.
Πατριαρχεῖο, Ἀμερικάνοι, Ἐγγλέζοι Καὶ Ρῶσσοι. Ψεύδη, Σενάρια, Ὕβρεις… ( Γιά ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΥΣ Καί ΥΠΟΨΙΑΣΜΕΝΟΥΣ Αναγνώστες Μόνο!
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
Τελευταῖα ξέσπασε ἕνας ἐπικοινωνιακὸς καταιγισμὸς, ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα «ἐνημερώσεως», ὅπου διαμαρτύρονται καὶ ἐξανίστανται γιὰ τὴν «ἀήθη ἐπίθεσι» κατὰ τοῦ Oἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ μυστικὴ ὑπηρεσία SVR.
Τὰ κυριώτερα σημεῖα στὰ ὁποία ἐστιάζουν, ὅτι προβάλλει ἡ SVR, εἶναι (ἐπιλέγω ἀπὸ ἕνα μόνο ἱστότοπο, καθότι ὅλοι λένε περίπου τὰ ἴδια):
«Η SVR –κρατικό όργανο, που προφανώς έχει πλέον αναλάβει και “εκκλησιολογικά καθήκοντα”– κατηγορεί τον Παναγιώτατο ως δήθεν συνεργάτη βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και οργανωτή σχεδίων διάσπασης της ρωσικής εκκλησιαστικής επιρροής σε Ουκρανία, Βαλτική και Βαλκάνια». [1]
«Ο Βαρθολομαίος, αεί επί σκοπόν της Ορθοδόξου Ενότητος, ουδέποτε λειτούργησε με πολιτικά κριτήρια. Είναι πνευματικός πατέρας όλων, ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών και της οικουμενικής διακονίας του Φαναρίου, η οποία δεν υποκύπτει σε πιέσεις, ούτε ενδίδει σε γεωπολιτικά συμφέροντα». [ὅ.π.]
«Ο Παναγιώτατος στέκει εκεί όπου τον έταξε η Πρόνοια του Θεού: ως Πρώτος μεταξύ Ίσων, χωρίς κοσμικές εξαρτήσεις, χωρίς “πλάτες εξουσίας”, αλλά Χάριτι Θεού και με τη μαρτυρία του Σταυρού». [ὅ.π.]
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ ΤΑSS ἀνέφερε ὅτι
«Ειδικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τις δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στην εκδίωξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας… «Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες τον υποστηρίζουν ενεργά, τροφοδοτώντας ρωσοφοβικά αισθήματα στις ευρωπαϊκές χώρες», δήλωσε το SVR». Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ΤΑSS 12/1/2026 [2]
Ἕνας σχολιαστὴς τονίζει ὅτι μέχρι τώρα οἱ Ρώσοι παρουσίαζαν τὸ Πατριαρχεῖο ὡς Ἀμερικανοκίνητο ἐνῷ τώρα τὸ παρουσιάζουν νὰ στηρίζεται ἀπὸ μυστικὲς ὑπηρεσίες τῆς Βρεττανίας.
«Πηγή του Οικουμενικού Πατριαρχείου συγκρατεί μία λεπτομέρεια από την ανακοίνωση της SVR που αξιολογεί ως σημαντική: όπως αναφέρει, σε παλαιότερες επιθέσεις που έχουν εκδηλωθεί από τη ρωσική πλευρά προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπήρχαν σταθερές αναφορές ότι είναι αμερικανοκινούμενο και ακολουθεί πολιτικές που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε σχέση με την παραχώρηση αυτοκεφαλίας σε Ορθόδοξες Εκκλησίες. Σε αυτή την τελευταία ανακοίνωση δεν υπάρχει αναφορά στον αμερικανικό παράγοντα, αλλά γίνεται λόγος για στήριξη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας». ΕΦΗΜ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ [3]
Ὅπως θὰ διαπιστώσῃ ὅποιος στὰ σοβαρὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα, ὑπάρχουν μόνον γενικότητες, συνθήματα καὶ καθόλου τεκμήρια καὶ ἀποδείξεις, στὶς κρίσεις ποὺ διατυπώνονται. Θὰ παραθέσουμε μερικὰ ἀδιαμφισβήτητα τεκμήρια, ὥστε, ἄν θέλουν, νὰ βοηθηθοῦν καὶ οἱ γράφοντες, ἄν τυχὸν τὰ ἀγνοοῦν, καὶ κυρίως οἱ ἀναγινώσκοντες τὰ γραφόμενά τους , ὥστε νὰ βοηθηθοῦν στὰ συμπεράσματά τους.
Ἐπειδὴ τὸ θέμα παρουσιάζεται ὡς προσωπικὴ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ Πατριάρχου, πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι μὲ τοὺς ὅρους «Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο», «Φανάρι» ἤ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκάστοτε «Πατριάρχου» ἐννοεῖτε τὸ ἴδιο πράγμα, δηλαδὴ ἡ πραγματικότης, ὁ μηχανισμὸς προσώπων, ποὺ λειτουργεῖ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὁριστικά, τουλάχιστον μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μὲ κύριο ἐπίσημο ἐκφραστὴ πρὸς τὰ ἔξω τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη , ὁ ὁποῖος κατευθύνει καὶ τὶς Συνοδικὲς ἀποφάσεις.
Ἐπειδὴ αὐτὲς (οἱ Συνοδικὲς ἀποφάσεις) ἐνίοτε εἶναι εἴτε διπλωματικές, εἴτε ὑψηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου γενικολογίες, οἱ διάφοροι παράγοντες καὶ παρατρεχάμενοι, ὅπως ὁ παραπάνω, «διαρέουν» ἤ διατυπώνουν καὶ σχολιάζουν ὅσα «πρέπει» νὰ μάθῃ ὁ πιστὸς λαὸς.
Παρουσιάζεται, λοιπόν, στὴν παροῦσα περίπτωσι, ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια, δὲν ὑποκύπτει σὲ πιέσεις, οὔτε ἐνδίδει σὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα.
Δὲν ἔχει κοσμικὲς ἐξαρτήσεις, οὔτε πλάτες ἐξουσίας, οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς.
Ἐπ᾿ αὐτῶν θὰ κατατεθοῦν, ὅπως προεγράφη, μερικὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ὑπάρχουν, ὥστε νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρίνῃ τὴν ὀρθότητα αὐτῶν τῶν ἰσχυρισμῶν.
«Δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια οὔτε ὑποκύπτει σὲ πιέσεις».
Πῶς ἐξεδιώχθῃ ἡ Μάξιμος ὁ Ε΄ τὸ 1948 καὶ πῶς ἤρθε ὁ Ἀθηναγόρας στὸ Φανάρι; Μὲ καθαρὰ πολιτικὰ κριτήρια καὶ κατόπιν ἀφορήτων πιέσεων.
Μετὰ τὸ 1923 τὸ Πατριαρχεῖο ὑπάγεται «στὴ δικαιοδοσία τοῦ Τούρκου Νομάρχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως» [4]
Παρὰ τὶς μεγαλοστομίες ποὺ ἀκούγονται, κατὰ καιροὺς, ἀπὸ τὰ πρόσωπα τοῦ Πατριαρχείου περὶ «πλήρους ἐλευθερίας», αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἐκλογὲς Πατριάρχου:
«Ο νομάρχης (Vali) ήταν ο εκπρόσωπος του τουρκικού κράτους, ο οποίος ενέκρινε τον κατάλογο των υποψηφίων Πατριαρχών έχοντας το δικαίωμα να διαγράψει κάποιο πρόσωπο που δεν ήταν αρεστό στην τουρκική πλευρά και επικύρωνε την εκλογή του νέου Πατριάρχη». [ὅ.π.]
Στὴν περίπτωσι τῆς ἐκλογῆς Ἀθηναγόρα ὁ μηχανισμὸς αὐτὸς λειτούργησε πλήρως μὲ ἀποτέλεσμα:
«Ο Τούρκος αξιωματούχος (Νομάρχης) … τους είπε ότι, για να πάψει η κριτική κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θα έπρεπε οι ιεράρχες του να εκλέξουν ως νέο πατριάρχη τον Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρα.
Τους δήλωσε ότι η εκλογή αυτή ήταν επιθυμία τριών κυβερνήσεων, της ελληνικής, της τουρκικής και της αμερικανικής.
Σημείωσε δε ότι η Τουρκική κυβέρνηση θα έκανε το παν για να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την Αμερικανική. (ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΑΓΚΥΡΑΣ [5]).
Επιπλέον, ο Αθηναγόρας θα μπορούσε να προάγει την ελληνοτουρκική φιλία και τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και να κατοχυρώσει το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [6])
Τέλος, εμβαθύνοντας ανέφερε ότι καθώς οι Σοβιετικοί μεταχειρίζονταν την Ορθόδοξη Εκκλησία για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, εκείνη η πατριαρχική εκλογή είχε και πολιτικό χαρακτήρα, τον οποίο η τουρκική πλευρά δεν μπορούσε να αγνοήσει (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [7])» ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ σελ. 204
( Σημ: Τὰ παραπάνω δὲν εἶναι ἀπόψεις ψεκασμένων ἤ φανατικῶν , ὅπως συνηθίζεται νὰ χαρακτηρίζεται ὁτιδήποτε δὲν ἀρέσει στοὺς διαφόρους κατεστημένους προπαγανδιστὲς.
Εἶναι διαπιστώσεις ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῶν πρεσβειῶν, τῶν Ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν Ἑλλάδος, Ἀμερικῆς, Βρετανίας, Τουρκίας καὶ εὐρίσκονται σὲ Διδακτορικὴ Διατριβὴ ποὺ τὴν ἔχει ἐποπτεύσει καθηγητὴς ἀπολύτως προσηλωμένος στὸ Πατριαρχεῖο, καὶ γι᾿αὐτὸ χρησιμοποιῶ τὶς πηγές αὐτὲς. Ἔχει κυκλοφορήσει καὶ σὲ βιβλίο, ἀπὸ ὅπου καὶ οἱ παραπομπὲς, γιὰ ὅποιον ἐνδιαφέρεται: Παῦλος Σεραφείμ, ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ἐκδ. Μπαρμπουνάκη. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2017.)
Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ὁ Τοῦρκος Νομάρχης τοὺς προσδιόριζε ποιὸν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, τὸν Ἀθηναγόρα, ἀλλὰ διευκρίνιζε καὶ ποιὸν δὲν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, καὶ ἄν τὸ τολμοῦσαν θὰ τὴν πλήρωνε ἡ Μειονότης. (Τελικῶς καὶ ἐξέλεξαν τὸν Ἀθηναγόρα καὶ τὴν πλήρωσε ἡ Μειονότης, τὸ 1955):
«Ὁ πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας είχε δώσει οδηγίες στο βαλή της Κωνσταντινούπολης να δηλώσει «απεριφράστως επιτροπήν Μητροπολιτών ότι εν ουδεμιά περιπτώσει θα γίνη δεκτή εκλογή Μητροπολίτου Δέρκων», [8] ενώ επιπλέον και ο Τούρκος πρωθυπουργός … δήλωσε ότι τυχόν εκλογή του Δέρκων θα επηρέαζε δυσμενώς τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης όχι μόνο έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και έναντι της ίδιας της μειονότητας». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ. 207
«Οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς».
