.
ΟΙΜΟΙ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ! ΣΤΕΝΑΞΟΝ, ΚΛΑΥΣΟΝ, ΘΡΗΝΗΣΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ἘΠΙΣΚΟΠΟΙ & ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ, ἉΓΙΑΣ, ὈΡΘΟΔΟΞΟΥ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ & ἈΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ἘΚΚΛΗΣΙΑΣ ἘΚΟΙΜΗΘΗΣΑΝ
Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου
Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.
Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.
Διό καί ὁ Θεός, ὁ παρ’ αὐτῶν δοξασθείς, ἐδόξασεν αὐτούς καί εἰς τήν γῆν, πλουτίσας αὐτούς δι’ οὐρανίων χαρισμάτων, καί εἰς τόν Οὐρανόν στεφανώσας αὐτούς δι’ ἀμαραντίνων οὐρανίων στεφάνων.
Καί οἱ μἐν Ἅγιοι Πατέρες, οἱ καλοί καί ἀληθεῖς Ποιμένες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς αἱρετικούς, τούς λοιμώδεις λύκους (1), ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καλεῖ τόν αἱρετικόν Πάπαν, τόν ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν παραβάτην καί καταφρονητήν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, πίπτει εἰς τάς ἀγκάλας του, τόν ἐκλιπαρεῖ, τόν ἀναγνωρίζει ὡς πρῶτον, ἀνοίγει τήν θύραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν λογικῶν του προβάτων, εἴσελθε, τῷ λέγει, ὡς πρῶτος καί ἐγώ ὡς δεύτερος θά σέ ἀκολουθῶ μέ τά πρόβατά μου!!
Οἴμοι! Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον … διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν. Οἱ Ποιμένες αὐτῆς ἤνοιξαν διάπλατα τάς θύρας, διά νἀ εἰσέλθουν ἀκωλύτως οἱ λιμώδεις λύκοι (2) καί θύσουν (3), ἁρπάσουν καί σκορπίσουν τά πρόβατα, ὑπέρ ὧν Χριστός τό Αἷμα Αὐτοῦ ἐξέχεε.
—————————————
Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΑΡΘΡΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΝΟΗΣ τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τόμος Γ΄, σελ. 142, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».(1) Λοιμώδεις λύκοι: Λύκοι μολυσματικοί.
(2) Λιμώδεις λύκοι: Λύκοι πεινασμένοι.
(3) Θύσουν: Κατασφάξουν, κατασπαράξουν.
Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι»
Ελευθέριος Ανδρώνης
Μια είδηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Γεωργία, έρχεται να συμπληρώσει το κομμάτι του πάζλ για το σχέδιο άλωσης των ορθόδοξων χωρών από τη woke ατζέντα. Ένα σχέδιο ζοφερό, στο οποίο δυστυχώς ενέδωσε η Ελλάδα, ως πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) προπύργιο της Ορθοδοξίας που παραδόθηκε στη θεσμοθέτηση της διαστροφής, ψηφίζοντας τον γάμο των ομόφυλων και τις υιοθεσίες.
Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Γεωργίας αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ζητήσει από τη διοίκηση της Εκκλησίας να συμβάλει στην προώθηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προκειμένου η Γεωργία να συμβαδίσει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα ως απαιτούμενο για την ένταξη της στην ΕΕ.
Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η (τότε) υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου και νυν Επίτροπος Ισότητας της ΕΕ, Χάτζα Λαμπίμπ, είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πατριαρχείο Γεωργίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος που διαδραματίζει η Εκκλησία στην κοινωνία της Γεωργίας, καθώς και η προοπτική ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σύμφωνα με τις τωρινές αποκαλύψεις του Πατριαρχείου, η Λαμπίμπ ξεκίνησε να ρωτά «περίεργα και ανήκουστα πράγματα», λέγοντας ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στη Γεωργιανή κοινωνία, που όμως υστερεί πολύ σε σχέση με τις… τάσεις του 21ου αιώνα. Η Βελγίδα τόνισε απογοητευμένη ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρούνται ακόμα απαράδεκτοι για τους Γεωργιανούς και ζήτησε από την Εκκλησία να βοηθήσει στη διάδοση αυτής της… «προόδου». Η αντίδραση του Πατριαρχείου της Γεωργίας, μόνο ικανοποιημένη δεν άφησε τη Χάτζα Λαμπίμπ και έτσι τα επόμενα τρία χρόνια ούτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο Πατριαρχείο.
Η... εκδίκηση του Ευρωκοινοβουλίου
Μέχρι που ήρθε ο Ιούνιος του παρόντος έτους, όταν η Λιθουανή ευρωβουλευτής, Ράσα Γιουκνεβιτσιένε, κατέθεσε μια πρόταση ψηφίσματος που εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο. Τι αφορούσε αυτή; Συκοφαντικές αιχμές κατά της Γεωργιανής Εκκλησίας, παρουσιάζοντας την ως υποχείριο της Ρωσίας που παρασύρει τη χώρα σε «αυταρχικές» και «αντιευρωπαϊκές» πολιτικές. Το ευρωκοινοβούλιο αφιέρωσε ένα σεβαστό μέρος της χριστιανοφοβικής (ή πιο σωστά ορθοδοξο-φοβικής) μανίας του για να καταδικάσει τον Γεωργιανό νόμο «περί οικογενειακών αξιών και προστασίας των ανηλίκων», έναν νόμο που απαγορεύει την gay προπαγάνδα στα σχολεία και την τηλεόραση, απαγορεύει τις παρελάσεις Pride και τις διαδικασίες φυλομετάβασης.
Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ευρωβαρόνοι της woke συντεχνίας, την είχαν «φυλαγμένη» στη Γεωργιανή Εκκλησία από το 2023 που η Βελγίδα έφυγε με χαμηλωμένο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας την κλασσική ταμπέλα του «Ρωσόφιλου» που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και στην Ελλάδα εναντίον όσων αντιδρούσαν για τους gay γάμους. Θυμηθείτε ότι ο τότε υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Δημήτρης Καιρίδης, είχε πει ότι ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ ήταν… γεωστρατηγικής σημασίας αντίσταση στη Ρωσία και το Πατριαρχείο της.
Προφανώς οι Ευρωβαρόνοι θεώρησαν ότι αφού αυτή η τακτική προπαγάνδας αποδείχθηκε χρήσιμη στην άλωση της Ελλάδας, θα φέρει αποτέλεσμα και για την άλωση της Γεωργίας. Έλα όμως που στη Γεωργία κυβέρνηση και Εκκλησία απέκρουσαν ενωμένοι τις ραδιουργίες των Βρυξελλών. Ξεμπρόστιασαν τους ωμούς εκβιασμούς της ΕΕ, την ώρα που στην Ελλάδα μάθαμε – ένα χρόνο μετά την ψήφιση του αίσχους - ότι ο γάμος των ομόφυλων ήταν ντιρεκτίβα της κυβέρνησης… «Μπαϊντενόπουλου».
Η δικτατορία της μειοψηφίας «πρέπει» να επιβληθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και φαίνεται ότι η Γεωργία είναι ο επόμενος στόχος. Η λαϊκή βούληση μιας κυρίαρχης χώρας είναι εντελώς αδιάφορη στα αρπακτικά των Βρυξελλών.
«Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας»
Ο εκπρόσωπος του Γεωργιανού Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, τα είπε όλα: «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ. Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας».
Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου ήταν κατά του αφύσικου «γάμου», η κοινή γνώμη ποδοπατήθηκε με λύσσα. Οι πολιτικοί που προωθούσαν τον κατάπτυστο νόμο, εμφάνιζαν την Εκκλησία ως μεμονωμένο οπισθοδρομικό παράγοντα, κάνοντας πώς δεν βλέπουν ότι πίσω από την επίσημη αντίθεση της ελληνικής Ιεραρχίας, συντάσσονταν με αυτή τη γνώμη εκατομμύρια Χριστιανών ως συστατικό μέρος της Εκκλησίας.
Και μην ξεχνάμε ότι η ψήφιση του «γάμου» ήταν η μία και μοναδική ευκαιρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να «ρίξουν» την κυβέρνηση, κι όμως προτίμησαν να προσκυνήσουν την ατζέντα με ανίερες συμμαχίες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμα και τις κομματικές βλέψεις τους.
