.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Πολύ ΛΙΓΟ σκεφτόμαστε την Α ι ω ν ι ό τ η τ α, πολύ ΛΙΓΟ προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν...



Ο χρόνος φεύγει σαν να έχει φτερά. 

Πόσο σύντομη είναι η επίγεια ζωή μας μπροστά στην Αιωνιότητα, σαν κόκκος άμμου στη θάλασσα! 

Όμως πολύ λίγο σκεφτόμαστε την Αιωνιότητα, πολύ λίγο προετοιμαζόμαστε γι' αυτήν. 

Πολύ μας τραβάει η γη και ξεχνάμε να σκεφτούμε το μόνο που έχουμε ανάγκη. 

Κύριε, δος μου μνήμη θανάτου!

Όσιος Ιωάννης Αλεξέγιεφ, Πνευματικός Ι.Μονής Βάλαμο

Γέροντας Θαδδαίος: «Ποια είναι η αληθινή μετάνοια…».



Ἔχουμε ἀνάγκη νά μετανοήσουμε καί νά ἀλλάξουμε τόν τρόπο τῆς ζωῆς μας.

Ἡ μετάνοια δέν σημαίνει ἁπλῶς ὅτι πᾶμε στόν ἱερέα καί ἐξομολογούμαστε· ἡ ψυχή πρέπει νά ἀπελευθερωθεῖ ἀπό ὅλους αὐτούς τούς λογισμούς καί τή μελαγχολία, πού μᾶς ἔχει ὑπερκεράσει λόγῳ τῶν στρεβλῶν μας κατευθύνσεων.

Ἡ μετάνοια εἶναι μιά ἀλλαγή βίου, μιά ἀλλαγή κατεύθυνσης, μιά στροφή πρός τό Ἀπόλυτα Καλό καί μιά ἀποστροφή πρός ὁ,τιδήποτε ἀρνητικό.

Ἡ πραγματική μετάνοια εἶναι σπάνια, ἀκόμη καί ἀνάμεσα στούς εὐλαβεῖς ἀνθρώπους, γι᾿ αὐτό καί ὑποφέρουμε τόσο πολύ. Ἄν οἱ ἄνθρωποί μας μποροῦσαν νά μετανοήσουν, δέν θά βίωναν τά βάσανα πού περνᾶνε τώρα.

Περιπλέκουμε ἄσχημα τίς ζωές μας μέ τούς λογισμούς καί τούς πόθους μας.

Δέν τό ἤξερα αὐτό παλιότερα, ἀλλά τώρα γνωρίζω ὅτι ἐγώ εὐθύνομαι γιά ὅλα-γιά ὅλα!

Τώρα ξέρω γιατί οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας θεωροῦσαν τόν ἑαυτό τους τόν χειρότερο ὅλων. 


(Γέρ. Θαδδαίου, Οἱ λογισμοί καθορίζουν τή ζωή μας, ἐκδ. Ἐν Πλῷ, σ. 134-135)

ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

«Οι αντίπαλοι της Αλήθειας» και διαστρεβλωτές του Λόγου»


Μιλούν και κραυγάζουν τα σύμβολα των αντιχρίστων και τα αναίσχυντα ψηφίσματά τους. Κραυγάζουν και οι Λόγοι του Κυρίου μας αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω»!

Aδερφοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι δυνάμεις του σκότους έσκαβαν το λάκκο μας, 2000 χρόνια. Από εμάς εξαρτάται, αν θα πέσουμε μέσα ή αν θα τους αφήσουμε να πέσουν οι ίδιοι σε αυτόν (τον λάκκο) που ετοίμασαν.

Είναι τυφλοί που οδηγούν τυφλούς.

Δεν βλέπουν, ούτε κατανοούν τα ευκολονόητα των Γραφών!

Πώς είναι δυνατόν να κατανοήσουν τα δυσνόητα;



ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑΝ …

…σε συνέλευση (σύνοδο), όλοι οι Άγιοι Απόστολοι σχετικά με τους αιρετικούς:

«...Πρέπει γαρ τους αιρετικούς να μισούμεν και να αποστρεφώμεθα, αλλ’ όχι ποτέ και να συμπροσευχόμεθα με αυτούς…» (Πηδ. 45ος (ΜΕ΄) των Αγ. Αποστ. σελ. 51).



ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ του Λόγου των Αποστόλων:

«Τους αιρετικούς πρέπει να αγαπάμε και την αίρεση να μισούμε» και ενώ οι Άγιοι Απόστολοι μας λένε να μην συμπροσευχόμεθα με τους αιρετικούς, όλοι αυτοί οι υποκριτές και αντίθετοι της Αλήθειας, τί έκαναν;

Ονόμασαν τις αιρέσεις «εκκλησίες» στη συναγωγή της ληστρικής ΨΕΥΔΟσυνόδου Κρήτης για να μπορούν να συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς και ως δικαιολογία επικαλούνται ότι έτσι θα αναδειχθεί η Ορθοδοξία!

Είδατε του διαβόλου τα επινοήματα; Αυτοσχεδιάζουν, αφήνοντας στο περιθώριο τη διδασκαλία του Κυρίου, τις αποφάσεις των Αγίων Αποστόλων, τους Κανόνες του Πηδαλίου και τους Λόγους των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων, οδεύοντας το ποίμνιο «στα λιβάδια που αυτοί ξέρουν», δηλαδή …στον αντίχριστο.

Δικαίως ο Ιερός Χρυσόστομος τους ονομάζει «πρώτους και δεύτερους καταστροφείς» (ΕΠΕ. Ξ΄ σελ. 117) γιατί είναι όργανα του διαβόλου!

Διαβάλλουν ό,τι με αίμα μαρτυρίου κήρυξε ο Ιησούς Χριστός, οι Απόστολοί Του και οι Άγιοι Θεόπτες Πατέρες.

Μη μας παραξενεύει επομένως γιατί «ο Ιησούς Χριστός διαχωρίζει τον εαυτόν Του και από τους δύο αυτούς». (ΕΠΕ. Ξ΄ σελ. 119).

Οι δε δύσπιστοι, ας εννοήσουν ότι δίκαιον είναι αφού ο Θεός μας αφήνει απόλυτα ελεύθερους να αποφασίσουμε «…Ας κάμη ο καθ’ ένας ό,τι του αρέσει..» (Αποκ. ΚΒ’ 11). (Άκρως δυνητικό!)

Ενώ όλοι αυτοί, ύπουλα προετοίμασαν και τώρα δια της βίας(!!) προσπαθούν να προωθήσουν την προσωπική έλευση του εχθρού Του (του αντιχρίστου).

Αν δεν ήταν αντίθετοι του Χριστού, θα έπρεπε να διδάσκουν και να ταυτίζονται μέχρι κεραίας μαζί Του!

Το κάνουν; Δεν γνώριζαν οι Άγιοι Απόστολοι ως κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος, να γράψουν «τους αιρετικούς αγαπάμε και την αίρεση ...μισούμε;»

Δεν γνωρίζουν οι κανονολόγοι, θεολόγοι, αρχιερείς και ιερείς τον 45ο Κανόνα;

Δεν γνωρίζουν ότι δεν μας επιτρέπεται ούτε να τους χαιρετάμε, ούτε να συμπροσευχόμαστε με αυτούς;

Γιατί λοιπόν ενώθηκαν μαζί τους;

Γιατί ψεύδονται βλασφημώντας την Αλήθεια και τις Εντολές του Θεού;

Έπρεπε να έρθουν μετά από 1940 χρόνια οι «φωτισμένοι», αντίχριστοι να διορθώσουν τους Αποστόλους; Ύπαγε της βλασφημίας!

Δεν γνωρίζει η διοικούσα «εκκλησία» τους μασόνους αρχιερείς και ιερείς;

Είδατε ποτέ να καθαιρείται μασόνος-ρασοφόρος;

Σε αυτούς θα κάνω υπακοή, εναποθέτοντας την αιώνια ψυχή μου, προς ποίμανση; Ούτε να το σκέφτεστε!

Δεν μπορείς να τα ανεχθείς αυτά! Όταν τα ακούς δεν απομένει παρά να αντιδράσεις. Ας βγάλει τώρα ο καθένας τα συμπεράσματά του για το αν είναι υποχρεωτική ή δυνητική η απομάκρυνση των Ορθοδόξων Χριστιανών από αυτούς που ο Ίδιος ο Κύριος, δια στόματος Απ. Παύλου μας παρακαλεί:

«Σας παρακαλώ δε αδερφοί, να παρακολουθήτε σαν άγρυπνοι σκοποί εκείνους, που δημιουργούν τας διαιρέσεις και τα σκάνδαλα και πολιτεύονται αντίθετα προς την αποστολικήν διδασκαλίαν, την οποίαν σεις εμάθατε. Σημαδεύσατέ τους και φεύγετε μακράν από αυτούς»(Ρωμ. ΙΣΤ΄ 17).

Αντιλαμβάνεστε τώρα αδερφοί πόση αναγκαιότητα έχει το ανωτέρω,όταν για λόγους αταξίας και μόνο ο ίδιος Απόστολος προς Θεσ/κείς, μας παραγγέλλει να κάνουμε πάλι το ίδιο, δηλαδή το αυτονόητο, να αποχωριστούμε από τους άτακτους.

«Σας παραγγέλλομεν δε, αδερφοί, εν ονόματι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να μη έχετε στενάς σχέσεις,αλλά να αποχωρίζεστε σεις από κάθε αδερφόν, που συμπεριφέρεται άτακτα και όχι σύμφωνα με την παράδοσιν, την οποίαν και αυτοί που ατακτούν παρέλαβον από ημάς». (Β’Θεσ. γ’ 6).

Δια τούτο «Ο ΓΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ ΠΟΙΗΣΑΣ ΔΑΡΗΣΕΤΑΙ ΠΟΛΛΑΣ...» (ΛΟΥΚ. ΙΒ΄ 47).

Η δε σφαγή θα αρχίσει από τους «γεροντότερους» (ιερείς). (π. Αθ. Μυτιληναίου).

Σε όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε, κωφεύουμε κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Μετά διερωτόμαστε: «Γιατί γίνονται όλα αυτά στην Εκκλησία και γενικά γύρω μας;».

Μα ακριβώς γιατί απουσιάζει η Εκκλησία που με το πνεύμα το Άγιο, ως πύρινη ρομφαία θα αφάνιζε κάθε κακό.

ΕΙΠΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ:

«Εγώ είμαι το ΦΩΣ …που προέρχεται από την αληθινήν ζωήν, τον Θεόν» (Ιωαν. Η’12)

Άλλη ζωή δεν υπάρχει. Όσοι είναι μακράν Αυτού είναι ζωντανοί –νεκροί.

«Αφήστε τους νεκρούς να θάψουν τους πεθαμένους» μας λέει.«Εσείς ακολουθήστε Με», «μη σας νοιάζει για τους μύριους παράνομους».

«..Αληθώς, αληθώς σας λέγω,… εάν δεν φάγετε δια του Μυστηρίου της Θείας ευχαριστίας την σάρκα του υιού του ανθρώπου και δεν πίετε το Αίμα Του, δεν είναι δυνατόν να έχετε μέσα σας ζωήν» (Ιωάν. ΣΤ’ 53).

Τούτο δε, είναι υποχρεωτικό, με προϋποθέσεις βεβαίως, ειλικρινούς μετάνοιας και εξομολόγησης για να έχουμε ζωήν.

ΛΕΝΕ ΟΙ ΜΙΣΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ:


«Αν κοινωνήσεις, κινδυνεύεις να αρρωστήσεις! Γίνου μασκαράς μέσα στον Ιερό ναό λατρείας του Θεού και κοινώνησε την αιώνια ζωή, τουλάχιστον με κουταλάκι μιας χρήσεως, βγάζοντας προς στιγμή το «φίμωτρο», άντε και …χάρη σας κάνουμε. Αργότερα θα σας πούμε …για την όστια.

Ούτε τις θαυματουργικές εικόνες να φιλήσεις, ούτε τον αδερφό σου να φιλήσεις (που στο πρόσωπό του βλέπεις τον Κύριόν σου), ούτε αντίδωρο από το αγιασμένο χέρι του ιερέα να πάρεις, ούτε το χέρι του να φιλήσεις (φιλώντας έτσι το χέρι του Χριστού), ούτε…ούτε…

Έτσι θα σώσεις τη ζωή σου και θα προστατεύσεις τους άλλους».


Ω!!! της πανουργίας του διαβόλου, υπεισέρχεται στα μυστήρια του Θεού, πείθοντας τους αξιολύπητους χλιαρούς να ενεργούν αντίθετα των Εντολών του Θεού. Εκεί έχουμε φτάσει τώρα! Βάλτε κατόπιν τούτων στο νου σας τι σόι Χριστιανοί είναι αυτοί που πείθονται, υπακούοντας τους άθεους –δήθεν «ειδικούς» για θέματα Πίστεως, απαρνούμενοι τις Εντολές του Θεού. «Τώρα θα φανεί η Πίστις και η υπομονή των Ορθοδόξων Χριστιανών».

Να (!!!) τα αποτελέσματα του ακαθάρτου πνεύματος που σκότισε τους νόες των προδοτών του Χριστού στη συναγωγή της ληστρικής ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥ ΚΡΗΤΗΣ το 2016 και έπεται η συνέχεια.

Αυτά κραυγάζουμε 4,5 χρόνια τώρα.

«Και δια τούτο θα παραχωρήση ο Θεός να τους έλθει ενέργεια πονηρά που θα τους σπρώχνει εις την πλάνην, δια να πιστεύσουν ούτοι εις το ψεύδος» (Β’Θεσ. β’ 11).

Είναι σκληρός τώρα ο λόγος του κορυφαίου Αποστόλου όταν είπε:

«Είναι ωσάν το γουρούνι που ελούσθη, εκκαθαρίσθη και ξανακυλήσθη μέσα στην λάσπην και έγινε βρωμερότερο»; (Β’Πέτρ. β’ 22)

Ας ακούσουμε και ας εγκολπωθούμε και κάτι ακόμα που αναδεικνύει την Αλήθεια καταρρίπτοντας το ψεύδος, που ηθελημένα ή μη, διδάσκεται.

Στην περίπτωση του ασώτου, δεν τίθεται θέμα μη αναγνώρισης, αμφισβήτησης και αποδοχής του Πατρός, αφού αργότερα τον θυμήθηκε με νοσταλγία και επέστρεψε μετανοημένος σε αυτόν. Αλλά,συμβαίνει να επιθυμεί την ζωή του μακράν από Αυτόν. Γι’ αυτό του ζητάει ό,τι του ανήκει, χωρίς να περιορίζεται μόνο στα υλικά, αλλά πρωτίστως στο δυνητικό βάσει του αυτεξουσίου που του χάρισε. «Άσε με να κάνω αυτό που θέλω.., θέλω να φύγω, να δοκιμάσω μόνος μου, έχω το δικαίωμα μου, το στερείς».