Οἱ πολιτικὲς πιέσεις τῶν Τούρκων ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιθυμίας τῶν Ἄγγλων καὶ τῶν Ἀμερικάνων γιὰ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα στὴ θέσι τοῦ Πατριάρχου προκειμένου νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ γεωπολιτικά τους συμφέροντα.
Καὶ αὐτὸ διότι θεωροῦσαν ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἔνωσις θὰ χρησιμοποιοῦσε τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία γιὰ τὴν κρατική της πολιτική:
«Δεν υπήρχε, ωστόσο, καμία αμφιβολία ότι η Εκκλησία θα χρησίμευε ως όργανο κρατικής πολιτικής» ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ «Ν. 3127. Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ελληνική πολιτική», Ουάσινγκτον, 15 Μαΐου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.62
Οἱ Βρετανοὶ παράλληλα:
« … οι οποίοι επιθυμούσαν την εμπλοκή των Αμερικανών στα πράγματα του Φαναρίου. Επιθυμούσαν να πιέσουν τους Αμερικανούς να πιέσουν την Ελλάδα και την Τουρκία να συνεργαστούν ώστε να αναβαθμίσουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έναντι του σοβιετικού κινδύνου». FO 371/58860, βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών προς βρετανική πρεσβεία Άγκυρας, Β. 2589/1908/19, 27 Φεβρουαρίου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.62
Ἡ δὲ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀκόμη καὶ ὅταν βρισκόταν ὡς ἐξόριστη στὴν Μέση Ἀνατολή, μετὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Πατριάρχη Σεργίου στὴ Ρωσία ἔστειλε ὁδηγία, μάλλον ἀποτέλεσμα ἐπαφῶν μὲ τὴν Βρετανικὴ ἀλλὰ καὶ Ἄμερικανικὴ πλευρὰ, στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο λέγοντας ὅτι
«... η εκκλησιαστική αναγέννηση στην Ρωσία αποτελούσε πολιτικό ελιγμό (political maneuver) και κατά συνέπεια θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικό στις επαφές του με τη Μόσχα και να αποφύγει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις προς τη ρωσική πλευρά». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.75
(Καὶ αὐτό, τὴν ἴδια στιγμὴ, ποὺ πάλι κατόπιν Βρετανικῶν μεθοδεύσεων, ἔβαζε τὸ ΚΚΕ στὴ συγκυβέρνησι τῆς χώρας, γιὰ ἄλλους λόγους βέβαια!!!)
Στὴν δὲ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα οἱ πιέσεις πρὸς τὸν Μάξιμο τὸν Ε΄ νὰ παραιτηθῇ ἦταν ἀσφυκτικὲς καὶ ἔφτασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ διακόψῃ τὴν χρηματοδότησι τοῦ Πατριαρχείου!!!
«… Εκείνο το κρίσιμο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση σταμάτησε να στέλνει τα χρήματα της επιχορήγησής της προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο με αποτέλεσμα το τελευταίο να αντιμετωπίσει προβλήματα ρευστότητας» [9] ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.75
Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀφόρητες πολιτικὲς πιέσεις ὁδήγησαν τοὺς Συνοδικοὺς θέλοντας καὶ μὴ νὰ ἐκλέξουν ὡς Πατριάρχη ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶχε καμμία σχέσι μὲ τὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἦταν ἀρεστὸς στοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Τούρκους ἀλλὰ καὶ σὲ ἀρκετοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς. Ἐκτοτε τὸ Πατριαρχεῖο προσδέθηκε στὸ ἄρμα τῆς Δύσεως καὶ ἐξυπηρετεῖ τὶς πολιτικὲς της ἐπιθυμίες, ὡς ὄργανο ἐπιβολῆς μέχρι σήμερα.
(Λέμε τὰ ἐλάχιστα, τὰ πάνω πάνω). Μποροῦν νὰ παρατεθοῦν ἄπειρα ντοκουμέντα γιὰ τὴν πολιτικὴ ἐξάρτησι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοαμερικανοὺς καὶ τὴν χρησιμοποίησί του ὡς γεωπολιτικὸ βραχίονά τους στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο (ἀναλογιστεῖτε μόνον ὅτι στὴν «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου ἐπίσημη σύμβουλος τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριάρχου ἦταν ἡ καθηγήτρια κ. Ἐλισσάβετ Προδρόμου ἡ ἐπίσημος σύμβουλος τῆς CIA καὶ DIA γιὰ θέματα Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ Θρησκειῶν!!!) ἀλλὰ μένω σὲ αὐτὰ, θεωρῶντας τα ἀρκετὰ γιὰ προβληματισμό. Ἕνα μόνο προσθέτω:
«… αν η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ άλλαζε και γινόταν πιο δυναμική έναντι της ΕΣΣΔ (πολιτική της ανταπόδοσης, rollback policy) και αποφάσιζαν οι Αμερικανοί να διεισδύσουν στις ορθόδοξες σοβιετοκρατούμενες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τότε ένας ανώδυνος τρόπος θα ήταν μέσω της κάλυψης του Οικουμενικού Πατριαρχείου». ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.75
Καὶ ἡ κάλυψις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου δόθηκε στὴν Οὐκρανία, ὅπως ζητοῦσε καὶ ὁ Μπρεζίνσκυ, ὅταν οἱ ἀμερικάνοι ἀποφάσισαν νὰ διεισδύσουν στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ εἰσπήδησι καὶ τὴν δημιουργία μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ὀντότητος ἐνάντια στὴν κανονικὴ Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία.
Καὶ τώρα ὑπάρχουν φόβοι ἀπὸ τοὺς Ρώσους ὅτι θὰ γίνῃ ξανὰ τὸ ἴδιο στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς καὶ στὸ Μαυροβούνιο. Καὶ ἀπαντᾶ τὸ Πατριαρχεῖο ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι
«ευφάνταστα σενάρια, ψευδείς ειδήσεις, ύβρεις και κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε είδους προπαγανδιστών» ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 13 Ο1 2026
Ἴσως βοηθήσουν τὰ παραπάνω, ὡς ἀφετηρία, ὥστε νὰ ψάξῃ περισσότερο καὶ νὰ σκεφτῇ, ὅποιος συνεχίζει νὰ σκέφτεται στὴν ἐποχή μας, πρὸς τὰ ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἄν ἐνδιαφέρει κανέναν, πλέον.
Γιὰ μᾶς ἐδῶ στὴν Κρήτη, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ βαθύτερη κατανόησις τῶν καταστάσεων, διότι ὁ Πατριάρχης, ὁ «ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών», στέλνει σὲ λίγες μέρες τοὺς δικούς του γιὰ νὰ ἀποφασίσουν ποιοὶ θὰ γίνουν δεσπότες σὲ δύο Μητροπόλεις τῆς Κρήτης.
Οἱ «ἐλεύθεροι» Κρῆτες ἐπίσκοποι, φαίνεται, δὲν μποροῦν μόνοι τους, παρότι ἐλεύθεροι θεωροῦνται ἀνίκανοι νὰ ἀποφασίσουν… Ὁ δὲ λαὸς εἶναι μόνο … γιὰ νὰ παίζει κούρταλα.
Φανταστεῖτε νὰ μὴν σεβόταν τὴν ἐλευθερία τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν.…
Τί περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ στὴν Οὑκρανία;
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
18 Ἰανουαρίου 2026.
[1] https://fosfanariou.gr/index.php/2026/01/13/rosiki-propaganda-kata-tou-ecum-patr/
[2] https://tass.com/politics/2070009
[4] Παύλος Σεραφείμ, Δρ Θεολογίας ΑΠΘ: «Ο κοσμικός παράγοντας στην εκλογή Οικουμενικών Πατριαρχών κατά τη νεότερη περίοδο της ιστορίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1830-1948)» https://doi.org/10.26262/syn.v5i1.5635
[5] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, εσωτερικό υπόμνημα αμερικανικής πρεσβείας Άγκυρας, 27 Οκτωβρίου 1948. Πβλ. και N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 12, 30 Οκτωβρίου 1948.
[6] [7] Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνικό προξενείο Κωνσταντινούπολης (αποστολέας ο πρέσβης Σκέφερης) προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 4003, 26 Οκτωβρίου 1948.
[8] (Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνική πρεσβεία Άγκυρας προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 403, 28 Οκτωβρίου 1948).
[9] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 24 Σεπτεμβρίου 1948
https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_592.html
Ἡ ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων
«Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν. 3, 19)
Γράφει ο Ἀρχιμ. Παῦλος Ντανᾶς, Ἱεροκῆρυξ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας
14 Ιανουαρίου 2026
Με θλίψη παρατηροῦμε τὴ «δαιμονικὴ ἐπιδημία», ὅπου πολλοὶ ἄνθρωποι, εἴτε «δημοφιλεῖς» εἴτε ἀπλοί, καταφεύγουν στὴν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων, χωρὶς νὰ γνωρίζουν τὰ ψυχοφθόρα ἀποτελέσματα ποὺ αὐτὴ ἔχει. Ἡ ἀντιχριστιανικὴ Πολιτεία φέρει μεγάλη εὐθύνη, διότι μὲ Νόμο (4277/2014, ἄρθρ. 48 καὶ 49) δίδει τὸ δικαίωμα σ’ ὅσους θέλουν νὰ προχωρήσουν στὴν πράξη αὐτή.
Ἡ Ἐκκλησία, ἀπέναντι σ’ αὐτὸ τὸ θέμα, ἐξέδωσε τὴν ἐγκύκλιο 2959/29 Ὀκτωβρίου 2014, ὡς ἀντίδραση «περὶ τῶν κανονικῶν συνεπειῶν τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν», ἀντιτάσσοντας τὴ δική της θέση.
Ἀξίζει, λοιπόν, μὲ προσοχὴ καὶ σοβαρότητα νὰ τὴν προσεγγίσουμε.
Πανανθρώπινο φαινόμενοΟἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἔθαβαν τοὺς νεκρούς, διότι πίστευαν ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ ἄταφου νεκροῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἰσέλθει στὰ «Ἠλύσια Πεδία», ἀλλὰ θὰ περιπλανᾶται μέχρι νὰ ἐνταφιασθεῖ. Ἂς σκεφθοῦμε, ἐπίσης, τὰ πάμπολλα ἀρχαιοελληνικὰ νεκροταφεῖα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τοὺς πολυαρίθμους τάφους σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τῆς χώρας, ποὺ μᾶς ἀποδεικνύουν ἀπερίφραστα τὴ διαδεδομένη πρακτικὴ τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν ἀπὸ τοὺς προγόνους μας.
