.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αποστασία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αποστασία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Ὁ Ἐσταυρωμένος, ὁ Διάβολος καί ὁ Μητροπολίτης
Πορφυρίτης
Ὁ ἅγιος πατήρ Σεραφείμ Ρόυζ, στό βιβλίο του «Ἡ ψυχή μετά τό θάνατο», περιγράφοντας τούς δαιμονικούς πειρασμούς πού δέχθηκε ἡ ἁγία Μαύρα, ἐννέα μέρες σταυρωμένη μαζί μέ τόν σύζυγό της, ἀναφέρει τά λόγια τῆς ἁγίας πρός τό σύζυγό της Τιμόθεο, καθώς καί τόν τρόπο ἀντιμετώπισης αὐτῶν τῶν πειρασμῶν.
«-Στάσου στερεός, στάσου παλικάρι, Τιμόθεε. Τά μεσάνυχτα βρέθηκα σέ ἔκσταση κι εὐθύς ἀμέσως πρόσεξα νά μέ ζυγώνει ἕνας ἄνθρωπος χαμογελαστός, πού κρατοῦσε στά χέρια ἕνα ποτήρι γιομάτο μέλι καί γάλα. Μοῦ τὄφερε μέχρι τά χείλη, καί μοῦ εἶπε: «Πάρτο κι ἀπόλαυσέ το.» «Ποιός εἶσαι καί ἀπό ποῦ ἔρχεσαι;» τόν ρώτησα. «Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ εἶμαι», μοῦ ἀποκρίθηκε. «Ἄν εἶσαι τέτοιος πού λές, ἔλα νά κλαύσουμε μαζί καί νά προσευχηθοῦμε στόν Ἐσταυρωμένο». «Ξέρεις κάτι;» μοῦ λέει. «Σέ λυπήθηκα νά σέ βλέπω πάνω στό ξύλο, δίχως τροφή. Θά τά καταφέρεις ἄραγε νά συνεχίσεις;». «Ποιός σ’ ἔστειλε νά μοῦ τά πεῖς αὐτά;» τόν σιγορώτησα. «Δέν ξέρεις ὅτι μέ τήν ὑπομονή, τήν ἐγκράτεια καί τήν προσευχή, ἀνεβαίνω τή σκάλα τοῦ ὕψους;» Ὤ, ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς λιώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας. Τή στιγμή πού στήν προσευχή μου ἀνέφερα τόν λυτρωτικό σταυρό τοῦ Σωτήρα μας, εἶδα νά στρέφει τό πρόσωπό του πρός τή Δύση. Τότε κατάλαβα. Καί τή στερνή ἀκόμα τούτη ὥρα, ἦλθε σάν ἄγγελος φωτός νά μᾶς ἀναστατώσει. Σέ λίγο ἡ ὀπτασία αὐτή ἐξαφανίσθηκε.
Μετά τήν ἐξαφάνισή του μ’ ἐπισκέφθηκε ἄλλος. Αὐτός μέ πῆρε στά χέρια του, μέ ξεσήκωσε καί μ’ ἔφερε σ’ ἕνα πλατύ ποτάμι. Ἀνάμεσα στίς ὄχθες του κυλοῦσε μέλι καί γάλα! «Σκύψε καί ἀπόλαυσε ὅσο λαχταρᾶς» μοῦ ψιθύρισε. Στή δελεαστική του προσφορά ἀποκρίθηκα: «Δέν πρόκειται νά γευτῶ μήτε νερό, μήτε ἄλλο εὔοσμο δροσιστικό ποτό, ἄν τά χείλη μου δέν ἀκουμπήσουν στό Ποτήρι τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ. Αὐτό τό ποτήρι σκορπᾶ σωτηρία καί ζωή. Ζωή ἀτελεύτητη». Ὁ καινούργιος μου ἐπισκέπτης ἔσκυψε στόν ποταμό, ἅπλωσε τίς παλάμες του καί ἤπιε, καί ξαφνικά ἐξαφανίστηκε, αὐτός μαζί καί τό ποτάμι».[1]
Ὁ Ἐσταυρωμένος «καίει» καί «ζεματάει» τόν διάβολο καί τόν (ἄσαρκο καί ἔνσαρκο) στρατό του. Δέν ἀντέχει νά Τόν βλέπει, καθώς τοῦ θυμίζει τήν συντριπτική του ἧττα· τό πέρας τῆς διορίας του ὡς κοσμοκράτορας· ἡ κόλαση εἶναι κοντά. Εἶναι εὐκόλως ἀντιληπτό ἀδελφοί, γιατί πολεμεῖται μέ τόση λύσσα ὁ Ἐσταυρωμένος μας Χριστός καί γιατί ξεριζώθηκε ἀπό τήν θέση του, ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Ἕνας πόλεμος πού φαινομενικά ξεκίνησε ἀπό τή Μητρόπολη Περιστερίου, καί ἔγινε παγκοσμίως γνωστός χάριν τῆς ἀκλόνητης πνευματικῆς ἀντιστάσεως τῶν ἀδελφῶν τῆς ἐν λόγῳ Μητροπόλεως, ἀλλά εἶναι πλέον διαδεδομένος καί ἐξαπλώνεται διαρκῶς σέ ὅλη τήν (κυρίως ἑλληνόφωνη) Ὀρθοδοξία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ἡ τέλεση Πατριαρχικῆς Θείας Λειτουργίας τήν Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, μέ τόν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας νά ἀναφέρεται «πρωτίστως στό βαθύ θεολογικό νόημα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί στή θέση τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου στή ζωή καί στή μαρτυρία κάθε χριστιανοῦ, ὡς σημείου θυσίας, ἀγάπης, ἐλπίδας καί Ἀναστάσεως»[2], καί ὁ μεγάλος ἀπόντας ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα νά εἶναι... (δέν πάει τό μυαλό σας...) ὁ Τίμιος καί ζωοποιός Σταυρός τοῦ Ἐσταυρωμένου (ἐν σαρκί) Κυρίου!
Προσφάτως ἀπό τόν «ὈρθόδοξοΤύπο»[3], γνωστοποιήθηκαν δύο κείμενα, ἕνα τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καί τό ἄλλο τῆς Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς πιστῶν τῆς Μητροπόλεως πρός τήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο. Ἐντύπωση μᾶς ἔκανε τό πέρας τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μητροπολίτου: «Εὐχόμενος νά διέλθουμε τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή ἐν ὑγείᾳ κατ’ ἄμφω, διατελῶ...»[4]. Ἐν ὄψη τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἡ εὐχή τοῦ Μητροπολίτου ἦταν (σωματική καί ψυχική) ὑγεία! Σέ μία κατ’ ἐξοχήν περίοδο ἔντασης τῆς πνευματικῆς ἀσκήσεως, μή ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Μητροπολῖτες εἶναι μοναχοί(!), σέ μιά μοναδική εὐκαιρία ἀλλαγῆς τῆς λανθασμένης πορείας, τοῦ ἀνοίγματος τοῦ σταδίου μετανοίας, πάνω ἀπό ὅλα γιά τόν Μητροπολίτη, εἶναι ἡ ὑγεία;! Εἶναι αὐτοί οἱ ρασοφόροι ἑπόμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων; Ἔχουν εὐαγγελικό φρόνημα; Τό ἐλάχιστο πού γίνεται ἀντιληπτό, εἶναι ὅτι ἡ μετάνοια δέν εἶναι ἄμεση προτεραιότητα τοῦ Μητροπολίτου. Ὡς γνωστόν ἀπό τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, χαρακτηριστικό τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ ἀμετανοησία. Εὐχόμαστε ἐκ βάθους καρδίας, ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου νά μήν ἀνήκει σέ αὐτήν τήν κατηγορία (τῶν ἀμετανοήτων), ἐπιστρέφοντας τόν Ἐσταυρωμένο ἐκεῖ πού ἀνήκει, χαροποιῶντας πρωτίστως τό ποίμνιό του πού τόν ἀγαπᾶ, καί δευτερευόντως ὅλη τήν στρατευομένη ἀλλά καί τήν θριαμβεύουσα Ἐκκλησία!
Πορφυρίτης
[1] Πατήρ Σεραφείμ Ρόουζ, «Η ΨΥΧΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ, Οἱ μεταθανάτιες ἐμπειρίες στό φῶς τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας», ἐκδόσεις «ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ» (Ἡ ἔντονη γραφή εἶναι δική μας).
[2] «Κάτω ἀπό τή σκιά τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ Ἀλεξάνδρεια ἑνώνει (ΦΩΤΟ)», https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78723-kato-apo-ti-skia-tou-timiou-stavroy-i-aleksandreia-enonei-foto
[3] «Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΗ ΑΣΥΣΤΟΛΩΣ!», «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», ΑΡΙΘΜΟΣ ΦΥΛΛΟΥ 2603, 11 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026.
[4] Ὅ.π.
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Η λαίλαπα με την Αφαίρεση του Εσταυρωμένου επεκτείνεται. Φωτογραφίες - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ
Πρόσφατα αναδείξαμε:
Η κατάσταση σήμερα -δυστυχώς- έχει ως εξής:
Δείτε,
ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ :
Ο Αμαθούντος Νικόλαος, στον Ιερό Ναό Αγίου Τύχωνα Λεμεσού
(έχει αφαιρεθεί ο Εσταυρωμένος):
Ο Λεμεσού Αθανάσιος,
στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Παντανάσσης Λεμεσού
(έχει αφαιρεθεί ο Εσταυρωμένος):
Ιστορικό:
Χειροτονία του Μητροπολίτη Λεμεσού στην Παναγία Παντάνασσα Λεμεσού,
στην όψη του Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τραπέζης.
Και όμως, μετά από λίγα χρόνια
ακολούθησε η αφαίρεση του Εσταυρωμένου από τον Μητροπολίτη Λεμεσού.
Δείτε:
Άγιος Πορφύριος Λεμεσού.
Νέος ναός, χωρίς Εσταυρωμένο, ακολουθώντας τις «μεταπατερικές» επιταγές :
Ιερός Ναός Παναγίας Γλυκιώτισας Λεμεσού.
Ο Εσταυρωμενος ΕΚΤΟΣ του Ιερού Βήματος
(συχνά καταλήγει σε αποθήκες) :
Από τη Ρουμανία και τις Βρυξέλλες, μέχρι τη Χιλή και την Αφρική,
ΠΑΝΤΟΥ υπάρχει ο Εσταυρωμένος:
Όσο αφελής και καλοπροαίρετος και αν είναι κάποιος, δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι όλες αυτές οι ταυτόχρονες επιτακτικές «μεταρρυθμίσεις», σε Ελλάδα και Κύπρο (επιβλήθηκαν αρχικά στην Μητρόπολη Περιστερίου, όπου υπήρξαν μεγάλες αντιδράσεις από τους πιστούς)
συμβαίνουν «τυχαία».
