.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ως την τελευταία σου αναπνοή



Όλες οι αμαρτίες και τα πάθη είναι έτοιμα να εισβάλουν στη ψυχή. Αγωνίζου εναντίον τους άγρυπνα και με γενναιότητα ως την τελευταία σου αναπνοή. Τις αμαρτίες και τα πάθη σου να τα βλέπεις σαν όνειρα της φαντασίας σου, σαν απάτη των πονηρών πνευμάτων.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

http://www.pemptousia.gr/

Όταν παίρνεις ή έχεις χρήματα ή θησαυρό...



Όταν παίρνεις ή έχεις χρήματα ή θησαυρό, θυμήσου ότι ο ακένωτος θησαυρός μας, από τον οποίο αντλούμε όλους τους θησαυρούς της ψυχής και του σώματός μας, η ανεξάντλητη πηγή κάθε ευλογίας, είναι ο Θεός. 
Ευχαρίστησέ Τον με όλη την καρδιά σου, και μην κλείνεις τους θησαυρούς σου μέσα σου, μήπως έτσι κλείσεις την είσοδο της καρδιάς σου στον ανεκτίμητο και ζωντανό θησαυρό, τον Θεό, αλλά μοίρασε μέρος της περιουσίας σου σ᾽ αυτούς που έχουν ανάγκη, στους άπορους, στους φτωχούς αδελφούς σου, οι οποίοι έχουν μείνει σ᾽ αυτήν τη ζωή για να φανερώσεις σ᾽ αυτούς την αγάπη και την ευγνωμοσύνη σου στον Θεό, και να αμειφθείς γι᾽ αυτό στην αιωνιότητα από τον Θεό.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Σκέψεις και συμβουλές

Ο άνθρωπος είναι ταλαίπωρος και αξιοθρήνητος. Όταν είναι νέος, γερός και δυνατός και δεν έχει στη ζωή του προβλήματα, τότε τις πιο πολλές φορές δεν σκέφτεται τον Θεό και είναι μακριά Του. Δεν σκέφτεται τον Θεό που του δίνει αυτή την ευτυχία. Σαν ένα αμέριμνο πουλί πετάει μέσα στον κήπο των απολαύσεων και απολαμβάνει όλες τις χαρές της ζωής. Βρίσκεται σε μία κατάσταση εξωφρενική, δεν έχει στη ζωή του σκοπούς. 
Και τότεδημιουργεί ένα είδωλο και αρχίζει να το λατρεύει. Κανείς δεν τον περιορίζει και ο ίδιος δεν περιορίζει τον εαυτό του. Έχει στη ζωή του τα πάντα, και τα περισσότερα απ’ αυτά που έχει, υπάρχουν μόνο για να του προσφέρουν απολαύσεις. Νομίζει ότι έτσι είναι η ζωή και δεν μπορεί να είναι αλλιώς...

Μόνο τότε, όταν τον βρίσκει κάποια δυστυχία και συμφορά, μόνο τότε συνέρχεται ο ταλαίπωρος, αναγνωρίζει την αδυναμία του και καταλαβαίνει την δικαιοσύνη και την παντοδυναμία του Θεού, ο Οποίος μόνος είναι το αίτιο και της ζωής του και της ευτυχίας. Αρχίζει να φοβάται για το σώμα του, να μη το χάσει. Και αυτό που κάποτε απολάμβανε όλες τις χαρές της ζωής, χωρίς τέλος, φοβάται να μην πεθάνει αφήνοντας στη θέση του σήψη και δυσοσμία. Φοβάται και για την ψυχή του. Να μην αφήσει αυτή, που επέτρεπε τα πάντα και στον εαυτό της και στο σώμα που κυβερνούσε, αυτή την όμορφη γη και να πάει σ’ ένα τόπο σκοτεινό, όπου αντί για τις παράνομες σαρκικές απολαύσεις την περιμένουν τα βάσανα της κολάσεως συντροφιά με τους δαίμονες και τους αμετανόητους αμαρτωλούς για τους οποίους το έλεος του Θεού δεν υπάρχει. Ταλαίπωρος άνθρωπος!
Να περνάς τη ζωή σου εδώ έτσι, ώστε κάθε στιγμή να είσαι έτοιμος να την αφήσεις. 
Ποτέ σου να μην επιτρέψεις οι απολαύσεις να σε κάνουν να ξεχάσεις τον εαυτό σου και τον Θεό. Να θυμάσαι πάντα ότι η ζωή σου και η ευτυχία είναι δώρα του Θεού, δώρα που δεν σου αξίζουν. Αμαρτία είναι όταν δεν απολαμβάνουμε σωστά αυτό το δώρο, όπως είναι και αμαρτία να ξεχνάμε ότι όλα όσα έχουμε στη ζωή μας είναι δώρα του Θεού.
Πάτερ Επουράνιε! Να μην ξεχνάω ποτέ ότι όλα αυτά που έχω είναι δικά Σου. Και αυτά τα δώρα που συνεχώς μου χαρίζεις να με κάνουν να Σε αγαπήσω περισσότερο και όχι να απομακρυνθώ από Σένα. Αν κάποτε θα με επισκεφθεί η δυστυχία, δώσε μου να στραφώ πάλι σε Σένα με μετάνοια και αγάπη.
*
Να είσαι πάνω, ω άνθρωπε, από τη φιληδονία, να μη δίνεις σημασία στις κινήσεις της σάρκας· αυτή είναι τυφλή και απείθαρχη ύλη. Αν η σάρκα σου σαν το άλογο καλπάζει και παίζει, να μην την προσέχεις. Η ψυχή ας μην κλίνει σ’ αυτή με τις σκέψεις και τις φαντασίες και ας μην προσκολλάται σ’ αυτήν η καρδιά. Αυτή θα παίξει και μετά θα σταματήσει, όταν δει πως δεν την προσέχουν αλλά την αφήνουν στην περιφρόνηση, σαν ασήμαντη και ανόητη δούλη. Πες στην ψυχή σου: «Έχεις με τι να ασχοληθείς εκτός απ’ αυτή τη γήινη σάρκα, έχεις πράγματα πιο αξιόλογα, πνευματικά –τη δική σου τελειότητα και την μακάρια αιωνιότητα».
Βλέπετε πώς λάμπει ο ήλιος και τα άστρα του ουρανού. Κάποτε και οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο με το άκτιστο φως της δικής τους καρδιάς. Όταν οι άγγελοι εμφανίζονται στους ανθρώπους, σχεδόν πάντα είναι τυλιγμένοι στο φως. 
Αυτό το φως να επιζητάτε, αφήστε τα έργα του σκότους. Μπορούμε τη δική μας ανθρώπινη φύση να ανυψώσουμε μέχρι την κοινωνία με τον Θεό, και ο Θεός είναι Φως, αΐδιο Φως, που υπερβαίνει κάθε φως ορατό.
*
Όπου και να κοιτάξεις όλα είναι εντάξει στη ζωή σου. Να ευχαριστείς τον Θεό για τις ευεργεσίες του.
Δεν ευχαριστείς τον Θεό για την ευημερία που έχεις. Και όχι μόνο δεν ευχαριστείς, αλλά και παραπονιέσαι! Σκέψου όμως ότι στην ίδια πόλη μένουν κοντά σου όμοιοι με σένα άνθρωποι, που η κατάστασή τους είναι πολύ χειρότερη, την οποία όμως εκείνοι την δέχονται χωρίς κανένα παράπονο. Να επισκέπτεσαι τα στενά αυτά καταφύγια, όπου ζουν μαζί πολλές φτωχές οικογένειες, και να ευχαριστείς τον Θεό με όλη σου την ψυχή γιατί έχεις σπίτι μεγάλο και καθαρό και να είσαι ευχαριστημένος με τη ζωή σου. Αν όμως θέλεις να γίνεις τέλειος και να εισέλθεις στις επουράνιες μονές και να κληρονομήσεις τη ζωή την αιώνια, να προσπαθείς όσο μπορείς να κάνεις πιο εύκολη την ζωή αυτών των φτωχών, είτε παρακαλώντας γι’ αυτούς τους άλλους, είτε με χρήματα, είτε με οτιδήποτε άλλο. Να είσαι ελεήμων όπως είναι ελεήμων ο Επουράνιος Πατέρας μας, να αγοράζεις εδώ με φθαρτά πράγματα τη ζωή την αθάνατη στους Ουρανούς, την αιώνια Βασιλεία του Θεού.