Οἱ Ἑβραῖοι ἔθαβαν τοὺς νεκρούς τους. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ μὴ ἐνταφιασμὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀντιμετωπίζεται ὡς τιμωρία.
Στοὺς Αἰγυπτίους ἐφαρμοζόταν ἀποκλειστικῶς ἡ ταφή, καὶ μάλιστα ἡ ἐπιμελημένη, μὲ τὴν ταρίχευση τῶν σωμάτων.
Ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν, καὶ ὄχι ἡ καύση, εἶναι φαινόμενο πανανθρώπινο. Εἶναι ὁ κανόνας γιὰ τὴ σημερινὴ πλειοψηφία τῶν λαῶν καὶ τῶν θρησκειῶν, σὲ τόση ἔκταση, ὥστε οἱ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ποὺ ἔχουν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ ἄλλους, δὲν ἀνατρέπουν αὐτὸν τὸν κανόνα, ἀλλὰ ἀντιθέτως τὸν ἐπιβεβαιώνουν. Χετταῖοι, Πέρσες καὶ λοιποὶ ἀρχαῖοι λαοί, ἀλλὰ καὶ ἀπολίτιστες καὶ πρωτόγονες φυλές, στὴ συντριπτικὴ τους πλειοψηφία, συνήθιζαν νὰ θάβουν τοὺς νεκρούς τους.
Ἀνάλογη πρακτικὴ γινόταν καὶ στοὺς Ρωμαίους, στοὺς ὁποίους κυριαρχοῦσε τὸ «ἔθιμον τῆς ταφῆς».
Ἡ Ἁγία Γραφή
Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» (Γεν. 1,14). Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὴν ἰσχυρὴ ἐνότητα ψυχῆς καὶ σώματος. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπεκτείνεται στὸν ὅλο ἄνθρωπο, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα. Εἶναι σημαντικὰ τὰ ὅσα ὑποστηρίζει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Μάρτυς καὶ Φιλόσοφος, δίνοντας τὸν ὁρισμὸ τοῦ ἀνθρώπου: «Τί γάρ ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἢ τὸ ἐκ ψυχῆς καὶ σώματος συνεστὸς ζῶον λογικόν;»
Ἡ ἀνυπακοὴ στὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἐπέφερε τὴ δίκαιη τιμωρία: «ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης· ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν. 3, 19). Δηλαδή: Με τὸν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου σου θὰ κερδίζεις καὶ θὰ τρῶς τὸ ψωμί σου, μέχρις ὅτου πεθάνεις καὶ ἐπιστρέψει τὸ σῶμα σου στὴ γῆ, ἀπὸ τὴν ὁποία δημιουργήθηκε τὸ σῶμα σου, καὶ στὸ χῶμα πρέπει νὰ ἐπιστρέψεις πάλι· τὸ σῶμα σου θὰ διαλυθεῖ στὴν ὕλη ἐκείνη, ἀπὸ τὴν ὁποία πλάσθηκε.Ἔτσι, στὴν Παλαιὰ Διαθήκη βλέπουμε, γιὰ παράδειγμα, τὴν ἐπιμελῆ ταφὴ τῶν Πατριαρχῶν Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαάκ. Βλέπουμε νὰ μεταφέρεται ἡ σορός τοῦ Ἰακώβ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο στὴ Χαναάν, προκειμένου νὰ ταφεῖ πλάι στοὺς συγγενεῖς του.
Στὴν Καινὴ Διαθήκη, ὁ μόνος γνωστὸς τρόπος μεταχειρίσεως τῶν νεκρῶν εἶναι ὁ ἐνταφιασμός. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Κύριος ἐνταφιάστηκε μετὰ τὸ Πάθος Του καὶ ἡ διαδικασία τοῦ ἐνταφιασμοῦ Του ἀναφέρεται χαρακτηριστικὰ στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου (27, 57-61). Ὁ πλούσιος Ἰωσὴφ ἀπὸ Ἀριμαθαίας ζήτησε καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ τύλιξε σὲ καθαρὴ σινδόνη καὶ τὸ τοποθέτησε σὲ καινούργιο «μνημεῖον», δηλαδή τάφο, ποὺ εἶχε λαξευθεῖ σὲ πέτρα, καὶ ἔκλεισε τὸν τάφο μὲ μεγάλο λίθο, ποὺ τοποθέτησε στὴ θύρα τοῦ μνημείου. Μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ ἐνταφιασμοῦ τοῦ Χριστοῦ ἐξαγιάστηκε ἡ ταφὴ τῶν νεκρῶν ὡς σωστὴ πράξη ἀντιμετώπισης τῶν χριστιανῶν, ποὺ εἶναι μιμητὲς Χριστοῦ. Πιστεύουμε ὅτι ἀκόμη καὶ ἄψυχοι τόποι, ὅπως εἶναι ὁ φρικτὸς Γολγοθᾶς, ὁ Πανάγιος Τάφος, τὸ Σπήλαιον τῆς Γεννήσεως ἐξαγιάστηκαν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἀποτελοῦν μέχρι σήμερα τὰ Πανάγια Προσκυνήματα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔτσι καὶ μὲ τὴ ζωή καὶ δράση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν θάνατό Του, ἐξαγιάζονται ἄμεσα ἢ ἔμμεσα καὶ πολλὰ ἄλλα μυστήρια, ὅπως ὁ Γάμος, τὸ Βάπτισμα, ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ τὰ λοιπὰ μυστήρια, τῶν ὁποίων ἡ σύσταση ἄμεσα ἢ ἔμμεσα ἀνάγεται στὴ θεία βούληση.
Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἀκόμη καὶ ἡ περιγραφὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου: Ἀμέσως μόλις ὁ Ἰησοῦς ἄφησε τὸ πνεῦμά Του ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, σχίστηκε τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ, ἔγινε σεισμός, οἱ πέτρες σχίστηκαν, «καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθησαν· καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων μετὰ τὴν ἔγερσιν Αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν Ἁγίαν Πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς» (27, 52-53). Καὶ τὸ χωρίο τοῦτο ἔχει, φρονοῦμε, ἔντονο δογματικὸ χαρακτῆρα περὶ τῆς τύχης τῶν σωμάτων μετὰ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάστασή τους.
Τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰησοῦ ἀκολούθησε καὶ ἡ πρώτη χριστιανικὴ κοινότητα τῶν Ἱεροσολύμων, ἡ ὁποία ἐνταφιάζει ὄχι μόνον τὸν Πρωτομάρτυρα τοῦ Χριστιανισμοῦ Στέφανο (Πράξ. 8, 2), ἀλλὰ ἀκόμη καὶ αὐτοὺς ποὺ πέθαναν μὲ οἰκτρὸ θάνατο, Ἀνανία καὶ Σαπφείρα (Πράξ. 5, 6 καὶ 10).
Ὅταν κάνουμε λόγο γιὰ σωτηρία, ἐννοοῦμε τὴ διατήρηση τοῦ ὅλου ἀνθρώπου. Ἡ λέξις σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τὸ σῶον + τηρῶ. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Αὐτὸς δὲ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἁγιάσαι ὑμᾶς ὁλοτελεῖς, καὶ ὁλόκληρον ὑμῶν τὸ πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα ἀμέμπτως ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τηρηθείη» (Α΄ Θεσ. 5, 23).
Πατερικὴ ΠαράδοσηἈπὸ τὸν Ἅγιο Ἱππόλυτο πληροφορούμεθα περὶ τῆς ταφῆς πολλῶν Ἀποστόλων (Migne PG 10, 952B). Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος κάνει λόγο γιὰ τὸν ἐνταφιασμὸ τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου, τοῦ Αδελφοθέου Ἰακώβου, καὶ τῶν Εὐαγγελιστῶν Λουκᾶ καὶ Μάρκου (Migne PL 23, 619 κ.ε.). Σημαντικὲς εἰδήσεις περὶ τοῦ τρόπου ἐνταφιασμοῦ τῶν Ἁγίων παρέχει καὶ ὁ Διονύσιος Ἀλεξανδρείας (Migne PG 10, 1337D).
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος προβάλλει τὴ σωστὴ δογματικὴ σημασία τῆς ταφῆς τῶν νεκρῶν, ποὺ πρέπει νὰ γίνεται πρὸς δόξαν Θεοῦ: «…κηδεύσωμεν τοὺς ἀπελθόντας ὡς καὶ ἡμῖν καὶ ἐκείνοις συμφέρει πρὸς δόξαν Θεοῦ» (Migne PG 59, 467).
Ὁ Ὠριγένης χαρακτηρίζει τὰ ἐνταφιαζόμενα σώματα ὡς ὄργανα ψυχῆς, τὰ ὁποῖα ἐνταφιάζονται μετὰ τιμῆς κατὰ τὰ «νενομισμένα»: «Ψυχὴν γὰρ λογικὴν τιμᾶν μόνην ἡμεῖς ἴσμεν, καὶ τὰ τοιαύτης ὄργανα μετὰ τιμῆς παραδιδόναι κατὰ τὰ νενομισμένα ταφή» (Κατὰ Κέλσου 8, 30).
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἐπικρίνει ὡς ἀθλιότητα τὴ συμπεριφορὰ κάποιου Γρηγορίου, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπέτρεψε τὴν ταφὴ νεκρᾶς (Migne PG 25, 708B).
Ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος παραδίδει ὅτι οἱ διῶκτες τῶν Χριστιανῶν ἦσαν «ἐπιμελῶς παραφυλάσσοντες νυκτὸς καὶ μεθ’ ἡμέραν, μὴ κηδευθῇ τις ὑφ’ ἡμῶν» (Ἐκκλ. Ἱστ. 3, 2, 59), καὶ γι’ αὐτὸ «τὰ δὲ καθ’ ἡμᾶς ἐν μεγάλῳ καθειστήκει πένθει διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὰ σώματα κρύψαι τῇ γῇ» (Ἐκκλ. Ἱστ. 5, 2, 61), ἀλλὰ οἱ νεκροὶ Χριστιανοὶ «ἀντὶ γῆς καὶ τάφων θαλαττείοις παρεδίδοντο κύμασι» (Ἐκκλ. Ἱστ. 8, 7, 6).
Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος διηγεῖται ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλαρίων παρακαλοῦσε, ἐξορκίζοντας τὴν Ἁγία Κωνσταντία, νὰ μὴν τὸν ἀφήσει οὔτε μία ὥρα ἄταφο, ἀλλὰ νὰ τὸν θάψει ἀμέσως μόλις πεθάνει, καλύπτοντάς τον μὲ χῶμα, μὲ τὰ ροῦχα ποὺ φοροῦσε, ἀκόμη καὶ μὲ τὸ χοντρὸ παλτό του (Migne, PL 23, 52).
Ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Στυλιανὸς Καρπαθίου, Θεολόγος – Ψυχίατρος, σημειώνει: «Ἡ ταφή δὲν εἶναι μόνο ἔθιμο ἢ παράδοση, ἀλλὰ πρωτογενὲς ἀρχετυπικὸ στοιχεῖο στὴ ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ἕνα ἀκαταγώνιστο σύμβολο πίστεως στὴν Ἀνάσταση. Ἡ καύση ἀποτελεῖ κορυφαῖο σύμβολο μηδενισμοῦ, πράξη εἰκονοκλαστική, ποὺ θρυμματίζει τὴν πίστη στὴν Ἀνάσταση».
Οἱ ἀντιρρήσεις…
Οἱ ὀπαδοὶ τῆς καύσης τῶν νεκρῶν ισχυρίζονται:Την ἀνάγκη νὰ ἐξοικονομηθεῖ χῶρος ἐν ὄψει τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ.
Λόγω τῆς μόλυνσης τοῦ περιβάλλοντος καὶ τοῦ τυχὸν ὑπάρχοντος ὑδροφόρου ὁρίζοντος τῆς περιοχῆς, κινδυνεύει ἡ ὑγεία τῶν ἀνθρώπων.
Δὲν εἶναι εὐχάριστη ἡ ἀτμόσφαιρα ἡ ὁποία δημιουργεῖται γιὰ τοὺς οἰκείους τοῦ νεκροῦ κατὰ τὸν χρόνο τῆς ἐκταφῆς, ὅταν μάλιστα ὁ νεκρὸς δὲν ἔχει ἀποσυντεθεῖ.
Ἡ ἀπάντηση
Οἱ λόγοι αὐτοὶ ἐπιδέχονται σοβαρὸ καὶ σταθερὸ ἀντίλογο. Δὲν εἴμαστε κυρίαρχοι τῆς ὕπαρξής μας. Δὲν φέραμε τίποτε στὸν κόσμο καὶ δὲν θὰ πάρουμε τίποτε. Εἶναι φοβερὸς ἐγωισμὸς τὸ νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι «τὸ σῶμα εἶναι δικό μου καὶ τὸ κάνω ὅ,τι θέλω». Σύμφωνα μὲ τὴ διδαχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸ σῶμά μας δὲν εἶναι κτῆμα μας. Ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ τὸ χρησιμοποιοῦμε, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας. Γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἠγοράσθητε γὰρ τιμῆς· δοξάσατε δὴ τὸν Θεὸν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καὶ ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ.» (Α’ Κορ.6,20). Ἑρμηνεία: Διότι ἔχετε ἐξαγορασθῆ μὲ πολύτιμο τίμημα, δηλαδὴ μὲ τὸ ἀνεκτίμητο αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφεύγετε, λοιπόν, κάθε σαρκικὴ ἐκτροπή, ποὺ μολύνει τὸ σῶμα, καὶ δοξάσατε τὸν Θεὸ μὲ ὅλη σας τὴν προσωπικότητα, μὲ τὸ σῶμά σας καὶ μὲ τὸ πνεῦμά σας, τὰ ὁποῖα εἶναι τοῦ Θεοῦ.
Καὶ: «Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός · ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.» (Α΄ Κορ. 3, 17), λόγος ποὺ στρέφεται ἐναντίον κάθε κακοποιήσεως τοῦ σώματος. Ἑρμηνεία: Ἐὰν, λοιπόν, κανείς μὲ τὴν πλανεμένη διδασκαλία του καὶ τοὺς φατριασμοὺς του καταστρέφει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν καταστρέψει αὐτὸν ὁ Θεός, διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, εἶναι ἀφιερωμένος στὸν Θεό καὶ εἶναι δικό του κτῆμα. Εἶναι ἱερὸς καὶ ἀπαραβίαστος. Καὶ τέτοιος ναός, ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιος, εἶστε ἐσεῖς.
Ἀποστροφὴ πρὸς τὸ σῶμα παρατηρεῖται στὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες καὶ στὴν εἰδωλολατρία. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τὸ ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (Α΄ Κορ. 6, 19), εἶναι ἡ ζωντανὴ Ἐκκλησία, μέσα στὴν ὁποία καλεῖται νὰ λατρεύσει ὁ ἄνθρωπος τὸν Θεό. Τὸ σῶμά μας εἶναι «μέλος Χριστοῦ» (Α΄ Κορ. 6, 15).
Τὰ ἅγια λείψανα
Οἱ Ἅγιοι, ποὺ λάτρευσαν ἀληθινὰ τὸν Θεό, μὲ τὰ ἱερὰ λείψανά τους μεταδίδουν τὴν ἁγιαστικὴ χάρη, ἐνισχύουν τοὺς πιστούς, ἐκβάλλουν δαιμόνια, θεμελιώνουν τὴν Ἐκκλησία, φωτίζουν τὴν πορεία τῶν ἀγωνιζομένων χριστιανῶν στὸν κόσμο. Χωρὶς τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων, ὁ κόσμος θὰ ἦταν φτωχός. Ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ τὰ διατηρεῖ ὡς πολύτιμους θησαυρούς.
«Ὁ Δεσπότης Χριστὸς μᾶς ἔδωσε πηγὲς σωτήριες τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων, ποὺ μὲ πολλοὺς τρόπους παρέχουν τὶς εὐεργεσίες, ἀναδίδοντας εὐωδιαστὸ μύρο», τονίζει ὁ ἱερὸς Δαμασκηνός. Ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος παραμένει στὰ σώματα τῶν Ἁγίων· γι’ αὐτὸ καὶ διατηρεῖται μετὰ τὸν θάνατό τους στὰ ἱερὰ λείψανά τους, ποὺ διασώζονται μερικὲς φορὲς ἄφθαρτα (Ἁγίου Σπυρίδωνος, Ἁγίου Διονυσίου, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου, Ἁγίου Γερασίμου κ.ο.κ.). Οἱ Ἅγιοι ἔγιναν ναοὶ τοῦ Θεοῦ καὶ καθαρὰ καταλύματα: «Ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός» (Λευιτ. 26, 11-12). Καὶ: «Ψυχαὶ δικαίων ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος» (Σοφ. Σολ. 3, 1).
Ὁ θάνατος τῶν Ἁγίων εἶναι μᾶλλον ὕπνος παρὰ θάνατος. Τὰ ἱερὰ λείψανα εἶναι τὰ ἔμψυχα σκηνώματα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θεωρεῖ ὅτι οἱ τάφοι τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Μαρτύρων, ποὺ περιέχουν λείψανά τους, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ «λιμάνια ἀσφαλισμένα, πηγὲς πνευματικῶν διδαγμάτων, ἀνεξάντλητοι θησαυροί, πνευματικὰ πλούτη, τὰ ὁποῖα κανείς δὲν μπορεῖ νὰ τὰ ἀχρηστέψει… Οἱ τάφοι τῶν Μαρτύρων δροσίζουν τὶς ψυχές, διεγείρουν τὸ ζῆλο, σβήνουν τὶς παράλογες ἐπιθυμίες».
Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι τὴν ἡμέρα ποὺ ψήφισε ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὸν νόμο γιὰ τὴν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων, ὁ Θεὸς μίλησε μὲ τὴν εὕρεση τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Οσίου Βησσαρίωνος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγάθωνος. Τὸ ἄφθαρτο σκήνωμα τοῦ Γέροντος Βησσαρίωνος εἶναι εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου ἀνθρώπου, γιὰ τὸν ὁποῖο λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Καθὼς ἐφορέσαμεν τὴν εἰκόνα τοῦ χοϊκοῦ, φορέσομεν καὶ τὴν εἰκόνα τοῦ ἐπουρανίου» (Α΄ Κορ. 15, 49).
Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Καθηγητὴς Πανεπιστημίου ΑΠΘ, ὁμολογεῖ: «Ἡ εὕρεση τοῦ σεπτοῦ σώματος τοῦ π. Βησσαρίωνος σὲ κατάσταση ἀφθαρσίας, μετὰ ἀπὸ δεκαπέντε χρόνια, ἀφ’ ὅτου ἔγινε ἡ ταφή του (1991), δικαιολογημένα ὤθησε τοὺς πιστοὺς στὴν ἐκτίμηση ὅτι πρόκειται περὶ θαύματος, περὶ σημείου, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς θέλησε νὰ ἐνισχύσει τὴν πίστη τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ζοῦν μέσα σὲ περιβάλλον σχεδὸν γενικευμένης ἀθεΐας καὶ ἀπιστίας, ἡ ὁποία πολλές φορές εἶναι στρατευμένη καὶ ἐπιθετική, καθοδηγούμενη ἀπὸ ἀντίθετα κέντρα χριστομάχων καὶ ἐκκλησιομάχων».
Τὸ συμπέρασμά μας εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἀρνεῖται τὴν καύση τῶν νεκρῶν γιὰ θεολογικοὺς, ἱεροκανονικούς, παραδοσιακούς, ἀνθρωπολογικοὺς καὶ ἐσχατολογικοὺς λόγους.
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἐπιγραμματικὰ λέγει: «Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἱερό· δὲν μπορεῖς νὰ τὸ καῖς, ὅπως καῖς τὰ ἄχρηστα».
Ὁ Διδάχος τοῦ Γένους μᾶς ἀφυπνίζει
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ὑπογραμμίζει: «Ὁ ὕπνος τί εἶνε; Μικρὸς θάνατος, καὶ ὁ θάνατος μεγάλος ὕπνος. Καὶ καθὼς τὸ σιτάρι ὁποὺ πίπτει εἰς τὴν γῆν, ἀνίσως καὶ δὲν βρέχῃ νὰ σαπηθῇ νὰ γίνῃ ὡσὰν χυλός, δὲν φυτρώνει, ἔτσι καὶ ἡμεῖς ὁποὺ ἀποθνήσκομεν καὶ θαπτόμεθα εἰς τὴν γῆν. Ἀνίσως καὶ δὲν ἀθάπτετο πρῶτον εἰς τὸν τάφον ὁ Χριστός μας, δὲν μᾶς ἐπότιζε τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον καὶ τὴν ἀνάστασιν. Δὲν βλέπετε φανερὰ τὰ χόρτα πῶς τὰ ἀνασταίνει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν γῆν κατ’ ἔτος; Γνῶσιν δὲν ἔχομεν, χριστιανοί μου, νὰ στοχασθῶμεν τὰ πάντα. Ὅλα μᾶς τὰ ἐχάρισεν ὁ Θεός. Ὅθεν διὰ τὸ παρόν, ἀδελφοί μου, σᾶς παρακαλῶ νὰ εἴπητε καὶ δι’ ὅλους τοὺς ἀποθαμένους τρεῖς φοράς· ὁ Θεὸς συγχωρήσοι καὶ ἐλεήσοι αὐτούς».