Η Ελλάδα έγινε «άσσος» στο μανίκι τους
Η περίπτωση της Γεωργίας φανερώνει πόση ζημιά προκάλεσε η χώρα μας στο οικουμενικό σώμα της Ορθοδοξίας και πόσο «λίγοι» σταθήκαμε απέναντι στις απαιτήσεις των καιρώνhttp://aktines.blogspot.com. Εκείνοι αντιστέκονται σθεναρά κι εμείς ανοίξαμε διάπλατη την Κερκόπορτα ενθαρρύνοντας την πολιορκία εναντίον τους. Γίναμε ο Ιούδας που χρησιμεύει ως πρότυπο για τους φαρισαίους των Βρυξελλών. Δημιουργήσαμε «δεδικασμένο» που θα λειτουργεί ως σφυρί για την καταδίκη των ομοδόξων μας. Πόση καταισχύνη μας αναλογεί γι’ αυτό το «επίτευγμα»; Πόση μετάνοια χρειάζεται για να μας ξεπλύνει;
Τα πιράνχας των δικαιωματιστικών ΜΚΟ έχουν ξαμοληθεί στη Γεωργία για να ροκανίσουν λίγο – λίγο την εικόνα της Γεωργιανής Εκκλησίας. Γνωστή η ύπουλη και μισθοφορική δράση τους, αφού το έχουμε δει εδώ και χρόνια το έργο στην πατρίδα μας. Ξεκινούν ως «ανεξάρτητοι» φορείς και έπειτα απλώνονται σαν καρκινώματα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις πολιτιστικές υπηρεσίες, τον έλεγχο των συνόρων, μέχρι που εγκαθίστανται ακόμα και μέσα στα υπουργεία.
Κάποτε, η πολιτική στοχοποίηση της Ορθοδοξίας αντιμετωπιζόταν ως θεωρία συνομωσίας από τους διάφορους εξυπνάκηδες του δημόσιου λόγου. Σήμερα όχι μόνο επιβεβαιώνεται περίτρανα, αλλά – όπως φαίνεται - αποτελεί και βασικότατη πολιτική της αντίχριστης Ευρώπης. Τα Πατριαρχεία πρέπει να «πέσουν», οι Εκκλησίες πρέπει να «πέσουν», καθετί ορθόδοξο πρέπει να εκφυλιστεί από τη woke «θρησκεία» και να προσανατολιστεί από τον Θεάνθρωπο στον μετάνθρωπο. Και το ελληνικό κράτος έγινε εισηγητής αυτής της εσχατολογικής πραγματικότητας...
8 /07/2026
Τα εμπόδια...
«Ο Ἀδάμ στόν Παράδεισο ἦταν καί ἔπεσε,
ὁ Ἰώβ στήν κοπριά καί σώθηκε.
Οὔτε ὁ Παράδεισος βοήθησε,
οὔτε ἡ κοπριά ἐμπόδισε...».
Ἅγιος Ἰωαννης ο Χρυσόστομος
«Το χρονικό της ΔΙΩΞΗΣ ΜΟΥ» Πρωτοπρεσβ. Ἀγγελος Ἀγγελακόπουλος
29-06-2026
Στίς 26 Αὐγούστου 2019 ὁ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ, μέσῳ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου, ἐδίωξε τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀπολύοντάς με, παραδίδοντάς μου τόν ὑπηρεσιακό μου φάκελο καί διακόπτοντας τὴν μισθοδοσία μου. Τὸ χρονικὸ αὐτῆς τῆς δίωξής μου καὶ τὰ αἴτιά της περιγράφονται στὰ δύο τότε δημοσιευμένα κείμενά μου μὲ τίτλο : «Τὸ χρονικὸ τῆς ἑκούσιας ἀπόλυσής μου ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς»[1] (29-10-2019) καὶ «Ἡ πραγματικὴ αὐτονόμηση καὶ ἀποστασιοποίησή μου ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ»[2] (18-12-2019).
Στὴ συνέχεια, μοῦ ἀπέστειλε ἐπιστολή στίς 05 Ἀπριλίου 2021, ἡ ὁποία βρίθει ἐκφοβισμοῦ, ὕβρεων, ψευδῶν καὶ ἀνυποστάτων συκοφαντιῶν, ἀπειλῶν καὶ καθαιρέσεων ἐναντίον μου («πρόδηλη ἀχαριστία σου καὶ ἀπείθειά σου», «ἀνακρίβειες καὶ στρεβλώσεις τῆς πραγματικότητας», «ἐπανέλαβες τὸ ψεῦδος», «ἀπαράδεκτα προσωπικὰ ὑβριστικὰ σου κείμενα», «ἀσχετοσύνη καὶ ἡμιμάθειά σου», «θεοσημία στὴν ζωὴ σου τοῦ ὀνείδους τῆς ἀτεκνίας σου», «δὲν ἔχεις καμμία κανονικὴ ἐξειδίκευση», «ἀδαέστατος», «θράσος τῆς ἀγνοίας σου», «ὁ οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτισμός σου», «βρίσκεσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας», «τραγικὴ σου κατάσταση»). Ἐδόθη βέβαια ἡ δέουσα ἐκ μέρους μου ἀπάντηση[3].
Πρόσφατα, στίς 02 Ἰουνίου 2026, ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης ἔκανε μηνυτήρια ἀναφορὰ ἐναντίον μου πρὸς τὸν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς.
Στὶς 05 Ἰουνίου 2026 ἔκανε καταγγελία ἐναντίον μου στὴν Ἀστυνομία Πειραιῶς.
Ὁ λόγος; Παράνομη λειτουργία χώρου λατρείας, χωρίς ἄδεια, βασιζόμενος στὸν Ν.5224/05-08-2025 περὶ «Χώρων λατρείας καὶ θρησκευτικῶν λειτουργῶν», ὅτι ἔχω Ἱερὸ Ναό, ὅτι ἔχω πήξει θυσιαστήριο, ὅτι ἐφαρμόζω τὴν ἀποτείχιση, ὅτι δὲν μνημονεύω, ὅτι κατηγορῶ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πώς παραβαίνει τό Σύνταγμα τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων ὅσον ἀφορᾶ τίς σχέσεις της μέ τούς ἑτεροδόξους χριστιανούς, ὅτι παραπλανῶ καί παρασύρω τούς πιστούς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλαδος καί ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς «προδίδουν» τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί ἑπομένως οἱ πιστοί δέν πρέπει νά ἔχουν καμμία πνευματική κοινωνία καί σχέση μέ τήν οἰκεία τους Ἐκκλησιαστική Ἀρχή, ὅτι ἔχω ἀναγορευθεῖ ὁ ἴδιος αὐθαιρέτως καί αὐτογνωμόνως σέ κανόνα «τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀκριβείας» καί κριτή τῆς Οἰκουμένης. Τέλος, ζητᾶ νά μοῦ ἐπιβληθοῦν τά ὑπό τοῦ Νόμου προβλεπόμενα, ἐπιφυλασσόμενος γιά τήν ἄμεση κανονική καί πειθαρχική μετά ταῦτα δίωξή μου, μέ βάση τόν Ν.5383/1932.
Τά συμβάντα τῆς 07ης Ἰουνίου 2026
Ἔχουν περάσει 22 ἡμέρες ἀπὸ τὸ συμβάν, καὶ πραγματικὰ ἀκόμη ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, ἀναρωτιέμαι καὶ ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τί ἔγινε καὶ πῶς βρέθηκα ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη στὸ Τμῆμα νὰ κατηγοροῦμαι ὡς κακοποιός, ἐγκληματίας καὶ σεσημασμένος, περιφερόμενος ἀπὸ Τμῆμα σὲ Εἰσαγγελία καὶ πάλι στὸ Τμῆμα μέσα σὲ περιπολικὸ τῆς Ἀστυνομίας, κρινόμενος προφυλακιστέος καὶ ὑπόδικος! Ἀλλά, ἂς πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Tἣν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς, ποὺ ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, 07 Ἰουνίου 2026, ποὺ ἑορτάσαμε τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσία, Λιβύη, Ἀφρική, Εὐρώπη, Νότο καὶ Βορρὰ Ἁγίους Πάντας, γύρω στὶς 8:30 π.μ, εἰσῆλθε στὴν οἰκία μου ξαφνικὰ καὶ ἀναπάντεχα μιὰ ὁμάδα περίπου 7-8 ἀτόμων (ἄνδρες καὶ γυναῖκες), ἀστυνομικοὶκαὶ εἰσαγγελέας, μὲ πολιτικὰ ροῦχα, διακόπτοντας τὴν ἀκολουθία. Παρόντες στήν οἰκία μου ἦταν πέντε-ἔξι γνωστοί μου.
