«ΆΜΑ ΓΑΡ ΤΩ ΕΙΣΑΧΘΗΝΑΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ (ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ), ΑΠΕΣΤΗ Ο ΈΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΚΕΙΣΕ ΆΓΓΕΛΟΣ…» (ΌΣΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ – ΠΡΟΣ ΜΟΝΑΧΟ ΜΕΘΟΔΙΟ)

«ΆΜΑ ΓΑΡ ΤΩ ΕΙΣΑΧΘΗΝΑΙ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ (ΣΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ), ΑΠΕΣΤΗ Ο ΈΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΕΚΕΙΣΕ ΆΓΓΕΛΟΣ…»

(Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης – Προς Μοναχό Μεθόδιο)

Είναι οφθαλμοφανές, ότι υπάρχει εξοβελισμός (όχι τυχαία) της Πατερικής αντι-αιρετικής διδασκαλίας σήμερα.

Κοσμικά στην Ιστορία παρεμβαίνουν καθοριστικά – δεσμευτικά οι ισχυρότερες πολιτικοκοινωνικές δυνάμεις με προώθηση «κυρίαρχων» εννοιών, όπως – να θυμηθούμε – τον «προλεταριακό διεθνισμό» της ανατολής (Ε.Σ.Σ.Δ.) και τον δυτικό ουμανισμό των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» των Η.Π.Α. Σε θρησκευτικό επίπεδο προωθούνται οι οικουμενιστικές ιδεολογίες του Π.Σ.Ε. με την αιρετική θεώρηση της αγάπης. Σωτήριο (ψυχοφελές) είναι να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στις ορθόδοξες αναλυτικές εκκλησιολογίες των Πατέρων στη διαχρονική κλίμακα της ζωής της Εκκλησίας.

Στην Επιστολή «Προς Μοναχό Μεθόδιο» του Αγίου Θεοδώρου διαβάζουμε τα εξής συγκλονιστικά (και τραγικά) για τις συνέπειες των αιρέσεων.

Γράφει ως απάντηση σε ερώτηση «περί των κοινωθέντων εκκλησιών εκ των ιερών των κοινωνησάντων τη αιρέσει, και κατεχομένων υπ’ αυτών· ει χρή εν αυταίς εισιέναι χάριν ευχής και ψαλμωδίας», δηλ. «για τις εκκλησίες που βεβηλώθηκαν από τους ιερείς που κοινώνησαν με την αίρεση και κατέχονται από αυτούς. Εάν πρέπει να μπαίνουμε σ’ αυτές για να προσευχηθούμε και να ψάλλουμε».

Η Απάντηση: «ου χρή το καθόλου εις τας τοιαύτας εκκλησίας εισιέναι, κατά τους ειρημένους τρόπους, επειδή γέγραπται· «ιδού αφίεται ο οίκος υμών έρημος». Άμα γάρ τω εισαχθήναι την αίρεσιν, απέστη ο έφορος των εκείσε άγγελος, κατά την φωνήν του μεγάλου Βασιλείου, και κοινός οίκος ο τοιόσδε χρηματίζει ναός. «και ου μή εισελθώ», φησίν, «εις Εκκλησίαν πονηρευομένων», και ο Απόστολος «τις συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων»;»

Ερμηνεία: «Δεν πρέπει να μπαίνουμε καθόλου στις εκκλησίες αυτές με τους τρόπους που αναφέρθηκαν, γιατί είναι γραμμένο∙ «Να, το σπίτι σας εγκαταλείπεται έρημο» (Ματθ. 23, 38). Γιατί μόλις μπαίνει μέσα στις εκκλησίες αυτές η αίρεση, φεύγει ο άγγελος που εποπτεύει όλα όσα γίνονται εκεί, σύμφωνα με τα λόγια του μεγάλου Βασιλείου, και ο ναός αυτός γίνεται ένα απλό σπίτι (οίκημα). Γιατί λέγει∙ «Δεν θα μπω μέσα σε εκκλησία πονηρών» (Ψαλμ. 25, 5), και ο Απόστολος∙ «Ποια συμφωνία υπάρχει ανάμεσα στον ναό του Θεού και στα είδωλα;» (Β’ Κορ. 6, 16)».

1ο Σχόλιο: Ο όσιος Θεόδωρος ασκεί την εκκλησιολογική του επήρεια επικαλούμενος (πάντοτε) την Αγία Γραφή και πολλές φορές κεντρικές θέσεις του Μ. Βασιλείου, του Ι. Χρυσοστόμου και του Γρηγορίου του Θεολόγου.

Απορώ πώς επίσκοποι και κληρικοί έχουν μετατραπεί σε μάζα κοντόθωρων «ειδικών» του οικουμενισμού! Ας χρησιμοποιήσουν ως ευρετήριο θεμελιωδών εκκλησιολογικών θέσεων τους Πατέρες.

Σήμερα πολλοί «Γέροντες», ιδίως οι Μητροπολιτικοί (των Ι. Μητροπόλεων), κινούνται στο πλέγμα-δίχτυ που συναποτελούν ο οικουμενισμός, ο σχετικισμός και η ανοχή προς την αίρεση.

Χρησιμοποιείται ο οικουμενισμός και ο σχετικισμός (=χαλάρωση των ορθοδόξων Δογμάτων-θέσεων) ως ποιμαντική ευκαμψία, ξένη προς την ορθόδοξη διδασκαλία των Πατέρων, γι’ αυτό και ο όσιος Θεόδωρος προλαμβάνει, τονίζοντας τις ορθόδοξες θέσεις:

Α) «κατά την φωνήν του Μ. Βασιλείου»

Β) «ως φησίν ο μέγας Βασίλειος»

Γ) «μή γάρ εμά τα ρήματα του οικτρού; Διονυσίου του πάνσοφου και Βασιλείου του μεγάλου∙ και ούπω καιρός των άλλων θεοφόρων τας χρήσεις εισάγειν…».

Αναμφίβολα, χρησιμοποιεί ο Άγιος Θεόδωρος τις διαχρονικές Ορθόδοξες καταβολές σε πατερικά επίπεδα αγωνιστικότητας και συμπληρωματικότητας.

Χρησιμοποιεί ως καθοδηγητήριο μίτο εκκλησιολογικής έρευνας και αντίστασης τους μεγάλους (προγενέστερους) Πατέρες, Βασίλειο, Χρυσόστομο, Αθανάσιο, Γρηγόριο Θεολόγο κ.o.κ. (τέλος σχολίου).

Να υπογραμμίσουμε και το πλήγμα (θανάσιμο) που επιφέρει η αίρεση στη λατρεία και στον Ι. Ναό, όταν επικρατήσει. Στην Επιστολή του προς Ιωάννη Λογοθέτη, γράφει:

«ου ναός Θεού άγιος ο υφ’ αιρετικών βεβηλούμενος, αλλ’ οίκος κοινός, ως φησίν ο μέγας Βασίλειος, του εφεστώτος αγγέλου εν αυτώ, ως εφ’ εκάστης Εκκλησίας, υπεκστάντος δια την ασέβειαν· Διόπερ ουδ’ η τελουμένη εν αυτώ θυσία Θεώ ευπρόσδεκτος».

Ερμηνεία: «Γιατί όχι μόνο δεν είναι άγιος ναός του Θεού αυτός που βεβηλώνεται από τους αιρετικούς, αλλά είναι βέβηλος οίκος, όπως λέγει ο μέγας Βασίλειος, αφού ο άγγελος που υπήρχε σ’ αυτόν, όπως υπάρχει σε κάθε εκκλησία, έφυγε από αυτόν εξαιτίας της απιστίας του. Γι’ αυτό ούτε και η θυσία που τελείται σ’ αυτόν είναι ευπρόσδεκτη στον Θεό».

2ο Σχόλιο: Με θεολογική δεινότητα εκτίθενται, ως κλασική εκκλησιολογία, οι ανωτέρω επιπτώσεις της αίρεσης στη Λατρεία και στον Ι. Ναό∙ είναι θέσεις που εδράζονται στην Ιερά Παράδοση εννοημένης ως συνέχεια, γι’ αυτό επικαλείται, ως ρυθμιστική αντίληψη, και τον Μ. Βασίλειο. Καμμία σχέση δεν έχει ο όσιος με τις σημερινές (δόλιες) εκκλησιολογικές ρυθμίσεις των οικουμενιστών, που έχουν βεβηλώσει τους Ι. Ναούς με συμπροσευχές αιρετικών και με επιδέξιες καλλιτεχνικές αναμείξεις (συναυλίες, κ.λπ.).

Και στο Βίο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου αιτιολογείται η ταυτόχρονη απομάκρυνση του Αγγέλου της Εκκλησίας με την αναχώρηση του Αγίου. Διαβάζουμε: «εκείθεν αυτόν προσδοκώντες, προ της πύλης κελεύσας στήναι εις περισπασμόν των λαών, συνεξελθόντος αυτώ και του αγγέλου της εκκλησίας μή φέροντος την ερημίαν αυτής ιδείν, ήν αρχαί πονηραί και εξουσίαι ειργάσαντο, καθάπερ θέατρον όμοιον αποδείξασαι (Εφεσ. 6, 12)».

Ερμηνεία: «ενώ τον περίμεναν (τον Χρυσόστομο) σε εκείνη την μεριά αφού διέταξε να σταθούν μπροστά στην πόρτα για να ξεγελάσουν τον κόσμο, βγήκε έξω αυτός από την εκκλησία μαζί με τον άγγελο, επειδή δεν ήθελε να την δει έρημη, όπως την είχαν καταντήσει οι δυνάμεις και οι εξουσίες του πονηρού, κάνοντάς την να μοιάζει όμοια με θέατρο». (βλέπε Γεωργίου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, εξήγηση του βίου και πολιτείας του Ι. Χρυσοστόμου, καθώς και την διήγηση του Παλλαδίου) (τέλος σχολίου).

Δόξα τω Θεώ, δεν αποσπούμε πατερικά κείμενα από τον ιστορικό – εκκλησιολογικό περίγυρό τους, πράγμα κακής πρόθεσης. Τα κείμενα αυτά είναι επιστήμη-πιλότος, γεμάτα αντ-ιαιρετική σφριγηλότητα, ιδιαίτερα χρήσιμα στις σημερινές οικουμενιστικές συνθήκες.

3ο Σχόλιο: Ο Ιερός Ναός, άρρηκτα δεμένος με τη Λατρεία-παρουσία του Θεού, την εποχή της «πανδημίας», χρησιμοποιήθηκε από τους εξουσιαστές πολιτικούς και επισκόπους, ως κοινός τόπος και όχι ως θείος βιωματικός περίγυρος, απόλυτα φρουρούμενος από τον έφορο άγγελό του.

Η συνδυαστική χρήση του Ναού (οικουμενισμός – πανδημία) από τους πολιτικούς και τους οικουμενιστές επισκόπους και κληρικούς, φόβισαν το πλήρωμα, λαμβάνοντας υπ’ όψη τους τον «ασταμάτητο» λοιμωξιολογικό λόγο, τον μολυσματικό λεκτικό αφρό των τηλεοράσεων – καναλιών.

Τα επίπεδα θεραπείας (παρακλήσεις, λιτανείες, Θείες Λειτουργίες) παρουσία του ποιμνίου, θεωρήθηκαν μη αποδεκτά – αποτελεσματικά μέσα αντιμετώπισης της «πανδημίας».

Οι προφανείς (τότε και σήμερα) ασυνέπειες εκκλησιολογικές των ποιμένων, ως σύζευξη πολιτικής – διοικητικής «υπακοής», συνιστούν άρνηση της απαραίτητης πίστεως προς τους εφόρους-φύλακας Αγγέλους των Ι. Ναών. Με την περίσκεψη που επιβάλλεται (σήμερα), εμείς τονίζουμε: «Συνταξόμεθα τω Αγγέλω της Εκκλησίας» (Χρυσόστομος).

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Ολοταχώς προς Ουνία;

Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr

Εκπαιδευτικού

«Παρ’ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπερασπιστής τῆς Θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός «Εγκύκλιος Επιστολή των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής (1848)

Η στιγμή που πολλοί από εμάς προβλέπαμε πλησιάζει.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος στη δύση της ζωής του αποφάσισε να κάνει το μεγάλο του βήμα προς τη Δύση· ένα βήμα στα χνάρια της πορείας του ινδάλματός του (του Αθηναγόρα) και σχεδιασμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά την οποία σπούδαζε στα έδρανα του «Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών Ρώμης».

Το εν λόγω «Ινστιτούτο», το οποίο, όπως το ίδιο αποκαλύπτει, αναλαμβάνει «την εκπαίδευση και την προετοιμασία μιας νέας γενιάς ηγετών» αφού «οι απόφοιτοι υπηρετούν ως επίσκοποι τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Καθολική Εκκλησία» [1] ιδρύθηκε το 1917 και έχει εξαιρετική ομοιότητα με το περίφημο «Collegium Graecum» που είχε ιδρύσει ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1577 ως προς τα εξής: α) και τα δύο είχαν ως σκοπό την εκπαίδευση «σχισματικών» που θα επιστρέφουν στις χώρες τους ως κήρυκες της Ουνίας [2] και β) αμφότερα συνδέονται οργανικά με το διαβόητο τάγμα των Ιησουιτών, οι οποίοι τα διοικούσαν (το Ινστιτούτο μέχρι και σήμερα, το Κολλέγιο μέχρι το 1897 που περιήλθε στη διοίκηση των Βενεδικτίνων).

Δεν προκαλεί λοιπόν καμία εντύπωση η κατάληξη της πορείας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος προσφάτως (4 Σεπτεμβρίου 2026) ανέπτυξε δημοσίως τις θέσεις του και το σχέδιό του για το βήμα προς την Ουνία, στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών στο Κέντρο Ορθόδοξου Χριστιανικού Διαλόγου «ΦΑΝΑΡΙΟΝ» στη Βουδαπέστη [3].

Οι θέσεις του είναι οι εξής:

1. Αποδέχεται ότι η Εκκλησία της Ρώμης έχει το Πρωτείο, το οποίο ο ίδιος κατανοεί ως «ένα πρωτείο αγαπητικής διακονίας, το οποίο ασκείται εντός και ποτέ υπεράνω της κοινωνίας των αδελφών Εκκλησιών» [4].