[Από το περιοδικό «Όσιος Φιλόθεος της Πάρου» 10, Ιαν. – Απρ. 2004, Εκδ. “Ορθόδοξος Κυψέλη”, άρθρο «Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης, 1829-1908, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ», σελ. 153 (αποσπάσματα)]

«Πόσο χαμηλά πέφτουμε, πόσο γήινοι γινόμαστε! Κι ἀπό ποῦπροέρχονται ὅλ᾿ αὐτά; »



Ὀνομάζουμε τόν Κύριο Θεό μας, στήν πραγματικότητα ὅμως ἔχουμε τούς δικούς μας θεούς. Γι᾿ αὐτό καί δέν κάνουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὑποκύπτουμε στό θέλημα καί τίς ἐπιθυμίες τῆς σάρκας, τῆς καρδιᾶς μας, τῶν παθῶν μας. Δικοί μας θεοί εἶναι ἡ σάρκα μας, οἱ διασκεδάσεις, τά χρήματα κλπ...

Τί ματαιότητες, τί ἀνοητες φαντασίες μᾶς ἀπασχολοῦν, ἀκόμα κι ὅταν βλέπουμε τά ὑπέροχα θαύματα τῆς πίστης, ὅταν ἀτενίζουμε τήν ὕψιστη Ἁγιότητα! Ἄς πάρουμε γιά παράδειγμα ἕναν ἄνθρωπο πού στέκεται μπροστά σέ μιά εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, ἑνός ἀγγέλου ἤ ἀρχαγγέλου, κάποιου Ἁγίου ἤ σύναξης Ἁγίων, στό σπίτι ἤ στήν ἐκκλησία. Πολλές φορές ἀντί ἐκείνη τή στιγμή νά προσευχηθεῖ, ν᾿ ἀφήσει κατά μέρος ὅλες τίς ἐγκόσμιες φροντίδες, φέρνει στό νοῦ του ὅλους τούς λογαριασμούς καί τούς ὑπολογισμούς του, μετράει τά ἔσοδα καί τά ἔξοδά του, χαίρεται μέ τήν προοπτική τοῦ κέρδους, λυπᾶται μέ τή σκέψη τῆς ἀπώλειας χρημάτων ἤ τήν ἀποτυχία κάποιας ἐπιχείρησης, χωρίς βέβαια οὔτε σκέψη νά τοῦ περνάει γιά πνευματική ὠφέλεια ἤ ζημιά· μπορεῖ ἀκόμα νά ἐπιβουλεύεται τόν πλησίον του, νά μεγαλοποιεῖ τήν ἀδυναμία του, νά διογκώνει τά πάθη του, νά τόν ὑποπτεύεται, νά τόν φθονεῖ, νά τόν κρίνει.
Ὅταν βρίσκεται στήν ἐκκλησία κοιτάζει τά πρόσωπα ἐκείνων πού βρίσκονται κοντά του, πῶς εἶναι ντυμένοι, ποιός εἶναι ὄμορφος, ποιός ὄχι, προγραμματίζει τί θά κάνει, σέ ποιά διασκέδαση ἤ ματαιότητα θά περάσει τήν ἡμέρα του κλπ. Κι αὐτό μπορεῖ νά γίνεται ἀκόμα καί τήν ἱερότερη στιγμή τῆς θείας λειτουργίας, τήν ὥρα τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν τιμίων δώρων. Τότε πού πρέπει νά ᾿μαστε ὁλοκληρωτηκά ἀφοσιωμένοι στό Θεό, μεταρσιωμένοι μέ τή σκέψη τοῦ μέγιστου μυστηρίου πού τελεῖται γιά χάρη μας, τή λύτρωσή μας ἀπό τίς ἁμαρτίες, ἀπό τήν αἰώνια κατάρα καί τό θάνατο· στό μυστήριο πού θεωνόμαστε κατά χάρη, ἐν Κυρίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ. Πόσο χαμηλά πέφτουμε, πόσο γήινοι γινόμαστε! Κι ἀπό ποῦ προέρχονται ὅλ᾿ αὐτά;
Ἀπό τήν ἀπροσεξία, μας ἀπό τήν ἀδιαφορία γιά τή σωτηρία μας, ἀπό τήν προσκόλλησή μας στά πρόσκαιρα ἀγαθά, ἀπό ὀλιγοπιστία ἤ καί ἀπιστία στήν αἰωνιότητα.

Τέλος καί τῷ Βασιλεῖ τῶν αἰώνων ἀφθάρτῳ
ἀοράτῳ μόνῳ σοφῷ Θεῷ
τιμή καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο: “Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωή μου”
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης
Κεντρική διάθεση: Πέτρος Ἀθ. Μπότσης
Πέλλης 2, 15234 Φραγκοκκλησιά Ἀττικῆς
Τηλ. & Fax: 210 – 68.12.382
Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν κ.Πέτρο Ἀθ. Μπότση γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων άπό τά βιβλία που ἐκδίδει.
Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ



Μη λησμονείς ποτέ ότι κάθε στιγμή 
και για αναρίθμητα πράγματα 
είσαι χρεώστης στον Θεό: 

για κάθε αναπνοή, για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει, για κάθε μπουκιά ψωμιού, για κάθε καλή σκέψη, για κάθε άγιο αίσθημα, για κάθε αγαθό έργο, τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου. 

Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου, κατασιγάζει τα πάθη σου, σε φέρνει σ’ επικοινωνία με τον ουρανό.

Πιο πολύ όμως πρέπει να ευγνωμονείς τον Κύριο επειδή πρώτα σου χάρισε τη ζωή, τη βιολογική ύπαρξη, και έπειτα σε αναγέννησε με το άγιο βάπτισμα, σε ένωσε με το σώμα της Εκκλησίας, σε έκαμε παιδί Του, έτσι 

«ώστε ουκέτι ει δούλος, αλλ’; 
υιός ει δε υιός, 
και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» 
(Γαλ. 4, 7).

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ – Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ

Αὐτογνωσία - Ἁγίου Ἰωάννη τῆς Κροστάνδης



Δοκίμασόν με, ο Θεός, και γνώθι την καρδίαν μου, 
έτασόν με και γνώθι τας τρίβους μου. 
Και ίδε ει οδός ανομίας εν εμοί, 
και οδήγησόν με εν οδώ αιωνία.» 
Ψαλμ. 138, 23-24

Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος αμάρτησε, οι άνθρωποι σκοτίστηκαν τόσο πολύ στο ίδιο το κέντρο της ύπαρξής τους (την καρδιά), που πολύ συχνά δεν έχουνε συνείδηση ή συναίσθηση της πανταχού παρουσίας του Θεού· κι έτσι, έχουνε την εντύπωση πως τέσσερεις τοίχοι με μια οροφή από πάνω, τους κρύβουνε από Εκείνον, που όλα τα γεμίζει με την παρουσία Του και που βλέπει ακόμη και όποιον κρύβεται σε κάποιο τόπο μυστικό. «Ει κρυβήσεταί τις εν κρυφαίοις, και εγώ ουκ όψομαι αυτόν; Μη ουχί τον ουρανόν και την γην εγώ πληρώ; λέγει Κύριος» Ιερεμ. 23,24″Γυμνός ειμι, και εκρύβην» Γεν. 3, 10 είπε ο Αδάμ κρυπτόμενος από τον Θεό. Ωστόσο, όχι, αυτό σε τίποτα δεν τον ωφέλησε· ο Θεός τον έβλεπε.

Να παρακολουθείς τα όσα συμβαίνουν μέσα στην καρδιά σου· να κοιτάς και ν” ακροάσαι για να βρεις τι είναι αυτό που την εμποδίζει να ενωθεί με τον παμμακάριο Κύριο και Θεό μας. Αυτό ας γίνει για σένα επιστήμη επιστημών· τότε, με τη βοήθεια του Θεού εύκολα μπορείς να αντιληφθείς τι είναι αυτό που σε απομακρύνει από τον Θεό και τι σε πλησιάζει σ” Εκείνον και σ” ενώνει μαζί Του. Γι” όλα αυτά μιλάει η ίδια η καρδιά, που άλλοτε ενώνεται με τον Θεό και άλλοτε αποσπάται κι αποχωρίζεται απ” Αυτόν. Ο πονηρός στέκει προπάντων ανάμεσα στην καρδιά μας και τον Θεό· εκείνος είναι που μας απομακρύνει από το Θεό με διάφορα πάθη ή με την σαρκική επιθυμία, με τη λαγνεία των οφθαλμών και τη γήϊνη υπερηφάνεια.

