβερό!

Έτσι λοιπόν ο Ιωάννης δεν έβλεπε σε πρόσωπο ανθρώπου. Μετήρχετο όλους τους τρόπους για να βοηθήσει τον λαό να προσεγγίσει τον Χριστόν. Ο Ιωάννης είχε και κάτι άλλο που τον έκανε πολύ μεγάλο και ασκούσε επιρροή στα πλήθη. Ήταν η ζωή του. Αχ, η ζωή του… Δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε ασκητής στον βαθμό που ήταν ο Ιωάννης. Είχε ξεπεράσει και τον Ηλία και τον Ελισσαίο. Ο Ηλίας ήτανε με μία μηλωτήν. Μηλωτή θα πει προβιά – πρόβιο, προβιά από αμνόν, δηλαδή από πρόβατο. Το πετσί ήταν απέξω, όπως φορούσαν την προβιά αυτή, και το τρίχωμα ήταν από μέσα. Αλλά και ο Ιωάννης κάπως έτσι ήταν ντυμένος. Φορούσε λέει μια δερματίνη ζώνη, και έτρωγε, λέει, άγριο μέλι και ακρίδες. Οι «ακρίδες», εδώ υπάρχουν δύο ερμηνείες· η μία ερμηνεία είναι ότι όπως εμείς τρώμε τα σαλιγκάρια, ξέρετε αν μας δει κάποιος, Ευρωπαίος, να τρώμε τα σαλιγκάρια, εκφράζει στο πρόσωπό του ένα αίσθημα απαρεσκείας. Να ξεράσει δηλαδή… Και όμως, και όμως τα τρώμε τα σαλιγκάρια. Πιστεύω έχετε φάει κι εσείς. Κι εγώ έχω φάει. Και μας αρέσουνε μάλιστα πάρα πολύ τα σαλιγκάρια. Αλλά, αλλά, έτσι είχανε τότε τις ακρίδες, οι οποίες αφθονούσαν και μπορούσαν αυτές να τις πιάνουν, να τις σκοτώνουν –τις ακρίδες- να τις ξηραίνουν εις τον ήλιο, να τις τρίβουνε να τις κάνουν σαν αλεύρι και να ανακατεύουνε το αλεύρι αυτό από τις ακρίδες με μέλι και να το τρώνε. Σας είπα, μην αηδιάσομε… Απλούστατα, όπως εμείς έχομε τα σαλιγκάρια, είχανε τότε αυτό.

Αλλά, υπάρχει και μία άλλη ακόμα ερμηνεία. «Ακρίδες» λέγονται οι άκριες των φυτών. Δηλαδή να πάω να τσιμπολογήσω, πώς τσιμπολογούμε τις βρούβες και τρώμε, ξέρω ‘γω… Και καμιά φορά μάλιστα και χωρίς να βράσουμε τις βρούβες και τρώμε κάποια άλλα βλαστάρια, όπως είναι κάτι σπαράγγια που είναι πολύ ωραία, βγαίνουν την άνοιξη, πηγαίνουμε τα κορφολογούμε και τα τρώμε. Και οι δύο ερμηνείες είναι δεκτές.

Είχε ο Ιωάννης αγαπητοί μου πολύ μεγάλη ταπείνωση. Πολύ μεγάλη. Δεν οικειοποιείται τον τίτλο του Μεσσίου. Να πει: «Εγώ είμαι ο Μεσσίας». Απαπα… Αλλά δείχνει πόσο μικρός ήτανε μπροστά του. Και μας δείχνει, έλεγε στον κόσμο ότι «δεν είμαι ικανός να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του. Τόσο ανίκανος και ανάξιος είμαι». Αισθάνεται πολύ μικρός· ούτε καν πρόσωπο δεν θεωρεί τον εαυτό του όπως σας είπα προηγουμένως, αλλά απλώς μία φωνή. «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Δεν λέει κάποιος που φωνάζει στην έρημο, αλλά μία φωνή. Είχε μεγάλη αυταπάρνηση. Όλη η ζωή του ήταν δοσμένη στον Θεό και στο έργο του Μεσσίου. Δεν κρατούσε για τον εαυτό του απολύτως τίποτα. Είχε υπακοή στο θέλημα του Θεού. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι ο Θεός του λέγει. Τι έλεγε; «Εκείνος που μου είπε να βγω στην έρημο και να κηρύττω το κήρυγμα της μετανοίας, Αυτός μου είπε ότι θα δείξεις Αυτόν που εγώ θα σου υποδείξω» –εννοείται με το Πνεύμα το Άγιον- γιατί Αυτός είναι ο Μεσσίας. Είδατε; Ό,τι μου είπε ο Θεός, το έκανα. Το κάνω». Ο τρόπος που ζούσε. Σας ανέφερα. Θα σας το πω και πώς το λέει το κείμενο. «Ἦν ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου καί ζώνην δερματίνην περί τήν ὀσφύν αὐτοῦ καί ἐσθίων ἀκρίδας καί μέλι ἄγριον».Όντως θεωρείται ένας ένσαρκος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. 