Η δίωξη του Εσταυρωμένου από το Ιερό Βήμα, από το πιο ιερό μέρος του Ιερού Ναού, αποτελεί ασέβεια απέναντι στον ίδιο τον Κύριο μας και Θεό μας και καταπατά τον 1ο Νόμο του Θεού - τιμά τον Θεό σου.
Ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι το σύμβολο της Πίστεως μας, της θυσίας του Θεανθρώπου για να μας σώσει.
Οι ασεβείς, αντί του ευχαριστώ και «Κύριε ελέησον με», Τον αφαιρούν από το κέντρο της λατρείας μας, για να προβάλουν ένα Ευαγγέλιο, όχι Σταυρικό όπως το παραλάβαμε, προωθώντας μια αόριστη έννοια «ενότητας» και «αγάπης». Χωρίς αλήθεια.
Στη νέα "Θεία Λειτουργία" που επιδιώκουν να καθιερώσουν, οι πιστοί πρέπει να κοιτάνε τον Δεσπότη τους, ο οποίος θα στρογγυλοκάθεται στον κεντρικό θρόνο στο Ιερό στραμμένος στη Δύση.
Ακριβώς όπως είναι στραμμένοι σήμερα οι Παπικοί στους ναούς τους.
Αλλά σε αυτά τα σχέδια τους, ο Εσταυρωμένος στο Ιερό στέκεται εμπόδιο, τους «κόβει τη θέα»
και ψάχνουν απεγνωσμένα προφάσεις.
Και για να μην κρυβόμαστε, πίσω από όλα αυτά είναι ο Οικουμενισμός:
Αγιασμός το 2026 σε Ιατρικό Κέντρο στην Λεμεσό στην παρουσία Ραβίνου.
Εδώ και χρόνια, που αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε πόσα βρώμικα διαδραματίζονται μέσα στην Εκκλησία μας, και γι αυτό άλλαξε ο προσανατολισμός του ιστολογίου μας,
διαπιστώσαμε ότι ΤΙΠΟΤΕ δεν γίνεται τυχαία.
Προχωράνε μεθοδικά, συντονισμένα, με «κάλυψη» από τις Θεολογικές Σχολές οι οποίες έχουν πλήρως αλωθεί, βολιδοσκοπώντας κάθε στιγμή τις αντιδράσεις.
Γυναίκες διακόνισσες, ψάλτριες κλπ. Ώστε να αποδεχθούμε τις προτεστάντισσες παπαδίνες και επισκοπίνες. Γι αυτό γεμίσαμε συναυλίες και μουσικά όργανα στις εκκλησιές μας με κάθε ευκαιρία, και προσπαθούν να επαναφέρουν την Θεία Λειτουργία του Αγ. Ιακώβου του Αδελφοθέου η οποία καταργήθηκε από την εκκλησιαστική μας Παράδοση. Και τόσα άλλα ...
Αδέρφια,
Στώμεν Καλώς.
Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ!
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη,
Θεολόγου – Δημοσιογράφου – Συγγραφέως – Ἐκδότου
Στελέχη τῆς Νέας Δημοκρατίας εἰς παρέλασιν ὑπερηφανείας
Κρίνω ὅτι δὲν εἶναι ὑπερβολὴ καὶ ἐξωπραγματικότης νὰ γράψω ὅτι τὸ πάλαι ποτὲ Ὑπουργεῖον Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων ἔγινε τώρα Ὑπουργεῖον Διαφθορᾶς. Ἀφήνω ἄλλους λόγους καὶ ἐπικεντρώνομαι εἰς τὴν προπαγανδιστικήν προσπάθειαν τοῦ καταστάντος ἁμαρτωλοῦ αὐτοῦ Ὑπουργείου νά παρουσιάση τήν ὁμοφυλοφιλίαν ὡς κατά πάντα φυσιολογικήν καί καθ’ ὅλα παραδεκτήν ἀπὸ τὴν κοινωνίαν μὲ ἐπίκλησιν τοῦ λεγομένου δικαιωματισμοῦ.
Ὅμως:
1) Ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν εἶναι οὐδενὸς δικαίωμα. Εἶναι δυσῶδες πάθος καὶ ἀποτροπιαστικόν, ὅπως δὲν εἶναι δικαίωμα ἡ κλεπτομανία, ἡ μοιχεία, ἡ ψευδολογία, ἡ ἐπιδειξιμανία τῶν γεννητικῶν ὀργάνων, ἡ κτηνοβασία καὶ ἄλλα πάθη.
2) Οἱ ἐνήλικες ἐνθυμοῦνται ὅτι μέχρι τὸ πρόσφατον παρελθόν, πάντες οἱ «πούστηδες» (τουρκικὴ λέξις καὶ σημαίνει ὁμοφυλόφιλος) ἐκρύπτοντο ἐπιμελῶς, διὰ νὰ μὴ στιγματισθοῦν ἐκείνην τὴν κοινωνίαν ὡς ἀνώμαλοι καὶ ἀπόβλητοι. Ὑπάρχουν καὶ σήμερον πολλοὶ τοιοῦτοι, οἱ ὁποῖοι κρύπτονται ἀπὸ ἐντροπήν.
3) Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ Πατερικὴ σοφία καταδικάζουν μὲ σφοδρότητα τοὺς ἀρσενοκοίτας, ὁμοφυλοφίλους καὶ κιναίδους καὶ πληροφοροῦν μὲ αὐθεντικότητα ὅτι οἱ ἀμετανόητοι τοιοῦτοι μεταβαίνουν ἀπ’ εὐθείας εἰς τὴν κόλασιν.
4) Οἱ βιολόγοι καί ψυχολόγοι ἀποφαίνονται ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι σαρκικὴ παρά φύσιν ἀσέλγεια.
5) Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἀρχαιότητα, ἡ ὁμοφυλοφιλία (κιναιδισμός τότε = κινῶ καί αἰδώς, κίνησις ἐντροπῆς) εἶχε γενικὴν καταδίκην. Οἱ κίναιδοι δὲν ἠδύναντο νὰ ἀναλάβουν οὐδέν δημόσιον ἀξίωμα καὶ νὰ συμμετέχουν εἰς ὡρισμένας ἐκδηλώσεις.
6) Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀφανισμὸς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἐὰν ὑποτεθῇ ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γίνουν ὁμοφυλόφιλοι, ὅπως ἐπιδιώκεται, τότε μετὰ ἀπὸ 110 ἔτη δὲν θὰ ὑπάρχῃ οὐδεὶς ἄνθρωπος εἰς τήν γῆν. Καὶ μόνον αὐτὴ ἡ περίπτωσις ὑποχρεώνει τοὺς ὁμοφυλοφίλους νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τοὺς κρυψῶνας των καὶ νὰ σταματήσουν τάς παρελάσεις τῆς δῆθεν ὑπερηφανείας μὲ τὸ δαιμονικὸν σύνθημα «στὸ διάβολο ἡ οἰκογένεια, στὸ διάβολο ἡ πατρίς, ἡ Ἑλλάδα νὰ πεθάνῃ νὰ ζήσουμε ἐμεῖς»). Εἰς τήν πραγματικότητα αἱ παρελάσεις αὐταί εἶναι παρελάσεις ἐντροπῆς, αἰσχύνης καὶ καταισχύνης.
Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω δεδομένων, προκαλεῖ ὀργὴν καὶ ἀγανάκτησιν τὸ προπαγανδιστικὸν τῆς ὁμοφυλοφιλίας βιβλίον τοῦ αἰσχροῦ τούτου Ὑπουργείου, ὅπως κατήντησε, διὰ τήν 6ην τάξιν τοῦ Δημοτικοῦ, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναγράφεται ὅτι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴν οἰκογένειαν, ὑπάρχουν καὶ δύο ἄλλαι οἰκογένειαι, μία οἰκογένεια μὲ συζυγικήν συμβίωσιν δύο ἀνδρῶν καὶ ἄλλη μία οἰκογένεια μὲ συζυγικήν συμβίωσιν δύο γυναικῶν. Μεγάλη προσβολή τῆς χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς οἰκογένειας. Ἐξισώνεται μὲ τὰ ἐπικατάρατα αὐτὰ μορφώματα. Ἀκόμη τὸ ἀπαίσιον τοῦτο Ὑπουργεῖον ἐπρογραμμάτισεν ἡ ὁμοφυλοφιλία νὰ διδάσκεται καὶ εἰς τὰ νήπια. Αἶσχος, ἐντροπή, αἰσχύνη, καταισχύνη, ἀφροσύνη καὶ παραφροσύνη.
Πολλοὶ γονεῖς καὶ ἐκπαιδευτικοὶ ἔχουν συνταραχθῆ ἀπὸ τὴν τοιαύτην ἐκπαιδευτικήν ἀθλιότητα, διαφθορὰν καὶ διαστροφήν. Ἀπορῶ, ἐκπλήσσομαι καὶ θλιβερῶς καταπλήσσομαι, διατὶ δὲν ἐπεμβαίνει δυναμικῶς ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, καθὼς καὶ ὅλα τὰ στελέχη τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ περισωθῇ ἡ πραγματικὴ ἐκπαίδευσις τῶν ἑλληνοπαίδων;
Ολοταχώς προς Ουνία;
Νικολάου Μάννη στην Romfea.gr
Εκπαιδευτικού
«Παρ’ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτέ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὑπερασπιστής τῆς Θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός «Εγκύκλιος Επιστολή των Ορθοδόξων Πατριαρχών της Ανατολής (1848)
Η στιγμή που πολλοί από εμάς προβλέπαμε πλησιάζει.
Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος στη δύση της ζωής του αποφάσισε να κάνει το μεγάλο του βήμα προς τη Δύση· ένα βήμα στα χνάρια της πορείας του ινδάλματός του (του Αθηναγόρα) και σχεδιασμένο ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, κατά την οποία σπούδαζε στα έδρανα του «Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών Ρώμης».
Το εν λόγω «Ινστιτούτο», το οποίο, όπως το ίδιο αποκαλύπτει, αναλαμβάνει «την εκπαίδευση και την προετοιμασία μιας νέας γενιάς ηγετών» αφού «οι απόφοιτοι υπηρετούν ως επίσκοποι τόσο στην Ορθόδοξη όσο και στην Καθολική Εκκλησία» [1] ιδρύθηκε το 1917 και έχει εξαιρετική ομοιότητα με το περίφημο «Collegium Graecum» που είχε ιδρύσει ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ το 1577 ως προς τα εξής: α) και τα δύο είχαν ως σκοπό την εκπαίδευση «σχισματικών» που θα επιστρέφουν στις χώρες τους ως κήρυκες της Ουνίας [2] και β) αμφότερα συνδέονται οργανικά με το διαβόητο τάγμα των Ιησουιτών, οι οποίοι τα διοικούσαν (το Ινστιτούτο μέχρι και σήμερα, το Κολλέγιο μέχρι το 1897 που περιήλθε στη διοίκηση των Βενεδικτίνων).