Σε ποιον ανήκουν οι Ιεροί ναοί; Στους ρασοφόρους ή στον λαό;
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Το ακούσαμε και αυτό ότι οι πιστοί που ζητούν την επιστροφή του Εσταυρωμένου, που οι αιρετικοί ρασοφόροι αφαίρεσαν από την θέση του πίσω από την Αγία Τράπεζα απειλούνται.
Εκφοβίζονται με πάσης φύσεως απειλές μεταξύ του οποίου και ο αφορισμός λέει.
Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης δηλαδή χριστιανοί μου.
Αυτούς τους ναούς που χτίσατε με αίμα εσείς ή οι πρόγονοι σας, μαζεύοντας δραχμή την δραχμή και ευρώ το ευρώ.
Αφού τους φτιάξατε, και αφού τους συντηρείτε με τον οβολό σας και το υστέρημα σας, και όταν αυτοί έγιναν περίλαμπροι, ήρθαν κάποιοι ρασοφόροι και τώρα σας απειλούν με αφορισμό-εκδίωξη
Γιατί ο αφορισμός εκδίωξη είναι.
Ξεχνούν αυτοί οι φωστήρες των στοών, ότι ο νοικοκύρης είναι ο Χριστός και οι πιστοί αυτοί που έφτιαξαν όλους τους Ιερούς ναούς ανά την Ελλάδα και τον κόσμο.
Ξεχνούν πως αν το πλήρωμα μιας ενορίας ψηφίσει και αποφασίσει, μπορεί να αφαιρέσει τον Ιερό Ναό από αυτή την εκκλησιαστική αρχή, και να τον μεταφέρει σε κάποια άλλη.
Αν δηλαδή υποθετικά η εκκλησία μας πέσει σε αίρεση, τότε οι πιστοί μπορούν αν αποφασίσουν με πλειοψηφία σε κάθε ενορία, να υπαχθούν σε μια άλλη εκκλησία που δεν είναι σε αίρεση.
Αντιθέτως η εκκλησιαστική αρχή δεν μπορεί να πάρει τον Ναό και να τον δώσει πχ στους Λατίνους, αν η ενορία, ο λαός που τον έφτιαξε δεν το θέλει.
Ούτε μπορεί ο εφημέριος ή ο Επίσκοπος να συμπεριφέρεται στον Ιερό Ναό ωσάν να είναι τσιφλίκι του.
Γιατί δεν τον έφερε από το σπίτι του.
Τον βρήκε εδώ που ήρθε, και πρέπει να υπηρετήσει τον Χριστό σε αυτόν.
Και αν έχει βλέψεις για θρόνους αυτός ο επίσκοπος τότε να τους βάλει στο σπίτι του και να στρογγυλοκαθήσει μέχρι να το ευχαριστηθεί.
Αν ως χριστιανοί, φτάσαμε στο σημείο, να μην μπορούμε να επιβάλλουμε στους ρασοφόρους, ότι επιθυμούμε να προσευχόμαστε κοιτάζοντας προς τον Εσταυρωμένο και όχι προς μια πολυθρόνα, τότε δεν αξίζουμε να λογιζόμαστε ως χριστιανοί.
Γιατί ο Κύριος μας, και το φραγγέλιο πήρε όταν χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον Ναό Του Πατέρα Του, και με το ιερατείο τα έβαλε, και την ζωή Του έδωσε ενάντια στις κακοδοξίες τους.
Και σήμερα εμείς βλέπουμε κάτι μαυροφορεμένους να απλώνουν το χέρι τους και να πετάνε τον Χριστό, και αντί να τους το κόψουμε από την μασχάλη, τους το φιλάμε και από πάνω.
Σε ποιον ανήκουν οι Ναοί λοιπόν;
Σε αυτούς ή σε εμάς;
Ποιος είναι ο νοικοκύρης και ποιος ο κλέφτης στην εκκλησία του Χριστού.
Αυτός που σταυρώθηκε γυμνός και με ακάνθινο Στέφανο στην κεφαλή, ή αυτοί που είναι κούφιοι και για να κάνουν φιγούρα φρορούν στολίδια και πλουμιστά μπλιχλιμπίδια, και αντί ακάνθινου Στέφανου φέρουν χρυσή κολοκύθα με σμαράγδια και διαμάντια στο κεφάλι για να εντυπωσιάζουν;
Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί...
Πηγή
Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;
Τί εἶναι αἵρεση;
Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.
Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;
Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.
Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;
Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἦταν ὁ πρῶτος ἅγιος καί μεγάλος θεολόγος, ὁ ὀποῖος εἶπε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλά εἶναι παναίρεση. Περιλαμβάνει ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί! Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες! Ὅτι ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Παπικοί, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουν οἱ Προτεστάντες καί ἀπό ἕνα κομματάκι τῆς ἀλήθειας ἔχουν ὅλες οἱ αἱρέσεις!
Πόσους Ἁγίους ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό ἐπίθετο Μέγας;
Δέν ἔχει πάρα πολλούς. Ἄς θυμηθοῦμε μερικούς. Ὁ Μέγας Βσίλειος, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μέγας Εὐθύμιος.
Τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;
Ὀνομάστηκαν Μεγάλοι, γιατί εἶχαν τήν καρδιά τους καί τόν νοῦ τους ἀνοιχτό, σέ ἐγρήγορση, ὥστε νά ἐντοπίζουν καί νά καταδικάζουν τίς αἱρέσεις. Νά μἠ φθαρεῖ ἡ πίστη μας.
Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιά τόν Μέγα Ἀντώνιο: «καί τῇ πίστει δέ πάλι θαυμαστός ἦν καί εὐσεβής, …καί τήν τῶν ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο». Σιχαινόταν, ἀηδίαζε ὁ Μέγας Ἀντώνιος τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. «Οὔτε
Μανιχαίοις ἤ ἄλλοις τισίν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά». Τώρα, δυστυχῶς, ὄχι μόνον μιλᾶμε φιλικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἐξυμνοῦμε, τούς προβάλλουμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους!
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ.
(Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός)
Ο Απογοητευμένος Μοναχός καί τό τρύπιο Αγγείο…
Σ’ ένα μοναστήρι, ζούσε κάποτε ένας μοναχός που ένιωθε αποτυχημένος.
Παρ’ όλο που προσευχόταν, πάλευε με τα πάθη του και συχνά έπεφτε στα ίδια λάθη.
Μια μέρα, πήγε στον πνευματικό του και του είπε με θλίψη:
«Πάτερ, κουράστηκα… Προσπαθώ, μα πάλι αμαρτάνω. Ο Χριστός σίγουρα θα με έχει βαρεθεί».
Ο γέροντας χαμογέλασε γλυκά και του ζήτησε να φέρει από το πηγάδι ένα αγγείο με νερό.
Ο μοναχός πήγε, αλλά το αγγείο ήταν ραγισμένο. Μέχρι να φτάσει πίσω, το μισό νερό είχε χυθεί.
«Ξαναπήγαινε», είπε ο γέροντας.
Το ίδιο συνέβη και δεύτερη, και τρίτη φορά.
Απορημένος, ο μοναχός είπε:
«Πάτερ, αυτό το αγγείο είναι άχρηστο! Χύνει το νερό πριν προλάβω να το φέρω».
Ο γέροντας τον κοίταξε ήσυχα και είπε:
«Κοίτα γύρω σου, παιδί μου».
Κοίταξε, και είδε ότι όλο το μονοπάτι ως το πηγάδι είχε γεμίσει λουλούδια.
Το ραγισμένο αγγείο, χωρίς να το ξέρει, πότιζε τη γη σε κάθε του βήμα.
Ο γέροντας τότε του είπε:
«Έτσι είναι κι η ψυχή μας μπροστά στον Χριστό.
Μπορεί να ’χει ρωγμές, αδυναμίες, πτώσεις.
Μα αν προσπαθεί, αν πορεύεται με ταπείνωση, ο Κύριος μετατρέπει τις ρωγμές σε δρόμο ζωής.
Η αγάπη Του δεν απορρίπτει τα σπασμένα αγγεία τα γεμίζει ξανά και ξανά με έλεος.»
Ο Χριστός δεν αγαπά τους τέλειους, αγαπά εκείνους που, παρά τα λάθη τους, δεν σταματούν να Τον αναζητούν.
Γιατί η αγάπη Του είναι πιο δυνατή από κάθε ρωγμή της ψυχής μας.
«Ἐγὼ προσεύχομαι πάντοτε. Ἔχω καλὴ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Τοῦ ᾽πα δυὸ κουβέντες καὶ συνεννοηθήκαμε.»
Άγιος Παΐσιος: Εἶναι μεγάλη, λοιπόν, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς. Καὶ ἡ χάρη της. Πολὺ μεγάλη. Καὶ ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ σατανᾶς καὶ τὰ ὄργανά του, τὴν τρέμουν.
Λίγο νὰ φωνάξομε τὸν Χριστό, λίγο νὰ ἐπικαλεσθοῦμε τὴν Παναγία, λίγο νὰ μιλήσομε στοὺς ἁγίους, καὶ παίρνει πόδι ὁ ἄλλος. Δὲν ἀντέχει τὴ χάρη τους.
Δὲν ἀντέχει τὴν ἀγάπη τους. Δὲν ἀντέχει τὴν παρουσία τους. Δὲν ἀντέχει τίποτε. Τὸ κακὸ βέβαια μὲ μᾶς πολλὲς φορὲς εἶναι ὅτι δὲν προσευχόμεθα. Δὲν προσευχόμεθα μὲ θέρμη.
Πήγαιναν μιὰ φορὰ δύο Χριστιανοὶ στὸν δρόμο. Κι ἔφτασαν σ᾽ ἕνα ποτάμι, τὸ ὁποῖο εἶχε πλημμυρίσει. Κι ἔκατσαν καὶ προσευχήθηκαν νὰ τὸ περάσουν.
Ὁ ἕνας εἶπε δυὸ κουβέντες μὲ θέρμη καὶ πέρασε. Ὁ ἄλλος προσευχήθηκε ὥρα πολλή, μπῆκε καὶ κινδύνευσε νὰ πνιγεῖ. Τὸν ἔπιασε ὀ ἄλλος καὶ τὸν ἔβγαλε. Κι εἶχε ἀπορία ὁ δεύτερος.