Δοκίμαζε τον εαυτό σου πιο συχνά: πού είναι στραμμένοι και κοιτάζουν οι οφθαλμοί της καρδιάς σου· προς το Θεό και τη ζωή του μέλλοντος αιώνος, προς τις υπερκόσμιες, μακάριες και φωτοφόρες ουράνιες δυνάμεις και στους αγίους που ενδιαιτώνται στους ουρανούς, ή προς τα γήϊνα αγαθά, δηλαδή στην βρώση και την πόση, στα ενδύματα και τις κατοικίες, σ” ανθρώπους αμαρτωλούς και τις μάταιες ασχολίες τους; 

Ω! Αν τα μάτια μας ήτανε αδιάκοπα προσηλωμένα στο Θεό! Στην πραγματικότητα όμως μονάχα στις ανάγκες και τις συμφορές μας στρέφουμε τα μάτια μας προς τον Κύριο, ενώ όταν ευημερούμε, τα μάτια μας είναι στραμμένα προς τον κόσμο και τις μάταιές του υποθέσεις. Αλλά θα πεις· «και τι θα μου αποφέρει το να ατενίζω έτσι τον Κύριο;» Βαθιά ειρήνη και γαλήνη στην καρδιά σου, φως στο νου σου, άγιο ζήλο στη βούλησή σου και την απελευθέρωσή σου από τις παγίδες του εχθρού. «Οι οφθαλμοί μου διαπαντός προς τον Κύριον», λέγει ο Δαβίδ και εξηγεί γιατί· «ότι αυτός εκσπάσει εκ παγίδος τους πόδας μου» Ψαλμ. 24,15

Λέγει ακόμη· «Λαλήσει ειρήνην Κύριος ο Θεός επί τους επιστρέφοντας καρδίαν επ” αυτόν» Ψαλμ. 84,9

Η αμαρτία κλείνει τα μάτια της καρδιάς· έτσι, ο κλέφτης νομίζει πως δε βλέπει· το ίδιο και ο μοιχός κι ο ακόλαστος άνθρωπος παραδίδεται στις αισχρές του πράξεις και νομίζει ότι ο Θεός δεν τον βλέπει· έτσι κι ο φιλάργυρος, ο άνθρωπος-παράσιτο κι ο μέθυσος φαντάζονται πως κρύβονται κι εκείνοι οι ίδιοι και τα πάθη τους. Ο Θεός όμως βλέπει και κρίνει· «γυμνός ειμί, και εκρύβην» Γεν. 3, 10 Έτσι μιλάει με τα έργα του κάθε αμαρτωλός άνθρωπος, που κρύβεται από τον πανταχού παρόντα Θεό.

Η μεγαλύτερη, η παντοτινή πλάνη της καρδιάς, ενάντια στην οποία είναι ανάγκη να αγωνιζόμαστε αδιάκοπα σ” όλη μας τη ζωή, είναι ένας κρυφός λογισμός πως τάχα μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς το Θεό ή έξω από το Θεό σ” οποιοδήποτε τόπο ή για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, έστω και για μια στιγμή. Είναι ανάγκη να στεριώνουμε και να ενισχύουμε την καρδιά μας μέσα στο Θεό, από τον Οποίο αδιάκοπα στρέφεται αλλού με το νου· μεγάλη δε προκοπή θα πραγματοποιούσε στη Χριστιανική ζωή, όποιος μπορεί με ειλικρίνεια να αναφωνήσει με την Άννα, τη μητέρα του Σαμουήλ: 

«Εστερεώθη η καρδία μου εν Κυρίω, υψώθη κέρας μου εν Θεώ μου· επλατύνθη επ” εχθρούς μου το στόμα μου, ευφράνθην εν σωτηρία σου» Α’Βασ. 2,1

Είναι ανάγκη να καθαριζόμαστε από τον ρύπο· η δε προσευχή, ιδιαίτερα η προσευχή των δακρύων, απολούζει τον πνευματικό ρύπο, δηλαδή τον ρύπο των αμαρτιών.

Αμαρτάνουμε με την σκέψη, με το λόγο και με την πράξη. 

Για να μεταβληθούμε σε καθαρές εικόνες της Υπεραγίας Τριάδας, πρέπει να καταβάλλουμε προσπάθειες, ώστε να είναι φορείς και έκφραση αγιότητας και οι λογισμοί μας και οι λόγοι μας και οι πράξεις μας. Η σκέψη, μέσα στο Θεό, αντιστοιχεί στον Πατέρα, οι λόγοι αντιστοιχούνε στον Υιό και τα έργα στο Άγιο Πνεύμα, τον τελειωτή των πάντων. Δεν είναι μικρή η σημασία των αμαρτημάτων των λογισμών στο Χριστιανό, γιατί στους λογισμούς μας, καθώς μαρτυρεί ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, βρίσκεται όλη η ευαρέστησή μας προς το Θεό: 

Γιατί οι λογισμοί αποτελούν την αρχή, από την οποία προέρχονται οι λόγοι μας και τα έργα μας· οι λόγοι, γιατί αυτοί είτε μεταδίδουν χάρη στους ακούοντες είτε είναι λόγοι σαπροί και γίνονται πειρασμός για ορισμένους ή διαφθείρουν τις σκέψεις και τις καρδιές άλλων· πιο πολύ από τα λόγια ασκούν επίδραση τα έργα, γιατί το παράδειγμα επιδρά στους ανθρώπους περισσότερο από κάθετι άλλο, με το να προσελκύουν τους ανθρώπους σε μίμησή τους.

Η συνείδηση στους ανθρώπους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η φωνή του πανταχού παρόντος Θεού, ο Οποίος εμπεριπατεί μέσα στις καρδιές τους. Ως Εκείνος, που δημιούργησε τα πάντα, και όντας Ένας, ο Κύριος γνωρίζει τους πάντες, όπως γνωρίζει τον Εαυτό Του· γνωρίζει όλες τις σκέψεις, τα θελήματα και τις προθέσεις τους, τα λόγια τους και τα έργα τους τόσο τα παρόντα, όσο και τα παρελθόντα και τα μέλλοντα. Όσο κι αν προτρέχω κάπου με τις σκέψεις μου και τη φαντασία μου, Εκείνος είναι εκεί πριν από μένα· εγώ δε πάντοτε αναπόφευκτα τρέχω μέσα Του και πάντα Τον έχω μάρτυρα των τρίβων μου και των διαβημάτων μου: 

«Οι οφθαλμοί (Αυτού) εις τας οδούς των υιών των ανθρώπων…» ερεμ. 39,19 «Πού πορευθώ από του Πνεύματός σου και από του προσώπου Σου πού φύγω»;Ψαλ. 138,7

Ω! Αν στρέφαμε την προσοχή μας για να δούμε τα επακόλουθα των αμαρτιών μας ή των καλών μας έργων! Πόσο προσεκτικοί θα ήμασταν τότε αποφεύγοντας την αμαρτία και πόσο ζηλωτές θα ήμασταν του καλού· γιατί θα βλέπαμε τότε καθαρά ότι κάθε αμαρτία που δεν αποβλήθηκε έγκαιρα και ενδυναμώθηκε με την συνήθεια, ριζώνει βαθιά μέσα στην καρδιά του ανθρώπου και πού και πού τον παρενοχλεί, τον τραυματίζει και τον βασανίζει μέχρι τον θάνατό του. Ξυπνάει, για να το πούμε έτσι, και αναζωπυρώνεται μέσα του σε κάθε περίσταση που θυμίζει την αμαρτία, που κάποτε διαπράχθηκε, και μ” αυτό τον τρόπο μολύνει τη σκέψη, το συναίσθημα και τη συνείδησή του. 

Χρειάζονται ποταμοί δακρύων για να ξεπλύνει ο άνθρωπος το βόρβορο της αμαρτίας που πάλιωσε και σκληρύνθηκε μέσα του· τόσο άρρηκτα και διαβρωτικά προσκολλάται σ” αυτόν! Αντίθετα, κάθε καλή πράξη, που κάναμε οποτεδήποτε στο παρελθόν με ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια ή που επαναλαμβανόμενη μας έγινε συνήθεια, χαροποιεί την καρδιά μας και αποτελεί παρηγοριά και χαρά της ζωής μας, δίνοντάς μας την συναίσθηση πως τη γεμάτη από αμαρτίες ζωή μας τη ζήσαμε όχι ολότελα μάταια κι ανώφελα, πως μοιάζουμε με ανθρώπινα όντα και όχι με θηρία, πως κι εμείς δημιουργηθήκαμε κατ” εικόνα Θεού και μέσα μας καίει σπίθα θείου φωτός και αγάπης και πως έστω και μερικά καλά μας έργα θα αντισταθμίσουν τις κακές μας πράξεις στη ζυγαριά της αδιάφθορης και αδέκαστης θείας δικαιοσύνης.