Ὁ ὑπεύθυνος τῆς ὁμάδας ἀστυνομικός, ἀφοῦ μᾶς καλημέρισε, μὲ ἐνημέρωσε ὅτι θά πρέπει νά τόν ἀκολουθήσω στά πλαίσια τῆς αὐτοφώρου διαδικασίας, νά τοῦ δώσουμε ταυτότητες καί νά μήν φύγει κανείς, λόγῳ καταπάτησης τοῦ Ν.5224/2025 περὶ «Χώρων λατρείας», καὶ ὅτι πρέπει νὰ ὁδηγηθῶ στὸ Τμῆμα Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ κατάθεση καὶ τὰ περαιτέρω.
Οἱ ἀστυνομικοὶ θέλησαν νὰ πάρουν ὡς ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἐγκλήματος τὸ Ἱερὸ καὶ Ἅγιο Εὐαγγέλιο, τὸ θυμιατὸ καὶ τὸ Ἅγιο Ποτήριο! Τοὺς ἐπέστησα τὴν προσοχὴ ὅτι αὐτὰ τὰ Ἅγια μόνο ὁ ἱερεὺς δικαιοῦται νὰ τὰ ἀγγίζει καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση αὐτοί, ποὺ εἶναι ἁπλοὶ λαϊκοί, διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἱεροσυλία καὶ βεβήλωση. Στὴν ἐπιμονὴ τους, ἀρνήθηκα νὰ τοὺς τὰ παραδώσω, κι ἔτσι τὰ κατήσχεσαν μόνοι τους, διαπράττοντας ἱεροσυλία καὶ βεβήλωση.
Βεβαίως, τὰ παραπάνω Ἅγια, τὰ ὁποία ἀποτελοῦν κειμήλια εὐλαβοῦς προσώπου καὶ ἀγοράστηκαν ἀπὸ μένα καὶ μερικοὺς γνωστοὺς μὲ δικὰ μας ἔξοδα, οὐδόλως ἀποτελοῦν ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἐγκλήματος ἢ ἐγκληματικὰ ὄργανα. Ἴσα ἴσα τὸ Εὐαγγέλιο κηρύττει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ δὲν προτρέπει στὴν διάπραξη κανενὸς ἐγκλήματος.Ἡ εὕρεση τῶν παραπάνω ἀντικειμένων δὲν εἶναι ἀρκετή, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ ποινικὸ ἀδίκημα. Θὰ ἔπρεπε ἡ κα Εἰσαγγελέας, ποὺ ἦταν παροῦσα, νὰ δώσει ἐντολὴ στὸν ἀστυνομικὸ νὰ μὴν τὰ κατασχέσει, παρὰ μόνο νὰ βγάλει φωτογραφίες. Μέχρι στιγμῆς τὰ Ἅγια παρακρατοῦνται.
Στὴ συνέχεια, οἱ ἀστυνομικοὶ φωτογράφησαν τὸν χῶρο καὶ πῆραν τὰ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς λιγοστοὺς γνωστοὺς μου, ποὺ ἦταν παρόντες, δύο ἀπὸ τοὺς ὁποίους (ἕναν ἄνδρα καὶ μία γυναίκα) ἐπιτακτικὰ τούς ὁδήγησαν στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ κατάθεση.
Ἔπειτα, ἔδιωξαν ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, κατήσχεσαν τὰ κλειδιὰ τῆς οἰκίας μου, κλείδωσαν τὴν ἐξωτερικὴ πόρτα, μὲ ὁδήγησαν μὲ συνοδεία στὸ αὐτοκίνητο τῆς ἀστυνομίας, μὲ βάλανε νὰ καθίσω στὸ πίσω μέρος, κλείδωσαν τὶς πόρτες καὶ μὲ φέρανε στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς.
Ἐκεῖ μὲ ἀνέβασαν μὲ συνοδεία στὸν τρίτο ὄροφο, ὅπου ὁ ἁρμόδιος ἀστυνομικὸς μὲ ἐνημέρωσε ὅτι ἡ καταγγελία προέρχεται ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ πρὸς τὸν εἰσαγγελέα Πειραιῶς καὶ σχηματίστηκε δικογραφία εἰς βάρος μοῦ.
Κατά τήν διάρκεια πού ἔδινα κατάθεση, ξαφνικά ἕνας ἀστυνομικός μοῦ ἀπευθύνθηκε μέ ἀπειλητικό καί ἔντονο ὔφος, λέγοντάς μου νά δώσω ἀποτυπώματα, διότι, ἄν ἀρνηθῶ, θά ἔχω μπλεξίματα καί δέν θά προχωρήσει ἡ διαδικασία. Ἀφοῦ τοῦ ἐξήγησα ἤρεμα ὅτι δέν ἔχω τέτοια πρόθεση, ἀποχώρησε καί συνέχισα τήν κατάθεση.
Στὴ συνέχεια, ὁδηγήθηκα μὲ τὸ περιπολικὸ στὸ Α.Τ. Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη, ὅπου ξανὰ μοῦ πῆραν ἀποτυπώματα, ἠλεκτρονικὰ αὐτὴ τὴ φορά, καὶ μὲ βγάλανε φωτογραφίες απ΄ ὅλες τὶς πλευρὲς μὲ ὑπερσύγχρονα μηχανήματα, γιὰ ν’ ἀποδειχθεῖ φυσικὰ τὸ αὐτονόητο ὅτι δὲν εἶμαι κακοποιός, οὔτε ἐγκληματίας, οὔτε σεσημασμένος.
Μετὰ μὲ γυρίσανε στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ διάφορα διαδικαστικὰ. Σ’ ἕνα ἀπό τά ἔγγραφα, πού μέ βάλανε νά ὑπογράψω, τήν «Ἔκθεση Ἔρευνας», ἔγραφε : «ἔχοντας βάσιμες ὑπονοιες ὅτι στήν οἰκία μου κρύπτονται πράγματα, πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἀνακρινόμενη ὑπόθεση, ἤ ὅτι κρύπτεται ὁ δράστης αὐτῆς». Διαβάζοντάς το αὐτό, διαφώνησα καί διαμαρτυρήθηκα ὅτι οὔτε κρύβω πράγματα, οὔτε δράστης εἶμαι, ἀρνούμενος νά ὑπογράψω. Παρακάλεσα ἐπιμόνως νά διαγραφεῖ τό ἐπίμαχο σημεῖο ἤ νά διορθωθεῖ κάπως ἡ ἔκφραση. Ἀφοῦ μέ διεβεβαίωσαν οἱ ἀστυνομικοί ὅτι αὐτή ἡ φράση ἀποτελεῖ «τεχνικό ὄρο» στά ἀστυνομικά ἔγγραφα καί ὅτι δέν ἐννοεῖ ὅτι ὄντως κρύπτονται πράγματα ἤ κρύβομαι ὡς δράστης, καί ὅτι αὐτοί μαρτυροῦν περί τοῦ ἀντιθέτου, τότε ὑπέγραψα τό ἔγγραφο.
Ἔπειτα μὲ ὁδηγήσανε στὸ Δικαστικὸ Μέγαρο Πειραιὰ στὸν Εἰσαγγελέα. Ἐκεῖ ἐνημερώθηκα ὅτι ἔχει ὁριστεῖ δικάσιμος γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα, Δευτέρα 08 Ἰουνίου 2026 στὶς 2 μ.μ., χωρὶς νὰ γίνει κάποια συνάντηση μὲ τὸν εἰσαγγελέα, ὁ ὁποῖος μὲ ἔθεσε ὑπὸ κράτηση μέχρι τὴν δικάσιμο.