2. Γράφοντας ότι «ο θεσμός της Πενταρχίας —των πέντε μεγάλων αρχαίων Εδρών της Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων— αποτελούσε, κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία, το ίδιο το πλαίσιο εντός του οποίου η ενότητα της καθολικής Εκκλησίας έβρισκε την πιο ορατή εκκλησιαστική της έκφραση» [5], ουσιαστικά δέχεται δύο πράγματα: ότι μόνο η Πενταρχία είναι το πλαίσιο στο οποίο η Εκκλησία έχει περισσότερη ορατή έκφραση και πως η Πενταρχία καταλύθηκε με την έκπτωση της Ρώμης το 1054.

3. Θεωρεί ότι τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων «στέκονται ως ακλόνητοι πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής Παράδοσης και, μαζί με την Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αποτελούσαν κατά την πρώτη χιλιετία την πεντάχορδη λύρα της παγκόσμιας Εκκλησίας, συμμετέχοντας ενεργά στις Επτά Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και «ορθοτομώντας τον λόγον της αληθείας»» [6].

Και συνεχίζοντας, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκθέτει το σχέδιό του, στο οποίο αποκαλύπτει ότι έστειλε επιστολή στους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων για να συναντηθούν στις 30 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξετάσουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το χριστεπώνυμο ποίμνιο, εκφράζοντας την ελπίδα για «την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης μέσα στο ένα Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ώστε η Πενταρχία να γίνει και πάλι ολόκληρη και η «πεντάχορδη λύρα» της παγκόσμιας Εκκλησίας να αντηχήσει ξανά στην πληρότητα της αρχαίας της αρμονίας» [7]!

Εξετάζοντας τις παραπάνω θέσεις ας μου επιτραπεί η κατάθεση ορισμένων παρατηρήσεων:

1. Σχετικά με το Πρωτείο, το θέμα δεν είναι πως το κατανοεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αλλά αφενός μεν πως το εκλαμβάνει ο ίδιος ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, αφετέρου δε πως το βλέπουν οι Άγιοι Πατέρες με τους οποίους οφείλουμε να είμαστε σύμφωνοι, εάν θέλουμε να λεγόμαστε Ορθόδοξοι.

Και ο μεν πρώτος εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το Πρωτείο ως εξουσία υπεράνω όλων των Εκκλησιών άνευ Συνοδικότητας (όπως απέδειξε και τον περασμένο Ιούλιο με τον αφορισμό της γνωστής «Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄» (SSPX), στον οποίο προέβη ως μονοκράτορας και χωρίς τη σύγκληση Συνόδου), οι δε Πατέρες σύσσωμοι ουδέποτε αποδέχθηκαν οποιοδήποτε Πρωτείο εξουσίας (έστω και μασκαρεμένο ως «διακονίας») για κανέναν Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά θεωρούσαν ως Κεφαλή της (ορατής τε και αοράτου) Εκκλησίας τον Ιησού Χριστό, ανώτατο δε διοικητικό όργανο την Οικουμενική Σύνοδο [8].

2. Σχετικά με τον θεσμό της Πενταρχίας, αυτός ως προϊόν της εξέλιξης της Εκκλησίας είναι δυνατόν, όπως εμφανίστηκε, έτσι και να εξαφανιστεί ή ακόμα και να τροποποιηθεί (αλλάζοντας ακόμη και ο αριθμός της) εξαιτίας αλλαγών στην εκκλησιαστική ζωή Είναι απαράδεκτη η θεώρηση ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι λιγότερο ορατή χωρίς την Πενταρχία.

Αντιθέτως η ορατή έκφραση της Εκκλησίας δεν αυξομειώνεται, αλλά παραμένει ακέραιη, ορατή και πλήρης σε όσους διατηρούν την Ορθόδοξη Πίστη. Μήπως αυτό δεν συνέβη κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, που δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η Πενταρχία;

Μήπως αυτό δεν συνέβη και μετά την απόσχιση τεράστιων επαρχιών της (όπως στη Βόρεια Αφρική με τους Δονατιστές, ή στην Αίγυπτο και την Ασία με τους Αντιχαλκηδόνιους); Γιατί λοιπόν η έκπτωση της Ρώμης το 1054 και η κατάλυση της Πενταρχίας να σημαίνει μείωση της ορατής εκφράσεως της Εκκλησία;

Πόσο μάλλον όταν αυτή η κατάλυση της Πενταρχίας μετά το 1054 υπήρξε προσωρινή αφού υπήρξε αποκατάστασή της, πράγμα το οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποσιωπεί!

Διότι είναι γνωστό, σε όλους τους ασχολούμενους με την Εκκλησιαστική Ιστορία ή το Εκκλησιαστικό Δίκαιο ότι η εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξος Σύνοδος του 1593 (με τη συμμετοχή των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου Β΄ του Τρανού, Αλεξανδρείας Αγίου Μελετίου Πηγά – που εκπροσωπούσε και τον Αντιοχείας Ιωακείμ – και Ιεροσολύμων Σωφρονίου), αφενός μεν, με τον Η΄ Κανόνα της [9], ο οποίος ήταν ανανέωση του Α΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία Συνόδου, απέκοψε επισήμως από το Σώμα της Εκκλησίας την, μόλις προ ολίγων ετών (1582) παραβάτρια του εν λόγω Κανόνος, Εκκλησία της Ρώμης, αφετέρου δε απεκατέστησε την Πενταρχία δίνοντας την πέμπτη θέση στην Εκκλησία της Ρωσίας αφού αποφάσισε «τὸν θρόνον τῆς εὐσεβεστάτης καὶ Ὀρθοδόξου πόλεως Μοσκόβου εἶναί τε καὶ λέγεσθαι Πατριαρχεῖον, διὰ τὸ βασιλείας ἀξιωθῆναι παρὰ Θεοῦ τὴν χώραν ταύτην, πᾶσάν τε Ρωσσίαν καὶ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη ὑποτάττεσθαι τῷ Πατριαρχικῷ Θρόνῳ Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν, ἔχειν τὸν τόπον αὐτοῦ μετὰ τὸν παναγιώτατον Ἱεροσολύμων ἔν τε τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς συνελεύσεσιν, ἵνα τοὺς προρρηθέντας τῶν ἁγίων Πατέρων κανόνας, ἀπαρασαλεύτους τηρήσωμεν, ὑπερέχειν τε ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, ἀρχιεπισκόπων, ἐν ὅλῃ τῇ καθολικῇ τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ, τῆς δὲ παροικίας ἐκείνης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν κεφαλὴν εἶναι καὶ ἐπιγινώσκεσθαι… ἀδελφόν τε εἶναι καὶ λέγεσθαι τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν μετὰ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας, ὁμοταγῆ καὶ σύνθρονον, ἴσον τε τῇ τάξει καὶ τῇ ἀξίᾳ ἐπιγράφεσθαί τε καὶ ὑπογράφεσθαι κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν, Πατριάρχης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν» [10].

Μάλιστα το Πατριαρχείο Μόσχας είναι το μόνο νεώτερο Πατριαρχείο που έχει έγκριση Πανορθοδόξου Συνόδου σε αντίθεση με όλα τα άλλα νέα, και καταχρηστικώς λεγόμενα, Πατριαρχεία (Σερβίας, Βουλγαρίας κλπ).

Είναι μάλιστα θεμελιώδους σημασίας το γεγονός ότι η απόφαση του 1593 δεν έτυχε αναθεώρησης σε καμία μεταγενέστερη Σύνοδο.

Το να περιφρονεί λοιπόν την ήδη (από το 1593) αποκαταστημένη συνοδικώς Πενταρχία, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και να προσπαθεί να ρυθμίσει το θέμα αυτό μόνος του (έστω και με τη σύμπραξη κάποιων Προκαθημένων), θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον προηγούμενο Πατριάρχη που έπραξε ανάλογα.

Και, για όσους δεν γνωρίζουν, αναφέρομαι στον Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Ε΄ τον Καράκαλλο, ο οποίος περιφρονώντας την Πανορθόδοξο Σύνοδο του 1484, αλλά και την πλειοψηφία των ανά την Οικουμένη Αρχιερέων [11], επέβαλε μόνος του (με την, εκβιαστικώ τω τρόπω, έγκριση δύο ακόμη Προκαθημένων) τον Αναβαπτισμό των Λατίνων και των Αρμενίων.

Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Αφενός μεν ο «Όρος» του να απορριφθεί από την πλειοψηφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου να κατηγορηθεί από τους συνεπισκόπους του ως παπίσκος, όπως αποκαλύπτουν τα στηλιτευτικά κείμενα της εποχής (σε μορφή τροπαριών), εκ των οποίων σταχυολογώ ενδεικτικά ελάχιστα μεν, διαφωτιστικότατα δε: «Οὐκ ἔδει σε Κύριλλε τὸν παπισμὸν σφετερίσασθαι, καὶ μοναδικῶς ἀποφασίζειν. Εἰ βουλητόν σοι ἦν δείλαιε τὸ περὶ τῆς ὑποδοχῆς Ἀρμενίων καὶ Λατίνων ἀνακινῆσαι ζήτημα, ἐχρῆν τὴν σύνοδον ἐρωτῆσαι, καὶ ταύτῃ πεισθῆναι ὡς ὑποκειμένῳ. Οὐ γὰρ οἶδεν ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία κεφαλὴν τὸν πατριάρχην, ἀλλὰ τὸν νυμφίον αὐτῆς σωτῆρα Χριστόν, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν. …Ὅροι καὶ θεσμοὶ τῆς Ἐκκλησίας διὰ συνόδων ἱερῶν ἐθεσπίσθησαν παράνομε πατριάρχα, καὶ οὐδέποτε δόγματα, ἢ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μοναδικῶς ἀπεφάνθησαν· ὡμολόγηται γὰρ διὰ συνόδων λαλεῖν τὸ πανάγιον πνεῦμα. Εἰπὲ οὖν ἡμῖν πόθεν παρέλαβες τὸ ἐνδόσιμον ἀποβαλεῖν σύνοδον, καὶ ἰδικῶς ἀποφασίζειν; Ἀλλ’ ἡμεῖς τὴν παπικήν σου φρενοβλαβίαν ἀπορρίψαντες, τῇ συνόδῳ πεπείσμεθα, δι’ ἧς ὁ Κύριος λαλεῖ ἅτε αὐτῆς ἐν μέσῳ, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. …Κύριλλος Ἐκκλησίας τοὺς ὅρους, ἠθέτησε σύνοδον θείων πατέρων ἀπώσας, καὶ ἀρχηγὸς παπολατρίας φανείς· καθελὼν γὰρ τῆς Ἐκκλησίας προνόμια, τὸ κράτος ἥρπασεν αὐτῆς, ὅθεν αἰώνιον ποινὴν ἐκ ταύτης ἔλαβε» [12].

3. Ούτε τα Πατριαρχεία υπήρξαν πάντοτε «πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής παράδοσης», ούτε η Εκκλησία της Ρώμης συμμετείχε ενεργά στις Επτά Οικουμενικές Συνόδους.

Τα μεν πρώτα αρκετές φορές, και για ικανά χρονικά διαστήματα, εξέπεσαν σε αιρέσεις (Αρειανισμό, Μονοθελητισμό, Εικονομαχία κ.ά.) και εδίωξαν την Ορθοδοξία, η δε Ρώμη κάθε άλλο παρά ενεργά συμμετείχε αφού: α) ο Επίσκοπός της δεν παρέστη αυτοπροσώπως σε καμία Οικουμενική Σύνοδο, β) στην Β΄ Οικουμενική δεν υπήρξε ούτε καν εκπροσώπησή της, γ) στην Ε΄ Οικουμενική ο τότε Πάπας Βιγίλιος, που βρισκότανε στην Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε να παραστεί και μόνο μετά από καιρό πιεζόμενος αποδέχθηκε τις αποφάσεις της, και δ) απέρριψε την εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο.

Αν η Ρώμη επιθυμεί να επιστρέψει στην Εκκλησία του Χριστού (το οποίο εύχεται ολόψυχα κάθε Ορθόδοξος) τότε οφείλει, πρώτα από όλα, να επαναφέρει ως Κεφαλή της τον Ιησού Χριστό αντί του Πάπα και να δεχθεί να υποταχθεί στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο, που είναι η Οικουμενική Σύνοδος.

Μια τέτοια Σύνοδος όμως ίσως θα πρέπει να δεχθεί την πρεσβυτέρα Ρώμη ως έκτη τη τάξει, όχι μόνο για να κάνει τον κανόνα της για την αιματοβαμμένη χιλιετή εωσφορική αποστασία της, αλλά και διότι μόνο τότε ο Προκαθήμενός της θα καταφέρει να αποδείξει ότι ο τίτλος που χρησιμοποιεί για τον εαυτό του («Servus servorum Dei»!) δεν είναι υποκριτικός, ταπεινολογικός και χωρίς ουσιαστικό νόημα… Ένα τέτοιο ευαγγελικό Πρωτείο ταπείνωσης [13], θα ήταν το μόνο αρμόζον στην περίπτωση αυτή.

Ειδάλλως αν οι «τέσσερις αρχαίοι πατριαρχικοί θρόνοι» επιμείνουν να ακολουθήσουν την αμετανόητη Ρώμη στην πτώση της με μια ενδεχόμενη Ουνία, ο φύλακας λαός θα παραμείνει στην Ορθοδοξία προσδοκώντας σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την εναπομείνασα αρχή της Πενταρχίας, την Εκκλησία της Ρωσίας.

Βεβαίως δεν γνωρίζουμε τα σχέδια του Θεού, ο Οποίος μπορεί να διακόψει μια τέτοιου είδους προδοσία με κάποιον αιφνίδιο θάνατο, αλλά εμείς ευχόμαστε την μετάνοια όσων υψηλόβαθμων επιθυμούν να βυθίσουν στο χάος την Εκκλησία, ελπίζοντας στην επαλήθευση των λόγων του Αγίου Πορφυρίου: «Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολόφωτο, ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έεε! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο του Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις» [14].

Και για όσους, τέλος, έχουν αμφιβολίες για το μήπως ο ενωτικός δρόμος που προτείνει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι τελικά ο ορθός, ας ανοίξουν τα συναξάρια και τα μηναία της Εκκλησίας μας· εκεί δεν θα συναντήσουν ούτε έναν «ενωτικό» Άγιο για δείγμα, αλλά αντιθέτως πληθώρα ανθενωτικών, σαν τον Μέγα Φώτιο, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Κύριλλο Λούκαρι, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και τη λοιπή χορεία των Πατέρων, τους οποίους έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών μόνο αν είμαστε ομόφρονες με αυτούς. Αμήν, γένοιτο!

__________________

[1] https://orientale.it/en

[2] Η πολωνολατινική λέξη Unia σημαίνει Ένωση, και οι Ουνίτες είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ενωτικών του Βυζαντίου.