Αν η καρδιά είναι καθαρή, τότε ολόκληρος ο άνθρωπος είναι καθαρός· κι αν ακάθαρτη είναι η καρδιά, τότε όλος ο άνθρωπος είναι ακάθαρτος: «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» Ματθ. 15,19 Όλοι όμως οι άγιοι με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή και θεοφροσύνη, με την ανάγνωση του λόγου του Θεού, με το μαρτύριο, με κόπους και ιδρώτες αποκτούσανε καθαρή καρδία κι έτσι το Άγιο Πνεύμα ενοίκησε μέσα τους, τους καθάρισε από κάθε ρύπο και τους εξαγίασε με αγιασμό αιώνιο. Να προσπαθείς λοιπόν κι εσύ περισσότερο από κάθετι άλλο να επιτύχεις τον καθαρμό της καρδιάς: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός» Ψαλμ. 50,12

Πόσο μ” έχει τραυματίσει η αμαρτία! Οτιδήποτε το κακεντρεχές, το κακό ή ακάθαρτο το σκέφτομαι και την ίδια στιγμή το συναισθάνομαι στην καρδιά μου· όμως, το αγαθό, το καλό, το καθαρό και το άγιο συνήθως το σκέφτομαι μονάχα και μιλώ γι” αυτό, αλλά δεν το συναισθάνομαι μέσα μου. Αλλοίμονο σε μένα. Ακόμα το κακό είναι πιο κοντά στην καρδιά μου παρά το καλό. Πέρα απ” αυτά, μόλις που το σκέφτεσαι η το συναισθάνεσαι το κακό, την ίδια στιγμή είσαι και έτοιμος να το κάνεις πράξη· και θα το κάνεις πράξη σύντομα και άνετα, αν δεν έχεις φόβο Θεού μέσα σου· σ” ό,τι δε αφορά το αγαθό «το θέλειν παράκειταί μοι, το δε εργάζεσθαι το καλόν ουχ ευρίσκω» Ρωμ. 7,18 δεν βρίσκω εντός μου τις δυνάμεις να το κάνω πράξη κι έτσι η καλή πράξη, που σκέφτηκα, συχνά αναβάλλεται για τις Ελληνικές καλένδες, δηλαδή στο ποτέ.

Πηγή: Από το βιβλίο: «Η μετάνοια και η Θεία Μετάληψη» Εκδόσεις ΤΗΝΟΣ

«Οι κόλακες είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί μας»



Μᾶς τυφλώνουν καί δέ μᾶς ἀφήνουν νά δοῦμε τά πολλά μας ἐλαττώμματα. Ἔτσι μᾶς δυσκολεύουν στό δρόμο πρός τήν τελειότητα, ἰδιαίτερα ἄν εἴμαστε φίλαυτοι καί δέ βλέπουμε μακριά. Γι᾿ αὐτό καί πρέπει νά μήν ἀκοῦμε αὐτούς πού μᾶς κολακεύουν ἤ νά τούς ἀποφεύγουμε. Ἀλίμονο σέ κεῖνον πού περιβάλλεται ἀπό κόλακες.

Μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού περιβάλλεται ἀπό καλόκαρδους κι ἁπλούς ἀνθρώπους πού δέν κρύβουν τήν ἀλήθεια, ἀκόμα κι ἄν αὐτή εἶναι δυσάρεστη, ὅπως γιά παράδειγμα ὅταν ἐντοπίζουν τό σφάλμα του, τά πάθη καί τά λάθη του.

Ἀγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ἡ ζωή μας μοιάζει μέ παιδικό παιχνίδι


Η ζωή μας μοιάζει με παιδικό παιχνίδι. Με τη διαφορά πως το παιχνίδι αυτό δεν είναι αθώο αλλά αμαρτωλό. 

Εμείς οι ενήλικες διαθέτουμε ώριμο μυαλό, γνωρίζουμε το σκοπό της ζωής μας. Επομένως δεν πρέπει να αμελούμε το σκοπό αυτό και ν' ασχολιόμαστε με ασήμαντα κι άσκοπα πράγματα. Γιατί έτσι η ζωή μας γίνεται ένα παιδικό κι ασυγχώρητο παιχνίδι. 

Διασκεδάζουμε με τα καλά φαγητά, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο για την απαραίτητη συντήρηση του σώματος, για τη στήριξη της πρόσκαιρης ζωής μας. Ευχαριστιόμαστε με τα καλά ρούχα, αντί να ντυνόμαστε απλά και διακριτικά, για να καλύψουμε το σώμα μας και να το προστατεύσουμε από τα στοιχεία της φύσης. 

Κολακευόμαστε με τα χρυσά και τα αργυρά που έχουμε, τα θαυμάζουμε ή τα χρησιμοποιούμε αν είδη πολυτελείας, αντί να τα χρησιμοποιούμε μόνο εκεί που υπάρχουν πραγματικές ανάγκες και να τα μοιράζουμε τα περιττά σε κείνους που τα στερούνται. 

Υπερηφανευόμαστε για τα σπίτια μας, για την πολυτελή τους επίπλωση και την πλούσια και εκλεπτυσμένη διακόσμηση, αντί να αρκούμαστε σ' ένα ασφαλές σπίτι για να προστατευτούμε από τις καιρικές συνθήκες, καθώς και στ' απαραίτητα αγαθά που χρειάζεται το σπιτικό μας. 

Κομπάζουμε για τα χαρίσματά μας, για την ευφυΐα και τη φαντασία μας, ολ' αυτά όμως τα χρησιμοποιούμε για να υπηρετούμε την αμαρτία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, δηλαδή για εγκόσμια και φθαρτά πράγματα, μας διαφεύγει ότι ολ' αυτά πρέπει να τα θέσουμε κυρίως και πρωτίστως στην υπηρεσία του Θεού, για να γνωρίσουμε τον πάνσοφο δημιουργό όλων των πλασμάτων. 

Αγνοούμε ότι τα χαρίσματα μας δόθηκαν για να επιδιδόμαστε στην προσευχή, στην ικεσία, στην ευχαριστία και τη δοξολογία στο Θεό, να δείχνουμε αμοιβαία αγάπη και σεβασμό και να υπηρετούμε μερικώς αυτόν τον κόσμο, που θα παρέλθει οριστικά. 

Καμαρώνουμε για τη μάταιη κοσμική γνώση μας, για την απόκτηση της οποίας δαπανήσαμε πολύτιμο χρόνο που μας δόθηκε μόνο για να προετοιμαστούμε, ώστε να κληρονομήσουμε την αιωνιότητα. 

Ξιπαζόμαστε συχνά για τις ασχολίες και τις επιχειρήσεις μας, για τα καθήκοντά μας, που πολλές φορές τα εκτελούμε με αδιαφορία και αμέλεια ή και με πονηρία, με μοναδικό σκοπό να εξυπηρετήσουν την απληστία και τους εγκόσμιους στόχους μας. 

Μας αρέσει να βλέπουμε τα όμορφα πρόσωπα των γυναικών, μόνο και μόνο όμως για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας. Χαιρόμαστε για τον ελεύθερο χρόνο που διαθέτουμε, αντί όμως να τον ξοδεύουμε για να εξαγοράσουμε την αιωνιότητα, τον χρησιμοποιούμε για παιχνίδια κι άλλες άσκοπες διασκεδάσεις. 

Τέλος θαυμάζουμε τον εαυτό μας, τον κάνουμε είδωλο μπροστά στο οποίο υποκλινόμαστε, μα έχουμε την απαίτηση να του υποκλίνονται και οι άλλοι!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ο πόλεμος των λογισμών

Εκείνοι που προσπαθούν να ζήσουν πνευματικά, έχουν να διεξαγάγουν ένα δύσκολο και ανηλεή πόλεμο με τους λογισμούς σε κάθε στιγμή της ζωής τους• έναν πνευματικό, αόρατο πόλεμο. Η ψυχή τους πρέπει να λειτουργεί ακατάπαυστα ως ένα μάτι καθαρό, ικανό να παρατηρεί και να παρακολουθεί τους λογισμούς που ο πονηρός ενσπείρει στην καρδιά τους και να τους εξοβελίζει. 

Η καρδιά των ανθρώπων αυτών πρέπει να φλέγεται πάντα από πίστη, ταπείνωση κι αγάπη. Διαφορετικά ο πονηρός διάβολος βρίσκει εύκολα είσοδο και προσπαθεί να μειώσει την πίστη ή και να την εξαλείψει τελείως και να ενσπείρει κάθε κακή επιθυμία, που μετά ο άνθρωπος δε θα μπορέσει να την απομακρύνει ούτε με δάκρυα. Γι’ αυτό μην αφήνεις την καρδιά σου να ’ναι ψυχρή, ιδιαίτερα την ώρα της προσευχής. 

Ν’ αποφεύγεις με κάθε τρόπο την αδιαφορία. Πολλές φορές στα χείλη βρίσκεται η προσευχή και στην καρδιά η πονηρία, η δυσπιστία ή και η απιστία ακόμα. Έτσι ο άνθρωπος φαίνεται να είναι με τα χείλη του κοντά στο Θεό και με την καρδιά του μακριά απ’ Αυτόν. Την ώρα που προσευχόμαστε, ο πονηρός μετέρχεται τα πάντα για να ψυχράνει την καρδιά μας, να την εξαπατήσει με κάθε μέσο που εμείς δεν μπορούμε να διακρίνουμε. Να προσεύχεσαι και να προσέχεις ταυτόχρονα, να θωρακίζεις την καρδιά σου.