Δεν προκαλεί λοιπόν καμία εντύπωση η κατάληξη της πορείας του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος προσφάτως (4 Σεπτεμβρίου 2026) ανέπτυξε δημοσίως τις θέσεις του και το σχέδιό του για το βήμα προς την Ουνία, στην ομιλία του στο 27ο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας για το Δίκαιο των Ανατολικών Εκκλησιών στο Κέντρο Ορθόδοξου Χριστιανικού Διαλόγου «ΦΑΝΑΡΙΟΝ» στη Βουδαπέστη [3].
Οι θέσεις του είναι οι εξής:
1. Αποδέχεται ότι η Εκκλησία της Ρώμης έχει το Πρωτείο, το οποίο ο ίδιος κατανοεί ως «ένα πρωτείο αγαπητικής διακονίας, το οποίο ασκείται εντός και ποτέ υπεράνω της κοινωνίας των αδελφών Εκκλησιών» [4].
2. Γράφοντας ότι «ο θεσμός της Πενταρχίας —των πέντε μεγάλων αρχαίων Εδρών της Ρώμης, της Κωνσταντινούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Αντιόχειας και των Ιεροσολύμων— αποτελούσε, κατά την πρώτη χριστιανική χιλιετία, το ίδιο το πλαίσιο εντός του οποίου η ενότητα της καθολικής Εκκλησίας έβρισκε την πιο ορατή εκκλησιαστική της έκφραση» [5], ουσιαστικά δέχεται δύο πράγματα: ότι μόνο η Πενταρχία είναι το πλαίσιο στο οποίο η Εκκλησία έχει περισσότερη ορατή έκφραση και πως η Πενταρχία καταλύθηκε με την έκπτωση της Ρώμης το 1054.
3. Θεωρεί ότι τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων «στέκονται ως ακλόνητοι πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής Παράδοσης και, μαζί με την Εκκλησία της Πρεσβυτέρας Ρώμης, αποτελούσαν κατά την πρώτη χιλιετία την πεντάχορδη λύρα της παγκόσμιας Εκκλησίας, συμμετέχοντας ενεργά στις Επτά Άγιες Οικουμενικές Συνόδους και «ορθοτομώντας τον λόγον της αληθείας»» [6].
Και συνεχίζοντας, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος εκθέτει το σχέδιό του, στο οποίο αποκαλύπτει ότι έστειλε επιστολή στους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων για να συναντηθούν στις 30 Νοεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη με σκοπό να εξετάσουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το χριστεπώνυμο ποίμνιο, εκφράζοντας την ελπίδα για «την αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρώμης μέσα στο ένα Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ώστε η Πενταρχία να γίνει και πάλι ολόκληρη και η «πεντάχορδη λύρα» της παγκόσμιας Εκκλησίας να αντηχήσει ξανά στην πληρότητα της αρχαίας της αρμονίας» [7]!
Εξετάζοντας τις παραπάνω θέσεις ας μου επιτραπεί η κατάθεση ορισμένων παρατηρήσεων:
1. Σχετικά με το Πρωτείο, το θέμα δεν είναι πως το κατανοεί ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αλλά αφενός μεν πως το εκλαμβάνει ο ίδιος ο Πάπας Λέων ΙΔ΄, αφετέρου δε πως το βλέπουν οι Άγιοι Πατέρες με τους οποίους οφείλουμε να είμαστε σύμφωνοι, εάν θέλουμε να λεγόμαστε Ορθόδοξοι.
Και ο μεν πρώτος εξακολουθεί να αντιλαμβάνεται το Πρωτείο ως εξουσία υπεράνω όλων των Εκκλησιών άνευ Συνοδικότητας (όπως απέδειξε και τον περασμένο Ιούλιο με τον αφορισμό της γνωστής «Εταιρείας του Αγίου Πίου Ι΄» (SSPX), στον οποίο προέβη ως μονοκράτορας και χωρίς τη σύγκληση Συνόδου), οι δε Πατέρες σύσσωμοι ουδέποτε αποδέχθηκαν οποιοδήποτε Πρωτείο εξουσίας (έστω και μασκαρεμένο ως «διακονίας») για κανέναν Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά θεωρούσαν ως Κεφαλή της (ορατής τε και αοράτου) Εκκλησίας τον Ιησού Χριστό, ανώτατο δε διοικητικό όργανο την Οικουμενική Σύνοδο [8].
2. Σχετικά με τον θεσμό της Πενταρχίας, αυτός ως προϊόν της εξέλιξης της Εκκλησίας είναι δυνατόν, όπως εμφανίστηκε, έτσι και να εξαφανιστεί ή ακόμα και να τροποποιηθεί (αλλάζοντας ακόμη και ο αριθμός της) εξαιτίας αλλαγών στην εκκλησιαστική ζωή Είναι απαράδεκτη η θεώρηση ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι λιγότερο ορατή χωρίς την Πενταρχία.
Αντιθέτως η ορατή έκφραση της Εκκλησίας δεν αυξομειώνεται, αλλά παραμένει ακέραιη, ορατή και πλήρης σε όσους διατηρούν την Ορθόδοξη Πίστη. Μήπως αυτό δεν συνέβη κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, που δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί η Πενταρχία;
Μήπως αυτό δεν συνέβη και μετά την απόσχιση τεράστιων επαρχιών της (όπως στη Βόρεια Αφρική με τους Δονατιστές, ή στην Αίγυπτο και την Ασία με τους Αντιχαλκηδόνιους); Γιατί λοιπόν η έκπτωση της Ρώμης το 1054 και η κατάλυση της Πενταρχίας να σημαίνει μείωση της ορατής εκφράσεως της Εκκλησία;
Πόσο μάλλον όταν αυτή η κατάλυση της Πενταρχίας μετά το 1054 υπήρξε προσωρινή αφού υπήρξε αποκατάστασή της, πράγμα το οποίο ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αποσιωπεί!
Διότι είναι γνωστό, σε όλους τους ασχολούμενους με την Εκκλησιαστική Ιστορία ή το Εκκλησιαστικό Δίκαιο ότι η εν Κωνσταντινουπόλει Πανορθόδοξος Σύνοδος του 1593 (με τη συμμετοχή των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίου Β΄ του Τρανού, Αλεξανδρείας Αγίου Μελετίου Πηγά – που εκπροσωπούσε και τον Αντιοχείας Ιωακείμ – και Ιεροσολύμων Σωφρονίου), αφενός μεν, με τον Η΄ Κανόνα της [9], ο οποίος ήταν ανανέωση του Α΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία Συνόδου, απέκοψε επισήμως από το Σώμα της Εκκλησίας την, μόλις προ ολίγων ετών (1582) παραβάτρια του εν λόγω Κανόνος, Εκκλησία της Ρώμης, αφετέρου δε απεκατέστησε την Πενταρχία δίνοντας την πέμπτη θέση στην Εκκλησία της Ρωσίας αφού αποφάσισε «τὸν θρόνον τῆς εὐσεβεστάτης καὶ Ὀρθοδόξου πόλεως Μοσκόβου εἶναί τε καὶ λέγεσθαι Πατριαρχεῖον, διὰ τὸ βασιλείας ἀξιωθῆναι παρὰ Θεοῦ τὴν χώραν ταύτην, πᾶσάν τε Ρωσσίαν καὶ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη ὑποτάττεσθαι τῷ Πατριαρχικῷ Θρόνῳ Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν, ἔχειν τὸν τόπον αὐτοῦ μετὰ τὸν παναγιώτατον Ἱεροσολύμων ἔν τε τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις καὶ ἐν ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς συνελεύσεσιν, ἵνα τοὺς προρρηθέντας τῶν ἁγίων Πατέρων κανόνας, ἀπαρασαλεύτους τηρήσωμεν, ὑπερέχειν τε ἐπισκόπων, μητροπολιτῶν, ἀρχιεπισκόπων, ἐν ὅλῃ τῇ καθολικῇ τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ, τῆς δὲ παροικίας ἐκείνης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν κεφαλὴν εἶναι καὶ ἐπιγινώσκεσθαι… ἀδελφόν τε εἶναι καὶ λέγεσθαι τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν μετὰ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας, ὁμοταγῆ καὶ σύνθρονον, ἴσον τε τῇ τάξει καὶ τῇ ἀξίᾳ ἐπιγράφεσθαί τε καὶ ὑπογράφεσθαι κατὰ τὴν συνήθειαν τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν, Πατριάρχης Μοσκόβου καὶ πάσης Ρωσσίας καὶ τῶν Ὑπερβορείων μερῶν» [10].
Μάλιστα το Πατριαρχείο Μόσχας είναι το μόνο νεώτερο Πατριαρχείο που έχει έγκριση Πανορθοδόξου Συνόδου σε αντίθεση με όλα τα άλλα νέα, και καταχρηστικώς λεγόμενα, Πατριαρχεία (Σερβίας, Βουλγαρίας κλπ).
Είναι μάλιστα θεμελιώδους σημασίας το γεγονός ότι η απόφαση του 1593 δεν έτυχε αναθεώρησης σε καμία μεταγενέστερη Σύνοδο.
Το να περιφρονεί λοιπόν την ήδη (από το 1593) αποκαταστημένη συνοδικώς Πενταρχία, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, και να προσπαθεί να ρυθμίσει το θέμα αυτό μόνος του (έστω και με τη σύμπραξη κάποιων Προκαθημένων), θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με τον προηγούμενο Πατριάρχη που έπραξε ανάλογα.
Και, για όσους δεν γνωρίζουν, αναφέρομαι στον Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλο Ε΄ τον Καράκαλλο, ο οποίος περιφρονώντας την Πανορθόδοξο Σύνοδο του 1484, αλλά και την πλειοψηφία των ανά την Οικουμένη Αρχιερέων [11], επέβαλε μόνος του (με την, εκβιαστικώ τω τρόπω, έγκριση δύο ακόμη Προκαθημένων) τον Αναβαπτισμό των Λατίνων και των Αρμενίων.
Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Αφενός μεν ο «Όρος» του να απορριφθεί από την πλειοψηφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφετέρου να κατηγορηθεί από τους συνεπισκόπους του ως παπίσκος, όπως αποκαλύπτουν τα στηλιτευτικά κείμενα της εποχής (σε μορφή τροπαριών), εκ των οποίων σταχυολογώ ενδεικτικά ελάχιστα μεν, διαφωτιστικότατα δε: «Οὐκ ἔδει σε Κύριλλε τὸν παπισμὸν σφετερίσασθαι, καὶ μοναδικῶς ἀποφασίζειν. Εἰ βουλητόν σοι ἦν δείλαιε τὸ περὶ τῆς ὑποδοχῆς Ἀρμενίων καὶ Λατίνων ἀνακινῆσαι ζήτημα, ἐχρῆν τὴν σύνοδον ἐρωτῆσαι, καὶ ταύτῃ πεισθῆναι ὡς ὑποκειμένῳ. Οὐ γὰρ οἶδεν ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία κεφαλὴν τὸν πατριάρχην, ἀλλὰ τὸν νυμφίον αὐτῆς σωτῆρα Χριστόν, ὃν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν. …Ὅροι καὶ θεσμοὶ τῆς Ἐκκλησίας διὰ συνόδων ἱερῶν ἐθεσπίσθησαν παράνομε πατριάρχα, καὶ οὐδέποτε δόγματα, ἢ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα μοναδικῶς ἀπεφάνθησαν· ὡμολόγηται γὰρ διὰ συνόδων λαλεῖν τὸ πανάγιον πνεῦμα. Εἰπὲ οὖν ἡμῖν πόθεν παρέλαβες τὸ ἐνδόσιμον ἀποβαλεῖν σύνοδον, καὶ ἰδικῶς ἀποφασίζειν; Ἀλλ’ ἡμεῖς τὴν παπικήν σου φρενοβλαβίαν ἀπορρίψαντες, τῇ συνόδῳ πεπείσμεθα, δι’ ἧς ὁ Κύριος λαλεῖ ἅτε αὐτῆς ἐν μέσῳ, ὁ ἔχων τὸ μέγα ἔλεος. …Κύριλλος Ἐκκλησίας τοὺς ὅρους, ἠθέτησε σύνοδον θείων πατέρων ἀπώσας, καὶ ἀρχηγὸς παπολατρίας φανείς· καθελὼν γὰρ τῆς Ἐκκλησίας προνόμια, τὸ κράτος ἥρπασεν αὐτῆς, ὅθεν αἰώνιον ποινὴν ἐκ ταύτης ἔλαβε» [12].
3. Ούτε τα Πατριαρχεία υπήρξαν πάντοτε «πυλώνες και αρραγή θεμέλια της Αποστολικής παράδοσης», ούτε η Εκκλησία της Ρώμης συμμετείχε ενεργά στις Επτά Οικουμενικές Συνόδους.
Τα μεν πρώτα αρκετές φορές, και για ικανά χρονικά διαστήματα, εξέπεσαν σε αιρέσεις (Αρειανισμό, Μονοθελητισμό, Εικονομαχία κ.ά.) και εδίωξαν την Ορθοδοξία, η δε Ρώμη κάθε άλλο παρά ενεργά συμμετείχε αφού: α) ο Επίσκοπός της δεν παρέστη αυτοπροσώπως σε καμία Οικουμενική Σύνοδο, β) στην Β΄ Οικουμενική δεν υπήρξε ούτε καν εκπροσώπησή της, γ) στην Ε΄ Οικουμενική ο τότε Πάπας Βιγίλιος, που βρισκότανε στην Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε να παραστεί και μόνο μετά από καιρό πιεζόμενος αποδέχθηκε τις αποφάσεις της, και δ) απέρριψε την εν Τρούλλω Πενθέκτη Σύνοδο.
Αν η Ρώμη επιθυμεί να επιστρέψει στην Εκκλησία του Χριστού (το οποίο εύχεται ολόψυχα κάθε Ορθόδοξος) τότε οφείλει, πρώτα από όλα, να επαναφέρει ως Κεφαλή της τον Ιησού Χριστό αντί του Πάπα και να δεχθεί να υποταχθεί στο ανώτατο εκκλησιαστικό όργανο, που είναι η Οικουμενική Σύνοδος.
Μια τέτοια Σύνοδος όμως ίσως θα πρέπει να δεχθεί την πρεσβυτέρα Ρώμη ως έκτη τη τάξει, όχι μόνο για να κάνει τον κανόνα της για την αιματοβαμμένη χιλιετή εωσφορική αποστασία της, αλλά και διότι μόνο τότε ο Προκαθήμενός της θα καταφέρει να αποδείξει ότι ο τίτλος που χρησιμοποιεί για τον εαυτό του («Servus servorum Dei»!) δεν είναι υποκριτικός, ταπεινολογικός και χωρίς ουσιαστικό νόημα… Ένα τέτοιο ευαγγελικό Πρωτείο ταπείνωσης [13], θα ήταν το μόνο αρμόζον στην περίπτωση αυτή.
Ειδάλλως αν οι «τέσσερις αρχαίοι πατριαρχικοί θρόνοι» επιμείνουν να ακολουθήσουν την αμετανόητη Ρώμη στην πτώση της με μια ενδεχόμενη Ουνία, ο φύλακας λαός θα παραμείνει στην Ορθοδοξία προσδοκώντας σε μία Πανορθόδοξη Σύνοδο υπό την εναπομείνασα αρχή της Πενταρχίας, την Εκκλησία της Ρωσίας.
Βεβαίως δεν γνωρίζουμε τα σχέδια του Θεού, ο Οποίος μπορεί να διακόψει μια τέτοιου είδους προδοσία με κάποιον αιφνίδιο θάνατο, αλλά εμείς ευχόμαστε την μετάνοια όσων υψηλόβαθμων επιθυμούν να βυθίσουν στο χάος την Εκκλησία, ελπίζοντας στην επαλήθευση των λόγων του Αγίου Πορφυρίου: «Μπορεί όμως, με το σχέδιο τού Θεού, να έρθει, να έρθει ώστε οι άνθρωποι να αποκτήσουν μία επίγνωση, να ιδούνε το χάος ολόφωτο, ολοζώντανο μπροστά τους, να πούνε: Έεε! Πέφτουμε στο χάος, χανόμαστε. Όλοι πίσω, όλοι πίσω, γυρίστε πίσω, πλανηθήκαμε. Και να έρθουνε πάλι στο δρόμο του Θεού και να λάμψει η Ορθόδοξος πίστις» [14].
Και για όσους, τέλος, έχουν αμφιβολίες για το μήπως ο ενωτικός δρόμος που προτείνει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι τελικά ο ορθός, ας ανοίξουν τα συναξάρια και τα μηναία της Εκκλησίας μας· εκεί δεν θα συναντήσουν ούτε έναν «ενωτικό» Άγιο για δείγμα, αλλά αντιθέτως πληθώρα ανθενωτικών, σαν τον Μέγα Φώτιο, τον Μάρκο Ευγενικό, τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Κύριλλο Λούκαρι, τον Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως και τη λοιπή χορεία των Πατέρων, τους οποίους έχουμε ελπίδες να συναντήσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών μόνο αν είμαστε ομόφρονες με αυτούς. Αμήν, γένοιτο!
__________________
[2] Η πολωνολατινική λέξη Unia σημαίνει Ένωση, και οι Ουνίτες είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ενωτικών του Βυζαντίου.
[4] «Α primacy of loving service, exercised within, and never above, the communion of sister Churches» (https://ec-patr.org/05/09/09/12/address-by-his-all-holiness-ecumenical-patriarch-bartholomew-to-the-participants-of-the-27th-international-congress-of-the-society-for-the-law-of-the-eastern-churches-at-the-fanarion/ )
[5] «The institution of the Pentarchy — the five great ancient Sees of Rome, Constantinople, Alexandria, Antioch, and Jerusalem — constituted, during the first Christian millennium, the very framework within which the unity of the universal Church found its most visible ecclesial expression» (στο ίδιο).
[6] «Stand as unshaken pillars and unbroken foundations of the Apostolic Tradition, and which, together with the Church of Elder Rome, constituted in the first millennium the five-stringed lyre of the universal Church, actively participating in the Seven Holy Ecumenical Councils and “rightly dividing the word of truth».» (στο ίδιο).
[7] «Τhe restoration of full communion with the Church of Rome within the one Body of the One, Holy, Catholic, and Apostolic Church, so that the Pentarchy may once again be whole, and the “five-stringed lyre” of the universal Church may again resound in the fullness of its ancient harmony» (στο ίδιο).
[8] Θεωρώ περιττό να παραθέσω ενταύθα τις πολυάριθμες μαρτυρίες των Πατέρων περί του Πρωτείου του Πάπα Ρώμης, από την στιγμή που υπάρχουν, προσβάσιμα στο διαδίκτυο, σχεδόν τα άπαντα των Αγίων, στα οποία μπορούν να ανατρέξουν οι αναγνώστες.
[9] «Ἀσάλευτον διαμεῖναι βουλόμεθα τὸ τοῖς Πατράσι διορισθὲν περὶ τοῦ ἁγίου καὶ σωτηρίου πάσχα, ἔχον οὕτως. ἅπαντας τοὺς τολμῶντας παραλύειν τοὺς ὅρους τῆς ἁγίας καὶ οἰκουμενικής μεγάλης Συνόδου, τῆς ἐν Νικαίᾳ συγκροτηθείσης, ἐπὶ παρουσίᾳ τῆς εὐσεβείας τοῦ θεοφιλεστάτου βασιλέως Κωνσταντίνου περὶ τῆς ἁγίας ἑορτῆς τοῦ σωτηριώδους πάσχα, ἀκοινωνήτους καὶ ἀποβλήτους εἶναι τῆς ἐκκλησίας, εἰ ἐπιμένοιεν φιλονεικότερον ἐνιστάμενοι πρὸς τὰ καλῶς δεδογματισμένα. Καὶ ταῦτα εἰρήσθω περὶ τῶν λαϊκῶν. εἰ δέ τις τῶν προεστώτων τῆς ἐκκλησίας ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τολμήσειεν ἐπὶ διαστροφῇ τῶν λαῶν, καὶ ταραχῇ τῶν ἐκκλησιῶν ἰδιάζειν, καὶ μετὰ τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖν τὸ πάσχα, τοῦτον ἡ ἁγία Σύνοδος, ἐντεῦθεν ἤδη ἀλλότριον ἔκρινε τῆς ἐκκλησίας. οἷς δὴ στοιχεῖν τῷ τῶν Πατέρων κανόνι μέχρι καὶ σήμερον Θεοῦ χάριτι, ὃν, καθὸ δὴ καὶ τὰ λοιπὰ ἡ Θεοῦ ἐκκλησία διαφυλάττει» (Δοσιθέου Ιεροσολύμων, Τόμος Αγάπης, Ιάσιο, 1698, σελ. 547).
[10] Στο ίδιο, σελ. 545.
[11] Mansi 38, 585-586.