Ο Ιερός Χρυσόστομος μας αναφέρει ότι:

«Αφού δεν άκουσε τον Πατέρα…», αφήνοντας να νοηθεί ευθέως ότι ο Πατέρας τού μίλησε…, έως τον παρακάλεσε τολμώ να πω ο ανάξιος. Τούτο στηρίζεται αποδεικνυόμενο με πολλούς τρόπους, αφού στο Ευαγγέλιο μάς λέει:

«…διότι ο Πατήρ αγαπά με άπειρον στοργήν τον υιόν και δεν κρύπτει τίποτε απ’ αυτόν, αλλά φανερώνει εις αυτόν όλα,…» (Ιωάν. Ε’ 20)

Πώς λοιπόν ήταν δυνατόν ο Πατήρ να έκρυβε τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε και να μην φανέρωνε εις αυτόν (τον υιόν) τον βέβαιο θάνατο που διέτρεχε μακράν Του; Αφού είπε: «Ήτο νεκρός και έζησε πάλιν, και χαμένος ήτο και ευρέθη». Και πάλι εκ της ορθότητος του Λόγου και των ομοίων, πώς είναι δυνατόν να «παρακάλει αυτόν», (τον μεγαλύτερον υιόν) για μικρότερη - ίσως λέγω- μικρότερη αμαρτία και τον μικρότερον υιόν που είχε περισσότερη ανάγκη συμβουλών και παρακλήσεων, καθότι μετά βεβαιότητος ακολουθούσε αμαρτία κατά θάνατον, να μην τον παρεκάλει;


ΕΙΠΕΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ:

«Ιδού σας τα έχω προείπει όλα ώστε να μη χωρή δικαιολογία δια την τυχόν αποπλάνησήν σας» (Μαρκ. ΙΓ’ 23) και παρακάτω

«Α δε ημίν λέγω,πάσι λέγω, γρηγορείτε» (Μαρκ. ΙΓ’ 37)

Είναι δυνατόν να τα είπε σε όλους εκτός των παιδιών Του, τα οποία γνωρίζει με το όνομά τους; Μη γένοιτο! Ούτε καν να το σκεπτόμαστε.

Να μην εξαπατάστε επομένως αδερφοί, όταν σας λένε εν γνώσει ή αγνοία,ότι ο Πατήρ δεν είπε τίποτα στον υιόν, αλλά τον άφησε να φύγει σεβόμενος την ελευθερία του.

Στοχεύουν στο να αφήσουμε τα παιδιά μας (τους θησαυρούς μας )….

……..«τον υιόν …τον υιόν …τον υιόν» (Νικοδήμου Αγιορείτου), ελεύθερα να κάνουν ό,τι θέλουν, άκριτα και χωρίς ανάλογη νουθεσία (για να τα ποιμαίνουν…. οι «ειδικοί» στα λιβάδια που αυτοί ξέρουν).

Αυτό έχει -προ πολλού- ξεκινήσει. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ!

Από εμάς εξαρτάται. Μετά δεν θα υπάρχει… «γιατί;».

Από τα δικά Του παιδιά μάλιστα,που κρίνει κατάλληλα να επιμελούνται την άμπελο, ο πατέρας επιλέγει διδάσκοντάς τα, επιπλέον ρήματα, που δεν πρέπει να μάθουν τα άλλα παιδιά, λόγω «νηπιότητος» και όχι γιατί δεν θέλει ο πατέρας. Μάλιστα «προς επιβεβαίωση του κηρύγματός των, τους δίνει εξουσίες...», τις οποίες εάν λάβουν ακατάλληλοι θα τις βεβηλώσουν παίζοντας με αυτές. Αυτό είναι ακριβές γιατί πολλοί έλαβαν και μετά απώλεσαν, παρόλες τις ευκαιρίες μετάνοιας που τους δόθηκαν. Άλλοι πάλι θα ακούσουν το: «Δεν σας αναγνωρίζω γιατί και την δική μου δύναμη την χρησιμοποιήσατε για δική σας δόξα».

Όσοι αναξίωςσυμμετέχουνστην τράπεζα του δείπνου, λόγω εξοικείωσης, φτάνουν μέχρι χλευασμού και βλασφημίας των αχράντων μυστηρίων, φοβούμενοι μην κολλήσουν κάποια ασθένεια από τον «ΙΑΤΡΟ» που θεραπεύει ασθένειες ψυχών και σωμάτων!

Έχει λεχθεί γι’ αυτούς ότι είναι συμφερότερο να φύγουν.

(Καλώς έφυγε επομένως(!!), μόνος του επέφερε την εκκλησιαστική ευταξία.

Το δε ποίμνιο να προσέχει γνωρίζοντας ότι: «Τα πολλά γλυκίσματα βλάπτουν την υγεία ακόμα και αν προσφέρονται καλοπροαίρετα!»).

Εν κατακλείδι …

άλλη είναι η περίπτωση του ασώτου που πάλεψε με τα πάθη του,

άλλη του άπιστου, για τον οποίον έχει λεχθεί ότι: «Εκείνος που δεν πιστεύει, έχει ήδη κριθή» (Ι. Χρυσ. ΕΠΕ 13 έργα σελ. 513).

και δια του Αποστόλου Παύλου: «..τί δουλειά έχω εγώ να κρίνω και τους έξω, τους μη χριστιανούς δηλαδή...» «τους δε απίστους τους κρίνει ο Θεός..» (Κορίνθ. Ε’ 12-13).

…και άλλη περίπτωση, τελείως διαφορετική εκείνου που λέει ότι πιστεύει στον Ιησού Χριστό και κάνει συνειδητά τα εντελώς αντίθετα από αυτά που του λέει ο Ιησούς Χριστός, με ψευδο-διδασκαλίες και έργα πονηρά.

«Ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ’ 11)

Αυτός κατέταξε μόνος του τον εαυτό του αιρετικό, αφού παρόλες τις συστάσεις και παρακλήσεις εμμένει πεισματικά στην αίρεση.

Είναι πρόδρομος του αντιχρίστου, μας το βεβαιώνει ο Απόστολος Ιωάννης δια του: «...και καθώς ηκούσατε από το Ευαγγελικόν κήρυγμα, ότι πρόκειται να έλθη ο αντίχριστος, και τώρα έχουν αναφανή πολλοί αιρετικοί, πρόδρομοι του αντιχρίστου. Εξ’ αυτού λοιπόν μανθάνομεν, ότι η εποχή μας είναι εποχή κρίσιμος.»(Α’Ιωάν. Β’ 18).

Αλλού επαναλαμβάνει: «Και τώρα πλέον είναι ο αντίχριστος εν τω κόσμω, δια των αιρέσεων και των ψευδοδιδασκαλιών, που προπαρασκευάζουν το έδαφος δια την προσωπικήν έλευσίν του» (Α’Ιωάν. δ’3)

Τοις πάσι γνωστό πλέον, ποιοι θα φέρουν τον άνομο (αντίχριστο).

Αυτό μας έλειπε, να συζητάμε πλέον αν οι πρόδρομοι του αντιχρίστου, εχθροί του Χριστού, έχουν χάρη, πνευματική δύναμη και ζωή.

Ας ακούσουμε και ας κατανοήσουμε, πώς το διατυπώνει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός:

«Όποιος δεν μείνη ενωμένος μαζί μου ...(«έχει ήδη πεταχθεί έξω» {Κολιτσάρα} )..θα ξεραθή και δεν θα του μείνη κανένα ίχνος χάριτος και πνευματικής δυνάμεως και ζωής {Τρεμπέλα}» (Ιωάν. ΙΕ’ 6).

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται επιπλέον ερμηνεία ΣΤΙΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ, είναι απόλυτα κατανοητό.

«Μείνατε ενωμένοι με εμέ, δια να μείνω και εγώ ενωμένος με εσάς» (Ιωάν. ΙΕ’ 4).

Στη συνέχεια μας διευκρινίζει ποιοι είναι ενωμένοι μαζί Του και ποιοι χωρισμένοι:

«Καθένας που βγαίνει έξω και δεν μένει μέσα εις την διδαχήν του Χριστού, δια της ακριβούς τηρήσεως αυτής, αυτός δεν έχει τον Θεόν, αλλ’ είναι χωρισμένος από Αυτόν..» (Β’Ιωάν. 9).

«Εκείνος, που τρώγει την σάρκα Μου και πίνει το αίμα Μου ενώνεται μαζί Μου εις ένα σώμα και συνεπώς μένει αυτός μέσα Μου γινόμενος μέλος δικό Μου και Εγώ μένω εις το εσωτερικόν του, το οποίον γίνεται ναός Μου» (Ιωάν. ΣΤ’ 56).

Βλέπετε αδερφοί μου, πώς ωρύονται και φρίττουν οι σκοτεινές δυνάμεις όταν βλέπουν τους Χριστιανούς να γίνονται ένα με τον Θεό, τον οποίον (αυτοί) μισούν;

«..να ενθυμήσθε τον λόγον, που σας είπα… εάν Εμέ τον Κύριον κατεδίωξαν, θα καταδιώξουν και σας, που είσθε δούλοι Μου...»(Ιωάν. ΙΕ’20).

«Αλλ’ όλα αυτά θα σας τα κάμουν, όχι διότι θα τους πταίετε εις τίποτε, αλλά δια την Πίστιν, που έχετε και θα ομολογείτε εις το πρόσωπόν Μου...» (Ιωάν. ΙΕ’21).

Ο ίδιος ο Πατέρας μας, μας προετοιμάζει για θλίψεις, διωγμούς έως και μαρτύριο,ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι. Οι δε πρόδρομοι του αντιχρίστου, μέσω διασκεδάσεων και αγαπολογιών οδηγούν στην «πλατειά οδό και ευρύχωρη πύλη»,τον κόσμο στην …απώλεια.

Βλέπετε τί ραδιουργίες σκαρφίζονται προκειμένου να διασπάσουν αυτόν τον σύνδεσμο, Πατρός και Υιού, που το πετυχαίνουν στους χλιαρούς;

Βλέπετε όμως και πόσο εύκολα γίνονται αντιληπτοί από τα τέκνα του Θεού που απομακρύνονται παρευθύς από τους ενορχηστρωτές της απάτης-αλλότριους;

Επιπροσθέτως, η Πίστη των Ορθοδόξων μεγαλώνει,οι δε αντίχριστες –σκοτεινές δυνάμεις εκτίθενται, γενόμενες περίγελος. Ο δε χρόνος δεν τους...βγαίνει!

Επιθυμούν διακαώς να αναδείξουν τον μεσσία,

«η φανέρωσις (του οποίου, μεσσία) ανόμου, θα αναβληθή μόνον μέχρις ότου αυτός, που κατά θείανπρόνοιαν παρεμποδίζει την εμφάνισίν του, φύγει από το μέσον» (Β’Θεσ. β’7).

Ποιός είναι αυτός που εμποδίζει την προσωπική έλευση του ανόμου κατά παραχώρηση Θεού, και πρέπει πρώτα να φύγει από τη μέση;

Περιμένει ο καλός Πατέρας να γυρίσουμε εις Αυτόν με άπειρη ευσπλαχνία και υπομονή γι’ αυτό και καθυστερεί τους χρόνους αυτούς, η δε ανομία ταυτόχρονα θα φτάσει εκεί που δεν παίρνει άλλο. Δύο κόσμοι τελείως διαφορετικοί. Εμείς επιλέγουμε!

«Εκείνος που με ακολουθεί με πλήρη εμπιστοσύνην και ελπίδα και με πρόθυμον υπακοήν εις τους λόγους μου, (άκρως υποχρεωτικό για την σωτηρία της ψυχής) δεν θα περιπατήση ούτε θα ευρεθή ποτέ εις το σκότος της πλάνης και της αμαρτίας, αλλά θα έχη μέσα του το ζωηφόρον και πνευματικόν φως που προέρχεται από την αληθινήνζωήν, τον Θεόν» (Ιωάν. Η’12).

Γιατί λοιπόν αυτοί που λένε με το στόμα ότι Τον ακολουθούν και υπακούουν στους Λόγους Του δήθεν ως συνεχιστές της Αποστολικής διαδοχής, ονόμασαν τις αιρέσεις εκκλησίες καταργώντας το Σύμβολο της Πίστεως;

Γιατί κατέταξαν την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολική Εκκλησία του Ιησού Χριστού μας ανάμεσα σε 347 αιρέσεις του Π.Σ.Ε. εβραιομασονικού οργανισμού; Αυτό δε έγινε επισήμως με υπογραφές, αναγνωρίζοντας μάλιστα την Πανθρησκεία της οποίας το σύμβολο ασπάστηκαν στην είσοδο του κτιρίου όταν εισήλθαν το 2016, στη συναγωγή της ληστρικής ψευδοσυνόδου Κρήτης, για να επιτελέσουν επισήμως για άλλη μια φορά τη σταύρωση του Ιησού Χριστού.

Η απάντηση στο «γιατί έπραξαν αυτά;» είναι διότι απώλεσαν την πίστη τους ή ποτέ δεν την είχαν («αλλά δεν ήσαν πράγματι από ημάς» (Α’Ιωάν. Β’ 19).

Σε κάθε περίπτωση ουδεμία σχέση έχουν με τον Ιησού Χριστό και την Εκκλησία Του. Είναι παντελώς ξένοι,ψεύτες και υποκριτές.Κυριεύτηκαν από τον δαίμονα της εβραιομασονίας και «ου γαρ οίδασι τί ποιούσι» (Λουκά ΚΓ’ 34).

Αυτοί –είπαμε– είναι ξένοι!!


Στα δικά μας τώρα.

Αν μας ενδιαφέρει ,λέω …αν, ποιός ποιμαίνει την αθάνατη ψυχή μας, επιβάλλεται να μάθουμε αν αυτός είναι Ορθόδοξος Χριστιανός ή όχι.

Ας του πούμε λοιπόν με αγάπη,σεβασμό,ημερότητα και γλυκύτητα, (χρησιμοποιώ τόσες λέξεις γιατί κάποιοι θέλοντας να αποφύγουν την απάντηση προφασίζονται ότι μιλάς σκληρά και όχι χριστιανικά, έτσι «στρίβουν δια της πλαγίας οδούς») να κάνει αυτό που οφείλει από μόνος του να κάνει. (Δηλαδή) να καταδικάσει τον παπισμό, το Π.Σ.Ε., τον οικουμενισμό και την ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ Κρήτης και τούτο να γίνει ΦΑΝΕΡΑ και όχι εν κρυπτώ!!

Από αυτή τη διευκρινιστική τοποθέτηση - ομολογία θα εξαρτηθεί αν είναι ποιμένας του Θεού. Μετά οι αποφάσεις αλλά και οι ευθύνες είναι αποκλειστικά δικές μας. Τούτο δεν είναι ΔΥΝΗΤΙΚΟ αλλά ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ για τη σωτηρία της ψυχής, να γνωρίζει δηλαδή, ποιού την πίστη ακολουθεί, δηλαδή ΠΟΙΟΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΙ!!!

«…προσεύχεσθε ακόμη να απαλλαγώμεν και γλιτώσωμεν από τους αδίκους και πονηρούς ανθρώπους. Διότι, η πίστις δεν γίνεται από όλους δεκτή, αλλ’από εκείνους που έχουν την αγαθήν διάθεσιν» (Θεσ. Γ’2).