Αν προσεύχεσαι για να ζητήσεις κάτι από το Θεό, τότε πριν από την προσευχή σου φρόντισε να οπλιστείς με θερμή και ακλόνητη πίστη. Μην αφήσεις να μπουν στην ψυχή σου σπέρματα αμφιβολίας ή απιστίας. Θα είναι άσχημο για σένα την ώρα που προσεύχεσαι η καρδιά σου να ταλαντεύεται ανάμεσα στην πίστη και την απιστία, η πίστη σου να μην είναι σταθερή. Μην περιμένεις να σου δώσει ο Κύριος αυτό που ζήτησες με αδύναμη πίστη. Τέτοια προσευχή προσβάλλει τον Κύριο, κι ο Θεός δε δίνει τις δωρεές Του στους βλάσφημους. 

«Πάντα όσα αν αιτήσησθε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε» (Ματθ. κα’ 22), είπε ο Κύριος. Αυτό σημαίνει πως αν αμφιβάλεις, αν η πίστη σου δεν είναι σταθερή, δε θα λάβεις.

Είπε ακόμα πως «εάν εχητε πίστιν και μη διακριθήτε… καν τω όρει τούτω είπητε, άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν, γενήσεται» (Ματθ. κα’ 21). Επομένως, αν αμφιβάλετε κι είστε ολιγόπιστοι, δε θα έχετε τη δύναμη να κάνετε τα έργα αυτά. «Αιτείτω δε εν πίστει, μηδέν διακρινόμενος· ο γαρ διακρινόμενος έοικε κλύδωνι θαλάσσης ανεμιζομένω και ριπιζομένω», λέει ο απόστολος Ιάκωβος. 

«Μη γαρ οιέσθω ο άνθρωπος εκείνος ότι λήψεταί τι παρά Κυρίου, ανήρ δίφυχος ακατάστατος εν πάσαις ταις οδοίς αυτού» (Ιακ. α’ 6-8). Η ψυχή που αμφιβάλλει ότι ο Θεός μπορεί να της δώσει εκείνο που ζητά, θα τιμωρηθεί από το Θεό για την απιστία της. Θα θλίβεται, θα την κατατρώγει η αμφιβολία.

Μην παροργίζεις τον Παντοδύναμο Κύριο ούτε με την παραμικρή σκιά αμφιβολίας -ιδιαίτερα εσύ, που έχεις γνωρίσει από πρώτο χέρι και μάλιστα επανειλημμένα την παντοδυναμία Του. Η αμφιβολία είναι βλασφημία εναντίον του Θεού. Είναι αναίδεια, είναι ψέμα του πονηρού πνεύματος που φωλιάζει στην καρδιά σου εναντίον του πνεύματος της αλήθειας. 

Να τη φοβάσαι την αμφιβολία, όπως φοβάσαι το φαρμακερό φίδι, ή θα έλεγα καλύτερα, να μη της δίνεις καμιά σημασία.Να θυμάσαι πως όταν προσεύχεσαι, ο Θεός περιμένει από σένα μια σταθερή απάντηση στην ερώτηση που σου κάνει εσωτερικά, μυστικά: «Πιστεύεις πώς μπορώ να το κάνω αυτό;» Στην ερώτηση αυτή η απάντηση που πρέπει να δώσεις από τα βάθη της ψυχής σου είναι: «Ναι, Κύριε!» (Ματθ. θ’ 28).

Όταν νιώθεις πως σε κυριεύει η αμφιβολία ή η δυσπιστία, να κάνεις τον εξής συλλογισμό: Πρώτα-πρώτα ζητώ από το Θεό κάτι που υπάρχει, πραγματικό, δεν ζητώ κάτι το φανταστικό, το ανύπαρκτο. Μα ό,τι υπάρχει, την ύπαρξή του την έχει από το Θεό. «Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν» (Ιωάν. α’ 3). Επομένως τίποτα απ’ όσα συμβαίνουν δε γίνεται χωρίς τη θέλησή Του.

Όλα έλκουν τήν ύπαρξή τους από Εκείνον, ή γίνονται επειδή Εκείνος το θέλει ή το επιτρέπει, με τα μέσα και τις δυνάμεις με τις οποίες Εκείνος έχει προικίσει τα πλάσματά Του. Σε όλα όσα υπάρχουν ή γίνονται, ο Θεός είναι ο Παντοδύναμος Κύριος, ο οποίος καλεί «τα μη όντα ως όντα» (Ρωμ. δ’ 17). Αλλά κι αν ακόμα είχα ζητήσει κάτι το οποίο δεν υπάρχει, Εκείνος θα μπορούσε να το δημιουργήσει και να μου το δώσει.

Δεύτερο, αυτό πού ζητώ με την προσευχή μου μπορεί να μου δοθεί, αφού ό,τι είναι αδύνατο στους ανθρώπους είναι δυνατό στο Θεό. Κι απ’ αυτή την άποψη δεν μπορεί να υπάρχει οποιαδήποτε δυσκολία, αφού ο Θεός μπορεί να κάνει για μένα αυτό που κατά τη γνώμη μου φαίνεται αδύνατο. Είναι μεγάλη δυστυχία που η πίστη μας εμποδίζεται από την κοντόφθαλμη λογική μας — την αράχνη αυτή που μπλέκει την αλήθεια στον ιστό της κριτικής, της επιχειρηματολογίας και του ορθού λόγου. 

Η πίστη αγκαλιάζει και δέχεται την αλήθεια άμεσα, ενώ ο ορθός λόγος φτάνει σ’ αυτήν μέσα από δολιχοδρομίες. Η πίστη είναι το μέσο επικοινωνίας ανάμεσα στα πνεύματα, ενώ η λογική είναι το μέσο επικοινωνίας ανάμεσα στα αισθητά. Η πρώτη αναφέρεται στο πνεύμα, η δεύτερη στην ύλη.

Η κυριαρχία της σκέψης και της σοφίας

Έχουμε όλοι τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε, επειδή υπάρχει μια απεριόριστη κι αιώνια Σοφία (Σκέψη), όπως ακριβώς μπορούμε ν’ αναπνέουμε, επειδή υπάρχει ένα διάστημα με ανεξάντλητο αέρα. Αυτός είναι κι ο λόγος που κάποιες φωτεινές ιδέες, πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, ονομάζονται εμπνεύσεις. Οι σκέψεις μας ρέουν ακατάπαυστα, αφού η ύπαρξη του Πνεύματος της Σοφίας είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό λέει κι ο απόστολος: «Οχ ότι ικανοί έσμεν αφ’ εαυτών λογίσασθαί τι ως εξ εαυτών, αλλ’ η Ικανότης ημών εκ του Θεού» (Β’ Κορ. γ’ 5). 

Γι’ αυτό επίσης είπε κι ο ίδιος ο Σωτήρας μας: «Όταν δε παραδώσωσιν υμάς, μη μεριμνήσητε πως ή τι λαλήσετε· δοθήσεται γαρ υμίν εκείνη τη ώρα τι λαλήσετε» (Ματθ. ι’ 9).
Βλέπεις πως τόσο η σκέψη (έμπνευση) όσο κι ο ίδιος ο λόγος μας έρχονται απ’ έξω. Αυτή βέβαια είναι μια κατάσταση χάριτος και μας δίνεται μόνο σε περίπτωση που έχουμε ανάγκη.

Ακόμα και στην καθημερινή μας ζωή όμως οι φωτεινές ιδέες προέρχονται είτε από το φύλακα άγγελό μας είτε από το Πνεύμα του Θεού. Κάθε σκοτεινή κι ακάθαρτη σκέψη αντίθετα προέρχεται από τη διεφθαρμένη μας φύση κι από το διάβολο, που είναι πάντα έτοιμος να μας παγιδέψει. Πώς λοιπόν πρέπει να συμπεριφέρονται οι χριστιανοί; Ο ίδιος ο «Θεός εστίν ο ενεργών εν ημίν» (Φιληπ. β’ 13). 