[12] Ευαγγέλου Σκουβαρά, Στηλιτευτικά κείμενα του ΙΗ΄ αιώνος [Κατά των Αναβαπτιστών], Αθήνα, 1967, σελ. 194-195, 204).
[13] «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος» (Μαρκ. θ΄ 35).
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΥΤΕΚΝΟΣ ΕΥΛΑΒΗΣ ΙΕΡΕΑΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΟΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 3Η ΣΥΛΛΗΨΗ & ΤΗΝ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΛΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝ ΑΥΤΟΣΤΙΓΜΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΘΟΥΝ & ΣΤΕΛΝΕΙ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΔΙΩΚΤΗ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΗ ΕΙΡΗΝΑΙΟ
ΣΕ «ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΕΙΣ ΕΙΡΗΝΑΙΕ.
ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΟΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΝΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ»
Ο δεσπότης τῆς Φλώρινας Ειρηναῖος, ποὺ τὸν διόρισαν Μητροπολίτη Φλωρίνης γιὰ νὰ ἀποκαντιωποιήση τὴν Μητρόπολη τοῦ ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου Αὐγουστίνου βρίσκει ἐμπόδια καὶ χρησιμοποιεῖ ὅλες τὶς ἐπίγειες δυνάμεις στὰ μασονικὰ υπουργεία, ποὺ ὑπηρετεῖ, τοὺς «ἀγγέλους τῆς ἀναστάσεως» ὅπως τοὺς ὁνομάζει γιὰ νὰ κινήσουν τὶς ἀστυνομικές καὶ δικαστικές δυνάμεις, ἀλλὰ βρίσκουν πνευματικὰ παιδεια τοῦ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ποὺ δὲν τρομάζουν.
(Τί σημαίνει τὸ «Ν.Ο.Κ.Α» στὴν ζωγραφιά; Νεανικὴ ὁμάδα Αυγουστίνου Καντιώτη.
Αὐτὸ ποὺ φωνάζουν κάποιοι χριστιανοί: «Αὐγουστῖνο Καντιώτη ζεῖς, ἐσύ μᾶς ὀδηγεῖς», τὸ ἔκαναν ζωγραφιά).
Τρεις συλλήψεις στον πολύτεκνο ευλαβή ὀρθόδοξο ιερέα π. Παυλο, μέσα σε 3,5 μῆνες α) 24.5.2026, β) 21.7.2026 & 3) 9.9.2026 με την συνδρομή των Υπουργείων με καταδότη και ὐποκινητη τον ἴδιο τὸν δεσπότη Εἰρηναῖο στην Μητρόπολη τοῦ ὀρθοδόξου ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου Φλωρίνης Αὐγουστίνου, ποὺ δὲν τὴν ἐγκατέλειψε, μὲ την ἀναχώρησή του στὴν ἄλλη ζωή.
ΚΑΤΙ ΘΑΥΜΑΣΤΟ: Ανασυστάθηκε στὴν Πτολεμαΐδα ἡ αγωνιστική ὁμάδα κρούσεων, ποὺ δημιούργησε ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης τὸ 1986, πρὶν 40 χρόνια, στὸ ἐπισκοπεῖο Πτολεμαΐδος, χωρίς και οἱ ἴδιοι χριστιανοί, ποὺ ἔχουν πόθο μαρτυρίου νὰ τὸ καταλάβουν.
Κάλεσε τότε ὁ ἀγωνιστὴς ἐπίσκοπος ἄνδρες καὶ γυναῖκες ποὺ παρακολουθοῦσαν χρόνια μαθήματα κύκλων Ἁγίας Γραφῆς στὸ ἐπισκοπεῖο Πτολεμαΐδος, μὲ τοὺς ἱερεῖς, ποὺ εἶχαν ἀγωνιστικό φρόνημα καὶ μεταξύ τῶν ἄλλων, εἶπε: «Παρακολουθεῖτε τόσα χρόνια κύκλους Ἁγίας Γραφῆς, ὅμως δὲν πρέπει νὰ μένετε στάσιμοι. Στό σχολεῖο ὅταν ἕνας μαθητής μενει πολλά χρόνια στὴν ἴδια τάξη ἀποβάλλεται». Ειπε πολλά, μίλησε γιὰ τὴν ἄθλια κατάσταση στὴν κοινωνία. Παρουσίασε τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις ποὺ ἔχουν βραχυκυκλώσει τὴν πατρίδα μας και προσπαθοῦν νὰ διαφθείρουν τὰ Ἑλληνόπουλα. Μίλησε γιὰ τὶς ὑποχωρήσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας σε ζητήματα σοβαρά καί στὸ τέλος ζήτησε νὰ δημιουργηθῆ μια ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΗ ΟΜΑΔΑ ΚΡΟΥΣΕΩΝ. Ὅσοι ἐγγραφοῦν, εἶπε, νὰ εἶναι ἕτοιμοι ἀνα πάσα στιγμή, ὅταν τοὺς καλέσουμε να ἀντιδράσουν. Στὸ τέλος εἶπε: Ὁποῖοι θέλουν νὰ ἐγγραφοῦν, νὰ δώσουν τὰ τηλέφωνα καὶ τὶς διευθύνσεις καὶ ἐὰν χρειασθῆ και τὴν νύκτα νὰ τους καλέσουμε νὰ ἔρθουν. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἔδωσαν τὰ τηλέφωνα και τὶς διευθύνσεις πάρα πολλοί καὶ ἦταν ἑτοιμοι ἀνα πᾶσα στιγμή νὰ ἀνταπροκριθουν αὐτοστιγμῆς στὸ κάλεσμα τοῦ ἐπισκόπου τους.
Αὐτὸ τὸ πράγμα ἔγινε στὴν τρίτη σύλληψη τοῦ π. Παύλου, ποὺ ὁ π. Μάξιμος Καραβᾶς ἕνα μήνα πρὶν φύγει ἀπὸ τὴν ζωή τοῦ ἀνέθεσε νὰ ἐξυπηρετῆ τὰ πνευματικά του παιδιά ὡς λειτουργός τοῦ Ὑψίστου καὶ νὰ ἀγωνίζεται μαζί τους ἐναντιον τοῦ παπισμοῦ, τῆς πανθρησκειας, που ὀδηγοῦν οι σημερινοί δαιμονόκλητοι δεσποτάδες τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλληνική Ἐκκλησία. Απο τα οὐράνια ὁ ἐπίσκοπος ἀνασυστασε αὐτή ἡ ὁμάδα καὶ καθοδηγεῖ τους ἀγωνιζομένους χριστιανούς εἰς ολόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Τὰ σχόλια κάτω ἀπό τὰ πολλά βίντεο τὸ ἐπιβεβαιώνουν
Ο δεσπότης τῆς Φλώρινας Ειρηναῖος, ποὺ τὸν διόρισαν Μητροπολίτη Φλωρίνης γιὰ νὰ ἀποκαντιωποιήση τὴν Μητρόπολη βρίσκει ἐμπόδια καὶ χρησιμοιεῖ ὅλες τὶς ἐπίγειες δυνάμεις, ὅλους τοὺς «ἀγγέλους τῆς ἀναστάσεως» ὅπως τοὺς ὁνομάζει γιὰ νὰ τὸν βοηθήσουν, ἀλλα εἰς μάτην κοπιάζει.
ΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΓΈΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ
Με τρομάζει και με θλίβει το γεγονός ότι σήμερα, μολονότι έχει εισαχθεί επίσημα στην Εκκλησία μας η παναίρεση του Οικουμενισμού μετά την ψευτοσύνοδο της Κρήτης και εφαρμόζεται αργά και σταθερά από Επισκόπους και ιερείς, πολλοί γέροντες και πνευματικοί συστήνουν την μη αντίδραση των πιστών λέγοντας:
Άσε τί κάνουν οι Επίσκοποι και οι ιερείς, μην ασχολείσαι, αυτοί θα δώσουν λόγο· εσύ το κομποσκοινάκι σου,την προσευχούλα σου, να σώσεις την ψυχή σου και προσοχή, μέσα στην εκκλησία, έξω απ'αυτή θα χαθείς.
Το παράδοξο είναι ότι ξεχνούν να διευκρινίσουν ποιά εκκλησία εννοούν.
Ξεχνούν να διευκρινίσουν την διαφορά ανάμεσα στην Εκκλησία του Χριστού και την διοικούσα Εκκλησία.
Η ιστορία όμως έχει αποδείξει, ότι η διοικούσα Εκκλησία έπεσε σε αίρεση πολλές φορές και αν και τότε οι πιστοί δεν αντιδρούσαν, όπως συστήνουν σήμερα, Ορθοδοξία δεν θα υπήρχε.
Αυτή η γραμμή της σιωπής και της απάθειας που συστήνουν, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τους Πατέρες της Εκκλησίας και είναι ΑΝΤΙΟΡΘΟΔΟΞΗ.
Άγιοι όπως ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Θεόδωρος Στουδίτης μάς δίδαξαν ότι η σιωπή σε αιρέσεις, όπως σήμερα ο Οικουμενισμός, ή μπροστά σε νεωτερισμούς (κοσμικές εκδηλώσεις εντός των Ι. Ναών για παράδειγμα) με την δικαιολογία προσέλκυσης νέων στην εκκλησία είναι πνευματική προδοσία.
Αλλά αλήθεια για ποια προσέλκυση στην 'Εκκλησία μιλάμε;
Σίγουρα όχι την Εκκλησία του Χριστού .
Η Εκκλησία του Χριστού ορίζεται από την ΑΛΗΘΕΙΑ και ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ.
Όταν αυτοί καταπατούνται, Εκκλησία του Χριστού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.
Τέλος θα πω ότι, σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η σιωπή που συστήνεται σήμερα είναι το τρίτο είδος της αθεϊας.
++Εάν συμβιβαστούμε μ' αυτή, ως άθεοι θα κριθούμε.++
--------------------------------------
Τό παραπάνω κείμενο ἁλιεύθηκε ἀπό ἀνάρτηση ἐν Χριστῷ ἀδελφοῦ.
Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Οἱ λαϊκοί μέ τά ράσα.