Κι εἶπε στὸν πρῶτο: «Καλά, ἀδελφέ. Ἐσὺ εἶπες δυὸ κουβέντες καὶ πέρασες. Ἐγὼ εἶπα ἐκατὸ καὶ κινδύνευσα νὰ χαθῶ, ἂν δὲν ἤσουν ἡ ἀφεντιά σου. Γιατί ἔγινε αὐτό;»
Τοῦ λέει: «Ἐσὺ προσεύχεσαι, ἀδελφέ, συχνά;»
« Ἄ, μπά», λέει. «Τώρα προσευχήθηκα κι ἀφοῦ εἶδα τὸν κίνδυνο.»
«Ἄ, ἔτσι», λέει. «Ἐγὼ προσεύχομαι πάντοτε. Ἔχω καλὴ σχέση καὶ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Θεό. Τοῦ ᾽πα δυὸ κουβέντες καὶ συνεννοηθήκαμε. Συνεννοηθήκαμε! Ἐσύ», λέει, «τώρα τό ᾽πες. Γι᾽ αὐτὸ στό ᾽κανε αὐτὸ ὁ Θεὸς καὶ σ᾽ ἔσωσε κιόλας, γιὰ νὰ μάθεις νὰ προσεύχεσαι. Γιὰ νὰ μὴν ἀφήνεις τὴν προσευχή.»
Θὰ μοῦ πεῖτε: «Πάτερ, ἔχουμε καὶ δουλειές, ἔχουμε καὶ βάσανα, ἔχουμε καὶ κόπους.» Μποροῦμε νὰ προσευχόμεθα ὅπου δήποτε. Ὅπως ἀναπνέομε, μποροῦμε καὶ νὰ προσευχόμεθα. Μποροῦμε νὰ φωνάζουμε τὸν Χριστό, τὴν Παναγία.
Στόμα δὲν ἔχουμε; Ἔχουμε. Μυαλὸ ἔχουμε; Ἔχουμε. Πῶς δὲν ἔχουμε. Ἔ, λοιπόν, δὲν ἔχουμε καμμία ἰδιαίτερη δαπάνη. Οὔτε καὶ κανένα ἰδιαίτερο κόπο, ἂν θέλετε. Ἔχει κόπο ἡ προσευχή. Σίγουρα. Ἀλλὰ μποροῦμε καὶ νὰ φωνάζουμε τὸν Κύριο.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ 100 τοῦ Θεοῦ. Φέρνει τὸν Κύριο γρήγορα κοντά μας. Φέρνει τὴν Παναγία γρήγορα κοντά μας.
Καὶ τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους. Κι ἐπηρεάζει καὶ τὶς ψυχὲς τῶν ἀποθαμένων μας. Ἐκεῖνοι μᾶς ἀκοῦνε. Καὶ πολλοὶ ἀπ᾽αὐτοῦς ἔχουν βρεῖ παρρησία. Τὸ ξέρετε αὐτό; Παρρησία. Καὶ μᾶς βοηθᾶνε. Προσεύχονται γιὰ μᾶς. Ἐπηρεάζουν τὸν Θεό.
Μᾶς συντροφεύουν στὴ ζωή μας.
Ἔλεγε, κάποτε, ὁ Γέροντας Παΐσιος σὲ κάποιον… Τοῦ ᾽λεγε:
«Γέροντα, ἐγὼ δὲν ἔχω κάνει τίποτα ἰδιαίτερο. Κι ὅμως μοῦ πᾶν ὅλα καλὰ στὴ ζωή μου. Κι ἔχω πολλὲς εὐλογίες. Τί συμβαίνει; Τί γίνεται; »
Καὶ τοῦ λέει ὁ Γέροντας: «Παιδί μου, κάποιος πρόγονός σου ἔχει ἁγιάσει. Καὶ δὲν τὸ ξέρετε. Ἔχει ἁγιάσει καὶ δὲν τὸ ξέρετε! Καὶ αὐτὸ σᾶς βοηθάει.»
Τί ὡραῖο, λοιπόν, ἡ προσευχή! Καὶ τί προνόμιο εἶναι νὰ μιλᾶμε στὸν Κύριο ἀπευθείας! Γιὰ νὰ πᾶς στὸν πρωθυπουργὸ ἢ στοὺς ἄρχοντες μεσολαβοῦν πολλοὶ και ἂν σὲ δεχτεῖ καὶ ἂν ἀδειάζει ὁ ἄνθρωπος κι ἂν θέλει, καὶ τό ᾽να καὶ τ᾽ ἄλλο.
Ἐδῶ στὸν Κύριο εἴμεθα ἄμεσοι. Ἀρκεῖ ν᾽ ἀνοίξομε τὸ στόμα μας καὶ λέει ὁ Κύριος: «Ἐγὼ εἶμαι παρών. Ἰδού, πάρειμι.» Ὁ πανταχοῦ παρών, ἀνθρωποπαθῶς ἐκφραζόμενος, λέει: «Εἶμαι παρών!»
Εἶναι γιὰ μᾶς ἐκείνη τὴν ὥρα παρών, γιατὶ Τὸν φωνάξαμε. Τὸν φωνάξαμε! Ὁ προφήτης καὶ βασιλιᾶς Δαυὶδ προσευχότανε μὲ θέρμη ἑφτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα. «Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά σε.» Ἑφτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα!
Καὶ εἶναι γεγονὸς ὁτι ὁ προφητάναξ Δαυὶδ εἶχε πολλὲς ἀσχολίες, πολλὰ προβλήματα, τόσο λαὸ ἐπάνω του, τόσες εὐθύνες καὶ τόσα ἄλλα.
Κι ὅμως, ἐπειδὴ ἀγαποῦσε κι ἐπειδὴ ἤθελε, εὕρισκε τὴν εὐκαιρία καὶ προσευχότανε.
Ἅγιος Νικόλαος – Τεῦχος 66 Μάρτιος 2012 – ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΕΓΚΩΜΗΣ
Συνάντηση Με Έναν Δαιμονισμένο ! ~ ( Βίωμα Εξομολογήσεως )
~ Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού
Ενας αξιωματικός είχε στείλει τον ανηψιό του στην μονή Διονυσίου κοντά σε μένα.
Ο ανηψιός είχε ζήσει όπως είχε ζήσει….
ανεξομολόγητος… δεν είχε εξομολογηθεί ποτέ.
Είχε κάνει ένα σωρό πράγματα, (και ποιός δεν έχει κάνει), το θέμα ήταν ότι τότε έτυχε να βρίσκεται στο μοναστήρι ένας δαιμονισμένος .. Τον είχαν κρατήσει από ελεημοσύνη και αγάπη οι πατέρες.
Οποτε συναντούσε τον ανηψιό, το τι του φανέρωνε δεν λέγεται!
Οτι είχε κάνει και δεν είχε κάνει…
Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι πατέρες ήταν να τους κρατάνε χώρια, να μη συμπίπτουνε, και γίνουν επεισόδια μπροστά σε προσκυνητές… και ακούνε οι προσκυνητές, τι είχε κάνει ο νεαρός έξω στον κόσμο…
Τελικά τον καταφέρανε τον νεαρό να εξομολογηθεί…
Κι είχε κάποια ελαφριά ψυχολογικά προβλήματα. Εξω από το μοναστήρι ήταν ένας πνευματικός, πήγε εκεί εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στην ζωή του, και γυρνάει στο μοναστήρι…
Και να χει βγει τώρα στο παράθυρο ο δαιμονισμένος…
….να τον βλέπει και να φωνάζει:
– Σε πέτυχα! Τώρα θα στα πω ολα!
– Τώρα θα τα διαβάσω όλα! Και έκανε τα χέρια του έτσι, σαν να είχε βιβλίο και να φωνάζει: ”Και θα αρχίσω απο το εξώφυλλο δεν θα κρύψω τίποτα..!”
Και να αρχίσει.. όχι να φανερώνει όλα αυτά που χε κάνει ο νεαρός, αλλά να ουρλιάζει…
Και τι φώναζε; … Που είναι, που είναι τα;
… Που πήγανε; … Γιατί δεν βλέπω τίποτα;!
Δεν έβλεπε πια τίποτα. Αυτή είναι η εξομολόγηση.
Αυτό είναι το πετραχήλι του παπά…
Δεν θα κολαστούμε γιατί αμαρτάνουμε…
Ολοι αμαρτάνουμε. Θα κολαστούμε γιατί δεν μετανοούμε. Γιατί δεν αγωνιζόμαστε όπως αγωνίστηκαν κι οι άγιοι…
Συνάντηση με έναν δαιμονισμένο ~ (βίωμα εξομολόγησης)
~ Μαρτυρία Αγιορείτου μοναχού
«Μη λες: Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό»...
«Μη λες: «Πολλά αμάρτησα, και γι' αυτό δεν έχω το θάρρος να προσκυνήσω τον Θεό». Μην απελπίζεσαι. Απλώς μην αυξάνεις τις αμαρτίες σου από απελπισία, και με τη βοήθεια του Ενός Παντελεήμονα, δεν θα ντραπείς.
Διότι είπε: «Όποιον έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω». (Ιωάν. 6:37).
Γι' αυτό, να είσαι θαρραλέος και να πιστεύεις ότι Εκείνος είναι ο Αγνός και καθαρίζει όσους πλησιάζουν σε Αυτόν. Αν θέλεις να πετύχεις αληθινή μετάνοια, δείξε την με τις πράξεις σου. Αν έχεις πέσει στην υπερηφάνεια, δείξε ταπεινότητα· αν σε μέθη, δείξε νηφαλιότητα· αν σε μολυσμό, δείξε καθαρότητα ζωής.
Διότι λέγεται: «Απομακρύνσου από το κακό και κάνε το καλό». (Α' Πέτρ. 3:11)»
Άγιος Γεννάδιος Κωνσταντινουπόλεως
''Η Χρυσή Αλυσίδα'', 87-89
ΠΡΟΣΟΧΗ ! Εἶναι Ἀποκάλυψη Ἀπό Τόν Θεό, Ὅτι Ὅταν Ὁ Ἄνθρωπος Πεθάνει, Πρέπει Στή Γῆ Νά Ἐπιστρέψει! ( ΟΥΤΕ Καύσεις, Ούτε Τίποτα Άλλο! )
Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει.
Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει.
Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας.
Λέγει ὁ Κύριος: Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα.
Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε.
Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.
Δέν μᾶς εἶπε ὁ Θεός:
Εάν θέλετε μπορεῖτε νά θάπτεσθε, ἐάν θέλετε μπορεῖτε καί κάτι ἄλλο λ.χ. νά καίγεστε.
Εἶναι ρητή ἐντολή τοῦ Θεοῦ ὅλοι νά θαπτόμεθα, μηδενός ἐξαιρουμένου καί ὅποιος δέν ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θά ἔχει κυρώσεις.
Ποιές εἶναι αὐτές;
Τόλμησαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη.