[3] https://www.romfea.gr/

[4] «Α primacy of loving service, exercised within, and never above, the communion of sister Churches» (https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion/ )

[5] «The institution of the Pentarchy — the five great ancient Sees of Rome, Constantinople, Alexandria, Antioch, and Jerusalem — constituted, during the first Christian millennium, the very framework within which the unity of the universal Church found its most visible ecclesial expression» (στο ίδιο).

[6] «Stand as unshaken pillars and unbroken foundations of the Apostolic Tradition, and which, together with the Church of Elder Rome, constituted in the first millennium the five-stringed lyre of the universal Church, actively participating in the Seven Holy Ecumenical Councils and “rightly dividing the word of truth».» (στο ίδιο).

[7] «Τhe restoration of full communion with the Church of Rome within the one Body of the One, Holy, Catholic, and Apostolic Church, so that the Pentarchy may once again be whole, and the “five-stringed lyre” of the universal Church may again resound in the fullness of its ancient harmony» (στο ίδιο).

[8] Θεωρώ περιττό να παραθέσω ενταύθα τις πολυάριθμες μαρτυρίες των Πατέρων περί του Πρωτείου του Πάπα Ρώμης, από την στιγμή που υπάρχουν, προσβάσιμα στο διαδίκτυο, σχεδόν τα άπαντα των Αγίων, στα οποία μπορούν να ανατρέξουν οι αναγνώστες.

[9] «Ἀσάλευτον διαμεῖναι βουλόμεθα τὸ τοῖς Πατράσι διορισθὲν περὶ τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου πάσχα, ἔχον οὕτως. ἅπαντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τοὺς ὅρους τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικής μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογματισμένα. Καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος, ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας. οἷς δὴ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι μέχρι καὶ σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὃν, καθὸ δὴ καὶ τὰ λοιπὰ ἡ Θεοῦ ἐκκλησία διαφυλάττει» (Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Αγάπης, Ιάσιο, 1698, σελ. 547).

[10] Στο ίδιο, σελ. 545.

[11] Mansi 38, 585-586.

[12] Ευαγγέλου Σκουβαρά, Στηλιτευτικά κείμενα του ΙΗ΄ αιώνος [Κατά των Αναβαπτιστών], Αθήνα, 1967, σελ. 194-195, 204).

[13] «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος» (Μαρκ. θ΄ 35).

[14] https://www.youtube.com/watch?v=FCWB2LQd1dY

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΣ ΕΥΛΑΒΗΣ ΙΕΡΕΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 3Η ΣΥΛΛΗΨΗ & ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΣΤΙΓΜΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΝ & ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΔΙΩΚΤΗ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ ΕΙΡΗΝΑΙΟ

ΣΕ «ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕΙΣ ΕΙΡΗΝΑΙΕ.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ 

ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΟΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»

Ο δεσπότης τῆς Φλώρινας Ειρηναῖος, ποὺ τὸν διόρισαν Μητροπολίτη Φλωρίνης γιὰ νὰ ἀποκαντιωποιήση τὴν Μητρόπολη τοῦ ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου Αὐγουστίνου βρίσκει ἐμπόδια καὶ χρησιμοποιεῖ ὅλες τὶς ἐπίγειες δυνάμεις στὰ μασονικὰ υπουργεία, ποὺ ὑπηρετεῖ, τοὺς «ἀγγέλους τῆς ἀναστάσεως» ὅπως τοὺς ὁνομάζει γιὰ νὰ κινήσουν τὶς ἀστυνομικές καὶ δικαστικές δυνάμεις, ἀλλὰ βρίσκουν πνευματικὰ παιδεια τοῦ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ποὺ δὲν τρομάζουν.

(Τί σημαίνει τὸ «Ν.Ο.Κ.Α» στὴν ζωγραφιά; Νεανικὴ ὁμάδα Αυγουστίνου Καντιώτη.

Αὐτὸ ποὺ φωνάζουν κάποιοι χριστιανοί: «Αὐγουστῖνο Καντιώτη ζεῖς, ἐσύ μᾶς ὀδηγεῖς», τὸ ἔκαναν ζωγραφιά).

Τρεις συλλήψεις στον πολύτεκνο ευλαβή ὀρθόδοξο ιερέα π. Παυλο, μέσα σε 3,5 μῆνες α) 24.5.2026, β) 21.7.2026 & 3) 9.9.2026 με την συνδρομή των Υπουργείων με καταδότη και ὐποκινητη τον ἴδιο τὸν δεσπότη Εἰρηναῖο στην Μητρόπολη τοῦ ὀρθοδόξου ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου Φλωρίνης Αὐγουστίνου, ποὺ δὲν τὴν ἐγκατέλειψε, μὲ την ἀναχώρησή του στὴν ἄλλη ζωή.

ΚΑΤΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟ: Ανασυστάθηκε στὴν Πτολεμαΐδα ἡ αγωνιστική ὁμάδα κρούσεων, ποὺ δημιούργησε ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης τὸ 1986, πρὶν 40 χρόνια, στὸ ἐπισκοπεῖο Πτολεμαΐδος, χωρίς και οἱ ἴδιοι χριστιανοί, ποὺ ἔχουν πόθο μαρτυρίου νὰ τὸ καταλάβουν.

Κάλεσε τότε ὁ ἀγωνιστὴς ἐπίσκοπος ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ παρακολουθοῦσαν χρόνια μαθήματα κύκλων Ἁγίας Γραφῆς στὸ ἐπισκοπεῖο Πτολεμαΐδος, μὲ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ εἶχαν ἀγωνιστικό φρόνημα καὶ μεταξύ τῶν ἄλλων, εἶπε: «Παρακολουθεῖτε τόσα χρόνια κύκλους Ἁγίας Γραφῆς, ὅμως δὲν πρέπει νὰ μένετε στάσιμοι. Στό σχολεῖο ὅταν ἕνας μαθητής μενει πολλά χρόνια στὴν ἴδια τάξη ἀποβάλλεται». Ειπε πολλά, μίλησε γιὰ τὴν ἄθλια κατάσταση στὴν κοινωνία. Παρουσίασε τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ ἔχουν βραχυκυκλώσει τὴν πατρίδα μας και προσπαθοῦν νὰ διαφθείρουν τὰ Ἑλληνόπουλα. Μίλησε γιὰ τὶς ὑποχωρήσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας σε ζητήματα σοβαρά καί στὸ τέλος ζήτησε νὰ δημιουργηθῆ μια ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΡΟΥΣΕΩΝ. Ὅσοι ἐγγραφοῦν, εἶπε, νὰ εἶναι ἕτοιμοι ἀνα πάσα στιγμή, ὅταν τοὺς καλέσουμε να ἀντιδράσουν. Στὸ τέλος εἶπε: Ὁποῖοι θέλουν νὰ ἐγγραφοῦν, νὰ δώσουν τὰ τηλέφωνα καὶ τὶς διευθύνσεις καὶ ἐὰν χρειασθῆ και τὴν νύκτα νὰ τους καλέσουμε νὰ ἔρθουν. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔδωσαν τὰ τηλέφωνα και τὶς διευθύνσεις πάρα πολλοί καὶ ἦταν ἑτοιμοι ἀνα πᾶσα στιγμή νὰ ἀνταπροκριθουν αὐτοστιγμῆς στὸ κάλεσμα τοῦ ἐπισκόπου τους.

Αὐτὸ τὸ πράγμα ἔγινε στὴν τρίτη σύλληψη τοῦ π. Παύλου, ποὺ ὁ π. Μάξιμος Καραβᾶς ἕνα μήνα πρὶν φύγει ἀπὸ τὴν ζωή τοῦ ἀνέθεσε νὰ ἐξυπηρετῆ τὰ πνευματικά του παιδιά ὡς λειτουργός τοῦ Ὑψίστου καὶ νὰ ἀγωνίζεται μαζί τους ἐναντιον τοῦ παπισμοῦ, τῆς πανθρησκειας, που ὀδηγοῦν οι σημερινοί δαιμονόκλητοι δεσποτάδες τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἐκκλησία. Απο τα οὐράνια ὁ ἐπίσκοπος ἀνασυστασε αὐτή ἡ ὁμάδα καὶ καθοδηγεῖ τους ἀγωνιζομένους χριστιανούς εἰς ολόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Τὰ σχόλια κάτω ἀπό τὰ πολλά βίντεο τὸ ἐπιβεβαιώνουν

Ο δεσπότης τῆς Φλώρινας Ειρηναῖος, ποὺ τὸν διόρισαν Μητροπολίτη Φλωρίνης γιὰ νὰ ἀποκαντιωποιήση τὴν Μητρόπολη βρίσκει ἐμπόδια καὶ χρησιμοιεῖ ὅλες τὶς ἐπίγειες δυνάμεις, ὅλους τοὺς «ἀγγέλους τῆς ἀναστάσεως» ὅπως τοὺς ὁνομάζει γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν, ἀλλα εἰς μάτην κοπιάζει.

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

ΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΈΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ

Με τρομάζει και με θλίβει το γεγονός ότι σήμερα, μολονότι έχει εισαχθεί επίσημα στην Εκκλησία μας η παναίρεση του Οικουμενισμού μετά την ψευτοσύνοδο της Κρήτης και εφαρμόζεται αργά και σταθερά από Επισκόπους και ιερείς, πολλοί γέροντες και πνευματικοί συστήνουν την μη αντίδραση των πιστών λέγοντας: 

Άσε τί κάνουν οι Επίσκοποι και οι ιερείς, μην ασχολείσαι, αυτοί θα δώσουν λόγο· εσύ το κομποσκοινάκι σου,την προσευχούλα σου, να σώσεις την ψυχή σου και προσοχή, μέσα στην εκκλησία, έξω απ'αυτή θα χαθείς.

Το παράδοξο είναι ότι ξεχνούν να διευκρινίσουν ποιά εκκλησία εννοούν. 

Ξεχνούν να διευκρινίσουν την διαφορά ανάμεσα στην Εκκλησία του Χριστού και την διοικούσα Εκκλησία. 

Η ιστορία όμως έχει αποδείξει, ότι η διοικούσα Εκκλησία έπεσε σε αίρεση πολλές φορές και αν και τότε οι πιστοί δεν αντιδρούσαν, όπως συστήνουν σήμερα, Ορθοδοξία δεν θα υπήρχε. 

Αυτή η γραμμή της σιωπής και της απάθειας που συστήνουν, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους Πατέρες της Εκκλησίας και είναι ΑΝΤΙΟΡΘΟΔΟΞΗ.

Άγιοι όπως ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Θεόδωρος Στουδίτης μάς δίδαξαν ότι η σιωπή σε αιρέσεις, όπως σήμερα ο Οικουμενισμός, ή μπροστά σε νεωτερισμούς (κοσμικές εκδηλώσεις εντός των Ι. Ναών για παράδειγμα) με την δικαιολογία προσέλκυσης νέων στην εκκλησία είναι πνευματική προδοσία. 

Αλλά αλήθεια για ποια προσέλκυση στην 'Εκκλησία μιλάμε;

Σίγουρα όχι την Εκκλησία του Χριστού .

Η Εκκλησία του Χριστού ορίζεται από την ΑΛΗΘΕΙΑ και ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.

Όταν αυτοί καταπατούνται, Εκκλησία του Χριστού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. 

Τέλος θα πω ότι, σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η σιωπή που συστήνεται σήμερα είναι το τρίτο είδος της αθεϊας.

++Εάν συμβιβαστούμε μ' αυτή, ως άθεοι θα κριθούμε.++

-------------------------------------- 

Τό παραπάνω κείμενο ἁλιεύθηκε ἀπό ἀνάρτηση ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ.

Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός 

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ΑΙΣΧΟΣ: Ο μητροπολίτης Φλωρίνης Ειρηναίος, σέρνει στο αυτόφωρο τον π.Παύλο για 3η φορά!

Συμβαίνει τώρα - Νέα καταγγελία κατά του π. Παύλου – Στο Αυτόφωρο ο αποτειχισμένος ιερέας

Ο μητροπολίτης Φλωρίνης για 3η φορά καταγγέλλει και σέρνει στο αυτόφωρο τον πάτερ Παύλο, ιερέα αποτειχισμένο που δε λογάριασε ούτε τον μισθό του αλλά ούτε και τον εαυτό του και την οικογένειά του για να υπηρετήσει τον αρχηγό της πίστεώς μας, τον Χριστό. 

Ποιος είναι ο άγγελος της κολάσεως και ποιος της Αναστάσεως; 

Για άλλη μία φορά χρησιμοποιεί τον νόμο του κράτους και την κατασταλτική δύναμή του έναντι του νόμου του Θεού και των πατέρων για να επιβληθεί ως ο κυρίαρχος εξοχότατος.

Τι κρίμα, τι αγώνας, πού είναι οι Χριστιανοί; 

Αυτή τη στιγμή εκδιώκεται και δικάζεται η πίστη μας....

Κατά τη σύλληψή του, πλήθος πιστών που εκκλησιάζονται μαζί του και ακολουθούν την αποτείχιση συγκεντρώθηκε έξω από το Αστυνομικό Τμήμα, προκειμένου να εκφράσει τη συμπαράστασή του στον ιερέα.

Κώστας Βάνης, Ptolemaida News, πηγή

Σάλος στο Μηλοχώρι: Συνελήφθη για δεύτερη φορά ιερέας – «Ένας αγνός άνθρωπος, πολύτεκνος, που τιμά αυτό που πιστεύει»

Στο χωριό Μηλοχώρι βρίσκεται το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής.

Μέχρι πρόσφατα ηγούμενος ήταν ο πατήρ Μάξιμος, ο οποίος εκοιμήθη πριν από σχεδόν έναν χρόνο.

Το μοναστήρι είχε παύσει να μνημονεύει τον τοπικό Μητροπολίτη και τον Πατριάρχη, ακολουθώντας τη λεγόμενη «αποτείχιση», μια πρακτική που, σύμφωνα με το κείμενο, ενδείκνυται στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η παύση της μνημόνευσης έγινε για δύο λόγους:

για το συλλείτουργο Πάπα και Πατριάρχη

για την «ψευτοσύνοδο» στο Κολυμπάρι της Κρήτης

Μετά την κοίμηση του Μάξιμου, ο τωρινός Μητροπολίτης πήρε τα ηνία του μοναστηριού, το οποίο, σύμφωνα με την καταγγελία, επιθυμούσε να αναλάβει μέχρι και ο προηγούμενος Μητροπολίτης.