Πορφυρίτης
Στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἔχει ἐφευρεθεῖ μιά μυστική μαγική συνταγή παραγωγῆς «κλήρου». Ἀπαραίτητα «ὑλικά» εἶναι· τοὐλάχιστον ἕνας ἀφορισμένος λαϊκός, λόγου χάριν σάν τόν πρωθυπουργό, ἀρχιερατικά ἄμφια γιά νά ἐνδυθεῖ, καί ὁ ἀντιπρόσωπος τοῦ Θεοῦ στή γῆ, ὁ ὁποῖος θά μετατρέψει τόν ἀφορισμένο λαϊκό σέ «Ἀρχιερέα ἤ Ἱερέα τοῦ Κυρίου»! Αὐτή ἡ μαγική συνταγή ἐφαρμόστηκε καί στήν Οὐκρανία. Ἄνθρωποι, λαϊκοί, ἀφοῦ καθαιρέθηκαν καί ἀφορίσθηκαν ἐπισήμως ἀπό τήν Ἐκκλησία, ντυμένοι μέ ράσα, ὑποδύονται τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς ἱερεῖς, ἐμπαίζοντας ἀνερυθριάστως τήν Ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ! Ὄντως, μπορεῖ κάποιο λογικό ὄν νά διανοηθεῖ τό μέγεθος αὐτοῦ τοῦ τρομεροῦ ἐμπαιγμοῦ πρός τόν Κύριο; Μπορεῖ κάποιος μέ σώας τάς φρένας νά μείνει ἀπαθής;
Βέβαια, αὐτά εἶναι παγκοσμίως γνωστά, καθώς ἔχουν γράψει πολλοί καί πολύ εἰδικότεροι ἐμοῦ, σέ αὐτούς πού πραγματικά ἀγαποῦν τήν Ἁγία Ὀρθοδοξία καί κυρίως στούς Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς, πού μέ τρόμο καί φρίκη πλησιάζουν τό Ἅγιο καί Ἱερό τοῦ Χριστοῦ Θυσιαστήριο! Οἱ σύντομες ὅμως αὐτές γραμμές, γράφονται μέ ἀφορμή τό τελευταῖο γεγονός πού ἔλαβε χώρα στήν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, καταδεικνύοντας τόν ὀρθό τρόπο ἀντιμετώπισης κακοδόξων φαινομένων. «Ἡ Μητρόπολη Σόφιας τῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας ἐπέβαλε ἀργία στόν ἀρχιμανδρίτη Νικάνορα (Μίσκοφ) – κληρικό ὁ ὁποῖος στίς 14 καί 15 Ἰουλίου 2026 συλλειτούργησε μέ τόν Ἐπιφάνιο Ντουμένκο στόν Καθεδρικό Ναό τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου στό Κίεβο.»[1]. Ἡ μέχρι τώρα παραδοσιακή Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας ἔθεσε σέ 15ήμερη ἀργία καί παρέπεμψε σέ ἐκκλησιαστική δίκη τόν κληρικό της ὁ ὁποῖος ἔλαβε μέρος σέ αὐτόν τόν μεγάλο ἐμπαιγμό, ἔνεκα τῶν γνωστῶν γεωπολιτικῶν συμφερόντων, πρός τόν Ἀρχιερέα Χριστό καί τό Πανάγιο Πνεῦμα!
Τέσσερις εἶναι οἱ ἑλληνόφωνες τοπικές Ἐκκλησίες (ἀπό τίς δεκατέσσερις), πού «σήκωσαν μπαϊράκι» καί συντάχθηκαν μέ τούς κρυφίως κινοῦντες τά παγκόσμια νήματα καί στό λεγόμενο οὐκρανικό θέμα. Ἄς εἴμαστε ὅμως, εἰλικρινεῖς σχετικά μέ τόν πρωτοστάτη ὅλων αὐτῶν τῶν προβλημάτων στήν Ἐκκλησία· δέν εἶναι κάποιος γηραιός κληρικός, ὁ ὁποῖος μάλιστα, πλησιάζει γιά την μεγάλη καί τελευταῖα του λογοδοσία στόν Κύριο, ὁ ἔχων τήν ἐξουσία. Πρωτοστατεῖ μέν στήν παναίρεση, εἶναι δέ, ἡ βιτρίνα. Ἤδη ἑτοιμάζεται ὁ ἑπόμενος, ὁ καί χειρότερος! Φυσικά, μαριονέττα καί αὐτός. Ἡ νέα παγκόσμια ἐκκλησιαστική καί πανθρησκειακή τάξη, στήν ὁποία ἑκουσίως ἤ ἀκουσίως ὑποτάσσονται οἱ ἐκκλησιαστικές διοικήσεις, ἔχει ἤδη γνωστοποιήσει τήν παρουσία της. Ἔχει δείξει τό σκληρό καί ἀδίστακτο πρόσωπό της καί γνωρίζουμε ποιοί κρύβονται πίσω ἀπό αὐτήν, ποιές εἶναι οἱ λεγόμενες «σκοτεινές δυνάμεις». Εἶναι οἱ ἴδιοι πού ἀνεβοκατεβάζουν τούς κυβερνῆτες – πιόνια τῶν κρατῶν. Ὅλοι αὐτοί ὅμως, ἄνευ μετανοίας, ὅπως μετά βεβαιότητος (καί λύπης) γνωρίζουμε, εἶναι οἱ μεγάλοι χαμένοι τῆς ἱστορίας. Οἱ μελλοντικοί ἔνοικοι τῆς αἰωνίου κολάσεως.
Ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς, παρασυρμένοι ἀπό τό μέγα παναιρετικό κῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί ὄχι μόνο, βρίσκονται εὐκαίρως ἀκαίρως σέ συλλείτουργα καί συμπροσευχές μέ αὐτούς τούς ἐνδεδυμένους μέ ράσα Οὐκρανούς (ἀλλά καί γηγενεῖς), πού βλασφημοῦν ἀσύστολα καί ἀπροκάλυπτα τόν Θεό. Ταυτόχρονα, συμφωνοῦν μέ τίς διώξεις μέχρι αἵματος, τῶν ἀδελφῶν τῆς Κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Ὀνουφρίου, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει κάποια ἐπίσημη διαμαρτυρία, πλήν, ἐξ ὅσων γνωρίζουμε, τοῦ Μητροπολίτου Κυθήρων[2]. Τά μέλη αὐτῶν τῶν τεσσάρων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, Ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς καί κυρίως οἱ πρωτοστάτες, θά πρέπει νά συνειδητοποιήσουν τό ὕψος τῆς ἀθεοφοβίας τους, διότι, ἐάν τούς ἔχει ἀπομείνει ἔστω καί μιά κοκκίδα ὀρθόδοξη συνείδηση, θά καταλάβουν ὅτι δέν ἐναντιώνονται σέ ἀνθρώπους, ἀλλά στόν Ἴδιο τόν Ζῶντα Θεό! Εὐχόμαστε καί προσευχόμαστε ἐμπόνως, ἰδιαίτερα γι’αὐτούς!
[1] «Ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία ἀπαγόρευσε τήν ἱερουργία ἀρχιμανδρίτη πού συλλειτούργησε μέ τήν OCU»,
[2] «Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ»,
«Ὁ Μητροπολίτης Κυθήρων γιά τό Οὐκρανικό»
Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ, διότι ἀρνοῦνται οἱ πιστοὶ νὰ ἐργασθοῦν
«Ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Ἐμμανουὴλ (κατὰ κόσμον Ἰωάννης Σφιατκὸς) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εὑρέθη προσφάτως εἰς τὴν Γερμανίαν εἰς οἰκουμενικὴν λατρευτικὴν σύναξιν, ὅπου προσηύχετο καὶ ἐμοίραζε σταυροὺς μαζὶ μὲ Προτεστάντισσα «ἐπίσκοπον»!!!
Ἡ σύναξις αὐτὴ ἀποτυπώνει τὴν ρηχὴν «θρησκευτικὴν» προσέγγισιν τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐγχείρημα τοῦ λεγομένου οἰκουμενικοῦ κινήματος, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ μία κοινωνικὴν ἐνασχόλησιν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀπολύτως καμίαν σχέσιν μὲ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.
Εἰς μίαν ἐντυπωσιακὴν ἐπίδειξιν ἑνότητος καὶ ἐνθαρρύνσεως, χριστιανοὶ ἀπὸ διαφόρους ὁμολογίας ἑώρτασαν τὴν κεντρικὴν Οἰκουμενικὴν Λειτουργικὴν Σύναξιν εἰς τὸ Καθολικὸν Συνέδριον τοῦ 2026 εἰς τὸ Βύρσμπουργκ. Πλῆθος ἐπισκεπτῶν συνεκεντρώθησαν εἰς τὸν Καθεδρικὸν Ναὸν μὲ τὸ σύνθημα “Θᾶρρος, σηκωθεῖτε!”, τὸ ὁποῖον ἀπετέλεσε τὸ κεντρικὸν θέμα ὁλοκλήρου τῆς τελετῆς, τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μουσικοῦ προγράμματος.
Ἐκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν ἐλειτούργησαν ἀπὸ κοινοῦ.
Ἡ κεντρικὴ οἰκουμενικὴ σύναξις κατέστησε σαφὲς ὅτι ὁ οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ μέσῳ κοινῶν ἐμπειριῶν, ἀμοιβαίας ἐνθαρρύνσεως καὶ τῆς πεποιθήσεως ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστις μπορεῖ νὰ δίνη δύναμιν καὶ νὰ ἑνώνη τοὺς ἀνθρώπους».
Ὅμως κάποιος δύναται νὰ ἀναρωτηθῆ, ποῦ ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστὸς εἰς ὅλα αὐτά; Ὁ Κύριος προέτρεψε τοὺς μαθητάς του «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς θὰ διδάξουν νὰ τηροῦν τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας τοὺς παρήγγειλεν, ὅταν οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται νὰ τὰς τηρήσουν;
ΟΙΜΟΙ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ! ΣΤΕΝΑΞΟΝ, ΚΛΑΥΣΟΝ, ΘΡΗΝΗΣΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΟΙ ἘΠΙΣΚΟΠΟΙ & ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ, ἉΓΙΑΣ, ὈΡΘΟΔΟΞΟΥ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ & ἈΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ἘΚΚΛΗΣΙΑΣ ἘΚΟΙΜΗΘΗΣΑΝ
Τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου
Οἱ καλοί ποιμένες, οἱ θειότατοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ θεηγόροι ὁπλῖται παρατάξεως Κυρίου, διά νά φυλάξουν καθαράν καί ἄσπιλον τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν (ὅπως τήν παρέλαβαν ἀπό τόν Νυμφίον Χριστόν) ἀπό τάς διαφόρους καί ποικίλας πλάνας καί αἱρέσεις, ἠγωνίσθησαν, ὑβρίσθησαν, κατηγορήθησαν, ἐσυκοφαντήθησαν, ἐφυλακίσθησαν, ἐξωρίσθησαν, πολλάς βασάνους καί θλίψεις ὑπέμειναν, μερικοί δέ καί θανάτους.
Ἀλλά μἐ τήν πίστιν τήν θερμήν πρός τόν Θεόν καί μέ τήν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δύναμιν καί χάριν ἐνισχυθέντες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς λοιμώδεις λύκους, τούς αἱρετικούς, ἐκσφενδονίσαντες μέ τήν σφενδόνην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, παραδόντες αὐτούς εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα.