Ἔτσι, ὁδηγήθηκα πίσω στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς στὸν 3ο ὄροφο, ὅπου μὲ βάλανε νὰ καθίσω σὲ περιορισμὸ σὲ μιὰ παλαιὰ σχισμένη καὶ ἀσταθὴ καρέκλα γραφείου τῶν ἀστυνομικῶν.
Μίλησα τηλεφωνικῶς μὲ τὸν δικηγόρο μου καὶ τὸν ἐνημέρωσα γιὰ τὴν ὑπόθεση.
Οἱ ἀστυνομικοὶ ἦταν λίγο ἕως πολὺ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν παρουσία μου ἐκεῖ, μὲ ἀρκετοὺς ἀπ' αὐτούς, παρὰ τὶς πολλὲς καὶ ἐπίμονες παρακλήσεις μου, νὰ παρεμποδίζουν ἐπὶ ὧρες τὴν βρώση καὶ τὴν πόση μου, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δὲν προβλεπόταν φαγητὸ καὶ νερὸ γιὰ μένα, διότι δὲν ἤμουν καταγεγραμμένος στὴ λίστα τῶν κρατουμένων, γιὰ νὰ μοῦ ἐξασφαλίσουν μερίδα φαγητοῦ.
Τελικά, μετὰ ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις, ὅταν ἄρχισε περίπου νὰ σουρουπώνει, ἔδωσα σὲ μία νεαρὴ ἀστυνομικὸ τὰ 5 εὐρώ, ποὺ εἶχα πάνω μου, καὶ πῆγε καὶ μοῦ πῆρε κάτι καὶ ἔφαγα.
Ἀπὸ τότε περίμενα ἐν ὑπομονῇ καὶ προσευχῇ πολλῇ, ἐν δοξολογίᾳ Θεοῦ καὶ μὲ ἀκμαῖο τὸ φρόνημα νὰ ξημερώσει ὁ Χριστὸς μας τὴ μέρα Του καὶ νὰ ἔρθει ἡ ὥρα τῆς παράστασής μου στὸ δικαστήριο μὲ τὸν δικηγόρο μου.
Τὴν ἑπόμενη μέρα, Δευτέρα 08 Ἰουνίου 2026 τὸ μεσημέρι, μὲ συνοδεία ἀστυνομικῶν καὶ μέσα σὲ περιπολικό, ὁδηγήθηκα στὸ Δικαστικὸ Μέγαρο Πειραιά. Αἰτηθήκαμε προθεσμία, ἡ ὁποία δόθηκε γιὰ τὴν Πέμπτη 11 Ἰουνίου 2026 στις 2 μ.μ., καὶ ἀφέθηκα ἐλεύθερος.
Τὴν Πέμπτη 11 Ἰουνίου 2026 αἰτηθήκαμε κι ἄλλη προθεσμία, ἡ ὁποία δόθηκε γιὰ τήν Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026 στις 2 μ.μ..
Τήν Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026 ξεκίνησε ἡ δίκη, καί μέ τήν παράσταση δικηγόρου ὡς ἐκπροσώπου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἡ ὁποία, ὅμως, δίκη, μέ πρωτοβουλία τῆς κας Προέδρου, διακόπηκε καί τελικά δόθηκε ἀναβολή γιά τίς 05 Ἀπριλίου 2027.
Στίς 17 Ἰουνίου 2026 ὁ Μητρ. Πειραιῶς ἄσκησε κανονική δίωξη ἐναντίον μου καί στίς 26 Ἰουνίου 2026 σχηματίστηκε ἡ κλήση μου πρός ἀπολογία. Τά δύο αὐτά ἔγγραφα μοῦ τά παρέδωσε ἀστυνομικός τό πρωΐ τοῦ Σαββάτου 27 Ἰουνίου στήν οἰκία μου. Τά παρέλαβα μέ τήν ἐπιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου. Κατά τά ἔγγραφα, πρέπει νά παρουσιαστῶ ἐνώπιον δύο κληρικῶν - ἀνακριτῶν τήν Παρασκευή 03 Ἰουλίου 2026 στίς 11 π.μ. στήν Μητρόπολη Πειραιῶς.
Ἐπίλογος
Ἀφιερώνουμε πρός τούς διώκτες μας, τούς ὁποίους ἀγαπᾶμε μέ ἀλήθεια καί ἐν Χριστῷ καί γιά τούς ὁποίους προσευχόμαστε, τὸ τοῦ Κυρίου : «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»[4], ἀλλὰ καὶ τὸ ἕτερον τοῦ Κυρίου : «Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί»[5]! Ἐπίσης, καὶ τὸ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου : «Οὐκ ἔξεστί σοι»[6]!
Λησμονεῖται, δυστυχῶς, ἠθελημένως ἢ ἀθελήτως ὅτι κάθε πράξη τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξαρτήτως θέσεως καὶ ἰσχύος, ἔχει ὁπωσδήποτε ἀντίκτυπο καὶ ἀντίκρυσμα μεταφυσικό καί μεταθανάτιο, κρινομένη κατὰ τὴν Τελικὴ Μεγάλη Κρίση ὑπὸ τοῦ Πανδικαίου Κριτοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰοησοῦ Χριστοῦ, ὄχι μὲ τὴν ἁμαρτωλή, μεροληπτική, ἐμπαθή, πεπερασμένη καὶ ἐν πολλοῖς ἄδικη ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀπόλυτη, ἀμερόληπτη, ἀπροσωπόληπτη καὶ ἀλάνθαστη Θεανθρώπινη πανδικαιοσύνη Του!
Δοξάζουμε, ὑμνοῦμε καὶ προσκυνοῦμε τὴν Ἁγία Τριάδα, τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ παρεχώρησε αὐτὴ τὴν δοκιμασία!
«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος»[7]!
Δόξα τῷ Θεῶ, πάντων ἕνεκεν!
[1] Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενο μὲ τίτλο : «Τὸ χρονικὸ τῆς ἑκούσιας ἀπόλυσής μοῦ ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς», 29-10-2019, https://sotiriosnavs.com/to-chroniko-tis-akoysias-apolysis-moy-a/
[2]Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενο μὲ τίτλο : «Ἡ πραγματικὴ αὐτονόμηση καὶ ἀποστασιοποίηση μοῦ ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ», 18-12-2019, https://sotiriosnavs.com/i-pragmatiki-aytonomisi-kai-apostasi/
[3] Σχ. βλ. ἡμέτερα κείμενα μὲ τίτλο : «Ἀπάντηση Α΄, Β΄, Γ΄ στὴν ἀπὸ 05ἧς-04-2021 ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ»,14-04-2021, 19-04-2021 καὶ 20-05-2021, https://sotiriosnavs.com/apantisi-a΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/ καὶ https://sotiriosnavs.com/apantisi-v΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/ καὶ https://sotiriosnavs.com/apantisi-g΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/
[4] Λουκ. 23, 34.
[5] Ματθ. 23, 23.
[6] Μάρκ. 6, 18.
[7] Ἰώβ 1, 21 καί Ψαλμ. 112, 2.
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως-ιατρού
Εν Θεσσαλονίκη τη 29η Ιουνίου 2026
Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς πραγματοποιήθηκε, όπως είναι γνωστό, στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.
Με αφορμή, λοιπόν, τη θλιβερή αυτή επέτειο θεωρήσαμε αναγκαίο να καταθέσουμε στον πιστό λαο του Θεού κάποιες αλήθειες που αφορούν την ψευδοσύνοδο, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να διδάσκονται οι νεώτεροι.
Η ψευδοσύνοδος δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν έχει τίποτε κοινό μ’ αυτές. Και τούτο διότι:
1. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο πρωτίστως και κυρίως για να καταδικάσουν αιρέσεις της εποχής των. Η «Σύνοδος» της Κρήτης καμιά αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε κατεδίκασε, (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), ωσάν η Εκκλησία να έπαυσε να πολεμείται στην εποχή μας από σύγχρονες αιρέσεις, ενώ η θλιβερή σύγχρονη πραγματικότητα μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο. Απ’ εναντίας μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού και αναγνώρισε ως «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους.