Σε παρακείμενο ιδιόκτητο χώρο, ένας ιερέας ο οποίος τηρεί την αποτείχιση, έχτισε, με τη βοήθεια πιστών, ένα εκκλησάκι, ώστε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που έμειναν χωρίς λατρευτικό χώρο να μπορούν να εκκλησιάζονται.

Να σημειωθεί πως ο ιερέας λειτουργεί άμισθος και, σύμφωνα με το κείμενο, τιμά πραγματικά το ράσο που φοράει.

Δυστυχώς, σήμερα, για δεύτερη φορά, τον συνέλαβε η Αστυνομία και βρίσκεται κρατούμενος.

Ένας αγνός άνθρωπος, πολύτεκνος, που τιμά αυτό στο οποίο πιστεύει.

«Αν νομίζουν οι γελοίοι που τον κατήγγειλαν πως θα καταφέρουν κάτι, πλανώνται πλάνην οικτράν. Μα πάνω από όλα δεν είναι χριστιανοί, γιατί στην καρδιά τους έχει φωλιάσει το μίσος, και ας φορούν λαμπερά άμφια κι ας κάνουν μεγάλους σταυρούς», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Και μια εικόνα για σκέψη:

Πήρατε υπό τον έλεγχό σας το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο Μηλοχώρι και δεν πατάει ψυχή.

Ορίστε και τα πρόσφορα, όπου δεν υπάρχει ψυχή να τα παραλάβει και αυτά μουχλιάζουν.

(Ανάρτηση στο προσωπικό προφίλ στο facebook Του Μπάμπη Διαμαντίδη)

Από το sfika.gr, πηγή

Σχόλιο (Ομάδος Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»: 

ΣΥΓΧΑΙΡΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΑ το Prolemaida News και το sfika.gr. 

Ξέρουμε πολύ καλά πόσο εύκολα «κλείνουν» τα στόματα των ΜΜΕ οι δεσποτάδες, με τα κατάλληλα μέσα. 

Συγχαρητήρια που δεν εξαγοραστήκατε και αποκαλύπτετε τις διώξεις που υφίστανται οι Ορθόδοξοι πιστοί στο ελλαδικό κράτος. 

Καλούμε δημόσια όλους τους ευλαβείς ορθοδόξους ιερείς να αντιδράσουν στην ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ της θρησκευτικής λατρείας στην πατρίδα μας.

Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

Ηράκλειο Κρήτης: ΝΤΡΟΠΗ - Τουρκικές σημαίες εκεί που κάποτε έσφαζαν Έλληνες!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Ας αναλογιστούμε λίγο τι έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Ισλαμιστές με τζιχαντιστικές σημαίες να κάνουν παράτες στο κέντρο της Αθήνας. Μουσουλμάνους να αγνοούν τα περιοριστικά μέτρα της πανδημίας και να κατακλύζουν την πλατεία Συντάγματος για την πρωτοχρονιά του 2022. Αφγανούς να σουλατσάρουν με στρατιωτικές στολές σαν να κάνουν περιπολία στη Καμπούλ. Πακιστανούς να κάνουν παρέλαση με αυτοκίνητα ή να «κλείνουν» την πλατεία Κοτζιά για εθνικές τους εορτές.

Αλβανούς να πραγματοποιούν εθνικιστική φιέστα στο Σύνταγμα, φωνάζοντας συνθήματα για τον UCK, κρατώντας πανό με τη «Μεγάλη Αλβανία» και κάνοντας χειρονομίες με τον «αλβανικό αετό». Ψευτομακεδόνες Σκοπιανούς να διοργανώνουν αλυτρωτικά πανηγύρια στη Βόρεια Ελλάδα. Τουρκόψυχα κόμματα πρακτόρων να κάνουν πολιτική εκστρατεία στη Θράκη. Εικόνες του Κεμάλ Ατατούρκ να υψώνονται σε ελληνικά γήπεδα και Τούρκους να κάνουν λαϊκό προσκύνημα στο σπίτι του σφαγέα στη Θεσσαλονίκη.

Και πάμε στα πιο φρέσκα «κουλούρια». Το μεσημέρι της Παρασκευής 28 Αυγούστου, επτά Τούρκοι μοτοσικλετιστές μπήκαν στην Κομοτηνή με τουρκικά εμβατήρια να παίζουν στη διαπασών και τους ίδιους να κάνουν το σήμα των «Γκρίζων Λύκων». Και τώρα ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα: Δεκάδες Τούρκοι διέσχισαν με τουρκικές σημαίες το κέντρο του Ηρακλείου Κρήτης, στα πλαίσια πολιτιστικού φεστιβάλ. Ακριβώς στην οδό 25ης Αυγούστου, ημερομηνία της σφαγής του 1898, όταν οι Οθωμανοί κατέσφαξαν εκατοντάδες Έλληνες χριστιανούς και 14 Βρετανούς στρατιώτες και πολίτες.

Αν όλα τα παραπάνω δεν είναι αρκετά για να θεωρηθεί οίκος ανοχής το ελληνικό κράτος, τι άλλο χρειάζεται για να το εμπεδώσουμε; Να ξεθάψουν τα οστά των ηρώων μας και να τα ποδοπατάνε δημοσίως; Γιατί μόνο αυτό απομένει να γίνει. Όλους τους άλλους εξευτελισμούς της πατρίδας μας, τους έχουμε κατοχυρώσει. Έχουμε γίνει η παιδική χαρά του κάθε μισέλληνα, του κάθε μαξιμαλιστή και του κάθε ξένου πράκτορα.

Για να φτάσει ένα τσούρμο Τούρκων να κάνει πομπή «κατακτητή» στο Ηράκλειο, πάει να πει ότι κάποια ελληνική αρχή χρηματοδότησε αυτό το αίσχος, κάποιος τους προσκάλεσε, κάποιος προγραμμάτισε τις δράσεις τους και ανέλαβε τη μετακίνηση και τη φιλοξενία τους. Με χρήματα Ελλήνων φορολογουμένων, φέρνουμε Τούρκους να σηκώσουν μπαϊράκι και ας χρειάστηκε ένας ποταμός ελληνικού αίματος για να ξεκουμπιστεί αυτή η εγκληματική σημαία.

Φαντάζεστε 200 Έλληνες να κάνουν πορεία στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης ανεμίζοντας ελληνικές σημαίες; Θα τους είχαν δέσει χειροπόδαρα οι αρχές πριν προλάβουν να ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους. Φέτος τον Απρίλη, δύο Έλληνες έβγαλαν σημαία του Βυζαντίου μέσα στην Αγιά Σοφιά και συνελήφθησαν σε λίγα λεπτά, με το τουρκικό κράτος να τους καταδικάζει σε δέκα μήνες φυλακή με αναστολή.

Εμείς στα πλαίσια της «ειρήνης» και της «συμφιλίωσης των λαών» έχουμε καταντήσει εκδιδόμενο σωματείο «Η Ωραία Ελλάς», λέγοντας «μπουγιουρούμ» σε κάθε ελληνοφάγο. Αυτή η άθλια νοοτροπία δεν είναι προώθηση πολιτισμού, είναι το στεφάνωμα της βαρβαρότητας και η αποθέωση του ραγιαδισμού. Ποια αίγλη αποτροπής σου εξασφαλίζουν τα Rafale και οι Belharra, όταν στο πεδίο της μαλακής ισχύος (soft power) οι Τούρκοι κυριολεκτικά κάνουν πάρτι μέσα στο «σπίτι» μας; Ποια ιστορική μνήμη θα μας απομείνει, όταν κάνεις πολιτιστικό σου προϊόν την αμνησία;

Έχουμε συνειδητοποιήσει σε τι βάραθρο παρακμής κατρακυλάμε; Φτάσαμε να οργανώνουμε τουρκικές φιέστες σε τόπους που έχουν βαφτεί από αίμα εθνομαρτύρων. Η εθνική μας κυριαρχία δεν ακρωτηριάζεται με τα όπλα, αλλά διαλύεται μέρα με τη μέρα στο μέτωπο της «ανεκτικότητας». Σε μια πολιορκία επιβαλλόμενης αναξιοπρέπειας και συστηματικού βιασμού της εθνικής μας συνείδησης.

Εάν στην ίδια σου τη χώρα δεν μπορείς να ανεμίσεις την ελληνική σημαία χωρίς να χαρακτηριστείς «φασίστας» και «ακροδεξιός», είναι απολύτως αναμενόμενο ότι ξένες σημαίες θα γεμίσουν το κενό της αυτοκατάργησής σου. Την ώρα που στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης οι δικοί μας πολιτικοί «φωστήρες» ζητούν οι 27 χώρες της ΕΕ να γίνουν μία, οι εισαγόμενοι «μνηστήρες» μας, μετατρέπουν τη χώρα μας σε 27 πολυεθνικά βιλαέτια. Φιέστα ο Τούρκος, φιέστα ο Πακιστανός, φιέστα ο Αλβανός και πάει λέγοντας. Κατορθώματα όσων έχουν βαλθεί να κάνουμε σημαία την ατίμωσή μας και εθνικό ύμνο την υποταγή μας…

sportime.gr· 7/09/2026

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

«Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΑΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 20-6-1983][Δ15Α΄]

Είναι μια μεγάλη απορία αυτή που υποβάλλατε ως προς τον επερχόμενον Αντίχριστον και σε σχέση με το μόνο Ορθόδοξο κράτος, την Ελλάδα, που υπάρχει εις τον κόσμον. Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να σας έλεγα ότι δεν έχει καμία σχέση το θέμα του μόνου Ορθοδόξου κράτους στον κόσμον με αυτόν τούτον τον Χριστιανισμόν. Διότι ο Χριστιανισμός δεν αναζήτησε ποτέ, μη σας εκπλήξει αυτό που θα πω, δεν αναζήτησε ποτέ δια να επικρατήσει, ελεύθερα ή δούλα κράτη. Αυτό ίσως είναι κάτι που βέβαια κάθε ανθρώπινη ψυχή που κινείται μέσα στην Ιστορία, πιστεύει στην πατρίδα, πιστεύει σε άλλα πράγματα που είναι αξίες ομολογουμένως, θα ήθελε αυτά να τα συνδέσει. ‘Ενας επί παραδείγματι, Χριστιανός Ορθόδοξος, θα ήθελε να είναι και ένας Έλληνας και να είναι και ένας ελεύθερος Έλληνας κ.ο.κ. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ σπουδαία και δυστυχώς τον τελευταίο καιρό έχουν όλα αυτά απεμποληθεί. Όλα αυτά έχουν διαγραφεί. Είναι κάτι πάρα πολύ θλιβερό, ομολογουμένως.

Και ο Κύριος αγάπησε την πατρίδα Του σαν άνθρωπος. Όταν έλεγε: «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ», έχει δύο διαστάσεις η λύπη Του για την Ιερουσαλήμ. Πρώτα πρώτα ως άνθρωπος Ισραηλίτης Ιουδαίος. Αγαπά την Ιερουσαλήμ. Ύστερα, βλέπει την Ιερουσαλήμ σαν ένα τύπο του τι θα συμβεί με την ανθρωπότητα. Γιατί η Ιερουσαλήμ δεν είναι παρά ο τύπος του τέλους του κόσμου. Αλλά και ο Απόστολος Παύλος θα πει στον Λυσία, όταν θα απολογηθεί, ότι δεν είναι πολίτης ασήμου πόλεως. Ότι είναι πολίτης της Ταρσού. Και μάλιστα μίλησε και Ελληνικά. 

Κι αυτό εντυπωσίασε τον Λυσία· το ότι μίλησε Ελληνικά. Και του μίλησε και ο Λυσίας Ελληνικά στα Ιεροσόλυμα.

Αυτά όλα είναι αξίες, είναι σπουδαία, είναι πάρα πολύ σπουδαία. Όπως μπορούμε να λέμε εμείς οι Έλληνες ότι η Αγία Γραφή είναι γραμμένη στη γλώσσα μας, την Ελληνική. Ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας θεολόγησαν στην ελληνική γλώσσα που έχει μία λεπτοτάτη, θα λέγαμε, υφή, τέτοια που μπορεί κανείς να εκφράσει σπουδαίες έννοιες, όπως είναι οι θεολογικές. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ σπουδαία και αποτελούν, οπωσδήποτε αξίες και πρέπει, με την ευκαιρία μάλιστα, κάθε προσπάθεια να κάνομε να διασώζομε αυτές τις αξίες. Κι επειδή έχω μπροστά μου ανθρώπους οι οποίοι έχουν, όσο μπορούν να έχουν μία ισχύ μέσα στην κοινωνία, κάνω και μια έκκληση στην αγάπη σας ως Έλληνες και ως Χριστιανοί, κινηθείτε και δουλέψετε πάνω στον τομέα αυτόν, όσο μπορείτε, να κρατηθούν όλες αυτές οι αξίες. Όχι από υπερηφάνεια, αλλά γιατί είναι αξίες και πρέπει να κρατηθούν.

Όμως παρά ταύτα, το να λέμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη, θα λέγαμε ότι ο Χριστιανισμός, δηλαδή ο Θεός, ο Χριστός, δεν έχει καμία ανάγκη από την Ιστορία ή από τους λαούς. Κινείται μέσα στην Ιστορία ο Χριστός. Αλλά είναι ανεξάρτητος από την Ιστορία. Δεν επηρεάζεται ο Χριστός από την Ιστορία. Δεν έχει σημασία αν, λοιπόν, οι λαοί είναι σε κατάσταση σκλαβιάς ή ελευθερίας και κάτω από οποιαδήποτε πολιτικά σχήματα, για να επικρατήσει το μήνυμά του. Είναι τελείως έξω. Δεν δεσμεύεται ο Χριστός.

Έτσι, θα ήθελα από την αρχή να το ξεκαθαρίσω το θέμα αυτό, ότι το θέμα του να συνδέσομε την Ορθοδοξία μόνο με την Ελλάδα, όσο και αν είναι συναισθηματικό, δεν είναι, όμως, ορθό. 

Και ότι μπορούμε τελικά να βρούμε τον ορθόδοξο άνθρωπο οπουδήποτε στη γη. Από τον Αυστραλό έως τον Κινέζο, έως τον Λάπωνα, δεν έχει σημασία. Κι αυτό πρέπει να μας γεμίζει πάρα πολλή χαρά. Και ίσως φαίνεται ότι ο Θεός για τιμωρία μας να επιτρέψει από δω και μπρος, ίσως να μην αναζητούμε τον γείτονά μας τον Έλληνα, τον ομοεθνή μας, να μην τον αναζητήσομε και ως ορθόδοξον αδελφόν, αλλά να ζητήσομε κάποιον άλλον ορθόδοξον, που είναι πολύ μακριά, είναι στα πέρατα της Οικουμένης. Λυπούμαι που το λέγω αυτό, αλλά κάπως έτσι φαίνεται αφήνει ο Θεός να γίνεται το πράγμα.