Γενικά μπορούμε να πούμε πως σ’ όλον τον κόσμο βλέπουμε την κυριαρχία της σκέψης στη δομή του ορατού κόσμου, και ιδιαίτερα της γης, στην περιστροφή και τη ζωή της γήινης σφαίρας, στη διασπορά των στοιχείων (φως, νερό, αέρας, πηλός, φωτιά), ενώ άλλα στοιχεία είναι διασκορπισμένα στα ζωντανά όντα (πουλιά, ψάρια, ερπετά, θηρία κι ανθρώπους). Βλέπουμε την κυριαρχία της σκέψης στη σοφή δομή τους, στις δυνάμεις τους, στη φύση και στις συνήθειες τους. Την παρατηρούμε στη δομή των φυτών, στην ανάπτυξή τους. Με λίγα λόγια, την κυριαρχία της σκέψης και της σοφίας τη βλέπουμε.

(Αγίου Ιωάννου Κρονστάνδης, Η εν Χριστώ ζωή μου, τ. Α΄)

Ας μη χρησιμοποιούμε μόνο τα λόγια των άλλων για να συνομιλούμε με το Θεό...

Όταν προσευχόμαστε, που και που είναι καλό να λέμε και λίγα λόγια αυτοσχέδια, που να είναι γεμάτα πίστη κι αγάπη για τον Κύριο. Ας μη χρησιμοποιούμε πάντα τα λόγια των άλλων για να...
συνομιλούμε με το Θεό, ας μη παραμένουμε πάντα νήπια σε ό,τι έχει σχέση με την πίστη και την αγάπη μας για Εκείνον.

Πρέπει να χρησιμοποιούμε και το μυαλό μας, να βγάζουμε κάτι κι από την καρδιά μας. Όταν χρησιμοποιούμε τα λόγια των άλλων συχνά τα συνηθίζουμε και ψυχραινόμαστε στην προσευχή. 

Πόσο ευάρεστο είναι στον Κύριο το ψιθύρισμα που βγαίνει κατευθείαν από μια καρδιά γεμάτη πίστη, αγάπη κι ευγνωμοσύνη! Είναι αδύνατο να το εκφράσει κανείς. Πρέπει μόνο να πούμε πως όταν προσευχόμαστε στο Θεό με δικά μας λόγια η ψυχή μας ριγά από χαρά, πυρπολείται ολόκληρη, ζωοποιείται, νιώθει μακάρια.

Λίγα λόγια θα πεις, μα θα νιώσεις τέτοια ευλογία, όση δε θα ένιωθες αν έλεγες τις πιό μακρές και κατανυκτικές προσευχές των άλλων, αν τις προφέρεις από συνήθεια, χωρίς αμεσότητα.

Άγιος Ιωάννης Κρονστάνδης

Αλίμονο!

Αλίμονο, πολλοί άνθρωποι απομακρύνονται από τον Θεό κάνοντας χρήση της ελευθερίας που ο ίδιος τους έδωσε, καθώς και της δυνατότητας επιλογής τους να γίνουν καλοί ή κακοί. 
Και όταν πέσουν στην αμαρτία, ρέπουν πιο εύκολα στο κακό παρά στο καλό.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η χάρη του Θεού… “ανάβει και σβήνει, καθαίρει, ανακαινίζει…”



Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τότε κατοικεῖ μέσα μουὅταν ταπεινώνομαι σὲ ἔσχατο βαθμό ὅταν παραδέχομαι πὼς εἶμαι ἕνας ἄθλιος καὶ τιποτένιος ἄνθρωπος. Ὅπου ἀρχίζει ἡ ἀθλιότητά μας, ἐκεῖ ἀρχίζει καὶ ἡ μεγαλοπρέπεια τοῦ Θεοῦ μέσα μας.

Ἀνάβει καὶ σβήνει

Μιὰ φορὰ ἄναψα τὸ καντήλι μου καὶ παρατήρησα πώς, ὅταν τελείωσε τὸ λάδι, τὸ φυτίλι πρὶν σβήσει ρούφηξε καὶ λίγο νερὸ ποὺ ὑπῆρχε μέσα. Ὅταν ἔβαλα ξανὰ λάδι καὶ ἄναψα τὸ καντήλι, σὲ λίγο πάλι ἔσβησε, γιατί τὸ φυτίλι εἶχε μέσα νερό. Βούτηξα τὴν ἄκρη τοῦ φυτιλιοῦ μέσα στὸ λάδι καὶ τὸ ἄναψα πάλι. Τὸ νερὸ δὲν ἐπέτρεπε νὰ ἀνάψει καλὰ τὸ καντήλι καὶ ἄναψε κανονικὰ μόνο τότε, ὅταν ἐξαφανίστηκε τὸ νερό.

Τότε εἶδα σ’ αὐτὸ τὸ καντήλι τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὴ δική μου καὶ πολλῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ἡ φλόγα τῆς θείας χάρης προσπαθεῖ νὰ ἀνάψει τὴ δική μας καρδιά, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀνάβει γιατί δὲν τὸ ἐπιτρέπουν τὰ πάθη, ἡ λαιμαργία, ἡ μέθη καὶ ἄλλα.

Δὲν μπορεῖ γρήγορα νὰ ἀνάψει ἡ φλόγα τῆς θείας χάρης, ἂν καὶ τὸ θέλουμε πολύ. Κάποιες φορὲς ἀνάβει στὴν καρδιά μας, ὅταν τὴ βρίσκει κατάλληλη, καὶ μετὰ σβήνει σχεδὸν ἐντελῶς, μετὰ πάλι ἀνάβει καὶ ἐλαττώνεται πάλι, μέχρι ποὺ ὁ Θεὸς, βλέποντας τὸ ζῆλο μας, ἀνάψει μέσα μας μὶα μεγάλη φλόγα. Ἔβλεπα τὴ δική μου καρδιὰ σ’ αὐτὸ τὸ καντήλι… καὶ μέσα μου προσευχόμουν: Nὰ μὴ νικήσει ἡ κακία μου τὸ δικό Σου ἀνέκφραστο ἔλεος, ἀλλὰ νὰ νικήσει ἡ φλόγα τῆς θείας σου χάρης, τὶς ἁμαρτίες μου, ποὺ εἶναι σὰν νερὸ στὸ φυτίλι. Ἀδελφοί! Ἡ καρδιά μας εἶναι σὰν ἕνα ὑγρὸ ξύλο ποὺ εἶναι διαποτισμένο μὲ ἁμαρτία σὰν μὲ νερό. Γι’ αὐτὸ ἡ φλόγα τῆς θείας χάρης δὲ καίει σταθερά στὴν καρδιά μας. 27 Ἀπριλίου…

Καθαίρει

Ἐπισκέφτηκα ἕνα χυτήριο. Ἐκεῖ εἶδα πῶς ὁ γκρίζος χυτοσίδηρος, ὅταν τὸν ἔριχναν μέσα στὸ καμίνι, ἔλιωνε καὶ γινόταν μὶα πυρακτωμένη κόκκινη μάζα. Ἂν ἡ ὑλικὴ φλόγα κάνει τὸ σίδηρο, ποὺ εἶναι τόσο σκληρός, νὰ ρέει σὰν ποτάμι καὶ τὸ γκρίζο μέταλλο νὰ γίνεται φωτιά, τότε πῶς ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μὴ μαλακώσει ἀκόμη καὶ τὴν πιὸ σκληρὴ καρδιά, ἂν αὐτὴ ἡ καρδιὰ Τοῦ παραδίδεται ὅπως ὁ σίδηρος παραδίδεται στὴ φωτιά; Νὰ μὴν τὴν κάνει ἀπὸ ψυχρή, σκοτεινὴ καὶ ἀκάθαρτη, θερμή, φωτεινὴ καὶ καθαρή; Ἔχουμε δεῖ πολλὰ τέτοια παραδείγματα…

Νὰ τὸ ἀντιλαμβάνεσαι ἐγκαίρως: ὁ διάβολος προσπαθεῖ νὰ σοῦ στερήσει τὴν ἀγάπη.
Τὸ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας καί μᾶς βλέπει ὅταν ἐμεῖς προσευχόμαστε, ἰδίως ὅταν προσευχόμαστε μὲ συντετριμμένη καρδιά, τὸ ἀποδεικνύουν τὰ δάκρυα. Ἡ πηγὴ τῶν δακρύων προέρχεται ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία μᾶς ἐπισκέπτεται καὶ ἐνεργεῖ ἐκείνη τὴ στιγμὴ στὴν καρδιά μας. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ τὴ φλόγα τῆς χάρης Του ἀγγίζει τότε τὴν καρδιά μας καὶ ὅλες οἱ ἁμαρτίες καὶ ὅλες οἱ ἀκαθαρσίες ποὺ ὑπάρχουν μέσα της βγαίνουν μὲ τὰ δάκρυα. Ὁ προφήτης καὶ βασιλιᾶς Δαβὶδ ὀνομάζει τὶς ἁμαρτίες ὕδατα τῆς κακίας: «Εἰσήλθοσαν ὕδατα ἕως ψυχῆς μου» (Ψάλ. 68, 2). Τὰ ὕδατα αὐτὰ τῆς κακίας φεύγουν μὲ τὰ δάκρυα.