2. Στις Οικουμενικές Συνόδους, κάθε επομένη Σύνοδος επεκύρωνε τις δογματικές αποφάσεις όλων των προηγουμένων. Αντίθετα η «Σύνοδος» της Κρήτης καμία από τις δογματικές αποφάσεις των προγενεστέρων Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων δεν θεώρησε χρέος της να επικυρώσει. Και τούτο διότι αν το έπραττε, θα ήταν αναγκασμένη να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών, πράγμα που δεν το ήθελε επ’ ουδενί λόγω.
3. Κατεπάτησε και ακύρωσε στην πράξη θεοπνεύστους Ιερούς Κανόνες διαχρονικού κύρους, όπως αυτούς που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, τους μεικτούς γάμους κ.λ.π.
4. Προσκάλεσε εκπροσώπους των αιρετικών κοινοτήτων των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών ως τιμώμενα πρόσωπα, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων δεν υπήρξε το φαινόμενο να προσκαλούνται αιρετικοί ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά πάντοτε ως υπόδικοι και ως απολογούμενοι, ως ένοχοι αιρετικών διδασκαλιών.
5. Τα θέματα και οι αποφάσεις τις οποίες έλαβε ήταν προδιαγεγραμμένες και προαποφασισμένες. Οι προειλημμένες αποφάσεις, όπου ο ανθρώπινος παράγων παίζει τον κυρίαρχο, ή και τον αποκλειστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων, αποτελούν κατ’ ουσίαν εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος και ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
6. Η «Σύνοδος» αυτή συγκλήθηκε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προέβλεπε, ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ωστόσο τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), ζήτησαν την αναβολή της «Συνόδου», με σκοπό την εκ νέου μελέτη των προσυνοδικών κειμένων, διότι αυτά περιείχαν αντιφάσεις, ασάφειες και κακόδοξες διατυπώσεις. Επειδή όμως το αίτημά τους απερρίφθη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τελικά δεν έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο». Επομένως η «Σύνοδος» συνεκλήθη χωρίς να πληρούται ο όρος της ομοφωνίας, που προβλέπει ο Κανονισμός.
7. Προκάλεσε αλλοίωση και στρέβλωση του παραδοσιακού Συνοδικού Συστήματος και καθιέρωσε για πρώτη φορά ένα άλλο Συνοδικό Σύστημα, το οποίο οφείλεται κυρίως και πρωτίστως στην ανάπτυξη μιάς νέας οικουμενιστικής θεωρίας αυτής του «πρώτου άνευ ίσων».
8. Είχε σοβαρότατο έλλειμα συνοδικότητος, τόσο κατά την περίοδο της προετοιμασίας της, όσο και κατά την διεξαγωγή της διότι:
Α). Τα προσυνοδικά κείμενα παρέμεναν άγνωστα επί μακρά σειρά ετών στις Ιεραρχίες των κατά τόπους Εκκλησιών και δεν έτυχαν συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας από τις εν λόγω Ιεραρχίες. Κοινοποιήθηκαν μόλις τον Φεβρουάριο του 2016, ολίγους μήνες πριν από την έναρξη της «Συνόδου», οπότε δεν δόθηκε επαρκής χρόνος συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας.
Β). Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν όλοι οι επίσκοποι της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας, αλλά μόνον εικοσιτέσσερις από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας συμμετείχαν μόλις 156.
Γ). Στις συνοδικές αποφάσεις υιοθετήθηκε το σχήμα: μία ψήφος - μία Εκκλησία, πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή συνοδική καινοτομία. Οι κληθέντες να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» επίσκοποι ήταν απλώς διακοσμητικά στοιχεία, διότι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αποφασιστική ψήφο είχαν μόνο οι δέκα παρόντες Προκαθήμενοι, πράγμα που προσβάλλει την ισότητα των επισκόπων, διότι μεταβάλλει τους προκαθημένους από «πρώτους μεταξύ ίσων» σε «πρώτους άνευ ίσων» .
Δ). Καταφρονήθηκε επιδεικτικά στην όλη συνοδική διαδικασία ο συνοδικός ρόλος του υπόλοιπου κλήρου, του μοναχισμού και του πιστού λαού του Θεού, λες και τα θέματα της πίστεως είναι μια ιδιωτική υπόθεση των αρχιερέων και των Προκαθημένων. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καταφρονήθηκαν οι εισηγήσεις και τα πορίσματα της Ημερίδος που έγινε στον Πειραιά, (23.3.2016), οι επισημάνσεις εγκρίτων καθηγητών των Θεολογικών Σχολών, αλλά και άλλες δημοσιεύσεις καταξιωμένων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών. Καταφρονήθηκαν οι πρό της ψευδοσυνόδου επισημάνσεις και παρατηρήσεις των είκοσι αγιορειτικών Μονών και εν γένει όλου συλήβδην του αγιορειτικού και λοιπού Μοναχισμού.
Ε) Προ πάντων καταφρονήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν επισημάνσεις και παρατηρήσεις αγίων ανδρών, όπως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου κ.α., οι οποίοι ομίλησαν εν αγίω Πνεύματι περί της μελλούσης Συνόδου.
ΣΤ) Η ψευδοσύνοδος αυτοαναγορεύθηκε ως η υπέρτατη αυθεντία και ο έσχατος κριτής σε θέματα πίστεως. Επομένως παραθεωρήθηκε το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848, έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή απορρίπτει τις αποφάσεις των Συνόδων.
Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο» παρουσιάζει κακόδοξες διατυπώσεις, αντιφάσεις, κενά και ασάφειες.
Πιο συγκεκριμένα:
α) Χρησιμοποιείται ο όρος «Εκκλησία» αδιακρίτως για τους Ορθοδόξους και για τους ετεροδόξους αιρετικούς, με αποτέλεσμα να μην οριοθετείται με σαφήνεια η Ορθοδοξία από την αίρεση. Στην 6η παραγραφο διατυπώνεται: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτός ο όρος «Εκκλησία» στους ετεροδόξους, επειδή αυτοί έχουν καταδικασθεί από Ορθόδοξες Οικουμενικές Συνόδους ως αιρετικοί και έχουν αποκοπεί από το σώμα της. Η προσπάθεια των οικουμενιστών να δικαιολογήσουν τον όρο «ετερόδοξες Εκκλησίες», ως «τεχνικό όρο», είναι άστοχη, διότι η Εκκλησία ουδέποτε στο παρελθόν, σε προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, χρησιμοποίησε «τεχνικούς όρους», για να εκφράσει τη δογματική της διδασκαλία, αλλά πάντοτε οι συνοδικοί πατέρες φρόντιζαν να διατυπώσουν τις δογματικές αληθειες της πίστεως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και ακρίβεια. Μια άλλη δικαιολογία που προβλήθηκε είναι ότι με την φράση «ιστορική ονομασία», αποκλείσθηκε η απόδοση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους. Ωστόσο δεν ευσταθεί, διότι η φράση «ιστορική ονομασία», ισοδυναμεί με τη φραση «ιστορική ύπαρξη», αφού ποτέ δεν ονομάζουμε κάτι που δεν υπάρχει.
β) Παρουσιάζεται η Εκκλησία ως μία και αδιαίρετη και ταυτόχρονα ως διεσπασμένη. Ενώ δηλαδή στην 6η παράγραφο διατυπώνεται: «Κατά τήν οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας, η ενότης αυτής είναι αδύνατον νά διαταραχθή», παράλληλα διατυπώνεται η ύπαρξη και άλλων «Εκκλησιών», με τις οποίες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία. Όμως η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις «άλλες» αυτές «Εκκλησίες» υποδηλώνει διαίρεση και διάσπαση. Παραλληλα ενώ στο κείμενο γίνεται κατά κόρον λόγος για «αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητος», πουθενά δεν γίνεται λόγος για μετάνοια των ετεροδόξων, απάρνηση των κακοδοξιών των και επιστροφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που φανερώνει ότι το ζητούμενο είναι η ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και όχι η ενότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
Ένα σοβαρότατο κενό είναι η απουσία μιάς αναλυτικής κριτικής αξιολογήσεως της πορείας όλων των μέχρι τώρα διμερών θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους. Η αναγκαιότης της αξιολογήσεως αυτής υπήρξε επιτακτική για τους εξής κυρίως λόγους:
1) Οι διάλογοι αυτοί διεξάγονται εδώ και πολλές δεκαετίες και επομένως η ψευδοσύνοδος είχε ύψιστο καθήκον και χρέος να προχωρήσει στο έργο αυτό, προκειμένου να αποφασίσει για την μελλοντική πορεία τους, ή την διακοπή τους.
2) Κατά την διεξαγωγή των παρήχθησαν κείμενα, όπως του Μπαλαμάντ, (1993), της Ραβέννας, (2007) του Πόρτο Αλέγκρε, (2006), του Πουσάν, (2013) και τα κείμενα των Κοινών Δηλώσεων του 1989 και 1990 με τους Μονοφυσίτες, τα οποία περιέχουν κακόδοξες διδασκαλίες και επομένως θα έπρεπε να εξετασθούν και να αποριφθούν.
Ένα άλλο σοβαρότατο κενό υπήρξε η απουσία μελέτης και εξετάσεως της νομιμότητος της εισόδου και της παραμονής, ως ισοτίμων μελών, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων.
Ένα ακόμη κενό υπήρξε η απουσία κριτικής αξιολογήσεως από ορθοδόξου απόψεως, της «Δηλώσεως του Τορόντο», διότι θεωρήθηκε «κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον, [ΠΣΕ]».
Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αδελφοί μου, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα προχώρησε δυστυχώς σταδιακά και εξαπλώθηκε μεθοδικά, έτσι ώστε τελικά να βρεί πλήρη συνοδική νομιμοποίηση, αντί καταδίκης. Εκείνο που χρειάζεται τώρα είναι να συγκληθεί μιά αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα καταδικάσει τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου. Αυτό όμως το χαρμόσυνο γεγονός δεν πρόκειται να γίνει ως διά μαγείας, χωρίς δηλαδή τη συνέργεια του ανθρωπίνου παράγοντος, συνεργούσης βεβαίως και της Χάριτος. Δεν πρόκειται να γίνει χωρίς αντιαιρετικούς αγώνες και θυσίες και πρό πάντων χωρίς την ευλογημένη αποτείχιση, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε.
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφ
Η πλειοψηφία των επισκόπων υπέγραψε την Ψευδο-Ένωση μεταξύ του Πάπα (Δύσης) και των Ορθοδόξων (Ανατολής) στη Σύνοδο της Φλωρεντίας 1438-39, ωστόσο η Εκκλησία τελικά αγιοποίησε τον Άγιο Μάρκο της Εφέσου, ο οποίος στάθηκε ουσιαστικά μόνος αρνούμενος να συμβιβάσει την Ορθόδοξη Πίστη.
Η αλήθεια δεν καθορίζεται πάντα από την πλειοψηφία.
Και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δίδαξε ποτέ την τυφλή και αδιάκριτη υπακοή. Η Γραφή διδάσκει: «Πρέπει να υπακούμε στον Θεό παρά στους ανθρώπους» (Πράξεις 5:29).
Ο Απόστολος Παύλος προχωρά παραπέρα, «Ακόμα κι αν εμείς, ή ένας άγγελος από τον ουρανό, σας κηρύξει άλλο ευαγγέλιο από αυτό που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα» (Γαλάτες 1:8).
Η υπακοή είναι μεγάλη αρετή, αλλά δεν είναι απόλυτη.
Προϋποθέτει πίστη στην Ορθόδοξη Πίστη. Διαφορετικά, τι πρέπει να κάνουμε όταν ένας ιεράρχης πέφτει σε λάθος; Ο Νεστόριος δεν ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως;
Δεν υπήρχαν Αρειανοί επίσκοποι σε όλη την Εκκλησία;
Οι Άγιοι δεν ακολούθησαν το λάθος, απλώς και μόνο επειδή προερχόταν από έναν επίσκοπο.
Η Ορθόδοξη παράδοση είναι υπακοή στην αλήθεια, όχι υπακοή με οποιοδήποτε κόστος.
Εκείνος που φροντίζει...
...να σώσει έναν αμελή αδελφό, και να τον αρπάξει από το στόμα του διαβόλου, μιμείται όσο είναι ανθρωπίνως δυνατόν, Tον Θεό...
Τι θα μπορούσε να εξισωθεί μ’ αυτό το έργο;
Απο όλα τα κατορθώματα είναι το μεγαλύτερο, όλης της αρετής το αποκορύφωμα...
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Ἡ ἀποστασία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων
Προδοσία κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Χριστοῦ.
Στυλιανός Μπούρης
Testimonianza Ortodossa
Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἁγία Πόλις, ὅπου τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐλύτρωσε τὸν κόσμο καὶ ὅπου ὁ Πανάγιος Τάφος φυλάσσει τὸ Μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὸν Γολγοθᾶ. Καὶ ὅμως, εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον ἐπραγματοποιήθη μία πράξις ποὺ προδίδει τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν: ἡ ἀναγνώρισις ἑνὸς ἀνυποστάτου ἱερωσύνης, ἐκείνης μιᾶς γυναικὸς καὶ μάλιστα αἱρετικῆς, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ὡς «ἀρχιεπίσκοπος».
Τοῦτο ἀποτελεῖ τραῦμα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, παραβίασιν τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, οἵτινες ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνας διεφύλαξαν τὴν καθαρότητα τῆς Πίστεως. Ἐὰν ἕνας Ποιμήν –κληθεὶς νὰ εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15)– ἀναγνωρίζῃ ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἐχορήγησε, τότε δὲν περιπίπτει μόνον εἰς αἵρεσιν, ἀλλὰ προδίδει καὶ τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐνσάρκωτος Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6).
Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι θεῖον δῶρον, καὶ ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἀναγνωρίζει ἱερωσύνην εἰς τοὺς αἱρετικούς, οὔτε δέχεται γυναικείαν ἱερωσύνην.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Μυστικὸν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ (Α΄ Κορ. 12,27), καὶ ἡ Ἱερωσύνη εἶναι σφραγὶς ἐκτυπωθεῖσα διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης, μεταδιδομένη διὰ τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.
Ἡ πατερικὴ διδασκαλία καὶ οἱ ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας πάντοτε ἐθεώρησαν τὴν Ἱερωσύνην ὡς προορισμένην διὰ τοὺς ἄνδρας, συμφώνως πρὸς τὴν πράξιν τῶν Ἀποστόλων, οἵτινες ἐξέλεξαν μόνον ἄνδρας μεταξὺ τῶν Δώδεκα, καὶ διότι ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Λόγου ἐπραγματοποιήθη ἐν ἀνδρικῷ σώματι. Αὕτη εἶναι ἡ σταθερὰ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν μία γυνὴ «χειροτονηθῇ», ἡ πράξις εἶναι ἄκυρος· δὲν ὑφίσταται ἱερωσύνη, ἀλλὰ προσποίησις. Καὶ ὅποιος ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἄκυρον ἱερωσύνην, καθίσταται συμμέτοχος τῆς πλάνης.
Οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς πειθαρχίας, καὶ ἡ παραβίασίς των δὲν εἶναι ἁπλῶς πειθαρχικὸν παράπτωμα, ἀλλὰ ἁμάρτημα κατὰ τῆς Ἀληθείας, ἥτις εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν διακηρύσσει σαφῶς: «Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξάμενον βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;» (βλ. Β΄ Κορ. 6,15).
Ὁ Κανὼν οὗτος δὲν καταδικάζει μόνον τὴν αἵρεσιν καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ καὶ πᾶν πρόσωπον ποὺ τὴν νομιμοποιεῖ. Ἐὰν ἐπίσκοπος δεχθῇ τὴν θυσίαν (τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν) ἢ τὸ βάπτισμα ἀπὸ αἱρετικόν, χάνει τὸ ἀξίωμά του. Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅποιος δέχεται καὶ ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἀπέρριπτε, ἐκτίθεται εἰς καθαίρεσιν.
Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πεφυλαγμένων δογμάτων καὶ κηρυγμάτων, τὰ μὲν ἐκ τῆς ἐγγράφου διδασκαλίας ἔχομεν, τὰ δὲ ἐκ τῆς τῶν Ἀποστόλων παραδόσεως ἐν μυστηρίῳ παραδεδομένα ἐδεξάμεθα· ἄμφω δὲ τὴν αὐτὴν ἰσχὺν ἔχει πρὸς τὴν εὐσέβειαν.» (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 27).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι τὸ σύμβολον τῆς ἀκλονήτου Πίστεως. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος Πέτρος ἐκήρυξε τὴν πρώτην Πεντηκοστήν (Πρ. 2), ἐδῶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος προήδρευσε τῆς πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου (Πρ. 15), ἐδῶ ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ Αἷμά Του διὰ τὴν Ἐκκλησίαν.
Ἐὰν ἕνας Πατριάρχης –διάδοχος τῶν Ἀποστόλων– ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν ποὺ παρεδόθη εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον, προδίδει τὴν ἀποστολήν ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ἡ Ἐκκλησία καὶ προδίδει καὶ ἀρνεῖται τὸν Χριστόν.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος προειδοποιεῖ: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» (Γαλ. 1,8).
Τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἠρνήθη τὸν Χριστόν, διότι τοῦτο συνιστᾷ ἁμάρτημα κατὰ τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ αὐτὴ Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6). Ὅποιος ἀρνεῖται τοὺς Κανόνας, ἀρνεῖται τὸν Χριστόν. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος Λουγδούνου γράφει:
«Ἡ Ἐκκλησία, καίπερ διεσπαρμένη εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην μέχρι περάτων τῆς γῆς, παραλαβοῦσα παρὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν μαθητῶν αὐτῶν τὴν πίστιν ταύτην… φυλάσσει αὐτὴν ἐπιμελῶς, ὡς ἐν μιᾷ οἰκίᾳ κατοικοῦσα.» (Κατὰ Αἱρέσεων Α΄, 10,2).
Ἐὰν ἐπίσκοπος νομιμοποιῇ μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Παράδοσις πάντοτε ἀπέκλεισε, τίθεται ἐκτὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ποὺ θεμελιώνεται εἰς τὴν αὐτὴν ὁμόφωνον πίστιν.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν τὸ διακηρύσσει μὲ δύναμιν: δὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ κοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους (Β΄ Κορ. 6,14).
Αἱ κανονικαὶ συνέπειαι, συμφώνως πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ ὅποιον δέχεται τὴν θυσίαν ἢ τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ καθαίρεσις (Ἀποστ. Καν. 46). Ἡ λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσει τὴν Ἱερωσύνην διὰ τοὺς ἄνδρας, εἰς συνέχειαν τῶν Ἀποστόλων.
Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος, διδάσκων περὶ τῆς ἐνότητος τοῦ ἐπισκοπάτου, τονίζει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία θεμελιώνεται εἰς τὴν πιστότητα πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας· ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτήν, χωρίζεται ἀπὸ τὸ Σῶμα ποὺ αὐτὴ διαφυλάσσει (πρβλ. De unitate Ecclesiae).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι ἡ καρδία τῆς Πίστεώς μας, καὶ ἐὰν ὁ Ποιμήν της ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν παραδοθεῖσαν Ἀλήθειαν, εἴμεθα κεκλημένοι νὰ ἀγρυπνοῦμε.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος μᾶς προτρέπει: «Ἐπαγωνίζεσθε τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει.» (Ἰούδα 3).
Δὲν εἶναι σχίσμα, ἀλλὰ πιστότης πρὸς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὸ νὰ διαφυλάττουμε τὴν Ἱερωσύνην ὅπως παρελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίζῃ τὴν δύναμιν νὰ παραμένουμε πιστοί, ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ Ποιμένες πλανῶνται.
«Ὁ ἀγαπῶν Με, τὰς ἐντολάς Μου τηρήσει.» (Ἰω. 14,15).
Μπορεί ο Ναός του Κυρίου να γίνεται και αίθουσα μουσικής;
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Ένα ακόμα θέμα θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε αδελφοί μου. Ασφαλώς επειδή δεν διεκδικώ το αλάθητο θα το κάνουμε μέσω της Αγίας Γραφής. Καλό είναι να γνωρίζετε όμως πως το σύστημα κάθε φορά που θίγουμε ένα θέμα που δεν τους βολεύει, δίνει εντολή στα παπαγαλάκια του να γράψουν και να κάνουν το μαύρο άσπρο. Ας είναι και έτσι όμως. Εμείς βασιζόμαστε στην παράδοση της εκκλησίας, στις αποφάσεις οικουμενικών συνόδων και στο Ευαγγέλιο σε ότι γράφουμε οπότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν.
Ο λόγος σήμερα για την νέα μόδα των τελευταίων ετών, να βλέπουμε συναυλίες και μουσικές κάθε λογής, δηλαδή από λαϊκά τραγούδια μέχρι κλασική μουσική μετά οργάνων εντός των ιερών Ναών. Είναι αυτό σωστό;
Κάποιοι άνθρωποι θεωρούμε ότι αυτό είναι ασέβεια, και προς την ιερότητα του χώρου αλλά και προς Τον Θεό. Οι απόψεις μας αυτές θεωρούνται ως συντηρητικές από τους λεγόμενους νεοτεριστές.
Θα αναγκαστούμε για αυτό να πάμε στην Αγία Γραφή και να δούμε τι έκανε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός όταν πήγε στον Ναό της Ιερουσαλήμ και είδε εκεί τους εμπόρους. Αξίζει να υπογραμμιστεί μάλιστα ότι οι έμποροι αυτοί δεν ήταν μέσα στον Ναό αλλά στον προαύλιο χώρο, που ονομάζονταν Αυλή των εθνών.
Ιστορικά και σύμφωνα με τη συνηθέστερη ερμηνεία, οι έμποροι και οι αργυραμοιβοί βρίσκονταν στο εξωτερικό προαύλιο του Ναού, όχι στο κυρίως ιερό οικοδόμημα.
Ο Ναός των Ιεροσολύμων είχε διαδοχικές αυλές και χώρους. Η εμπορική δραστηριότητα φαίνεται ότι γινόταν στην λεγόμενη Αυλή των Εθνών (Court of the Gentiles), τη μεγαλύτερη και εξωτερικότερη αυλή, όπου μπορούσαν να εισέρχονται και μη Ιουδαίοι.
Έχουμε κάνει σχετικό σχεδιάγραμμα πατήστε την εικόνα να μεγαλώσει.
Αυτό έχει σημασία, γιατί μερικοί υποστηρίζουν ότι: «Δεν ήταν μέσα στον Ναό, άρα δεν υπήρχε πρόβλημα». Όμως ο Χριστός αντιμετώπισε και αυτή την αυλή ως μέρος του ιερού χώρου που ήταν αφιερωμένος στον Θεό.
Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ο Ιησούς δεν έδιωξε τους εμπόρους επειδή ήταν απλώς έμποροι, αλλά επειδή η εμπορική δραστηριότητα είχε καταλάβει έναν χώρο αφιερωμένο στον Θεό και είχε αλλοιώσει τον σκοπό του.
Όταν μπήκε στον Ναό των Ιεροσολύμων, ανέτρεψε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και έδιωξε τους πωλητές λέγοντας:
«Ο οίκος μου οίκος προσευχής κληθήσεται· υμείς δε αυτόν εποιήσατε σπήλαιον ληστών».ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:13
Η φράση αυτή συνδυάζει χωρία από τους προφήτες και δείχνει δύο βασικές αιτίες: Ο Ναός είχε μετατραπεί από χώρο προσευχής σε χώρο συναλλαγών.
Βλέποντας όλα αυτά είναι απορίας άξιο, το πώς γίνεται ένας Αρχιερέας ή ένας Ιερέας σήμερα να δίνει άδεια ώστε ο χώρος του Ναού να μετατραπεί σε χώρο συναυλιών και μουσικής. Αυτές οι πρακτικές και οι πράξεις δεν μετατρέπουν τους Ναούς από χώρο προσευχής σε χώρο μουσικής; Ή μήπως βολευομαστε με την ψευδαίσθηση ότι τον Χριστό τον ενόχλησαν μόνο οι έμποροι και όχι οι μουσικοί;
Είναι χειρότερο αν το καλοσκεφτούμε πως ούτε πριν 2 χιλιάδες χρόνια η αμόρφωτη τότε κοινωνία, δεν τόλμησε να διαπράξει τόσο μεγάλο αμάρτημα μετατροπής του Ναού, σε μουσικό χώρο ώστε να αντιδράσει και για αυτό ο Χριστός. Και είναι γελοίο αν σκεπτόμαστε πως για ότι δεν μίλησε ή δεν έπραξε ο Χριστός δεν αποτελούν αμαρτίες και άρα μπορούμε εμείς να τις κάνουμε αβίαστα σήμερα.
Τέλος υπάρχει και η παράδοση στην εκκλησία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι Πατέρες της Εκκλησίας και η μεταγενέστερη λειτουργική παράδοση θεώρησαν ότι στην χριστιανική λατρεία θα δίνεται έμφαση στην ανθρώπινη φωνή ως το καταλληλότερο μέσο δοξολογίας. Το τονίζουμε αυτό γιατί μέσω των τραγουδιών, των συναυλιών, και της μουσικής εντός των Ναών, κρύβεται ουσιαστικά η νέα τάση για εισαγωγή οργάνων και μουσικής και στην λατρεία δια της πλαγίας οδού, ώστε να ομοιάσουμε ει δυνατόν με τους παπικούς και τους προτεστάντες για να μας έρθει ποιο ομαλά η πολυπόθητη ένωση που ονειρεύεται ο οικουμενισμός.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, δηλαδή για την αλλοίωση του χώρου του Ναού και την ασέβεια να γίνεται καμπαρέ ο οίκος του Κυρίου, και για την ανατροπή των σχεδίων τους για ενώσεις μετά των αιρετών, ο κάθε σωστός χριστιανός, δεν είναι δυνατόν να δέχεται και να ανέχεται τις μουσικές και τα όργανα στους ναούς που ο ίδιος με το αίμα του, τον ιδρώτα των προγόνων του και τον οβολό του έχτισε. Κανονικά πρέπει να παίρνουμε ως παράδειγμα τον Κύριο μας και να πετάμε τους βέβυλους έξω ακόμα και από τους προαύλιους χώρους των ιερών μας Ναών.
Η βεβήλωση των Ιερών μας Ναών με την πραγματοποίηση εντός αυτών κοσμικών συναυλιών κάθε είδους
σ.σ. Στοχευμένη η αναφορά της κας Φλώρου στον 97ο Κανόνα της Πανθέκτης και στο άρθρο 13 του Συντάγματος που παραβιάζονται με τις κοσμικές εκδηλώσεις μέσα στους Ι. Ναούς..
(Τας Θύρας)
Φλώρου Κωνσταντίνα
Όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις παίρνει το πρόβλημα της αποϊεροποίησης, άλλως βεβήλωσης των ιερών μας ναών σε πολλές Μητροπόλεις της πατρίδας μας (πρόσφατα στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας στα Ιωάννινα και στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη), με την άδεια φυσικά και συναίνεση των οικείων Μητροπολιτών. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να έχει κανείς κάποια ιδιαίτερη θεολογική κατάρτιση και ιδιαίτερες θεολογικές γνώσεις για να αντιληφθεί, ότι αυτές οι ενέργειες είναι βλάσφημες και αντικανονικές, απαγορεύονται μάλιστα ρητά από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, πολλοί από τους οποίους προβλέπουν την καθαίρεση για τους Αρχιερείς/ιερείς και τον αφορισμό για τους λαϊκούς. Ενδεικτικά, οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον 97 ο Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδουορίζουν, ότι αυτός πού αδιάκριτα μεταβάλλει τούς Ιερούς Ναούς σε κοινούς κοσμικούς τόπους, εάν είναι κληρικός πρέπει να καθαιρεθεί και εάν είναι λαϊκός πρέπει να αφορισθεί.
Αιτία της εν λόγω απαράδεκτης πρακτικής είναι τόσο η σε μεγάλο βαθμό επικράτηση του κοσμικού φρονήματος μεταξύ των πιστών, όσο και η διείσδυση εντός της Ορθοδοξίας, της δυτικής-παπικής εκκλησιολογίας. Με άλλα λόγια, τέτοιου είδους κοσμικές εκδηλώσεις σε ναούς είναι μέρος της παράδοσης της αιρετικής Δύσεως, του παπισμού και του προτεσταντισμού, ενώ αντίθετα είναι παντελώς ξένες προς την Ορθοδοξία. Οι Ιεροί Ναοί έχουν στην Ορθόδοξη Παράδοση συγκεκριμένη θέση. Δεν αποτελούν κοινά οικοδομήματα, κοινούς οίκους, αλλά είναι τόποι ιεροί, αφιερωμένοι στον Άγιο Τριαδικό Θεό και αποκλειστική χρήση τους είναι η Θεία Λατρεία, η εξύμνηση του Αγίου Τριαδικού Θεού, η προσευχή και η τέλεση των ιερών Μυστηρίων. Ιερά και άγια είναι και όσα άψυχα υλικά (π.χ. εικόνες) εμπεριέχονται εντός αυτών, τα οποία μεταδίδουν κι αυτά αγιασμό σε όσους τα προσεγγίζουν με πίστη και ευλάβεια. Συνεπώς, οι παραπάνω αντικανονικές ενέργειες συμβάλλουν στην επικράτηση μόνο του κοσμικού φρονήματος μεταξύ των πιστών, ούτως ώστε να επιτευχθεί η πλήρης εκκοσμίκευση της Εκκλησίας.
Περαιτέρω, το ζήτημα της αποϊεροποίησης των ιερών ναών πρέπει να εξεταστεί και υπό το πρίσμα του νόμου της Ελληνικής Πολιτείας και δη του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο στο άρθρο 13 ορίζει τα εξής: «1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. […]. 2. Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων.[…].». Η ελευθερία, λοιπόν, της θρησκευτικής συνείδησης στην οποία περιλαμβάνεται η ελευθερία άσκησης της θείας λατρείας (ήτοι η τέλεση των ιερών ακολουθιών/ιερών μυστηρίων με ταυτόχρονη προσευχή και εξύμνηση του Αγίου Τριαδικού Θεού), κατοχυρώνεται συνταγματικά. Αυτονόητα, όμως, ο χριστιανός ο οποίος θα θελήσει να εισέλθει εντός του ιερού ναού, κατά την ημέρα πραγματοποίησης εντός αυτού κάποιας αντικανονικής κοσμικής συναυλίας, προκειμένου, για παράδειγμα, να προσευχηθεί με κατάνυξη, σιωπή και ησυχία, πρόκειται, στην πραγματικότητα, να παρεμποδιστεί, συνεπεία και μόνο των κάθε είδους κοσμικών και θορυβωδών δρώμενων που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη στιγμή. Άλλωστε, πως δύναται να προσευχηθεί κανείς με προσοχή και κατάνυξη όταν ταυτόχρονα ακούγονται οι φωνές των σολίστ, των τενόρο και των διαφόρων άλλων τραγουδιστών;
Εν κατακλείδι, όσοι εμπλέκονται σε τέτοιου είδους ενέργειες και φυσικά κατά κύριο λόγο οι Επίσκοποι, ας αναλογιστούν πρώτον, ότι ασεβούν απέναντι στον Άγιο Τριαδικό Θεό και σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες υπόκεινται σε καθαίρεση και δεύτερον, ότι παρανομούν και απέναντι στην Πολιτεία, καθότι, όπως προαναφέρθηκε, με τις αντικανονικές αυτές πράξεις τους, παραβιάζουν το συνταγματικά προβλεπόμενο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας κάθε πολίτη και εν προκειμένω του ορθόδοξου χριστιανού.
Απόφοιτη Νομικής Σχολής και δικαστική υπάλληλος
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)