Κι έρχομαι τώρα στο θέμα του Αντιχρίστου. Βεβαίως είναι πραγματικότητα αυτό. Ότι ο Αντίχριστος θα έλθει. Ότι είναι ιστορικό πρόσωπο, ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το πρόσωπο, θα δώσει μία γενική, βαριά, σοβαρή μάχη με τον Χριστόν στο τέλος της Ιστορίας. 

Είναι οι αντίθεες δυνάμεις, που θα εκπροσωπηθούν από ένα πρόσωπο.

Αλλά δεν είναι μόνο ο Αντίχριστος όλη η σοβαρότητα του πράγματος τότε. Και πολλές φορές μάλιστα εμείς όπως κινούμεθα και ζούμε, τοποθετούμε τον Αντίχριστο βέβαια μετά από μας ή ότι έρχεται. Και αν υποτεθεί ότι έλθει στις ημέρες μας, τι θα γίνει. Αγαπητοί, ο Αντίχριστος ήδη κινείται, ήδη υπάρχει. Είδατε τι λέγει ο ευαγγελιστής Ιωάννης; «Ακούσατε ότι έρχεται ο Αντίχριστος· και σας λέγω ὅτι πολλοὶ Ἀντίχριστοι γεγόνασι». «Έχουν γίνει». 

Πώς έρχεται και έχουν γίνει; Απλούστατα είναι οι αντίθεες δυνάμεις που υπηρετούν τον ερχομό του προσωπικού πια Αντιχρίστου. Ο Αντίχριστος είναι, όπως σας εξήγησα, πρόσωπο, είναι άνθρωπος. Δεν είναι η ενανθρώπησις του διαβόλου. Αλλά είναι η κατοίκησις του διαβόλου, η εγκατοίκησις του διαβόλου, του σατανά μέσα εις αυτόν τον άνθρωπον. Ο διάβολος δεν μπορεί να ενανθρωπήσει. Αλλά μιμείται την Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού. Και έτσι, δι’ αυτού του προσώπου θα δώσει πια, θα λέγαμε, το τελευταίο του παιχνίδι, θα παίξει το τελευταίο του παιχνίδι, με τον Ενανθρωπήσαντα Υιό του Θεού, ως αντίθεες πια δυνάμεις μέσα στον κόσμον αυτόν.

Εκείνο που θα ήθελα ιδιαιτέρως να σας πω είναι ότι έχομε τρία πρόσωπα, όπως μας τα αποκαλύπτει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, που ενεργούν το κακό. Είναι ο διάβολος, με την επωνυμία «δράκων» ή «ὄφις ἀρχαῖος» ή «σατανᾶς» ή «διάβολος». Είναι το «θηρίον», ο οποίος είναι ο Αντίχριστος. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη πουθενά δεν ονομάζει το θηρίον «Αντίχριστο». Τον ονομάζει, όμως, στις επιστολές του. Ο δε απόστολος Παύλος τον αποκαλεί προς Θεσσαλονικείς: «ὁ ἄνομος». Και ο ψευδοπροφήτης. Είναι αυτή η μιαρά τριάς. 

Κι αυτό απομίμησις της Αγίας Τριάδος. Γι’αυτό και θα ζητηθεί να προσκυνηθεί αυτή η μιαρά τριάς. Δράκων, θηρίον και ψευδοπροφήτης. «Κακέκτυπον», όπως λέει ο Ιερός Αυγουστίνος, «τῆς Ἁγίας Τριάδος· Πατρός, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος». Όπως λέγει πάλι ο Ιερός Αυγουστίνος, ότι ο Αντίχριστος δεν είναι τι άλλο παρά ο πίθηκος του Χριστού. Κακεκτύπως πάντοτε μιμείται τον Χριστόν, ό,τι έκανε ο Χριστός.

Να φανταστείτε, αγαπητοί μου, χωρίς να είναι τώρα της ώρας να σας το πω με πιο πολλά λόγια, ότι θα μιμηθεί τον Χριστόν όχι μόνον στα θαύματα, τα οποία θα είναι κατ’ ενέργειαν του σατανά, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, αλλά θα μιμηθεί ακόμα και το πάθημα του Χριστού και την Ανάστασή Του. Με εκείνο το σημείο που λέγει ότι μία κεφαλή από τα επτά κεφάλια του θηρίου, θα ασθενήσει, θα αιματώσει, θα πληγεί και θα είναι ως να πάει να πεθάνει. Κοιτάξτε· σαν να πάει να πεθάνει. Έχει σημασία αυτό. Και θα θεραπευθεί, λέγει, η πληγή αυτή και ο κόσμος θα θαυμάσει. Φαίνεται ότι εδώ έχομε μία προσπάθεια να μιμηθεί ο Αντίχριστος ή προσωπικά ο ίδιος ή κάποιος από τους θιασώτες του, υπηκόους του κ.τ.λ. την Ανάσταση. Αλλά εκείνο που λέγει με πολλή λεπτότητα ο ευαγγελιστής Ιωάννης «σαν πεθαμένη κεφαλή». Όχι πεθαμένη. Θα είναι, λοιπόν, μία απάτη και όλα θα είναι μία απάτη. Δεν θα είναι πραγματική ανάσταση. 

Γιατί η πραγματική Ανάσταση είναι μόνο στον Χριστό. Γι’αυτό και έχομε την ελπίδα της σωτηρίας μας μόνο στον Χριστό. Όλα τα άλλα είναι μία απάτη.

Έτσι λοιπόν, ο Αντίχριστος θα μιμηθεί με κάθε τρόπο τον Ιησούν Χριστόν. Και θα πλανήσει τους ανθρώπους. Αυτό βέβαια είναι ένα δυστύχημα, όταν οι άνθρωποι δεν είναι θεμελιωμένοι. 

Δεν μας τρομάζει τόσο το θέμα του Αντιχρίστου, όχι τι άλλο, διότι ας πούμε ότι δεν θα ‘ρθει στις ημέρες μας ο Αντίχριστος. Αν με ρωτήσετε προσωπικά, εγώ θα σας έλεγα ότι δεν πρέπει να είναι πάρα πολύ μακριά. Μπορεί να μην είναι στη γενεά μας, αλλά δεν πρέπει να είναι πολύ μακριά. Γιατί ο Κύριος μάς έδωσε πολλά σημάδια, και με τα σημάδια αυτά μπορούμε να κρίνομε το τέλος της Ιστορίας. Δεν πρέπει, λοιπόν, να είναι μακριά.

Και να σας πω ένα σημάδι, το οποίον είναι έτσι χαρακτηριστικό. Δεν είναι από εκείνα που είπε ο Κύριος, αλλά είναι από μια γενική θεώρηση της Αγίας Γραφής, του χρόνου της Αγίας Γραφής. Από την εποχή του Αδάμ μέχρι την εποχή του Αβραάμ, δεν ξέρομε τι χρονικό διάστημα έχομε. Οι Εβραίοι μπορεί να λέγουν ότι έχομε κάπου 4000 χρόνια, ας το πούμε, κάπως έτσι. 

Γιατί όλη η Ιστορία είναι 6000 ή 7000 από Αδάμ. Αυτό, όμως, τίποτα, είναι απλώς έτσι, θα λέγαμε… ερμηνευτικό προϊόν, τίποτε άλλο. Δεν έχομε τίποτα το σίγουρο από την Αγία Γραφή. Ο χρόνος, όμως, μεταξύ του Αδάμ και του Αβραάμ είναι ακαθόριστος και μακρύς. Ο χρόνος από τον Αβραάμ μέχρι τον Χριστό είναι συγκεκριμένος και μικρός. Είναι περίπου 2000 χρόνια, 2100 αν θέλετε. Ο χρόνος από τον Χριστόν μέχρι σήμερα είναι 2000 χρόνια πάλι. Οι προφητείες που κινούνται στον χώρο της Παλαιάς Διαθήκης, αν θέλετε, μέχρι τον 6ον αιώνα, 5ον αιώνα, τελευταίες προφητείες πια που έχομε στην Παλαιά Διαθήκη, όταν μιλούν για τον Χριστό, τον ερχομό του Χριστού, δεν δείχνουν βιάσιμο. Δηλαδή μιλούν κατά τρόπον ότι… θα ‘ρθει ο Θεός, ο Εμμανουήλ, «ὁ μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός». Θα ‘ρθει. Πότε θα ‘ρθει; Θα ‘ρθει. Δεν δείχνουν καμία βιάση. Και πέρασαν μόνο 2000 χρόνια.

Στην Καινή Διαθήκη έχομε σαφή τον ερχομό του Χριστό, ότι είναι γρήγορος, ότι θα ‘ρθει. Εκείνο το «Ναί, ἔρχομαι ταχύ». Και δεν είναι η επιθυμία απλώς του Χριστού, η επιθυμία της Εκκλησίας κατά το «Ναί, ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ». Ή εκείνο το του αποστόλου Παύλου: «ὁ Κύριος ἐγγύς». 

Ή ακόμα ο άγιος Ιάκωβος ή ο Αδελφόθεος Ιούδας που μιλούν γι’αυτό το «ὁ Κύριος ἐγγύς», ο απόστολος Πέτρος, στις επιστολές του, αυτό το «ὁ Κύριος ἐγγύς» δεν είναι ένας πόθος, αλλά είναι και μία απήχηση ότι ο δεύτερος ερχομός του Χριστού είναι γρήγορος. 

Και έχουν περάσει 2000 χρόνια. Εάν, λοιπόν, για το ίδιο χρονικό διάστημα στην Παλαιά Διαθήκη δεν έχομε βιάση, ε, πόσο θα λέγατε, πόσο θα αργήσει ακόμη ο Χριστός. «Ὁ Κύριος ἐπὶ θύραις». Αυτό πιστεύομε. Κι αυτό πρέπει να είναι η αλήθεια. «Ὁ Κύριος ἐπὶ θύραις». Ότι δεν πρέπει να αργήσει πολύ ο Χριστός να ξανάρθει στον κόσμον αυτόν. Κι αφού, λοιπόν, δεν θα αργήσει, τότε και ο Αντίχριστος είναι κοντά, γιατί είναι το τελευταίο πρόσωπο στην Ιστορία, που θα δράσει στην Ιστορία ο Αντίχριστος. Αυτό ας το ξέρομε, είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Δεν θα ήθελα να πάθομε εκείνο που έπαθαν οι παλαιοί Θεσσαλονικείς, που τους γράφει ο Απόστολος ότι «Αφήσατε τις δουλειές σας και δεν δουλεύετε και γυρίζετε από τόπο σε τόπο, από σπίτι σε σπίτι και από μαγαζί σε μαγαζί μη εργαζόμενοι, αλλά περιεργαζόμενοι, επειδή σας είχα πει ότι θα ‘ρθει ο Χριστός; Εάν δεν έρθει πρώτα ο άνομος, ο άνθρωπος της απωλείας, δεν θα ‘ρθει ο Χριστός. Γυρίστε στις δουλειές σας και δουλέψατε». Δεν θα πρέπει, βέβαια, να πούμε θα αφήσομε τις δουλειές μας. Όχι. Εξάλλου κι ο Κύριος τους μαθητάς Του τους βρήκε να ψαρεύουν, τους βρήκε στη δουλειά τους. Θα κοιτάμε την δουλειά μας. Θα κάνομε ό,τι κάνομε πάντοτε. Αλλά θα είμεθα έτοιμοι. Δεν θα εγκαταλείψομε, λοιπόν, την εργασία μας αλλά θα παρασκευάζομε τον εαυτό μας.

Ύστερα η προπαρασκευή αυτή είναι αναγκαία όχι διότι μας χαρίζει πραγματικά την αναγέννηση μέσα μας, γιατί αυτή η ανάπτυξη μέσα μας, η καλλιέργεια του εσχατολογικού στοιχείου είναι αυτό που μας κάνει να έχομε εγρήγορση. Όταν λέμε «ο Κύριος αργεί να ‘ρθει» ξέρετε την παραβολή εκείνη· «ο Κύριος αργεί να ‘ρθει» και τότε… τότε με τους μεθύοντας ευρισκόμεθα και λέμε: «Δεν βαριέσαι». Όχι, αγαπητοί μου, «ὁ Κύριος ἐγγύς. Αυτό το εσχατολογικό στοιχείο ότι ο Κύριος εγγύς, μας κάνει να τοποθετηθούμε αλλιώτικα. Θυμηθείτε προς Φιλιππησίους που λέγει ο Απόστολος: «Μηδὲν μεριμνᾶτε, ὁ Κύριος ἐγγύς». Τι ωραίο αυτό! Δεν λέγει: «Μην εργάζεσθε». Αλλά μην έχετε αγωνιώδη φροντίδα. Τίποτα, σε τίποτα. Γιατί ο Κύριος εγγύς. «Οὐκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν».

Πάντως ολόκληρο το πνεύμα της Αγίας Γραφής μας προπαρασκευάζει γι’ αυτήν την αναμονή και πρέπει να είναι ζωντανή μέσα μας. Επειδή έπαυσε να είναι ζωντανή, γι’ αυτόν τον λόγο έχομε ατονίσει και δεν έχομε και πνευματικότητα.

Δεν αναφέρεται, λοιπόν, στο θέμα, ξαναλέγω, του Αντιχρίστου όλο το βάρος. Το βάρος αναφέρεται στους Αντιχρίστους. Προσέξτε αυτό το σημείο· στους Αντιχρίστους. Τι είναι αυτοί; Είναι οι αντίθεες δυνάμεις, είναι οι πρόδρομοι του Αντιχρίστου. Βέβαια, ο Αντίχριστος δεν ξεκίνησε… από πού; Από τον καιρό που ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Οι αντίχριστοι. 

Ήδη ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι». Ξέρετε ότι ο Αντίχριστος ξεκίνησε με την ανατολή του ανθρωπίνου γένους επάνω στη γη. Ο δράκων που βρέθηκε στον Παράδεισο για να πλανήσει τους Πρωτοπλάστους έχει μιαν ιστορία. Από εκεί ξεκινάει το σχέδιον του Αντιχρίστου, από εκεί ξεκινάει. Όταν, παρακαλώ, βάζει τον Κάιν να σκοτώσει τον Άβελ, το κάνει αυτό για να ματαιώσει το έργο του Μεσσίου, να ‘ρθει ο Μεσσίας. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι στην Παλαιά Διαθήκη, ιδιαιτέρως αναφέρεται ο Άβελ. 