Διό καί ὁ Θεός, ὁ παρ’ αὐτῶν δοξασθείς, ἐδόξασεν αὐτούς καί εἰς τήν γῆν, πλουτίσας αὐτούς δι’ οὐρανίων χαρισμάτων, καί εἰς τόν Οὐρανόν στεφανώσας αὐτούς δι’ ἀμαραντίνων οὐρανίων στεφάνων.
Καί οἱ μἐν Ἅγιοι Πατέρες, οἱ καλοί καί ἀληθεῖς Ποιμένες, ἐξεδίωξαν μακράν τῆς Ἐκκλησίας τούς αἱρετικούς, τούς λοιμώδεις λύκους (1), ὁ δέ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας καλεῖ τόν αἱρετικόν Πάπαν, τόν ἐχθρόν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τόν παραβάτην καί καταφρονητήν τῶν Ἀποστολικῶν καί Πατρικῶν Παραδόσεων, πίπτει εἰς τάς ἀγκάλας του, τόν ἐκλιπαρεῖ, τόν ἀναγνωρίζει ὡς πρῶτον, ἀνοίγει τήν θύραν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν λογικῶν του προβάτων, εἴσελθε, τῷ λέγει, ὡς πρῶτος καί ἐγώ ὡς δεύτερος θά σέ ἀκολουθῶ μέ τά πρόβατά μου!!
Οἴμοι! Οἴμοι, ψυχή μου! Στέναξον, κλαῦσον, θρήνησον … διότι οἱ Ἐπίσκοποι καί φύλακες τῆς Μίας, Ἁγίας, Ὀρθοδόξου, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἐκοιμήθησαν. Οἱ Ποιμένες αὐτῆς ἤνοιξαν διάπλατα τάς θύρας, διά νἀ εἰσέλθουν ἀκωλύτως οἱ λιμώδεις λύκοι (2) καί θύσουν (3), ἁρπάσουν καί σκορπίσουν τά πρόβατα, ὑπέρ ὧν Χριστός τό Αἷμα Αὐτοῦ ἐξέχεε.
—————————————
Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΑ ΑΡΘΡΑ, ΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΝΟΗΣ τοῦ ὁσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου, τόμος Γ΄, σελ. 142, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».(1) Λοιμώδεις λύκοι: Λύκοι μολυσματικοί.
(2) Λιμώδεις λύκοι: Λύκοι πεινασμένοι.
(3) Θύσουν: Κατασφάξουν, κατασπαράξουν.
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως-ιατρού
Εν Θεσσαλονίκη τη 29η Ιουνίου 2026
Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς πραγματοποιήθηκε, όπως είναι γνωστό, στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.
Με αφορμή, λοιπόν, τη θλιβερή αυτή επέτειο θεωρήσαμε αναγκαίο να καταθέσουμε στον πιστό λαο του Θεού κάποιες αλήθειες που αφορούν την ψευδοσύνοδο, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να διδάσκονται οι νεώτεροι.
Η ψευδοσύνοδος δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν έχει τίποτε κοινό μ’ αυτές. Και τούτο διότι:
1. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο πρωτίστως και κυρίως για να καταδικάσουν αιρέσεις της εποχής των. Η «Σύνοδος» της Κρήτης καμιά αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε κατεδίκασε, (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), ωσάν η Εκκλησία να έπαυσε να πολεμείται στην εποχή μας από σύγχρονες αιρέσεις, ενώ η θλιβερή σύγχρονη πραγματικότητα μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο. Απ’ εναντίας μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού και αναγνώρισε ως «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους.
2. Στις Οικουμενικές Συνόδους, κάθε επομένη Σύνοδος επεκύρωνε τις δογματικές αποφάσεις όλων των προηγουμένων. Αντίθετα η «Σύνοδος» της Κρήτης καμία από τις δογματικές αποφάσεις των προγενεστέρων Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων δεν θεώρησε χρέος της να επικυρώσει. Και τούτο διότι αν το έπραττε, θα ήταν αναγκασμένη να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών, πράγμα που δεν το ήθελε επ’ ουδενί λόγω.
3. Κατεπάτησε και ακύρωσε στην πράξη θεοπνεύστους Ιερούς Κανόνες διαχρονικού κύρους, όπως αυτούς που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, τους μεικτούς γάμους κ.λ.π.
4. Προσκάλεσε εκπροσώπους των αιρετικών κοινοτήτων των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών ως τιμώμενα πρόσωπα, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων δεν υπήρξε το φαινόμενο να προσκαλούνται αιρετικοί ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά πάντοτε ως υπόδικοι και ως απολογούμενοι, ως ένοχοι αιρετικών διδασκαλιών.
5. Τα θέματα και οι αποφάσεις τις οποίες έλαβε ήταν προδιαγεγραμμένες και προαποφασισμένες. Οι προειλημμένες αποφάσεις, όπου ο ανθρώπινος παράγων παίζει τον κυρίαρχο, ή και τον αποκλειστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων, αποτελούν κατ’ ουσίαν εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος και ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
6. Η «Σύνοδος» αυτή συγκλήθηκε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προέβλεπε, ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ωστόσο τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), ζήτησαν την αναβολή της «Συνόδου», με σκοπό την εκ νέου μελέτη των προσυνοδικών κειμένων, διότι αυτά περιείχαν αντιφάσεις, ασάφειες και κακόδοξες διατυπώσεις. Επειδή όμως το αίτημά τους απερρίφθη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τελικά δεν έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο». Επομένως η «Σύνοδος» συνεκλήθη χωρίς να πληρούται ο όρος της ομοφωνίας, που προβλέπει ο Κανονισμός.
7. Προκάλεσε αλλοίωση και στρέβλωση του παραδοσιακού Συνοδικού Συστήματος και καθιέρωσε για πρώτη φορά ένα άλλο Συνοδικό Σύστημα, το οποίο οφείλεται κυρίως και πρωτίστως στην ανάπτυξη μιάς νέας οικουμενιστικής θεωρίας αυτής του «πρώτου άνευ ίσων».
8. Είχε σοβαρότατο έλλειμα συνοδικότητος, τόσο κατά την περίοδο της προετοιμασίας της, όσο και κατά την διεξαγωγή της διότι:
Α). Τα προσυνοδικά κείμενα παρέμεναν άγνωστα επί μακρά σειρά ετών στις Ιεραρχίες των κατά τόπους Εκκλησιών και δεν έτυχαν συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας από τις εν λόγω Ιεραρχίες. Κοινοποιήθηκαν μόλις τον Φεβρουάριο του 2016, ολίγους μήνες πριν από την έναρξη της «Συνόδου», οπότε δεν δόθηκε επαρκής χρόνος συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας.
Β). Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν όλοι οι επίσκοποι της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας, αλλά μόνον εικοσιτέσσερις από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας συμμετείχαν μόλις 156.
Γ). Στις συνοδικές αποφάσεις υιοθετήθηκε το σχήμα: μία ψήφος - μία Εκκλησία, πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή συνοδική καινοτομία. Οι κληθέντες να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» επίσκοποι ήταν απλώς διακοσμητικά στοιχεία, διότι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αποφασιστική ψήφο είχαν μόνο οι δέκα παρόντες Προκαθήμενοι, πράγμα που προσβάλλει την ισότητα των επισκόπων, διότι μεταβάλλει τους προκαθημένους από «πρώτους μεταξύ ίσων» σε «πρώτους άνευ ίσων» .
Δ). Καταφρονήθηκε επιδεικτικά στην όλη συνοδική διαδικασία ο συνοδικός ρόλος του υπόλοιπου κλήρου, του μοναχισμού και του πιστού λαού του Θεού, λες και τα θέματα της πίστεως είναι μια ιδιωτική υπόθεση των αρχιερέων και των Προκαθημένων. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καταφρονήθηκαν οι εισηγήσεις και τα πορίσματα της Ημερίδος που έγινε στον Πειραιά, (23.3.2016), οι επισημάνσεις εγκρίτων καθηγητών των Θεολογικών Σχολών, αλλά και άλλες δημοσιεύσεις καταξιωμένων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών. Καταφρονήθηκαν οι πρό της ψευδοσυνόδου επισημάνσεις και παρατηρήσεις των είκοσι αγιορειτικών Μονών και εν γένει όλου συλήβδην του αγιορειτικού και λοιπού Μοναχισμού.
Ε) Προ πάντων καταφρονήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν επισημάνσεις και παρατηρήσεις αγίων ανδρών, όπως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου κ.α., οι οποίοι ομίλησαν εν αγίω Πνεύματι περί της μελλούσης Συνόδου.
ΣΤ) Η ψευδοσύνοδος αυτοαναγορεύθηκε ως η υπέρτατη αυθεντία και ο έσχατος κριτής σε θέματα πίστεως. Επομένως παραθεωρήθηκε το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848, έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή απορρίπτει τις αποφάσεις των Συνόδων.
Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο» παρουσιάζει κακόδοξες διατυπώσεις, αντιφάσεις, κενά και ασάφειες.
Πιο συγκεκριμένα:
α) Χρησιμοποιείται ο όρος «Εκκλησία» αδιακρίτως για τους Ορθοδόξους και για τους ετεροδόξους αιρετικούς, με αποτέλεσμα να μην οριοθετείται με σαφήνεια η Ορθοδοξία από την αίρεση. Στην 6η παραγραφο διατυπώνεται: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτός ο όρος «Εκκλησία» στους ετεροδόξους, επειδή αυτοί έχουν καταδικασθεί από Ορθόδοξες Οικουμενικές Συνόδους ως αιρετικοί και έχουν αποκοπεί από το σώμα της. Η προσπάθεια των οικουμενιστών να δικαιολογήσουν τον όρο «ετερόδοξες Εκκλησίες», ως «τεχνικό όρο», είναι άστοχη, διότι η Εκκλησία ουδέποτε στο παρελθόν, σε προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, χρησιμοποίησε «τεχνικούς όρους», για να εκφράσει τη δογματική της διδασκαλία, αλλά πάντοτε οι συνοδικοί πατέρες φρόντιζαν να διατυπώσουν τις δογματικές αληθειες της πίστεως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και ακρίβεια. Μια άλλη δικαιολογία που προβλήθηκε είναι ότι με την φράση «ιστορική ονομασία», αποκλείσθηκε η απόδοση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους. Ωστόσο δεν ευσταθεί, διότι η φράση «ιστορική ονομασία», ισοδυναμεί με τη φραση «ιστορική ύπαρξη», αφού ποτέ δεν ονομάζουμε κάτι που δεν υπάρχει.