ΥΓ.:

1ον) Ας λάβουμε υπόψιν μας ότι οι αντίθετες απόψεις (όχι αντιπαλότητες και διαξιφισμοί) γίνονται αφορμή ανάδειξης της Αλήθειας και Θεού θέλοντος, στη συνέχεια …ελπίδα διόρθωσης.

2ον) Αυτό που ταπεινά αλλά μετά βεβαιότητας και πλήρης επίγνωσης θέλω να σας μεταφέρω είναι το ακόλουθο του Κυρίου μας:

«Σας δίδω τας παραγγελίας αυτάς δια να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Έτσι ενωμένοι δια της αγάπης θα παρουσιασθήτε ισχυροί και ανίκητοι εις όσους θα σας μισούν» (Ιωάν. ΙΕ΄ 17).

Αυτά μας είπε ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριός μας και Θεός μας,ο ευεργέτης μας,τον οποίον αγαπούμε και στον οποίον ανήκει όλη η Τιμή και η Δόξα στους αιώνας.

Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

Γεώργιος Φλώρος

Όταν έλθουν τα δεινά...

..., εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι θα επιστρέψουμε στον Πατέρα μας και μέσα από την τήρηση των εντολών Του θα δυναμώσει και θα ωριμάσει η τωρινή νηπιακή Πίστη μας. 
Σ’ αυτό το επίπεδο ωρίμανσης της Πίστεως λειτουργεί η Χάρις του Θεού.

Η υπομονή στις επικείμενες θλίψεις θα αδρανοποιήσει την παιδευτική ενέργεια του Πνευματικού Νόμου και οι θλίψεις θα μετατραπούν σε πηγή αγαθών, πνευματικών και υλικών.

ΟΤΑΝ όμως ο Θεός “τιμωρεί” λαούς, ή πρόσωπα που βρίσκονται έξω από τη Διαθήκη Του και δεν ανήκουν στο λαό Του (π.χ. Ηρώδης, Φιλισταίοι Ιδουμαίοι, Αμορραίοι… και τώρα οι … ημέτεροι προδότες, οι Τουρκαλάδες, αλλά και οι συνεταίροι τους, απόγονοι των Φράγκων Σταυροφόρων) οι οποίοι λόγω ειδωλολατρίας δεν έρχονται σε θεογνωσία, τιμωρεί ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΑ και όχι ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ.

Όσοι έφτασαν με τα άνομα έργα και την υπερηφάνειά τους να είναι άξιοι τιμωρίας, ή κακοποίησαν το λαό του Θεού καταδικάστηκαν και εξαφανίστηκαν από την ιστορία. Αυτό θα συμβεί σε λίγο και με τους εχθρούς της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας.

Ο Θεός όμως το λαό Του, όσο σκληρά κι αν τον τιμωρήσει για πλήθος ανομιών, ακόμα και μακροχρόνια, ποτέ δεν τον εξαφανίζει.

Αυτό το δίπολο “τιμωρία – παρηγορία” είναι πολύ σύνηθες στην Αγία Γραφή και φυσικά δεν περιορίζεται στον παλαιό μόνο λαό του Θεού, αλλά επεκτείνεται και στο νέο λαό, την Εκκλησία.

Βιβλιογραφία:
Μοναχού Παϊσίου Καρεώτου
ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ του ασκητού
“ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΚΟΥΣΙΩΝ ΘΛΙΨΕΩΝ”

Οι πιστοί εκτεθειμένοι στο δηλητηρίαση και τον θάνατο!



Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: Ἂν εἴμαστε πνευματικὰ ἀδύναμοι καὶ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἄλλου μᾶς ἐπηρεάζει ἀρνητικά, τότε πρέπει νὰ μὴ τὸν κατηγοροῦμε, ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποφεύγουμε καὶ νὰ μὴν ἔχουμε μαζί του συναναστροφὲς καὶ συνέπειες. Καὶ ἂν εἶναι αἱρετικὸς τότε νὰ τὸν ἀποφεύγουμε τελείως καὶ νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε. Γιατί ἡ συντροφιὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἐπικίνδυνη, μπορεῖ νὰ μᾶς δηλητηριάσει καὶ νὰ μᾶς θανατώσει πνευματικά.

Ὅπως ὅλοι οἱ Ἅγιοι μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ αἵρεση δηλητηριάζει, καὶ θανατώνει, εἴτε καταδικασμένη, εἴτε ἀκαταδίκαστη, τὸ ἴδιο ἐπαναλαμβάνει καὶ ὁ ἅγιος Ἰάκωβος! Καὶ λέει καὶ κάτι ἄλλο ἀξιοσημείωτο ὁ ἅγιος Ἰάκωβος: Ὄχι μόνο οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἡ κακὴ συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων ἐπηρεάζει τοὺς ἀδύνατους! Πόσο μᾶλλον ἡ αἵρεση;

Κι ὅμως οἱ περισσότεροι πνευματικοὶ ἀκόμα συνιστοῦν στοὺς πιστοὺς νὰ ἐξομολογοῦνται, νὰ καθοδηγοῦνται, νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές! Δηλαδὴ οι πιστοὶ ἔχουν ἀφεθεῖ ἀπὸ τοὺς Ποιμένες ἀβοήθητοι καὶ ἐκτεθειμένοι στὴ δηλητηρίαση καὶ τὸν πνευματικὸ θάνατο! 
Τί ἄλλο ἀποδεικνύει ἡ πλήρης ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; 
Οἱ περισσότεροι ἱερωμένοι καὶ πιστοὶ συμπεριφέρονται σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει αἵρεση!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ


Μοναχός Γαβριήλ, Γέρων Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου

Πανοσιολογιώτατοι,

Δυστυχῶς «σέ καίρια καί κύρια θέματα Ὀρθοδόξου πίστεως τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι, ὄχι μόνο ἄνευρο καί σιωπηρό, ἀλλά συνευδοκοῦν καί συνεργοῦν στήν ἐξάπλωση τοῦ συγκρητιστικοῦ καί οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος…

Ὑπάρχουν Μονές καί ἀρκετοί μοναχοί στά Κοινόβια, στίς Σκῆτες καί στά Κελλιά, πού ἀντιτίθενται στήν ἐπέλαση τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑπόκεινται σέ ποικίλες πιέσεις, ἀπειλές καί διώξεις.

Πρός ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω- ὁρισμένα χαρακτηριστικά γεγονότα καί τήν ἐπίσημη θέση, πού πήραμε ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες (κατασκανδαλίζοντας τούς πιστούς λαϊκούς ἀδελφούς μας).

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Μοναχός Γαβριήλ, Γέρων Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου


Καρυές, 20 Σεπτεμβρίου 2020 (π. ἡμ.)

Πρός τήν Σεβαστή Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω

Εἰς Καρυάς 

Πανοσιολογιώτατοι,
εὐλογεῖτε!

Ὁ ταπεινός Μοναχός Γαβριήλ, ἐλέῳ Χριστοῦ καί φιλοξενίᾳ τῆς Παναγίας μας, Γέρων τοῦ Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου, μέ πόνο καρδίας καί συνοχή ψυχῆς, προάγομαι, ὅπως δηλώσω καί καταθέσω ταπεινῶς ἐνώπιον τοῦ Παντεπόπτου Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ, τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω Προστάτιδος ἡμῶν Κυρίας Θεοτόκου καί Ὑμῶν τά ἑξῆς:
Εἶναι θλιβερό καί συνάμα ἀποκαρδιωτικό νά διαπιστώνει κανείς ὅτι τό σύγχρονο Ἅγιον Ὄρος, ἀπό κοιτίδα καί λίκνο Ὀρθοδοξίας καί πολιτισμοῦ, ἀπό ἐργαστήριο παραγωγῆς μεγάλων ἀσκητικῶν καί ἡγιασμένων ὁσίων μορφῶν, μαρτύρων καί ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, ἔχει ἐν πολλοῖς μεταλλαχθεῖ καί ἀλλοιωθεῖ σέ ἕνα χῶρο ἐκκοσμικεύσεως, συγκρητισμοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ἀπηνοῦς διωγμοῦ τῶν ἀδυνάτων μέν ἀπό πλευρᾶς ἰσχύος, παραδοσιακῶν δέ Μονῶν, πού ἀντιδροῦν σ’ αὐτόν τόν ὀλισθηρό κατήφορο. Βλέπουμε σήμερα ἕνα Ἅγιον Ὄρος σχεδόν ξένο καί ἀγνώριστο, πρόθυμο καί ὑπάκουο σέ ξένα καί κοσμικά κελεύσματα, πάντοτε ἀντορθόδοξα, πού ἔχουν σάν ἀποτέλεσμα νά ἐνσπείρουν καί μεταξύ μας ἀνάδελφη, διχαστική καί σκληρή συμπεριφορά τῶν ἀπό θέσεως, τήν ὁποία κατέχουν, ἰσχυροτέρων ἔναντι τῶν ἀσθενεστέρων (νέων καί ἡλικιωμένων) μοναχῶν, πού ἀντιδροῦν, σύμφωνα μέ τά ἰσχύοντα μέχρι πρότινος ἱερά θέσμια τοῦ Ἁγιωνύμου τούτου Ὄρους, ἐμπρός στήν ἐπέλαση καινοφανῶν καί λίαν ἐκκοσμικευμένων ἰδεῶν καί συμπεριφορῶν, πού ἐπιδιώκουν πλέον ξεκάθαρα τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὡς ἐκ τούτου εἶναι ἑπόμενο ὅτι σέ καίρια καί κύρια θέματα Ὀρθοδόξου πίστεως τό Ἅγιον Ὄρος εἶναι, ὄχι μόνο ἄνευρο καί σιωπηρό, ἀλλά συνευδοκοῦν καί συνεργοῦν στήν ἐξάπλωση τοῦ συγκρητιστικοῦ καί οἰκουμενιστικοῦ πνεύματος,συστοιχούμενο στήν ἀλλότρια, ἀλυσιτελῆ καί ὀλέθρια γιά τήν ἀκαινοτόμητη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἀκολουθούμενη πορεία. 
Μεγάλη βέβαια εἶναι ἡ θλίψη τῶν πιστῶν χριστιανῶν, πού βλέπουν νά καταρρέει καί τό τελευταῖο αὐτό κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας. Πολύ φοβᾶμαι πώς, ἄν δέν συνέλθουμε καί ἀνακάμψουμε ἀπό τόν πνευματικό αὐτόν λήθαργο, τό διακύβευμα θά εἶναι ἡ ὀριστική ἀπώλεια τῆς σωτηρίας μας!

Βεβαίως, τά παραπάνω δέν ἀφοροῦν ὅλες τίς Ἱερές Μονές καί ὅλους τούς Ἁγιορεῖτες μοναχούς, ἀλλά κυρίως τά διοικητικά ὄργανα τοῦ Ἄθω, τήν Ἱερά Κοινότητα καί τήν Ἱερά Ἐπιστασία. Ὄντως, ὑπάρχουν Μονές καί ἀρκετοί μοναχοί στά Κοινόβια, στίς Σκῆτες καί στά Κελλιά, πού ἀντιτίθενται στήν ἐπέλαση τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί τοῦ οἰκουμενισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑπόκεινται σέ ποικίλες πιέσεις, ἀπειλές καί διώξεις. Αὐτές οἱ τελευταῖες ὀφείλονται καί στό γεγονός ὅτι οἱ Ἁγιορειτικές Μονές ἔχουν δεχθεῖ στίς τάξεις τους τίς τελευταῖες δεκαετίες νέες γενεές μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι λίγη σχέση ἔχουν μέ τούς παλαιούς πατέρες, καί κυρίως εἶναι ἄμοιροι σοβαρᾶς θεολογικῆς καί δή δογματικῆς παιδείας, καί -τό κυριώτερο- ὑπολείπονται ὀδοῦ ἀσκήσεως.

Ἐπειδή μπορεῖ να χαρακτηριστῶ ὅτι κινδυνολογῶ ἀορίστως, θά σᾶς ἀναφέρω -πρός ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω- ὁρισμένα χαρακτηριστικά γεγονότα καί τήν ἐπίσημη θέση, πού πήραμε ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες (κατασκανδαλίζοντας τούς πιστούς λαϊκούς ἀδελφούς μας), πού ἀποδεικνύουν τό ἀληθές τῶν ἰσχυρισμῶν μου. 

Α) Στήν «σύνοδο» τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016) ἀπεμπολίσαμε τήν Μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καί παραδεχθήκαμε –ὧ τῆς ἀφροσύνης μας!– (ἄραγε πιεζόμενοι ἀπό ποιές ἐξωεκκλησιαστές δυνάμεις;) ὅτι δέν κατέχουμε ὁλόκληρη τήν Ἀλήθεια (δηλαδή δέν ἔχουμε ἀκέραιο καί ὁλόκληρο τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅπως ὁ Ἴδιος δήλωσε γιά τόν Ἑαυτό Του, ὅτι δηλαδή εἶναι ἡ Ὁδός, ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή), ἀλλά σέ ἀντίθεση πρός ὅ,τι πίστευε, δίδασκε καί βίωνε θαυματουργικῶς ἐδῶ καί 2.000 χρόνια ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, βρισκόμαστε κι ἐμεῖς σέ ἀναζήτησή της. Σ’ αὐτή τή «σύνοδο» ἡ Ἀλήθεια ἀποδομήθηκε ἀπό πρόσωπο, πού εἶναι, καί ἔγινε «ἀλήθεια», μικρή «ἀλήθεια», ἔχοντας σχετική ἔννοια. (Μιλᾶμε δηλαδή περί καθαρῆς ἀποστασίας)! Ἀναγνωρίσαμε (διότι αὐτό ἐνδιέφερε ὅλους τούς διεθνεῖς, νεοταξικούς, ἐξωεκκλησιαστικούς κύκλους) ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πλέον ὅτι κατέχουμε ἕνα μόνο μέρος τῆς «ἀληθείας», ὅπως ὅλες οἱ ἄλλες κατ’ ὄνομα χριστιανικές πλανεμένες καί αἱρετικές συναγωγές («ἐκκλησίες»).
Ἑπακόλουθο αὐτῆς τῆς ἀναγνωρίσεως ὑπῆρξε α) ὅτι τοῦ λοιποῦ παύουμε νά τίς ἀποκαλοῦμε ὡς τέτοιες, δηλαδή αἱρετικές κλπ, και β) ὅτι αὐτή ἡ «ἀλήθεια» εἶναι τό ζητούμενο, καί ὡς ἐκ τούτου πορευόμαστε πλέον ὅλοι μαζί ἀπό κοινοῦ πρός εὕρεσή της. 
Σ’ αὐτό τό τελευταῖο δέν μποροῦμε νά ἐμποδίσουμε τόν λογισμό ὅτι ἐνδεχομένως αὐτή τήν διηρημένη καί σχετική «ἀλήθεια» νά τήν ἀνακαλύψουμε τελικῶς κάποια στιγμή ὁλοκληρωμένη στό πρόσωπο τοῦ Ἀντιχρίστου! Δέν τό βάζει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου τό γεγονός ὅτι πήγαμε σ’ αὐτή τήν ‘’σύνοδο’’, γιά νά ἐκκοσμικευθοῦμε καί ἐπισήμως, αὐτοκαταργούμενοι ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί νά ταυτιστοῦμε μέ τίς μή «ἐκκλησίες» σάν μία κι ἐμεῖς ἀπό αὐτές. 