Νά ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ταφεῖ, ἡ ψυχή του β α σ α ν ί ζ ε τ α ι στήν κόλαση παραπάνω.
Θαπτόμενοι, κάνουμε τήν τελευταία μας ὑπακοή καί ξέρετε, εἶναι τιμητική ὑπακοή μέ πολύ γερό μισθό.
Πές ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα.
Αὐτό νά τυπωθεῖ στό νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Ἀντίθετα, ἡ ρητή ἐντολή τοῦ Διαβόλου εἶναι νά καίγονται οἱ ἄνθρωποι καί νά μήν βγαίνουν Ἁγία λείψανα.
Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα.+
«Ἀνάστασις μὲ ὅρους διαχείρισης»...
«Εκκλησία χωρίς λείψανα: η νέα ''ποιμαντική'' πρόταση»
Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, θεολόγος
Τὶς τελευταῖες ἡμέρες παρακολουθοῦμε μὲ ἀπορία καὶ ὀδύνη νὰ ἐπανέρχεται στὸ προσκήνιο τὸ ζήτημα τῆς ἀποτέφρωσης, ὄχι πλέον μόνον ἀπὸ κοσμικοὺς κύκλους, ἀλλὰ –πράγμα ἀληθινὰ ἀνησυχητικό– καὶ ἀπὸ κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἐμφανίζονται νὰ ὑπερασπίζονται τὴν πρακτικὴ αὐτὴ ἐν ὀνόματι μιᾶς δήθεν «ποιμαντικῆς εὐαισθησίας».
Μιᾶς εὐαισθησίας, ὅμως, ποὺ φαίνεται νὰ σταματᾶ ἐκεῖ ποὺ ξεκινᾶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ μετατρέπεται εὔκολα σὲ ποιμαντικὸ λαϊκισμό, μὲ θεολογικὴ ἀμνησία.
Διότι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι οὔτε γραφεῖο τελετῶν, οὔτε ψυχολογικὸ καταφύγιο.
Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία δὲν εἶναι μία γενικὴ προσευχὴ παρηγοριᾶς, ἀλλὰ δογματικὸ κείμενο, δημόσια ὁμολογία πίστεως.
Ὅποιος ἰσχυρίζεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀποσπαστεῖ ἡ πράξη ἀπὸ τὸ φρόνημα, ἢ δὲν γνωρίζει τὴν πατερικὴ θεολογία ἢ συνειδητὰ τὴν παρακάμπτει.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι σαφής: «Οὐχ ὡς ἀπολλύμενον τιθέμεθα τὸ σῶμα εἰς τὴν γῆν, ἀλλ’ ὡς σπέρμα ἀναστάσεως».
Ἡ ταφὴ εἶναι πράξη ἐλπίδας καὶ ἀναμονῆς, ὄχι ἀπλῶς μία μέθοδος «διαχείρισης».
Ἀκούγεται συχνὰ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι καὶ στὴν ταφὴ καὶ στὴν καύση τὸ σῶμα διαλύεται, ἄρα δὲν ὑπάρχει διαφορά.
Ἀν αὐτὸ ἦταν ἀληθινό, τότε ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια θὰ εἶχε παρεξηγήσει τὸ Εὐαγγέλιο.
Οἱ χριστιανοὶ τῶν κατακομβῶν, ποὺ ἔθαβαν τοὺς νεκρούς τους μὲ κίνδυνο ζωῆς, ἦταν –ὡς φαίνεται– θεολογικὰ ἀφελεῖς καὶ χρειάστηκε νὰ φτάσουμε στὸν 21ο αἰῶνα γιὰ νὰ τοὺς διορθώσουμε.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅμως, μιλᾶ καθαρά: «Καὶ τὸ σῶμα ἁγιάζεται, οὐ μόνον ἡ ψυχή».
Τὸ σῶμα δὲν εἶναι ὕλη πρὸς ἐξαφάνιση, ἀλλὰ μέτοχος τῆς θείας χάριτος.
Ἡ ἀποτέφρωση, ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν κάποιοι νὰ τὴν παρουσιάσουν ὡς οὐδέτερη πρακτική, εἶναι παγανιστικὴ στὴν καταγωγή καὶ στὸ νόημά της. Οἱ εἰδωλολάτρες ἔκαιγαν τοὺς νεκρούς· οἱ χριστιανοὶ τοὺς ἐνεταφίαζαν.
Ὁ Τερτυλλιανὸς γράφει χωρὶς περιστροφές: «Ἡ καύσις τῶν σωμάτων οὐ παρὰ Χριστιανοῖς, ἀλλὰ παρὰ τοῖς ἔθνεσιν».
Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἐπέλεξε τὴν ταφὴ ἀπὸ συνήθεια, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνθρωπολογία καὶ ἐσχατολογία.
Καὶ ἐδῶ ἡ σιωπὴ τῶν ὑπερασπιστῶν τῆς ἀποτέφρωσης γίνεται ἐκκωφαντική ὅταν ἔρχεται στὸ προσκήνιο ἡ ἐμπειρία τῶν ἁγίων λειψάνων.
Ἄν ἡ καύση ἦταν θεολογικὰ ἰσοδύναμη τῆς ταφῆς, δὲν θὰ εἴχαμε ἄφθαρτα σώματα, μύρα, θαύματα, ἁγιασμὸ τῆς ὕλης.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁμολογεῖ: «Ἡ θεία χάρις παραμένει καὶ εἰς τὰ ὀστᾶ τῶν δικαίων».
Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε ἀκόμη πιὸ ἀπλά καὶ πιὸ σκληρά: «Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἱερό. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ καίς, ὅπως καίς τὰ ἄχρηστα».
Καὶ ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ Βατοπαιδινὸς χαρακτήριζε τὴν καύση «ἄρνηση τῆς τιμῆς τοῦ σώματος».
Συχνὰ ἀκούγεται καὶ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ἀναστήσει καὶ τὴν τέφρα».
Βεβαίως μπορεῖ. Ὁ Θεὸς μπορεῖ τὰ πάντα. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ρυθμίζει τὴν πράξη της μὲ βάση τὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ βάση τὴν ἀποκεκαλυμμένη ὁμολογία τῆς πίστεως.
Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, «Ὅταν ἀλλάζεις τὴν πράξη, ἀλλάζεις τὴν πίστη».
Ἄλλο τὸ τί μπορεῖ ὁ Θεός καὶ ἄλλο τὸ τί ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία.
Ἡ ποιμαντικὴ ποὺ ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν Παράδοση δὲν εἶναι ποιμαντική· εἶναι ἐκκοσμίκευση μὲ ράσο.
Ὁ Ἅγιος Γέροντας Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ προειδοποιοῦσε ὅτι «ἡ ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας δὲν προσαρμόζεται, βιώνεται».
Ὅταν, λοιπὸν, ἀκούγεται ὅτι ἡ ἀποτέφρωση εἶναι δήθεν ζήτημα ἀμιγῶς ποιμαντικὸ καὶ ὄχι θεολογικό, αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ ἀποκαλύπτεται εἶναι ἡ ἀδυναμία ἀντοχῆς τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου –καὶ δυστυχῶς καὶ κάποιων κληρικῶν– στὸ βάθος καὶ στὴν ἀπαιτητικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἡ ἀποτέφρωση δὲν εἶναι μία ἀθώα ἐναλλακτική.
Εἶναι ρήξη μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα, ὅσο κι ἂν βαφτίζεται «ποιμαντικὴ πρόοδος».
Καὶ ὅσο κι ἂν ἐπιχειρεῖται ἡ θεολογική της νομιμοποίηση, ἡ Ἐκκλησία συνεχίζει νὰ μιλᾶ μὲ τὴ φωνὴ τῶν Πατέρων καὶ τῶν Ἁγίων, ὄχι μὲ τὴ γλῶσσα τῶν κοινωνικῶν τάσεων.
Διότι, τελικῶς, καὶ αὐτὸ χρειάζεται νὰ λεχθεῖ χωρὶς περιστροφές: Μόνο τά σκουπίδια καίμε. Ὄχι τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἐκλήθη νὰ γίνῃ ἅγιος καὶ κληρονόμος ἀναστάσεως!
Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο, ἀλλά μέ κάποια καινούργια δεδομένα…
Νεκτάριος Δαπέργολας
Ἕνα ἀκόμη μιαρό συλλείτουργο πραγματοποιήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων, μέ πρωταγωνιστή τον πατριάρχη Βαρθολομαίο καί τόν ψευτομητροπολίτη Κιέβου Ἐπιφάνιο Ντουμένκο, ὅπου πάλι στήν ὁμιλία πού ἔβγαλε ὁ πρῶτος αὐτοεγκωμιάστηκε γιά τήν παρέμβασή του στήν Οὐκρανία, προβαίνοντας ταυτόχρονα σέ νέα διαστροφή τῆς ἀλήθειας σχετικά μέ τό πόσο ἀνώμαλη καί στρεβλωμένη ἦταν ἐκκλησιαστικά ἐκεῖ ἡ κατάσταση ἐπί αἰῶνες καί πόσο ἱεροκανονικά θεμιτή καί σωτήρια ἡ δική του ἐπέμβαση. Στήν πραγματικότητα βέβαια μόνο τραγικά ἀνίδεοι μποροῦν νά πιστεύουν ὅτι ὑπῆρχε ὄντως ἐκκλησιαστική στρέβλωση ὡς τό 2018 στήν Οὐκρανία καί ὅτι ἐπίσης τό Φανάρι εἶχε δικαιοδοσία καί συνεπῶς δικαίωμα παρέμβασης ἐκεῖ καί δέν πραγματοποίησε εἰσπήδηση σέ χῶρο ξένης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας (καί ἐπί του προκειμένου τῆς ρωσικῆς). Δέν ξεχνᾶμε ἄλλωστε ὅτι ὅλα αὐτά τά γνώριζε καί τά ἀναγνώριζε τό Φανάρι ἕως τό 2018 (ὅσο καί ἄν κάποιοι κάνουν τώρα πώς δέν τά θυμοῦνται), καθώς καί τήν κανονική Οὐκρανική Ἐκκλησία ὑπό τόν Ὀνούφριο τήν θεωροῦσε ἀπολύτως νόμιμη καί κανονική, ἀλλά καί τήν καθηρημένη ἀπό τό 1992 ὁμάδα του Φιλαρέτου (από την οποία προέκυψε καί ο Επιφάνιος Ντουμένκο) τήν θεωροῦσε ἐπί 26 ὁλόκληρα χρόνια ὡς σχισματική καί παράνομη, ὥσπου ἐν μιᾷ νυκτί τήν ἀναγνώρισε ὡς Ἐκκλησία.