Αγαπητοί. Το τι και πώς να επαινέσουμε τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και να δείξουμε τη μεγαλοσύνη του, αφού από Αυτόν τον Κύριο Ιησού Χριστό εγκωμιάστηκε και ονομάστηκε μέγας. Εκείνο που μπορούμε να δούμε είναι ότι ο άγιος Ιωάννης με το κήρυγμά του και η ζωή του έγινε υπόδειγμα ζωής και προσφοράς. Κάθε του κίνηση είναι μία αποκάλυψις πρωτοτυπίας και ζωντάνιας. Είναι υπόδειγμα για κάθε ομιλητή του θείου λόγου για όλες τις εποχές και όλες τις μορφές κοινωνικού βίου. Είναι υπόδειγμα λιτότητος στη βαρυφορτωμένη υλιστική εποχή μας. Είναι υπόδειγμα ελευθερίας. Δεν δεσμεύεται ούτε από την ύλη, ούτε από τους ανθρώπους, ούτε ακόμη και από αυτήν την παρούσα ζωή. Ελευθερότερος Ιωάννου δεν ξέρω ποιος άλλος μπορεί να υπήρξε. Είναι υπόδειγμα πίστεως και αφιερώσεως στον Θεό. Είναι υπόδειγμα βαθιάς αρετής και πνευματικότητος. Όντως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν». Οι λαμπηδόνες λοιπόν της ζωής του ας φωτίζουν και τη δική μας ζωή στη δύσκολη και σκοτεινή εποχή στην οποία ζούμε. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 7-1-2001], (Β΄έκδοσις)

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει.

Το ρεύμα του κόσμου σε παρασύρει εύκολα...

Σου μαθαίνει να ζεις για το σήμερα, να μετράς την αξία σου με επιτυχίες, likes, χρήματα και εικόνα. Σε εκπαιδεύει να δικαιολογείς τα πάντα, να συμβιβάζεις τη συνείδηση, να κάνεις «λίγο απ’ όλα» για να μη χάσεις τίποτα.

Το τίμημα όμως είναι βαρύ: η καρδιά κουράζεται, η ψυχή αδειάζει και η αλήθεια θολώνει.

Ο λόγος του Θεού μιλά ξεκάθαρα: «Μη συσχηματίζεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε» (Ρωμ. 12:2)

Να είσαι με τον Χριστό σημαίνει να βαδίζεις αντίθετα στο ρεύμα, με επίγνωση και επιλογή. Σημαίνει να αφήνεις τον λόγο Του να σε ελέγχει, να σε διορθώνει και να σε σηκώνει.

Σημαίνει να αγαπάς όταν δεν συμφέρει, να συγχωρείς όταν αυτό σε πονά, να στέκεσαι στο φως ακόμη κι όταν κοστίζει.

Ο Χριστός δεν υπόσχεται άνεση. Υπόσχεται ζωή. «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6)

Να είσαι με Εκείνον σημαίνει να επιλέγεις αλήθεια αντί για βολή, υπακοή αντί για εγωισμό, ταπεινότητα αντί για προβολή.

Σημαίνει να ζεις με αιώνια προοπτική, ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου κοιτούν μόνο το πρόσκαιρο.

Ο κόσμος λέει «κοίτα τον εαυτό σου». Ο Χριστός λέει «άφησε τον εαυτό σου για να τον βρεις».

«Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του;» (Ματθ. 16:26)

Η επιλογή γίνεται κάθε μέρα. Στις μικρές αποφάσεις. Στον τρόπο που μιλάς, που σκέφτεσαι, που στέκεσαι απέναντι στον άλλον.

Εκεί φαίνεται ποιον δρόμο διαλέγεις.

Το ρεύμα περνά.

Ο Χριστός μένει.

Και όποιος περπατά μαζί Του, μπορεί να πηγαίνει κόντρα σε όλους, αλλά ποτέ χαμένος.

«Διάλεξε τον δρόμο της ζωής — και προχώρα, ακόμη κι αν πας αντίθετα.»

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Μην πιστεύετε τέτοιες ανοησίες Δεν κληρονομούμε τις αμαρτίες και τις διαθέσεις των προγόνων

 

Υπερούσιο

Γ. Σμαραγδής: Πατριωτικό σμαράγδι ή νεοεποχίτικο παραγάδι;

 

HELLAS TIME

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Για μια καλή χρονιά

Θα σου πάει καλά όλη η χρονιά, όχι αν μεθάς την πρώτη του μηνός, αλλά αν και την πρώτη του μηνός και κάθε μέρα κάνεις αυτά που αρέσουν στον Θεό. Διότι η ημέρα γίνεται κακή ή καλή όχι από τη δική της φύση, αφού δεν διαφέρει η μια μέρα από την άλλη, αλλά από τη δική μας επιμέλεια ή ραθυμία.

Αν κάνεις την αρετή, σου έγινε καλή η μέρα. Αν κάνεις την αμαρτία, έγινε κακή και γεμάτη κόλαση. Αν εμβαθύνεις σ’ αυτά κι έχεις αυτές τις διαθέσεις, θα ‘χεις καλή όλη τη χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ελεημοσύνες. Αν όμως αμελείς την προσωπική σου αρετή κι εμπιστεύεσαι την ευφροσύνη της ψυχής σου στις αρχές των μηνών και στους αριθμούς των ημερών, θα ερημωθείς απ’ όλα τα αγαθά σου. 

Αυτό, λοιπόν, επειδή το αντιλήφθηκε ο διάβολος κι επειδή φροντίζει να καταλύσει τους κόπους μας για την αρετή και να σβήσει την προθυμία της ψυχής, μας έμαθε να βάζουμε στις μέρες την ετικέτα της ευτυχίας ή της δυστυχίας. Ένας που έπεισε τον εαυτό του ότι η ημέρα είναι κακή ή καλή, ούτε στην κακή θα φροντίσει για καλά έργα, διότι τάχα άδικα τα κάνει όλα και χωρίς σε τίποτα να ωφελήσει, εξαιτίας της κακορρίζικης ημέρας· ούτε στην καλή πάλι θα το κάνει αυτό, διότι τάχα σε τίποτα δεν τον εμποδίζει η προσωπική του ραθυμία, εξαιτίας της καλορρίζικης ημέρας, κι έτσι και από τις δύο πλευρές θα προδώσει τη σωτηρία του. Κι άλλοτε μεν διότι δήθεν ανώφελα κοπιάζει, άλλοτε διότι δήθεν περιττά, θα ζήσει μέσα στην αργία και την πονηριά. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτό πρέπει να αποφεύγουμε τις μεθοδείες του διαβόλου και να βγάλουμε από το νου μας αυτήν την ιδέα και να μη προσέχουμε τις μέρες ούτε να μισούμε τη μια και ν’ αγαπούμε την άλλη…

Ο χριστιανός δεν πρέπει να γιορτάζει μόνο μήνες ούτε πρωτομηνιές ούτε Κυριακές, αλλά σ’ όλη του τη ζωή να έχει τη γιορτή που του πρέπει. Και ποιά γιορτή του πρέπει; Ας ακούσουμε τον Παύλο που λέει· «Ώστε εορτάζωμεν μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ’ εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας» (Α’ Κο. 5, 8).

Όταν λοιπόν έχεις καθαρή τη συνείδηση, έχεις πάντα γιορτή· τρέφεσαι με καλές ελπίδες και εντρυφάς στην προσδοκία των μελλόντων αγαθών· όπως, όταν δεν έχεις παρρησία κι έχεις πέσει σε πολλά αμαρτήματα, ακόμη κι αν είναι μύριες γιορτές και πανηγύρια δεν θα ‘σαι σε καθόλου καλύτερη θέση από εκείνους που πενθούν. Διότι, τί όφελος έχω εγώ από τη λαμπρή μέρα, όταν την ψυχή μου τη σκοτίζει η συνείδηση;

Αν λοιπόν θέλεις να ‘χεις και κάποιο κέρδος από την πρωτομηνιά, κάνε το εξής. Όταν βλέπεις ότι συμπληρώθηκε ο χρόνος, ευχαρίστησε τον Κύριο, διότι σε έβαλε σ’ αυτήν την περίοδο των ετών. Δημιούργησε κατάνυξη στην καρδιά σου, ξαναλογάριασε τον χρόνο της ζωής σου, πες στον εαυτό σου· Οι μέρες τρέχουν και περνούν, τα χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος του δρόμου προχωρήσαμε. Άραγε τι καλό κάναμε; Μήπως άραγε φύγουμε από δω άδειοι κι απογυμνωμένοι από κάθε αρετή; Το δικαστήριο είναι κοντά, η ζωή μας τρέχει προς το γήρας.

Πηγή: (Ιω. Χρυσοστόμου, Λόγος εν ταις Καλάνδαις, PG 48, 955-956)

Η άλλη όψη

Tούτη τη νεα χρονιά...

"Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιός είσαι. Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα σου είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη..." 

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Ανοικτή επιστολή στον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο

1η Ιανουαρίου 2026

Η κατά σάρκα Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Μνήμη του Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας του Μεγάλου

Βασιλική Οικονόμου, Αλεξανδρούπολη

Αφιερώνεται στον Άγιό μου, τον Ουρανοφάντορα Βασίλειο τον Μέγα, και σε όλους τους υπό του ασεβούς Πατριάρχη Βαρθολομαίου εξυβρισθέντες Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ανοικτή Επιστολή

Προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Κοινοποίηση:

Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ι. Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως

«πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.» 

Β’ Τιμόθ. γ’ 13.

«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ-Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός» Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

«Ἀφ’ οὐ δὲ ἀπέρασαν δύω χρόνοι, ἔγινε βασιλεὺς Λέων ὁ Ἴσαυρος, ὁ καὶ Κόνων ὀνομαζόμενος, ἐν ἔτει ψίς’ [716], ὁ ὁποῖος μὲ τὸ νὰ ἦτον εἰκονομάχος, διὰ τοῦτο ἐδίωξε βιαίως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον μὲ ραβδία καὶ σπαθία, τὸν ἁγιώτατον καὶ μέγαν Πατριάρχην Ἅγιον Γερμανόν, ἐπειδὴ καὶ δὲν ἐπείθετο νὰ συμφωνήση εἰς τὰ ἀσεβῆ του δόγματα, καὶ νὰ ἀθετήση τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ ἐσπούδασεν ὁ θηριώνυμος νὰ κρημνίση ἀκόμη καὶ νὰ κατακαύση τὴν ἁγίαν εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὀνομαζομένην Χαλκῆν. Ὅθεν εἰς καιρὸν ὁποὺ ὁ σπαθάριος τοῦ βασιλέως ἔβαλε τὴν σκάλαν, καὶ ἀνέβη διὰ νὰ κρημνίση εἰς τὴν γῆν τὴν ἁγίαν εἰκόνα, εὐθὺς ἡ μακαρία αὕτη (σ.σ. Μοναχή) Θεοδοσία ὁμοῦ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ἐπίασαν τὴν σκάλαν, καὶ ἔρριψαν αὐτὴν κατὰ γῆς ὁμοῦ μὲ τὸν σπαθάριον, ὁ ὁποῖος πεσὼν εἰς τὴν γῆν, ἐτελεύτησεν. Ἔπειτα πηγαίνουσαι εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ἐλιθοβόλουν τὸν δυσσεβὴ καὶ εἰκονομάχον (σ.σ. Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως) Ἀναστάσιον.» Από το Συναξάρι της Αγίας Οσιομάρτυρος Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης (Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου).