Ἀνακαινίζει

Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μοῦ φέρνει εἰρήνη καὶ ἡσυχία, ἐλεύθερα κινεῖ τὴν καρδιὰ καὶ τὴ θέλησή μου πρὸς τὸ καλό. Ὅπως εἶναι φανερὸ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς χάρης Του, τὸ ἴδιο φανερὸ εἶναι ὅτι τὰ ἀντίθετα προέρχονται ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τοῦ ἀντιπάλου. Γι’ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία. Σ’ ὅλα τὰ ἔργα του τὸ πονηρὸ πνεῦμα φανερώνει τὸν ἔσχατο βαθμὸ τῆς κακίας του: εἶναι ἐπίμονος καὶ ἐνοχλητικός, μέχρι ποὺ γίνεται θρασύς· πάντα προσπαθεῖ νὰ χτυπήσει καὶ νά πληγώσει, προσπαθεῖ νὰ κερδίσει πάσῃ θυσίᾳ.

Στὴ φύση τὰ φυτὰ καὶ τὸ χῶμα εἶναι γεμᾶτα νερό, καὶ ἡ ζεστασιὰ τοῦ ἡλίου βοηθάει τὰ φυτὰ νὰ τὸ ἀφομοιώνουν. Ἔτσι καὶ ἡ χάρη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ γεμίζει τὶς καρδιὲς τῶν χριστιανῶν σὰν τὸ νερό· «ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω. 7, 38). Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, σὰν τὴ ζωηφόρο ζεστασιὰ τοῦ ἡλίου, βοηθάει τὴν καρδιὰ νὰ τὴν ἀφομοιώνει.

Δοξολογία γιὰ χάρη τοῦ Θεοῦ

«Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον» (Λκ. 1, 46). Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀξιώθηκε νὰ λάβει μέσα του τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, εἶναι σὰν νὰ μὴ ζεῖ ὁ ἴδιος· βλέπει στὸν ἑαυτό του τὴ μεγαλοσύνη τοῦ Θεοῦ. Πὼς νὰ μὴ βλέπουμε καὶ νὰ μὴ δοξάζουμε τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος ζεῖ καὶ ἐνεργεῖ μέσα μας, ἀποκαλύπτοντάς μας τὴ δική Του ἄπειρη μεγαλειότητα; Νὰ δοξάζεις, ψυχή μου, τὸν Κύριο καὶ νὰ ὑμνεῖς τὸ ὄνομά Του!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδη, 
 «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ». Ὀρθόδοξος Κυψέλη, 2004.

Δῶρα Θεοῦ



Ἡ ζωή μας

Νὰ περνᾶς τὴ ζωή σου ἐδῶ ἔτσι, ὥστε κάθε στιγμὴ νὰ εἶσαι ἕτοιμος νὰ τὴν ἀφήσεις. Ποτέ σου νὰ μὴν ἐπιτρέψεις οἱ ἀπολαύσεις νὰ σὲ κάνουν νὰ ξεχάσεις τὸν ἑαυτό σου καὶ τὸ Θεό. Νὰ θυμᾶσαι πάντα ὅτι ἡ ζωή σου καὶ ἡ εὐτυχία εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ, δῶρα ποὺ δέ σοῦ ἀξίζουν. Ἁμαρτία εἶναι ὅταν δὲν ἀπολαμβάνουμε σωστὰ αὐτὰ τὰ δῶρα, ὅπως καὶ ὅταν ξεχνᾶμε ὅτι ὅλα ὅσα ἔχουμε στὴ ζωή μας εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ.

Πάτερ Ἐπουράνιε! Ἂς μὴν ξεχνάω ποτὲ ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχω εἶναι δικά Σου. Καὶ αὐτὰ τὰ δῶρα ποὺ συνεχῶς μοῦ χαρίζεις, ἂς μὲ κάνουν νὰ Σὲ ἀγαπήσω περισσότερο καὶ ὄχι νὰ ἀπομακρυνθῶ ἀπὸ Σένα. Ἂν κάποτε θὰ μὲ ἐπισκεφθεῖ ἡ δυστυχία δῶσε μου νὰ στραφῶ πάλι σὲ Σένα μὲ μετάνοια καὶ ἀγάπη.

Οἱ ἄνθρωποι κάνουν λάθος ὅταν νομίζουν ὅτι ἡ ζωὴ ποὺ ἔχουν ἀνήκει σ’ αὐτοὺς καὶ ὅτι μποροῦν νὰ κάνουν μ’ αὐτὴ ὅ,τι θέλουν. Ἡ ζωὴ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Κύριος τὴν παίρνει ὅταν Ἐκεῖνος θέλει. Καὶ αὐτὸ τὸ βλέπουμε σχεδὸν σὲ κάθε βῆμα.

Εἶναι θαῦμα ὅτι εἶμαι αὐτὸς ποὺ εἶμαι σήμερα! Ὁ παπποῦς μου ἦταν ἀγράμματος, τὸ ἴδιο καὶ ὁ πατέρας μου. Ἐνῶ ἐγὼ ἔλαβα πλούσια τὸ φῶς τῆς γνώσεως. Πῶς ἔγινα αὐτὸ ποὺ δὲν ἦταν οἱ γονεῖς καὶ ὁ παπποῦς μου; Δὲν μποροῦσαν αὐτοὶ νὰ μοῦ δώσουν κάτι ποὺ δὲν εἶχαν οἱ ἴδιοι. Εὐεργέτη μου, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ! Σὲ γνωρίζω.

Δὲν κρύβω τὶς εὐεργεσίες Σου. Ἡ δική Σου χάρη μὲ ἔκανε νὰ εἶμαι αὐτὸς ποὺ εἶμαι. «Ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν! Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας!», μὲ δέος ἀσπάζομαι τὴ δεξιά Σου, ποὺ μὲ εὐεργετεῖ συνεχῶς.

«Πνοὴ δὲ τίνος ἐστὶν ἡ ἐξελθοῦσα ἔκ σοῦ;» (Ἰώβ 26, 4). Ὅλον σὲ τυλίγει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἀτμόσφαιρα γύρω σου, ὁ ἀέρας τὸν ὁποῖο ἀναπνέεις, ἀκόμη καὶ ἡ ἴδια ἡ ἱκανότητα νὰ ἀναπνέεις, εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ. Κάθε στιγμὴ χρησιμοποιεῖς αὐτὰ τὰ δῶρα. Δὲν ἔχεις τίποτε δικό σου. Καὶ νὰ θυμᾶσαι: ὅπου εἶναι τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ εἶναι καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεός· γιατί ὅπου εἶναι ἡ εὐεργεσία, ἐκεῖ καὶ ὁ Εὐεργέτης, δηλαδὴ ὅπου εἶναι ἡ δημιουργία, ἐκεῖ καὶ ὁ Δημιουργός.

Ἀξιοποίηση τῶν δώρων τοῦ Θεοῦ

Ὅπως ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος προικίστηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ πολλὰ χαρίσματα, διατρέχει τὸν κίνδυνο –ἐξαιτίας τῆς ἀδυναμίας καὶ τῆς ἀναισθησίας του –νὰ κορεσθεῖ, καὶ στὴ συνέχεια νὰ θεωρεῖ αὐτὰ τὰ χαρίσματα ἀσήμαντα καὶ νὰ ξεχάσει τὴν πραγματικὴ τους ἀξία, ἔτσι μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ μὲ ἕναν ἄνθρωπο μορφωμένο, ποὺ διαβάζει πολὺ καὶ ἔχει καὶ αὐτὸς πολλὰ δῶρα ἀπὸ τὸ Θεό, τὰ βιβλία. 
Γι’αὐτὸν ἐπίσης ὑπάρχει κίνδυνος νὰ τὰ χορτάσει τόσο, ὥστε καὶ τὰ καλύτερα βιβλία νὰ τὰ θεωρεῖ ἀσήμαντα, νὰ ἀδιαφορεῖ γι’αὐτὰ ἢ νὰ τὰ διαβάζει βιαστικὰ καὶ χωρὶς προσοχή. Νά μᾶς φυλάξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τέτοιο κορεσμό.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ περιφρονοῦν τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, δὲν γνωρίζουν τὴν πραγματικὴ τους ἀξία καὶ δὲν παράγουν τοὺς καρποὺς τῆς ἀρετῆς·ὅμως γι’ αυτό ἀκριβῶς δίνει ὁ Θεός τά χαρίσματά Του στὸν ἄνθρωπο, γιά νά παράγει τούς καρπούς τῆς ἀρετῆς.
Πάνω σ’αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους θὰ πέσει ἡ κατάρα τοῦ Θεοῦ, ὅπως στὴν ἄχρηστη γῆ «τὴν πιοῦσαν τὸν ἐπ’αὐτῆς πολλάκις ἐρχόμενον ὑετόν… ἐκφέρουσαν δὲ ἀκάνθας καὶ τριβόλους» (Ἑβρ. 6, 7-8).