Ενώ ο Αδάμ και η Εύα κάνανε πολλά παιδιά, μας λέγει τούτο το εκπληκτικόν. Ότι εις την θέσιν του Άβελ εγεννήθηκε ο Σηθ. Μα δεν γεννήθηκε στη θέση του Άβελ ο Σηθ. Γεννήθηκαν ίσως δεκάδες, μπορεί εκατοντάδες παιδιά! Ας μου επιτραπεί να το πω έτσι. Αν έζησαν 900 χρόνια, μπορεί κανένα δυο εκατοντάδες παιδιά να έκανε ο Αδάμ. Πώς, λοιπόν, εδώ λέγει ότι στη θέση του Άβελ μπήκε ο Σηθ; Εδώ η Γραφή προβλέπει προφητικά ότι από τη γενεά του Σηθ θα ‘ρθει ο Μεσσίας. Και ο Σηθ είναι σε αντικατάσταση του Άβελ, τον οποίον φονεύει ο Κάιν. 

Ο Κάιν, λοιπόν, είναι ο πρώτος τύπος του Αντιχρίστου· που ενεργεί ο διάβολος δια να φονευθεί ο Άβελ, για να ματαιωθεί το έργο του Μεσσίου. Γιατί άκουσε ο διάβολος στον Παράδεισο τον Θεόν που είπε ότι «αυτής της γυναικός ο απόγονος… – από πού απόγονος;- θα σου συντρίψει το κεφάλι».

Βλέπετε, λοιπόν, ότι η μάχη από εκεί αρχίζει· από εκεί αρχίζει, από τον Παράδεισο. Και συνεχίζεται, αγαπητοί μου. Οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης εκπροσωπούν την γενεάν του Μεσσίου. Και όλοι εκείνοι οι οποίοι εργάζονται εναντίον των δικαίων είναι όργανα του Αντιχρίστου. Ο Ναβουχοδονόσωρ είναι όργανο του Αντιχρίστου. Ο Αντίοχος ο Επιφανής στην εποχή των Μακκαβαίων σαφέστατα και πιο σαφώς από σαφώς, είναι τύπος του Αντιχρίστου. Για τον οποίον προφητεύει ο Δανιήλ. Και τον βλέπει τον Αντίοχο τον Επιφανή, 300 χρόνια μετά, 400 χρόνια μετά απ’ αυτόν, ο Δανιήλ, τον βλέπει, αλλά δεν μένει σε αυτόν μόνο· από εκεί με ένα βήμα πηγαίνει στον τελευταίο Αντίχριστο, τον έσχατον, τον τελευταίον της Ιστορίας και του περιγράφει όλα τα χαρακτηριστικά.

Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο Αντίχριστος ενεργεί μέσα στην Ιστορία. Και δεν είναι κάτι καινούριο. Ο Αντίχριστος, όμως, θα πολεμήσει τον Χριστόν και καθετί θέλε να ματαιώσει επάνω, έργο του Χριστού επάνω στη γη. Τι έκανε, παρακαλώ, ο δράκων; Ο διάβολος, όταν παρουσιάστηκε στον Κύριο στην έρημο. Επήγε να ανατρέψει τον Χριστόν. Εκεί δόθηκε η πιο μεγάλη μάχη. «Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ». Το κατά Λουκάν λέγει: «Προς καιρόν τον άφησε». Στον κήπο της Γεσθημανή ενεφανίσθη ο διάβολος. Γι’αυτό και είπε στους μαθητάς Του: «Ο άρχων του κόσμου τούτου ήλθε, αλλά σε μένα δεν βρίσκει τίποτα». Και στο τέλος έβαλε τον νοητόν Κάιν, τους άρχοντες, να φονεύσουν τον Άβελ, τον Χριστόν. Γιατί το ξέρετε ότι ο Άβελ είναι τύπος του Χριστού. Και τον εφόνευσαν.

Αλλά η Εύα γέννησε τον Σηθ. Εδώ πέρα όμως έχομε την Ανάσταση. Και ανεστήθη ο Χριστός και έχει πλέον τους απογόνους Του ο Χριστός. Είναι οι πιστοί, είναι η Εκκλησία· της οποίας αι πύλαι του Άδου δεν θα μπορέσουν να εκπορθήσουν.

Είναι, όμως, και ο ψευδοπροφήτης, αγαπητοί μου, τον οποίον πρέπει να τον φοβηθούμε. Εάν ο Αντίχριστος είναι όλες οι αντίθεες δυνάμεις, ο ψευδοπροφήτης είναι κάτι άλλο. Προσέξατέ το. 

Ο ψευδοπροφήτης είναι εκείνος ο οποίος θα διαλαλεί και θα διαφημίζει τον Αντίχριστον. 

Και ο ψευδοπροφήτης θα είναι πρόσωπο. Αλλά πολλοί ψευδοπροφήται μέσα στην Ιστορία υπάρχουν. Είναι όλοι εκείνοι που με πολύ απλό και ειρηνικό τρόπο εμφανίζονται μέσα στις κοινωνίες και στις γενεές. Δηλαδή πώς;

Ο Αντίχριστος έχει το στοιχείο της βιαιότητος. Είδατε ο Κάιν; Σκοτώνει τον Άβελ. Είδατε ο Ναβουχοδονόσορ; Ρίχνει στο καμίνι τους τρεις Παίδας. Είδατε τον Αντίοχο τον Επιφανή; Βασανίζει τους επτά Μακκαβαίους. Ο Αντίχριστος εμφανίζεται πάντα με την βιαιότητα. 

Αλλά ο ψευδοπροφήτης ποτέ με την βιαιότητα. Εκείνο που δεν πετυχαίνει με τη βιαιότητα ο Αντίχριστος, θα το πετύχει με τον καλό του τρόπο ο ψευδοπροφήτης. Δηλαδή; Θα ‘ρθει με ειρηνικό τρόπο. Θα ‘ρθει με προβιά προβάτου. Γι’αυτό ο Κύριος μίλησε για τους ψευδοπροφήτες και για όλους εκείνους τους αιρετικούς που έρχονται, και ο απόστολος Παύλος, με «δοράν», με προβιά προβάτου. Με το χαμόγελο, θα ρθει, εν ονόματι… ή μάλλον με την «προβιά» της τέχνης, του πολιτισμού, των πολιτιστικών, θα λέγαμε, εκδηλώσεων.

Πάρτε ένα παραδειγματάκι σύγχρονο. Ξέρετε ότι με αυτήν την προσπάθεια των πολιτιστικών εκδηλώσεων, το ξέρετε ότι έχομε και μία αναβίωση της ειδωλολατρίας; Το αντιλαμβάνεστε αυτό; Όταν εν ονόματι, φερειπείν, του τουρισμού ή των πολιτιστικών εκδηλώσεων ή των «παραδόσεων» της πατρίδος μας, ξέρω ‘γω, αναβιώνομε τα «αναστενάρια» και τα χρηματοδοτούμε ή άλλες εκδηλώσεις είναι ειδωλολατρικές και άλλα έθιμα ειδωλολατρικά, Απόκριες με όργια κ.τ.λ. κ.τ.λ.; Όλα αυτά έχουνε μία αθωότητα. Αλλά εδώ είναι το επικίνδυνο. Ότι θα ‘ρθει κάποια μέρα που θα αναβιώσει η ειδωλολατρία. Μας το λέει το βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως». Λυπούμαι, δεν έχω χρόνο να σας τα έλεγα όλα αυτά. Θα αναβιώσει. 

Θα αναβιώσει η ειδωλολατρία. Και προδρομικές καταστάσεις αυτής της αναβιώσεως της ειδωλολατρίας είναι αυτές οι πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αθώες. Εκ πρώτης όψεως δεν έχουν τίποτα το σοβαρό. Κι όμως, αγαπητοί μου, αυτός είναι ο ψευδοπροφήτης. Και να ήταν μόνο σ’ αυτό; Είναι σε τόσους τομείς της ζωής, σε τόσους τομείς… Γενικά, για να μην πολυπραγμονώ, θα έλεγα ο ψευδοπροφήτης είναι εκείνος ο οποίος με κάθε τρόπο προσπαθεί να βγάλει το σταυρικό στοιχείο από τη ζωή του Χριστιανού.

Έτσι, με λίγα λόγια, ξέρετε τι θα πει αυτό; Να κάνει χωρίς Σταυρό το Ευαγγέλιο. Και αυτό το πράγμα να πώς το λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους. Το λέγει ως εξής: «Σας έλεγα», λέγει, «και τώρα που σας γράφω, κλαίγοντας το γράφω, για τους ἐχθροὺς τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν ὁ θεὸς ἡ κοιλία». Κοιτάξτε πώς τους λέγει: «Εχθρούς του σταυρού του Χριστού, των οποίων η κοιλιά είναι ο Θεός». Δηλαδή «να φάμε, να πιούμε» κ.τ.λ. κ.τ.λ. Να φάμε, να πιούμε. Και τους αποκαλεί αυτούς «εχθρούς του σταυρού». Γιατί εχθρούς του Σταυρού; 

Τι έκαναν αυτοί; «Ανασταυρώνουν», λέγει, «τον Χριστό». Τι έκαναν, δηλαδή; Τι έκαναν δηλαδή; Ξανάπιασαν τον Χριστό και Τον σταυρώνουν;

Αγαπητοί μου, είναι η άρνησις του σταυρικού στοιχείου. Κι όταν αρνούμεθα το σταυρικό στοιχείο, τότε έχομε έναν Χριστιανισμό που δεν είναι Χριστιανισμός. Έναν Χριστιανισμό που δεν σώζει. Πρέπει να ερευνούμε, αυτό που εγώ ζω σαν Χριστιανός, θα με σώσει; Έχω, δηλαδή, ένα χριστιανικό στοιχείο που έχει μέσα του την σωτηρία; Ή μήπως ζω έναν Χριστιανισμό που απατώμαι να νομίζω ότι είμαι Χριστιανός. Απλώς να κάνει πιο βελτιωμένη, πιο καλύτερη την ζωή μου, πιο πολιτισμένη, πιο ανθρώπινη. Μια τέτοια μορφή Χριστιανισμού δεν σώζει. Αυτό είναι ο ψευδοπροφήτης.

Δεν νομίζετε συνεπώς ότι έχομε μία πολύ λεπτή παρουσία στην Ιστορία του ψευδοπροφήτου; 

Κι ότι πρέπει πάρα πολύ να προσέξομε με αυτόν τον ψευδοπροφήτην; Ο πολιτισμός γενικά, είναι όργανο, στοιχείο στα χέρια του ψευδοπροφήτου. Μη σας κάνει εντύπωση. Μπορούμε να χρησιμοποιήσομε τον πολιτισμό μέχρις ενός βαθμού. Αν θέλετε να το δείτε, δεν είναι χωρίς σημασία το ότι ο Κάιν εδημιούργησε πολιτισμόν. Η γενεά του Κάιν έκανε πολιτισμό, έκτισαν πόλεις…

Θα μου πείτε, η γενεά του Σηθ, που είπε ο Θεός να μη μιγούν οι δύο γενεές, η μίξις των επέφερε τον Κατακλυσμό, το ξέρετε από την Αγία Γραφή. Δεν αναφέρεται ότι οι άνθρωποι των απογόνων του Σηθ έκαναν σπίτια; Έκαναν πόλεις; Δηλαδή να πολίζουν, δηλαδή να μείνουν σε πόλεις, να κατοικήσουν; Αναμφισβήτητα ναι. Αλλά αποσιωπά η Αγία Γραφή ότι έκτισαν σπίτια. Όπως αποσιωπά και από τον Μελχισεδέκ ότι δεν είχε πατέρα και μητέρα. 

Για να σταθεί ένας τύπος. Και η γενεά του Σηθ να σταθεί ένας τύπος. Ότι ο πολιτισμός είναι κάτι που αν ξεπεράσει κάποια όρια, γίνεται όργανον στα χέρια του ψευδοπροφήτου.Γι΄αυτό τονίζει ιδιαιτέρως στη γενεά του Κάιν την ανάπτυξη του πολιτισμού, όπως ακόμη και εκείνα τα τέσσερα παιδιά του Λάμεχ, απογόνου του Κάιν, που ανέπτυξαν τις τέχνες, την υφαντική, η μια του κόρη, την χρήση του χαλκού κ.τ.λ. Αυτά αναφέρονται στη γενεά του Κάιν· που είναι στοιχεία του πολιτισμού, τη μουσική… Είναι στοιχεία του πολιτισμού αυτά. Και έχουν πολλή σημασία. 

Και αναφέρονται ότι είναι στη γενεά του Κάιν. Γιατί; Γιατί τελικά ο πολιτισμός δυστυχώς υπηρέτησε και υπηρετεί τον Αντίχριστο. Και απομακρύνει τους ανθρώπους από τον Ιησούν Χριστόν.

Όχι λοιπόν ότι δεν μπορούμε να κάνομε μία χρήση του πολιτισμού. Αλλά ας προσέξομε τους κινδύνους του. Διότι είναι στα χέρια επικινδύνου «ανθρώπου», ας το πούμε («άνθρωπος» εντός εισαγωγικών): του ψευδοπροφήτου· που θα μας ρίξει στα άλλα χέρια· του Αντιχρίστου.

Αυτά, αγαπητοί μου, θα ήθελα να σας πω ως προς την απορία που ετέθη για την παρουσία του Αντιχρίστου. Και το θέμα του Αντιχρίστου είναι παγκόσμιο. Φυσικά δεν είναι μόνο ελληνικό. 

Το βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως» κινείται σε έναν παγκόσμιο χώρο. Δεν είναι μόνο ο ελληνικός χώρος. Προσέξτε γιατί πολλές φορές από έναν… έτσι, σωβινισμόν, εθνικισμόν, νομίζομε ότι όλα αυτά θα εκτυλιχθούν εδώ γύρω στην πατρίδα μας. Όχι. Είναι παγκόσμιο βιβλίο το βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως» και αυτό έχει πάρα πολλή σημασία. Ας προσέξομε, λοιπόν. 

Κι εκείνο το «Στῶμεν καλῶς» έχει μια πιο ξεχωριστή θέση στην εποχή μας. Πρέπει, πρέπει να επισημάνομε και τον Αντίχριστον και τον ψευδοπροφήτη, να τους αποκαλύπτομε εις τους άλλους να αφυπνίζονται και να στεκόμαστε όρθιοι.

Εύχομαι να σας ευλογεί ο Θεός κα να έχετε την ειρήνη του Θεού και την χάρη του Ιησού Χριστού.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια κειμένου:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

• https://arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/proskynhtvn/proskynhtvn_001.mp3

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Καθηγητής Νεκτάριος Δαπέργολας: Παραμένουμε ὄρθιοι, κόντρα σέ κάθε ὁλοκληρωτικό μέτρο τῆς δυστοπικῆς συμμορίας…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Καί ἐνῷ μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας συνεχίζει σέ πλήρη χαυνωτική ἀποβλάκωση τόν θλιβερό ὕπνο του, ἡ ἀντίχριστη χούντα τοῦ ψυχικά διαταραγμένου κνώδαλου συνεχίζει καί αὐτή ἀπτόητη τήν δυστοπική πορεία πρός τό πλῆρες ὀργουελικό φακέλωμα/μπουντρούμιασμα πού ἔχει δρομολογήσει καί προωθεῖ ἐδῶ καί μία συναπτή ἑξαετία.

Προηγήθηκε βεβαίως τό ἀπολύτως ἐπιτυχημένο ἐκεῖνο πείραμα τῆς ψευτοπανδημίας, πού μέ τήν ἀπρόσμενη ἀκόμη καί γιά τήν κυβερνῶσα συμμορία ἐπιτυχία του, τούς ἔπεισε ὅτι μποροῦν γρήγορα νά περάσουν στά ἑπόμενα βήματα. Ὅπερ καί ἐγένετο, πρωτίστως μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀλλά καί μέ τήν προϊοῦσα ἐξοικείωση-ἰδρυματοποίηση τῶν πολιτῶν μέ τίς κάθε λογῆς ἐπιδοματικές πλατφόρμες, μέ τήν συστηματοποίηση τῆς παρακολούθησης μέσῳ καμερῶν (πάντα γιά την…ασφάλειά μας, βεβαίως), καθώς καί μέ τήν ἀπόπειρα ἐξοικείωσης μέ τήν ἰδέα τοῦ ψηφιακοῦ χρήματος.

Τό νέο κυβερνητικό μέτρο τοῦ point system πού βρίσκεται ἤδη ἐπί θύραις, ἐν εἴδει κινέζικης ὁλοκληρωτικῆς φρίκης, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη βῆμα τοῦ τρομακτικοῦ ἐφιάλτη πού προωθοῦν καί σταδιακά ἐπιβάλλουν τά ἀχρεῖα παλιοτόμαρα τοῦ νεοεποχίτικου μετανθρωπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἕνα point system πού πολύ ἁπλᾶ ἐγγυᾶται τόν μελλοντικό χωρισμό τῶν πολιτῶν σέ ἀμνούς καί ἐρίφια, μέ κριτήριο ἀρχικά τήν οἰκονομική τους «συνέπεια», ἀλλά σύντομα (ποιός κλινικά κρετίνος ἐπί τέλους ἀκόμη ἀμφιβάλλει;) καί τήν κοινωνική καί πολιτική τους «ὑπευθυνότητα», τό ποσοστό δηλαδή τῆς πολιτικῆς τους εὐπείθειας, ὑπακοῆς καί ὑποταγῆς. Ἐγγυᾶται τόν ὁλοκληρωτικό ἔλεγχο, τήν ποινικοποίηση, τόν ἀποκλεισμό καί τόν ἐξοστρακισμό

Ἄραγε ὅλα τά δύσμοιρα ζόμπι πού ἔχουν πιά ἐθιστεῖ στό νά δικαιώνουν κάθε ἀνεκδιήγητη κίνηση τῆς τρισάθλιας χούντας, μέ τά γνωστά «ἐπιχειρήματα» τοῦ τύπου «διευκολύνεται ἔτσι ἡ καθημερινότητά μας» ἤ «οὕτως ἤ ἄλλως μᾶς παρακολουθοῦν» ἤ «δέν ἔχουμε τίποτε νά κρύψουμε», θά συνεχίσουν καί τώρα νά τά βλέπουν ὅλα ὡραία, βολικά καί φυσιολογικά, σπεύδοντας σάν ἀνοϊκά κοπάδια νά στριμωχτοῦν καί στήν νέα ψηφιακή πλατφόρμα καί παράλληλα χλευάζοντας μέ τό γνωστό εἰρωνικό ὕφος πανεπιστήμονα ξερόλα ὡς συνωμοσιολόγους καί ψεκασμένους ὅσους ἁπλῶς μποροῦν ἀκόμη νά διακρίνουν τά προφανῆ;\

Ἄς μήν ἔχουμε τήν παραμικρή αὐταπάτη γιά τό ὅτι αὐτό ἀκριβῶς καί πάλι θά συμβεῖ. Γιατί θεωρῶ πώς ἡ εἰκόνα εἶναι δυστυχῶς ξεκάθαρη: ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἔχουν ἤδη ξυπνήσει. Δηλαδή, ὅσοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει γύρω μας, μετά ἀπό μία τόσο ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτική ἑξαετία, μέ τέτοια χυδαῖα μέτρα στυγνοῦ φασισμοῦ ἀλλά καί ἀπίστευτης παράνοιας, μέ τέτοιο ἀνεκδιήγητο καθεστωτικό ἐμπαιγμό, μέ τέτοιο ξεβράκωμα τῶν προθέσεων καί τῶν κινήσεων τοῦ φασιστοκαθεστῶτος καί ὅλων τῶν θεσμικῶν (ἐκκλησιαστικῶν, δικαστικῶν καί δημοσιογραφικῶν) κολαούζων του καί γενικά μέ τέτοιο συστηματικό κοσκίνισμα μέσα ἀπό τόσες διαφορετικές κρησάρες, δέν πιστεύω πλέον πώς ἔχουν τίς (ἀντιληπτικές καί βασικά πνευματικές) προϋποθέσεις γιά νά ἀφυπνιστοῦν ἐφ’ ἑξῆς. Αὐτοί θά εἶναι ἀμέριμνοι καί πανευτυχεῖς, ἀκόμη καί ἄν ὁ Μεγάλος Ἀδελφός βάλει αὔριο κάμερες στά σαλόνια, τίς τουαλέτες καί τίς κρεβατοκάμαρές τους. Ἀκόμη καί ἄν ἀρχίσουν νά τούς τεμαχίζουν, γιά νά τούς γεμίσουν κοριούς, κάμερες καί τσιπάκια, αὐτοί καί πάλι θά λένε πώς ὅλα γίνονται γιά τό καλό τους.

Ὑπάρχει ὅμως καί μία μεγάλη μερίδα πού ἔχει καταλάβει – καί πού εὐτυχῶς δείχνει πρόθυμη νά ἀντισταθεῖ. Τό εἴδαμε τότε στήν ψευτοπανδημία, τό διαπιστώνουμε ἐδῶ καί μερικούς μῆνες καί μέ τήν ψευδοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ὁ δρόμος εἶναι καί τώρα ἀκριβῶς ὁ ἴδιος: ἀποφασισμένη ἀντίδραση, ἀνένδοτη ἀντίσταση καί πλήρης ἄρνηση ὑποταγῆς. Καί δέν χωρᾶ κανένας φόβος, γιατί ἰσχύει καί ὡς πρός αὐτή τή νέα ἐξέλιξη ὅλα ὅσα γνωρίζουμε ἤδη: ὅσο παραμένουμε πολλοί αὐτοί πού ἀντιστεκόμαστε, κανένα σύστημα ἐκ μέρους τῶν καθαρμάτων δέν μπορεῖ νά σταθεῖ καί νά λειτουργήσει. Καί πάνω ἀπό ὅλα βεβαίως ἰσχύει το ἀκόμη σημαντικότερο: ὅτι ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει καί θά εἶναι κοντά μας, ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά μήν γονατίσουμε.

Ἐμεῖς, σύν Θεῶ, παραμένουμε ὄρθιοι λοιπόν. Παραμένουμε ἀνυπάκουοι. Καί (γιά νά μήν ξεχάσω καί τήν γνωστή ταμπέλα) βεβαίως παραμένουμε καί ἀρνητές. Ἀρνητές τοῦ στυγνοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἑκούσιας ὑποταγῆς, τῆς λοβοτομημένης μακαριότητας. Παραμένουμε ἐλεύθεροι, κόντρα στά γαυγίσματα τῶν καθεστωτικῶν μαντρόσκυλων, ἀλλά καί στά χάχανα τῶν γονατιστῶν, ἐξηλιθιωμένων σκλάβων… 

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ: ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ Η ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΙΣΤΗ

Οι ιεροί Κανόνες είναι οι ιεροί φρουροί των αγίων δογμάτων, οι ιεροί φρουροί των θεανθρωπίνων αγιασμάτων της θεανθρώπινης ορθοδόξου πίστεως. Είναι απαραίτητο και υποχρεωτικό να υπάρχουν στη θεανθρώπινη οντότητα και στη ζωή της Εκκλησίας. 

Τούτο επιμαρτυρούν και διαβεβαιώνουν όλες οι Άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι, όλοι οι Άγιοι Πατέρες.

Ο 1ος Κανόνας της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου είναι ο εξής: «Τοὺς παρὰ τῶν ἁγίων Πατέρων καθ’ ἑκάστην Σύνοδον ἄχρι τοῦ νῦν ἐκτεθέντας Κανόνας κρατεῖν ἐδικαιώσαμεν(: Αποφασίσαμε να τηρούνται οι Κανόνες που θεσπίστηκαν σε κάθε Σύνοδο από τους Αγίους Πατέρες μέχρι σήμερα)»1. Μόνον έτσι μπορεί να διαφυλαχθεί αλώβητη η αληθινή, θεανθρώπινη και ορθόδοξη πίστη.

Οι Άγιοι Πατέρες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου στον 1ο Κανόνα εντέλλονται: «Ὁρίζομεν ἀκαινοτόμητόν τε καὶἀπαράτρωτον ὑπάρχειν τὴν παραδοθεῖσαν πίστιν ἡμῖν […] Ἡμεῖς γὰρ οὔτε προστιθέναι τι, οὔτε μὴν ἀφαιρεῖν κατὰτὰ προορισθέντα παντελῶς διεγνώκαμεν(:Ορίζουμε ότι η πίστη που μας παραδόθηκε πρέπει να παραμένει χωρίς καμία καινοτομία και χωρίς καμία αλλοίωση […] Διότι εμείς έχουμε αποφασίσει οριστικά και κατηγορηματικά ούτε να προσθέσουμε κάτι, ούτε βέβαια να αφαιρέσουμε κάτι από όσα έχουν προκαθορισθεί)»2. 

Στον 2ο Κανόνα οι ίδιοι Πατέρες ορίζουν: «Ἐπισφραγίζομεν δὲ καὶ τοὺς λοιποὺς πάντας ἱεροὺς Κανόνας τοὺς ὑπὸ τῶν Ἁγίων καὶ μακαρίων Πατέρων ἡμῶν ἐκτεθέντας … [καὶ ὁρίζομεν] μηδενὶ ἐξεῖναι τοὺς προδηλωθέντας παραχαράττειν Κανόνας ἢ ἀθετεῖν ἢ ἑτέρους παρὰ τοὺς προκειμένους παραδέχεσθαι Κανόνας ψευδεπιγράφως ὑπό τινων συντεθέντας τῶν τὴν ἀλήθειαν καπηλεύειν ἐπιχειρησάντων (:Επικυρώνουμε δε ως έγκυρους και όλους τους υπόλοιπους ιερούς Κανόνες που θεσπίσθηκαν από τους Αγίους και μακαρίους Πατέρες μας … [και ορίζουμε] να μην επιτρέπεται σε κανέναν να παραχαράσσει τους προαναφερθέντες Κανόνες ή να τους καταργεί ή να αποδέχεται άλλους Κανόνες εκτός από αυτούς που έχουν τεθεί και οι οποίοι άλλοι Κανόνες έχουν συνταχθεί ψευδεπιγράφως από ορισμένους, οι οποίοι επιχείρησαν να νοθεύσουν [ή: να εμπορευθούν δολίως] την αλήθεια)»3.

Οι Άγιοι Πατέρες στον 21ο Κανόνα της ἐν Γάγγρᾳ Συνόδου λέγουν: «Καὶ πάντα συνελόντως εἰπεῖν, τὰ παραδοθέντα ὑπὸ τῶν θείων Γραφῶν καὶ Ἀποστολικῶν Παραδόσεων, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ γίνεσθαι φυλαττόμενα(:Και, για να τα συνοψίσουμε όλα, να διαφυλάσσονται και να τηρούνται μέσα στην Εκκλησία όλα όσα έχουν παραδοθεί από τις θείες Γραφές και τις Αποστολικές Παραδόσεις)»4.

Στην Α΄ Κανονική επιστολή του [oνομάζεται «Κανονική» επειδή περιέχει κανόνες και εκκλησιαστικές αποφάσεις που αργότερα αναγνωρίστηκαν από την Εκκλησία ως αυθεντικές κανονικές διατάξεις. Είναι μία από τις σημαντικότερες επιστολές του Μεγάλου Βασιλείου, η 188η, η οποία έχει ιδιαίτερο κανονικό κύρος στην Ορθόδοξη Εκκλησία] προς τον Άγιο Αμφιλόχιο Ικονίου, ο Άγιος Βασίλειος αναφέρει: «Οἱ δὲ τῆς Ἐκκλησίας ἀποστάντες, οὐκέτι ἔχον τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ’ ἑαυτοῖς· ἐπέλιπε γὰρ ἡμετάδοσις τῷ διακοπῆναι τὴν ἀκολουθίαν(:Εκείνοι όμως που αποστάτησαν[:αποσχίσθηκαν, αποσκίρτησαν] από την Εκκλησία, δεν έχουν πλέον επάνω τους τη χάρη του Αγίου Πνεύματος· διότι η μετάδοση [της χάρης] σταμάτησε, επειδή διακόπηκε η διαδοχή)»5.

Οι άγιοι Πατέρες, στον 1ο Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, εντέλλονται: «ἀναθεματισθῆναι πᾶσαν αἵρεσιν (:να καταδικαστεί εκκλησιαστικώς με ανάθεμα κάθε αίρεση)»6. Ο 33ος Κανόνας της ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου ορίζει: «ὅτι οὐ δεῖαἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι(:Ότι δεν πρέπει να συμπροσεύχεται κανείς με αιρετικούς ή σχισματικούς)»7.

Ο 45ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων εντέλλεται: «Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω(:Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος, αν μόνο συμπροσευχήθηκε με αιρετικούς, να αφορίζεται [:να του απαγορεύεται η συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας για όσο διαρκεί ο αφορισμός]· αν όμως τους επέτρεψε να ενεργήσουν κάτι ως Κληρικοί [:να τελέσουν κάποια ιεροπραξία, αναγνωρίζοντάς τους έμπρακτα ως κληρικούς], να καθαιρείται από το ιερατικό αξίωμά του)»8. Ο 10ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων: «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω(:Εάν κάποιος συμπροσευχηθεί με αφορισμένο πρόσωπο [:με κάποιον που έχει αποκοπεί από την εκκλησιαστική κοινωνία], έστω και μέσα σε ιδιωτική οικία, να υποβάλλεται και ο ίδιος σε αφορισμό[: να τίθεται και ο ίδιος εκτός εκκλησιαστικής κοινωνίας]»9. 

Ο 46ος Κανόνας των Αγίων Αποστόλων έχει ως εξής: «Ἐπίσκοπον, ἢ Πρεσβύτερον αἱρετικῶν, δεξαμένους Βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν(:Επίσκοπο ή Πρεσβύτερο που δέχτηκε ως έγκυρο το βάπτισμα ή την αναίμακτη θυσία [:τη θεία Ευχαριστία] αιρετικών, διατάσσουμε να καθαιρείται από το ιερατικό αξίωμά του)»10.

Ο Μέγας Βασίλειος στην Πρώτη Κανονική Επιστολή του προς τον Άγιο Αμφιλόχιο Ικονίου, λέγει: «Ἔδοξε τοίνυν τοῖς ἐξ ἀρχῆς τὸ μὲν τῶν αἱρετικῶν [βάπτισμα] παντελῶς ἀθετῆσαι· τὸ δὲ τῶν ἀποσχισάντων, ὡς ἔτι τῆς Ἐκκλησίας ὄντων, παραδέξασθαι (:Αποφασίσθηκε, λοιπόν, από τους αρχαίους Πατέρες να απορρίπτεται εντελώς ως άκυρο το βάπτισμα των αιρετικών, ενώ το βάπτισμα των αποσχισθέντων να γίνεται δεκτό, επειδή αυτοί εξακολουθούν να ανήκουν στην Εκκλησία)»11 [Στο συγκεκριμένο χωρίο του Μεγάλου Βασιλείου, οι «ἀποσχισθέντες» είναι οι σχισματικοί, δηλαδή όσοι έχουν απομακρυνθεί από την εκκλησιαστική κοινωνία όχι εξαιτίας διαφορετικού δόγματος (όπως οι αιρετικοί), αλλά για λόγους εκκλησιαστικής τάξεως, διοικήσεως ή πειθαρχίας.

Ο ίδιος ο Μέγας Βασίλειος, στην Α΄ Κανονική Επιστολή προς τον Αμφιλόχιο, διακρίνει τρεις κατηγορίες: α) «Αἱρετικοί»: Όσοι έχουν αλλοιώσει την ίδια την πίστη και το δόγμα. β) «Σχισματικοί»: Όσοι έχουν χωριστεί από την Εκκλησία για εκκλησιαστικά ζητήματα, χωρίς να έχουν απαραίτητα αλλοιώσει το δόγμα. γ) «Παρασυναγωγαί»: αντικανονικές συναθροίσεις που δημιουργούνται από ανυπάκουους κληρικούς ή λαϊκούς].

Η καθολικότητα της Εκκλησίας εξαρτάται ολόκληρη από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, την θεανθρώπινη αγιότητα, την θεανθρώπινη ενότητα. Και επιπλέον από την θεανθρώπινη πίστη μας, την θεανθρώπινη αγάπη μας, τον θεανθρώπινο βίο μας, την θεανθρώπινη προσευχή μας, την θεανθρώπινη αρετή μας, την θεανθρώπινη χριστοποίηση μας. 

Με μία λέξη: η καθολικότητα της Εκκλησίας εξαρτάται ολόκληρη από τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό: «Τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός(:Τα πάντα είναι ο Χριστός, όπως και μέσα σ’ όλους τους πιστούς πάλι είναι ο Χριστός)»[Κολ.3,11], «πάντες γὰρ… εἷς…ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ(:Διότι όλοι γινόμαστε ένας νέος άνθρωπος με την ένωσή μας με τον Ιησού Χριστό)»[Γαλ.3,28]. «Ὅτι ἐν αὐτῷ ἐκτίσθη τὰ πάντα, τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, τὰ ὁρατὰ καὶ τὰἀόρατα …τὰ πάντα δι’ αὐτοῦ καὶ εἰς αὐτὸν ἔκτισται … καὶ αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας … ἵνα γένηται ἐν πᾶσιν αὐτὸς πρωτεύων(:Γεννήθηκε πριν να δημιουργηθεί ο κόσμος· διότι διαμέσου Αυτού δημιουργήθηκαν όλα, όσα δηλαδή υπάρχουν στους ουρανούς και όσα είναι πάνω στη γη˙ εκείνα που φαίνονται με τα σωματικά μας μάτια και εκείνα που δεν φαίνονται και είναι αόρατα…. Όλα γενικώς τα ουράνια τάγματα των αγγέλων διαμέσου Αυτού και γι’ Αυτόν έχουν δημιουργηθεί…. 

Και Αυτός, από τον Οποίο τα πάντα συγκρατούνται, είναι η κεφαλή του σώματος, δηλαδή της Εκκλησίας… για να γίνει Αυτός και ως προς την ανθρώπινη φύση Του πρώτος σε όλα˙ πρώτος δηλαδή και στην Εκκλησία και στην Ανάσταση)»[Κολ. 1,16 και Κολ. 1,18]. Η Εκκλησία «ἐστί τὸ σῶμα αὐτοῦ, τὸ πλήρωμα τοῦ τὰ πάντα ἐν πᾶσι πληρουμένου(:είναι το σώμα Του, το συμπλήρωμα του Χριστού ως ανθρώπου˙ συμπλήρωμα του Χριστού, ο οποίος ως Θεός γεμίζει τα πάντα ικανοποιώντας όλες τις ανάγκες τους, και παρέχει σε κάθε δημιούργημά Του ό,τι του χρειάζεται)»[Εφ.1,23].

Στην Εκκλησία του Χριστού, η οποία είναι το σώμα Του, όλα έχουν την δική τους θεανθρώπινη θέση, τα πάντα είναι θεανθρωπίνως εναρμονισμένα, θεανθρωπίνως οχυρωμένα και αλληλοπεριχωρούμενα. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, η Κεφαλή της Εκκλησίας, διατηρεί την θεανθρώπινη καθολικότητα σε όλους τους κόσμους, ορατούς και αοράτους. 

Στην πραγματικότητα, ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός είναι όλο το βάθος, όλο το ύψος και όλο το πλάτος της καθολικότητος. Είναι τα πάντα μέσα μας και τα πάντα σε ό,τι δικό μας, τα πάντα στην πίστη, στην αγάπη, σε κάθε αρετή μας, σε κάθε ιερό μυστήριό μας. Δι’ Αυτού και συν Αυτώ κάθε αρετή μας γίνεται θεανθρωπίνως καθολική, θεανθρωπίνως αποστολική και αγιοπατερική. Με τον Κύριο Ιησού Χριστό είμαστε όντα ουρανογήινα· παρότι βρισκόμαστε ακόμη στην γη, «ἡμῶν τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει (:η δική μας πατρίδα και πολιτεία και τα δικά μας πολιτικά δικαιώματα είναι στους ουρανούς)»[Φιλιπ.3,20].

Ό,τι μας ανήκει το καθολικοποιεί ο Χριστός με την θεανθρώπινη δύναμή Του. Στην Εκκλησία, στο σώμα του Χριστού ζούμε πάντοτε καθολικώς, «σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις»[Εφεσ. 3,18]. 

Η κάθε ευχητική πνοή μας, Χάριτι Χριστού, μεταμορφώνεται σε καθολική πνοή, κάθε αρετή μας σε καθολική, θεανθρώπινη αρετή· ό,τι μάς ανήκει, στο θεανθρώπινο, καθολικό σώμα της Εκκλησίας μεταμορφώνεται σε αποστολικό-αγιοπατερικό βίο. Τα πάντα, με την βοήθεια των ζωοποιών θεανθρωπίνων δυνάμεων, ενχριστώνονται και χριστοποιούνται, θεανθρωπίζονται και θεοποιούνται. Στην Εκκλησία, ο κάθε Χριστιανός γίνεται θεανθρώπινο καθολικό ον· γίνεται κεχαριτωμένος παν-άνθρωπος, θεανθρώπινος παν-άνθρωπος. 

Με άλλα λόγια, γίνεται κατά Χάριν Θεάνθρωπος. Στο θεανθρώπινο σώμα του Χριστού, στην Εκκλησία, ολόκληρη η κτίση βιώνεται σε όλες τις θεανθρώπινες διαστάσεις της. Και σε όλη αυτήν την καθολική πραγματικότητα περί θεανθρωποποιήσεως βιώνεται η ευ-αγγελία, ο ευαγγελικός παν -ευαγγελισμός: ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός είναι «το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, ο πρώτος και ο έσχατος, ο Παντοκράτωρ»[ πρβ. Αποκ.1,8: «Ἐγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω, λέγει Κύριος ὁ Θεός, ὁ ὢν καὶ ὁ ἦν καὶ ὁ ἐρχόμενος, ὁ παντοκράτωρ(: ‘’Εγώ είμαι το Α και το Ω, η αρχή που δημιούργησε τα πάντα, και το τέλος στο οποίο θα καταλήξουν όλα, έχοντας Εμένα ως ύψιστο σκοπό τους’’, λέει ο Κύριος και Θεός. Εγώ υπάρχω από μόνος Μου χωρίς να Με έχει δημιουργήσει άλλος, υπήρχα προαιώνια και θα υπάρχω διαρκώς και στο μέλλον, ο Θεός ο παντοκράτωρ)»· επίσης πρβ Αποκ. 1, 17· Αποκ. 21,6· Αποκ. 22,13].

Με Αυτόν, τον Θεάνθρωπο «Παντοκράτορα», εντός και δια της Εκκλησίας, πραγματοποιείται η θεανθρώπινη καθολικότητά της. Πραγματοποιείται με τις δυνάμεις της Ιεράς Παραδόσεως, τις αποστολικο- αγιοπατερικές δυνάμεις, πρωτίστως, όμως, μέσω της θαυμαστότερης και τελειότερης Προσωπικότητος αυτού του πλανήτη, μέσω του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού. Εξ αυτού και η σωτηριώδης συμβουλή του αγίου Αποστόλου: «Τοιγαροῦν καὶἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶτελειωτὴν Ἰησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦθρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν (:Έχοντας, λοιπόν, κι εμείς τριγύρω μας ένα τόσο μεγάλο και πυκνό σύννεφο αγίων ανθρώπων που μαρτύρησαν για την αλήθεια της πίστεως, ας πετάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο βιοτικών πραγμάτων και φροντίδων, επιπλέον μάλιστα και την αμαρτία, στην οποία εύκολα κανείς παρασύρεται. Κι ας τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα που προβάλλει μπροστά μας. 

Και πουθενά αλλού ας μην στρέφουμε τα βλέμματά μας και την προσοχή μας παρά μόνο στον Ιησού, που είναι ο αρχηγός και θεμελιωτής της πίστεώς μας και μας τελειοποιεί σ’ αυτήν. Αυτός για τη χαρά που είχε μπροστά Του και θα δοκίμαζε όταν με το πάθημά Του θα έσωζε πολλούς, υπέμεινε σταυρικό θάνατο και περιφρόνησε τη ντροπή και την ατίμωση του θανάτου αυτού. Γι’ αυτό και έχει καθίσει τώρα στα δεξιά του θρόνου του Θεού)»[ Εβρ. 12,1-2].Και έτσι πραγμάτωσε την θεανθρώπινη καθολικότητα όλων των θεανθρωπίνων ευαγγελισμών και όλων των θεανθρωπίνων πραγματικοτήτων του σώματός Του, της Εκκλησίας.

Ο Θεάνθρωπος είναι εκείνη η πανίσχυρη και παν-τελεία δύναμη η οποία ενοποιεί ολόκληρη την κτίση και τον Κτίσαντα διά του σώματός Του, δια της Εκκλησίας. Επιπλέον, Εκείνος, με τον ίδιο τρόπο, ενοποιεί και όλους τους κόσμους, ορατούς και αοράτους. Στην ουσία, η τελειότερη καθολικότητα στον ανθρώπινο κόσμο μας έχει πραγματοποιηθεί ἐν τῷ Θεανθρώπῳ Χριστῷ, στο θεανθρώπινο σώμα Του, στην Εκκλησία. Και η ψυχή αυτής της καθολικότητος είναι η ιερά Παράδοση, η αποστολική και αγιοπατερική Παράδοση. Ἐν τῷ Θεανθρώπῳ Χριστῷσυγκεφαλαιώνεται ολόκληρη η κτίση και, συνεκδοχικά, ολόκληρο το μυστήριο της κτίσεως, όπως και ολόκληρο το μυστήριο του Θεού. Αναμφιβόλως, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος δια του Θεανθρώπου, αλλά και ο Θεός είναι Θεός δια του Θεανθρώπου. 

Έτσι, ἐν τῷ Θεανθρώπῳ βρίσκουμε την μοναδική πραγματική ανθρωποδικία, όπως και την μοναδική πραγματική θεοδικία. Εν Αυτώ, και μόνον ἐν Αὐτῷ, βρίσκεται ο τέλειος Θεός και ο τέλειος άνθρωπος. Εκτός Αυτού, του Θεανθρώπου, δεν υπάρχει ούτε αληθινός Θεός, ούτε αληθινός άνθρωπος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣΑγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πηδάλιον, εκδόσεις «Αστήρ», Αθήναι, 1957, σελίδα 185

ό. π. σελίδες 217-218

ό. π. σελίδα 220

ό. π. σελίδα 405

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ἐπιστολή πρός Ἀμφιλόχιον, 188, 1, PG 32, 668C-669A.

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, Πηδάλιον, εκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1957, σ. 155

ό. π. σελίδα 433

ό. π. σελίδα 50

ό. π. σελίδα 13

ό. π. σελίδα 51

ΜΕΓΑΛΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Ἐπιστολή πρός Ἀμφιλόχιον 188, 1, PG 32, 665BC-668A

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3η, 2022, σελίδες 308-312.

Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

https://www.augoustinos-kantiotis.gr