«Ἰχθῦς οὐκ ἀντιλέγει νόμῳ θεοῦ, καὶ ἄνθρωποι σωτηρίων διδαγμάτων οὐκ ἀνεχόμεθα.» Μ. Βασιλείου Εξαήμερος ζ’ 4.

Κατάφερες, Διάβολε, να διασύρεις την άμωμη και αιώνια παρθένα Ορθοδοξία μες στους δυσώδεις οίκους ανοχής των αιρέσεων, και δη στο βδελυρότερο όλων, το Βατικανό. Κατάφερες να εξευτελίσεις τους Ιερούς Κανόνες της, δίνοντάς τους βορά στα δόντια λύκων βαρέων και παίγνιο στα χέρια αφρόνων και ανόμων. Κατάφερες ν’ ακουστεί από πατριαρχικό στόμα η βλασφημία ότι το μιαρό Κοράνι τού μιαρότατου Ισλάμ τού παιδεραστή Μωάμεθ είναι «ίσο με την Αγία Γραφή και ιερό, όπως αυτή». Ω, αίματα των Αγίων Νεομαρτύρων, πώς δεν ξεχύνεστε να πνίξτε το Φανάρι!!!

Κατάφερες, Σατανά, να διαπομπεύσεις την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, την τιμημένη με ιδρώτες κι αίματα Αγίων Αποστόλων, Θεοφόρων Οικουμενικών Διδασκάλων, Ιερομαρτύρων και Ομολογητών, μές στην ελεεινή και τρισάθλια Συναγωγή των Χριστοκτόνων Ιουδαίων. Κατάφερες να σύρεις το αρχιερατικό ράσο σε ειδωλολατρικές συμπροσευχές (…«ο καθείς εξ ημών στον δικό του Θεό»…) με συρφετό από παρδαλούς αλλόθρησκους κι αιρετικούς…μπρος σε μια μπάλα (!!!) που συμβόλιζε την υδρόγειο…τη λατρεμένη των Μασόνων Γαία. Κατάφερες να μολύνεις τους Αγίους Τόπους και τον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό τής πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας με τα βήματα αβάπτιστων ψευδοπαπών της αιματοβαμμένης Πόρνης Ρώμης, συνοδευμένων από αθεόφοβους Πατριάρχες – Αιρεσιάρχες, που δεν ίστανται, πλέον, εις τύπον και τόπον Χριστού, αλλ’ Αντιχρίστου.

Κατάφερες, Εωσφόρε, να εξευτελίσεις το ιερό Σύμβολο της Πίστης μας, να το διαστρεβλώσουν σε βεβηλωμένες τελετές χείλη ασεβή, που εκφωνήσαν τον «παθόντα» ως «παθοῦσα» (τυχαίο άραγε;)∙ εξευτέλισες τo Σύμβολο αυτό, που το Πανάγιο Πνεύμα θέσπισε με τους ιδρώτες και τα αίματα των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας, αυτούς που κάποιοι υβριστές τούς θεωρούν και τους ονομάζουν «θύματα του αρχεκάκου όφεως». Κατάφερες να διασύρεις την αγία Εκκλησία μας στο δυσώδη και άσεμνο χορό του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», ακόμα και να «αναγνωριστούν» σε ληστρική ψευδοσύνοδο ως Εκκλησίες οι αιρέσεις. Κατάφερες να εξευτελίσεις ακόμα και τον ορθόδοξο Μοναχισμό, το ματωμένο μα ένδοξο προπύργιο της Ορθοδοξίας, μέχρι του σημείου να εγκωμιαστεί ως «καινή πολιτεία» και «νέον ὑπερῷον τῆς Πεντηκοστῆς» μια αντικανονική, ανδρογυναικεία Μονή, που έμβλημά της είχε και έχει την επτάφωτη λυχνία των Χριστοκτόνων Ιουδαίων ενωμένη με το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού – κι είναι το έμβλημα αυτό σύμβολο μέγα του παγκοσμίου κινήματος υπέρ της ένωσης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού. Αυτά και άλλα πολλά αίσχη κατόρθωσες, Εωσφόρε, δια του πιστότατου δούλου σου και μέγιστου επιχάρματός σου, του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου.

Σου έστησαν, Πατριάρχη, μαύρο κατάμαυρο ανδριάντα εκεί στη μακρινή αιρετίζουσα Μελβούρνη. Κάθισες και φωτογραφήθηκες δίπλα του περιχαρής, καμαρωτός. Έτσι μέλας και σκοτεινός, ζοφερός και ερεβώδης θα φαίνεσαι κι εσύ μπρος στα αδέκαστα μάτια του δικαιοκρίτη Χριστού μας. Δεκαετίες τώρα ταλανίζεις την Κιβωτό της αγίας Εκκλησίας μας, ρίχνοντάς την τεχνηέντως σε φουρτούνες και υφάλους. Πυορροούσα γάγγραινα η πατριαρχία σου, λοιμός, λιμός και μάστιγα, αίσχος, ντροπή και όνειδος για τους Ορθόδοξους, δαιμόνων πανήγυρη οικτρή.