Εὐγνωμοσύνη γιὰ τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ

Κάποτε ἤσουν ἀσήμαντος, δὲν εἶχες τίποτε καὶ δὲ γνώριζες τίποτε. Μετὰ ἔγινες γνωστός, μορφωμένος καὶ ἀπέκτησες κάποια περιουσία. Δοξάζεις καὶ εὐχαριστεῖς τὸ Θεό, ὁ ὁποῖος σοῦ ἔδωσε ὅλα αὐτά, μόνο γιὰ νὰ δείξει ἐπάνω σου τὴ δύναμη καὶ τὸ ἔλεός Του; Μόνο μὲ τοὺς δικούς σου κόπους δὲ θὰ μποροῦσες νὰ προχωρήσεις, ἀλλὰ θὰ ἔμενες ἐκεῖ ὅπου ἤσουν. Μπορεῖ νὰ κατέβαινες καὶ πιὸ χαμηλά.

Θυμήσου πῶς βαθμηδὸν ἀποκτοῦσες τὴν ἱκανότητα νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ μιλᾶς. Σκέψου πῶς χαιρόνταν οἱ γονεῖς σου, ὅταν ἄρχισες νὰ προφέρεις τὶς πρῶτες σου λέξεις καὶ πόσο εὐτυχισμένοι ἦταν! Τώρα ὅμως τὰ ἔχεις ξεχάσει καὶ θεωρεῖς δεδομένη τὴν ἱκανότητά σου νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ μιλᾶς, γιατί ὁ Κύριος σὲ προίκισε μὲ ὀξὺ νοῦ καί σοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα τοῦ λόγου. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο σὲ τιμωρεῖ, γιὰ νὰ σὲ διορθώσει. Νὰ εἶσαι εὐγνώμων πρὸς τὸ Θεὸ γιὰ τὶς εὐεργεσίες Του.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο :
Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ».
Ἐκδόσεις: Ὀρθόδοξος Κυψέλη, 2004.

«εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου»



Όταν προσεύχεσαι στον Θεό, γνώριζε ότι Αυτός είναι κοντά σου, «εν τω στόματί σου και εν τη καρδία σου» (Ρωμ. 10, 8).
 Σε αγαπά όσο κανείς άλλος στη γη και στον ουρανό, αφού είσαι παιδί Του, είσαι εικόνα Του.
Γι αυτό κι εσύ με πολλή αγάπη να Τον επικαλείσαι, να Τον ευγνωμονείς και να Τον δοξάζεις, γιατί Εκείνος είναι η δύναμή σου, η ζωή σου και η δόξα σου!

Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

«Αν δε δαμάσουμε τα πάθη μας, μας περιμένει αιώνια απώλεια»



Να συμπεριφέρεσαι στον πλησίον σου με άδολη καρδιά, δηλαδή με αγάπη που τρέφεις για τον εαυτό σου. 

Έτσι είναι πολύ πιθανό, ο πλησίον σου να σου επιστρέψει την ίδια αγάπη.
Αλλά και αυτό να μην γίνει θα αισθανθεί μέσα του σεβασμό προς την αρετή σου, θα την τιμήσει και θα θελήσει ίσως, αργότερα, να τη μιμηθεί.

Είναι δυσάρεστο για τον υπερήφανο να του ζητηθεί να είναι ταπεινός προς τους άλλους.Στον φθονερό, να λέγει καλά λόγια για τους εχθρούς του. Στον εκδικητικό, να συγχωρήσει και να συμφιλιωθεί. Στον φιλοχρήματο, να πληρώσει τα χρέη του. Στον σαρκολάτρη, να ασχοληθεί με τη σωτηρία της ψυχής του.

Αλλά όλοι αυτοί πρέπει οπωσδήποτε να δαμάσουν τα αισθήματά τους και τα πάθη τους. Αλλιώς παραδίδοντας τον εαυτό τους αμετανόητα στα πάθη τους, θα πέσουν στην αιώνια απώλεια.

από το βιβλίο: «Η εν Χριστώ ζωή μου»
Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

«Κατέχουμε μία πυξίδα, πού μας δείχνει κατά που πρέπει νά πλέουμε»



«Κατέχουμε μία πυξίδα, πού μας δείχνει κατά που πρέπει νά πλέουμε, στό πέλαγος της παρούσης ζωης. 
Μας δείχνει τήν κατεύθυνση της πνευματικής Ανατολης, δηλαδη που είναι ο Χριστός, καί της πνευματικής Δύσεως, δηλαδή που είναι ο Διάβολος καί ο αιώνιος θάνατος. 
Είναι η συνείδησή μας. 
Δέν εξαπατά καί δέν αποκρύβει τούς πλανερούς δρόμους. Ας τή διαβάζουμε προσεκτικά. 
«`Εαν η καρδία ημών μή καταγινώσκη ημών, παρρησίαν εχομεν πρός τόν Θεόν» 
(Α Ιω.γ`21), δηλαδή πλέουμε τότε πρός ανατολάς.»

Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης

Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους



"Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους.Αρκεί να εξαγνίσεις

τα ψυχικά σου μάτια, να τα προσηλώσεις πάνω σε έναν Άγιο και να 

προσευχηθείς σ' αυτόν, να του ζητήσεις αυτό που έχεις ανάγκη και να είσαι 

σίγουρος πως θα το λάβεις."

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

“ Η εν Χριστώ ζωή" Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης



…Μάθε να προσεύχεσαι. Βίαζε τον εαυτόν σου εις την προσευχήν. Κατά αρχάς θα εύρης δυσκολίαν, ύστερον όμως όσον περισσότερον βιάζης τον εαυτόν σου, τόσον ευκολώτερον θα προσεύχεσαι. Εις την αρχήν όμως είναι πάντοτε αναγκαίον να βιάζη κανείς τον εαυτό του.
Η καρδία μας κάθε ημέρα αποθνήσκει πνευματικώς. Και μόνον θερμή προσευχή συνοδευόμενη με δάκρυα την ζωογονεί και την κάμνει να αναπνέη πάλιν. Αν δεν προσευχώμεθα με αρκετήν πνευματικήν ζέσιν, εύκολα και ταχέως θα αποθάνωμεν πνευματικώς ...
Όταν κάποια εσωτερική ανησυχία σε εμποδίζει να προφέρης της προσευχής τας λέξεις κατά την θείαν ακολουθίαν, γνώριζε ότι αυτή η ανησυχία και αδυναμία είναι απάτη του εχθρού, του δαίμονος. Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά. Τοιουτοτρόπως θα καταβάλης την ανησυχίαν και αδυναμίαν σου και θα κερδίσεις θάρρος και δύναμιν. Τα πάντα είναι δυνατά δια εκείνους που πιστεύουν και εις τον Θεόν ελπίζουν. Πρέπει να παλαίωμεν και να νικώμεν.
Μη φείδεσαι τον εαυτόν σου, αλλά προσεύχου με ζέσιν και αν έχης κοπιάση όλην την ημέραν. Μη παραμελής την αγίαν προσευχή. Προσεύχου μέχρι τέλους εις τον Θεόν με όλην την καρδίαν σου, διότι αυτό είναι καθήκον σου απέναντι του Θεού. Εφόσον έθεσες την χείρα επάνω εις το άροτρον, μη βλέπης οπίσω. ..
Αν έχης ως κανόνα ζωής να λέγης ωρισμένον αριθμόν προσευχών, είτε αυταί είναι μακραί, είτε βραχείαι, λέγε τας καλώς. Αναγίνωσκε τας προσευχάς με συναίσθησιν βαθείαν και μη κάμης αυτήν 
την εργασίαν του Θεόυ με την καρδίαν σου διηρεμένη εις δύο, ούτως ώστε το εν μέρος να ανήκη εις Αυτόν και το άλλον ήμισυ εις την σάρκαν σου…

Να σκέφτεσαι την προέλευση του ανθρώπου



Ν’ αγαπάς κάθε άνθρωπο αδιάκριτα. Μη λογαριάζεις αν είναι αδύναμος και αμαρτωλός. Μη σκέφτεσαι την αμαρτία, αλλά την προέλευση του ανθρώπου, που είναι η ίδια η εικόνα του Θεού.
Να μη σε ενοχλούν οι αδυναμίες των άλλων, η κακία, η υπερηφάνεια, ο φθόνος, η απληστία κι η κοιλιοδουλεία τους. Και σε σένα όμως δεν λείπουν οι κακίες. 
Στο κάτω-κάτω σε σχέση με την αμαρτία όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης