Ανοικτή επιστολή στον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο

1η Ιανουαρίου 2026

Η κατά σάρκα Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Μνήμη του Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας του Μεγάλου

Βασιλική Οικονόμου, Αλεξανδρούπολη

Αφιερώνεται στον Άγιό μου, τον Ουρανοφάντορα Βασίλειο τον Μέγα, και σε όλους τους υπό του ασεβούς Πατριάρχη Βαρθολομαίου εξυβρισθέντες Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ανοικτή Επιστολή

Προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Κοινοποίηση:

Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ι. Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως

«πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.» 

Β’ Τιμόθ. γ’ 13.

«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ-Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός» Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

«Ἀφ’ οὐ δὲ ἀπέρασαν δύω χρόνοι, ἔγινε βασιλεὺς Λέων ὁ Ἴσαυρος, ὁ καὶ Κόνων ὀνομαζόμενος, ἐν ἔτει ψίς’ [716], ὁ ὁποῖος μὲ τὸ νὰ ἦτον εἰκονομάχος, διὰ τοῦτο ἐδίωξε βιαίως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον μὲ ραβδία καὶ σπαθία, τὸν ἁγιώτατον καὶ μέγαν Πατριάρχην Ἅγιον Γερμανόν, ἐπειδὴ καὶ δὲν ἐπείθετο νὰ συμφωνήση εἰς τὰ ἀσεβῆ του δόγματα, καὶ νὰ ἀθετήση τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ ἐσπούδασεν ὁ θηριώνυμος νὰ κρημνίση ἀκόμη καὶ νὰ κατακαύση τὴν ἁγίαν εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὀνομαζομένην Χαλκῆν. Ὅθεν εἰς καιρὸν ὁποὺ ὁ σπαθάριος τοῦ βασιλέως ἔβαλε τὴν σκάλαν, καὶ ἀνέβη διὰ νὰ κρημνίση εἰς τὴν γῆν τὴν ἁγίαν εἰκόνα, εὐθὺς ἡ μακαρία αὕτη (σ.σ. Μοναχή) Θεοδοσία ὁμοῦ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ἐπίασαν τὴν σκάλαν, καὶ ἔρριψαν αὐτὴν κατὰ γῆς ὁμοῦ μὲ τὸν σπαθάριον, ὁ ὁποῖος πεσὼν εἰς τὴν γῆν, ἐτελεύτησεν. Ἔπειτα πηγαίνουσαι εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ἐλιθοβόλουν τὸν δυσσεβὴ καὶ εἰκονομάχον (σ.σ. Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως) Ἀναστάσιον.» Από το Συναξάρι της Αγίας Οσιομάρτυρος Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης (Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου).

«Ἰχθῦς οὐκ ἀντιλέγει νόμῳ θεοῦ, καὶ ἄνθρωποι σωτηρίων διδαγμάτων οὐκ ἀνεχόμεθα.» Μ. Βασιλείου Εξαήμερος ζ’ 4.

Κατάφερες, Διάβολε, να διασύρεις την άμωμη και αιώνια παρθένα Ορθοδοξία μες στους δυσώδεις οίκους ανοχής των αιρέσεων, και δη στο βδελυρότερο όλων, το Βατικανό. Κατάφερες να εξευτελίσεις τους Ιερούς Κανόνες της, δίνοντάς τους βορά στα δόντια λύκων βαρέων και παίγνιο στα χέρια αφρόνων και ανόμων. Κατάφερες ν’ ακουστεί από πατριαρχικό στόμα η βλασφημία ότι το μιαρό Κοράνι τού μιαρότατου Ισλάμ τού παιδεραστή Μωάμεθ είναι «ίσο με την Αγία Γραφή και ιερό, όπως αυτή». Ω, αίματα των Αγίων Νεομαρτύρων, πώς δεν ξεχύνεστε να πνίξτε το Φανάρι!!!

Κατάφερες, Σατανά, να διαπομπεύσεις την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, την τιμημένη με ιδρώτες κι αίματα Αγίων Αποστόλων, Θεοφόρων Οικουμενικών Διδασκάλων, Ιερομαρτύρων και Ομολογητών, μές στην ελεεινή και τρισάθλια Συναγωγή των Χριστοκτόνων Ιουδαίων. Κατάφερες να σύρεις το αρχιερατικό ράσο σε ειδωλολατρικές συμπροσευχές (…«ο καθείς εξ ημών στον δικό του Θεό»…) με συρφετό από παρδαλούς αλλόθρησκους κι αιρετικούς…μπρος σε μια μπάλα (!!!) που συμβόλιζε την υδρόγειο…τη λατρεμένη των Μασόνων Γαία. Κατάφερες να μολύνεις τους Αγίους Τόπους και τον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό τής πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας με τα βήματα αβάπτιστων ψευδοπαπών της αιματοβαμμένης Πόρνης Ρώμης, συνοδευμένων από αθεόφοβους Πατριάρχες – Αιρεσιάρχες, που δεν ίστανται, πλέον, εις τύπον και τόπον Χριστού, αλλ’ Αντιχρίστου.

Κατάφερες, Εωσφόρε, να εξευτελίσεις το ιερό Σύμβολο της Πίστης μας, να το διαστρεβλώσουν σε βεβηλωμένες τελετές χείλη ασεβή, που εκφωνήσαν τον «παθόντα» ως «παθοῦσα» (τυχαίο άραγε;)∙ εξευτέλισες τo Σύμβολο αυτό, που το Πανάγιο Πνεύμα θέσπισε με τους ιδρώτες και τα αίματα των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας, αυτούς που κάποιοι υβριστές τούς θεωρούν και τους ονομάζουν «θύματα του αρχεκάκου όφεως». Κατάφερες να διασύρεις την αγία Εκκλησία μας στο δυσώδη και άσεμνο χορό του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», ακόμα και να «αναγνωριστούν» σε ληστρική ψευδοσύνοδο ως Εκκλησίες οι αιρέσεις. Κατάφερες να εξευτελίσεις ακόμα και τον ορθόδοξο Μοναχισμό, το ματωμένο μα ένδοξο προπύργιο της Ορθοδοξίας, μέχρι του σημείου να εγκωμιαστεί ως «καινή πολιτεία» και «νέον ὑπερῷον τῆς Πεντηκοστῆς» μια αντικανονική, ανδρογυναικεία Μονή, που έμβλημά της είχε και έχει την επτάφωτη λυχνία των Χριστοκτόνων Ιουδαίων ενωμένη με το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού – κι είναι το έμβλημα αυτό σύμβολο μέγα του παγκοσμίου κινήματος υπέρ της ένωσης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού. Αυτά και άλλα πολλά αίσχη κατόρθωσες, Εωσφόρε, δια του πιστότατου δούλου σου και μέγιστου επιχάρματός σου, του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου.

Σου έστησαν, Πατριάρχη, μαύρο κατάμαυρο ανδριάντα εκεί στη μακρινή αιρετίζουσα Μελβούρνη. Κάθισες και φωτογραφήθηκες δίπλα του περιχαρής, καμαρωτός. Έτσι μέλας και σκοτεινός, ζοφερός και ερεβώδης θα φαίνεσαι κι εσύ μπρος στα αδέκαστα μάτια του δικαιοκρίτη Χριστού μας. Δεκαετίες τώρα ταλανίζεις την Κιβωτό της αγίας Εκκλησίας μας, ρίχνοντάς την τεχνηέντως σε φουρτούνες και υφάλους. Πυορροούσα γάγγραινα η πατριαρχία σου, λοιμός, λιμός και μάστιγα, αίσχος, ντροπή και όνειδος για τους Ορθόδοξους, δαιμόνων πανήγυρη οικτρή.

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν έλθει ο Κριτής Χριστός, Φαρισαίε υποκριτή, που κόπτεσαι, δήθεν, για το «περιβάλλον», ενώ τα βλάσφημα και βέβηλα εγκλήματά σου προκαλούν θεομηνίες! Δεν το λέω εγώ, το λέει πολλαχού η Παλαιά αλλά και η Καινή Διαθήκη, που εσύ διαστρέφεις. Αρκεί να διαβάσει κανείς το εικοστό όγδοο κεφάλαιο του Δευτερονομίου ή την Αποκάλυψη του Ιωάννη, για να δει πόση οργή Θεού προκαλεί η αποστασία από τον Κύριο.

Ουαί κι αλίμονό σου, «σκληροτράχηλε καὶ ἀπερίτμητε τῇ καρδίᾳ» που «ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτεις»! Τ’ αρχιερατικά σου χέρια, αυτά που σφάζουν τον Χριστό σε κάθε Θεία Λειτουργία, τα έβαψες εν ψυχρώ με το αίμα της διωγμένης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο). Και ιδού τώρα, αυτή η αδελφή μας Εκκλησία διώκεται απηνώς και κηρύσσεται παράνομη στην ίδια την επίγεια πατρίδα της, αφού οι άνομοι κι αντίχριστοι (φιλο)Εβραίοι φίλοι σου κηρύξαν νόμιμη τη (φιλο)ναζιστική και (φιλο)σατανιστική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας», την ψευδοεκκλησία των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων», κατά το χαρακτηρισμό των τεσσάρων Ελλήνων Μητροπολιτών που αιτήθηκαν σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου γι’ αυτό το θέμα∙ αλλά εσύ, ο «Πάπας της Ανατολής» τούς παρέβλεψες αλαζονικώς!

Ουαί κι αλίμονό σου, βέβηλε, που τόλμησες ν΄αφήσεις το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο όχι μόνο να εισέλθει στον πάνσεπτο πατριαρχικό Ναό, αλλά και να σταθεί πάνω στον Οικουμενικό Θρόνο, τον τιμημένο από ένα Θεολόγο και ένα Χρυσόστομο!

Ουαί, προδότη του Χριστού, που τολμάς να δίνεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, το Άγιο Ποτήριο, σε στόματα αβάπτιστων αιρετικών, σχισματικών και του λοιπού χορού των κακοδόξων, οι οποίοι δεν είναι καν μέλη της Εκκλησίας μας! Δεν το λέω εγώ ότι όλοι αυτοί είναι εκτός Εκκλησίας∙ το λέει ο ΞΗ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων: «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, δευτέραν χειροτονίαν δέξηται παρά τινος, καθαιρείσθω καὶ αὐτός, καὶ ὁ χειροτονήσας· εἰ μή γε ἄρα συσταίη, ὅτι παρὰ αἱρετικῶν ἔχει τὴν χειροτονίαν. Τοὺς γὰρ παρὰ τῶν τοιούτων βαπτισθέντας ἢ χειροτονηθέντας, οὔτε πιστούς, οὔτε κληρικοὺς εἶναι δυνατόν».

Το λέει επίσης και ο Κανόνας της εν Καρχηδόνι Συνόδου (επί Αγίου Κυπριανού): «…ἰσχυρῶς καὶ ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνὸς ὄντος βαπτίσματος καὶ ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος…Πῶς δὲ δύναται καθαρίσαι καὶ ἁγιάσαι ὕδωρ ὁ ἀκάθαρτος ὤν αὐτὸς καὶ παρ΄ ὦ Πνεῦμα Ἅγιον οὔκ ἔστι; …Πῶς βαπτίζων δύναται, ἄλλῳ δοῦναι ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁ μὴ δυνηθεὶς τὰ ἴδια ἁμαρτήματα ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἀποθέσθαι;…αγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε Ἐκκλησίαν…ἡμεῖς οἱ σὺν Κυρίῳ ὄντες καὶ ἑνότητα Κυρίου κρατοῦντες καὶ κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτοῦ χορηγούμενοι, τὴν ἱερατείαν αὐτοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ λειτουργοῦντες, ὅσα οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, τουτέστι πολέμιοι καὶ ἀντίχριστοι, ποιοῦσιν ἀποδοκιμάσαι καὶ ἀποποιῆσαι καὶ ἀπορρῖψαι καὶ ὡς βέβηλα ἔχειν ὀφείλομεν».

Και στους καιρούς μας το καταγγέλλει, μεταξύ άλλων, και ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά τους είναι η παναίρεσις» και «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν»(Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224).

Ή τάχα αγνοείς ότι «Καταδικασμένος πολλάκις είναι και ο Παπισμός από τις Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895 καθώς και από πολλούς Αγίους όπως ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας, ο ιερός Θεοφύλακτος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Συμεών ο Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος», όπως γράφει σε μελέτη του ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος;

Ξεχνάς τι έγινε στην πρώτη Άλωση της Βασιλεύουσας το 1204, τότε που οι λυσσώδεις αιμοβόροι εγκληματίες Σταυροφόροι, με τις ευλογίες του ψευδοπάπα Ιννοκεντίου του Γ’, ρήμαξαν, λεηλάτησαν, έκλεψαν, σύλησαν, βεβήλωσαν, βίασαν, σφαγίασαν χειρότερα κι απ’ τους κατοπινούς κατακτητές Τούρκους; Ξεχνάς τις θηριωδίες της παπικής-ναζιστικής οργάνωσης Ούστασε στην ορθόδοξη Σερβία κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα λοιπά αίσχη της Ουνίας και εν γένει του Παπισμού; Μόνο οι αφελείς και οι δόλιοι υποκριτές πιστεύουν και δέχονται τη δήθεν μετάνοια και συγγνώμη των σύγχρονων ψευδοπαπών για τα αίσχη των προκατόχων τους. Και μάλλον χρησίμευσε η εκ μέρους σου «αποδοχή της συγγνώμης» του ψευδοπάπα Ιωάννη Παύλου B’ για το 1204 ως ένα ακόμα σκαλοπάτι στον κατήφορο της ένωσης με τους Παπικούς, αφού εσύ ο ίδιος δήλωσες ότι «Το πνεύμα της συμφιλίωσης της Ανάστασης…μας υποκινεί προς τη συμφιλίωση των Εκκλησιών μας.»

Ουαί, όφι ύπουλε και δόλιε, που θέλεις να ενώσεις το Πασχάλιο των Ορθοδόξων με αυτό των Παπικών! Τι δουλειά έχεις με την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εσύ, ο δούλος και εργάτης του Άδη; Θαρρείς δε βλέπουμε πως δεν κόπτεσαι πραγματικά για το Πασχάλιο, αλλά για τη διάβρωση της ορθόδοξης Πίστης και για την ένωση ακόμα και του Ποτηρίου με τους Παπικούς, ή, μάλλον, την επισημοποίησή της; Ή μήπως νομίζεις ότι πιστέψαμε πως αποτάσσονται οι Παπικοί το Φιλιόκβε, δήθεν επειδή εκφωνήθηκε το Σύμβολο χωρίς αυτό;

Ουαί, καθαιρετέε και αφοριστέε!

Ναι! Διότι σε αφορίζει ο Ι’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὖτος ἀφοριζέσθω».

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΜΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοὺς ἐνεργῆσαι τί, καθαιρείσθω».

Σε καθαιρεί ο ΜΣΤ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τὶς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΞΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.» Μήπως θα μας πεις ότι «θύματα του αρχεκάκου όφεως» ήταν και οι Άγιοι Απόστολοι, οι Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας;

Σε αναθεματίζει το Συνοδικό της Ορθοδοξίας πολλαχού, όπως όταν ορίζει ότι: «Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ, καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ, καὶ τῆς ἀχράντως αὐτὸν τεκούσης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ τῶν λοιπῶν ̔Αγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις, ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς, ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν, ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, ἀνάθεμα». Δε συναίνεσες και εσύ, όπως και η προδοτική, παναιρετίζουσα, οικουμενιστική ΔΙΣ και οι περισσότεροι κατά τόπους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο κλείσιμο των ιερών Ναών μας επί ψευδοπανδημίας κορωνοϊού, αντί να προτρέψεις τον πιστό λαό και τους κυβερνώντες να προστρέξουν στην πανσθενουργό ιαματική και προστατευτική Χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού μας; Δεν ύβρισες και δεν ατίμασες και εσύ τις ιερές Εικόνες, επιβάλλοντας και εφαρμόζοντας τη μασκοφορία εντός των ιερών Ναών κατά την δήθεν «υγειονομική κρίση»; Δε σε είδαμε να ασπάζεσαι Εικόνα μασκοφορώντας, σαν να ήταν εστία μόλυνσης; Για την τιμή των ιερών Εικόνων χυνόταν αίμα ορθόδοξων Μαρτύρων και Ομολογητών για περισσότερο από εκατό χρόνια, Αιρεσιάρχη. Ή λησμόνησες τάχα ότι ο ιερός Ναός καθαγιάζεται από το Ίδιο το Πανάγιο Πνεύμα, το Οποίο καθιστά αυτόν, με ειδική Ευχή που εκφωνεί Αρχιερέας από το Μέγα Ευχολόγιο, «…λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθὼν, καταφυγὴν ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον…»;

Σε ονομάζει ψευδεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (επί Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως): «…Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.»

Πώς να μη θες, λοιπόν, Μέγα εωσφορικέ Διδάσκαλε του Οικουμενισμού εσύ, να καταργήσεις τους Ιερούς Κανόνες, αφού είναι εμπόδιο στον γκρεμό όπου προσπαθείς, ως άφρων, να ρίξεις την αγία Ορθοδοξία μας; Γι’ αυτό και πολύ νωρίς, ήδη ως Αρχιμανδρίτης, ανέλαβες (αυτοβούλως; Κύριος οίδε…) αυτό το ανόσιο έργο, όπως δείχνει η διδακτορική διατριβή σου με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ».

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν θα σε κρίνει ο Μέγας Αρχιερέας Ιησούς Χριστός, γέροντα Μασόνε, ιερόσυλε κι αμετανόητε, που ούτε καν η εγγύτητα του τάφου σε φοβίζει! Και «σκασίλα μου» αν φοράς ποδιά ή όχι (ή πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου…), αφού την αισχρή δουλειά της Μασονίας την κάνεις και μάλιστα με το παραπάνω! «Σκασίλα μου» κι αν θα με σύρεις στα εξωνημένα δικαστήρια, δήθεν για «συκοφαντική δυσφήμηση», συ που δυσφημείς την αγία Ορθοδοξία, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, ακόμα και τον Ίδιο τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας ανά την οικουμένη! Εμένα μόνο ένα Δικαστήριο μ’ ενδιαφέρει, αυτό του δικαιοκρίτη Κυρίου μου Ιησού Χριστού, όχι τα μασονοκρατούμενα ψευτοδικαστήρια των ανθρώπων, που αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι (και δη αδρά αμειβόμενοι!) οι γενοκτόνοι, όπως το «προσφιλές» σου πρόσωπο, ο δικαίως και ιεροκανονικώς αφορισμένος λαοφονιάς Μασόνος τύραννος Κυριάκος Μητσοτάκης. Εσύ, όμως, που βλασφημάς επι δεκαετίες το Πανάγιο Πνεύμα με τις κακοδοξίες και την αμετανοησία σου και παρασέρνεις μυριάδες ψυχών στην απώλεια, τι λόγο θα δώσεις, του Ισκαριώτη Ιούδα απόγονε; Οι ταλαίπωροι Παπικοί, Λουθηρανοί, Μονοφυσίτες, Εβραίοι, Μωαμεθανοί, Ινδιάνοι, Σαμάνοι, Βουδιστές και λοιποί παρδαλοί αβάπτιστοι φίλοι σου, τους οποίους αγαπάς και με τους οποίους θέλει ο πατέρας σου ο Διάβολος να μας ενώσει, αν μετανοούσαν και λάμβαναν το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα και ακολουθούσαν πιστά και ταπεινά το Ευαγγέλιο θα σωζόντουσαν, ενώ εσύ, ο βαπτισμένος και χρισμένος και μάλιστα τιμημένος με τη μόνη αληθινή, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, που ως αλαζόνας την προδίδεις και την εξευτελίζεις αμετανόητος, πού θα καταλήξεις, σκέφτεσαι ποτέ, αξιοθρήνητε; Ιδού, στο λέει η Αποκάλυψη: «καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἷς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην ἐν θείῳ. καὶ οἱ λοιποὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τῇ ἐξελθούσῃ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν» (Αποκ. ιθ’ 20-21). Εκεί σε οδηγεί η σκότωση του παναιρετικού νου και της πωρωμένης καρδιάς σου. Αλλά, όπως λέει ξανά η Αποκάλυψη, «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» (γ’ 1). Μετανοούνε οι νεκροί;

Όσο για το Βατικανό του «αγιοτάτου» φίλου σου, του πλάνου ψευδοπάπα, θα έχει κι αυτό την ίδια κατάληξη με την πατρίδα του τη «Βαβυλώνα», τη «μητέρα τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς», την «μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων ᾿Ιησοῦ» (Αποκ. ιζ’ 5, 6), την Πόρνη Ρώμη: «…ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου· ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν…ὅτι ἐκολλήθησαν αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς…καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.» (Αποκ. ιη’ 2-3, 5, 24).Πράγματι αιματοβαμμένη η Ρώμη! Ιδού, λοιπόν, ένα κοινό που έχουν η αγαπημένη σου Ρώμη και το αγαπημένο σου Ισλάμ: αιματοκυλήσαν τον πλανήτη και δη την Ορθοδοξία.

Εύχομαι, ελπίζω και προσεύχομαι όλοι εμείς, το χριστεπώνυμο πλήρωμα, οι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, να έλθουμε σε μετάνοια από την αποστασία και την εκκοσμίκευσή μας, ώστε να μην αναγκάζουμε το φιλάνθρωπο Αρχηγό της Πίστης μας Κύριο Ιησού Χριστό να μας παιδαγωγεί με εκκλησιαστικούς ηγέτες-προδότες σαν εσένα ή σαν τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, τον Άνθιμο Αλεξανδρουπόλεως και τους λοιπούς ανάξιους Αρχιερείς που μαστίζουν την αγία Ορθοδοξία. Είσαι ο χειρότερος, ο αιρετικότερος, ο σατανικότερος Πατριάρχης που έχει γνωρίσει η Εκκλησία μας από γεννήσεώς της. Μπροστά σου ο Μακεδόνιος, ο Νεστόριος, ο Βέκκος, ο Καλέκας και οι λοιποί καταδικασμένοι από την Εκκλησία Πατριάρχες ωχριούν. Γι’ αυτό και τούτη η ανοικτή επιστολή είναι στην πραγματικότητα γράμμα προς έναν αξιοθρήνητο άνθρωπο. Πέρα από την ιερή αγανάκτησή μου για την εκ μέρους σου προδοσία και τον εξευτελισμό της αγίας Πίστης μου, η ψυχή μου κλαίει για όσα σε περιμένουν εκεί όπου πορεύεσαι, με τόσο ανείπωτο κακό που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί ο Σατανάς στην Εκκλησία και σε ολάκερη την ανθρωπότητα μέσω του «ταπεινού προσώπου σου» που «χαίρεται και καμαρώνει» ως πιστό και άοκνο όργανό του.

Ο Χριστός σού δίνει ακόμα χρόνο επί γης, Αιρεσιάρχη. Και το Συνοδικό της Ορθοδοξίας σε προειδοποιεί: «῞Ολοις τοῖς αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα».

Τη μετάνοιά σου δεν ξέρω αν μπορώ, πλέον, να την περιμένω, εδώ που έφτασε η πωρωμένη καρδιά και συνείδησή σου, ένα βήμα πριν το μνήμα. Αν, όμως, παραμείνεις αμετανόητος, προσδοκώ ολοψύχως τη δικαιότατη ενώπιον Θεού και ανθρώπων καθαίρεσή σου, όπως και όλων των ομοίων σου, έστω και μετά θάνατον. Αμήν.

«Νεῦσον πρὸς ὕμνους οἰκετῶν Εὐεργέτα, Ἐχθροῦ ταπεινῶν τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν…»

Βασιλική Οικονόμου Προς δόξαν του Παναγίου Τριαδικού Θεού «ὃν σὺ διώκεις».

Παράρτημα δημοσίευσης της ανοικτής επιστολής προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (ενδεικτικό αρχείο).

Το απόσπασμα από το βιβλίο του Yves Marsaudon το βρήκαμε εδώ: Ὁ ἀ-δογματισμός : «Μασονία χωρίς ποδιές» (Jacques Mitterrand).

1970

«…δὲν δύναται νὰ ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους. Δὲν δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχη διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχὴν καθ’ ἥν στιγμὴν αὕτη διὰ τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διὰ τὴν τελικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ ἐλπίδι…Ἡ Ἐκκλησία δὲν δύναται καὶ δὲν πρέπει νὰ ζῆ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου».

Από τη διδακτορική διατριβή τού (τότε Αρχιμανδρίτη (1970)) Βαρθολομαίου (Αρχοντώνη) με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (σελ. 73), η οποία δεν έγινε δεκτή από την τότε ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και υποβλήθηκε σε παπικό Πανεπιστήμιο.

Σχέδιον καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Ἡ «ἄγνωστος» μελέτη τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως

1995

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την «Αγία Έδρα» και τον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο Β’. (Orthodox Observer, T. 60, No 1106, Ιούνιος 1995 & Ορθόδοξος Παρατηρητής Τ.60, Νο 1106, Ιούνιος 1995.)

1998

2002

Ο Οικ. Πατριάρχης σε Θεία Λειτουργία στη Ραβέννα, παρισταμένων αιρετικών.

2004

Εκ νέου επίσκεψη του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο στη Ρώμη.

2006

Επίσκεψη του «Πάπα» Βενέδικτου ΙΣΤ’ στο Φανάρι.

2007

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ηγείται της «σιωπηλής προσευχής για τον πλανήτη» στην Αρκτική»μαζί με Σιίτες, Σουνίτες, Βουδιστές, Ινδουϊστές, Σιντοϊστές, Εβραίους, Παπικούς, Προτεστάντες.

2009

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντά Εβραίους Ηγέτες στη Συναγωγή Park East και λαμβάνει ως βραβείο μια επτάφωτη λυχνία (μενορά) από το Ραβίνο Arthur Schneier, πρόεδρο του Ιδρύματος «Appeal of Conscience».

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος δωρίζει το «Ιερό Κοράνι» στον Τουρκοαμερικανό πρόεδρο της Coca Cola Muhtar Kent και τη σύζυγό του Daphne.

2011

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε διαθρησκειακή συνάντηση στην Ασίζη.

Ασίζη 2011 (βίντεο).

2014

Κοινή επίσκεψη Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίου και «πάπα» Φραγκίσκου στους Αγίους Τόπους.

2016

«Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» Κολυμπαρίου

2019

Φωτογραφία:ABIKETOS

Ο σχισματικός ψευδομητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος στο Φανάρι.

Ο Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίος δίνει τη Θεία Κοινωνία στον Ουνίτη Ποροσένκο, πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας.

2020

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία επί κορωνοϊού.

2021

Αγάπες του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρώην γελωτοποιό και νυν λαοφονιά δικτάτορα της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι.

2022

Συλλείτουργο του Οικ. Πατριάρχη Βαθολομαίου με τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος και το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο.

2023

Ο Οικ. Πατριάρχης σε χειραψία με το Β. Ζελένσκι στο Φανάρι.

2024

Ο Οικ. Πατριάρχης χαίρεται πλάι στο μελανό ανδριάντα του.

Επίσκεψη του Ουνίτη ψευδοαρχιεπισκόπου της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Ψευδοεκκλησίας Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

2025

Στιγμιότυπο από το «Ιφτάρ» «που παρέθεσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τιμήν του Προέδρου της Σομαλίας Hasan Sheikh Mahmud και των θρησκευτικών ηγετών των μειονοτήτων της Τουρκίας, μεταξύ των οποίων και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος».

Άλλος ένας ψευδοπάπας στο Φανάρι: ο Λέων 14ος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη «12η Ακαδημαϊκή Διαβούλευση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης, η οποία συγκλήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Διεθνή Εβραϊκή Επιτροπή για Διαθρησκειακές Διαβουλεύσεις».

Πηγή Σίτος Θεού

Καθηγητής Δρ Νεκτάριος Δαπέργολας, «Οἱ Ἱεροί Κανόνες, οἱ συμπροσευχές καί ἡ βδελυρή πορεία πρός τήν Πανθρησκεία» …

Νεκτάριος Δαπέργολας

Οἱ συμπροσευχές, οἱ διαχριστιανικοί «διάλογοι», ἡ προδοσία τῶν ποιμένων, τί προβλέπουν ρητά οἱ Ἱεροί Κανόνες καί πῶς παραβιάζονται σήμερα ἐν πλήρει συνειδήσει, ὁ Οἰκουμενισμός καί ἡ πορεία πρός τήν Παγκόσμια Πανθρησκεία ἦταν κάποια ἀπό τά ἐπί μέρους θέματα τῆς πρόσφατης συνέντευξης τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα στήν Βίκυ Μπαϊρακτάρη («Θέμα τῆς Χαλκιδικῆς», 10-12-2025). Παραθέτουμε πιό κάτω ὁλόκληρη τήν συζήτηση, πού εἶχε καί καίριες ἐρωτήσεις, ἀλλά καί πλήρως κατατοπιστικές ἀπαντήσεις…

1. Κύριε Δαπέργολα ποιό εἶναι τό βασικό ἐπιχείρημα κατά τῶν συμπροσευχῶν μέ τούς Παπικούς;

Τό βασικό ἐπιχείρημα εἶναι πολύ ἁπλᾶ ὅτι ἡ καταδίκη τῶν συμπροσευχῶν μέ Παπικούς καί γενικότερα μέ αἱρετικούς, ὅπως βεβαίως καί μέ ἀλλοπίστους, εἶναι πολλαπλῶς ἐπιβεβαιωμένο γεγονός ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς Κανόνες καί τήν εὐρύτερη ἐκκλησιαστική μας Ἱερά Παράδοση. Δογματικά ἡ συμπροσευχή μέ μή Ὀρθόδοξο εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτη, ὡς καθιστοῦσα τόν Ὀρθόδοξο κοινωνό τῆς πλάνης καί τῆς αἵρεσης, πρᾶγμα πού δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς θεωρητική παρεκτροπή, ἀλλά βλαπτική ἐνέργεια ἀπό σωτηριολογικῆς ἄποψης. Γιά τόν λόγο αὐτό καταδικάζεται ρητά καί κατηγορηματικά. Ὅσοι ἑπομένως ἐπικρίνουμε τίς συμπροσευχές, δέν κάνουμε τίποτε περισσότερο ἀπό τό νά βασιζόμαστε ἁπλῶς στούς Ἱερούς Κανόνες πού θέσπισε θεοπνεύστως καί ἀκολουθεῖ ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας, χωρίς νά λέμε ἀπολύτως τίποτε δικό μας. Ἀντίθετα, ὅσοι τίς ἀποδέχονται εἶναι πού αὐθαιρετοῦν σέ βάρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας καί παραβιάζουν κατάφωρα τούς Ἱερούς Κανόνες.

2. Ποιοί Ἱεροί Κανόνες ἤ Πατερικές θέσεις ἀπαγορεύουν τέτοιες πρακτικές;

Ὑπάρχουν ἀρκετοί. Κατ’ ἀρχάς θυμίζω τούς λεγόμενους «Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων» (πού ἐπικυρώθηκαν ἀπό τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδο), ἐκ τῶν ὁποίων ὁ 10ος ὀρίζει ὅτι «εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω», ὁ 45ος ὁρίζει πώς «ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, ὁ μόνον συνευξάμενος αἱρετικοῖς, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τί, καθαιρείσθω», ἐνῷ καί ὁ 65ος ὁρίζει ἐπίσης τόν ἀφορισμό ὅποιου εἰσέρχεται σέ λατρευτικό χῶρο Ἰουδαίων καί αἱρετικῶν, ἐπιπλέον δέ καί τήν καθαίρεση ἄν πρόκειται γιά κληρικό («εἰ τις κληρικός, ἡ λαϊκὸς εἰσέλθοι εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἡ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω, καὶ ἀφοριζέσθω»). Θυμίζω ἐπίσης τόν 33ο Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (μέσα 4ου αἰώνα)., σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο «οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι», ἀλλά καί τόν 37ο Κανόνα τῆς ἴδιας Συνόδου, πού ἀπαγορεύει κάθε κοινό ἑορτασμό («οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς»). Ἐξαιρετικά σαφής εἶναι ἀκόμη ὁ 2ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου (341 μ.Χ.), πού ὁρίζει γιά τούς Ὀρθοδόξους τό «μὴ ἐξεῖναι κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ’ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις». Ἔχει ἰδιαίτερη σημασία μάλιστα ὀτι οἱ Κανόνες, ὅπως παρατηροῦμε, ἀπαγορεύουν τήν ὁποιαδήποτε συμπροσευχή, ἀκόμη καί σέ σπίτι. Πρᾶγμα πού ἀπαντᾶ σέ ἕνα ἀκόμη στρεβλωτικό σόφισμα τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι οἱ Ἱεροί Κανόνες ἀπαγορεύουν μόνο τήν κοινή τέλεση Θείας Λειτουργίας καί τό Κοινό Ποτήριο, πρᾶγμα πού δέν ἰσχύει. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά ὑπάρχει ἀκόμη πλῆθος πατερικῶν χωρίων (ἀπό τούς Πατέρες τῶν πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἕως τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη) ἀλλά γνωστές καταγεγραμμένες διδαχές καί ἀπό τούς σύγχρονους Ἁγίους μας, ὅπως οἱ Ἅγιοι Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος καί ἄλλοι, πού θέτουν πέραν κάθε συζητήσεως τό ἀπαράδεκτο καί ἀνεπίτρεπτο τῶν συμπροσευχῶν.

3. Πιστεύετε ὅτι οἱ πρόσφατες συμπροσευχές πού εἴδαμε στήν Κωνσταντινούπολη εἶναι μεμονωμένες ἤ ἀποτελοῦν σταδιακή «νέα γραμμή» στήν Ἐκκλησία;

Eίναι ἁπλῶς ἕνα μόνο ἐπεισόδιο μίας πολύ εὐρύτερης πρακτικῆς πού κυριαρχεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόνια. Δέν μπορῶ νά τό χαρακτηρίσω οὔτε κἄν ὡς νέα γραμμή, δεδομένου ὅτι αὐτή ἡ ἱστορία χρονολογεῖται τοὐλάχιστον ἑπτά δεκαετίες πίσω, μέ τήν ἵδρυση τοῦ λεγόμενου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καί τήν ἔναρξη τῶν λεγόμενων διαχριστιανικῶν διαλόγων. Ἔκτοτε τό φαινόμενο τῶν συμπροσευχῶν ἀρχίζει σταδιακά νά πυκνώνει, ἐντείνεται ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1990 καί ἑξῆς καί οὐσιαστικά κλιμακώνεται μετά τήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τό 2016. Εἰδικά δέ τήν τελευταία δεκαετία ἀποτελεῖ συνεχές φαινόμενο.

4. Ποιός εἶναι ὅμως ὁ ρόλος τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων πού ἐμπλέκονται σέ ὅλα αὐτά;, Δέν γνωρίζουν ὅτι παραβιάζουν τούς Ἱερούς Κανόνες;

Εἶναι δυνατόν νά μήν τό γνωρίζουν; Τό γνωρίζουν πολύ καλά καί φυσικά τό πράττουν ἐν πλήρει συνειδήσει. Τίς τελευταῖες δεκαετίες, ξέρετε, ἔχει ἀναπτυχθεῖ στά μέρη μας ἡ περιβόητη μεταπατερική θεολογία, τήν ὁποία ἀσπάζεται καί προωθεῖ ἀνοιχτά καί τό Φανάρι καί ἐπίσης μέγα μέρος καί τῆς δικῆς μας Ἱεραρχίας. Μία ψευδοθεολογία, πού προσπαθεῖ δῆθεν νά ἑρμηνεύσει νεωτερικά, ἀλλά στήν οὐσία νά ἀκυρώσει τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀνατρέποντας καί δόγματα καί μέρος τῆς Ἱερᾶς μας Παράδοσης, καί νά δικαιώσει την παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή τήν ὀργανωμένη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες ἀπόπειρα συγχώνευσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ὅλων τῶν αἱρέσεων (πού στρεβλωτικά ἀποκαλοῦνται ἐπίσης «Ἐκκλησίες») σέ ἕνα καινούργιο κατασκεύασμα. Εἶναι ἕνα ἔργο στό ὁποῖο εἶναι ξεκάθαρα ταγμένοι δυστυχῶς πλεῖστοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας, λειτουργῶντας ὡς δούρειοι ἵπποι καί ὡς ἐντολοδόχοι ἄλλων κέντρων. Εἶναι τραγικό, γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τύποις λατρεύουν καί ὑπηρετοῦν τόν Χριστό, οἱ πράξεις τους ὅμως δείχνουν ἐντελῶς ἄλλα πράγματα.

5. Τά τελευταῖα χρόνια ἀκοῦμε συχνά γιά τούς θεολογικούς διαλόγους. Ποῦ ἀκριβῶς, κατά τή γνώμη σας, ξεπερνιέται τό ὅριο ἀνάμεσα στόν διάλογο καί τή λειτουργική συμπόρευση;

Κατά τήν στιγμή πού παύει νά εἶναι διάλογος, δηλαδή εἰλικρινής προσέγγιση τῆς ἀλήθειας μέσῳ δεδομένων καί ἐπιχειρημάτων, καί μετατρέπεται σέ συμπροσευχή ἀκόμη καί ἐκτός ναοῦ, πόσο δέ μᾶλλον ὅταν μεταφέρεται καί ἐντός τοῦ ναοῦ, ἐντασσόμενη σέ λατρευτικές ἀκολουθίες. Ἐκεῖ ξεπερνιέται ἐντελῶς τό ὅριο, ἐκεῖ εἶναι πού παραβιάζονται οἱ Ἱεροί Κανόνες. Θά πρέπει ὅμως στό σημεῖο αὐτό, γιά νά μήν γενικολογοῦμε, νά εἰπωθεῖ καί ἕνα γεγονός πού δέν ἐπιδέχεται ἀμφισβητήσεων: ὅτι στήν πραγματικότητα πλέον δέν ὑφίσταται διάλογος, ἀλλά μόνο λειτουργική συμπόρευση. Οἱ λεγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι ἀπέτυχαν παταγωδῶς καί αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τό ὅτι ἐδῶ καί 70 περίπου χρόνια, ἀφ’ ὅτου ξεκίνησαν ἐπίσημα (κατά τή δεκαετία τοῦ ’50) οἱ Παπικοί, ὅπως καί οἱ ἄλλοι αἱρετικοί, δέν ἔχουν κάνει πίσω οὔτε μισό ἑκατοστό σέ κανένα ἀπολύτως θεολογικό ζήτημα, οὔτε ἔχουν ὑποχωρήσει σέ καμία ἀπό τίς πλάνες τους. Ἐδῶ καί πολλά χρόνια λοιπόν κανένας ἀπολύτως διάλογος δέν διεξάγεται πιά, οὔτε κἄν προσχηματικός, πρός τήν ὑποτιθέμενη κατεύθυνση τῆς ἐπίλυσης τῶν θεολογικῶν διαφορῶν. Γι’ αὐτό τό μόνο πού βλέπουμε πλέον εἶναι συμπροσευχές καί τό μόνο πού ἀκοῦμε εἶναι οἱ γνωστές συμπεριληπτικές ἀγαπολογίες. Ὁ στόχος καί τῶν δύο πλευρῶν πού μετέχουν στούς δῆθεν διαλόγους, ὅπως πλέον ρητά διακηρύσσεται, δέν εἶναι νά λυθοῦν τά θεολογικά ζητήματα, ἀλλά εἶναι ἡ ἕνωση με…σεβασμό στήν ποικιλομορφία καί τήν διαφορετικότητα, δηλαδή «ὅλοι μαζί ἑνωμένοι, κρατῶντας ὁ καθένας τα δικά του, παρά τίς δογματικές διαφορές μας, ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης». Εἶναι τερατῶδες ὅμως αὐτό. Δέν ὑπάρχει ἀληθινή ἀγάπη μακριά ἀπό τήν ἀλήθεια, οὔτε ἀγάπη πού νά δικαιώνει ὅλες τίς πλάνες, τίς στρεβλώσεις καί τίς διαστροφές. Ἔχουν ἀγάπη δηλαδή μέσα τους ὅλοι αὐτοί οἱ δύσμοιροι στρεβλωτές καί ἄρα τόσοι μεγάλοι Ἅγιοι πού ἔλεγαν «μακριά ἀπό τούς αἱρετικούς», τί ἦταν; Φανατισμένοι κήρυκες τοῦ μίσους; Τέτοιο σαθρό καί ἀστεῖο συμπέρασμα προκύπτει ἀπό τίς πλανεμένες θέσεις τῶν σημερινῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἐδῶ ὅμως δέν μιλᾶμε ἁπλῶς γιά μία κοινωνική ὁμάδα πού καλεῖται νά συνυπάρξει, παρά τίς διαφορές τῶν μελῶν της, ἀλλά γιά νόθευση τῆς πίστης μας καί καταστροφή τοῦ ἴδιου του δρόμου τῆς σωτηρίας μας.

6. Ποιός εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν ὀρθόδοξη ὁμολογία ὅταν πραγματοποιοῦνται τέτοιες συμπροσευχές;

Τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο οἱ συμπροσευχές. Οἱ συμπροσευχές εἶναι ἕνα μέρος μόνο τοῦ ὅλου νεοταξικοῦ πλαισίου, ἕνα μέσο σέ μία πολύπλευρη διαδικασία ὑποταγῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί συγχώνευσης, ὅπως ἤδη προανέφερα, μέσα σέ ἕνα νέο τύπο Χριστιανισμοῦ πού θά ἐνσωματώνει ὄχι μόνο ὅλες τίς αἱρέσεις, ἀλλά καί ὅλα τά πνευματικά ἀπόνερα τῆς μετανεωτερικότητας – καί βασικά ἐννοῶ τήν woke ἀτζέντα, ἡ ὁποία (ὅπως βλέπουμε ἄλλωστε) εἶναι ἤδη μία ἀναγνωρισμένη καί θεσμοθετημένη πραγματικότητα γιά τίς «χριστιανικές ἐκκλησίες» τῆς Δύσης. Τό ἀκόμη εὐρύτερο σχέδιο ἀσφαλῶς εἶναι ἡ περαιτέρω συγκρητιστική ἕνωση μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες καί ἡ προώθηση μίας Παγκόσμιας Πανθρησκείας (ἄλλωστε ἤδη βλέπουμε ὅτι καί οἱ συμπροσευχές δέν διεξάγονται πλέον μόνο σέ ἐπίπεδο διαχριστιανικό, ἀλλά ὁλοένα καί περισσότερο καί σέ ἐπίπεδο διαθρησκειακό). Ὁ ἀπώτερος στόχος εἶναι λοιπόν ἡ Πανθρησκεία, κατά τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο πού ἐδῶ καί δεκαετίες ὁδεύουμε πρός μία παγκόσμια Οἰκονομία, μία παγκοσμιοποιημένη πολιτισμική ἑνοποίηση (ἤ μᾶλλον ἰσοπέδωση) καί πασιφανῶς πρός ἕνα παγκόσμιο πολιτικό ὁλοκληρωτισμό. Ὅλα αὐτά ἐξάλλου ἀπό τά ἴδια ἀκριβῶς ζοφερά, παγκοσμιοποιητικά κέντρα ἐκπορεύονται.

7. Πῶς πιστεύετε ὅτι ἐπηρεάζεται ὁ ἁπλός πιστός ὅταν βλέπει Ὀρθοδόξους καί Παπικούς νά προσεύχονται μαζί;

Ὅπως ὁποιοδήποτε ἐπίμονα καί μεθοδικά ἐπαναλαμβανόμενο φαινόμενο, ἔτσι καί αὐτό προκαλεῖ ἐξοικείωση καί σταδιακή ἀποδοχή δογμάτων καί ἀπόψεων πού κάποτε ὅ ἴδιος πιστός θεωροῦσε ἀπαράδεκτα. Μιλᾶμε δηλαδή γιά κανονικό θεολογικό καί πνευματικό μιθριδατισμό. Καί ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτός ὁ μιθριδατισμός ἦταν ἐξ ἀρχῆς καί συνεχίζει νά εἶναι ὁ πραγματικός στόχος ὅσων ἀπεργάζονται τήν ἕνωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέ τίς αἱρέσεις. Διάλογοι ἄλλωστε, ὅπως ἤδη ἀνέφερα, δέν γίνονται πιά, ἀλλά καί ὅταν γίνονταν, σύντομα ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ἐντελῶς προσχηματικοί. Πρόκειται γιά τήν ἴδια ἀκριβῶς μεθοδική διαδικασία ἐξοικείωσης πού συντελεῖται παγκοσμίως πάνω στά μυαλά των ἀμθρώπων γιά τήν ἀποδοχή ὅλου τοῦ πακέτου τῆς νεοταξικῆς ἀτζέντας, εἴτε μιλᾶμε γιά τόν ἐθνομηδενισμό καί τήν δῆθεν ἀναγκαιότητα γιά μία παγκόσμια κυβέρνηση, εἴτε γιά τήν βιοτρομοκρατία τῶν τελευταίων χρόνων, εἴτε γιά τήν woke διαστροφή. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι προφανές, εἰδικά ἄν σκεφτεῖτε πόσο «φυσιολογικά» ἤ «ὑγιῆ» ἤ «προοδευτικά» θεωροῦνται σήμερα πλέον πράγματα πού μόλις 20 ἤ 30 χρόνια πρίν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι θά τά θεωροῦσαν διεστραμμένα καί ἐντελῶς ἐξωφρενικά. Πρόκειται ἀκριβῶς γιά τό γνωστό παράδειγμα μέ τό σταδιακό βράσιμο τῶν βατράχων μέσα στήν κατσαρόλα. Ἔτσι εἶναι πού καί ἐδῶ στήν πατρίδα μας φτάνουμε σταδιακά σέ ἕνα συνεχές «δέν πειράζει» ἤ στό ἀνεκδιήγητα αἴολο καί φρικωδῶς συγκρητιστικό «ὅλοι στόν ἴδιο Θεό πιστεύουμε». Δέν πιστεύουμε ὅμως στόν ἴδιο Θεό.

8. Μπορεῖ νά ὑπάρξει θεολογικός διάλογος χωρίς κοινές προσευχές; Πῶς;

Μά διάλογος σημαίνει ὅτι καθόμαστε σέ ἕνα τραπέζι καί συζητᾶμε. Βάζουμε κάτω τά δεδομένα καί προσπαθοῦμε νά φτάσουμε σέ κάποιο ἀποτέλεσμα. Τί σχέση ἔχουν μέ αὐτό οἱ κοινές προσευχές; Τό νά ἐμπλεκόμαστε σέ τέτοιες σημαίνει πολύ ἁπλᾶ ὅτι ὁλοκληρώθηκε ὁ διάλογος, ἐπιλύσαμε τίς διαφορές, ἐξομαλύναμε τίς ἀντιθέσεις καί πλέον τελοῦμε σέ κατάσταση ἕνωσης. Γιατί ἄν συμπροσευχόμαστε χωρίς νά ἔχουμε ἑνωθεῖ (καί, ἐννοεῖται, νά ἔχουμε ἑνωθεῖ ἐπί τῇ βάσει τῆς ἀληθείας καί ὄχι κωμικῶν ἀγαπολογικῶν σοφισμάτων), τότε πολύ ἁπλᾶ παραβιάζουμε τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως προαναφέρθηκε. Ἡ συμπροσευχή λοιπόν θά ἔπρεπε νά εἶναι ἡ ἀπόληξη μίας πορείας, εἰδάλλως ἀποτελεῖ αὐθαιρεσία καί ἐκτροπή. Τώρα ὅμως, ὅπως ἐπίσης προανέφερα, δέν ὑφίσταται πλέον καμία διαδικασία πραγματικοῦ διαλόγου, ἀλλά ὑπάρχουν μόνο συμπροσευχές καί κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις, ἐντελῶς ἀντικανονικές ἐκκλησιαστικά, πού προλειαίνουν συνεχῶς τό ἔδαφος γιά μία προωθούμενη ψευτοένωση, χωρίς τήν παραμικρή ἐπίλυση τῶν θεολογικῶν διαφορῶν. Τέτοια ἕνωση ὅμως εἶναι δαιμονισμός στήν πραγματικότητα, ἕνα ἀντίχριστο κατασκεύασμα πού καταστρέφει κάθε δυνατότητα σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία μόνο μέσῳ τῆς Μίας καί Ἁγίας Ἐκκλησίας, δηλαδή τῆς Ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νά πραγματωθεῖ. Ὁ Οἰκουμενισμός ὅμως αὐτό ἀκριβῶς εἶναι: μία ὀργανωμένη σκοτεινή ἀπόπειρα ἀφανισμοῦ τῆς ἀλήθειας, ὄχι γιά νά τήν βροῦν αὐτοί πού τήν στεροῦνται, ἀλλά γιά νά τήν χάσουν καί ἐκεῖνοι πού τήν διαθέτουν. Ὅταν λές ὅτι ἀπό πολλά μονοπάτια μπορεῖς νά φτάσεις στόν Θεό καί τήν θέωση καί ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἁπλῶς ἕνα μόνο ἀπό αὐτά, τήν κατακρεουργεῖς κυριολεκτικά τήν ἀλήθεια.

9. Τί θά λέγατε σέ ὅσους θεωροῦν ὅτι ἡ ἀντίθεσή σας εἶναι «ἀκραία» ἤ «συντηρητική»;

Ὅπως προανέφερα, δέν εἶναι δική μου ἡ ἀντίθεση, ἀλλά τῶν ἴδιων τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ὅλης τῆς πατερικῆς μας παρακαταθήκης. Ἐγώ σέ αὐτήν βασίζομαι καί δέν ἐκφράζω προσωπικές ἀπόψεις. Προσωπικές καί βεβαίως στρεβλωτικές τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας εἶναι οἱ θέσεις τῶν ὑποστηρικτῶν ὅλης αὐτῆς τῆς σημερινῆς κατάστασης, πού διαμορφώνουν μία νεοφανῆ καί ἐκτός ὀρθόδοξης δογματικῆς ψευδοθεολογία. Ὅποιος θεωρεῖ ἀκραία ἤ συντηρητική αὐτή τήν στάση, φανταστεῖτε τί θά ἔλεγε γιά τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, τόν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς καί μία τεράστια ἀκόμη πληθύ μεγάλων Ἁγίων μας, πού ἐκφράστηκαν ἀκόμη πιό «ἀκραῖα» ἀπό ἐμένα γιά τόν Παπισμό καί τίς ὑπόλοιπες αἱρέσεις, καθώς καί γιά τόν θανάσιμο κίνδυνο πού προέρχεται ἀπό αὐτές. Ὑπῆρξαν μεγάλοι ἐκκλησιαστικοί Πατέρες πού ἀπέτρεπαν τούς πιστούς ἀπό κάθε εἴδους σχέση μέ τούς αἱρετικούς, ἀκόμη καί σέ ἐπίπεδο κοινωνικῆς συναναστροφῆς, θεωρῶντας ὅτι ἀκόμη καί αὐτή μπορεῖ νά βλάψει πνευματικά. Φανταστεῖτε πῶς θά τούς χαρακτήριζαν αὐτούς τούς Πατέρες οἱ σημερινοί ψευτοπροοδευτικοί της ἀγαπολογίας. Δέν ἔχει σημασία ὅμως ὅ,τι καί ἄν ποῦν, ἡ οὐσία εἶναι ἡ ἀλήθεια καί αὐτήν ὀφείλουμε νά τήν ὑπερασπιστοῦμε. Σέ τελική δέ ἀνάλυση, τό νά χαρακτηριστεῖ κάποιος ἀκραῖος καί σκοταδιστής, ἐπειδή ἁπλῶς λέει τήν ἀλήθεια καί ὑπερασπίζεται τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό τά μαγαριστικά σχέδια τῶν δούρειων ἵππων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν ἀποτελεῖ ὄνειδος ἀλλά παράσημο.

10. Ποιόν δρόμο προτείνετε γιά μιά ὑγιῆ προσέγγιση μέ τούς Παπικούς χωρίς δογματική σύγχυση;

Ἡ ὑγιής προσέγγιση εἶναι ὅτι δέν ἀποστρεφόμαστε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά τήν αἵρεση. Σέ κοσμικό ἐπίπεδο μποροῦμε καί πρέπει νά εἴμαστε εὐγενεῖς ἀπέναντί τους, ἀκριβῶς ὅπως τό δίδαξαν μέ τό παράδειγμά τους ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἤ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, πού ὑποδέχθηκαν μέν μέ εὐγένεια ἐπισκέπτες αἱρετικούς, ἀλλά ἀρνήθηκαν νά συμπροσευχηθοῦν μαζί τους. Περνώντας ὡστόσο σέ πνευματικά καί θεολογικά ζητήματα, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει καμία ὤσμωση. Ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἄποψης, τό μόνο πρᾶγμα πού μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτό ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἡ πλήρης καί ἄνευ ὅρων ἐπιστροφή τῶν Παπικῶν (πού δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά αἵρεση καί ἐκκλησιαστική ἐκτροπή) στήν μία καί μόνη Ἁγία καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη. Σέ ὁποιαδήποτε λοιπόν ἐπαφή πού ἐκτείνεται πέρα ἀπό τήν ἁπλῆ κοινωνική ἐπαφή καί ἐπιδιώκει νά ἐμβαθύνει σέ πνευματικά θέματα, αὐτό ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά ἀποσιωπᾶται, ἀλλά ὀφείλει καί νά προβάλλεται ὡς κυρίαρχη προϋπόθεση. Ὡς Ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δέν θά θυσιάσουμε ὅμως τήν ἀλήθεια, οὔτε θά δεχτοῦμε τήν διαστρέβλωση καί τήν διάλυση τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Τέτοια αὐτοκαταστροφική παράνοια δέν μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτή…

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Επιστολή στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Ἀνδρέας Μπουλάκης

Στρατιωτικός ἐ. ἀ

Θεσσαλονίκη, 15 Δεκεμβρίου 2025

Πατριάρχα Κωνσταντινουπόλεως κύριε Βαρθολομαῖε, σήμερα στήν Ἑλλάδα ὑπάρχουν δύο κατηγορίες Χριστιανῶν.

Στήν πρώτη κατηγορία, πού ἀποτελεῖ καί τήν ἰσχυρή πλειοψηφία, ἀνήκουν ὅσοι ἐκδηλώνουν πρός τό πρόσωπό σας συμπάθεια καί σᾶς «ραίνουν μέ λουλούδια» ὅταν ἔρχεστε ἐδῶ. Δηλαδή ὅσοι προωθοῦν τήν ἰδέα τοῦ συγκρητιστικοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί τό ἀδιάφορο περί τά ἐκκλησιαστικά ζητήματα, ἀκατήχητο εἰς τά τῆς πίστεώς του, ἀπληροφόρητο καί περιφρονημένο ποίμνιο. 

Στήν δεύτερη κατηγορία (τό λεῖμμα πού ἀπέμεινε στήν Ἐλλάδα) ἀνήκουν ὅλοι αὐτοί πού στή συνείδησή τους, ὁμοιάζετε μέ τόν Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΑ΄ Βέκκο, εἴτε μέ τόν ἐπίσης Λατινόφρονα Πατριάρχη Ἰωάννη ΙΔ΄ Καλέκα. Πρόκειται γιά τούς ἐλαχίστους πού κατανοοῦν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία σταυρώνεται, ἐφόσον ἀμφισβητεῖται πλέον ὅτι εἶναι ἡ ἀποκλειστική ὁδός σωτηρίας, καί γι’ αὐτό στάζει αἷμα ἡ καρδιά τους. Σταυρώνεται μέ τίς ἀποφάσεις τῆς δῆθεν Ἁγίας Συνόδου στό Κολυμπάρι (2016) πού τόλμησε νά ὀνομάσει τά αἱρετικά βδελύγματα ὡς ἐκκλησίες, μέ τό Οὐκρανικό αὐτοκέφαλο (2019) πού ἀποτελεῖ εἰσπήδηση σέ ξένη δικαιοδοσία, ἕνεκα τοῦ ὁποίου χύνεται στήν Οὐκρανία τόσο πολύ αἷμα Ὀρθοδόξων καί μέ πλεῖστα ἄλλα δεινά. Δεινά πού πηγάζουν ἀπό τόν μασονικῆς (ἐωσφορικῆς) προελεύσεως παναιρετικό Οἰκουμενισμό, ὅπως τρανῶς ἀπέδειξε ὁ Μοναχός Ἀβέρκιος στό προσφάτως ἐκδοθέν βιβλίο του, «Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ – ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ».

Κύριε Βαρθολομαῖε, τούς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους θέλετε νά τούς μεταλλάξετε σέ Οὐνίτες. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Ἡ Ὀρθοδοξία δέν θά ἡττηθεῖ, ἔστω καί ἄν μείνουν ἐλάχιστοι πιστοί, ἔστω καί ἄν μείνει ἕνας μόνο! Μπορεῖτε, ἐάν τό θελήσετε, ἐκ τῆς θέσεώς σας νά στρίψετε τό καράβι τῆς ἐκκλησίας ἀπό τήν αἵρεση ὅπου κατευθύνεται σήμερα, σέ ἀσφαλή λιμένα ἀκολουθώντας τόν προκάτοχό σας Ἅγιο Ἰωάννη Χρυσόστομο καί τούς λοιπούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Στό χέρι σας εἶναι τό ἄν θά μείνετε στή μνήμη τῶν μελλοντικών γενεῶν σάν τόν Ἱερό Χρυσόστομο ἤ σάν τόν Βέκκο καί τόν Καλέκα.

https://tasthyras.wordpress.com/

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ

 

Ιερά Αποτείχιση

Τι είδε ο Πάπας στη Νίκαια;

Γράφει ο Μέτοικος

«ἐμίσησα ἐκκλησίαν πονηρευομένων καὶ μετὰ ἀσεβῶν οὐ μὴ καθίσω»

Έχασε ο π.Βαρθολομαίος. Τα Παλαίφατα Πατριαρχεία Ιεροσολύμων και Αντιοχείας δεν «τσίμπησαν» το Φαναριώτικο δόλωμα της Πενταρχίας.

Οι προκαθήμενοι Αντιοχείας Ιωάννης και Ιεροσολύμων Θεόφιλος δεν παρέστησαν στο πανήγυρη της Νίκαιας και, δεν συμμετείχαν στη θρονική γιορτή του Αγίου Ανδρέα στο Φανάρι τη μεγαλοπρέπεια της οποίας ζήλεψαν οι ουνίτες, αφού, οι ιεροψάλτες έψαλαν μελωδικότατα το πολυχρόνιο του αιρεσιάρχη Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ πριν από το πολυχρόνιο του π.Βαρθολομαίου τον οποίο ο ρωμαίος ποντίφικας αν και «αγαπημένος αδελφός του» ποτέ δεν αποκάλεσε Οικουμενικό. 

Πάντως, οι Φαναριώτες επαίρονται και πανηγυρίζουν, γιατί ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θυμίζοντας την εποχή της λατινοκρατίας και, ως βεβαίωση της παπικής πρωτοκαθεδρίας, ανέγνωσαν στην Ιταλική! γλώσσα το «Πάτερ ημών» στην τάχα μου «καρδιά της ρωμιοσύνης».

Η 1700η επέτειος της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας μπορεί να ενίσχυσε την εκκλησιαστική ενότητα του Κωνσταντινουπόλεως με τον Πάπα Ρώμης Λέοντα ΙΔ΄ και «αγαπημένο αδελφό» του π.Βαρθολομαίου, όμως, διεύρυνε το χάσμα που χωρίζει τους Ορθοδόξους Χριστιανούς από τους ψευδοπροφήτες του Φαναρίου «οἵτινες ἔρχονται πρὸς [ἡμᾶς] ἐν ἐνδύμασιν προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες».

«Ας ακούσουμε όλες τις φωνές των πιστών για ενότητα», είπε ο π.Βαρθολομαίος στη Νίκαια Βιθυνίας. Ποιών πιστών; Αυτών που εκπροσωπήθηκαν από είκοσι αιρετικές «εκκλησίες», ομολογίες, κοινότητες και εκκλησιαστικούς οργανισμούς στη φιέστα της Νίκαιας ή τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων λαών που μένουν παγερά αδιάφορα στο «εκκλησιαστικό παιχνίδι εξουσίας» του π.Βαρθολομαίου;

Ποιοι πιστοί κραυγάζουν για ενότητα; Αυτοί που απαγγέλουν και ακούν το «Πιστεύω» στην Αγγλική γλώσσα;

Για τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ που δεν διαφέρει καθόλου στις λογικές της καθολικής επιβολής της βατικάνιας αίρεσης σε όλους χριστιανούς από τον προκάτοχό του Λέοντα Θ΄ που, με υπογεγραμμένη τη Βούλα αφορισμού έστειλε στην Βασιλεύουσα των Πόλεων τον καρδινάλιο Ουμβέρτο για να επιβάλει τις δογματικές κακοδοξίες των Λατίνων στους Ορθοδόξους και, τελικά, να αφορίσει στις 16 Ιουλίου του 1054 στο πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχη Μιχαήλ Α’ Κηρουλλάριου τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, το πανηγύρι στη Νίκαια δίνει «έμφαση σε όσα ενώνουν και όχι σε όσα χωρίζουν» Ορθοδόξους και αιρετικούς.

Τα όσα χωρίζουν τους «διακόνους του Θεού», αυτούς που είναι «ναὸς θεοῦ ζῶντος» με τους αιρετικούς Λατίνους και τους απίστους περιγράφονται στην προς Κορινθίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου : «…τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνῃ καὶ ἀνομίᾳ, τίς κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; τίς δὲ συμφώνησις Χριστοῦ πρὸς Βελιάρ, τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;».

Τι μπορεί, όμως, να ενώνει Ορθοδόξους Χριστιανούς με αιρετικούς Λατίνους, εκτός από το πνεύμα της πονηρίας και το θράσος της απόλυτης εξουσίας που, ο πάπας Λέοντας ΙΔ΄ είδε τόσο στη Νίκαια όσο και στο Φανάρι, ότι ο π.Βαρθολομαίος έπαψε να ενσαρκώνει;

Τι είδε ο πάπας Λέων ΙΔ΄ στη Νίκαια και τι στο Φανάρι;

Στη γιορτή για τα 1700 χρόνια από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια που, μόνον «απτή εκδήλωση της ενότητας Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης, των τεσσάρων Πατριαρχών της Ανατολής και του Πάπα» δεν ήταν, ο Πάπας Λέοντας ΙΔ΄ είδε την εκκλησιαστική μοναξιά του π.Βαρθολομαίου που την έκανε θλιβερή, η άχρωμη δίπλα του παρουσία του κ. Χορευτάκη.

Στο Φανάρι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ είδε και αντιλήφτηκε ότι ο π.Βαρθολομαίος καταστρέφοντας «το πνεύμα εμπιστοσύνης, εκτίμησης και αμοιβαίας ευσπλαχνίας» ανάμεσα στις Ορθόδοξες Εκκλησίες, περιόρισε την οικουμενικότητα του Θρόνου της Βασιλεύουσας Πόλης στα όρια του περίκλειστου κτηριακού συγκροτήματος που στεγάζει τις διοικητικές υπηρεσίες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Στον Ναό του Αγίου Γεωργίου είδε έναν πέμπελο εκκλησιαστικό ταγό κουρασμένο και πνευματικά αποκομμένο από την Ορθόδοξη κοινότητα.

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ είδε ιδίοις όμμασι την εκκλησιαστική απομόνωση του υπέργηρου ιεράρχη Βαρθολομαίου τόσο στη Νίκαια, όσο και στο Φανάρι.

Η άρνηση των Πατριαρχών Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, παρά την παρακλητική πρόσκληση του π.Βαρθολομαίου και τις πιέσεις που τους ασκήθηκαν, να παραβρεθούν στις εκδηλώσεις για τα 1700 χρόνια από την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια και, δευτερευόντως, στη θρονική γιορτή του Αγίου Ανδρέα κραυγάζουν την αποξένωση του Κωνσταντινουπόλεως από το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας Χριστού.

Ποιο το νόημα και κέρδος για το κράτος του Βατικανού, από μια συμφωνία κοινού εορτασμού του Πάσχα με τον Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο όταν η εκκλησιαστική απομόνωσή του από τις Ορθόδοξες Εκκλησίες μαρτυρά πως δεν είναι πια σε θέση να επαναλάβει και, κυρίως, να επιβάλει τη θέληση του με το εωσφορικό : «Είτε αρέσει στους φίλους μας… είτε δεν αρέσει, αργά ή γρήγορα θα ακολουθήσουν την λύση που θα δώσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο [για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα, Ορθοδόξων και πλανεμένων Λατίνων] διότι δεν έχουν άλλη επιλογή».

Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν επιλογές. Το απέδειξαν οι φάροι πνευματικότητας, τα Παλαίφατα Πατριαρχεία Αντιοχείας και Ιεροσολύμων.

https://tasthyras.wordpress.com

Ὄνειρον Σκιᾶς ὁ Μέγας Θρίαμβος τῆς Νικαίας

Δὲν ὑπῆρξε γελοιωδεστέρα καὶ πτωχοτέρα θρησκευτικὴ ἐκδήλωσις ἀπὸ ἐκείνην τῆς Νικαίας (28/11/2025).

Ἄραγε πρέπει νὰ γελάσωμεν ἢ νὰ δακρύσωμεν;

Ὄνειρον Σκιᾶς ὁ Μέγας Θρίαμβος τῆς Νικαίας

i. Ἄλλα οἱ ἄνθρωποι βούλονται, καὶ ἄλλα ὁ Θεὸς κελεύει

Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης 

Εἶναι πασίγνωστον ὅτι ὁ Πάπας Φραγκῖσκος καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, προετοίμαζον λαμπρές ἐκδηλώσεις καὶ πανηγυρικοὺς ἑορτασμούς, μὲ σκοπὸ τὸν συνεορτασμὸ τοῦ Πάσχα Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, καθὼς καὶ τὴν μνήμη τῶν 1.700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας (325).

Ὁ Τριαδικὸς Κύριος ὀνομάζεται ὁ Ὕψιστος, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐγγύτατος, ὁ κρίνων ἐν χρόνῳ καὶ τρόπῳ ἀκατανοήτῳ. Πρὸ τῶν τελετουργιῶν, ὁ Πάπας ἀσθενεῖ βαρέως. Κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα δέχεται δημοσίως τὸν Ἀντιπρόεδρο τῶν ΗΠΑ, Τζέιμς Ντέιβιντ Βανς. Τὴν ἐπομένη ἡμέρα εὑρίσκεται νεκρός, φέροντας σοβαροὺς μώλωπες ἐπὶ τοῦ προσώπου.

Τὴν 8ην Μαΐου 2025 ἐκλέγεται ὁ πρῶτος Ἀμερικανὸς Καρδινάλιος ὡς Πάπας, ὁ Λέων ΙΔ΄, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται πολιτικῶς εὐνοούμενος τοῦ Ντόναλντ Τράμπ. Οὗτος ματαιώνει τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν προγραμματισμένων ἐκδηλώσεων. Μετὰ πιέσεις καὶ ἱκεσίες ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου, συγκατατίθεται τελικῶς νὰ συμμετάσχῃ στὸν συνεορτασμὸ τῆς Νικαίας.

Ἀξιοσημείωτον δὲ εἶναι ὅτι πλῆθος ἀνεξαρτήτων ἐρευνητῶν ὑποστηρίζουν, μετὰ τεκμηρίων, ὅτι πολυάριθμοι ὑψηλόβαθμοι Καρδινάλιοι τῆς Δύσεως εἶναι μυημένοι στὴν Τεκτονία.

Ἰδιαίτερα, ὁ ἁγιοποιηθεὶς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ (1978–2005) ἦρε τὸν ἀφορισμὸκατὰ τῶν Μασόνων. Παραδόξως, ὁ προκάτοχός του Ἰωάννης Παῦλος Α΄ ἐβίωσε μόνον τριάκοντα τρεῖς (33) ἡμέρες ὡς Πάπας (26/8–28/9/1978), γεγονὸς ποὺ ἐγέννησε ποικίλους συνειρμούς· ἐφάνη ὡς ἀποσταλεὶς νὰ συναντήσῃ τάχιστα τὸν Ἀπόστολο Πέτρο.

ii. Ἀποτυχημένη κωμῳδία – ἐπιτυχὴς τραγῳδία

Κατά πρῶτον, ὁ Πάπας ἐπεσκέφθη τὸν Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν στὴν Ἄγκυρα· ἄνδρα φέροντα τέκνα μὲ ὀνόματα φορτισμένα συμβολικῶς-Χροστιανικῶς: κόρην “Σουμελᾶ”, υἱὸν “Μπιλάλη” καὶ γαμβρὸν μὲ τὸ ἐπώνυμον Μπαϊρακτάρης (ὄνομα ταυτιζόμενο μὲ ἐκεῖνο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου). Ἄραγε πρόκειται περὶ κρυπτοχριστιανῶν, κρυπτορωμιῶν ἢ ἀπλῶς δυνάμει ἐξομοτῶν;

Ὁ Πάπας προκάλεσε τὸ ρωμαίικο αἴσθημα, ὅταν ἀπεδέχθη νὰ καταθέσῃ στέφανον στὸ μνημεῖον τοῦ Κεμάλ Ἀτατούρκ, τοῦ σφαγέως Ρωμιῶν καὶ Ἀρμενίων.

Γνήσιος διάδοχος ἀνθελληνικῶν προκατόχων, μολονότι ἐπέλεξε τὸ Ἑλληνικὸ ὄνομα Λέων – Λεωνίδας. Ὑπενθυμίζεται τὸ ἀνοσιούργημα τοῦ Πάπα τοῦ 1919: μετὰ τὴ λῆξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ τὴν ἥττα τῆς Τουρκίας, οἱ Βρετανοὶ εἶχαν προτείνει δικαίως τὴν ἀπόδοσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τοὺς Ἕλληνες. Ὁ τότε Πάπας σαμποτάρισε λυσσαλέως τὸ δίκαιον αἴτημα, δηλώνοντας ὅτι «προτιμᾷ τὴν ἡμισέληνον ἐπὶ τῆς Ἁγίας Σοφίας παρὰ τὸν Ἑλληνικὸν Σταυρόν». Προσέτι, καὶ κατὰ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922 ἀπήστειλε πρῶτος συγχαρητήριο τηλεγράφημα πρὸς τὸν Κεμάλ.

iii.iii. Ἀποτυχημένη κωμῳδία – ἐπιτυχὴς τραγῳδία

Δὲν ὑπῆρξε γελοιωδεστέρα καὶ πτωχοτέρα θρησκευτικὴ ἐκδήλωσις ἀπὸ ἐκείνην τῆς Νικαίας (28/11/2025). Ἄραγε πρέπει νὰ γελάσωμεν ἢ νὰ δακρύσωμεν;

· Ἐτελέσθη ἐκτὸς τοῦ Ἱ. Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας Νικαίας, ὁποῖος ἀρχικῶς κατήντησε ἐρείπιο καὶ μετετράπη προσφάτως εἰς τέμενος. 

• Ἀπὸ τοὺς δεκατέσσερις Προκαθημένους τῆς Ὀρθοδοξίας, παρόντες ἦσαν μόνον δύο· ἀπουσιαζόντων τῶν δώδεκα, γεγονὸς ποὺ συνιστᾷ σαφῆ ἀποδοκιμασία.

• Παρέστη μόνον ὁ Προκαθήμενος Πάσης Ἀφρικῆς, ἄνευ ἀμφίων, ὡς πτωχὸς συγγενής. Ὁ πρῶτος τιτλοφόρος Πάπας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀλεξανδρείας, ὑφίσταται πλέον ὕβριν καὶ ἀπὸ Ρώμην καὶ ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν.

• Τὸ κλίμα ἦτο ψυχρό, παγωμένο, σχεδὸν περιφρονητικό ἐκ μέρους τοῦ Πάπα, παρὰ τὶς φιλότιμες προσπαθεῖες τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ἡ κατήφεια ἐπικρατοῦσε καθολικά.

iv. Βαρθολομαῖος ἄνευ ἀμφίων, ἐκ φόβου καθαιρέσεως ἐκ Μόσχας

• Ὁ Πάπας ἐνεδύθη ἐπισκοπικὰ ἄμφια: ὠμοφόριον καὶ ἐπιτραχήλιον. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, οὐδέν. Μόνον τὸν λεγόμενον “αὐτοκρατορικὸν μανδύαν”, ὁ ὁποῖος δὲν ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικὸ ἄμφιον, ἀλλὰ ἐνδυμασία κοσμικῆς–παραδοσιακῆς προελεύσεως.

• Ἐὰν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐνεδύετο λειτουργικὰ ἄμφια, θὰ ἐξέφραζε ἐμπράκτως ἀναγνώρισι παπικῶν πρωτείων καὶ ἀλαθήτου, δηλαδὴ ἀποδοχὴ ὑπεροχῆςτοῦ Πάπα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ σήμαινε τὸν ἑκουσίον του ὑποβιβασμὸ εἰς ἁπλὸν ὑποτακτικὸν, ἄνευ οἱασδήποτε ἀξίας.

• Προφανῶς, ἵνα μὴ θεωρηθῇ ὡς συμπροσευχή, καὶ ἵνα μὴ προκληθῇ ἐπισήμως καθαίρεσις αὐτοῦ ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας – μετὰ καὶ ἄλλων Πατριαρχῶν – ἐπελέγη ἡ σιωπηρὰ καὶ ἔντιμη ὑποχώρησις.

v. Ἀπόντες ἅπαντες οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι

• Ἀξιοπρόσεκτον εἶναι ὅτι ἐκ τῶν περίπου διακοσίων πεντήκοντα (250) Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, οὐδεὶς παρέστη· οὔτε ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ἐκ τῆς Διασπορᾶς, πλὴν ὀλίγων στενῶς προσκειμένων εἰς τὸ Φανάρι καὶ τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Ἐλπιδοφόρου.

• Φυσικῶς, ἀπούσιασαν καὶ οἱ λοιποὶ σχεδὸν χίλιοι Ἐπίσκοποι τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας, ἐκ τῶν δεκατεσσάρων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

• Κατὰ τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τῆς 30ῆς Νοεμβρίου 2025, στὸ Φανάρι, παρόντος καὶ παρακολουθοῦντος τοῦ ἀμφιεσμένου Πάπα, ἐνεδύθησαν μόνον ὀκτὼ (8) Ἐπίσκοποι – ἄνευ Μίτρας καὶ ἐκκλησιαστικῆς βαρύτητος. Τὸ Φανάρι οὔτε καν τὸν συμβολικὸν ἀριθμὸν τῶν δώδεκα (12) Ἀρχιερέων δὲν κατόρθωσε νὰ συγκεντρώσῃ.

• Μόνον ὁ Προκαθήμενος Πάσης Ἀφρικῆς ἐλειτούργησε κανονικῶς, φορῶν ἀφρικανικὴν Μίτραν.

• Οἱ Ἕλληνες Ποιμένες, προφανῶς, δὲν ἐτόλμησαν νὰ παραστοῦν, φοβούμενοι τὴν ἀντίδρασι καὶ τὴν ἀγανάκτησι τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος. Ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενοι «νεωτερίζοντες» ἐφρόντισαν νὰ ἀποφύγουν τὸν δημόσιον ἐξευτελισμόν.

vi. Ἀπόντες οἱ Καθηγούμενοι – σιωπὴ καὶ δειλία

• Ἐξίσου ἀποκαρδιωτικὴ ὑπῆρξε ἡ παντελὴς ἀπουσία Καθηγουμένων: οὔτε Ἁγιορειτῶν, οὔτε Ἑλλαδιτῶν, οὔτε Κυπρίων. Κανείς δὲν ἐτόλμησε νὰ παραστῇ.

• Ἔτι χειρότερον, καμμία Ἱερὰ Μονὴ δὲν ἐξέδωσε ἐπίσημη ἀνακοίνωσι καταδικῆς — οὔτε ἀνδρική, οὔτε γυναικεία. Ἰδιαιτέρως τὸ Ἅγιον Ὄρος, παρὰ τὴν πνευματικὴν καὶ ἱστορικὴν του εὐθύνη, τηρεῖ ἀπόλυτη σιωπή, πλὴν τῆς ζηλωτικῆς Ἱ. Μονῆς Ἐσφιγμένου, μὲ τοὺς ἀναλγήτως καὶ πολυετῶς πολιορκουμένους ἑκατὸν εἴκοσι (120) Πατέρες.

vii. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὁμοφωνία τῶν Θεοφόρων Πατέρων

«Ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ Παπικοῦ Πρωτείου ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνησι τοῦ Εὐαγγελίου», ὁμολογεῖ ὑψηλόβαθμον παπικὸν στέλεχος. Οἱ Παπικοὶ παραμένουν ἀμετακίνητοι στὸ Πέτρειον ψευδόγμα.

Ἀντιθέτως, στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία κυριαρχεῖ τὸ Consensus Patrum, ἡ ὁμοφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἀπὸ τὸν ΙΑ΄ ἕως τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα ἐπεχειρήθησαν δεκατρεῖς (13) ἐνώσεις μὲ τὸν Παπισμόν, ὅλες ἀτελέσφορες. «Οἰκονομίαν εἶναι τὸ πρᾶγμα καὶ οὐ καινοτομίαν», διετείνετο ὁ Αὐτοκράτωρ Μιχαὴλ Παλαιολόγος, πιέζων γιὰ ἕνωσι. Ὅμως, μὲ ἀναξίους ἡγέτες ἐπέρχεται ἡ κατάρρευσις τῶν ὁραμάτων, τῶν προσδοκιῶν καὶ τῶν ἐλπίδων τοῦ λαοῦ.

Ἡ αἵρεσις δὲν μεγαλύνει τὴν Ἐκκλησίαν· τὴν συρρικνώνει. Δὲν ἐμπλουτίζει τὴν ἱερὰν ἐμπειρίαν· τὴν ἀπονευρώνει. Πῶς δύναται νὰ εἰσέλθῃ κανείς εἰς μάνδραν προβατοσχήμων λύκων;

Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: «Ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀδειάσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ἀλλοιωμένου φρονήματος καὶ πίστεως».

ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Λέων ιδ’ 

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Λέων ιδ’

Πάπας Λέων ιδ’, καταθέτων στέφανον στό μαυσωλεῖο τοῦ σφαγέως Κεμάλ

Πάπας Λέων ιδ’ καί Ἐρντογάν

. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Βενέδικτος

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος β’

Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος β’

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ WOKE ΑΤΖΕΝΤΑ.

 

Focus FM 103.6

ΝΑ ΠΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΗ ΣΟΥ.

 

Ιερά Αποτείχιση

Καθηγητής Δρ. Νεκτάριος Δαπέργολας: Μία βέβηλη ἀλλά καί ἀποτυχημένη παράσταση…

Νεκτάριος Δαπέργολας

Ἕνα φτηνό καί κακοπαιγμένο θέατρο εἴδαμε λοιπόν τελικά, δίχως ἰδιαίτερη οὐσία. Βεβαίως δέν ὑποτιμοῦμε τήν μιασματική βαρύτητα πού εἶχαν οἱ ἐναγκαλισμοί καί οἱ συμπροσευχές καί τά πολυχρόνια, ἀλλά μέ τέτοιες βεβηλώσεις ἔχουμε πλέον (δυστυχῶς) συνηθίσει. Τό σημαντικότερο εἶναι πώς καμία ἀπόφαση δέν ἐλήφθη καί τό μόνο στό ὁποῖο μπόρεσαν νά φτάσουν (ἐπί τοῦ παρόντος) οἱ ἐπί κεφαλῆς τῶν δύο σφηκοφωλιῶν, ἦταν μία διακήρυξη γεμάτη συμβουλές καί εὐχολόγια, πού ἀναμηρυκάζει ἁπλῶς γιά πολλοστή φορά τά πασίγνωστα πλέον ἀγαπουλίστικα τετριμμένα.

Τίποτε δέν εἴδαμε ἐπίσης (ὅπως ἀκριβῶς ἀναμέναμε) καί στό θέμα τῶν ὑποχωρήσεων πού δῆθεν θά ἔκανε ὁ ἀντίχριστος τῆς Ρώμης: γιατί ὅσοι γνωρίζουμε τά πράγματα, ξέρουμε πολύ καλά ὅτι ἀπό τήν μέρα πού ξεκίνησαν αὐτοί οἱ λεγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι ἐδῶ καί 7 περίπου δεκαετίες, ὁ Παπισμός δέν ὑποχώρησε καί δέν παρεξέκλινε ποτέ οὔτε μισό ἑκατοστό ἀπό τίς πλάνες του. Αὐτό γιά κάποιους ἀφελεῖς πού πανηγύρισαν τό ἄνευ filioque Σύμβολο τῆς Πίστεως πού ἀπήγγειλε προχτές στήν Νίκαια ὁ Πάπας, ἐνῷ στήν πραγματικότητα ἦταν μία ἀπολύτως ἀνέξοδη γιά τόν ἴδιο «ὑποχώρηση» (ἄλλωστε ὅσες φορές συμπροσεύχονται παπικοί μέ δικούς μας σέ ὀρθοδόξους ναούς ἔτσι ἀκριβῶς τό λένε τό «Πιστεύω», ὡς στάχτη στά μάτια τῶν ἀνοήτων).

Μία βέβηλη ἀλλά καί ἀποτυχημένη παράσταση εἴδαμε λοιπόν, στήν ὁποία ἔλαμψαν μέ τήν ἀπουσία τους σχεδόν ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ὁ Ἀρχοντώνης εἶχε ὀνειρευτεῖ κάποτε μία περίπου πανορθόδοξη μάζωξη στήν ὑποδοχή τοῦ βδελύγματος τοῦ Βατικανοῦ καί ἀντ’ αὐτοῦ τον ὑποδέχτηκε τελικά σχεδόν μόνος του, παρέα μέ τόν ὁμόφρονά του ἀπό τήν Ἀλεξάνδρεια, τόν Ἐρντογάν καί τούς ἄνευ ποιμνίου καί ἐκκλησιαστικῆς ἰσχύος ρασοφόρους ὑφισταμένους του.

Παρ’ ὅλα αὐτά ὅμως δέν ὑπάρχουν οὔτε καί λόγοι ἐφησυχασμοῦ γιά ἐμᾶς. Κάθε ἄλλο. Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι στήν κορύφωσή του, τό σχέδιο γιά τήν ὑποταγή καί βύθιση τῆς Ὀρθοδοξίας στόν νεοεποχίτικο ὑπόνομο προχωρᾶ καί ἄν κάποιες κρίσιμες ὑπογραφές καί ἀνακοινώσεις πῆραν μία ἀναβολή ἀκόμη, εἶναι βέβαιο ὅτι σύντομα θά ἐπανέλθουν στό προσκήνιο μέ τρόπο ἀκόμη πιό ἐφιαλτικό.

Ἐμεῖς ὀφείλουμε νά γρηγοροῦμε...

https://agonasax.blogspot.com

Καθηγητής Δρ. Νεκτάριος Δαπέργολας: Τό οἰκουμενιστικό ξεσάλωμα γύρω ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Νίκαιας

Νεκτάριος Δαπέργολας

(Ἕνας ἀπερίγραπτος φερετζές γιά τήν νομιμοποίηση ὅλου τοῦ σημερινοῦ νεοεποχίτικου ὑπονόμου)

Σέ συνέχεια τοῦ πρόσφατου σχολίου μου γιά τίς ἐξελίξεις πού τρέχουν ὡς πρός τή μιαρή ἀπόπειρα διάλυσης τῆς Ὀρθοδοξίας μέσῳ τῆς δῆθεν Ἕνωσης μέ τόν ὑπόλοιπο «χριστιανικό» κόσμο, ἰδιαίτερης ἀναφορᾶς χρήζει ἡ συνεχῶς κλιμακούμενη φρίκη πού ζοῦμε ἐδῶ καί μερικούς μῆνες σχετικά μέ τόν κοινό ἑορτασμό τῶν 1700 χρόνων ἀπό τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ὑπό τό ψευτοάλλοθι τῆς δῆθεν κοινῆς ἀποδοχῆς τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου ἀπό ὅλες τίς αὐτοφερόμενες ὡς «Ἐκκλησίες» τῆς Δύσης, ἡ ἐπέτειος τῶν 1700 χρόνων ἔχει μετατραπεῖ σέ ἕναν ἀπερίγραπτο φερετζέ γιά τήν νομιμοποίηση καί τήν ἐκθείαση ὄχι μόνο τῶν αἱρέσεων αὐτῶν (μία διαδικασία πού ξεκίνησε μέ τούς ψευτοδιαλόγους καί τήν δράση τοῦ ΠΣΕ, συνεχίστηκε μέ τό βδελυρό Κολυμπάρι καί κορυφώνεται σήμερα), ἀλλά καί ὅλου τοῦ σύγχρονου μετανεωτερικοῦ νεοεποχίτικου ὑπονόμου. Γιατί ἀπό τή στιγμή πού οἱ δυτικές ψευτοεκκλησίες δέν ἔχουν μόνο πλέον νά προβάλουν τίς ἐπί αἰῶνες αἱρετικές διδασκαλίες καί τά στρεβλά τους δόγματα, ἀλλά ἔχουν ἐνσωματώσει κάθε πτυχή τῆς woke διαστροφῆς τῆς τελευταίας 20ετίας, ὁ ἀγώνας ὅλων αὐτῶν τῶν ἀντίχριστων δῆθεν Χριστιανῶν γιά Ἕνωση συμπεριλαμβάνει καί ἀποδέχεται πλέον καί ὅλον αὐτόν τόν ἀδιανόητο ἐκφυλισμό τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν.

Τόν τελευταῖο καιρό, μέ αὐτόν τόν φερετζέ τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας, σέ πολλά σημεῖα τῆς Εὐρώπης πραγματοποιοῦνται κοινές ἐκδηλώσεις μέσα σέ ναούς (μέ συμπροσευχές ἐννοεῖται καί ἄλλες λατρευτικές προεκτάσεις), ὅπου βλασφημεῖται ξεκάθαρα τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀπό φερομένους ὡς Ὀρθοδόξους ἀρχιερεῖς καί διακηρύσσεται ἡ ἑνότητα τῆς πίστης μέ ὅλο τό ρυπαρό πλέγμα τῶν αἱρέσεων. Χαρακτηριστική ἡ συγκέντρωση πρό ὀλίγων ἡμερῶν στόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἀλμουδένα στήν Ἱσπανία (φωτογραφίες 3 καί 4), ὅπου ὑπό τό σύνθημα «Ἕνας Κύριος, μία πίστη», μαζεύτηκαν ἐκπρόσωποι τοῦ Παπισμοῦ, κάμποσων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν (Ρουμανικῆς, Σερβικῆς, Ρωσικῆς καί φυσικά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου), τῆς Ἀρμενικῆς «Ἐκκλησίας», τῆς Ἀγγλικανικῆς «Ἐκκλησίας» καί διαφόρων προτεσταντικῶν κοινοτήτων. Ἡ κεντρική στιγμή τῆς συνάντησης ἦταν ἡ δημόσια παρουσίαση τῆς οἰκουμενιστικῆς Διακήρυξης γιά τό Σύμβολο τῆς Πίστεως, ἐνῷ στήν ὁμιλία του ὁ Παπικός Ἀρχιεπίσκοπος Μαδρίτης ἔκανε λόγο γιά «ἁλυσίδα προσευχῆς, μελέτης καί συγκεντρώσεων πού πραγματοποιοῦμε σέ ὅλες τίς ἐκκλησίες τῆς Δύσης καί τῆς Ἀνατολῆς κατά τή διάρκεια αὐτῆς τῆς περιόδου». Καί συνέχισε τονίζοντας ὅτι «ὑπῆρξαν ἐντάσεις καί δυσκολίες, ἀλλά ἦταν ἕνα σημάδι τοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μᾶς προσκαλεῖ νά κοιτάξουμε πέρα ἀπό τίς διαφορές μας, πού μᾶς προσκαλεῖ νά δοῦμε ὅτι ὁ Θεός εἶναι Ἕνας, ἀλλά ὅτι εἶναι Πατέρας, Υἱός καί Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅτι μᾶς ἔχει φέρει στήν Ἐκκλησία Του, στό Μυστικό Του Σῶμα, μέσῳ τοῦ βαπτίσματος. Καί αὐτός εἶναι ὁ χῶρος ὅπου ἡ ποικιλομορφία ἐναρμονίζεται. Καλῶς ἤρθατε καί δεχθεῖτε τήν ἀγκαλιά αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας στή Μαδρίτη. Ἄς εἰσέλθουμε ἀπόψε στήν ἀγκαλιά τῆς προσευχῆς τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος σήμερα, ἀνάμεσά μας, συνεχίζει νά ὑψώνει τό βλέμμα του, ζητώντας νά γίνουμε ἕνα, ὥστε ὁ κόσμος νά πιστέψει ὅτι Ἐσύ μέ ἀπέστειλες».

Καί βέβαια εἶναι ξεκάθαρο ὅτι οἱ παραπάνω φληναφηματικές ἀγαπουλίστικες σάχλες, αὐθεντικό μέρος μιᾶς εὐρύτερης μπουρδολογίας πού ἀναπαράγεται καί ἀναμασᾶται ἐδῶ καί χρόνια καί στήν Ἀνατολή ἀπό χείλη ἀναρίθμητων δῆθεν Ὀρθοδόξων ἀρχιερέων καί λοιπῶν κληρικῶν, ἐπιβεβαιώνουν γιά πολλοστή φορά ὄχι μόνο τό ποῦ βρισκόμαστε ὅσον ἀφορᾶ τήν πορεία πρός τήν λεγόμενη Ἕνωση, ἀλλά καί τό ὅτι αὐτή ἡ πορεία δέν ἔχει πλέον τήν παραμικρή σχέση μέ τούς περιβόητους ἐκκλησιαστικούς διαλόγους. Κανείς ἀπολύτως διάλογος δέν διεξάγεται πιά, οὔτε κἄν προσχηματικός, πρός τήν ὑποτιθέμενη κατεύθυνση τῆς ἐξομάλυνσης τῶν θεολογικῶν διαφορῶν. Ἐπειδή οἱ διάλογοι αὐτοί ἔφτασαν σέ πλῆρες ἀδιέξοδο (δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαία ἡ πρό πολλῶν ἤδη ἐτῶν παραδοχή τῆς ἀποτυχίας τους ἀπό τά χείλη τοῦ κορυφαίου οἰκουμενιστῆ Ἰωάννη Ζηζιούλα), κάποια στιγμή οὐσιαστικά ἐγκαταλείφθηκαν καί αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού ἐδῶ καί πολύ καιρό ἀκοῦμε πιά μόνο τήν καραμέλα τῆς «ἀγάπης». Μιᾶς ἄνευ ὅρων καί προϋποθέσεων «ἀγάπης» ὡς χοάνης πού ἐνσωματώνει συμπεριληπτικά κάθε πλάνη, κάθε αἵρεση, κάθε βρωμιά καί δυσωδία. Σέ αὐτό τό σημεῖο βρισκόμαστε.

Εἶναι γνωστό ἐπίσης ὅτι τίς προσεχεῖς 2-3 ἡμέρες οἱ ἑορτασμοί θά κορυφωθοῦν μέ τήν κοινή παρουσία στήν ἴδια τή Νίκαια (καί φυσικά στήν Κωνσταντινούπολη) ὅλης αὐτῆς τῆς παναιρετικής πανσπερμίας, ἐνῷ ἀπό κάποιες πλευρές φημολογεῖται ἔντονα ὅτι μέ ἀφορμή αὐτή τήν κοινή παρουσία θά ἐξαγγελθοῦν ἐκ μέρους της φαναριώτικης σφηκοφωλιᾶς πράγματα πού θά ἐπιταχύνουν δραματικά τήν πορεία πρός τήν ἐπιποθούμενη καί προωθούμενη ἀπό ὅλα αὐτά τά (ἀνατολικά καί δυτικά) ὄργανα τοῦ σκότους Ἕνωση. Ἀκόμη ὅμως καί ἄν δέν γίνει κάτι τό ἐξαιρετικά δραματικό ἤ ἐντυπωσιακό, εἶναι βέβαιο ὅτι ἀπό μόνη της μία τέτοια μιαρή σύναξη θά προχωρήσει τό σχέδιο ἕνα ἀκόμη βῆμα παρακάτω. Εἴτε πρός τήν κατεύθυνση τῆς καθιέρωσης κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, εἴτε πρός τήν ἐπίσημη ἐμφάνιση κοινοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, εἴτε πρός κάποια ἄλλη σοβαρή ἐξέλιξη.

Οἱ ἐξελίξεις εἶναι πραγματικά ἀποτρόπαιες. Ἴσως ὅμως νά εἶναι καί ἀπαραίτητες ἐν τέλει. Ἀπαραίτητες ὑπό τήν ἔννοια ὅτι οὕτως ἤ ἄλλως τό μέγεθος τῆς μαγαρισιάς καί τῆς βλασφημίας εἶναι πλέον κολοσιαῖο καί κυρίαρχο. Μήπως εἶναι προτιμότερο νά πετάξουν ὅλοι τους καί τά τελευταῖα φύλλα συκῆς, μπάς καί ξεκαθαρίσει ἐπί τέλους κάποια στιγμή ἐκκλησιαστικά ἡ ᾖρα ἀπό τό σιτάρι; Αὐτός πάντως ὁ ἀργόσυρτος ἐκκλησιαστικός θάνατος μέσα στόν νεοταξικό οἰκουμενιστικό βόρβορο δέν ἀντέχεται πιά. Ἀναμένουμε λοιπόν τά γεγονότα μέ πολύ μεγάλο ἐνδιαφέρον. Καί ἀσφαλῶς καί μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὅσο ἄσχημα κι ἄν γίνουν ἀπό τούς ἀνθρώπους τά πράγματα, ὁ Θεός στό τέλος θά βγάλει καλό μέσα ἀπό αὐτά...

 Νεκτάριος Δαπέργολας

https://agonasax.blogspot.com/