Β) Τό τραγικό εἶναι ὅτι παρών καί συμμετέχων στήν ‘’σύνοδο’’ αὐτή ἦταν ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Τύχων. 
Προφανῶς ἡ ἐπιλογή ἔγινε, γιά νά δειχθεῖ ὅτι συμφωνεῖ μέ τά τεκταινόμενα καί τό Ἅγιον Ὄρος μέ τήν ἐκπροσώπησή του σ’ αὐτή. Καί γιά νά μή νομισθεῖ ὅτι εὑρέθη ἐκεῖ τυχαία καί ἐνδεχομένως ἄθελά του παγιδεύθηκε, προέβη σέ δηλώσεις προφορικές καί γραπτές θετικές περί αὐτῆς. 

Γ) Πρός ἐπιβεβαίωση δέ ὅτι ἡ συμμετοχή του τελοῦσε ἐν γνώσει τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος εἶναι το γραφέν ὑπό τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἱερομονάχου Βασιλείου Γοντικάκη καί υἱοθετηθέν ὑπ’ αὐτῆς ‘’Μήνυμα[1] τοῦ Ἁγίου Ὄρους’’ (17/30-062017), μέ τό ὁποῖο ἀποφαίνεται ὅτι «δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς» ἐξαιτίας τῆς ‘’συνόδου’’ καί τῶν ἀποφάσεών της, δίνοντας τήν ἐντύπωση ὅτι τήν ἀποδέχεται ἡ Ἱερά Κοινότης. 

Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε ὀδυνηρή ἔκπληξη γιά μᾶς τούς Ἁγιορεῖτες, ἀλλά καί τούς ἀπανταχοῦ τῆς γῆς Ὀρθοδόξους πιστούς κληρικούς καί λαϊκούς ἀδελφούς μας, πού μέχρι τότε θεωροῦσαν –καί ὄχι ἄδικα– τό Ἅγιον Ὄρος ὡς ἀπλανῆ θεματοφύλακα τῆς ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. 
Αὐτό τό τελευταῖο χαρακτηριστικό ἔπαψε πλέον τό Ἅγιον Ὄρος νά τό διεκδικεῖ καί σύρεται πλέον ἄνευ οὐδεμιᾶς - ἔστω καί χαλαρῆς - ἀντιστάσεως στόν ὀλισθηρό δρόμο τῆς ἐκκοσμικεύσεως (παγκοσμιοποιήσεως).

Δ) Αὐτή ἡ ἀπροϋπόθετη στάση μας ἔναντι τῆς «συνόδου» τῆς Κρήτης ἄρχισε νά ἀποδίδει τούς «καρπούς» της, οἱ ὁποῖοι ἐν συντομίᾳ εἶναι : 

α) Ἡ ἀπόδοση «αὐτοκεφαλίας» ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στούς σχισματοαιρετικούς, ἀχειροτονήτους, αὐτοχειροτονημένους, ἀφορισμένους, ἀναθεματισμένους καί ἀκοινωνήτους τῆς Οὐκρανίας, ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία μ’ αὐτούς καί ἡ μνημόνευσή τους.

β) Συνέπεια τοῦ ἀνωτέρω εἶναι πλέον οἱ συμπροσευχές καί τά συλλείτουργα τόσο ἱερομονάχων μεμονομένων ὅσο καί Καθηγουμένων, ὅπως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Ἀλεξίου, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παντοκράτορος Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Γαβριήλ, τῆς νέας ἀδελφότητας τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Βαρθολομαίου, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Ἐλισσαίου καί τῆς Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπαιδίου Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Ἐφραίμ. Τούς ἐν λόγῳ Καθηγουμένους τούς ἀνέφερα, διότι προΐστανται συνοδειῶν καί οἱ προσωπικές τους ἐπιλογές ἔχουν σωτηριολογικές συνέπειες γιά τούς ὑποτακτικούς τους!

γ) Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή, πού ἔκανε σέ μουσουλμανικό νεκροταφεῖο, στήν Τραπεζούντα, τον Ὀκτώβριο τοῦ 2018, ὀ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Πέτρος, μαζί με τον ἰμάμη τῆς περιοχῆς, ὑπέρ τῆς ψυχῆς τοῦ μουσουλμάνου παπποῦ τοῦ ἐπιχειρηματία Ἐφκάν Μπασκάν[2], και

δ) Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου Ἀλεξίου στίς 12-11-2019 μέ αἱρετικούς Παπικούς στό Ἀββαεῖο Notre-Dame de Saint-Rémy στό Rochefort, ὅπου τελέστηκε Ἑσπερινός κατά τόν λατινικό ρυθμό στό Καθολικό τῆς Μονῆς[3].

ε) Τό Ἅγιον Ὄρος δέχεται τά τελευταῖα χρόνια ἔντονη πίεση ἀπό ντόπιους, ἀλλά κυρίως ξένους πολιτειακούς παράγοντες καί διεθνῆ οἰκουμενιστικά κέντρα προς ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου ἰδιοσυστασίας του. Ἔτσι, ἑνός κακοῦ δοθέντος, μύρια ἕπονται. Δηλαδή τό κακό ἦταν ἡ ‘’σύνοδος’’ καί ἕπονται οἱ συνέπειες. Ὅλα τά παραπάνω δέν φάνηκαν νά σᾶς ἐνόχλησαν, οὔτε σᾶς ἀνησύχησαν, οὔτε κἄν ἁπλά σᾶς προβλημάτισαν, ὥστε νά ἀσκήσετε ἔστω καί γιά τίς ἐντυπώσεις μία διακριτική ἀντίθεση ἤ ἔνσταση στά ἀνωτέρω γεγονότα, πού σᾶς ἀνέφερα μέ πολύ συντομία. Ἀλλά, ἀντιθέτως, μετά περισσοῦ ἀνάδελφου ζήλου διώκετε καί τιμωρεῖτε τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς σας,ἐλάχιστους ἱερομονάχους καί μοναχούς (σέ αὐτόν τόν ζῆλο σας ἔπεσε καί τό «δεκανίκι» μου, ὁ ὑποτακτικός μου, ὁ ὁποῖος, λόγῳ τοῦ προχωρημένου γήρατός μου, ἦταν τό πρόσωπο, πού μέ διακονοῦσε). 
Ποιό ἦταν τό μεγάλο τους ἁμάρτημα, πού σᾶς ἔκανε νά μεταμορφωθεῖτε σέ οἰονεί δημίους; Ἦταν ὅτι τόλμησαν οἱ δυστυχεῖς τό αὐτονόητο καθῆκον τους. ὅτι δηλαδή ὁ μοναχός (καί μάλιστα ὁ Ἁγιορείτης) ὀφείλει πρωτίστως νά εἶναι ὁμολογητής τῆς πίστεως καί θεματοφύλακας αὐτῆς, ὅταν ὑφίσταται ἀλλοιώσεις καί συνειδητή πλέον ἀποδόμηση. Ἄλλωστε, αὐτή αὕτη ἡ ἀνάγνωση τοῦ «Ἀμώμου» (118ος ψαλμός) καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς ἑβδομάδος μᾶς παρακινεῖ νά μήν λησμονοῦμε : τά μαρτύρια, τίς ἐντολές, τά δικαιώματα, τά κρίματα, τίς κρίσεις, τούς λόγους, τίς ὁδούς, τήν ἀλήθεια, τίς διατάξεις καί τόν νόμο τοῦ Κυρίου. Αὐτά δέ τά δικαιώματα τοῦ Κυρίου πρέπει νά βρίσκονται πάντοτε πρό τῶν ὀφθαλμῶν μας, ἐκτός καί ἄν τά «διαβάζουμε», γιά νά συμπληρώσουμε μόνο τόν ἡμερήσιο λειτουργικό χρόνο μας.

Περί αὐτοῦ καί μόνον τοῦ λόγου ἀγωνίζονται καί διώκονται ἀδίκως οἱ ἀδελφοί μας, μή προσδοκώντες τίποτε ἄλλο, παρά τό πῶς νά ἀρέσουν στόν Θεό μόνο, ὑφιστάμενοι ὡς ἀντίδωρο ἐκ μέρους Ὑμῶν μόνο διώξεις καί ἀπελάσεις. Εἶναι ποτέ δυνατόν νά σκεφτήκατε σοβαρά ὅτι ἐξαιτίας τῆς ἄσκησης αὐτῆς τῆς κριτικῆς ἐκ μέρους τους κινδυνεύει ἡ πίστη μας, κι ἐσεῖς, διώκοντάς τους, τήν διασώζετε, ἐνεργώντας ὡς Ἠρακλεῖς της;

Κλείνοντας τήν παροῦσα, παραθέτω σχετικά ἐδάφια τῆς Καινῆς Διαθήκης μέ ὅλο τόν σεβασμό μου προς ἐσᾶς, ἀλλά ἐκφράζοντας καί τήν ὀδύνη μου ταυτόχρονα γιά τό πῶς πορευόμαστε, μή ἀναλογιζόμενοι γιά τό πῶς θά ἀντιμετωπίσουμε ἀπαξάπαντες, εἴτε τήν θέλουμε εἴτε ὄχι, εἴτε τήν πιστεύουμε εἴτε ὄχι, τήν Κρίση τοῦ Δικαίου καί Ἀδεκάστου Κριτοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπου δέν ἰσχύουν οἱ ὅποιες ἀνθρώπινες ἐξουσίες καί σκοπιμότητες!

«Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»[4].

«Μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ’ ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ»[5].

«Πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται»[6].

«Πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι»[7].

Συνεπῶς, ὁ διωγμός καί οἱ ἀνυπόστατες περί ὑπακοῆς κατηγορίες ἐκ μέρους προφανῶς ψευδαδέλφων ἀδελφῶν μας (εἶναι ἀπαραίτητο βλέπετε νά βρεθεῖ μιά λογικοφανής αἰτία γιά τίς διώξεις) εἶναι ὁ Σταυρός καί τό τίμημα (ὅπως ἔγινε καί κατά τό παρελθόν μέ τό λεγόμενο Κολυβαδικό ζήτημα), πού πρέπει νά φέρουν καί νά πληρώσουν οἱ ἐν τοῖς πράγμασι ἔργοις καί λόγοις ἱερομόναχοι καί μοναχοί, πού ἀγάπησαν, πέραν τῆς φίλαυτης καλοπέρασης τοῦ θνητοῦ σαρκίου τους, τόν Κύριο Λυτρωτή καί Θεό μας Ἰησοῦ Χριστό, ἀγωνιζόμενοι μόνο ὑπέρ τῆς ἐν τοῖς πράγμασι ὀρθοτομούσης Ἐκκλησίας Του, ἐρχόμενοι σέ ἀντίθεση καί σύγκρουση μέ τούς ὅποιους κατά φαντασίαν δυνατούς τῆς ἡμέρας τοῦ αἰῶνος τούτου τοῦ ἀπατεῶνος. 

Τελειώνω, ἐπαναλαμβάνοντας αὐτό, πού ἔχω πεῖ ἀρκετές φορές τελευταῖα. Οἱ σχισματοαιρετικοί τῆς Οὐκρανίας δέν θα σωθοῦν, θά πᾶνε στήν κόλαση. Ὅσα μοναστήρια (ἁγιορείτικα καί μή) τούς δέχτηκαν, συλλειτούργησαν, συμπροσευχήθηκαν, καί τούς κοινώνησαν, δέν θά σωθοῦν κι αὐτοί καί θά πᾶνε κι αὐτοί στήν κόλαση. Ὁ 45ος Ἀποστολικός Κανών λέγει: «Ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δέ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω»[8]. 
Ὅλοι αὐτοί, πού συλλειτούργησαν καί συμπροσευχήθηκαν μέ τούς σχισματικούς, σύμφωνα μέ τόν Κανόνα αὐτόν, εἶναι ἀφορισμένοι καί καθηρημένοι. Καί σύμφωνα μέ τόν Β΄ Κανόνα τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, εἶναι ἀκοινώνητοι. «…Μὴ ἐξεῖναι δὲ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις… Εἰ δὲ φανείῃ τις τῶν ἐπισκόπων, ἢ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων, ἤ τις τοῦ κανόνος τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν, καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον εἶναι, ὡς ἂν συγχέοντα τὸν κανόνα τῆς ἐκκλησίας»9.

Μετά πολλῆς τιμῆς καί σεβασμοῦ,

Μοναχός Γαβριήλ

Γέρων Ἱεροῦ Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου Ὁσίου Χριστοδούλου τῆς Πάτμου


[1] Ἅγιον Ὄρος γιά Μεγάλη Σύνοδο : ''Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς'', 30-6-2017, http://www.romfea.gr/agioritikanea/15666-agion-oros-gia-megali-sunodo-den-uparxei-logos-taraxis

[2] Πανθρησκεία: Ὀρθόδοξοι Μητρoπολίτες... προσεύχονται σέ μουσουλμανικό νεκροταφείο (βίντεο), 20-10-2018, https://www.pronews.gr/thriskeia/721512_orthodoxoi-mitrpolites-proseyhontai-se-moysoylmaniko-nekrotafeiovinteo, http://www.romfea.gr/diafora/24480-oi-mitropolites-dramas-kai-neapoleos-proseuxithikan-gia-ton-pappoutourkou-epixeirimatia

[3] Πατριάρχης καί Ἁγιορεῖτες τελοῦν τόν ἑσπερινό μέ Παπικούς, 18-11-2019, https://orthodoxostypos.gr/πατριάρχης-και-αγιορείτες-τελούν-τον/, Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος σέ Ἑσπερινό κατά τόν λατινικό ρυθμό στό Παπικό Ἀββαεῖο Notre-Dame de Saint-Rémy στό Rochefort, 16-11-2019, https://katanixi.gr/2019/11/16/ο-πατρ-βαρθολομαίος-σε-εσπερινό-κατά-τ/

[4] Ματθ. 5, 10.

[5] Ματθ. 5, 11.

[6] Β΄ Τιμ. 3, 12.

[7] Β΄ Τιμ. 3, 13.

[8] Σχ. βλ. Ὅσιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, Πηδάλιον, ἐκδ. Β. Ρηγόπουλος, Θεσσαλονίκη 2003, σελ. 50-51. 9 Ἔνθ’ἀνωτ., σελ. 407-408.




«Με τον Οικουμενισμό παραβαίνουμε όλους τους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας»!

Ένα νεοεποχίτικο πνεύμα προβάλλει στον κόσμο που σκοπός του είναι να καταστρέψει και την Εκκλησία και τα έθνη. Αυτό το πνεύμα ονομάζεται οικουμενισμός

π. Γεώργιος Κάλτσιου


π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ο νέος άγιος της Ρουμανίας με το άφθαρτο σκήνωμα

Ερώτηση: Πάτερ, κατά τη γνώμη σας, μπορεί ένας Χριστιανός, ένας Μουσουλμάνος και ένας Εβραίος να ζήσουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά, και αν ναι, τότε ποιο θα είναι το μυστικό;

π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ο αμοιβαίος σεβασμός. Είναι η μόνη ένδειξη καλής αρμονίας. Σε καμμία περίπτωση δεν είναι η συμμετοχή στην κοινή προσευχή ή σε κοινές λειτουργίες. Αυτό θα έρθει σε αντίφαση με τα διαφορετικά δόγματα ή θρησκείες.

Ερώτ.: Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πιστός Ορθόδοξος;

π. Κάλτσιου: Ο οικουμενισμός. Διότι ο οικουμενισμός είναι μία πιο απαλή μορφή της μασωνίας. Η μασωνία προσπαθεί να καταργήσει την Ορθόδοξη πίστη και τον Χριστιανισμό γενικά. Ο οικουμενισμός προσπαθεί να κυριαρχήσει μέσα από κάποια ιδανικά τα οποία μπορεί να φαίνονται πολύ γενναιόδωρα: “Γιατί να έχουμε διαφωνίες αναμεταξύ μας;” “Ας ζήσουμε σαν αδέλφια”, “Ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον”, “Μπορούμε να λατρεύουμε μαζί και να προσευχόμαστε μαζί”. Πράγματα τα οποία δεν επιτρέπονται στην Ορθοδοξία. Όλες οι 7 Οικουμενικές Σύνοδοι απαγορεύουν την συμπροσευχή με εκείνους που βρίσκονται έξω από την Ορθόδοξη πίστη. Εάν δεν υπακούσουμε σε αυτούς τους Κανόνες, εάν υποταχθούμε στον οικουμενισμό, στις πιέσεις και στις υποσχέσεις της Δύσης -που είναι όλα μάταια ψέματα- σημαίνει ότι παραβαίνουμε όλους τους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της πραγματικής Οικουμενικής Εκκλησίας. (Αποσπάσματα μίας συνέντευξης του π. Γεωργίου Κάλτσιου)

Ένα πνεύμα προβάλλει στην Ευρώπη και γενικά στον κόσμο. Ένα νεοεποχίτικο πνεύμα το οποίο αλλάζει συχνά την μορφή του και την ρητορεία του, χτυπώντας τον Χριστιανικό κόσμο απ’ όλες τις πλευρές. Έχει ευγενή εικόνα και λόγο ελκυστικό αλλά ύπουλο σκοπό.

Αυτό το πνεύμα μπορεί να μιλήσει με όμορφα λόγια για την οικογένεια αλλά ο σκοπός του είναι να την εξοντώσει. Μπορεί επίσης να μιλήσει για την Εκκλησία με ‘αγάπη’ για όλους, ένα είδος θρησκευτικού συγκρητισμού, αλλά το βασικό κίνητρο είναι να διασπάσει την Ορθοδοξία. Μπορεί να μιλήσει για τα έθνη και τις πατρίδες τους, σα να είναι κάτι που θέλει να στηρίξει, αλλά σκοπός του είναι να καταστρέψει και την Εκκλησία και τα έθνη. Αυτό το πνεύμα ονομάζεται οικουμενισμός.

Αδελφοί, ας μην απατώμεθα. Ζω ανάμεσα σε αυτούς που διαδίδουν αυτές τις νεοεποχίτικες ιδέες που έχουν σκεπάσει τον κόσμο και αισθάνομαι την καρδιά τους. Δεν έχουν καλό σκοπό για την Εκκλησία μας. Κάτω από το πρόσχημα της Χριστιανικής αγάπης, της Χριστιανικής ειρήνης, κρύβουν τις ύπουλες προθέσεις τους.

Ήρθα εδώ να σας πω να μην παρασυρθείτε. Παρατηρώ μία έντονη οικουμενική τάση εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόσο δυνατή που επηρεάζει κληρικούς και πιστούς…

Σε αυτό το νεοεποχίτικο πνεύμα που αναφέρομαι δεν υπάρχει τίποτα ως απόλυτη αξία. Διότι σκοπός τους είναι να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία της Πίστεως, τα ευγενή κοινά στοιχεία πάνω στα οποία βασιζόμαστε. [Αυτό γίνεται] από τη στιγμή που δεν υπάρχει απόλυτη αξία. Η αλήθεια κατά την άποψή τους είναι αυτό που εγώ κατέχω [υποκειμενική αλήθεια]. Συνεπώς, όταν ο γείτονάς μου είναι λάθος εγώ δεν μπορώ να του πω ότι πλανάται ούτε κι εκείνος μπορεί να μου πει ότι λανθάνω, διότι είμαστε αυθύπαρκτες οντότητες. Έχουμε τις απόψεις μας οι οποίες είναι μεν [για εμάς] αδιαμφισβήτητες αλλά μπροστά στους άλλους δεν έχουν καμμία αξία. Αυτό το παιχνίδι με το κρυφτούλι της αλήθειας είναι πονηρή επινόηση του Σατανά. Στους καιρούς μας οι δόλιες σκοπιμότητες αποκρύπτονται.

Τονίζουν την ιδέα της ‘παγκόσμιας αγάπης’. Προσφέρουν υποτροφίες στη θεολογία. Σπουδάζεις στη Δύση και επιστρέφεις με οικουμενι(στι)κές αρχές. Χρηματοδοτούν Εκκλησίες. Και είσαι έτοιμος για οποιονδήποτε συμβιβασμό διότι σε εκπαιδεύουν σε αυτό το πνεύμα του συμβιβασμού που έχει πολλά πρόσωπα, σαν έναν δράκο που αλλάζει συνέχεια μορφές για να αποπλανήσει. Γι’ αυτό λέω, να λυπάστε εκείνους που θα παρασυρθούν από τον οικουμενισμό και να τιμάτε εκείνους που θα κρατηθούν (στην ορθή πίστη) ως το τέλος.

Πηγή: Η ομιλία του π. Γεωργίου έγινε το 2005, ένα έτος πριν την κοίμησή του. Μετάφραση Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ

Οικουμενισμός και Σιωνισμός

Απαιτείται να γνωρίσουμε την Αποκάλυψη για να μην πλανηθούμε από τον Αντίχριστο, που θα αναδυθεί από την άβυσσο των βεβυθισμένων στο σκοτάδι της αγνωσίας του Θεού ανθρώπων, που παραβαίνουν ασυστόλως τις Εντολές Του. 

«Οικουμενισμός, ο δούρειος ίππος του Αντιχρίστου. 

Τον Οικουμενισμό υπηρέτησαν και υπηρετούνορθόδοξοι κληρικοί, ανωτάτων μάλιστα βαθμών».


Οικουμενισμός και Σιωνισμός

Τα τελευταία προδρομικά σχήματα της ελεύσεως του Αντιχρίστου

π. Αθανάσιου Μυτιληναίου
Ομιλία 45 στην Αποκάλυψη, κεφ. ια΄. Απόσπασμα
(Η ομιλία έγινε το 1982)

Όταν η χάρις του Χριστού φύγει από το μέσον, τότε θα εμφανισθεί ο Άνομος (=ο Αντίχριστος). Ο Χριστὸς δεν αφήνει ακόμη τον Αντίχριστον να φανεί. Τον εμποδίζει. Θάρθει όμως κάποια στιγμή, ένεκα της αμετανοησίας των ανθρώπων, όταν θα έχει πληθυνθεί η αμαρτία εις υπερθετικόν βαθμόν, που πια θα είμεθα Σόδομα και Γόμορρα, τότε θα αρθεί η προστασία του Χριστού και τότε ευθύς θα εμφανισθεί ο Αντίχριστος.
Επάνω σ’ αυτό στηρίζεται φαίνεται και ο άγιος Ιερώνυμος ο οποίος λέγει τα εξής… «Όταν η ομοφυλοφιλία που υπήρχε στα Σόδομα πληθυνθεί καθ’ υπερβολήν και ξεχυθεί εις τους δρόμους, χωρίς ντροπή, όπως τότε εις τα Σόδομα…, τότε θα γίνει η Δευτέρα του Χριστού Παρουσία… 
Θα έρθει ο Αντίχριστός…, το «θηρίον»· …και λέγεται «θηρίον» για την αιμοβορίαν του.
Αν ρωτήσετε, όμως, σε τί θα μας χρησίμευε αυτή η γνώση, η περιγραφή του Αντιχρίστου; Θα ήταν πάρα πολύ σπουδαίον. … Πρέπει να ξέρουμε μετ’ ακριβείας τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου, ώστε –όταν θα εμφανισθεί– να μη μας πλανήσει… 
Ο Αντίχριστος θα εμφανισθεί άγιος, άκακος, φιλάνθρωπος· όταν αναλάβει την εξουσίαν θα πει: να δώσουμε ψωμί στους φτωχούς, να μην υπάρχει φτωχός στον κόσμο. Θα κάνει θαύματα, θα θεραπεύει τους αρρώστους.
Ε, θάλεγε κανένας: τι άλλο υπολείπεται επιτέλους; αυτός είναι ο Μεσσίας. Και θα προσκυνήσουν το θηρίον, τον απατεώνα, τον ολετήρα των ψυχών (τον Αντίχριστον). 
Γι’ αυτό λοιπόν, η Αγία Γραφή, πρώτα, και οι Πατέρες εφρόντισαν να επισημάνουν και αναλύσουν τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου για να μπορούμε να ξεχωρίσουμε. Είναι μεγάλο πράγμα. Θα μου επιτρέψετε να πω και θα ευχόμουν όσοι ακούτε τον λόγον του Θεού, να έχετε αυτήν την δυνατότητα, ότι μόνον των πιστών και αγίων προνόμιον είναι να ξεχωρίσουν εις το πρόσωπον του Αντιχρίστου το Θηρίον. Μόνον αυτών είναι προνόμιον, οι άλλοι θα πλανηθούν. Δεν θα θέλατε λοιπόν πραγματικά να μπορούμε να γνωρίζουμε; Είναι αναγκαιότατον.
Κι αν λάβετε μάλιστα υπ’ όψιν, ότι με τα ίδια χαρακτηριστικά έρχονται και οι πρόδρομοί του. 
Θα δούμε παρακάτω, ότι υπάρχει και ο ψευδοπροφήτης, ο οποίος δεν είναι παρά, σαν τρόπον τινα, ο πρόδρομος που κηρύσσει τον Μεσσίαν. Και μην ξεχνάτε, σας ξαναλέγω άλλη μία φορά, πρόσωπο κι αυτός θα είναι. Αλλά προ του ψευδοπροφήτου υπάρχουν ήδη καταστάσεις, όχι πρόσωπα, καταστάσεις που έρχονται με αυτά τα σχήματα της παγκοσμίου κοινωνικής δικαιοσύνης, φιλανθρωπίας, αγάπης, και όλα αυτά υπηρετούν τον Αντίχριστον.
Δεν θάθελα παρά να μείνω μόνον στον χώρον τον εκκλησιαστικόν… 
Πάρτε την περίπτωσιν του Οικουμενισμού, αυτός που χαλκεύτηκε στο Π.Σ.Ε. Τι νομίζετε ότι είναι αυτό αγαπητοί μου. Ένας δούρειος ίππος. Ο Οικουμενισμός είναι ένας δούρειος ίππος, ο οποίος κουβαλά τον Αντίχριστον. Και όμως, το σύνθημα του Οικουμενισμού είναι: Αγάπη, αγάπη! Και υπηρέτησαν αυτό το σχήμα του Οικουμενισμού –και το υπηρετούν αυτήν την στιγμήν- και ορθόδοξοι κληρικοί, ανωτάτων μάλιστα βαθμών. Δυστύχημα.
Έλεγε ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς ότι ο Οικουμενισμός δεν είναι μια αίρεσις, αλλά είναι παναίρεσις. Έχει μέσα όλες τις αιρέσεις και είναι μία κατάργησις του Χριστιανισμού στην πραγματικότητα. Και όμως, εν ονόματι της αγάπης εμφανίζεται ο Οικουμενισμός. 
Και όταν πει κανείς και στραφεί εναντίον του Οικουμενισμού του λέγουν: στρέφεσαι εναντίον της αγάπης, είσαι ο κήρυξ του μίσους. Ώστε κήρυξ του μίσους, έ;
Γι’ αυτό, λοιπόν, πρέπει να ξεχωρίζουμε κάτω από αυτούς τους δουρείους ίππους, να ξεχωρίζουμε, αγαπητοί μου, τον Αντίχριστο. Είναι ανάγκη, είναι ανάγκη. Προσέξατέ το. 
Διότι, μπορεί να μη ζήσουμε εμείς τις ημέρες του Αντιχρίστου… 
Μπορεί νάναι σε 100, 500 χρόνια, δεν ξέρουμε. Μπορεί να είναι όμως και μέσα στην προσεχή τριακονταετία. Κανείς δεν ξέρει τίποτα. Τα σημάδια μόνο άρχισαν να γίνονται πολλά. 
Δεν έχει σημασία αν αλωθούμε από τον Αντίχριστο ή τους προδρόμους του. Εάν σήμερα χαθούμε από τους προδρόμους του Αντιχρίστου, είναι ως εάν να χαθήκαμε από τον Αντίχριστο. Είναι το ίδιο. Δηλαδή, σωτηρία δεν έχουμε.
Το «Θηρίον (Αντίχριστος) ανήλθεν από της αβύσσου». Τι είναι η άβυσσος; Λέγει ο Αρέθας: άβυσσος είναι ο κόσμος που άγεται και φέρεται από τους δαίμονες. Μέσα από αυτή την άβυσσον του αστατούντος και εμπνεομένου από τον δαίμονες κόσμου, θα βγει ο Αντίχριστος. 
Ακόμα χαρακτηριστικότατα γράφει ο Άνθιμος Ιεροσολύμων: «άβυσσον νοητέον τον παρόντα κόσμον, εν σκότει όντα της αγνωσίας βεβυθισμένον (που είναι βυθισμένος μέσα στο σκοτάδι της αγνωσίας του Θεού), ρευστόν τε αλίπικρον (=αρμυρός και πικρός) και ολισθηρόν και καταρρώδεις ορέξεσιν υποβρύχιον (που είναι γεμάτος από επιθυμίες κατώτερες) και κύμασι μεριμνών υπεραντλούμενον τε και κλυδωνιζόμενον (που κατέχεται και κλυδωνίζεται από τα κύματα των μεριμνών)… Εκ ταύτης ουν της αβύσσου αναβήσεται ο αντίχριστος, …θηρίον δε ου τω είδει (όχι στην μορφή θηρίον), αλλά τω τρόπω και τη διαθέσει, αγριωπώς τε και θηριωδώς κινούμενον κατά των αγίων»…
Μήπως εμείς σαν σύνολο, που είμαστε μεσ’ στον κόσμο συνιστούμε την άβυσσον; 
Να αποτελέσουμε το υλικόν αυτού που λέγεται άβυσσος απ΄ όπου θα βγει ο Αντίχριστος. Μήπως;
Για τον Αντίχριστον μίλησε και ο Δανιήλ, κεφ. 7, 25, και προφητεύει για τον Αντίχριστον: «και λόγους προς τον Ύψιστον λαλήσει και τους αγίους Υψίστου παλαιώσει (=θα τους αχρηστεύσει) και υπονοήσει του αλλοιώσαι καιρούς και νόμον». Δεν λέγει αλλάξει, αλλά λέγει «αλλοιώσει»… Εδώ, λοιπόν, δεν πρόκειται περί αλλαγής άλλα περί αλλοιώσεως, αλλαγής βάθους... Θα έχει σκεφθεί δηλαδή να αλλοιώσει τί; «καιρούς και νόμον». Οι καιροί ξέρετε τί είναι; Εδώ είναι η φύσις. Να αλλοιώσει την φύσιν. Τώρα, τί είναι αυτή η αλλοίωσις της φύσεως; 
Πόσα θα είχαμε να πούμε!
Αλλά και η αλλοίωση του νόμου… Όταν το παρά φύσιν, διαποτισμένο πια μέσα στο κύτταρο των ανθρώπων, εμφανίζεται ως φύσις. Κι όταν ο νόμος του Θεού (διότι δια τον νόμον του Θεού ομιλεί εδώ), όταν αυτός ο νόμος θάχει διαστραφεί. Πάρτε παράδειγμα την αποποινικοποίηση της μοιχείας (γιατί νόμος είναι, νόμος του Θεού), που σημαίνει· όχι απλώς αλλάζουμε το θέμα να μη τιμωρείται η μοιχεία· αλλά να πούμε: το να μην αισθάνονται οι μοιχοί άσχημα, για μια ρετσινιά που θα μπορούσε να τους πουν οι άλλοι άνθρωποι απ’ έξω. 
Αυτό πια δεν είναι αλλαγή του νόμου, είναι αλλοίωσις, …χάνουμε το μέτρο, χάνουμε το κριτήριο· γιατί αν περάσουν μερικά χρόνια και πείτε σε αυτόν, ο οποίος απατά την γυναίκα του…, ότι αυτό που κάνει είναι αμαρτία, θα γελάσει και θα πει: τι αμαρτία; κουτός είσαι. 
Άμα περάσουνε λίγα χρόνια θα επέλθει η αλλοίωσις. Θα «υπονοήσει» λοιπόν ο Αντίχριστος να αλλοιώσει την «φύσιν και τον νόμον».
Και πώς θα τους νικήσει ο Αντίχριστος τους Χριστιανούς; «Δυνάμει κοσμική», κατά τον Άνθιμον Ιεροσολύμων· με δύναμη κοσμική... Αυτό σημαίνει ότι ο Αντίχριστος θα κρατάει στα χέρια του όλη την κοσμική δύναμη. Όλη την κοσμική δύναμη· αρχές και εξουσίες στα χέρια του θα είναι. 
Ο δικαστικός κόσμος, οι Τράπεζες, οι άρχοντες, οι στρατιωτικοί, οι πάντες στα χέρια του θα είναι…
Αλλά αυτό ήδη το βλέπουμε να γίνεται και να πραγματώνεται. Έχετε προσέξει ότι …στις ημέρες μας γίνεται μια προσπάθεια να περιέλθει στα χέρια ολίγων πάσα εξουσία; Οικονομική στην αρχή εξουσία, νάχουμε το χρήμα, και μετά θα αρχίσουμε να έχουμε και τις άλλες εξουσίες. 
Και δεν είναι κρυφό -και εις αυτόν τον Ο.Η.Ε. ακόμα διεκηρύχθη- ότι αυτά τα χέρια που μαζεύουν τις εξουσίες άπασες, όλων των λαών της γης είναι ο Σιωνισμός. Αυτοί μαζεύουν πάσαν εξουσίαν, σιγά-σιγά, με υπομονή, με μακροπρόθεσμα σχέδια. Δεν βιάζονται. Κινούνται κατά ένα καταπληκτικό τρόπο. Το θέμα είναι ότι ο Σιωνισμός είναι ο κατ’ εξοχήν πρόδρομος του Αντιχρίστου. Θα λέγαμε ότι, εν ευρεία εννοία, είναι ο ψευδοπροφήτης (της Αποκαλύψεως). Λέγω εν ευρεία εννοία, διότι ο ψευδοπροφήτης –όπως σας είπα προηγουμένως– είναι συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Σιωνισμός θα φέρει τον Αντίχριστον. Ναι, διότι Εβραίος θα είναι ο Αντίχριστος.
Εδώ όμως προβάλλεται ένας πειρασμός. Ένας πειρασμός φοβερός, δια τους Χριστιανούς, είναι ο εξής: Γιατί, εμείς οι Χριστιανοί, να αφήνουμε στα χέρια των αντιθέων αυτήν την κοσμική εξουσία και να μην την αναλάβουμε εμείς; Αυτός είναι ο πειρασμός… 
Όταν δηλαδή επιστρατευθεί η Εκκλησία, οι δυνάμεις οι χριστιανικές, να αναλάβουν πάσαν κοσμικήν εξουσίαν.
…Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι μία κοσμική εξουσία. Αλλά ο χριστιανισμός έρχεται να αποσπάσει από τον διαβολοκρατούμενο κόσμο ανθρώπινες ψυχές, για να τους σώσει, να τους κάνει αγίους. Τίποτε άλλο. Το Ευαγγέλιο ήδη εχάραξε την πορεία της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία: ότι η Εκκλησία θα είναι πάντοτε διωκομένη.
Σας είπα είναι πειρασμός να θέλουμε ως χριστιανοί να αναλάβουμε την παγκοσμίαν εξουσίαν, για να εξουδετερώσουμε τον Αντίχριστο. Είναι σα να θέλουμε να στραφούμε εναντίον …του πνεύματος του Ευαγγελίου –που είναι σταυρικό– και εναντίον των προφητειών, που δείχνουν ότι τελικά ο Αντίχριστος θα αναλάβει πάσαν την κοσμικήν εξουσία με την οποίαν θα πολεμήσει τους πιστούς. Τι πάμε λοιπόν να κάνουμε; Μια ματαιοπονία; 
Κι όχι μόνο μια ματαιοπονία, αλλά νομίζω ότι θα αμαρτάναμε κιόλας, εφόσον θα στρεφόμεθα εναντίον του πνεύματος του Ευαγγελίου, το οποίον είναι σταυρικόν: … «πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ διωχθήσονται». Θέλεις να ζήσεις ζωήν ευσεβείας; 
Πάρτο απόφαση: θα διωχθείς. Την στιγμή που αναλαμβάνω το μεγάλο έργο να γίνω Χριστιανός και να πολεμήσω εναντίον του διαβόλου, τότε τι μιλάω για κοσμική εξουσία; 
Για να καταργήσω την μωρίαν του Σταυρού; …Αν λοιπόν πούμε, ότι εμείς θα τα φτιάξουμε τόσο ωραία, δεν θα κάνουμε τίποτα αδελφοί μου…
Ο Κύριος ακόμη μας είπε: «Τότε παραδώσουσιν υμάς εις θλίψιν και αποκτενούσιν υμάς, και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων των εθνών διά το όνομά μου» (Ματθ. 24, 9). 
Σαν να λέμε τώρα εις τον Κύριον: Κύριε, θα σε διαψεύσουμε ή θα σε ξεπεράσουμε Θα πέσουμε χωρίς να το καταλάβουμε στα κοσμικά σχήματα. 
Κι αυτό είναι μία απάτη του διαβόλου.

π. Αθανάσιου Μυτιληναίου

Το φοβερό όραμα ασκητού για τον Τίμιο Σταυρό, σε καιρό αποστασίας



~ Στις αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνος και πιο συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 614 μ.Χ., στην “έρημο” της Παλαιστίνης, ασκήτευε κάποιος ασκητής ευλαβέστατος, που είχε και δώδεκα υποτακτικούς.
Κάποιο πρωί, μετά την Θεία Λειτουργία, τους μάζεψε όλους γύρω του και τους είπε τα εξής:
Παιδιά μου, την προηγουμένη νύκτα είδα ένα φοβερό όραμα. Είδα ότι βρέθηκα στο άγιο Θυσιαστήριο του πανσέπτου ιερού Ναού της Αναστάσεως του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. 
Γύρω από την αγία Τράπεζα ήσαν αρκετοί αρχιερείς, πολλοί ιερείς, έγγαμοι και άγαμοι, και αρκετοί διάκονοι, πανέτοιμοι για την Θεία Λειτουργία. Ο δε κυρίως Ναός ήτο γεμάτος από μοναχούς και χριστιανούς.
Ξαφνικά, με πολύ μεγάλη βοή άρχισε να εισέρχεται από την κεντρική είσοδο του Ναού ένας βρωμερός χείμαρρος, γεμάτος ακαθαρσίες και περιττώματα, που πλημμύρισε ολόκληρο το δάπεδό του, βρωμίζοντας τους πάντες και τα πάντα. Και αφού η βρωμερή και δυσώδης αυτή ακαθαρσία κάλυψε ολόκληρο τον Ναό, άρχισε κατόπιν διά μέσου της Ωραίας Πύλης να εισέρχεται και στο άγιο Βήμα και να κυκλώνη το κάτω μέρος της αγίας Τραπέζης. Οι χριστιανοί και μοναχοί μέσα στον κυρίως Ναό αλλά και όλοι οι Λειτουργοί, αρχιερείς, ιερείς και διάκονοι, λερώθηκαν όχι μόνο στα πόδια τους αλλά και στα λειτουργικά τους άμφια, αφού η ακαθαρσία έφθασε μέχρι τα γόνατά τους.
Εγώ όμως, συνέχισε ο ευλαβέστατος και άγιος εκείνος ασκητής, γεμάτος φόβο και τρόμο για να μην βρωμίσω από αυτήν την ακαθαρσία, ανέβηκα στο σύθρονον του αγίου Βήματος, που είναι πίσω από την αγία Τράπεζα και από κεί άρχισα να κραυγάζω και να διαμαρτύρωμαι με θυμό προς τους αρχιερείς, τους ιερείς, τους διακόνους και τους μοναχούς, διότι τους έβλεπα να στέκωνται αδρανείς και αδιάφοροι. Μερικοί μάλιστα αστειεύονταν και άλλοι γελούσαν για όσα συνέβαιναν γύρω τους! Γελούσαν με την φοβερή κατάντια τους. Και τους είπα με ιερή αγανάκτησι:
Μα δεν βλέπετε τι γίνεται γύρω σας; Δεν βλέπετε πόσο αξιοθρήνητοι γίνατε με τόση ακαθαρσία επάνω σας; Γιατί δεν φροντίζετε για την καθαριότητα του Ναού; Γιατί δεν πλένετε τους χριστιανούς και δεν καθαρίζετε τον εαυτό σας; Γιατί δεν το κάνετε; Γιατί παραμένετε τόσο αδιάφοροι, αναίσθητοι και ψυχροί και μάλιστα μερικοί από σας και γελώντες;…
Παρά τις παρατηρήσεις μου όμως, δυστυχώς όλοι τους παρέμειναν αδιάφοροι και αναίσθητοι. Και ξαφνικά, βλέπω δίπλα μου δύο ολόλαμπρους νέους. 
Ήσαν Άγγελοι Κυρίου. Γυρίζω προς αυτούς και με παρρησία τους ρωτώ:
Πού οφείλεται όλη αυτή η βρωμερή κατάστασις; Και γιατί προεκλήθη;
Κι αυτοί μου είπαν ότι όλη αυτή η βρωμερή και δυσώδης ακαθαρσία, οφείλεται:
πρώτον, στην κακή διαγωγή των περισσοτέρων κληρικών παντός βαθμού και δεύτερον, στην κολασμένη και ανήθικη ζωή των λαϊκών χριστιανών. Και συμπλήρωσαν οι Άγγελοι:
Όλη αυτή η ακαθαρσία των περιττωμάτων, που καταβρώμισε τον ιερό Ναό, το άγιον Βήμα, τους κληρικούς, μοναχούς και χριστιανούς, όλη αυτή η βρωμιά θα καθαρισθή αμέσως, αλλά… διά πυρός και σιδήρου!…
«Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν Δέσποτα και την Αγίαν Σου Ανάστασιν δοξάζομεν».
Και –ω του θαύματος!– από την επομένη άρχισε πόλεμος μεγάλος με τους Πέρσες, οι οποίοι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ στις 22 Ιανουαρίου με τους αγίους Τόπους. Κατέσφαξαν χιλιάδες χριστιανούς, μεταξύ αυτών και ο ευλογημένος αυτός αββάς, που είδε το φοβερόν αυτό όραμα και που το διέδωσαν ορισμένοι από τους υποτακτικούς του, που κατάφεραν να σωθούν από την τρομερή εκείνη σφαγή.
Χιλιάδες τα πτώματα στους δρόμους και το αίμα έτρεχε σαν ποτάμι. Χιλιάδες και οι αιχμάλωτοι. Τότε ήτο, που πήραν οι Πέρσες σαν λάφυρο και τον Τίμιο Σταυρό (22 Ιανουαρίου του 614). Δυό-τρεις μέρες πριν, είδε το φοβερό όραμα ο άγιος εκείνος ασκητής.
Ύστερα από 14 χρόνια ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ηράκλειοςνίκησε σε εκστρατεία (το 628 μ.Χ.) τους Πέρσες και επανέφερε θριαμβευτικά τον Τίμιο Σταυρό και πάλι στα Ιεροσόλυμα, όπου τον ύψωσε στις 14 Σεπτεμβρίου, γεγονός που γιορτάζουμε πανηγυρικά ως την παγκόσμιο ημέρα Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Για την έλλειψη προσευχής και κάθε πνευματικού αγώνος από τον ιερό κλήρο παντός βαθμού, ακόμη και από την πιθανή χλιαρότητα των μοναχών-ασκητών και την ακόμη χειρότερη και βορβορώδη ζωή των τότε χριστιανών επέτρεψε ο Θεός να γίνουν όσα περιγράφει η ιστορία της εποχής εκείνης. Άραγε, εκείνος ο ευλογημένος ασκητής αν ζούσε στις ημέρες μας, ποια σκοτεινή εικόνα θα εδέχετο εξ αποκαλύψεως;
Γι᾿ αυτό, αν δεν μπορούμε τις μεγάλες νηστείες, αγρυπνίες, ορθοστασίες και λοιπά ασκητικά ορθόδοξα παλαίσματα, μπορούμε όμως προφορικά να επικαλούμεθα το πανάγιον Όνομα του Ιησού, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…».
Στον Θεό πρέπει κάθε δόξα στους αιώνες Αμήν!

