.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Στη Θεσσαλονίκη Ορθόδοξοι πιστοί ματαιώνουν μουσική «συναυλία» μέσα σε ορθόδοξο ναό!
«άρατε ταύτα εντεύθεν μη ποιείτε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου»
Βίντεο από την διαμαρτυρία
έξω από τον Ιερό Ναό Αγίας του Θεού Σοφίας στη Θεσσαλονίκη,
όπου όπως θα δείτε παραστάθηκε και ο τοπικός Μητροπολίτης Φιλόθεος :
Σε μια κοινωνία που βαδίζει προς το «σκοτάδι» (Κατσαδιώτης, «μυστικιστές» μεσαιωνικές συναυλίες στον ιερό ναό των 12 Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη), οι αυθόρμητες αντιδράσεις ορθοδόξων πιστών γίνονται όλο και μαζικότερες.
Βλέπετε κάθε δράση (οι προκλήσεις τους είναι πάμπολλες)
είναι αναμενόμενο να προκαλεί αντίδραση.
Τραγούδια και οι μουσικές συναυλίες μέσα στους ορθοδόξους ναούς (εδώ).
Aποϊεροποίηση των ναών, εμφάνιση γυναικών ως ψάλτριες μέσα στους ναούς (ακόμη και με "ράσα"!), κορίτσια ντυμένα ως παπαδάκια (εδώ), γυναίκες «διακόνισσες» (εδώ)!,
«αναγνώστριες» μέσα στην εκκλησία (εδώ),
απομάκρυνση του εσταυρωμένου από την Αγία Τράπεζα (εδώ) (εμποδίζει την τέλεση της Θείας Λειτουργίας με τον ιερέα στραμμένο προς τη Δύση όπως στους παπικούς) και τόσα άλλα ...
Κουραστήκαμε! Φτάνει.
Η ανοχή έχει και όρια.
Αν δεν σας αρέσει η Ορθόδοξη παράδοση και σας ενοχλούν οι Ιεροί Κανόνες, βγάλτε τα ράσα και πάτε να γίνετε καρδινάλιοι.
Επιτέλους!
Ο Ορθόδοξος πιστός λαός, κουρασμένος και εκνευρισμένος για όσα συμβαίνουν, έσπασε τη σιωπή του!
Αντιδρά πλέον ΜΑΖΙΚΑ όλο το εκκλησίασμα (ιερός ναός Δώδεκα Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη), που άρχισε να ψάλλει Ορθόδοξους ύμνους μέσα στην εκκλησία.
Δημοσιογραφικά site που προσπάθησαν να παρουσιάσουν την χθεσινή αντίδραση (δείτε την εδώ)
ως δήθεν μικρή ομάδα «20 ατόμων» (20 άτομα ήταν οι «διοργανωτές» ενώ εκατοντάδες οι πιστοί), είδαν στα σχόλια (στο facebook) να αποκαλύπτεται η αλήθεια.
Διαβάσαμε μάλιστα εδώ, ότι στον ναό του Αγ. Δημητρίου έφτασαν να είχαν μέχρι «καφέδες και αναψυκτικά»!
Το επόμενο βήμα θα ναι να πίνουν αλκοόλ τρώγοντας ξηρούς καρπούς απολαμβάνοντας τις «συναυλίες τους (όπως κατάντησαν τα μοναστήρια και οι «ναοί» στη Γαλλία και γενικά στη δυτική Ευρώπη).
Όπως αποκάλυψε ο αγωνιστής βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος στην χθεσινή ζωντανή εκπομπή (εδώ στο 26ο με 28ο λεπτό) ιερέας που πήγε να προσευχηθεί στον Άγιο Δημήτριο, έπεσε πάνω σε ορχήστρα με μουσικά όργανα που έκαναν πρόβα στο ναό!
Έφτασαν να διαβάζουν κείμενα του βλασφήμου Καζαντζάκη μέσα στις εκκλησιές μας, στα πλαίσια μάλιστα της «Λατρευτικής Εβδομάδας», παρουσία του δεσπότη.
ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. ΕΩΣ ΕΔΩ!
Αρκετά ανεχθήκαμε.
Αρκετά.
Φτάσατε να βεβηλώνετε μέχρι και τις εκκλησίες μας.
οι δεσποτάδες συνεχίζουν απτόητοι να προκαλούν.
Για τις προκλήσεις όμως της κυβέρνησης, των σοδομονόμων, του ΣΤΕ (εδώ), «μούγγα».
Όταν τολμήσει να αντιδράσει κανένας απλός παπάς ή μοναχός, εκεί λαλίστατοι!
Σπεύδουν δημόσια να τον καταδικάσουν.
«Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί», είπε ο Κύριος.
Έχετε τεράστια δεσποτικά μέγαρα και δημοτικές αίθουσες επίσης.
Απολαύστε τις συναυλίες σας εκεί.
«άρατε ταύτα εντεύθεν μη ποιείτε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου» ((Ιω. 2, 13-16).
ΥΓ.
Καμία συναυλία μέσα στην εκκλησία! «λατρευτική εβδομάδα» Ι.Ν.Αγίας Σοφίας 30 Μαρτίου Θεσσαλονίκη:
Δείτε βίντεο από την διαμαρτυρία στον Ι.Ν Αγίων 12 Αποστόλων, στο facebook εδώ
Διαβάστε σχετικά:
«Φτάνει πια! Ως εδώ! Στώμεν Καλώς.
(Με αφορμή την «λατρευτική εβδομάδα» στην Θεσσαλονίκη)».
«Είναι οι Ιεροί Ναοί ιδιοκτησία του Δήμου;
«Λατρευτική εβδομάδα» στον Άγιο Δημήτριο με ασφαλίτες, καφέδες και πορτοκαλάδες !»
«Ποιός είναι ο (τιμώμενος ...) συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης ;
Ιδού η διαχρονική άποψη της του Χριστού Εκκλησίας»
«Λατρευτική εβδομάδα» ή Σατανική εβδομάδα;
Επιστολή Διαμαρτυρίας προς τον Μητροπολίτη κ.κ.Φιλόθεο της Ι. Μ. Θεσσαλονίκης.
Ελληνορθόδοξη Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»
Γιατί όλοι οι Χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;
- Γιατί όλοι οι Χριστιανοί δεν έχουν την ίδια Χάρη από το Άγιο Πνεύμα;
Στην Εκκλησία που πας να ανάψεις κερί, αν δώσεις 10 δραχμές παίρνεις μικρό, αν δώσεις 20, μεγαλύτερο. Και αν δώσεις 100 παίρνεις λαμπάδα...
Έτσι γίνεται και με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Όσο πιο πολλά δίνεις, τόσο πιο πολλά παίρνεις...
Άγιος παπα-Τύχων ο Αγιορείτης
1.000.000 στην κηδεία του Πατριάρχη της Γεωργίας! Τους δικούς μας δεν θέλει να τους δει ο κόσμος ούτε ζωντανούς, όχι νεκρούς!
1.000.000 στην κηδεία του Πατριάρχη της Γεωργίας! Τους δικούς μας δεν θέλει να τους δει o κόσμος ούτε ζωντανούς, όχι νεκρούς!
Kαι με το δίκιο του… εδώ έχουν έρθει τα πάνω κάτω σε όλα τα επίπεδα κι αυτοί ΑΠΟΝΤΕΣ...
ούτε ζωντανούς ούτε ζωγραφιστούς…
dimpenews.com
ὙΠΕΡΜΕΓΕΘΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ…. ΣΤΗΝ ἘΡΗΜΙΚΗ – ἈΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΨΑΛΑ ἉΓΙΟΥ ὌΡΟΥΣ
Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 2//15.3.2026.
Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως
ὙΠΕΡΜΕΓΈΘΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΈΣ….
στήν ἐρημικὴ- ἀσκητική Καψάλα Ἁγίου Ὄρους.
Ὅταν προσκυνοῦν οἱ Παντοκρατορινοί τούς σχισματο-αἱρετικοὺς Οὐκρανούς… (βλέπε ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὅρος τοῦ αὐτοχειροτονημένου καὶ ἀφορισμένου Ἐπιφανίου Ντουμένκο στις 10-13 Ὀκτωβρίου 2025 ν.ἡμ.)
Τότε τὸ χρῆμα ρέει ἄφθονο γιὰ ὑπερμεγέθεις κατασκευὲς ξενοδοχειακῶν ἐγκαταστάσεων… ἐάν συγκριθοῦν μὲ τὰ ἀσκητικὰ ἀπέριττα παραδοσιακά κελλάκια γύρω ἀπὸ τὴν ἐρημική – ἀσκητικὴ Καψάλα…
Παντοκρατορινοί συνέλθετε…!!! Καταστρέφετε συνείδητά τὸ Ἅγιον Ὄρος… Οὐαὶ καὶ ἀλίμονο σας …
«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί ( σ.σ. Παντοκρατορινοί), ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Ματθ. κεφ.ΚΓ΄, στιχ.14).
Καὶ ἡ Ἱερὰ Κοινότητα ἀδιαφορεῖ ἐκκωφαντικὰ μὲ τὴν σιωπή της… στὴν ἐκκοσμίκευση τοῦ Ἁγίου Ὄρους, στὸν δούρειο ἵππο τοῦ παραδοσιακοῦ Ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ …
«…Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα· πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ ( σ.σ. Μονή Παντοκράτορος ) δι᾿ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται…» (Ματθ.κεφ.ΙΗ΄, στιχ.7).
Ἁγιορείτικη Κελλιώτικη Φωνή
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ: «ΠΕΙΘΗΝΙΑ ὌΡΓΑΝΑ ΤΟΥ͂ ΣΑΤΑΝΑ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.
… Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.
… Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).
… Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.
Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.
… Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στούς «Ἀποδεικτικούς Λόγους, Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» μᾶς διδάσκει ὅτι καί πάλι ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ Διάβολος, σηκώνει τό κεφάλι του ἐναντίον μας καί προσβάλλει τίς ἀλήθειες τῆς Πίστεως.
Αὐτός παρεκίνησε τούς παλαιούς αἱρετικούς, τούς Ἀρείους, τούς Ἀπολιναρίους, τούς Εὐνομίους, τούς Μακεδονίους καί πολλούς ἄλλους νά χύσουν τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, τυλιγμένο μέ λόγια εὐσεβείας, καί νά τήν παρουσιάσουν σάν ἕνα νέο θαλερό φυτό γεμᾶτο ἀπό ὡραίους καρπούς.
Αὐτός λοιπόν ὁ πονηρός καί καταραμἐνος ὄφις, «τό πρῶτον καί μέσον καί τελευταῖον κακόν», ὁ ἀκούραστος ἐπιτηρητής τῆς ἀπάτης καί εὐμήχανος σοφιστής, δέν ξέχασε καθόλου τήν χαρακτηριστική του κακοτεχνία, ἀλλά μέ τούς Λατίνους, πού εἶναι πειθήνια ὄργανά του, «διά τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί τοῦ Θεοῦ καινούργιες διδασκαλίες, πού φαίνεται νά ἔχουν μικρή διαφορά, εἶναι ὅμως ἀφορμές γιά μεγάλα κακά καί προκαλοῦν στήν Ὀρθοδοξία πολλά καί δεινά ἔκφυλα καί ἄτοπα, τά ὁποῖα δείχνουν ὅτι στά δογματικά θέματα περί τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μικρό τό παραμικρό· «οὐ μικρόν ἐν τοῖς περί Θεοῦ τό παραμικρόν».
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ – ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός
«Λαός δυσσεβής καί παράνομος»...
Νεκτάριος Δαπέργολας
Αἷμα πάνω στό αἷμα. Ὕβρις πάνω στήν ὕβρι. Ἀποτροπιασμός πάνω στόν ἀποτροπιασμό. Τραγικά ἀνίδεοι καί ἀνυποψίαστοι συνεχίζουμε πάντα νά κουτρουβαλᾶμε στόν κατήφορο. Τήν ὥρα ποῦ τά μαῦρα σύννεφα πυκνώνουν στόν πνευματικό οὐρανό τῆς πατρίδας μας, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά θρηνοῦμε νυχθημερόν γιά τά τρομακτικά χάλια μας, ἐμεῖς δυστυχῶς πράττουμε τό ἀκριβῶς ἀντίθετο. Μέ ἀδιανόητα αὐτοκαταστροφική καί ἀπονενοημένη λύσσα.
Τά πρόσφατα γεγονότα τῆς Θεσσαλονίκης ἔδειξαν γιά μία ἀκόμη φορά ὅτι βρισκόμαστε στά βάθη μίας δαιμονικῆς ζούγκλας. Στό ἔσχατο σημεῖο μιᾶς μακρόχρονης κατηφορικῆς πορείας ἐκφυλισμοῦ. Παραδομένοι ἐδῶ καὶ δεκαετίες στὸν βοῦρκο τῆς σαρκικῆς ἀποκτήνωσης, τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Θεό, τῆς ἀλαζονικῆς ἀπόρριψης τοῦ θελήματός Του, τῆς νοθευμένης πίστης, τῆς ἐμμονικῆς ἀμετανοησίας. Συνειδητοὶ πλέον ἔνοικοι τοῦ βόρβορου, προδότες τῶν προγόνων μας, ἀνάξιοι τῆς ἁγιοτόκου πατρίδας, κουφοὶ καὶ τυφλοὶ χάσκακες μπροστὰ στούς βαρεῖς πνευματικούς νόμους πού ἐνεργοποιεῖ ἡ θλιβερή μας ὕπαρξη. Καί συνεχίζουμε νυχθημερόν, ἀνάλγητοι καί προπετεῖς, μέ φρίκη πάνω στήν φρίκη, ὄνειδος πάνω στό ὄνειδος. «Καὶ ἐμίγησαν ἐν τοῖς ἔθνεσι καὶ ἔμαθον τὰ ἔργα αὐτῶν· καὶ ἐδούλευσαν τοῖς γλυπτοῖς αὐτῶν καὶ ἐγενήθη αὐτοῖς εἰς σκάνδαλον· καὶ ἔθυσαν τοὺς υἱοὺς αὐτῶν καὶ τὰς θυγατέρας αὐτῶν τοῖς δαιμονίοις καὶ ἐξέχεαν αἷμα ἀθῷον, αἷμα υἱῶν αὐτῶν καὶ θυγατέρων. Καὶ ἐφονοκτονήθη ἡ γῆ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ ἐμιάνθη ἐν τοῖς ἔργοις αὐτῶν καὶ ἐπόρνευσαν ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν» (Ψάλμ. 105). Ποιό τμῆμα ἀπό τόν παραπάνω ψαλμικό στίχο δέν ταιριάζει ἄραγε στήν δική μας σημερινή κατάντια;
Καί κανείς δέν ἔχει δικαίωμα νά ἐκπλήσσεται βέβαια, βλέποντας τί γίνεται σήμερα μέσα στά φερόμενα ὡς ἑλληνικά σχολεῖα ἤ τήν ἀπερίγραπτη πνευματική κατάντια τῆς ἑλληνικῆς οἰκογένειας, πού κατά κύριο λόγο ἐκκολάπτει πλέον τυφλή σαρκολατρεία, εὐδαιμονιστική φρίκη, ἀρρωστημένο δικαιωματισμό, βλασφημία καί χυδαιότητα, χλεύη καί ἐμπάθεια ἀπέναντι σέ κάθε ἠθική ἀξία. Οὔτε ἔχει κανείς τό δικαίωμα νά μένει ἄναυδος, λές καί ξύπνησε χτές, γιά τό ἀνατριχιαστικό μῖσος πού κλιμακώνεται στούς δρόμους, γιά τήν τυφλή βία, τήν διεστραμμένη ἐγκληματικότητα, τήν πλήρη ἀπαξίωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
Γιατί πολύ ἁπλᾶ τό δαιμονικό σαράκι κατατρώει ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες τό κορμί τῆς πάλαι ποτέ φωτεινῆς πατρίδας. Καί εἰδικά αὐτό τό ἀπόλυτο πνευματικό ξεχαρβάλωμα τῶν τελευταίων 50 χρόνων, μέ τήν ἐπέλαση τοῦ ψευτοπροδευτισμοῦ καί τῆς «ἐκσυγχρονιστικῆς» παράνοιας, εἶναι ἤδη πολύς καιρός πού ξεβράζει μέσα ἀπό τόν δυσώδη νεοελληνέζικο ὑπόνομο τά βρωμερά του ἐπίχειρα. Ὅλη αὐτή τήν σύγχυση, τήν παράκρουση καί τήν λοβοτομή πού ἔχει ὑποστεῖ μαζικά ὁ λαός μας. Τήν πραγματικά τρομακτική εὐκολία μέ τήν ὁποία καταπίνει ἐδῶ καί χρόνια ἀμάσητη ὅλη τήν ἄθλια θεματολογία τήν ὁποία ἔχουν πλέον ἐμπεδώσει οἱ ἰνστρούχτορες τῆς Νέας Τάξης καί τά ντόπια γιουσουφάκια τους. Τήν λυσσασμένη βουλιμία μέ τήν ὁποία καταπίνει ὅλα τά ὑποβολιμαῖα σκουπίδια τῆς ἀθεϊστικῆς θολοκουλτούρας, τῆς νεοεποχίτικης συγκρητιστικῆς θρησκευτικῆς ἰσοπέδωσης, τοῦ βέβηλου χλευασμοῦ πρός ὁτιδήποτε θυμίζει πατρίδα καί ὀρθόδοξη πίστη, τῆς ζηλωτικῆς προάσπισης κάθε εἴδους ἀνωμαλίας καί ἄρρωστης διαστροφῆς ὡς αὐτονόητης, ἐν ὀνόματι μιᾶς κάποιας δῆθεν δημοκρατίας καί μιᾶς κάποιας ἐγκάθετης ψευτοπροόδου. Ὅλη αὐτή τή σύγχυση, τήν παράκρουση καί τή λοβοτομή πού ἔχουμε ὑποστεῖ μαζικά. Καί χωρίς νά ἀχνοφαίνεται βέβαια οὔτε ἴχνος ἔστω ἐπίγνωσης τοῦ βούρκου μέσα στόν ὁποῖο βουλιάζουμε. Γιατί τόν συνηθίσαμε καί τόν λατρέψαμε πιά τόν βοῦρκο καί δείχνει ἀδύνατο νά ζήσουμε μακριά ἀπό τίς ἀναθυμιάσεις του. «Ἐπαχύνθη γὰρ ἡ κάρδία τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τοῖς ὠσὶ βάρέως ἤκουσαν, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν ἐκάμμυσαν, μήποτε ἴδωσι τοῖς ὀφθαλμοῖς καὶ τοῖς ὠσὶν ἀκούσωσι καὶ τῇ καρδίᾳ συνῶσι καὶ ἐπιστρέψωσι, καὶ ἰάσομαι αὐτούς» (Μάτθ. 13,15). Τί ἀπό τήν φράση αὐτή, πού βγῆκε κάποτε ἀπό τά χείλη τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ γιά τόν τυφλωμένο καί πωρωμένο Ἰσραήλ τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, δέν συνάδει ἄραγε καί δέν ἀντανακλᾶ μέ ἀνατριχιαστική ἐνάργεια καί τήν δική μας σημερινή κατάντια;
Ἐξαρτημένοι πιά καί ἀπολύτως ἐθισμένοι μέ τόν βόρβορο, ἀρνούμαστε πεισματικά νά ἀντιληφθούμε ποῦ βουλιάζουμε, ποιά τρομακτική λαίλαπα ἔρχεται κατά πάνω μας καί φυσικά ποιός εἶναι ὁ μόνος δρόμος πού μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τό σκοτάδι. Καί ἀσφαλῶς ἐπιμένουμε πεισματικά στήν ἐξαχρείωση καί τήν κραιπάλη, φορτώνοντας τόν βόρβορο καί μέ νέες συνεχῶς πηγές δυσωδίας. Τό ἀντίχριστο σύστημα ἔχει ἐπικρατήσει, ἡ νεοεποχίτικη θεματολογία καί ὁρολογία εἶναι πιά (θεσμικά καί οὐσιαστικά) κυρίαρχες, κάθε παρέκκλιση ἀπό τόν συρμό καί ἀπό τό μαζικό νεκροζώντανο κοπάδι λοιδωρεῖται καί ἐξουθενώνεται ὡς γραφική ἤ σκοταδιστική. Ὄχι μόνο ἀπό τά βοθροκάναλα καί τά λοιπά ὀργανωμένα χαλκεῖα τῆς διαστρέβλωσης. Ἀλλά δυστυχῶς καί ἀπό τήν συντριπτική πλειονότητα τῆς κοινῆς γνώμης.
Βεβαίως, ἐννοεῖται, ὄχι ἀπό ὅλους. Προφανῶς καί δέν πρέπει νά γενικεύουμε ἰσοπεδωτικά, γιατί εἶναι βέβαιο πώς ὑπάρχουν, πώς ἔχουν ἀπομείνει καί ἀρκετοί ἀκόμη σέ αὐτόν τόν τόπο πού αἰσθάνονται καί ζοῦν διαφορετικά. ‘Υπάρχουν ἄνθρωποι ἐν μετανοίᾳ, ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού προσεύχονται. Δέν ξέρουμε ὅμως πόσοι εἶναι αὐτοί καί κυρίως ἄν ἐπαρκοῦν (σάν τούς ἐπιποθούμενους δέκα των Σοδόμων), γιά νά ἀποτραπεῖ ἡ καταβαράθρωση καί ὁ ὁλοκληρωτικός μας ὄλεθρο. Αὐτό ἄλλωστε μόνο ὁ Θεός τό γνωρίζει. Καί Ἐκεῖνος εἶναι μόνο πού θά κρίνει τελικά.
Στό ἀπροσμέτρητο ἔλεός Του λοιπόν ἀποκλειστικά ἐλπίζουμε. Ἵνα «μή ὀργισθεῖ ἡμῖν σφόδρα» καί ἵνα «μή μνησθεῖ τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν». Στό ἔλεός Του - καί συνάμα στίς ἀτελεύτητες πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Μητέρας Του καί ὅλων τῶν Ἁγίων. Αὐτό, ὡστόσο, εἶναι μία διαφορετική ἱστορία, πού ἀνθρωπίνως δέν μπορεῖ νά προσμετρηθεῖ, οὔτε βέβαια καί νά προεξοφληθεῖ. Ἀντίθετα, ἡ γενική εἰκόνα πού ἀνθρωπίνως προκύπτει - ἡ εἰκόνα πού αἰσθητά καί ὁρατά βγαίνει μέσα ἀπ’ ὅλα ὅσα ἐκτυλίσσονται νυχθημερόν γύρω μας - δέν μοιάζει δυστυχῶς μέ εἰκόνα ἑνός λαοῦ πού μαθαίνει ἀπό τά παθήματά του, πού διδάσκεται ἀπό τίς δοκιμασίες του, πού δείχνει σημάδια ἀνάνηψης καί μεταστροφῆς. Ἀλλά μοιάζει μέ εἰκόνα πού μέρα μέ τή μέρα γίνεται ὁλοένα καί πιό ζοφερή, ὅλο καί πιό σπιλωμένη ἀπό τή λάσπη τῆς ἀνοησίας, τῆς ἀθλιότητας, τῆς δαιμονικῆς χυδαιότητας, τῆς ἑωσφορικῆς ἀμετανοησίας. Καί πού φέρνει μοιραῖα στό μυαλό κάτι ὄχι ἱλαρό καί ἐλπιδοφόρο, ἀλλά ἀγωνιῶδες καί σκοτεινό. Ἴσως καί τίποτε παραπάνω ἐν τέλει ἀπό τόν τόσο πικρό ἐκεῖνο στίχο τῆς μεγαλοβδομαδιάτικης ὑμνολογίας: «Λαός δυσσεβής καί παράνομος, ἵνα τί μελετᾶ κενά»;
Εὐχὴ ἐξομολογητικὴ εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Υπέροχη Προσευχή! Προωθήστε τη και σε άλλους
Εὐχὴ ἐξομολογητικὴ εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον
Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Ταύτην σοι προσφέρω την εξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε...
Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε, ἡ τὸν Θεὸν Λόγον κατὰ σάρκα γεννήσασα, οἶδα μέν, οἶδα, ὅτι οὐκ ἔστιν εὐπρεπές, οὐδὲ ἄξιον ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον εἰκόνα καθαρὰν σοῦ τῆς ἁγνῆς, σοῦ τῆς ἀειπαρθένου, σοῦ τῆς σῶμα καὶ ψυχὴν ἐχούσης καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα, ὀφθαλμοῖς μεμολυσμένοις ὁρᾶν καὶ χείλεσιν ἀκαθάρτοις καὶ βεβήλοις περιπτύσσεσθαι, ἢ παρακαλεῖν. Δίκαιον γάρ ἐστιν ἐμὲ τὸν οὕτω πανάσωτον ὑπὸ τῆς σῆς καθαρότητος μισεῖσθαι καὶ βδελύττεσθαι· πλήν, ἐπειδήπερ διὰ τοῦτο γέγονεν ὁ Θεός, ὃν ἐγέννησας, ἄνθρωπος, ὅπως καλέσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν, θαρρῶν κἀγὼ προσέρχομαί σοι μετὰ δακρύων δεόμενος.
Δέξαι μου τὴν παροῦσαν τῶν πολλῶν καὶ χαλεπῶν πταισμάτων ἐξομολόγησιν, καὶ προσάγαγε τῷ μονογενεῖ σου Υἱῷ καὶ Θεῷ, ἱκετηρίαν ποιοῦσα, ὅπως ἵλεως γένηται τῇ ἀθλίᾳ καὶ ταλαιπώρῳ μου ψυχῇ· διὰ γὰρ τὸ πλῆθος τῶν ἀνομιῶν μου κωλύομαι τοῦ πρὸς αὐτὸν ἀτενίσαι καὶ αἰτῆσαι συγχώρησιν. Διὰ τοῦτο σὲ προβάλλομαι πρέσβυν τε καὶ μεσῖτιν, διότι πολλῶν καὶ μεγάλων ἀπολαύσας δωρεῶν παρὰ τοῦ πλαστουργήσαντός με Θεοῦ, ἀμνήμων πάντων φανεὶς ὁ ἄθλιος καὶ ἀχάριστος, εἰκότως παρασυνεβλήθην τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθην αὐτοῖς· πτωχεύων ταῖς ἀρεταῖς, πλουτῶν τοῖς πάθεσιν, αἰσχύνης πεπληρωμένος, παρρησίας θείας ἐστερημένος, κατακρινόμενος ὑπὸ Θεοῦ, θρηνούμενος ὑπὸ Ἀγγέλων, γελώμενος ὑπὸ δαιμόνων, μισούμενος παρὰ ἀνθρώπων, ἐλεγχόμενος ὑπὸ τοῦ συνειδότος, ὑπὸ τῶν πονηρῶν μου πράξεων καταισχυνόμενος, καὶ πρὸ θανάτου νεκρὸς ὑπάρχων, καὶ πρὸ τῆς κρίσεως αὐτοκατάκριτος ὤν, καὶ πρὸ τῆς ἀτελευτήτου κολάσεως αὐτοτιμώρητος ὑπὸ τῆς ἀπογνώσεως τυγχάνων. Διὸ δὴ εἰς τὴν σὴν καὶ μόνην καταφεύγω θερμοτάτην ἀντίληψιν, Δέσποινα Θεοτόκε, ὁ τῶν μυρίων ὀφειλέτης ταλάντων ἐγώ, ὁ ἀσώτως δαπανήσας τὴν πατρικὴν οὐσίαν μετὰ πορνῶν, ὁ πορνεύσας ὑπὲρ τὴν πόρνην, ὁ παρανομήσας ὑπὲρ τὸν Μανασσῆν, ὁ ὑπὲρ τὸν πλούσιον ἄσπλαγχνος γεγονώς, ὁ λαιμαργιῶν δοῦλος, τὸ τῶν πονηρῶν λογισμῶν δοχεῖον, ὁ τῶν αἰσχρῶν καὶ ῥυπαρῶν λόγων θησαυροφύλαξ, ὁ πάσης ἀκαθαρσίας ἔμπλεως καὶ πάσης ἀγαθῆς ἐργασίας ἀλλότριος.
Ἐλέησόν μου τὴν ταπείνωσιν, οἰκτείρησόν μου τὴν ἀσθένειαν. Μεγάλην ἔχεις πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα τὴν παρρησίαν, ὡς οὐδεὶς ἕτερος. Πάντα δύνασαι, ὡς Θεοῦ Μήτηρ. Πάντα ἰσχύεις, ὡς πάντων ὑπερέχουσα κτισμάτων. Οὐδέν σοι ἀδυνατεῖ, ἐὰν θελήσῃς μόνον. Μὴ τὰ δάκρυά μου παρίδῃς· μὴ βδελύξῃ μου τὸν στεναγμόν· μὴ ἀπώσῃ μου τὸν ἐγκάρδιον πόνον· μὴ καταισχύνῃς μου τὴν εἰς σὲ προσδοκίαν· ἀλλὰ ταῖς μητρικαῖς σου δεήσεσι τὴν τοῦ ἀγαθοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου ἀβίαστον βιασαμένη εὐσπλαγχνίαν, ἀξίωσόν με τὸν ταλαίπωρον καὶ ἀνάξιον δοῦλόν σου τὸ πρῶτον καὶ ἀρχαῖον ἐπαναλαβεῖν κάλλος τῆς ψυχῆς, τὴν τῶν παθῶν ἀμορφίαν ἀποβαλεῖν, ἐλευθερωθῆναι ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας, δουλωθῆναι τῇ δικαιοσύνῃ, ἐκδύσασθαι τὸν μιασμὸν τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς, ἐνδύσασθαι τὸν ἁγιασμὸν τῆς ψυχικῆς καθαρότητος, νεκρωθῆναι τῷ κόσμῳ, ζῆσαι τῇ ἀρετῇ· ὁδοιποροῦντί μοι συνοδεύουσα, ἐν θαλάσσῃ πλέοντι συμπλέουσα, ἀεὶ πολεμοῦντάς με δαίμονας νικῶσα, ἀγρυπνοῦντά με ἐνισχύουσα, ὑπνοῦντα διαφυλάττουσα, θλιβόμενον παραμυθουμένη, ὀλιγοψυχοῦντα παρακαλοῦσα, ἀσθενοῦντα ῥωννύουσα, ἀδικούμενον ῥυομένη, συκοφαντούμενον ἀθωοῦσα, εἰς θάνατον κινδυνεύοντα συντόμως προφθάνουσα, φοβερόν με ὁρατοῖς ἐχθροῖς καὶ ἀοράτοις δεικνύουσα καθ᾿ ἑκάστην, ἵνα γνώσωσι πάντες οἱ ἀδίκως τυραννοῦντές με δαίμονες τίνος δοῦλος ὑπάρχω.
Ναί, ὑπεραγία μου Δέσποινα Θεοτόκε, ἐπάκουσόν μου τῆς οἰκτροτάτης ταύτης δεήσεως, καὶ μὴ καταισχύνῃς με ἀπὸ τῆς προσδοκίας μου, ἡ ἐλπὶς πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς. Τὸν βρασμὸν τῆς σαρκός μου κατάσβεσον· τὸν ἐν τῇ ψυχῇ μου ἐγειρόμενον ἀγριώτατον κλύδωνα τοῦ ἀκαίρου θυμοῦ καταπράϋνον· τὸν τῦφον καὶ τὴν ἀλαζονείαν τῆς ματαίας νεότητος ἐκ τοῦ νοός μου ἀφάνισον· τὰς νυκτερινὰς φαντασίας τῶν πονηρῶν πνευμάτων καὶ τὰς καθημερινὰς τῶν ἀκαθάρτων ἐννοιῶν προσβολὰς ἐκ τῆς καρδίας μου μείωσον· παίδευσόν μου τὴν γλῶτταν λαλεῖν τὰ συμφέροντα· δίδαξον τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ βλέπειν ὀρθῶς τῆς ἀρετῆς τὴν εὐθύτητα· τοὺς πόδας μου τρέχειν ἀσκελίστως ποίησον τὴν μακαρίαν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ· τὰς χεῖράς μου ἁγιασθῆναι παρασκεύασον, ἵνα ἀξίως αἴρωνται πρὸς τὸν Ὕψιστον· κάθαρόν μου τὸ στόμα, ἵνα μετὰ παρρησίας ἐπικαλέσωμαι Πατέρα τὸν φοβερὸν Θεὸν καὶ πανάγιον. Ἄνοιξόν μου τὰ ὦτα, ἵνα ἀκούσω αἰσθητῶς καὶ νοερῶς τὰ γλυκύτερα μέλιτος καὶ κηρίου τῶν ἁγίων Γραφῶν λόγια· δεχόμενος ποιῶ αὐτὰ ὑπὸ σοῦ κραταιούμενος.
Δός μοι καιρὸν μετανοίας καὶ λογισμὸν ἐπιστροφῆς. Αἰφνιδίου με ἐλευθέρωσον θανάτου. Κατακεκριμένου με συνειδότος ἀπάλλαξον. Τέλος παράστηθί μοι ἐν τῷ χωρισμῷ τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς ἐκ τοῦ ἀθλίου τούτου σώματος, τὴν ἀφόρητον ἐκείνην ἐλαφρύνουσα βίαν, τὸν ἀνέκφραστον ἐκεῖνον ἐπικουφίζουσα πόνον, τὴν ἀπαραμύθητον ἐκείνην παραμυθουμένη στενοχωρίαν, τῆς σκοτεινῆς με τῶν δαιμόνων λυτρουμένη μορφῆς, τοῦ πικροτάτου λογοθεσίου τῶν τελωνῶν τοῦ ἀέρος καὶ τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους ἐξαίρουσα, τὰ χειρόγραφα τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν διαρρήσουσα, τῷ Θεῷ με οἰκειοῦσα, τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καὶ μακαρίας στάσεως, τῆς ἐν τῷ φοβερῷ κριτηρίῳ, καταξιοῦσα, τῶν αἰωνίων καὶ ἀνυποίστων ῥυομένη κολάσεων, τῶν ἀοιδίμων καὶ ἀκηράτων ἀγαθῶν ποιοῦσα κληρονόμον.
Ταύτην σοι προσφέρω τὴν ἐξομολόγησιν, Δέσποινα Θεοτόκε, τὸ φῶς τῶν ἐσκοτισμένων μου ὀφθαλμῶν, ἡ παραμυθία ἐμῆς ψυχῆς, ἡ μετὰ Θεόν μου ἐλπὶς καὶ προστασία· ἣν εὐμενῶς πρόσδεξαι, καὶ καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἀξιοῦσά με ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἀκατακρίτως μετέχειν τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ αἵματος τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου, ἐν τῷ μέλλοντι δὲ τῆς γλυκύτητος τοῦ οὐρανίου δείπνου, τῆς τρυφῆς τοῦ παραδείσου, τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἔνθα πάντων ἐστὶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία. Καὶ τούτων τυχὼν τῶν ἀγαθῶν ὁ ἀνάξιος, δοξάσω εἰς αἰῶνα αἰῶνος τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου, τοῦ δεχομένου πάντας τοὺς ἐξ ὅλης μετανοοῦντας ψυχῆς, διὰ τὸ σὲ γενομένην πάντων τῶν ἁμαρτωλῶν μεσῖτιν καὶ ἐγγυήτριαν, καὶ διὰ σοῦ, πανύμνητε καὶ ὑπεράγαθε Δέσποινα, περισῴζεται πᾶσα βροτεῖα φύσις, αἰνοῦσα καὶ εὐλογοῦσα Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν παναγίαν Τριάδα καὶ ὁμοούσιον, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Εὐχὴ ἐξομολογητικὴ εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον
Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Νεοελληνικὴ ἀπόδοσις: Βασίλειος Σκιαδᾶς, θεολόγος
Παρθένε Δέσποινα Θεοτόκε ἐσὺ ποὺ γέννησες κατὰ σάρκα τὸ Θεὸ Λόγο, γνωρίζω ὅτι δὲν εἶναι εὐπρεπές, οὔτε ἄξιο, γιὰ μένα τὸν πανάσωτο, ἔχοντας ἀκόμη μολυσμένα μάτια και ἀκάθαρτα χείλη, νὰ ἴδω τὴν εἰκόνα, σοῦ τῆς Ἁγνῆς, τῆς Ἀειπαρθένου, τῆς ἐχούσης τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν καθαρὰ καὶ ἀμόλυντα, νὰ τὴν προσκυνῶ καὶ νὰ τὴν παρακαλῶ. Πιὸ σωστὸ εἶναι γιὰ μένα τὸν ἄσωτο νὰ μισηθῶ καὶ νὰ ἐπιτιμηθῶ ἀπὸ τὴ δική σου καθαρότητα· ἐπειδὴ ὅμως ὁ Θεὸς τὸν Ὁποῖον γέννησες, ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς καλέσῃ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια, παίρνω καὶ ἐγὼ τὸ θάῤῥος καὶ προσέρχομαι κοντά σου καὶ σὲ παρακαλῶ μὲ δάκρυα.
Κάμε δεκτὴ τὴν ἐξαγόρευση τῶν πολλῶν καὶ χαλεπῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ φέρε τὴ μετάνοιά μου στὸ μονογενή σου Υἱὸ καὶ Θεό, παρακαλώντας τον νὰ λυπηθῇ τὴν ἄθλια καὶ ταλαίπωρη ψυχή μου. Γιατὶ ἕνεκα τοῦ πλήθους τῶν ἁμαρτιῶν μου ἐμποδίζομαι νὰ ἀτενίσω πρὸς Αὐτὸν καὶ νὰ ζητήσω συγχώρηση. Γι᾿ αὐτὸ σὲ προβάλλω ὡς πρέσβη καὶ μεσίτρια, γιατί ἐνῶ ἀπόλαυσα πολλῶν καὶ μεγάλων δωρεῶν παρὰ τοῦ δημιουργήσαντός με Θεοῦ, τὶς ξέχασα ὅλες, ὁ ἄθλιος καὶ ἀχάριστος, ὁμοιωθεὶς ἔτσι μὲ τὰ ἀνόητα κτήνη· πτωχεύοντας στὶς ἀρετές, καὶ πλουτώντας στὰ πάθη, γεμάτος ντροπὴ καὶ στερημένος ἀπὸ τὴ θεία παῤῥησία, ἔχω κατακριθεῖ ἀπὸ τὸ Θεό, καὶ γι᾿ αὐτὸ θρηνοῦν γιὰ μένα οἱ Ἄγγέλοι, καὶ χαίρονται οἱ δαίμονες. Μισοῦμαι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἐλεγχόμενος ὑπὸ τῆς συνειδήσεως, γεμᾶτος ντροπὴ γιὰ τὰ πονηρά μου ἔργα, νεκρὸς πρὶν τὸ θάνατό μου, καὶ πρὶν τὴν κρίση αὐτοκατάκριτος, καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀτελεύτητη κόλαση αὐτοτιμωρούμενος ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση. Γι᾿ αὐτὸ καταφεύγω μόνο στὴ δική σου καὶ μόνη βοήθεια, Δέσποινα Θεοτόκε, ὁ ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων, ἐγὼ ποὺ σπατάλησα τὴν πατρικὴ περιουσία μὲ πόρνες, ποὺ φέρθηκα χειρότερα καὶ ἀπὸ τὴν πόρνη, ποὺ παρανόμησα πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν Μανασσῆ, ποὺ ἔγινα ἄσπλαγχνος περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸν πλούσιο, ὁ λαίμαργος δοῦλος, τὸ δοχεῖο τῶν πονηρῶν λογισμῶν, ὁ φύλακας τῶν αἰσχρῶν καὶ ῥυπαρῶν λόγων, ὁ γεμάτος μὲ κάθε ἀκαθαρσία, ὁ ξένος κάθε ἀγαθοῦ ἔργου.
Ἐλεήσέ μου τὴν ταπείνωση καὶ λυπήσου τὴν ἀσθένειά μου. Σὺ μόνο ἔχεις τόσο μεγάλη παῤῥησία πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα καὶ κανεὶς ἄλλος. Τὰ πάντα μπορεῖς ὡς Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Γιὰ ὅλα ἔχεις τὴν ἰσχὺ ὡς ὑπερέχουσα ὅλων τῶν κτισμάτων. Τίποτα δὲν σοῦ εἶναι ἀδύνατο, ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσεις. Μὴν παραβλέψῃς τὰ δάκρυά μου, μὴν ἀηδιάσῃς τὸ στεναγμό μου, μὴν ἀποστραφῇς τὸν πόνον τῆς καρδιᾶς μου, μὴν ντροπιάσῃς τὴν προσδοκίαν μου σὲ σένα, ἀλλὰ μὲ τὶς μητρικές σου παρακλήσεις ἀπόσπασε γιὰ μένα τὴν εὐσπλαγχνία τοῦ ἀγαθοῦ Υἱοῦ σου καὶ Θεοῦ καὶ ἀξίωσέ με τὸν ταλαίπωρο καὶ ἀνάξιο δοῦλό σου νὰ ξαναβρῶ τὸ ἀρχαῖο προπτωτικὸ κάλλος τῆς ψυχῆς, νὰ ἀποβάλω τὴν ἀσχήμια τῶν παθῶν, νὰ ἀπελευθερωθῶ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ γίνω ὑπηρέτης τῆς δικαιοσύνης, νὰ ἐκδυθῶ τὸ μόλυσμα τῆς σαρκικῆς ἡδονῆς καὶ νὰ ἐνδυθῶ τὸν ἁγιασμὸ τῆς ψυχικῆς καθαρότητας, νὰ νεκρωθῶ γιὰ τὸν κόσμο καὶ νὰ ζήσω μέσα στὴν ἀρετή. Συνοδοιπόρησε καὶ σύμπλευσε μαζί μου, στὶς ἀγρυπνίες ἐνίσχυσέ με, παρηγόρησέ με στὶς θλίψεις, γιὰ τὶς ὀλιγοψυχίες μου παρακάλεσε, δώρισέ μου τὴν θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν, λύτρωσέ με ἀπὸ τὶς ἀδικίες, ἀπὸ τὶς συκοφαντίες ἀθώωσέ με, στὸ θανάσιμο κίνδυνο σπεῦσε σὲ βοήθειά μου. Ἀνάδειξέ με καθημερινὰ ἰσχυρὸ στοὺς ἀόρατους ἐχθρούς μου, γιὰ νὰ μάθουν ὅλοι οι δαίμονες ποὺ ἄδικα μὲ τυραννοῦν ποιανοῦ εἶμαι δοῦλος.
Ναί, ὑπεραγία μου Δέσποινα Θεοτόκε, ἐπάκουσε τὴν οἰκτρὴ δεήσή μου, καὶ μὴ ντροπιάσῃς τὴν προσδοκία μου, σὺ ποὺ (μετά το Θεὸ) εἶσαι ἡ ἐλπίδα πάντων τῶν περάτων τῆς γῆς. Τὸ βρασμὸ τῆς σάρκας μου κατάσβεσε, τὴν ἀγριώτατη ταραχὴ τῇς ψυχῇς μου κατεύνασε, τὸν πικρὸ θυμό μου καταπράϋνε, τὸν τῦφο καὶ τὴν ἀλαζονία τῆς μάταιας οἰήσεως ἀφάνισε ἀπὸ τὸ νοῦ μου. Μείωσε τὶς νυκτερινὲς φαντασιώσεις τῶν πονηρῶν πνευμάτων, καθὼς καὶ τὶς καθημερινὲς τῶν ἀκάθαρτων ἐννοιῶν προσβολὲς ἀπὸ τὴν καρδιά μου. Διαπαιδαγώγησε τὴ γλῶσσα μου γιὰ νὰ λέει τὰ συμφέροντα. Δίδαξε τὰ μάτια μου νὰ βλέπουν σωστὰ τὴν ὁδὸ τῆς ἀρετῆς. Ἐνίσχυσε τὰ πόδια μου γιὰ νὰ βαδίζουν τὴν μακαρία ὁδὸ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Τὰ χέρια μου ἁγίασε γιὰ νὰ τὰ σηκώνω ἐπάξια στὸν Ὕψιστο. Καθάρισε τὸ στόμα μου, γιὰ νὰ ἐπικαλοῦμαι μὲ παῤῥησία ὡς Πατέρα τὸν πανάγιο καὶ φοβερὸ Θεό. Ἄνοιξε τὰ αὐτιά μου, γιὰ νὰ ἀκούω, καταλαβαίνω καὶ ἐφαρμόζω τὰ λόγια τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ποὺ εἶναι πιὸ γλυκὰ ἀπὸ τὸ κερὶ καὶ τὸ μέλι, ἐνισχυόμενος ἀπὸ ἐσέ.
Δῶσε μου καιρὸ μετανοίας, καὶ λογισμὸ ἐπιστροφῆς. Φύλαξέ με ἀπὸ τὸν αἰφνίδιο θάνατο. Ἀπάλλαξέ με ἀπὸ τὴν κατάκριση τῆς συνειδήσεως. Τέλος παραστάσου κοντά μου κατὰ τὸ χωρισμὸ τῆς ψυχῆς μου ἀπὸ τὸ ἄθλιο μου σῶμα, γιὰ νὰ ἐλαφρύνῃς ἔτσι τὴν ἀφόρητη αὐτὴ βία, νὰ ἀνακουφίσῃς τὸν ἀνέκφραστον πόνον, καὶ νὰ παρηγορήσεις τὴν ἀπαραμύθητη στενοχώρια μου. Λύτρωσέ με ἀπὸ τὴ σκοτεινὴ μορφὴ τῶν δαιμόνων, παραμερίζουσα τὸν ἄρχοντα τοῦ σκότους καὶ σχίζουσα τὰ χειρόγραφα τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν. Φέρε με σὲ οἰκειότητα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἀξίώσέ με νὰ βρεθῶ στὰ δεξιά Του, κατὰ τὴν ὥρα τῆς φοβερῆς κρίσεως, καὶ νὰ μὲ κάμῃς κληρονόμο τῶν αἰωνίων καὶ ἄφθορων ἀγαθῶν.
Αὐτὴ τὴν ἐξομολόγησή μου ἀπευθύνω σὲ σένα Δέσποινα Θεοτόκε, τὸ φῶς τῶν ἐσκοτισμένων μου ὀφθαλμῶν, ἡ παραμυθία τῆς ψυχῆς μου, ἡ μετὰ τὸν Θεὸν ἐλπὶς καὶ προστασία μου, τὴν ὁποία ἐξομολόγησή μου δέξου εὐμενῶς καὶ καθάρισὲ με ἀπὸ κάθε μολυσμὸ σαρκὸς καὶ πνεύματος. Ἀξίωσέ με ἐν ὅσῳ ζῶ νὰ κοινωνῶ χωρὶς κατάκριση, τὸ πανάγιο καὶ πανάχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Υἱοῦ σου καὶ Θεοῦ, καὶ στὸ μέλλον νὰ συμμετάσχω στὴ γλυκυτάτη οὐράνια τροφὴ τοῦ Παραδείσου, ὅπου βρίσκεται ὅλων τῶν εὐφραινομένων ἡ κατοικία. Αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν ἐλπίζοντας νὰ τύχω κι ἐγὼ ὁ ἀνάξιος, δοξάζω στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων τὸ πάντιμο καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου, ποὺ δέχεται ὅλους ὅσους μετανοοῦν εἰλικρινά, χάρις σὲ σένα ποὺ εἶσαι μεσίτρια καὶ ἐγγυήτρια ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν, γιατὶ χάρις σὲ σένα πανύμνητε καὶ ὑπεράγαθε Δέσποινα, σώζεται ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπίνη φύση, ποὺ αἰνεῖ καὶ εὐλογεῖ τὸν Πατέρα τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν Παναγία καὶ ὁμοούσια Τριάδα, τώρα καὶ πάντοτε στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
«Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε...»
«Μην αγχώνεσαι για το αύριο, μην τσακώνεσαι με τις σκέψεις σου, μην ψάχνεις λύσεις με το μυαλό σου μόνο. Ρίξε το βάρος σου στον Χριστό και πες του με απλότητα:
«Εσύ ξέρεις, εσύ μπορείς, εσύ φρόντισε».
Και από εκείνη τη στιγμή, νιώθεις πως όλα γίνονται ελαφρά. Δεν είναι δικά σου πια. Είναι του Θεού».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Έκανες σχέδια και είχες δικούς σου σκοπούς. Μου τα έφερες να τα ευλογήσω...
Είμαι ο Θεός σου, οι περιστάσεις της ζωής είναι στα χέρια μου, δεν βρέθηκες τυχαία στη θέση σου, είναι ακριβώς η θέση που σου έχω ορίσει. Έκανες σχέδια και είχες δικούς σου σκοπούς. Μου τα έφερες να τα ευλογήσω...
Σε βρήκαν απροσδόκητες αποτυχίες, και η απελπισία κατέλαβε την καρδιά σου, να ξέρεις, από Μένα ήταν αυτό... Να θυμάσαι πως κάθε εμπόδιο είναι νουθεσία από το Θεό, και γι’ αυτό να βάλεις στην καρδιά σου αυτό το λόγο, που σου έχω αποκαλύψει την ημέρα αυτή. Από Μένα ήταν αυτό...
Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα (1866-1949 †)
Ο Στρατός του Ισραήλ, γνωρίζει γιατί πολεμά... εμείς;
Λέει συχνά η λαϊκή σοφία, πως ο διάβολος κρύβεται στίς λεπτομέρειες...
Και πράγματι, αν δεί κανείς προσεκτικά τα ''διακριτικά'' σηματάκια που φέρουν οι Ισραηλινοί στρατιώτες, επάνω στίς στολές τούς αυτές τις μέρες, είναι ξεκάθαρο τι προσδοκούν και γιατί πολεμούν...
Στήν μια περίπτωση βλέπουμε το ''Μεγάλο Ισραήλ'', τα σύνορα που επιθυμούν και θεωρούν πως πρέπει να έχει το Μέγα Κράτος που θα κυβερνήσει ολο τον κόσμο...
Στήν δεύτερη περίπτωση βλέπουμε τον Τρίτο Ναο του Σολομώντα, όπου εκεί θα εμφανιστεί και εδραιωθεί ο Ένας Παγκόσμιος Κυβερνήτης, ο Μεσσίας που περιμένουν, ο ονομαζόμενος απο τις γραφές Αντίχριστος...
Είθε κάποια στιγμή ως λεγόμενοι Ορθόδοξοι που υποτεθείτε πως είμαστε, να διακρίνουμε πως ο πόλεμος είναι πρωτίστως πνευματικός, και δεν αφορά, μόνο πετρέλαια, ούτε χρήματα, και άλλα κοσμικά, αλλά αφορά τον ερχομό του αντιχρίστου. Τώρα ζούμε την προετοιμασία. Τώρα στρώνουν τα χαλιά...
Ο Στρατός του Ισραήλ, γνωρίζει γιατί πολεμά... εμείς;
Δημήτρης Ρόδης
Εγγραφή σε:
Σχόλια
(
Atom
)