.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

«Βαρθολομαίος ο ΜΕΓΑΣ»!!! Τον ανακήρυξε ο Αμερικής Ελπιδοφόρος!!!

Διαβάζουμε 
σε Ελληνικά μεγάλα ΜΜΕ εδώ


σε ομογενειακά ΜΜΕ εδώ,


και σε εκκλησιαστικά site εδώ


την είδηση:

Στο εξής ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα αποκαλείται «Βαρθολομαίος ο ΜΕΓΑΣ»!!! 

«Τρελά πράγματα… 
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος 
με γραβάτα, κοστούμι και με το ποτήρι του κρασιού στο χέρι!!!
Ανακήρυξε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως 
«Βαρθολομαίο τον Μέγα»!!!

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. 
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κωνσταντινούπολη για την επέτειο της αναρρίχησης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πατριαρχικό Θρόνο τον ανακήρυξε «Βαρθολομαίο τον Μέγα» 
κατά το πρότυπο του Μέγα Φωτίου και του Μεγάλου Βασιλείου ως ισότιμο και ισόκυρό τους.

Την είδηση αυτή δημοσιοποίησε ο διοικητής του Τάγματος του Αγίου Ανδρέα των Αρχόντων Μέγας Ακτουάριος Αντώνιος Λυμπεράκης με ανακοίνωση που έστειλε στα μέλη του Τάγματος, αναφέρει η εφημερίδα Εθνικός Κήρυκας.»

« Υπογραμμίζει ο κ. Λυμπεράκης πως «στη δισχιλιετή Ιστορία της Εκκλησίας, μόνον ένας Οικουμενικός Πατριάρχης έφερε τον τίτλο ‘ο Μέγας’: ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας, 
ο οποίος ποίμανε την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως σε μια περίοδο βαθύτατης κρίσεως και αναταραχής, τόσο στο εσωτερικό της Εκκλησίας όσο και στον ευρύτερο κόσμο.» 

σχολιάζει το ομογενειακό μέσο (εδώ).

Διορατικό χάρισμα δεν μας έδωσε ο Θεός.

Αλλά εδώ και πολλά χρόνια 
γνωρίζαμε πόση «ευλογία» θα έχει αυτός 
που ως αρχιμανδρίτης το 2006 ΦΙΛΗΣΕ το χέρι και ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕ τον Πάπα 
μέσα στο Φανάρι!


Από μητροπολίτης Προύσης, έγινε αρχιεπίσκοπος Αμερικής!
και «γλείφοντας» ονειρεύεται να στρογγυλοκαθήσει στον πατριαρχικό θρόνο στο Φανάρι (ενδεχομένως με τον Πάπα δίπλα του)!

Θυμίζουμε ενδεικτικά:

1. Σε ουνίτες : 




2. ατελείωτες συμπροσευχές με αιρετικούς: 




3. «ευλογώντας» την βάπτιση παιδιών ομοφυλόφιλων αντρών στην Αθήνα!!!


4. Σέβεται το δικαίωμα στις εκτρώσεις!!!


5. του αρέσουν οι γραβάτες και τα ακριβά κουστούμια
ακόμη κι όταν οι άλλοι ιερωμένοι δίπλα του φοράνε ράσα:








6. και επέβαλε ξεχωριστά κουταλάκια για την Θεία μετάληψη

(τέτοια αιρετική φαντασία, 2000 χρόνια τώρα, δεν την είχε ούτε ο διάβολος) : 


Η εκκλησία μας, απαντούσε ευθέως, χωρίς περιστροφές, με μία λέξη σε κάθε αμετανόητο, πλανεμένο αιρετικό: 

ΑΝΑΘΕΜΑ 






Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός» 




Η Διαβολοσύναξη της Δημητριάδος - Τα πεντοχίλιαρα αρχίζουν να εξαργυρώνονται

«... όσα «ποιητικά» παραμύθια κι αν εφεύρουν για να βγάλουν τον Αντίχριστο από το κάδρο, 
η Αλήθεια του Ευαγγελίου δεν αλλάζει. 
Η Αποκάλυψη είναι η φωνή του ίδιου του Χριστού που προειδοποιεί την Εκκλησία Του για να μην πλανηθεί. 

Όποιος αφαιρεί τον προφητικό της χαρακτήρα, αφοπλίζει τους Χριστιανούς την ώρα της μάχης 
και γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα πρόδρομος αυτού που αρνείται ότι θα έρθει. 

Αλλά ο Χριστός νίκησε τον κόσμο, και το «Έρχου, Κύριε Ιησού» θα αντηχεί αιώνια, όσο κι αν ενοχλεί τους εργάτες της Νέας Εποχής.

Τα πεντοχίλιαρα αρχίζουν να εξαργυρώνονται!!!»


Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης

Όταν η θεολογία εκπίπτει σε φιλολογικό σαλόνι και η προφητική φωνή του Αγίου Πνεύματος υποβιβάζεται σε ανθρώπινη έμπνευση, τότε δεν μιλάμε πλέον για σύναξη κληρικών, αλλά για πνευματικό εκτροχιασμό. Αυτό ακριβώς παρακολουθήσαμε εμβρόντητοι να συμβαίνει στην Ιερατική Σύναξη της Μητροπόλεως Δημητριάδος, μια σύναξη που μόνο ως Διαβολοσύναξη μπορεί να χαρακτηριστεί από κάθε συνειδητό Ορθόδοξο Χριστιανό. Σε μια εποχή που ο πλανήτης οδεύει ολοταχώς προς την εκπλήρωση των εσχατολογικών σημείων, κάποιοι θέλησαν να κοιμίσουν το ποίμνιο, επιχειρώντας να ξεριζώσουν από τη συνείδηση των πιστών το πιο συγκλονιστικό προφητικό βιβλίο της Καινής Διαθήκης.

Το «πόρισμα» της αλλοίωσης και του εφησυχασμού.
Το αποτέλεσμα αυτής της περιβόητης συνάξεως ήταν μια πρωτοφανής προσπάθεια αποδόμησης της Ιεράς Αποκαλύψεως. Με ύφος πανεπιστημιακής αυθεντίας, κατέληξαν στο αυθαίρετο συμπέρασμα πως η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν είναι προφητικό βιβλίο, αλλά ένα απλό ποιητικό έργο που απευθύνεται στο συναίσθημα. Σύμφωνα με τα όσα ακούστηκαν εκεί, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δήθεν συνέθεσε δημιουργικά εικόνες της εποχής του, αναφερόμενος αποκλειστικά στα γεγονότα του 1ου και 2ου αιώνα. Ακόμη χειρότερα, υποστήριξαν πως ο Αντίχριστος και το θηρίο δεν αφορούν το μέλλον, αλλά εξαντλήθηκαν στο ιστορικό πρόσωπο του αυτοκράτορα Νέρωνα. Με μια μονοκοντυλιά, δηλαδή, έσβησαν το μέλλον, ακύρωσαν την επαγρύπνηση των πιστών και μετέτρεψαν τον Λόγο του Θεού σε ιστορικό παραμύθι.

Ο Ιωάννης δεν ήταν Όμηρος, ήταν ο μαθητής της Αγάπης.
Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους με τη λογική και την αλήθεια της Πίστεώς μας. 
Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος δεν ήταν ποιητής όπως ο Όμηρος, ούτε ραψωδός για να κάθεται στη σπηλιά της Πάτμου και να σκαρώνει ραψωδίες και λογοτεχνικά ποιήματα. Ήταν ένας φτωχός, απλός και αγράμματος ψαράςαπό τη Γαλιλαία, τον οποίο επέλεξε ο ίδιος ο Θεός για να καταισχύνει τους «σοφούς» του κόσμου τούτου.
Όσα κατέγραψε ο Ιωάννης δεν ήταν προϊόντα της φαντασίας του, αλλά όσα κατά δική του ομολογία του αποκάλυψε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, δίνοντάς του ρητή εντολή να τα γράψει. 
Ο Κύριος και οι Άγγελοί Του έδειξαν στον γέροντα Απόστολο ζωντανές εικόνες για το μέλλον, για τη μεγάλη θλίψη, για την τελική επικράτηση του καλού και για τη Δευτέρα Παρουσία. Εκείνος, όντας σε βαθιά γεράματα και αδυνατώντας να γράψει ο ίδιος, υπαγόρευε με δέος όσα έβλεπε στον μαθητή του, τον Πρόχορο, περιγράφοντας με τα δικά του απλά λόγια τα υπερφυσικά οράματα που ξεπερνούσαν τον ανθρώπινο νου.

Οι προφητείες που ζούμε σήμερα δεν υπήρχαν επί Νέρωνα.
Αν η Αποκάλυψη αφορούσε τον Νέρωνα και τον 1ο αιώνα, ας μας εξηγήσουν οι «θεολόγοι» της Δημητριάδος πώς γίνεται ο Ιωάννης να περιγράφει με χειρουργική ακρίβεια τη σημερινή ψηφιακή πραγματικότητα. Ο Ευαγγελιστής έκανε πεντακάθαρα λόγο για σφράγισμα στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο, χωρίς το οποίο κανένας άνθρωπος πάνω στη γη δεν θα μπορεί να αγοράζει ή να πουλάει. Επί Νέρωνα υπήρχε παγκόσμιο ηλεκτρονικό εμπόριο και καθολικός αποκλεισμός από τις συναλλαγές;
Ο Ιωάννης μίλησε ξεκάθαρα για αριθμούς που θα αντικαταστήσουν τα ονόματα των ανθρώπων, κάτι που βλέπουμε να υλοποιείται μπροστά στα μάτια μας με τους προσωπικούς αριθμούς, τις ψηφιακές ταυτότητες και τον απόλυτο έλεγχο της ανθρώπινης ζωής. Μίλησε για έναν παγκόσμιο Αντίχριστο, ο οποίος θα έχει συγκεκριμένη δράση και εξουσία επί πάντων λίγο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Αυτά δεν είναι ποιητικές αλληγορίες. Είναι σκληρές προφητικές αλήθειες για τα έσχατα χρόνια, τα οποία ήδη βιώνουμε.

Το δέος των Πατέρων απέναντι στην αλαζονεία της εποχής μας.
Διαχρονικά, οι μεγάλοι Πατέρες και Άγιοι της Εκκλησίας μας αντιμετώπιζαν την Ιερά Αποκάλυψη με ιερό τρόμο και άκρα ταπείνωση. Απέφευγαν ακόμη και να την ερμηνεύσουν ή την προσέγγιζαν με τεράστια προσοχή, γνωρίζοντας τον κίνδυνο της παρερμηνείας και σεβόμενοι το βάθος των μυστηρίων του Θεού.
Και ερχόμαστε σήμερα, στην εποχή της woke ατζέντας, της εκκοσμίκευσης και της ισοπέδωσης των πάντων, να βγάλουμε τον Ιησού Χριστό και τον Ιωάννη τον Θεολόγο... ποιητές και ραψωδούς; Είναι δυνατόν να υποτιμάται έτσι η Αγία Γραφή για να ταιριάξει στα μέτρα του σύγχρονου ορθολογισμού; Δεν μας προκαλεί καμία απολύτως εντύπωση το γεγονός ότι αυτή η Διαβολοσύναξη και οι κακόδοξες ερμηνείες της βγαίνουν μέσα από τη σφηκοφωλιά του Οικουμενισμού της Ελλάδος, δηλαδή τη Μητρόπολη Δημητριάδος. Μας προκαλεί όμως τεράστια αποτροπιασμό το μέγεθος της ασέβειας, της αλαζονείας και της ωμής βλασφημίας απέναντι στο Άγιο Πνεύμα.

Η αλήθεια του Χριστού δεν φιμώνεται.
Ας το καταλάβουν καλά όσοι επιχειρούν να ναρκώσουν τη συνείδηση των πιστών. 
Όσες συνάξεις κι αν κάνουν, όσα «ποιητικά» παραμύθια κι αν εφεύρουν για να βγάλουν τον Αντίχριστο από το κάδρο, η Αλήθεια του Ευαγγελίου δεν αλλάζει. Η Αποκάλυψη είναι η φωνή του ίδιου του Χριστού που προειδοποιεί την Εκκλησία Του για να μην πλανηθεί. 
Όποιος αφαιρεί τον προφητικό της χαρακτήρα, αφοπλίζει τους Χριστιανούς την ώρα της μάχης και γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα πρόδρομος αυτού που αρνείται ότι θα έρθει. Αλλά ο Χριστός νίκησε τον κόσμο, και το «Έρχου, Κύριε Ιησού» θα αντηχεί αιώνια, όσο κι αν ενοχλεί τους εργάτες της Νέας Εποχής.

Τα πεντοχίλιαρα αρχίζουν να εξαργυρώνονται!!!




Άπό Δωρόθεος Μοναχός

Ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία, ἡ μόνη ἀληθεύουσα καὶ σώζουσα, δέχεται πανταχόθεν "ζεούσας ἀλγηδόνας" (Ἁγ. Διάδοχος). Θεῶνται οἱ ἐχθροὶ πέριξ νὰ ἐφευρίσκουν ποικίλους τρόπους πολεμικῆς ἀντιπαραθέσεως.

Ἐδῶ δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τοὺς ἀνὰ χώρα τραγικοὺς διωγμοὺς ποὺ συμβαίνουν σὲ Νιγηρία, Μπουργκίνα Φάσο, Μοζαμβίκη, Σουδάν, Βόρειο Κορέα, Ἰράν, Αἴγυπτος, Ἀραβία, Κίνα, Πακιστάν, Ἰνδία.... Θὰ μείνουμε σὲ κάτι ἀνώδυνο, ὅμως συναρτώμενο μὲ τὴν Ὁμολογία (βλ. Ματ. ι' 32), εἶναι τὰ ἄμφια τῶν κληρικῶν. 

Ἡ ἱστορία ἀνάγεται σὲ πρὸ εἰκοσαετίας γεγονός, ὅταν "ἀμερικανικὴ" ἑταιρεία στὴ Νέα Ὑόρκη, ἄρχιζε νὰ παρουσιάζει βαρύτιμα χριστιανικὰ ἄμφια μὲ ἔκτυπο σταυρό, ὅμως ἐντὸς ἑξαγωνικοῦ πλαισίου. Τὸ βλάσφημο ἐξάκτινο ὅλο καὶ ἐξαπλώνεται, ἐνῶ ὁ Σταυρὸς ἐκτοπίζεται. Εἶναι οἱ προσπάθειες καταργήσεως τοῦ Σταυροῦ, ὅπως μᾶς ἐπέτρεψαν νὰ κατανοήσουμε ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ἱερώνυμος ὅταν, μὲ ἀποσυρμένο τὸν ἐγκόλπιο Σταυρό, ἐπεσκέφθησαν τὸ hot spot τῶν λαθρομεταναστῶν. Δύο ταγοὶ ἔκαναν τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπαίσχυντης ἀποκρύψεως τοῦ Σταυροῦ. Ἡ συνέχεια ἐπεκτείνεται στὰ ἄμφια τῶν κληρικῶν, τὰ νέα. Ταῦτα φέρουν, ἀντὶ γιὰ Σταυρό, ἄνθη καὶ ἄλλα κοσμήματα, ὄχι Σταυρό!

Γνωρίζουμε, ὅταν ἀφαιρεῖται ὁ τίμιος Σταυρός, τότε τὴ θέση Του καταλαμβάνει τὸ πονηρὸ πνεῦμα. Νὰ φυλάξει ὁ Θεός!

18 Νοεμβρίου 2026

δ.μ.

Τόσα πολλά παραπτώματα τόλμησε και έκανε ιερέας, και δεν φρίττεις;


«Τό, Μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε,
περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως»


Τι κάνεις άνθρωπε; Παραβιάστηκε ο νόμος, περιφρονήθηκε η σωφροσύνη, τόσα πολλά παραπτώματα τόλμησε και έκανε ιερέας...

τα άνω κάτω έγιναν, και δεν φρίττεις...

δεν πονάς, δεν επιτιμάς, δεν γίνεσαι φοβερός τιμωρός των νόμων του Θεού... αλλά συμμετέχεις;

Και ποια συγγνώμη είναι δυνατόν να έχεις;

Μήπως ο Θεός δηλαδή χρειάζεται εκδικητή; Μήπως χρειάζεται βοηθούς;

Αλλά θέλει να γίνεις υπηρέτης του, για να μην πέσεις στα ίδια παραπτώματα...

γινόμενος σωφρονέστερος με την αγανάκτηση σου με τον άλλον, ώστε και από αυτό να δείξεις την ευσέβεια σου προς τον Θεό...

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
(Πηγή: ΕΠΕ 6, 275, Ρ.G. 55, 252)


Καθηγητής ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ: «Νάνι-νάνι τό ποίμνιο νά κάνει» (Ὑπνωτιστές λυκοποιμένες καί νανουριστές παρατρεχάμενοι σέ ξεδιάντροπες ἐκστρατεῖες ἀποκοίμισης καί ἐφησυχασμοῦ)…


Ἔχοντας ἀπόλυτη γνώση τοῦ τί φρονεῖ καί τί κηρύττει στό δύσμοιρο καί - ἀπολύτως συνειδητά καί ἐσκεμμένα- ἀκατήχητο ποίμνιό του ὄχι μόνο τό ζοφερό νεοταξίτικο ἀρχιερατεῖο τῶν ἐσχάτων χρόνων ἀλλά πλέον καί μέγαμέρος (πιθανῶς καί ἡ συντριπτική πλειονότητα) τοῦ ὑπόλοιπου κλήρου, δέν νιώσαμε κάποια ἰδιαίτερη ἔκπληξηγιά τήν εἴδηση πού ἔφτασε (γιά μία ἀκόμη φορά) ἀπό τά μέρη τοῦ (ἐκκλησιαστικά μαρτυρικοῦ) Βόλου.
Προφανῶς, ὁ λόγος γιά τήν πρόσφατη γενική ἱερατική σύναξη τῆς ἐκεῖ δύσμοιρης μητρόπολης, ὅπου ἀναπτύχθηκε ἀπό τοπικό ἱερέα ὁμιλία μέ θέμα «Ἡ λανθασμένη ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης ὡς ποιμαντικό πρόβλημα». Καί - ὅπως βεβαίως ἀντιλαμβανόμαστε πρίν ἀκόμη ἀκούσουμε ἔστω καί μία λέξη ἀπό τό τί εἰπώθηκε - τί ἐννοοῦσε ὡς λανθασμένη ἑρμηνεία ὁ λεγάμενος ὑποτακτικός τοῦ τοπικοῦ λυκοποιμένα; Μά φυσικά ὅλα ὅσα γνωρίζουμε περί τοῦ Ἀντιχρίστου καί τοῦ τέλους τοῦ κόσμου, καθώς μόλις τώρα μάθαμε ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι, λέει, ποιητικό καί ὄχι προφητικό κείμενο, δέν ἔχει ἐσχατολογικές ἀναφορές καί ὡς Ἀντίχριστο θεωρεῖ ὄχι κάποιον μελλοντικό δυστοπικό παγκόσμιο δικτάτορα, ἀλλά τόν Νέρωνα μέ τόν ὁποῖο μάλιστα σχετίζονται ὁ «ἀριθμός τοῦ θηρίου» καί τό χάραγμα!!! Πρᾶγμα φυσικά πού περαιτέρω σημαίνει ὅτι κάθε σημερινή ἀνησυχία καί συζήτηση γιά μελλοντική ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου εἶναι ἐντελῶς ἀβάσιμη καί ἑπομένως πράγματα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική ταυτότητα ἤ ὁ προσωπικός ἀριθμός δεν ἔχουν σχέση με αὐτήν (ὅπως ἄλλωστε ρητά ἐπίσης εἰπώθηκε).
Τό ρεπορτάζ (εἶναι γνωστό καί δέν τό ἀναπαράγουμε ὁλόκληρο ἐδῶ) ἀναφέρει βεβαίως καί ἄλλα ἀπό τό ἐξωφρενικό περιεχόμενο τῆς διάλεξης (ὅλα σέ ἀκριβῶς αὐτό τό πνεῦμα), ὅπου τονίστηκε ἀκόμη ὅτι «ὅταν ἑρμηνεύεται μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ Ἀποκάλυψη δέν δημιουργοῦνται ποιμαντικά προβλήματα, διαφορετικά κυριαρχεῖ ὁ φόβος γιά ὅσα συμβαίνουν, πού συνδέονται μέ τήν δῆθεν ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία, διά τῶν ποιμένων της, ὀφείλει νά διδάσκει τόν ὀρθό τρόπο ἑρμηνείας τῆς Ἀποκαλύψεως». Καί κλείνει μέ ἀναφορά στόν... «ἐνδιαφέροντα διάλογο» (εἴμαστε σίγουροι) πού ἀκολούθησε καί τή «σύνοψη τῶν συμπερασμάτων» (ἅπαντες φανταζόμαστε ποιῶν συμπερασμάτων ἀκριβῶς) ἀπό τόν τοπικό μητροπολίτη.
Φυσικά, εἶναι ἡλίου φαιδρότερο ὅτι δέν ἀξίζει νά ἐπιδοθεῖ κανείς σέ σοβαρή ἀπόπειρα ἀντίκρουσης ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κλαυσίγελου. Μιλᾶμε γιά πραγματικά ξετσίπωτη διαστρέβλωση ἑνός θεόπνευστου κειμένου, πού στήν πραγματικότητα μόνο διανοητικά ἀνάπηρος δέν μπορεῖ νά ἀντιληφθεῖ ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἐσχατολογικό καί ἀναφέρεται κυρίως στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν τελευταία περίοδο τοῦ κόσμου, τή μεγάλη δοκιμασία ἐξαιτίας τῆς δικτατορίας τοῦ Ἀντιχρίστου καί βεβαίως τόν τελικό θρίαμβο τοῦ Χριστοῦ.
Καί ὅμως εἴμαστε στή φάση πού οἱ τραγικοί λυκοποιμένες τῆς οἰκουμενιστικῆς ἀγαπολογίας καί μαζί τό κλωνοποιημένο (ἀκριβῶς κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσίν τους) νεοεποχίτικο παπαδαριό τοῦ «δέν πειράζει» καί τοῦ «ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί ὅλα τά συγχωρεῖ» (σάν τόν καλό τόν μύλο πού ὅλα τ’ ἀλέθει), φαίνεται ὅτι μᾶς περνᾶνε ἀκριβῶς γιά διανοητικά ἀνάπηρους καί μέ τέτοια γελοῖα νανουρίσματα προσπαθοῦν νά μᾶς ἀποκοιμίσουν. Νά μᾶς ἀποκοιμίσουν, ἀντιμετωπίζοντας μέ προκρούστειο τρόπο τήν Ἁγία Γραφή καί τά πατερικά κείμενα, ἐπινοώντας πράγματα πού δέν ὑπάρχουν, ἀποσιωπώντας ἄλλα πού δέν συμφέρει ὅλους αὐτούς τούς «μή μοῦ ἅπτου» ἀγαπούληδες νά εἰπωθοῦν (στήν προκείμενη περίπτωση τῆς πρόσφατης διάλεξης, σημεῖα ὅπως αὐτά πού προμηνύουν τό τέλος τοῦ κόσμου εἶναι προφανές ὅτι τά...ἔφαγε κυριολεκτικά τό σκοτάδι), διαστρεβλώνοντας αὐθαίρετα κάποια ἄλλα (π.χ. ἡ ἐξωφρενική σύνδεση τοῦ χαράγματος καί τοῦ 666 μέ τόν Νέρωνα, μέ τόν ὁποῖο στήν πραγματικότητα δέν ἔχουν πασιφανῶς τήν παραμικρή σχέση) καί γενικά ἀλλοιώνοντας, μέσω μιᾶς συνεχοῦς κοπτοραπτικῆς, πράγματα πού ἕως χτές θεωροῦνταν δεδομένα καί ἐπί πολλούς αἰῶνες προφανῆ γιά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά πλέον ἀναθεωροῦνται ἀπό τά φερέφωνα τῆς μεταπατερικῆς ἀπάτης, ὑποτιμοῦνται ἤ ἀκόμη καί χλευάζονται.
Καί ὅσον ἀφορᾶ εἰδικά τήν Ἀποκάλυψη (μιά πού σέ αὐτήν κυρίως ἀναφερόμαστε ἐδῶ), δέν εἶναι ἀσφαλῶς μόνο τά ὅσα ἀντιλαμβανόμαστε ἐμεῖς ὅτι ἀναφέρει, προειδοποιεῖ καί προφητεύει - σέ μία ἐποχή μάλιστα πού πολλά ἀπό αὐτά ἤδη ἔχουν πραγματοποιηθεῖ καί τά ὑπόλοιπα βρίσκονται ξεκάθαρα ἐν πλήρει ἐξελίξει, καθώς εἶναι ὁρατή ἡ δυστοπική σατανική πορεία στήν ὁποία βρίσκεται πνευματικά καί πολιτικά ἡ ἀνθρωπότητα. Ὑπάρχει ὅμως καί τό ἀπείρως σοβαρότερο ἀπό τή δική μας…ἀντιληπτική ἱκανότητα. Καί ἐννοῶ κατ’ ἀρχάς τή σαφῆ διατύπωση ἀπό τόν ἴδιο τόν συγγραφέα τῆς Ἀποκάλυψης ὅτι πρόκειται περί προφητικοῦ κειμένου (πράγματος ἐξάλλου καταφανοῦς καί ἀπό τόν ἴδιο τόν τίτλο της). Ἀκολούθως δέ ἐννοῶ καί ὅλα ὅσα ἔχουν σχετικά γράψει παλαιότεροι καί νεότεροι Ἅγιοι καί σπουδαῖες ἐκκλησιαστικές μορφές (ἀπό τούς Ἁγίους Ἀνδρέα Καισαρείας, Ἰππόλυτο Ρώμης, Εἰρηναῖο Λουγδούνου, Μάξιμο Ὁμολογητή, Ἐφραίμ Σῦρο καί τόσους ἄλλους μέχρι τόν Ἅγιο Παΐσιο, τόν π. Ἀθανάσιο Μυτιληναῖο, τόν π. Σάββα Ἀχιλλέως κλπ), πού ἅπαντες ἐπισημαίνουν μέ σαφῆ, ἀπολύτως ξεκάθαρο (καί ἐνίοτε πολύ ἀναλυτικό τρόπο) τά περί Ἀντιχρίστου καί ὅσα ἀκόμη ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος γιά τά μελλούμενα. Τώρα ἔρχονται κάποιοι, πού προφανῶς περνιοῦνται γιά πολύ ἔξυπνοι καί σοφοί, καί βγάζουν ὄχι μόνο ὅλους ἐμᾶς τυφλούς γιά τά ὅσα ξεκάθαρα βλέπουμε νά ἐξελίσσονται γύρω μας, ἀλλά (τό ἀκόμη χειρότερο) βγάζουν ψεῦτες καί τούς ἴδιους τούς Ἁγίους, ἰσχυριζόμενοι μέ ἀπίστευτο θράσος ὅτι οἱ ἴδιοι τά...ξέρουν καλύτερα.
Μέ τό ἴδιο θράσος ἀσφαλῶς εἶναι γνωστό ὅτι οὐσιαστικά ἀλλοιώνουν κατά τό δοκοῦν καί σέ πολλά ἄλλα θέματα τά λόγια τῶν Ἁγίων ἀλλά καί τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ, βγάζοντας δικό τους Εὐαγγέλιο καί δική τους μεταπατερική (στήν πραγματικότητα ἀντιπατερική καί ἀντίχριστη) «θεολογία», ἀγαπολογικά ἐναρμονισμένη στίς δῆθεν διαφορετικές ἀπαιτήσεις τῶν σύγχρονων καιρῶν. Ἔ, μέ τό ἴδιο ἀκριβῶς θράσος βγάζουν σκάρτες καί ὅλες τίς ἑρμηνεῖες τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν Ἀποκάλυψη, τήν ὁποία ὑποβιβάζουν βλάσφημα σέ ἁπλᾶ ποιητικό ἔργο, ἀναφερόμενο ἀποκλειστικά στήν ἐποχή κατά τήν ὁποία γράφτηκε. Καί ἔτσι ἀπό κείμενο πού ἀποκαλύπτει τά μέλλοντα καί προειδοποιεῖ τούς πιστούς (ὄχι φυσικά γιά νά τούς τρομοκρατήσει, ἀλλά γιά νά τούς κρατήσει σέ πνευματική ἐγρήγορση) τή διαστρεβλώνουν σέ ἀνούσιο ἀφήγημα, ἀρνούμενοι ταυτόχρονα κατ’ οὐσίαν τή θεοπνευστία της, ὅσο καί ἄν ὑποκριτικά λένε ὅτι τήν ἀποδέχονται. Καί ἀπό Ἀποκάλυψη τή μετατρέπουν σέ κανονική...Συγκάλυψη, σέ κείμενο πού ἀναιρεῖ ὅλα ὅσα πρέπει νά περιμένουμε καί νά προετοιμαζόμαστε, σέ κείμενο ἐφησυχασμοῦ καί νανουρισμοῦ.
Νάνι-νάνι τό ποίμνιο νά κάνει, λοιπόν. Γιά μία ἀκόμη φορά. Ὑπνωτισμένο, κακόδοξα ζαλισμένο, θλιβερά ἀκατήχητο. Αὐτός εἶναι ἀναφανδόν ὁ στόχος τους, γιά τόν ὁποῖο ὀργανωμένα, συστηματικά καί μεθοδικά ἐργάζονται. Ἐμεῖς ὅμως ἀκολουθοῦμε καί πιστεύουμε ὅσα μᾶς εἶπαν οἱ Ἅγιοι καί οἰ Πατέρες μας. Ὅλους αὐτούς τούς…σημερινούς σοφούς τούς ἀγνοοῦμε παντελῶς, κρατώντας γιά τά στρεβλωτικά καί νανουριστικά κηρύγματά τους τή μόνη θέση πού τούς ἁρμόζει: τοὐτέστιν τούς σκονισμένους πάτους ἀπό τά παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων μας...

Νεκτάριος Δαπέργολας
Διδάκτωρ Βυζαντινῆς Ἱστορίας

Ὄχι, ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη ΔΕΝ εἶναι «ποιητικὸ» βιβλίο – Εἶναι προφητεία!


Φοβερά ολισθήματα σε τοποθετήσεις κληρικών - Η Αποκάλυψη γίνεται «ποιητικό κείμενο», ο Αντίχριστος γίνεται «δήθεν» και η πατερική γραμματεία ρίχνεται στα αζήτητα!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Όχι, η Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν είναι σε καμία περίπτωση «ποιητικό» βιβλίο. Είναι τουλάχιστον θλιβερό, ενώ γίνεται λόγος για ανάγκη επανακατήχησης στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, να γυρίζουμε τόσο πίσω που παρερμηνεύουμε το «άλφα» της αλφαβήτας. Και μάλιστα αυτή η διαστρέβλωση να προέρχεται από εισηγήσεις σε ιερατικές συνάξεις!

Σε μια τέτοια σύναξη ιερέων που πρόσφατα έλαβε χώρα στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος υπό την προεδρεία του Μητροπολίτη Ιγνατίου, προωθήθηκε η ανοίκεια – για τα δεδομένα της Ορθοδοξίας - άποψη ότι η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι απλώς ένα… ποιητικό και ομολογιακό βιβλίο (θεόπνευστο αλλά όχι προφητικό), που αφορά αποκλειστικά την ιστορική εποχή του ευαγγελιστή Ιωάννη και όχι γεγονότα του μέλλοντος.

Ακόμα χειρότερα, διατυπώθηκε η θεώρηση ότι τα όσα γράφει ο Ιωάννης συντέθηκαν «με δημιουργικό τρόπο» (άρα δεν ήταν απόρροια θείας αποκαλύψεως όπως μαρτυρεί ο ίδιος ο Ιωάννης από την πρώτη κιόλας λέξη του ιερού κειμένου του;), κάτι που παραπέμπει εμμέσως σε ένα επινοημένο κατασκεύασμα, ένα έργο που γέννησε (μερικώς;) ο νους του Ιωάννη και επομένως δεν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Αποκ. 1,2), όσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός» και όσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννῃ» (Αποκ. 1,1).


Επιπλέον, σύμφωνα με τη (εξόφθαλμα) μεταπατερική προσέγγιση που προβλήθηκε στη Μητρόπολη Δημητριάδος, ο αριθμός του θηρίου αφορά αποκλειστικά και μόνο τον… Νέρωνα, ο Αντίχριστος δεν υφίσταται καν ως μελλοντικό πρόσωπο (κάνουν λόγο για «δήθεν έλευση του Αντιχρίστου»!) και φυσικά (εδώ φτάνουμε στην ποθητή κατακλείδα όλων των παραπάνω στρεβλώσεων) ο προσωπικός αριθμός και οι ηλεκτρονικές ταυτότητες δεν έχουν καμία σχέση με την Αποκάλυψη και άρα μπορούμε να φακελωθούμε χωρίς κανένα πρόβλημα.
Αποκάλυψη: Την αποσαφηνίζει ο Ιωάννης, ο Παύλος και ο Χριστός

Οι θεολογικές (και όχι μόνο) αποδείξεις ότι η Αποκάλυψη είναι προφητικό βιβλίο και όχι κάτι σαν… Ομηρικό έπος, είναι ατελείωτες, αλλά θα αρκεστούμε σε κάποιες βασικές. Ασχέτως αν ο Ιωάννης χρησιμοποιεί εκφράσεις άφταστης λυρικότητας (όπως και στο Ευαγγέλιο του), φροντίζει να ξεκαθαρίσει από την αρχή το πνεύμα της Αποκάλυψης: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς» (Αποκ. 1,3). 

Μακάριος είναι εκείνος που αναγινώσκει, και εκείνοι οι οποίοι ακούουν τα λόγια της θείας αυτής προφητείας και τηρούν με ευλάβεια και πίστη όλα όσα είναι γραμμένα εις αυτήν· διότι ο καιρός, που θα πραγματοποιηθούν αυτά, είναι πολύ κοντά. Μέλλοντας, όχι ενεστώτας. Την αναφερόμενη εγγύτητα των γεγονότων, παρά το γεγονός ότι ο Ιωάννης προειδοποιούσε γι’ αυτά πριν 2 χιλιάδες χρόνια, η Ορθόδοξη θεολογία την εξηγεί με το ότι μετά την ανάληψη του Χριστού, η ανθρωπότητα εισήλθε στην εποχή των εσχάτων. Και συνεχίζει να τη βιώνει για όσο ορίσει η άπειρη μακροθυμία του Θεού.

Ο άγγελος Κυρίου σε πολλά σημεία της Αποκάλυψης ξεκάθαρα ζητά από τον Ιωάννη να καταγράψει μελλοντικά γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Εμφανέστατα ξεδιπλώνονται στο ιερό βιβλίο γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με την εποχή του ευαγγελιστή και ούτε θα μπορούσαν να έχουν: H προσκύνηση του Θηρίου από όλα τα έθνη της γης, το χάραγμα του 666 και η αδυναμία να αγοράζει και να πουλά όποιος δεν το έχει δεχτεί, η ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση των άταφων σωμάτων των επανεμφανισμένων Ηλία και Ενώχ από στην πλατεία των Ιεροσολύμων (μια αδιανόητη σκέψη για τον καιρό του Ιωάννη), οι καταστροφές παγκόσμιου βεληνεκούς (όπως το Τσερνόμπιλ, η «Άψινθος»), ο Αρμαγεδδώνας, η νίκη του Χριστού, η Δευτέρα Παρουσία, η ανάσταση των νεκρών, η Κρίση και η Νέα Ιερουσαλήμ δηλαδή η Ουράνια Βασιλεία.

Το γεγονός ότι ο Ιωάννης συνυφαίνει στο θείο του όραμα γεγονότα του παρελθόντος, του (τότε) παρόντος και του μέλλοντος, δεν αναιρεί ότι το – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος της Αποκάλυψης αφορά προφητείες του μέλλοντος. Η ίδια η Αποκάλυψη δικαιώνει το όνομά της, αφού αρκετά εδάφια της που πριν κάποιους αιώνες φαίνονταν ακατάληπτα, στην εποχή μας βγάζουν άριστο νόημα, δηλαδή έννοιες που αποκαλύπτονται εν καιρώ.

Η Αγία Γραφή έχει τόσο εκπληκτική συνοχή νοημάτων (ακριβώς διότι είναι θεόπνευστη) που αν κάποιος αλλοιώσει τα μηνύματα ενός βιβλίου της, είναι σαν να την απορρίπτει ολόκληρη. Ένας υπερθαύμαστος μηχανισμός άμυνας, ώστε να προστατεύονται αιωνίως τα αιώνια ρήματα της. Είναι πραγματικά ανήκουστο, μετά από δύο χιλιετίες θεολογικής «σκαπάνης» των θησαυρών της Γραφής και μετά από είκοσι αιώνες πατερικής γραμματείας, να γίνεται σήμερα λόγος για «δήθεν Αντίχριστο»!
Ο ίδιος ο Ιωάννης στις επιστολές του λέει:

«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ιωάννου 2:18)

«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστὶν ἤδη».
Ο Απόστολος Παύλος επίσης μιλά για τον επερχόμενο Αντίχριστο ως συγκεκριμένο μελλοντικό πρόσωπο, ονομάζοντάς τον «υιό της απωλείας»:

«Μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:1-4).

«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικείς 2:8-9).
Αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μέσα από τα Ευαγγέλια αναφέρεται σε πλάνους που θα έρθουν στο μέλλον:

«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν» (Κατά Ματθαίον 24:3-5) εννοώντας τους πρόδρομους του Αντιχρίστου και τον ίδιο τον Αντίχριστο.

Και παρακάτω: «Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Ματθαίος 24:21-24).

Ακόμη πιο ξεκάθαρα, ο Χριστός πέρα από τους ψευδόχριστους της ιστορίας, αναφέρεται σε ένα και μοναδικό πρόσωπο που μέλλει να έρθει, τον κατεξοχήν ψευδόχριστο δηλαδή τον Αντίχριστο: «Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ιωάννης 5:43) Δηλαδή: «Εγώ ήρθα εξ’ ονόματος του Πατέρα μου κι όμως δεν με δέχεστε. Όταν άλλος έρθει εξ’ ονόματος του εαυτού του (εννοεί τον Αντίχριστο), εκείνον θα τον δεχτείτε».
Την αποσαφηνίζουν οι Άγιοι Πατέρες

Η θέση της Γραφής είναι πεντακάθαρη σαν τον ήλιο. Ο Αντίχριστος θα είναι προσδιορισμένο και υπαρκτό πρόσωπο της ιστορίας, ο φρικωδέστερος δικτάτορας όλων των εποχών που θα ανακηρύξει τον εαυτό του Μεσσία. Αναιρώντας λοιπόν την Αποκάλυψη, είναι σαν να διαψεύδουμε τον Χριστό, τους Ευαγγελιστές, τους Αποστόλους, αλλά και πλήθος αγίων πατέρων που πραγματεύτηκαν τα νοήματα του ιερού βιβλίου.

Ο Άγιος Ειρηναίος Λουγδούνου, ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, ο Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Αυγουστίνος Ιππώνος, ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, είναι λίγοι μόνο από τους πατέρες που εντρύφησαν (και συγκατένευσαν απόλυτα) στην προφητική φύση της Αποκάλυψης.

Αν περάσουμε δε και σε σύγχρονους Αγίους, χάνεται το μέτρημα των επιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος, Ιωσήφ Ησυχαστής, Εφραίμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος του Έσσεξ, Αμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ο Λεπρός, Ιουστίνος Πόποβιτς, Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκάς Συμφερουπόλεως, Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός, Κλεόπας Ήλιε, Σάββας ο εν Καλύμνω, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης και πάρα-πάρα πολλοί άλλοι, παραδέχτηκαν τη μελλοντική εκπλήρωση της Αποκάλυψης και την εμφάνιση του Αντίχριστου ως απτή ύπαρξη των εσχάτων.

Αλλά και αποφάσεις ή εγκύκλιοι της (πλήρους) Ιεράς Συνόδου (1993, 1997, 1998) έχουν εκφράσει την άρνηση παραλαβής ταυτότητας, την πιθανότατη (μελλοντική) σύνδεση της με τον «δυσώνυμον και απαράδεκτον αριθμόν 666», τη διακινδύνευση των προσωπικών δεδομένων και των ατομικών ελευθεριών και τον συσχετισμό αυτών των απειλών με την Αποκάλυψη. Άρα τι έγινε ξαφνικά σήμερα; Τις πετάμε αυτές τις αποφάσεις, οι οποίες μάλιστα έχουν πολύ μεγαλύτερο ιεροκανονικό βάρος από μεμονωμένες απόψεις αρχιερέων;
Την επιβεβαιώνουν ψευδοθρησκείες και η ίδια η «ελίτ»

Ο Ιουδαϊσμός, ο Ισλαμισμός, ο Βουδισμός, ο Ινδουισμός, οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά, οι Ευαγγελικοί, οι Προτεστάντες, οι Μορμόνοι, οι Αντβεντιστές και οι εκατοντάδες παραφυάδες της New Age θρησκείας, όλοι αναμένουν έναν επίγειο «Μεσσία» των εσχάτων που θα βασιλέψει στην οικουμένη. Ποιον περιμένουν; Ποιος θα είναι αυτός που θα έρθει για να λάβει πολιτική και μεσσιανική εξουσία; Μετά απόλυτης βεβαιότητας, εμείς οι Ορθόδοξοι γνωρίζουμε ότι ΔΕΝ θα είναι ο Χριστός. Άρα θα είναι ένας άνθρωπος στο πρόσωπο του οποίου θα πληρωθούν όλες οι πλάνες της ιστορίας, όλες οι ψευδοθρησκείες, όλες οι αιρέσεις. Ο Αντίχριστος.

Με το να μιλάμε για «δήθεν Αντίχριστο», είναι σαν να ωθούμε την ορθόδοξη Εκκλησία στην ίδια μεσσιανική απάτη που βρίσκονται όλες οι άλλες κακοδοξίες, αθωώνοντας προκαταβολικά έναν παγκόσμιο «χαρισματικό» ηγέτη που αναμένεται να ανακηρυχθεί «εκλεκτός» όλων των στρεβλών δοξασιών, και που ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ αρχηγοί κρατών, πολιτικοί και κορυφαία στελέχη πολυεθνικών. Όχι αόριστα, όχι αφηρημένα, όχι συμβολικά, αλλά ως κορυφή συγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας.

Σε παλαιότερο άρθρο έχουμε αναφερθεί στην ενδεικτική περίπτωση του Πίτερ Τιλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτή της διαβόητης εταιρείας παρακολούθησης και διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ο οποίος διοργάνωσε ολόκληρη σειρά διαλέξεων για τον Αντίχριστο (αναφέροντας τον έτσι ακριβώς) και μάλιστα στη Ρώμη. Τόσο πολιτικοί του Ισραήλ (και ο ίδιος ο Νετανιάχου), όσο και κορυφαίοι πολιτικοί των ΗΠΑ που έχουν ασπαστεί τον χριστιανοσιωνισμό, μιλούν χωρίς περιστροφές για «ερχομό του Μεσσία», ερμηνεύοντας την παρουσία του στη γη μέσω της πλάνης της χιλιετούς βασιλείας.

Επομένως, είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ισχυροί του πλανήτη να καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον την «ευλαβική» καρτερία τους για τον Αντίχριστο και να συνδέουν τον ερχομό του με συγκεκριμένες γεωπολιτικές κινήσεις, και την ίδια ώρα ορθόδοξοι ιερείς να λένε ότι δεν θα υπάρξει Αντίχριστος;Δηλαδή οι ίδιοι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου επιβεβαιώνουν σε τέλειο βαθμό τον Ιωάννη κι εμείς θα βαλθούμε να τον διαψεύσουμε; Είναι δυνατόν; Για ποιο λόγο ακριβώς; Για να πέσει για ύπνο το ποίμνιο; Για να βγάλουμε «γραφικούς» όλους τους Αγίους; Για να υποβιβάσουμε τη Γραφή σε «ποιητικό» δοκίμιο; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό τέτοιων απόψεων, όσους αγαθούς λογισμούς και αν μετρήσω.

Δηλαδή τι άλλο πρέπει να γίνει για να ληφθούν στα σοβαρά οι λόγοι της Γραφής για τον τελικό Αντίχριστο, να περάσει έξω από την πόρτα μας το κόκκινο χαλί που του στρώνουν; Κανείς δεν λέει με σιγουριά ότι ο Αντίχριστος θα έρθει «αύριο», «μεθαύριο», σε 5, σε 10, σε 30, σε 100 χρόνια, ούτε σε οποιαδήποτε ορισμένη ημερομηνία. Κάτι τέτοιο θα ήταν μέγα σφάλμα, στο οποίο δυστυχώς πολλοί έχουν υποπέσει. Ούτε χρειάζεται ο παραμικρός φόβος για το μέλλον, διότι το αποτέλεσμα είναι προκαθορισμένο και η νίκη ανήκει ήδη στον Χριστό. Εκείνος είναι η απάντηση στον φόβο και όχι το αφήγημα ότι δεν (θα) υπάρχει Αντίχριστος ή ότι η Αποκάλυψη είναι ένα «αφηρημένο» δημιούργημα που δεν αφορά καθόλου τα σημερινά γεγονότα. Το πνεύμα της Γραφής είναι να γρηγορούμε πάντοτε για τον «κλέφτη» που μπορεί να έρθει τη νύχτα, όχι να υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει κλέφτης και ότι η κλοπή είναι μια ανύπαρκτη πράξη που μετά βεβαιότητας δεν θα υποστούμε ποτέ…


π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Ζοῦμε στὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Θεολογικὲς σχολὲς βγάζουν ἄθεους, οἱ Φιλοσοφικὲς σχολὲς ἀγράμματους καὶ οἱ Νομικὲς Σχολὲς ἄδικους»

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ξεχασμένη διδασκαλία του Αγ. Χρυσοστόμου. Τα τραπεζώματα των Αρχιερέων

ἀδικαιολόγητος ό τροβαδοῦρος τής Θεσσαλονίκης

Ειρηναίος Φλωρίνης 

Φλώρινα Τσιπουροκατάνυξη Φλωρίνης Ειρηναίου και Φθιώτιδος Συμεών 

Ο φιλο-ουκρανός Βαρθολομαίος της ψευδο - εσφιγμένου με τον Λαρίσης Ιερώνυμο 



Η διδασκαλία αυτή που παρουσιάζουμε είναι παρμένη από τον «Διάλογο Παλλαδίου περί βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου», ένα βιβλίο που είναι η σημαντικότερη πηγή για τη ζωή του ιερού πατρός και βασίζεται στην προσωπική γνώση του συγγραφέα. Παρουσιάζει λεπτομέρειες της ζωής του ι. Χρυσοστόμου, που για την πλειονότητα των σημερινών κληρικών και μάλιστα των επισκόπων αποτελούν ιδιορρυθμίες, ασκητικές υπερβολές, παρατραβηγμένες τακτικές, και γενικά πράγματα που έγιναν «τω καιρώ εκείνω», αλλά δεν μπορούν να έχουν σχέση με την εποχή μας και την ποιμαντική δραστηριότητα των κληρικών μας, η οποία εν πολλοίς σήμερα βασίζεται στα ακριβώς αντίθετα απ’ όσα εφήρμοζε ο άγιος Χρυσόστομος.


Παραθέτουμε τη διδασκαλία αυτή, γιατί είναι κατ’ εξοχήν βιβλική, θεόπνευστη, σταυρική. Είναι διδασκαλία που θίγει την γαστέρα μας, την κοιλιοδουλία μας, την τρυφηλότητά μας. Δείχνει, πως και εμείς πρέπει να καταστούμε «επουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι» και όχι μόνο οι άγιοι της Εκκλησίας μας. 

Τους αγίους μας δεν αρκεί να τους θυμιατίζουμε μόνο, να τους προσκυνούμε, να ζητούμε τις πρεσβείες τους, να τους ανάβουμε κερί, αλλά να μιμούμαστε και την ζωή τους· λεπτομερώς και απαρεγκλίτως. Να γίνουμε εμείς οι ζωντανές εικόνες τους, τις οποίες να βλέπει ο κόσμος και να ανυψώνεται εις τον ουρανό, εις την αιωνιότητα, στα κάλλη του παραδείσου. Εάν δεν εφαρμόσουμε τα όσα εκθέτουμε, τότε και εμείς κάνουμε ό,τι και οι διώκτες τους. Τους εξορίζουμε από την ζωή μας και τους σκοτώνουμε στη θύμησή μας. Τυπικά και εξωτερικά τους τιμούμε, ουσιαστικά και πραγματικά τους κατατρέχουμε.

Ας δούμε λοιπόν την διδασκαλία αυτή και ας βάλουμε τον άγιο Χρυσόστομο οδηγό στην εν Χριστώ ανακαίνισή μας. Βρίσκεται στα κεφάλαια 12ο και 13ο του «Διαλόγου του Παλλαδίου περί του βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου». Την παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση και διασκευή.

Ποια ήταν η αιτία που έτρωγε μόνος ο ιερός πατήρ

Οι λόγοι που το έκανε αυτό είναι οι εξής:

α΄. Κρασί δεν έπινε λόγω ζάλης κεφαλιού· αλλά μόνο ποτό από τριαντάφυλλο σε μεγάλους καύσωνες.

β΄. Το στομάχι του λόγω ασθενείας ήταν περίεργο. Τα έτοιμα μαγειρεμένα φαγητά του ήταν άνοστα· ζητούσε απλά και απέριττα.

γ΄. Λόγω εκκλησιαστικών φροντίδων ή λόγω συνεχούς ενασχολήσεώς του με την ερμηνεία δύσκολων χωρίων της Γραφής ξεχνούσε να φάγει. Παρέμενε άσιτος ή έτρωγε στα πεταχτά

δ΄. Δεν ήθελε να υποκύπτει σε κοινωνικές συμβατικότητες και ψευτοευγένειες. «Φάτε πάτερ· μας προσβάλλετε. Κάντε αγάπη και πιέστε λίγο κρασί. Μην είσθε υπερήφανος και φαρισαίος». Και άλλα παρόμοια.

ε΄. Ήταν υπερβολικά φειδωλός προς τους ανθρώπους της καλοπέρασης. Θεωρούσε ιεροσυλία τη διάθεση χρημάτων για τραπέζια δημοσίων σχέσεων και κοινωνικών αναστροφών και όχι για τις ανάγκες των πτωχών.

στ΄. Πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων και στην απόδοση τιμών εξ ίσου σ’ όλους. Ή έπρεπε να κάνει τραπέζι σ’ όλο το πλήθος της επισκοπής ή σε κανένα.

ζ΄. Θυμόταν το ρητό των Πράξεων· «Ουκ αρεστόν εστίν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις, επισκέψασθε ούν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος αγίου και σοφίας, ούς καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν» (Πραξ. 6,24). Αν οι απόστολοι δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους ούτε με τα τραπέζια των πτωχών ν’ ασχολούνται εις βάρος του κηρύγματος και της προσευχής, πόσω μάλλον δεν επιτρέπεται στους διαδόχους τους ν’ ασχολούνται με πρωτόκολλα κοσμικών τιμών και δημοσίων σχέσεων.

Το αγωνιστικό άλογο, όταν δεν μπορεί να τρέξει, γυρίζει το μύλο. Ο έχων την διακονία του λόγου, όταν τεμπελιάσει ή είναι ανίκανος γι’ αυτήν, προσπαθεί με τραπέζια να επιδράσει στους ανθρώπους. Και καλά αν αυτό το κάνει στους πτωχούς. Τότε τρέφει τον Χριστόν (πρβλ. Ματθ. 25,35). Συνήθως όμως το κάνει σε πλουσίους και αξιωματούχους, για να το επαινέσουν, για να μη τον κατηγορούν ή να μη συγκρούονται μαζί του και για να τον καλούν και αυτοί με τη σειρά τους. «Κέρνα με να σε κερνώ, να περνούμε τον καιρό». Ξεχνούν όμως οι παρομοίως πράττοντες τον λόγο του Κυρίου· «Πλην ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Ουαί υμίν οι εμπεπλησμένοι, ότι πεινάσετε. Ουαί υμίν οι γελώντες νύν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι· κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών» (Λουκ. 6,2426).

Μα έτσι δεν καταργούμε την εντολή της φιλοξενίας;

Η φιλοξενία είναι μεγίστη αρετή.

Μ’ αυτήν ο Λώτ προσέλκυσε την ευλογία του Θεού και σώθηκε από την καταστροφή των Σοδόμων (πρβλ. Γεν. κεφ. 19ο).

Ο δε Αβραάμ με την φιλοξενία φιλοξένησε αγγέλους και απέκτησε γιο στα γηρατειά.

Γι’ αυτό και ο Παύλος συμβουλεύει· «Η φιλαδελφία μενέτω, της φιλοξενίας μη επιλανθάνεσθε· δια ταύτης γαρ έλαθον τινές ξενίσαντες αγγέλους» (Εβρ. 13,1).

Αυτός όμως που φιλοξενεί πρέπει να έχει φρόνηση του φιδιού και την ακεραιότητα του περιστεριού. Να υπακούει στο «Παντί τω αιτούντι σε, δίδου» (Λουκ. 6,30) αλλά και στο «Μη πάντα άνθρωπον εισάγαγε εις τον οίκον σου» (Σοφ. Σειρ.11,20), για να μη δεχθείς λύκο αντί για πρόβατο ή αρκούδα αντί για βόδι και πάθεις ζημία αντί για κέρδος.

Όταν φιλοξενεί κάποιος πρέπει να εξετάζει·

α΄. Εάν ο τόπος είναι έρημος και δεν υπάρχει άλλο κατάλυμα.

β΄. Εάν μπορεί ν’ ανέχεται ξένα ήθη ή και βλαπτικά γι’ αυτόν και την πνευματικότητά του.

γ΄. Να εξετάζει εάν ο φιλοξενούμενος είναι φτωχός ή πλούσιος, άρρωστος ή υγιής, ευσεβής ή ασεβής.

Ο Αβραάμ ούτε υπάτους φιλοξένησε ούτε στρατηγούς ούτε τους διάσημους άνδρες της οικουμένης, αλλά κατοικώντας σε έρημο τόπο υποδεχόταν τους τυχόν περαστικούς.

Και ο Λώτ δεχόταν τους ξένους, για να μη τους κακοποιήσουν σεξουαλικά με τις ανώμαλες ορέξεις τους οι Σοδομίτες.

Και ο Χριστός έθρεψε στην έρημο αυτούς που για μια μέρα ολόκληρη άκουγαν το κήρυγμά του, αφού μετέβησαν πεζοί στην έρημο για ν’ απολαύσουν της θείας διδασκαλίας του, παίρνοντας μαζί τους και ταλαιπωρώντας τα παιδιά τους.

Ο Χρυσόστομος έμενε στην Κωνσταντινούπολη, με πληθώρα ξενοδοχείων, δυνατότητα φιλοξενίας, ευνομία και ασφάλεια. Δεν υπήρχαν οι αντίξοες συνθήκες που υπήρχαν στην περίπτωση του Λώτ, του Αβραάμ και του Χριστού μας.

Γιατί να εγκαταλείψει την διδασκαλία και να προσφέρει φιλοξενία; Διότι ανώτερη από τη φιλοξενία είναι η διδασκαλία και ποιμαντική φροντίδα. Η φιλοξενία ωφελεί τους συγχρόνους, ενώ η διδασκαλία τους μεταγενέστερους. Η πρώτη κερδίζει μόνο τους παρόντες, ενώ η δεύτερη και τους απόντες· τους παρόντες με το κήρυγμα, τους απόντες με τα συγγράμματα (ή τις κασσέτες ή τα βίντεο ή τα DVD σήμερα). Πιο εύκολο είναι να χορτάσει κανείς με φαγητό αυτόν που πεινά και μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε, πολύ δύσκολο όμως να χορτάσεις την ψυχή, να την φέρεις στην κατάνυξη και την μετάνοια, και αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο τυχών αλλά ο χαρισματούχος. Γι’ αυτό ο προφήτης Αμώς απειλεί τους συγχρόνους του όχι με «λιμόν άρτου και ύδατος, αλλά λιμόν του ακούσαι τον λόγον του Κυρίου» (Αμώς 8,11).

Κακά υλικά χορτασμού.

Η Εύα διώχτηκε από τον παράδεισο, όταν άκουσε το φίδι και έφαγε από το δένδρο. Ο Κάιν έκανε την αδελφοκτονία, αφού δοκίμασε πρώτος τις απαρχές δίνοντας τα πρωτεία στην δική του λαιμαργία. Τα παιδιά του Ιώβ βρήκαν τον θάνατο όταν έτρωγαν κ’ έπιναν. Ο Ησαύ έχασε την ευλογία, όταν έγινε δούλος στην κοιλιά του. Ο Σαούλ έχασε την βασιλεία, όταν έφαγε παράνομα τα καλύτερα πρόβατα. Ο Ισραήλ εξόργισε τον Κύριο, όταν επιθυμούσε το τραπέζι της Αιγύπτου. Ο Οφνί και ο Φινεές, τα παιδιά του Ηλί, θανατώθηκαν την ίδια ώρα στον πόλεμο, γιατί άρπαζαν τα κρέατα που ήταν για θυσία. Και ο Ισραήλ «απελάκτισε» τον ευεργέτη του Κύριο όταν «ενεπλήσθη» και «ελιπάνθη» και «επαχύνθη» και «επλατύνθη» (Δευτ. 32,15). Οι Σοδομίτες ασέλγησαν παρά φύση όταν με αδιάκοπα συμπόσια αλλοίωσαν την κρίση τους.

Την διαρκή ενασχόληση με τα τραπέζια και τα συμπόσια ελέγχει ο Ησαΐας λέγοντας· «Αλλοίμονο σ’ εκείνους που σηκώνονται το πρωΐ και επιδιώκουν τα ποτά, που μένουν ως αργά το βράδυ, επειδή το κρασί θα τους κατακάψει. Γιατί μαζί με την κιθάρα και το ψαλτήρι πίνουν το κρασί, τα έργα όμως του Κυρίου δεν τα βλέπουν» (Ησ. 5,1112). Ο δε πλούσιος έχασε τον παράδεισο από τα διαρκή συμπόσια, ενώ ο Λάζαρος τον κέρδισε τρώγοντας ψίχουλα.

Αγαθά λιτής και ασκητικής ζωής.

Ο Ενώχ μεταφέρθηκε ζωντανός από τον κόσμο στους ουρανούς με την πίστη του και όχι με συμπόσιο. Ο Νώε διέσωσε το ανθρώπινο γένος με την πίστη του, όταν ο Θεός καθάριζε τον κόσμο από τ’ αδιάκοπα συμπόσια και τα ακάθαρτα έργα. (Ο Χάμ, ο οποίος συνέχιζε τα συνήθη έργα των ανθρώπων μέσα στην Κιβωτό όπως είναι τα συζυγικά καθήκοντα, κατεκρίθη και είχε οικτρό τέλος· σημ. μεταφραστού). Ο Αβραάμ νίκησε τους πέντε βασιλείς των Σοδόμων με την πίστη και την δικαιοσύνη του παρά με τα φαγητά και τα ποτά.

Ένσταση· Ο Αβραάμ όμως προσέλκυσε το Θεό με το τραπέζι του.

Εξήγησα τις συνθήκες που φιλοξένησε ο Αβραάμ τους τρεις αγγέλους. Ας μη βρίζουμε αυτά που έγιναν καλώς τον κατάλληλο καιρό και χρόνο. Ας μη μιμούμεθα επιπόλαια τις γραφές. Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, θα πούμε· Αφού γέννησε η παρθένος Μαρία, ας γεννήσουν και οι παρθένες που αφιερώθηκαν στο Θεό. (Αφού τεκνοποίησε η Θάμαρ με τον πεθερό της, ας το κάνουν και άλλοι. Αφού η Ραάβ η πόρνη συνεργάσθηκε με τους εχθρούς του έθνους, ας το κάνουμε κ’ εμείς κ.ο.κ. Υπάρχουν πράγματα στην αγία Γραφή που γίνονται μια φορά και η επανάληψη τους είναι αμαρτία· σημ. μεταφραστή).

Ας συνεχίσουμε όμως τα παραδείγματα των δικαίων.

Ο Ιακώβ απέσπασε τα του Λάβαν με την άσκηση και όχι με συμπόσια. Διότι λέγει· «Συνέβη να καίγομαι μαζί με την φωτιά και την παγωνιά της νύκτας και έφυγε από μένα ο ύπνος» (Γεν. 31,40) και δεν ζητούσε στην προσευχή του τίποτε περισσότερο από ψωμί και ρούχο λέγοντας· «Εάν μου δώσεις ψωμί να φάγω και ρούχο να ντυθώ, απ’ αυτά που θα μου δώσεις θα σου προσφέρω το ένα δέκατο» (ένθ. ανωτ. 28,2022).

Ο Μωυσής τι τραπέζια έκανε και τι ποτά κερνούσε όταν ανέβαινε στο Σινά, όταν έβγαζε από την πέτρα νερό και έριχνε τροφή εξ ουρανού στις χιλιάδες των Ιουδαίων που διοικούσε; Βάσταξε τις πλάκες του νόμου και όχι εντόσθια χοίρων και κότες από την Φάσιδα και ψάρια από το πέλαγος και διαφανείς φιάλες κρασί από την Τύρο.

Ο Σαμουήλ με τραπέζια απεμάκρυνε τα είδωλα ή με τον λόγο; (Α΄ Βασ. 7,34, 1517).

Ο Δαυίδ πότε έστησε τραπέζι τρυφής, αυτός που έλεγε ότι «σποδόν ωσεί άρτον έφαγον, και το πόμα μου μετά κλαυθμού εκίρνων»; (Ψαλμ. 101,10).

Ο Ηλίας, ο δημιουργός της αναγκαστικής οικουμενικής νηστείας με την οποία καθάρισε τον Ισραήλ, τι τραπέζια έκανε, αυτός που για τραπεζοκόμους είχε τα κοράκια;

Ο Δανιήλ, ο γίγαντας της αρετής και προφήτης, αρνήθηκε την τράπεζα του βασιλέως και ευκαίρως ακαίρως ενήστευε· αυτός που στόμωσε τα λιοντάρια και έπεισε τον βασιλιά ν’ απαρνηθεί τους ειδωλολατρικούς θεούς, τι τραπέζια έκανε;

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος που έτρωγε μέλι και ακρίδες και ντυνόταν όπως οι καμήλες, τι τραπέζια έκανε; Όχι μόνο δεν φίλευε κανένα, αλλά τους κεντούσε την συνείδηση με τον πικρό, σκληρό και ελεγκτικό του λόγο.

Ο Παύλος τι τραπέζια έκανε ή σε τι τραπέζια λάμβανε μέρος, αυτός που είπε «Δεν θα φάω κρέας καθόλου για να μη σκανδαλίσω τον αδελφό μου»; (Α’ Κορ. 8,13). Τι γράφει στον Τιμόθεο, «Πρόσεχε» τη της τραπέζης φιλοτιμία ή «τη αναγνώσει, τη παρακλήσει, τη διδασκαλία»; (Α΄ Τιμ.4,13). Και στην Β΄προς Τιμόθεον συμπληρώνει· «Κήρυξον τον λόγον, επίστηθι ευκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον, εν πάση μακροθυμία και διδαχή» (Β΄ Τιμ. 4,2). Πουθενά δεν μιλάει για τραπέζια και κεράσματα. Και τι θυμίζει στον Τιμόθεο, τα συμπόσια και τις ευτυχίες που δεν είχε ποτέ, ή τα βάσανα και τις θλίψεις που αντιμετώπισε στο Ικόνιο στα Λύστρα και αλλού; (βλ. Β΄ Τιμ. 3,1012). Συγχρόνως δε του υπενθυμίζει, ότι αυτοί που θέλουν να ζουν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού δεν θα τους καλούν σε τραπέζια, αλλά θα τους διώκουν. Και στον Τίτο δεν γράφει για φαγητά και ποτά, αλλά για ελέγχους και διδασκαλία, για προσωπική και οικογενειακή αρετή και πνευματικότητα. Τους δε Κρήτες, όταν τους κατηγορεί, τους λέγει ότι είναι «γαστέρες αργαί» (Τιτ. 1,12), τουτέστιν αργόσχολοι και θαμώνες συμποσίων.

Ο Παύλος, όταν περιγράφει τη ζωή των αποστόλων, λέγει· «Και πεινώμεν και διψώμεν και γυμνητεύομεν» (Α΄Κορ. 4,11), «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις» (Β΄Κορ. 11,27). Πουθενά τραπέζια και συμπόσια. Αντιθέτως μαστιγώσεις, φυλακίσεις, ναυάγια, πορείες επικίνδυνες κ.ά. Τα μόνα συμπόσια που συμμετείχε ήταν των πιστών ανθρώπων που τον φιλοξενούσαν απλά στις περιοδείες του· π.χ. η Λυδία, ο δεσμοφύλακας των Φιλίππων, ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα κ.ά.

Ας μας πουν οι κοιλιόδουλοι και πολυφαγάδες και γυναικομανείς, οι οποίοι μέμφονται την άσκηση του Ιωάννου Χρυσοστόμου, όταν έψαξαν την Π. Διαθήκη και την Κ. Διαθήκη πού βρήκαν να επαινείται το συμπόσιο; Εκτός όταν προσφέρεται στους ξένους, και τούτο για την σύναψη συνθήκης ειρήνης.

Αναφέραμε στην αρχή μερικά από τα κακά των συμποσίων· ας προσθέσουμε και μερικά άλλα.

α΄. «‘Εκάθισεν ο λαός φαγείν και πιείν και ανέστησαν παίζειν’. Ην δε το παίγνιον μέθης έκγονον. ‘Δεύτε ποιήσωμεν θεούς οίτινες προπορεύσονται ημών’. Οι γάρ σεισμόν υποστάντες δι οίνου, κινητούς θεούς επεζήτουν, τον άσειστον και πάντα πληρούντα άνευ βαδίζειν αφέντες». Δηλαδή όπως φαίνεται στο 32ο κεφ. της Εξόδου, τα συμπόσια των Ισραηλιτών, όταν απουσίαζε ο Μωυσής στο όρος Σινά, έγιναν αφορμή να πέσουν σε ειδωλολατρία και πνευματική μοιχεία.

β΄. Ο πύργος της Βαβέλ κτίσθηκε μετά την ανακάλυψη του κρασιού από τον Νώε.

γ΄. Ο Ιωσήφ πουλήθηκε ως δούλος ενώ τα αδέλφια του μετείχαν σε συμπόσιο.

δ΄. Ο Ιωάννης ο Πρόδομος απεκεφαλίσθη κατά την διάρκεια του πορνικού συμποσίου του Ηρώδη.

Ο Χριστός μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, όταν είδε τους ανθρώπους να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στο συμπόσιο παρά στην διδασκαλία του, τους λέγει· «Αμήν αμήν λέγω υμίν, ζητείτε με, ούχ ότι είδατε σημεία, αλλ’ ότι εφάγατε εκ των άρτων και εχορτάσθητε. Εργάζεσθε μη την βρώσιν την απολλυμένην, αλλά την βρώσιν την μένουσα εις ζωήν αιώνιον» ( Ιω. 6,2627) Και συνεπλήρωσε πιο κάτω· «Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής· ο ερχόμενος προς με ου μη πεινάση, και ο πιστεύων εις εμέ ου μη διψήση πώποτε» (Ιω. 6,35). Και όταν ο Χριστός παρευρέθη σε συμπόσιο στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας, συμβούλευσε τη Μάρθα που «περιεσπάτο περί πολλήν διακονίαν» για να τον ευχαριστήσει· «Μάρθα Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δε εστί χρεία· Μαρία την αγαθήν μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής» (Λουκ. 10,41).

Δηλαδή το συμπόσιο, και όταν υπάρχει, να είναι λιτό και απέριττο και να συνοδεύεται από πνευματική ωφέλεια. Γι’ αυτό στα μοναστήρια, ακόμα και όταν τρώνε, διαβάζουν συνεχώς πατερικά έργα, θεωρώντας την τροφή πάρεργο, αν και αναγκαία και δίνοντας προτεραιότητα στην πνευματική τροφοδοσία.

Ας λέγει λοιπόν μαζί με τον Κύριο και ο καλός Ιωάννης ο Χρυσόστομος· «Δικό μου συμπόσιο είναι η διδασκαλία και η διανομή του λόγου του Θεού, στην οποία και εκλέχθηκα για την σωτηρία του λαού. Δική μου τροφή να κάνω το θέλημα του Θεού. ‘Εμόν βρώμα εστίν ίνα ποιώ το θέλημα του πέμψαντός με και τελειώσω αυτού το έργον’» (Ιωάν. 4,34).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΓ΄

Θα πει κάποιος·

Ας καλούσε μόνο επισκόπους και μάλιστα τους ευσεβέστερους για να μη συμβούν έκτροπα, ή τουλάχιστον τους δικούς του κληρικούς, για να μιμείται τον Κύριο που έτρωγε με τους 12 αποστόλους.

Θα δεχόταν όμως οι κληρικοί να γευματίζουν με τον Ιωάννη τρώγοντας σε ακατάλληλη ώρα ή ημέρα; Και αν δέχονταν, δεν θα γόγγυζαν οι άλλοι, πως μόνο κληρικούς τραπεζώνει; Και δεν θα ελεγχόταν ο ι. Χρυσόστομος από τα λόγια του Ιεζεκιήλ, «Οι ποιμένες φροντίζουν τον εαυτό τους και όχι τα πρόβατά τους» (βλ. Ιεζ. 34,2); Ο άνθρωπος που ζούσε συνεχώς στον ουρανό θα δεχόταν να κατατρύχεται από εγκόσμιες συμβατικότητες; Ο άνθρωπος που στ’ αυτιά του κουδούνιζε ο λόγος των αποστόλων «Ιδού ημείς αφήκαμεν πάντα, και ηκολουθήσαμέν σοι· τι άρα έσται ημίν;» (Ματθ. 19,27) θα δεχόταν να εγκαταλείψει έστω και για λίγο την διακονία του λόγου για την διακονία των τραπεζών;

Οι πλείστοι των επισκόπων, θέλοντας να καλύψουν την απουσία ζήλου τους για τα πνευματικά, επινοούν τα τραπέζια και τα υψηλά οικοδομήματα, ώστε να φανούν καλοί και φιλόπονοι. Και όταν λέγω ψηλά οικοδομήματα δεν εννοώ τις εκκλησίες και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, αλλά τα κρεμαστά περιβόλια και τις δεξαμενές βροχής και αισχρά μικτά λουτρά σε μυστικά δωμάτια, και άλλα πολλά που υπάρχουν σε μερικά επισκοπεία (βλ. P.G. 47,3947).

Εδώ τελειώνει η παράθεση του Παλλαδίου για την τακτική της ζωής του ι. Χρυσοστόμου. Ίσως φαίνονται υπερβολικά τα τελευταία περί δραστηριοτήτων οικοδομικών και άλλων τινών κάποιων επισκόπων· οι γνωρίζοντες όμως καλώς την εκκοσμίκευση της εκκλησίας μας δεν εξίστανται. Και όσοι παρατηρούν την σύγχρονη πραγματικότητα βλέπουν τα ατοπήματα κάποιων εκκλησιαστικών ανδρών να τείνουν να γίνουν κανών και γενικός τρόπος ζωής πάντων των ιερωμένων. Ο Θεός να δώσει ν’ ανανήψουμε όλοι μας, έχοντας ως πρότυπά μας τους αγίους μας με τις «ιδιορρυθμίες» τους. Γένοιτο.


Αναρτήθηκε από ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

Ὁ Κρήτης ἀσπάζεται τήν χεῖρα τῆς γυναικός ὑπουργοῦ, (Μενδώνη) ἐνῶ αὐτή ὄχι;







Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ΑΛΩΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΘΕΪΟΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ο ΕΥΣΕΒΗΣ ΛΑΟΣ

 

Episkopos Episkopos

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, Ο ΟΜΛΟΓΗΤΗΣ: Ἡ κοινωνία μέ αἱρετικούς μᾶς καθιστᾶ ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια


Γράφει ο ιατρός Φώτιος Μιχαήλ

Στίς 11 Νοεμβρίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. 

Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀκολουθῶντας πιστά τά ἴχνη τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, μᾶς διδάσκει, ὅτι ἡ κοινωνία μέ αἱρετικούς μᾶς καθιστᾶ ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἀπώλεια. 

Γράφει:

«Ἐχθρούς γάρ τοῦ Θεοῦ, ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας μεγάλῃ καί πολλῆ τῆ φωνῆ ἀπεφήνατο».(P.G. 99. 1049 Α). 

Λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μέ φωνή βροντερή, ὅτι εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ, ὄχι μονάχα οἱ αἱρετικοί, ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι πού ἔχουν κοινωνία μαζί τους. 

Καί ἀλλοῦ λέγει: «Οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς ού κατεποντίσθησαν, ὅμως τῆ κοινωνία τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, 1164 Α).

«Ἄλλοι μέν ἐναυάγησαν περί τήν πίστιν τελείως, ἄλλοι δέ, καίτοι ἐσωτερικῶς δέν ἀσπάσθηκαν τήν κηρυττομένην κακοδοξίαν, συναπωλέσθησαν ὅμως μέ τούς λοιπούς λόγω τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μετ' αὐτῶν» (P.G. 99, 1164A).


ΒΡΑΧΥ ΣΧΟΛΙΟ: «Μνήμη ἁγίου, μίμησις ἁγίου». Καί ὁ νοῶν, νοείτω... 


Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ἍΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς 9 Νοεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ


Κατά τήν ἡμερα αὐτή ἐκφωνοῦνται ἐκτενέστατοι λόγοι ἐγκωμιαστικοί γιά τόν νεοφανέντα Ἅγιο, ἀλλά δυστυχῶς ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ἀπέναντι στούς παπικούς – θέμα ἁπτόμενο τῆς σωτηρίας μας καί ἐξόχως ἐπίκαιρο – σπανιώτατα ἕως καί οὐδόλως ἀναφέρεται!

Ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου γιά τίς ἀρχές καί τίς ἰδέες τῶν παπικῶν εἶναι σαφέστατος:
«Οἱ Πάπες ἐγένοντο οἱ κακοί δαίμονες τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».

«Ἡ Ἀνατολική Ἐκκλησία μετά βδελυγμίας ἀποστρέφεται τοιαύτας ἀρχάς, τοιαῦτα φρονήματα, τοιαύτας ἰδέας … εἰσίν ἀληθῶς ἀρχαί κακόδοξοι καί αἱρετικαί καί ἀποκρούονται ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας».

«Δέν ὑπάρχει σημεῖον συναντήσεως μεταξύ τῆς Δυτικῆς καί Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας».

Οἱ παπικοί, μᾶς βεβαιώνει ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, εἶναι κακόδοξοι καί αἱρετικοί. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολική Ἐκκλησία σιχαίνεται καί ἀποστρέφεται τίς αἱρετικές διδασκαλίες τοῦ παπισμοῦ. Τόν ἀπωθεῖ καί ἀποφεύγει κάθε σχέση μαζί του, διότι μεταξύ παπικῶν καί Ὀρθοδόξων δέν ὑπάρχει σημεῖο συναντήσεως.

Ποῦ εἶναι, λοιπόν, ὅλοι ἐκεῖνοι, πού ὑποδέχονται μέ χαρά μέσα στούς Ἱερούς μας Ναούς τούς πάπες καί τούς καρδιναλίους, συντρώγουν καί συμπροσεύχονται μαζί τους καί τούς ἀποκαλοῦν ἀδελφούς ἐν Χριστῷ;

Τί ἔχουν νά ποῦν στόν Ἅγιο Νεκτάριο ὅλοι ἐκεῖνοι πού παραδέχονται ἱερωσύνη καί μυστήρια στούς παπικούς, καί πού προχωρᾶνε ὁλοταχῶς γιά τήν ἕνωσή μας μαζί τους ἐντελῶς ἀπροϋπόθετα, καταπατῶντας Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καί περιφρονῶντας τούς Ἁγίους μας Πατέρες;

Τελικά, ἰσχύει ἤ ὄχι ἡ ρῆσις «μνήμη ἁγίου, μίμησις ἁγίου»;

Ἁγίου Νεκταρίου, 2026.

Τά ἀποσπάσματα ἀπό τήν γραφίδα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου προέρχονται ἀπό τήν ἱστορική του μελέτη γιά τό σχίσμα. Ἁλιεύθηκαν ἀπό τό βιβλίο Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΥΤΕ ΝΟΘΕΥΕΤΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΟΔΙΔΕΤΑΙ, σελ. 32-33, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».