Η προφητεία του Αγίου Ιωάννη του Χοζεβίτη για τα έσχατα χρόνια που ζούμε


ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ: 
Ο ‘Αγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης (+5 Αυγούστου 1960) 
με τα άφθαρτα λείψανα


Στά χρόνια του εσχάτου αιώνος θά παύσουν οί πνευματικοί ποιμένες νά φροντίζουν γιά τό ποίμνιο, άκολουθώντας τό κοσμικό ρεύμα.

Τήν σκολιά όδό θά βαδίζουν, αφήνοντας τόν πατερικό δρόμο καί δέν θά ψάλλουν στά πρόβατα μέ τήν ποιμενική φλογέρα.

Θά καύσουν μέ τήν «πρόοδο» τήν πνευματική μάνδρα κι ό καπνός θά προξενεί τήν αίρεση του παπικού δόγματος.

Τότε ό κόσμος μέ τήν επιστήμη θά κάνη πολλές έφευρέσεις καί δέν θά ύπάρχη σ’ αύτήν ή πίστις, ούτε ό φόβος τοϋ Θεού.

Ό απλοϊκός λαός άπό τόν φόβο τών αιωνίων βασάνων, θά φυλάγει μέ ακρίβεια τις θείες εντολές.

Άλλά ζώντας στήν άναρχία χωρίς πνευματικούς όδηγούς θά μισηθούν άπό τήν εξουσία καί πολλοί θά φυλακισθούν.

Μέ θερμό ζήλο θά έπιδίδωνται στά καλά καί ταπεινά έργα θεωρούμενοι άπό τόν κόσμο ότι έχασαν τά μυαλά των.

Ή άνθρώπινη σοφία είδωλα θά λατρεύσει κοσμικά καί ό άσύδοτος κόσμος θά τά χρησιμοποιήσει ως μέσα σωτηρίας.

Θά κουρεύουν γένεια καί μαλλιά καί τά ένδύματά των θά κοντύνουν κι όλους στ’ άλήθεια τούς νόμους σύμφωνα μέ τήν μόδα θά θεσπίσουν.

Δέν θά ύπάρχει ντροπή στούς νέους ούτε στά άδέλφια μεταξύ των άγάπη, ένώ ή μόδα θά παρασύρει όλους τούς άκολάστους ανθρώπους.

Τότε ό Θεός μέ άηδία θ’ άντικρύσει τούς θνητούς καί πολλούς θά στερήσει τής ζωής, όπως κάποτε μέ τούς Σοδομίτας.

Τότε ή γή δέν θά καρποφορεί καί οί δουλειές θά λιγοστέψουν διότι πολλοί θά πιστεύουν στόν σατανά ως σύντροφο τής έλεύθερης ζωής τους!

Τότε θά βράζει ό κόσμος σάν ένα καζάνι στήν φωτιά — καιόμενος άπό τήν τυφλή οργή — και ειρήνη σ αυτόν δέν θα υπάρχει.

Οί μεγάλοι καί φοβεροί πόλεμοι θά’ ναι πυκνοί σάν κρίκοι αλυσίδας άλλά ό τρομερώτερος άπ’ όλους θά είναι ό τών έπτά κρατών στό Βυζάντιο!

Οί πολιτισμένοι λαοί, όταν πολύ θά προοδεύσουν, σάν πεινασμένα θηρία μεταξύ των θά σπαράζωνται.

Θά φτιάξουν αύτά τά πετούμενα μέ τήν ούρά των σάν τού σκορπιού καί μεγάλη σύγχυσις θά γίνη, όπως στόν πύργο τής Βαβέλ.

Τότε θά κατασκευασθούν φοβεροί δράκοντες άπό μέταλλο σκορπίζοντας τόν όλεθρο άπό τό στόμιο των καί καπνό μέ θανατηφόρο δηλητήριο.

Ζωντανοί μόνο τό ένα τρίτο άπ’ όλο τόν κόσμο θά γλυτώσουν, ένώ οί άλλοι μέ θάνατο στόν έσχατο πόλεμο θά τελειωθούν!

«Αγγελος έξ ούρανού» θά έλθη κράζοντας μέ δυνατή φωνή νά σταματήση τό μακελειό τών δυνάμεων στήν Κωνσταντινούπολη.

Έκεί οί άγγελοι θά δώσουν τόν θρόνο τού Βυζαντίου σ’ έναν άγιο καί ειρηνικά όλοι θά ύπακούουν μή έχοντας πόλεμο στήν γή.

Τότε ή Όρθοδοξία σ’ όλο τόν κόσμο θά άκτινοβολήσει, θά άφανισθεί ή κακία καί μεγάλη αγάπη θά ύπάρχει!

Πηγή: «Ό Βίος καί τά ποιήματα του Όσίου Ιωάννου τον Χοζεβίτου 1913-1960»
Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, 1984

Ο Θεός ποτέ δεν εκδικείται για το παρελθόν....

 «Ο Θεός ποτέ δεν εκδικείται για το παρελθόν αλλά φροντίζει για το μέλλον μας.»

Πόσοι άνθρωποι δεν μεγάλωσαν από παιδιά μαθαίνοντας ότι εκεί ψηλά στον ουρανό υπάρχει ένα αιμοβόρο τέρας που διψάει για αίμα για κακό και εκδίκηση. Ένας Θεός που κόβει γλώσσες μικρών παιδιών, χέρια και πόδια. Ένας Θεός που αστυνομεύει την ζωή των ανθρώπων και καταδικάζει σε αιώνιες κολάσεις αδύναμες υπάρξεις;
Πόσες ψυχές δεν τραυματίστηκαν, λύγισαν και έσπασαν κάτω από τις απειλές και τον μεταφυσικό εκφοβισμό ακόμη και των πιο ανθρώπινων εκδηλώσεων, όπως ο έρωτας, η αγάπη, η σεξουαλικότητα; Παντού ενοχές και φόβος. Απειλές και ταραχή. 
Ένας Θεός που μόνο να τον αγαπήσεις δε μπορούσες.
Είναι όμως αυτός ο Θεός που μας αποκάλυψε ο Χριστός; Είναι αυτός ο Πατέρας Του, εκείνος που «τόν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους»(Ματθ. 5, 45)
Θα μου πείτε τώρα πως σου ήρθαν όλα αυτά και τα γράφεις; Ναι, τα έχω πει πολλές φορές και τα έχω αναφέρει σε ομιλίες μου άλλες τόσες. Ωστόσο μελετώντας τους πατέρες της εκκλησίας κάθε φορά που πέφτω πάνω σε ένα κείμενο που μου θυμίζει το πόσο παραχαράξαμε και παραμορφώσαμε την αρχική διδασκαλία του Χριστού, νιώθω πάλι την ανάγκη να γράψω γι αυτά τα θέματα. 
Εδώ θα σας παραθέσω απλά και μόνο τι λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος και σας υπόσχομαι ότι θα επανέλθω με κείμενα κι άλλων αγίων για να βεβαιωθείτε ότι έχουμε παραμορφώσει μέσα στο νομικισμό και τον ηθικισμό την αρχική διδασκαλία της εκκλησίας μας. 
«οι δοκιμασίες δεν επέρχονται ως εκδίκηση για ενέργειες του παρελθόντος αλλά χάρη του συνεπαγομένου κέρδους που θα προέλθει από αυτά… ο Θεός δεν είναι Αυτός που εκδικείται το κακό, αλλά Αυτός που το επανορθώνει. Το πρώτο είναι χαρακτηριστικό των κακών ανθρώπων, ενώ το δεύτερο είναι χαρακτηριστικό του πατέρα…»
«Και όπως μια χουφτιά άμμου, πού πέφτει σε μεγάλη θάλασσα, χάνεται, έτσι και τα αμαρτήματα οποιουδήποτε ανθρώπου δεν μπορούν να σταθούν μπροστά στη φιλάνθρωπη πρόνοια και στην ευσπλαχνία του Θεού. Και όπως δεν μπορεί να φράξει κανείς μια πηγή με πολύ νερό με μια χούφτα χώμα, έτσι δεν μπορεί να νικηθεί ή ελεημοσύνη του Θεού από την κακία των κτισμάτων….»
«Να γίνεις κήρυκας της αγαθότητας και της αγάπης του Θεού πού, ενώ είσαι ανάξιος, σε φροντίζει και, ενώ τα χρέη σου σ' αυτόν είναι πολλά, δε σε εκδικείται, παρά για τα μικρά καλά σου έργα σου αντιπαρέχει μεγάλες δωρεές.»
«Ή ελεημοσύνη όμως είναι λύπη της ψυχής για τον ανήμπορο. 
Ή ελεημοσύνη κινείται από τη θεία χάρη και ξεστρατίζει για να βοηθήσει όλους με συμπάθεια και στον άξιο τιμωρίας δεν ανταποδίδει το κακό και τον άξιο του καλού επαίνου τον φορτώνει με αγαθά.»
«Αγάπησέ τον, λοιπόν, όπως έχεις χρέος να τον αγαπήσεις και όχι για τα μέλλοντα αγαθά πού περιμένεις να σου δώσει, αλλά για όσα λάβαμε και μόνο για τούτον τον κόσμο πού δημιούργησε για μας και μας τον χάρισε...
Ας νιώθουμε, λοιπόν, ευγνωμοσύνη και αγάπη για όσα ή άφατη φιλανθρωπία του Θεού μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει.»

plibyos.blogspot.com

Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω!

Όταν πηγαίνεις να κάμεις την προσευχή σου• να θυμάσαι τα πάθη σου, τα αδύνατα σημεία σου, την ευκολία με την οποία ξεφεύγεις και πέφτεις!

Να θυμάσαι, ότι ο Χριστός... μπορεί να σε συγκρα­τήσει και να σε δυναμώσει και να σε βοηθήσει να νικήσεις! 

Να γονατίζεις λοιπόν ενώπιον Του και να Τον ικετεύεις: 

«Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! 
Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω! 
Κράτα με Χριστέ μου μη Σου φύγω!»

Και μη φοβείσαι! Δεν θα σε αφήσει! 
Είναι φιλάν­θρωπος και φιλόψυχος!

+ π. Ίωήλ Γιαννακόπουλος

Άγιος Παΐσιος: «Αν υπήρχε ΜΕΤΑΝΟΙΑ, τα πράγματα θα είχαν τακτοποιηθεί. Ο Θεός να βάλει το χέρι Του!»

«ΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΧΕΙ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΤΟΥ ΔΩΣΑΜΕ ΠΟΛΛΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗ. ΜΠΟΡΕΣ, ΜΠΟΡΕΣ ΘΑ ΠΕΡΝΟΥΜΕ. Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ»

– Γέροντα, τι μπορεί να βοηθήση σήμερα περισσότερο τον κόσμο;
– Σήμερα, αν διδασκόταν η μετάνοια στον κόσμο, μόνον αυτή θα μπορούσε να βοηθήση.
– Μήπως οι δοκιμασίες, Γέροντα, γίνονται αφορμή να πλησιάσουν οι άνθρωποι στον Θεό;
– Όσοι έχουν καλή διάθεση βοηθιούνται από τις δοκιμασίες· όσοι δεν έχουν, τα βάζουν με τον Θεό, βρίζουν κ.λπ. Το κακό είναι ότι δεν λένε «ήμαρτον», αλλά βασανίζονται. Μεγάλη εξουσία έχει ο διάβολος στον κόσμο. Του δώσαμε πολλά δικαιώματα. Πως έγινε ο σημερινός άνθρωπος! Το κακό είναι ότι εμποδίζει την Θεία επέμβαση, γιατί δεν έχει μετάνοια. Αν υπήρχε μετάνοια, τα πράγματα θα είχαν τακτοποιηθή. Μπόρες, μπόρες θα περνούμε! Ο Θεός να βάλει το χέρι Του! Να ζητούμε μετάνοια για όλον τον κόσμο και για όσους εν ψυχρώ κάνουν κακό στην Εκκλησία και δεν έχουν σκοπό να διορθωθούν, να τους δίνη ο Θεός μετάνοια και έπειτα να τους παίρνει.
Εγώ συνέχεια συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση, για να χάση τα δικαιώματα ο διάβολος, να κοπούν οι εξωτερικές δαιμονικές επιδράσεις. Θέλουν τράνταγμα οι άνθρωποι, να καταλάβουν, να μετανοήσουν.
Είδατε οι Ισραηλίτες με τι απλότητα προσευχήθηκαν;

Η κακοδοξία της «τυφλής υπακοής στους επισκόπους»

(και πώς την καταρρίπτουν οι ίδιοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας)



Σε παλαιότερα κείμενα καταγράψαμε μία εντυπωσιακή σειρά μαρτυριών σπουδαίων Αγίων και μεγάλων εκκλησιαστικών ανδρών, από τον Απόστολο Παύλο ως τους Καππαδόκες Πατέρες και από τον Μέγα Αθανάσιο ως τον Μέγα Φώτιο για το θέμα της απροϋποθέτου υπακοής και είδαμε με ποιον ξεκάθαρο τρόπο προτρέπουν τους πιστούς σε απείθεια και ανυπακοή απέναντι σε κακόδοξους και πλανεμένους ποιμένες. 
Το ζήτημα είναι άκρως επίκαιρο, γιατί ζούμε σε μία κατεξοχήν επικίνδυνη εποχή, εποχή μεγάλης δογματικής σύγχυσης και πνευματικής θολούρας, εποχή όπου ολοένα και πιο επιτακτικά τίθεται από κάποιους η απαίτηση στους πιστούς να υπακούουν στα κελεύσματα των εκκλησιαστικών αρχόντων σε ποικίλες δογματικές παρεκκλίσεις και βέβηλες εκτροπές (και συμπεριλαμβάνω ασφαλώς μέσα σε αυτές και όλα όσα ζούμε τους τελευταίους μήνες, όλο αυτό το απερίγραπτο όνειδος των κλειδαμπαρωμένων ή αποστειρωμένων ναών, όλη αυτή την αθλιότητα με τις μάσκες, τη μη προσκύνηση των ιερών εικόνων και τα συσκευασμένα αντίδωρα, όλον τον αυξανόμενο φόβο ακόμη και για το Άγιο Ποτήριο). Εφεξής θα δούμε κάποιες μαρτυρίες νεότερων και σύγχρονων αγίων που βρίσκονται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση με όσα αναφέραμε παλαιότερα, προτρέποντας τους πιστούς σε απείθεια και ανυπακοή, όταν βέβαια συντρέχουν συγκεκριμένοι λόγοι.

Αρχής γενομένης με τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, που απόλυτα συντεταγμένος με όσα έγραφε αρκετούς αιώνες πριν ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεκαθαρίζει ότι «ἄν ὁ προεστός σου εἶναι σφαλερὸς εἰς τὴν πολιτείαν καὶ τὰ ἔργα του, μὴ περιεργάζεσαι. Ἂν ὅμως εἶναι σφαλερὸς κατὰ τὴν πίστιν, φεῦγε παραίτησέ τον, ὄχι μόνο ἂν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλὰ κἄν ἄγγελος εἶναι ἀπὸ τὸν οὐρανόν».
Αναφέρω στη συνέχεια την εντυπωσιακή προόραση από τον φημισμένο Ρώσο Άγιο Ιωάννη Μαξίμοβιτς (1897-1966), Επίσκοπο Σανγκάης και Σαν Φραντσίσκο (όπου και βρίσκεται το άφθορο σκήνωμά του), μια προόραση που θα μπορούσε να ονομαστεί και ρητή παραίνεση προς τυφλο-υπακοούληδες και κάθε λογής νανουρισμένους: «Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δε θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. 
Τότε, οι πιστοί δε θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους, αλλά οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτή την εποχή, ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Αδελφοί, καιρός να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας απέναντι στο Θεό και την ιστορία. Μην ανέχεστε άλλες λοξοδρομίες και πλάνες από τους ιερείς και αρχιερείς σας! 
Μην κάνετε τα στραβά μάτια, είστε συνυπεύθυνοι! 
Οι Άγιοι σας προειδοποιούν»!
Μία ακόμη μεγάλη σύγχρονη εκκλησιαστική μορφή, που επίσης μας προειδοποιεί, είναι ο μακαριστός μητροπολίτης (και μέγας αγωνιστής της Ορθοδοξιας) Αυγουστίνος Καντιώτης. 
Ο άνθρωπος που τόσο βαθιά εκτιμούσαν σπουδαίοι σύγχρονοι Άγιοι, όπως ο Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης (που τον ονόμαζε «Μάρτυρα του Χριστού») και ο Άγιος Παΐσιος (που μεταξύ άλλων εγκωμιαστικών τον αποκαλούσε μάλιστα και «Νέο Χρυσόστομο της Εκκλησίας»). 
Ιδού λοιπόν τι λέει και τι ξεκαθαρίζει ρητά περί υπακοής ο μεγάλος αυτός σύγχρονος ιεράρχης μας: «Ο Επίσκοπος πρέπει να υπακούη στο Ευαγγέλιο. Δι’ αυτό, όταν χειροτονείται ο Επίσκοπος, χειροτονείται κάτω από το Ευαγγέλιο και αυτό σημαίνει, όπως λέγουν οι Πατέρες, ότι ο λαός θα υπακούη εις τον Επίσκοπον υπό ένα όρο, ότι και ο Επίσκοπος θα υπακούη στο Ευαγγέλιο. Όταν όμως ο Επίσκοπος δεν υπακούη στο Ευαγγέλιο και δεν πράττη σύμφωνα με τους Ιερούς Κανό­νας, τότε οι κληρικοί και ο λαός δεν είναι υποχρεωμένοι να υπακούουν στον Επίσκοπο. Στην περίπτωσι αντιφάσεως μεταξύ Ευαγγελίου και διδασκαλίας του Επισκό­που, οπότε δημιουργείται δίλημμα, είνε προτιμότερον να εφαρμόζεται το «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε΄ 29). Και τότε ηρωϊκοί κληρικοί και μο­ναχοί, ακόμη και απλοί λαϊκοί - εις περιπτώσεις που σι­γούν οι Επίσκοποι, σιγούν οι άμβωνες - τότε κάθε κληρι­κός και λαϊκός έχει το δικαίωμα και είναι υποχρεωμένος να είπη εκείνα τα όποια δεν τολμάει να είπη ο Επίσκο­πος είτε εκ δειλίας είτε υπό κοσμικού πνεύματος διαπνε­όμενος ή και εκ κακής αντιλήψεως. 
Και οσάκις εσίγησαν οι επίσημοι άμβωνες, τότε προέβαλαν την Ορθοδο­ξία απλοί και ταπεινοί μοναχοί και λαός, γυναίκες και άνδρες. Ας μη λησμονούμε δε, ότι ή Ρουμανία απηλλάγη από τον Τσαουσέσκου με την συνδρομή ενός αφανούς κληρικού ο όποιος άναψε την θρυαλλίδα της ελευθερίας και εσάρωσε το δικτατορικό και τυραννικό καθε­στώς του Τσαουσέσκου. 
Συνεπώς, ο κάθε κληρικός δεν είναι δούλος τού προϊσταμένου του Μητροπολίτου, άλλ’ οφείλει να υπακούη εις τον Επίσκοπον υπό τον όρον ό­τι ο Επίσκοπος θα είναι πρωτοπόρος στους ιερούς αγώνας».
Και μια που αναφέρθηκα προηγουμένως και στον Άγιο Παΐσιο, δεν στερείται σημασίας να ξαναθυμηθούμε τι έλεγε πως πρέπει να κάνουμε όταν βάλλεται και διώκεται η πίστη μας ή βλασφημούνται τα θεία, γιατί φέρουμε ευθύνη, αν δεν μιλήσουμε: «Σ’ αυτά τά δύσκολα χρόνια ο καθένας μας πρέπει να κάνει ότι γίνεται ανθρωπίνως και ότι δεν γίνεται ανθρωπίνως να το αφήνει στον Θεό. Έτσι θα έχουμε ήσυχη την συνείδηση μας ότι κάναμε εκείνο πού μπορούσαμε. Αν δεν αντιδράσουμε, θα σηκωθούν οι προγονοί μας από τους τάφους. Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα και εμείς τι κάνουμε γι’ αυτήν; 
Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοση της, τους Αγίους και τους ήρωες της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό! Είπα σε κάποιον: «Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά πού κάνει ο τάδε;». «Τι να πεις, μού λέει, αυτός όλος βρωμάει». «Αν βρωμάει όλος, γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον». Τίποτε, τον αφήνουν. Έναν πολιτικό τον έφτυσα. «Πες, τού λέω, “δεν συμφωνώ μ’ αυτό”. Τίμια πράγματα. Θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ και να ρημάξουν όλα;». 
Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν. Αλλά και οι σημερινοί Χριστιανοί δεν είναι για μάχες. Οι πρώτοι Χριστιανοί ήταν γερά καρύδια· άλλαξαν όλο τον κόσμο. Και στην βυζαντινή εποχή μια εικόνα έβγαζαν από την Εκκλησία και αντιδρούσε ό κόσμος. Εδώ ό Χριστός σταυρώθηκε, για να αναστηθούμε εμείς, και εμείς να αδιαφορούμε! Αν η Εκκλησία δεν μιλάει, για να μην έρθη σε ρήξη με το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν, για να τα έχουν καλὰ με όλους, γιατὶ τους βοηθάνε στα ιδρύματα κλπ., οΑ Ἁγιορεῖτες πάλι αν δεν μιλούν, για να μην τους κόψουν τα επιδόματα, τότε ποιος θα μιλήση;».
Μετά πάντως από όλα όσα αναφέρθηκαν τόσο εδώ, όσο και σε προηγούμενα κείμενα περί της άνευ όρων υπακοής, αλλά και περί της άλλης συνήθους καραμέλας ότι δήθεν αποτελεί ιεροκατάκριση το να μιλάς για τις κακοδοξίες κληρικών (πράγμα που επίσης απορρίπτουν οι Πατέρες της Εκκλησίας), ας ολοκληρώσουμε και με λίγα λόγια για μία άλλη πολύ συνηθισμένη ανοησία: την κατηγορία που εκτοξεύουν οι Οικουμενιστές προς όσους αντιδρούν, ότι δήθεν προκαλούν σχίσμα. Ποιος τολμάει στ’ αλήθεια όμως να ισχυριστεί σοβαρά ότι το σχίσμα (ακόμη κι αν φτάσουμε εντέλει σε κάτι τέτοιο) το προκαλούν όσοι εμμένουν αυστηρά στην ορθόδοξη Παράδοση και τους Ιερούς Κανόνες κι όχι αυτοί που συναγελάζονται και συμπροσεύχονται με καρδινάλιους, προτεστάντες, ιμάμηδες, γκουρού κλπ, που συλλειτουργούν με καθηρημένους και σχισματικούς ή που υποχωρούν και ενστερνίζονται όλες τις αντορθόδοξες πλάνες και νεοεποχίτικες βλασφημίες; Και δεν έχει φυσικά καμία σημασία ακόμη κι αν αυτοί αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των επισκόπων. Ποιος είπε δηλαδή ότι η αλήθεια και η Θεία Χάρη βρίσκεται οπωσδήποτε στην πλειονότητα; Δεν είναι γνωστές δηλαδή οι περιπτώσεις ψευτοσυνόδων μέσα στην Εκκλησιαστική Ιστορία, καθώς και το τι φρονούσαν τότε οι πλειονότητες; Ή μήπως δεν είναι γνωστό ότι ζούμε σε καιρούς εσχάτους, για τους οποίους εγράφη ότι και οι εκλεκτοί θα πλανηθούν; Και για να το πούμε και με πολύ απλά λόγια: σε μία αντίθεση ή και ρήξη λόγω συγκλονιστικών γεγονότων, ποιος είναι ο υπεύθυνος; 
Ο σκανδαλοποιός και επιμένων στο σκάνδαλο ή αυτός που αρνείται να το αποδεχθεί και να συμμετάσχει σε αυτό; Είναι φανερό ότι τα δείγματα μιας τέτοιας τόσο παράλογης «λογικής» δεν μπορούν να αντέξουν σε καμία κριτική.
Όπως ακριβώς δηλαδή σε καμία κριτική δεν αντέχει και η επίσης πολυδιαφημισμένη εσχάτως (και αποδιδόμενη σε Κύπριο μητροπολίτη) φράση ότι καλύτερα να πλανάσαι μαζί με την Εκκλησία παρά να έχεις δίκιο εκτός αυτής. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως ότι η Εκκλησία δεν πλανάται. Λάθη και πλάνες διαπράττουν οι άνθρωποι και τότε τίθενται μόνοι τους εκτός Εκκλησίας, ας είναι και πατριάρχες και επίσκοποι και η συντριπτική ακόμη πλειονότητα του κλήρου. Το θέμα εδώ - και αξίζει να το ξαναπούμε - δεν είναι ποσοτικό. 
Το θέμα είναι η αγιοπνευματική αλήθεια. Και αυτήν κατά καιρούς μπορεί να την εκφράζουν ακόμη και πρόσωπα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Θα υπενθυμίσουμε λ.χ. ότι όταν επί δεκαετίες όλοι σχεδόν οι επίσκοποι της Αυτοκρατορίας είχαν προσχωρήσει στον Μονοθελητισμό, την Εκκλησία δεν την αποτελούσαν αυτοί, αλλά βασικά ένας μοναχός, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής (μετ’ ολίγων ακόμη). Την Εκκλησία πάλι μόνος του την αποτελούσε (ως προς την πλευρά του κλήρου εννοείται) ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός κατά τους χρόνους της Ψευδοσυνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ρητά ότι και τρία μόνο άτομα να κρατήσουν ακέραιη την Ορθή Πίστη, αυτά μόνο θ’ αποτελούν την Εκκλησία του Χριστού (Patrologia Graeca 55,158 & 160, 203), ενώ το ίδιο τονίζει και ο άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής (μέγας υπέρμαχος της Ορθοδοξίας κατά την εποχή της Εικονομαχίας), λέγοντας: «Εἰ δὲ καὶ πάνυ ὁλίγοι ἐν τῇ εὐσεβείᾳ καὶ Ὀρθοδοξίᾳ διαμείνωσιν, οὗτοι εἰσίν Ἐκκλησία καὶ τὸ κύρος καὶ ἡ προστασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν ἐν αυτοῖς κεῖται, κἄν αὐτοῖς ὑπέρ τῆς εὐσεβείας κακοπαθῆσαι δεήσοι» («αν όμως ελάχιστοι απομείνουν στην ευσέβεια και την ορθοδοξία, τότε αυτοί είναι η Εκκλησία και σ’ αυτούς εναπόκειται η εγκυρότητα και η προστασία των εκκλησιαστικών θεσμών, ακόμη κι αν χρειαστεί να δεινοπαθήσουν υπέρ της ευσέβειας»: Patrologia Graeca 99, 1049). 
Δεν διευκρινίζουν μάλιστα καν οι εν λόγω μεγάλοι Πατέρες αν αυτοί οι ολίγοι θα είναι οπωσδήποτε κληρικοί. Το ίδιο τονίζει και ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς στη ρήση που προαναφέραμε, λέγοντας ότι οι πιστοί δε θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και ότι σε αυτή την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Και να προσθέσω τέλος και τη γνωστή ρήση του μακαριστού σπουδαίου γέροντα Εφραίμ της Αριζόνα, ότι στα δύσκολα χρόνια που έχουμε μπροστά μας, για κάποιο χρονικό διάστημα (μέχρι τον πόλεμο και τη μετέπειτα τακτοποίηση του εκκλησιαστικού ζητήματος από μεγάλη σύνοδο που θα συγκληθεί) μόνο λίγοι απλοί παπάδες θα κρατήσουν και θα διαφυλάξουν την Ορθοδοξία, ενώ οι «μεγάλοι», οι εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι, θα ακολουθήσουν τον διάβολο. Ποιοι λοιπόν αποτελούσαν ή θα αποτελούν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις την Εκκλησία του Χριστού; Δεν είναι τελικά εξόφθαλμα ρητορικό το ερώτημα;
Ολοκληρώνοντας, οφείλω να διευκρινίσω ότι επιχείρησα να αποδώσω εδώ (όπως και στα προηγούμενα σχετικά κείμενα), με όσο το δυνατόν πιο απλό και εύληπτο τρόπο, κάποια από τα βασικά «επιχειρήματα» των θιασωτών της λεγόμενης μεταπατερικότητας και πώς αυτά αποκαθηλώνονται και καταρρίπτονται από τους ίδιους τους Αγίους μας, σε σχέση με σοβαρά και καίρια ζητήματα, όπως το τι είναι πραγματικά υπακοή, με ποια (μη δογματικά) ζητήματα μπορεί να έχει σχέση, τι σημαίνει ιεροκατάκριση, ποιος είναι ο ορθός τρόπος αντίδρασης κληρικών αλλά και λαϊκών απέναντι στις κακοδοξίες πλανεμένων επισκόπων. Ασφαλώς υπάρχουν πολλά ακόμη που μπορεί να επικαλεστεί κανείς. Και φυσικά εννοείται ότι τα κείμενα αυτά δεν φιλοδοξούν να κομίσουν «γλαύκα ες Αθήνας». Στόχος τους ήταν απλώς να αποτελέσουν μία μικρή επιπλέον συμβολή στην αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο σκέφτονται και ενεργούν πάμπολλοι επίσκοποι και γενικότερα «θεολόγοι» των ζοφερών καιρών μας, τουτέστιν μία ολοένα και αυξανόμενη ομάδα ανθρώπων, που ενώ μιλούν για Χριστό και Ορθοδοξία, απλούστατα μας φέρνουν στον νου την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου «ὅτι εἰσελεύσονται…λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν». 
Η αντίδραση απέναντι στις κακοδοξίες τους επαναλαμβάνω ότι αποτελεί για όλους μας επιτακτικό καθήκον. Και η απείθεια απέναντί τους αυτονόητο χρέος μας, όπως όχι απλώς μας επιτρέπουν, αλλά και επιβάλλουν και οι Ιεροί Κανόνες και τόσοι μεγάλοι Πατέρες και Άγιοι της Εκκλησίας μας…

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας

Πηγή.