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν έλθει ο Κριτής Χριστός, Φαρισαίε υποκριτή, που κόπτεσαι, δήθεν, για το «περιβάλλον», ενώ τα βλάσφημα και βέβηλα εγκλήματά σου προκαλούν θεομηνίες! Δεν το λέω εγώ, το λέει πολλαχού η Παλαιά αλλά και η Καινή Διαθήκη, που εσύ διαστρέφεις. Αρκεί να διαβάσει κανείς το εικοστό όγδοο κεφάλαιο του Δευτερονομίου ή την Αποκάλυψη του Ιωάννη, για να δει πόση οργή Θεού προκαλεί η αποστασία από τον Κύριο.

Ουαί κι αλίμονό σου, «σκληροτράχηλε καὶ ἀπερίτμητε τῇ καρδίᾳ» που «ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτεις»! Τ’ αρχιερατικά σου χέρια, αυτά που σφάζουν τον Χριστό σε κάθε Θεία Λειτουργία, τα έβαψες εν ψυχρώ με το αίμα της διωγμένης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο). Και ιδού τώρα, αυτή η αδελφή μας Εκκλησία διώκεται απηνώς και κηρύσσεται παράνομη στην ίδια την επίγεια πατρίδα της, αφού οι άνομοι κι αντίχριστοι (φιλο)Εβραίοι φίλοι σου κηρύξαν νόμιμη τη (φιλο)ναζιστική και (φιλο)σατανιστική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας», την ψευδοεκκλησία των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων», κατά το χαρακτηρισμό των τεσσάρων Ελλήνων Μητροπολιτών που αιτήθηκαν σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου γι’ αυτό το θέμα∙ αλλά εσύ, ο «Πάπας της Ανατολής» τούς παρέβλεψες αλαζονικώς!

Ουαί κι αλίμονό σου, βέβηλε, που τόλμησες ν΄αφήσεις το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο όχι μόνο να εισέλθει στον πάνσεπτο πατριαρχικό Ναό, αλλά και να σταθεί πάνω στον Οικουμενικό Θρόνο, τον τιμημένο από ένα Θεολόγο και ένα Χρυσόστομο!

Ουαί, προδότη του Χριστού, που τολμάς να δίνεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, το Άγιο Ποτήριο, σε στόματα αβάπτιστων αιρετικών, σχισματικών και του λοιπού χορού των κακοδόξων, οι οποίοι δεν είναι καν μέλη της Εκκλησίας μας! Δεν το λέω εγώ ότι όλοι αυτοί είναι εκτός Εκκλησίας∙ το λέει ο ΞΗ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων: «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, δευτέραν χειροτονίαν δέξηται παρά τινος, καθαιρείσθω καὶ αὐτός, καὶ ὁ χειροτονήσας· εἰ μή γε ἄρα συσταίη, ὅτι παρὰ αἱρετικῶν ἔχει τὴν χειροτονίαν. Τοὺς γὰρ παρὰ τῶν τοιούτων βαπτισθέντας ἢ χειροτονηθέντας, οὔτε πιστούς, οὔτε κληρικοὺς εἶναι δυνατόν».

Το λέει επίσης και ο Κανόνας της εν Καρχηδόνι Συνόδου (επί Αγίου Κυπριανού): «…ἰσχυρῶς καὶ ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνὸς ὄντος βαπτίσματος καὶ ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος…Πῶς δὲ δύναται καθαρίσαι καὶ ἁγιάσαι ὕδωρ ὁ ἀκάθαρτος ὤν αὐτὸς καὶ παρ΄ ὦ Πνεῦμα Ἅγιον οὔκ ἔστι; …Πῶς βαπτίζων δύναται, ἄλλῳ δοῦναι ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁ μὴ δυνηθεὶς τὰ ἴδια ἁμαρτήματα ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἀποθέσθαι;…αγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε Ἐκκλησίαν…ἡμεῖς οἱ σὺν Κυρίῳ ὄντες καὶ ἑνότητα Κυρίου κρατοῦντες καὶ κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτοῦ χορηγούμενοι, τὴν ἱερατείαν αὐτοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ λειτουργοῦντες, ὅσα οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, τουτέστι πολέμιοι καὶ ἀντίχριστοι, ποιοῦσιν ἀποδοκιμάσαι καὶ ἀποποιῆσαι καὶ ἀπορρῖψαι καὶ ὡς βέβηλα ἔχειν ὀφείλομεν».

Και στους καιρούς μας το καταγγέλλει, μεταξύ άλλων, και ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά τους είναι η παναίρεσις» και «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν»(Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224).

Ή τάχα αγνοείς ότι «Καταδικασμένος πολλάκις είναι και ο Παπισμός από τις Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895 καθώς και από πολλούς Αγίους όπως ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας, ο ιερός Θεοφύλακτος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Συμεών ο Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος», όπως γράφει σε μελέτη του ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος;

Ξεχνάς τι έγινε στην πρώτη Άλωση της Βασιλεύουσας το 1204, τότε που οι λυσσώδεις αιμοβόροι εγκληματίες Σταυροφόροι, με τις ευλογίες του ψευδοπάπα Ιννοκεντίου του Γ’, ρήμαξαν, λεηλάτησαν, έκλεψαν, σύλησαν, βεβήλωσαν, βίασαν, σφαγίασαν χειρότερα κι απ’ τους κατοπινούς κατακτητές Τούρκους; Ξεχνάς τις θηριωδίες της παπικής-ναζιστικής οργάνωσης Ούστασε στην ορθόδοξη Σερβία κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα λοιπά αίσχη της Ουνίας και εν γένει του Παπισμού; Μόνο οι αφελείς και οι δόλιοι υποκριτές πιστεύουν και δέχονται τη δήθεν μετάνοια και συγγνώμη των σύγχρονων ψευδοπαπών για τα αίσχη των προκατόχων τους. Και μάλλον χρησίμευσε η εκ μέρους σου «αποδοχή της συγγνώμης» του ψευδοπάπα Ιωάννη Παύλου B’ για το 1204 ως ένα ακόμα σκαλοπάτι στον κατήφορο της ένωσης με τους Παπικούς, αφού εσύ ο ίδιος δήλωσες ότι «Το πνεύμα της συμφιλίωσης της Ανάστασης…μας υποκινεί προς τη συμφιλίωση των Εκκλησιών μας.»

Ουαί, όφι ύπουλε και δόλιε, που θέλεις να ενώσεις το Πασχάλιο των Ορθοδόξων με αυτό των Παπικών! Τι δουλειά έχεις με την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εσύ, ο δούλος και εργάτης του Άδη; Θαρρείς δε βλέπουμε πως δεν κόπτεσαι πραγματικά για το Πασχάλιο, αλλά για τη διάβρωση της ορθόδοξης Πίστης και για την ένωση ακόμα και του Ποτηρίου με τους Παπικούς, ή, μάλλον, την επισημοποίησή της; Ή μήπως νομίζεις ότι πιστέψαμε πως αποτάσσονται οι Παπικοί το Φιλιόκβε, δήθεν επειδή εκφωνήθηκε το Σύμβολο χωρίς αυτό;

Ουαί, καθαιρετέε και αφοριστέε!

Ναι! Διότι σε αφορίζει ο Ι’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὖτος ἀφοριζέσθω».

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΜΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοὺς ἐνεργῆσαι τί, καθαιρείσθω».

Σε καθαιρεί ο ΜΣΤ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τὶς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΞΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.» Μήπως θα μας πεις ότι «θύματα του αρχεκάκου όφεως» ήταν και οι Άγιοι Απόστολοι, οι Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας;

Σε αναθεματίζει το Συνοδικό της Ορθοδοξίας πολλαχού, όπως όταν ορίζει ότι: «Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ, καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ, καὶ τῆς ἀχράντως αὐτὸν τεκούσης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ τῶν λοιπῶν ̔Αγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις, ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς, ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν, ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, ἀνάθεμα». Δε συναίνεσες και εσύ, όπως και η προδοτική, παναιρετίζουσα, οικουμενιστική ΔΙΣ και οι περισσότεροι κατά τόπους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο κλείσιμο των ιερών Ναών μας επί ψευδοπανδημίας κορωνοϊού, αντί να προτρέψεις τον πιστό λαό και τους κυβερνώντες να προστρέξουν στην πανσθενουργό ιαματική και προστατευτική Χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού μας; Δεν ύβρισες και δεν ατίμασες και εσύ τις ιερές Εικόνες, επιβάλλοντας και εφαρμόζοντας τη μασκοφορία εντός των ιερών Ναών κατά την δήθεν «υγειονομική κρίση»; Δε σε είδαμε να ασπάζεσαι Εικόνα μασκοφορώντας, σαν να ήταν εστία μόλυνσης; Για την τιμή των ιερών Εικόνων χυνόταν αίμα ορθόδοξων Μαρτύρων και Ομολογητών για περισσότερο από εκατό χρόνια, Αιρεσιάρχη. Ή λησμόνησες τάχα ότι ο ιερός Ναός καθαγιάζεται από το Ίδιο το Πανάγιο Πνεύμα, το Οποίο καθιστά αυτόν, με ειδική Ευχή που εκφωνεί Αρχιερέας από το Μέγα Ευχολόγιο, «…λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθὼν, καταφυγὴν ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον…»;

Σε ονομάζει ψευδεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (επί Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως): «…Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.»

Πώς να μη θες, λοιπόν, Μέγα εωσφορικέ Διδάσκαλε του Οικουμενισμού εσύ, να καταργήσεις τους Ιερούς Κανόνες, αφού είναι εμπόδιο στον γκρεμό όπου προσπαθείς, ως άφρων, να ρίξεις την αγία Ορθοδοξία μας; Γι’ αυτό και πολύ νωρίς, ήδη ως Αρχιμανδρίτης, ανέλαβες (αυτοβούλως; Κύριος οίδε…) αυτό το ανόσιο έργο, όπως δείχνει η διδακτορική διατριβή σου με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ».

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν θα σε κρίνει ο Μέγας Αρχιερέας Ιησούς Χριστός, γέροντα Μασόνε, ιερόσυλε κι αμετανόητε, που ούτε καν η εγγύτητα του τάφου σε φοβίζει! Και «σκασίλα μου» αν φοράς ποδιά ή όχι (ή πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου…), αφού την αισχρή δουλειά της Μασονίας την κάνεις και μάλιστα με το παραπάνω! «Σκασίλα μου» κι αν θα με σύρεις στα εξωνημένα δικαστήρια, δήθεν για «συκοφαντική δυσφήμηση», συ που δυσφημείς την αγία Ορθοδοξία, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, ακόμα και τον Ίδιο τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας ανά την οικουμένη! Εμένα μόνο ένα Δικαστήριο μ’ ενδιαφέρει, αυτό του δικαιοκρίτη Κυρίου μου Ιησού Χριστού, όχι τα μασονοκρατούμενα ψευτοδικαστήρια των ανθρώπων, που αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι (και δη αδρά αμειβόμενοι!) οι γενοκτόνοι, όπως το «προσφιλές» σου πρόσωπο, ο δικαίως και ιεροκανονικώς αφορισμένος λαοφονιάς Μασόνος τύραννος Κυριάκος Μητσοτάκης. Εσύ, όμως, που βλασφημάς επι δεκαετίες το Πανάγιο Πνεύμα με τις κακοδοξίες και την αμετανοησία σου και παρασέρνεις μυριάδες ψυχών στην απώλεια, τι λόγο θα δώσεις, του Ισκαριώτη Ιούδα απόγονε; Οι ταλαίπωροι Παπικοί, Λουθηρανοί, Μονοφυσίτες, Εβραίοι, Μωαμεθανοί, Ινδιάνοι, Σαμάνοι, Βουδιστές και λοιποί παρδαλοί αβάπτιστοι φίλοι σου, τους οποίους αγαπάς και με τους οποίους θέλει ο πατέρας σου ο Διάβολος να μας ενώσει, αν μετανοούσαν και λάμβαναν το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα και ακολουθούσαν πιστά και ταπεινά το Ευαγγέλιο θα σωζόντουσαν, ενώ εσύ, ο βαπτισμένος και χρισμένος και μάλιστα τιμημένος με τη μόνη αληθινή, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, που ως αλαζόνας την προδίδεις και την εξευτελίζεις αμετανόητος, πού θα καταλήξεις, σκέφτεσαι ποτέ, αξιοθρήνητε; Ιδού, στο λέει η Αποκάλυψη: «καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἷς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην ἐν θείῳ. καὶ οἱ λοιποὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τῇ ἐξελθούσῃ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν» (Αποκ. ιθ’ 20-21). Εκεί σε οδηγεί η σκότωση του παναιρετικού νου και της πωρωμένης καρδιάς σου. Αλλά, όπως λέει ξανά η Αποκάλυψη, «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» (γ’ 1). Μετανοούνε οι νεκροί;

Όσο για το Βατικανό του «αγιοτάτου» φίλου σου, του πλάνου ψευδοπάπα, θα έχει κι αυτό την ίδια κατάληξη με την πατρίδα του τη «Βαβυλώνα», τη «μητέρα τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς», την «μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων ᾿Ιησοῦ» (Αποκ. ιζ’ 5, 6), την Πόρνη Ρώμη: «…ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου· ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν…ὅτι ἐκολλήθησαν αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς…καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.» (Αποκ. ιη’ 2-3, 5, 24).Πράγματι αιματοβαμμένη η Ρώμη! Ιδού, λοιπόν, ένα κοινό που έχουν η αγαπημένη σου Ρώμη και το αγαπημένο σου Ισλάμ: αιματοκυλήσαν τον πλανήτη και δη την Ορθοδοξία.

Εύχομαι, ελπίζω και προσεύχομαι όλοι εμείς, το χριστεπώνυμο πλήρωμα, οι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, να έλθουμε σε μετάνοια από την αποστασία και την εκκοσμίκευσή μας, ώστε να μην αναγκάζουμε το φιλάνθρωπο Αρχηγό της Πίστης μας Κύριο Ιησού Χριστό να μας παιδαγωγεί με εκκλησιαστικούς ηγέτες-προδότες σαν εσένα ή σαν τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, τον Άνθιμο Αλεξανδρουπόλεως και τους λοιπούς ανάξιους Αρχιερείς που μαστίζουν την αγία Ορθοδοξία. Είσαι ο χειρότερος, ο αιρετικότερος, ο σατανικότερος Πατριάρχης που έχει γνωρίσει η Εκκλησία μας από γεννήσεώς της. Μπροστά σου ο Μακεδόνιος, ο Νεστόριος, ο Βέκκος, ο Καλέκας και οι λοιποί καταδικασμένοι από την Εκκλησία Πατριάρχες ωχριούν. Γι’ αυτό και τούτη η ανοικτή επιστολή είναι στην πραγματικότητα γράμμα προς έναν αξιοθρήνητο άνθρωπο. Πέρα από την ιερή αγανάκτησή μου για την εκ μέρους σου προδοσία και τον εξευτελισμό της αγίας Πίστης μου, η ψυχή μου κλαίει για όσα σε περιμένουν εκεί όπου πορεύεσαι, με τόσο ανείπωτο κακό που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί ο Σατανάς στην Εκκλησία και σε ολάκερη την ανθρωπότητα μέσω του «ταπεινού προσώπου σου» που «χαίρεται και καμαρώνει» ως πιστό και άοκνο όργανό του.

Ο Χριστός σού δίνει ακόμα χρόνο επί γης, Αιρεσιάρχη. Και το Συνοδικό της Ορθοδοξίας σε προειδοποιεί: «῞Ολοις τοῖς αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα».

Τη μετάνοιά σου δεν ξέρω αν μπορώ, πλέον, να την περιμένω, εδώ που έφτασε η πωρωμένη καρδιά και συνείδησή σου, ένα βήμα πριν το μνήμα. Αν, όμως, παραμείνεις αμετανόητος, προσδοκώ ολοψύχως τη δικαιότατη ενώπιον Θεού και ανθρώπων καθαίρεσή σου, όπως και όλων των ομοίων σου, έστω και μετά θάνατον. Αμήν.

«Νεῦσον πρὸς ὕμνους οἰκετῶν Εὐεργέτα, Ἐχθροῦ ταπεινῶν τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν…»

Βασιλική Οικονόμου Προς δόξαν του Παναγίου Τριαδικού Θεού «ὃν σὺ διώκεις».

Παράρτημα δημοσίευσης της ανοικτής επιστολής προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (ενδεικτικό αρχείο).

Το απόσπασμα από το βιβλίο του Yves Marsaudon το βρήκαμε εδώ: Ὁ ἀ-δογματισμός : «Μασονία χωρίς ποδιές» (Jacques Mitterrand).

1970

«…δὲν δύναται νὰ ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους. Δὲν δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχη διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχὴν καθ’ ἥν στιγμὴν αὕτη διὰ τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διὰ τὴν τελικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ ἐλπίδι…Ἡ Ἐκκλησία δὲν δύναται καὶ δὲν πρέπει νὰ ζῆ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου».

Από τη διδακτορική διατριβή τού (τότε Αρχιμανδρίτη (1970)) Βαρθολομαίου (Αρχοντώνη) με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (σελ. 73), η οποία δεν έγινε δεκτή από την τότε ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και υποβλήθηκε σε παπικό Πανεπιστήμιο.

Σχέδιον καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Ἡ «ἄγνωστος» μελέτη τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως

1995

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την «Αγία Έδρα» και τον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο Β’. (Orthodox Observer, T. 60, No 1106, Ιούνιος 1995 & Ορθόδοξος Παρατηρητής Τ.60, Νο 1106, Ιούνιος 1995.)

1998

2002

Ο Οικ. Πατριάρχης σε Θεία Λειτουργία στη Ραβέννα, παρισταμένων αιρετικών.

2004

Εκ νέου επίσκεψη του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο στη Ρώμη.

2006

Επίσκεψη του «Πάπα» Βενέδικτου ΙΣΤ’ στο Φανάρι.

2007

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ηγείται της «σιωπηλής προσευχής για τον πλανήτη» στην Αρκτική»μαζί με Σιίτες, Σουνίτες, Βουδιστές, Ινδουϊστές, Σιντοϊστές, Εβραίους, Παπικούς, Προτεστάντες.

2009

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντά Εβραίους Ηγέτες στη Συναγωγή Park East και λαμβάνει ως βραβείο μια επτάφωτη λυχνία (μενορά) από το Ραβίνο Arthur Schneier, πρόεδρο του Ιδρύματος «Appeal of Conscience».

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος δωρίζει το «Ιερό Κοράνι» στον Τουρκοαμερικανό πρόεδρο της Coca Cola Muhtar Kent και τη σύζυγό του Daphne.

2011

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε διαθρησκειακή συνάντηση στην Ασίζη.

Ασίζη 2011 (βίντεο).

2014

Κοινή επίσκεψη Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίου και «πάπα» Φραγκίσκου στους Αγίους Τόπους.

2016

«Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» Κολυμπαρίου

2019

Φωτογραφία:ABIKETOS

Ο σχισματικός ψευδομητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος στο Φανάρι.

Ο Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίος δίνει τη Θεία Κοινωνία στον Ουνίτη Ποροσένκο, πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας.

2020

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία επί κορωνοϊού.

2021

Αγάπες του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρώην γελωτοποιό και νυν λαοφονιά δικτάτορα της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι.

2022

Συλλείτουργο του Οικ. Πατριάρχη Βαθολομαίου με τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος και το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο.

2023

Ο Οικ. Πατριάρχης σε χειραψία με το Β. Ζελένσκι στο Φανάρι.

2024

Ο Οικ. Πατριάρχης χαίρεται πλάι στο μελανό ανδριάντα του.

Επίσκεψη του Ουνίτη ψευδοαρχιεπισκόπου της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Ψευδοεκκλησίας Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

2025

Στιγμιότυπο από το «Ιφτάρ» «που παρέθεσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τιμήν του Προέδρου της Σομαλίας Hasan Sheikh Mahmud και των θρησκευτικών ηγετών των μειονοτήτων της Τουρκίας, μεταξύ των οποίων και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος».

Άλλος ένας ψευδοπάπας στο Φανάρι: ο Λέων 14ος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη «12η Ακαδημαϊκή Διαβούλευση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης, η οποία συγκλήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Διεθνή Εβραϊκή Επιτροπή για Διαθρησκειακές Διαβουλεύσεις».

Πηγή Σίτος Θεού