Ἄν διαβάσουμε ὅμως προσεκτικά τήν ἐν λόγῳ ὁμιλία, θά διαπιστώσουμε ὅτι τό ἐντυπωσιακό σέ αὐτήν δέν ἦταν τό παραπάνω. Τέτοιες στρεβλώσεις τῆς ἀλήθειας καί προσπάθειες αὐτοδικαίωσης τίς ἔχουμε ξαναδεῖ πολλές φορές. Ἐκεῖνο ὅμως πού μόλις τώρα ἀκούσαμε ἀπό τά χείλη τοῦ πατριάρχη, γιά πρώτη φορά ἀφ’ ὃτου ξεκίνησε αὐτό τό τρισάθλιο ἐκκλησιαστικό Οὐκρανία Γκέιτ (ἐδῶ καί 8 περίπου χρόνια) ἦταν λόγια ἔντονης ἀνησυχίας, ἐπειδή εἶναι ξεκάθαρο ὅτι τό ἔργο στό Κίεβο δέν πάει ἔτσι ὅπως τό εἶχαν σχεδιάσει. Ἡ ὁμιλία τοῦ Βαρθολομαίου λοιπόν ἐμπεριεῖχε γιά πρώτη, ἐπαναλαμβάνω, φορά:
α) ξεκάθαρα ἴχνη ἀπολογητικοῦ ὓφους σέ μία ἀπόπειρα ἀπάντησης στίς βάσιμες κατηγορίες περί μή ἐπαναχειροτονίας τῶν ἕως τό 2018 καθηρημένων σχισματικῶν (ἀπόπειρα βεβαίως ἀπολύτως ἀτυχῆ, μέ τό ἀδιανόητο σόφισμα ὅτι «τὸ πρόβλημα τῆς ἀποκαταστάσεως καὶ ἀναπληρώσεως τῶν ἐλλειπόντων ἄνευ οὐδεμιᾶς λειτουργικῆς διατυπώσεως τῶν ἐκ σχισμάτων προερχομένων κληρικῶν ὑπάρχει διαχρονικῶς λελυμένον, ἀρκούσης μόνον τῆς ἐν τῇ ἱερᾷ συλλειτουργίᾳ ἐνεργούσης μυστηριακῶς Χάριτος δίκην «μυστικωτέρας εὐχῆς»), ἀλλά τό ἀπολογητικό ὕφος εἶναι ἕνα νέο δεδομένο.
β) ἔμμεση ἀλλά σαφῆ ἐκδήλωση δυσαρέσκειας πρός τό πολιτικό καί ἐκκλησιαστικό οὐκρανικό καθεστώς γιά τό πογκρόμ πού ἔχει ἐξαπολυθεῖ καί συνεχῶς κλιμακώνεται («Καταδικάζομεν ἀπεριφράστως τὰς ἀκρότητας ὁποθενδήποτε καὶ ἐὰν προέρχωνται. Συνιστῶμεν εἰς τὰ κρατικὰ ὄργανα τὴν ἀποχήν των ἐκ τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων»),
γ) παράλληλη ὑπόδειξη πρός τόν Ἐπιφάνιο νά ἐργαστεῖ μέχρι ἐξαντλήσεως γιά συνδιαλλαγή μέ τήν ἄλλη πλευρά, τήν ὁποία μάλιστα ἔμμεσα ἀναγνωρίζει ὡς νόμιμη («τὴν ἀναζήτησιν τρόπων πρὸς προσέγγισιν τῶν ἐν Οὐκρανίᾳ συνεπισκόπων Σας διὰ διάλογον καὶ ἀναζήτησιν κοινῶν σημείων πρὸς ἐνότητα»),
δ) ὀνομαστική ἀναφορά στόν νόμιμο μητροπολίτη Ὀνούφριο, γιά τόν ὁποῖο ἐξέφρασε τήν εὐχή νά συμφιλιωθεῖ μέ τήν ὑβριδική ψευτοεκκλησία («Καλοῦμεν τὴν ἀπολειπομένην ἐν Οὐκρανίᾳ σεβασμίαν ἱεραρχίαν ὑπὸ τὸν Μητροπολίτην κ. Ὀνούφριον, νὰ ἀναθεωρήσῃ τὴν στάσιν της»), ἀλλά καί
ε) αἴτηση συγγνώμης ἐάν παρερμηνεύθηκαν οἱ προθέσεις του καί θεωρήθηκε ὅτι ἡ στάση του ὑποκινήθηκε καί ἀπό πολιτικούς λόγους («Ζητῶμεν ἐν τέλει μετὰ θάρρους συγγνώμην, ἐὰν ἐκ τῆς ἐν ταπεινώσει σιωπῆς ἡμῶν ἐδώκαμεν τὴν ἐντύπωσιν εἴς τινας ὅτι ὑπῆρχεν ἐκ μέρους ἡμῶν ἑτέρα ἀνθρωπογενὴς καὶ οὐχὶ ἐκκλησιαστικὴ προοπτικὴ εἰς τὸ ὅλον πρόβλημα»).
Πραγματικά, εἶναι πολύ εὔγλωττα ὅλα αὐτά. Καί ὄχι ἀσφαλῶς ἐπειδή φανερώνουν…ἀγάπη, ἐνσυναίσθηση ἤ εἰλικρινῆ πρόθεση συνδιαλλαγῆς (ὅπως εἴμαστε βέβαιοι ὅτι θά σπεύσουν νά συμπεράνουν οἱ γνωστοί χειροκροτητές), γιατί πολύ ἁπλά ἐδῶ καί τόσα χρόνια δέν εἴδαμε τίποτε ἐξ αὐτῶν γιά τά ἐκεῖ συμβαίνοντα αἴσχη, πέραν μίας βαθιᾶς καί ἐνοχικῆς σιωπῆς. Τό ὅτι αὐτή ἡ σιωπή σπάζει αἴφνης γιά πρώτη φορά τώρα, ἄλλα πράγματα ἀποδεικνύει: τό πόσο πολύ τά πράγματα ἔχουν ξεφύγει πέρα ἀπό κάθε προϋπολογισμένο ὅριο, ἀλλά καί τό ἀδιέξοδο σέ μία ὑπόθεση πού ἀλλιῶς τήν σχεδίαζε ὁ Βαρθολομαῖος καί οἱ σύν αὐτῷ (ὡς ὄνειρο εὔκολης ἐκκλησιαστικῆς ἑνοποίησης ὅλης τῆς Οὐκρανίας ὑπό τήν ἐποπτεία του) καί ἐντελῶς ἀλλιῶς δείχνει νά καταλήγει (ὡς μόνιμη πληγή, ἀτελεύτητος ἐμφύλιος καί πεδίο κλιμακούμενης καθεστωτικῆς – καί δυσφημιστικῆς γιά τόν ἴδιο – κτηνωδίας). Καί ἐπειδή ὑπάρχουν καί οἱ πολεμικές ἐπιχειρήσεις, πού ἐπίσης δέν ἐξελίσσονται ὅπως περίμενε καί ἤλπιζε τό Φανάρι, ἡ κατάσταση δείχνει ἀνεξέλεγκτη πιά.
Τό πόσο πολύ ἔχουν ξεφύγει τά πράγματα (καί δέν μαζεύονται πλέον) τό μαρτυρᾶ ἄλλωστε σύν τοῖς ἄλλοις καί ἡ γνωστή πλέον – καί πρωτοφανής στά χρονικά (γιά τό εἶδος της καί γιά τό ὓφος της) – ἀνακοίνωση, πού ἔφτασε στό σημεῖο νά ἐκδώσει προχτές ἡ Ρωσική ὑπηρεσία πληροφοριῶν, ὅπου καταγγέλλεται ἕνας ἀνώτερος θρησκευτικός ἀξιωματοῦχος ὡς συνεργάτης κατασκόπων, κατονομάζεται ρητά ὡς «ἀντίχριστος μέ ράσο» καί «ἐνσαρκωμένος διάβολος» καί συνάμα παρατίθεται μία πληθώρα ἐνεργειῶν μέ τίς ὁποῖες προσπαθεῖ νά διαλύσει τήν Ρωσική Ὀρθοδοξία, συνεργαζόμενος ὄχι μόνο στήν Οὐκρανία ἀλλά καί στήν Βαλτική μέ ἐθνικιστές καί νεοναζί καί δημιουργώντας τεχνητά θρησκευτικές δομές-μαριονέτες.
Βαρύτατοι μέν οἱ χαρακτηρισμοί, εἰδικά ὅμως γιά τίς κατονομαζόμενες ἐνέργειες ὁφείλουμε νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι οὔτε περιμέναμε οὔτε καί χρειαζόμασταν τήν ὃποια ρωσική ἀνακοίνωση γιά νά τίς μάθουμε. Δυστυχῶς, ὁ ὀλέθριος ρόλος τῆς φαναριώτικης ἡγεσίας εἶναι γνωστός καί πολλαπλῶς τεκμηριωμένος. Καί βέβαια ὄχι μόνο γιά τήν Ρωσική, ἀλλά γενικότερα γιά τήν συνολική Ὀρθοδοξία. Φτάνει ὅμως μιά στιγμή πού μετά ἀπό τόσους ἀνέμους πού ἔχεις σπείρει, φαίνεται ὅτι πλησιάζει ἡ ὥρα καί γιά τίς θύελλες. Καί ὅταν οἱ θύελλες βγαίνουν ἐκτός ἐλέγχου, ἀρχίζει ὁ προβληματισμός, μετά ἀκολουθεῖ ἡ ἀγωνία καί στή συνέχεια ὁ πανικός.
Τώρα ὅμως εἶναι ἴσως πιά πολύ ἀργά γιά δάκρυα. Ἀκόμη καί γιά κροκοδείλια…
Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις! Το είπε ό ίδιος ό Χριστός...
Το όνομα του Χριστού είναι δύναμις!
Μέγα όνομα!
Αν δέ' μπορείς να κάνης πολλές προσευχές, αρκεί να επικαλεστείς το όνομα του Χριστού.
Γονάτιζε κάθε βράδυ, προτού να κοιμηθείς· προτού να σας πάρη ό ύπνος, γονείς και παιδιά γονατιστέ κάτω άπ' τις εικόνες και πέστε δυο λέξεις· «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με τον αμαρτωλό».
Αν πεις με την καρδιά σου το «Κύριε Ίησοϋ Χριστέ...», το όνομα αυτό κατεβάζει τα άστρα από τον ουρανό!
Το είπε ό ίδιος ό Χριστός· Στο όνομα μου θα βγάλετε δαιμόνια, στο όνομα μου θα θεραπεύετε αρρώστιες, στο όνομα μου θα ανασταίνετε νεκρούς, στο όνομα μου θα μετακινείτε βουνά.
Έχει δύναμη το όνομα του Χριστού, αρκεί να το αναφέρουμε με ευλάβεια και με πίστη!
Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης
Εγγραφή σε:
Σχόλια
(
Atom
)