β) Παρουσιάζεται η Εκκλησία ως μία και αδιαίρετη και ταυτόχρονα ως διεσπασμένη. Ενώ δηλαδή στην 6η παράγραφο διατυπώνεται: «Κατά τήν οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας, η ενότης αυτής είναι αδύνατον νά διαταραχθή», παράλληλα διατυπώνεται η ύπαρξη και άλλων «Εκκλησιών», με τις οποίες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία. Όμως η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις «άλλες» αυτές «Εκκλησίες» υποδηλώνει διαίρεση και διάσπαση. Παραλληλα ενώ στο κείμενο γίνεται κατά κόρον λόγος για «αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητος», πουθενά δεν γίνεται λόγος για μετάνοια των ετεροδόξων, απάρνηση των κακοδοξιών των και επιστροφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που φανερώνει ότι το ζητούμενο είναι η ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και όχι η ενότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
Ένα σοβαρότατο κενό είναι η απουσία μιάς αναλυτικής κριτικής αξιολογήσεως της πορείας όλων των μέχρι τώρα διμερών θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους. Η αναγκαιότης της αξιολογήσεως αυτής υπήρξε επιτακτική για τους εξής κυρίως λόγους:
1) Οι διάλογοι αυτοί διεξάγονται εδώ και πολλές δεκαετίες και επομένως η ψευδοσύνοδος είχε ύψιστο καθήκον και χρέος να προχωρήσει στο έργο αυτό, προκειμένου να αποφασίσει για την μελλοντική πορεία τους, ή την διακοπή τους.
2) Κατά την διεξαγωγή των παρήχθησαν κείμενα, όπως του Μπαλαμάντ, (1993), της Ραβέννας, (2007) του Πόρτο Αλέγκρε, (2006), του Πουσάν, (2013) και τα κείμενα των Κοινών Δηλώσεων του 1989 και 1990 με τους Μονοφυσίτες, τα οποία περιέχουν κακόδοξες διδασκαλίες και επομένως θα έπρεπε να εξετασθούν και να αποριφθούν.
Ένα άλλο σοβαρότατο κενό υπήρξε η απουσία μελέτης και εξετάσεως της νομιμότητος της εισόδου και της παραμονής, ως ισοτίμων μελών, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων.
Ένα ακόμη κενό υπήρξε η απουσία κριτικής αξιολογήσεως από ορθοδόξου απόψεως, της «Δηλώσεως του Τορόντο», διότι θεωρήθηκε «κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον, [ΠΣΕ]».
Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αδελφοί μου, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα προχώρησε δυστυχώς σταδιακά και εξαπλώθηκε μεθοδικά, έτσι ώστε τελικά να βρεί πλήρη συνοδική νομιμοποίηση, αντί καταδίκης. Εκείνο που χρειάζεται τώρα είναι να συγκληθεί μιά αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα καταδικάσει τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου. Αυτό όμως το χαρμόσυνο γεγονός δεν πρόκειται να γίνει ως διά μαγείας, χωρίς δηλαδή τη συνέργεια του ανθρωπίνου παράγοντος, συνεργούσης βεβαίως και της Χάριτος. Δεν πρόκειται να γίνει χωρίς αντιαιρετικούς αγώνες και θυσίες και πρό πάντων χωρίς την ευλογημένη αποτείχιση, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε.
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Ἡ ἀποστασία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων
Προδοσία κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Χριστοῦ.
Στυλιανός Μπούρης
Testimonianza Ortodossa
Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἁγία Πόλις, ὅπου τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐλύτρωσε τὸν κόσμο καὶ ὅπου ὁ Πανάγιος Τάφος φυλάσσει τὸ Μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὸν Γολγοθᾶ. Καὶ ὅμως, εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον ἐπραγματοποιήθη μία πράξις ποὺ προδίδει τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν: ἡ ἀναγνώρισις ἑνὸς ἀνυποστάτου ἱερωσύνης, ἐκείνης μιᾶς γυναικὸς καὶ μάλιστα αἱρετικῆς, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ὡς «ἀρχιεπίσκοπος».
Τοῦτο ἀποτελεῖ τραῦμα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, παραβίασιν τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, οἵτινες ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνας διεφύλαξαν τὴν καθαρότητα τῆς Πίστεως. Ἐὰν ἕνας Ποιμήν –κληθεὶς νὰ εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15)– ἀναγνωρίζῃ ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἐχορήγησε, τότε δὲν περιπίπτει μόνον εἰς αἵρεσιν, ἀλλὰ προδίδει καὶ τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐνσάρκωτος Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6).
Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι θεῖον δῶρον, καὶ ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἀναγνωρίζει ἱερωσύνην εἰς τοὺς αἱρετικούς, οὔτε δέχεται γυναικείαν ἱερωσύνην.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Μυστικὸν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ (Α΄ Κορ. 12,27), καὶ ἡ Ἱερωσύνη εἶναι σφραγὶς ἐκτυπωθεῖσα διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης, μεταδιδομένη διὰ τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.
Ἡ πατερικὴ διδασκαλία καὶ οἱ ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας πάντοτε ἐθεώρησαν τὴν Ἱερωσύνην ὡς προορισμένην διὰ τοὺς ἄνδρας, συμφώνως πρὸς τὴν πράξιν τῶν Ἀποστόλων, οἵτινες ἐξέλεξαν μόνον ἄνδρας μεταξὺ τῶν Δώδεκα, καὶ διότι ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Λόγου ἐπραγματοποιήθη ἐν ἀνδρικῷ σώματι. Αὕτη εἶναι ἡ σταθερὰ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν μία γυνὴ «χειροτονηθῇ», ἡ πράξις εἶναι ἄκυρος· δὲν ὑφίσταται ἱερωσύνη, ἀλλὰ προσποίησις. Καὶ ὅποιος ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἄκυρον ἱερωσύνην, καθίσταται συμμέτοχος τῆς πλάνης.
Οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς πειθαρχίας, καὶ ἡ παραβίασίς των δὲν εἶναι ἁπλῶς πειθαρχικὸν παράπτωμα, ἀλλὰ ἁμάρτημα κατὰ τῆς Ἀληθείας, ἥτις εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν διακηρύσσει σαφῶς: «Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξάμενον βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;» (βλ. Β΄ Κορ. 6,15).
Ὁ Κανὼν οὗτος δὲν καταδικάζει μόνον τὴν αἵρεσιν καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ καὶ πᾶν πρόσωπον ποὺ τὴν νομιμοποιεῖ. Ἐὰν ἐπίσκοπος δεχθῇ τὴν θυσίαν (τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν) ἢ τὸ βάπτισμα ἀπὸ αἱρετικόν, χάνει τὸ ἀξίωμά του. Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅποιος δέχεται καὶ ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἀπέρριπτε, ἐκτίθεται εἰς καθαίρεσιν.
Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πεφυλαγμένων δογμάτων καὶ κηρυγμάτων, τὰ μὲν ἐκ τῆς ἐγγράφου διδασκαλίας ἔχομεν, τὰ δὲ ἐκ τῆς τῶν Ἀποστόλων παραδόσεως ἐν μυστηρίῳ παραδεδομένα ἐδεξάμεθα· ἄμφω δὲ τὴν αὐτὴν ἰσχὺν ἔχει πρὸς τὴν εὐσέβειαν.» (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 27).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι τὸ σύμβολον τῆς ἀκλονήτου Πίστεως. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος Πέτρος ἐκήρυξε τὴν πρώτην Πεντηκοστήν (Πρ. 2), ἐδῶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος προήδρευσε τῆς πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου (Πρ. 15), ἐδῶ ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ Αἷμά Του διὰ τὴν Ἐκκλησίαν.
Ἐὰν ἕνας Πατριάρχης –διάδοχος τῶν Ἀποστόλων– ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν ποὺ παρεδόθη εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον, προδίδει τὴν ἀποστολήν ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ἡ Ἐκκλησία καὶ προδίδει καὶ ἀρνεῖται τὸν Χριστόν.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος προειδοποιεῖ: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» (Γαλ. 1,8).
Τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἠρνήθη τὸν Χριστόν, διότι τοῦτο συνιστᾷ ἁμάρτημα κατὰ τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ αὐτὴ Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6). Ὅποιος ἀρνεῖται τοὺς Κανόνας, ἀρνεῖται τὸν Χριστόν. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος Λουγδούνου γράφει:
«Ἡ Ἐκκλησία, καίπερ διεσπαρμένη εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην μέχρι περάτων τῆς γῆς, παραλαβοῦσα παρὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν μαθητῶν αὐτῶν τὴν πίστιν ταύτην… φυλάσσει αὐτὴν ἐπιμελῶς, ὡς ἐν μιᾷ οἰκίᾳ κατοικοῦσα.» (Κατὰ Αἱρέσεων Α΄, 10,2).
Ἐὰν ἐπίσκοπος νομιμοποιῇ μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Παράδοσις πάντοτε ἀπέκλεισε, τίθεται ἐκτὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ποὺ θεμελιώνεται εἰς τὴν αὐτὴν ὁμόφωνον πίστιν.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν τὸ διακηρύσσει μὲ δύναμιν: δὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ κοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους (Β΄ Κορ. 6,14).
Αἱ κανονικαὶ συνέπειαι, συμφώνως πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ ὅποιον δέχεται τὴν θυσίαν ἢ τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ καθαίρεσις (Ἀποστ. Καν. 46). Ἡ λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσει τὴν Ἱερωσύνην διὰ τοὺς ἄνδρας, εἰς συνέχειαν τῶν Ἀποστόλων.
Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος, διδάσκων περὶ τῆς ἐνότητος τοῦ ἐπισκοπάτου, τονίζει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία θεμελιώνεται εἰς τὴν πιστότητα πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας· ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτήν, χωρίζεται ἀπὸ τὸ Σῶμα ποὺ αὐτὴ διαφυλάσσει (πρβλ. De unitate Ecclesiae).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι ἡ καρδία τῆς Πίστεώς μας, καὶ ἐὰν ὁ Ποιμήν της ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν παραδοθεῖσαν Ἀλήθειαν, εἴμεθα κεκλημένοι νὰ ἀγρυπνοῦμε.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος μᾶς προτρέπει: «Ἐπαγωνίζεσθε τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει.» (Ἰούδα 3).
Δὲν εἶναι σχίσμα, ἀλλὰ πιστότης πρὸς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὸ νὰ διαφυλάττουμε τὴν Ἱερωσύνην ὅπως παρελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίζῃ τὴν δύναμιν νὰ παραμένουμε πιστοί, ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ Ποιμένες πλανῶνται.
«Ὁ ἀγαπῶν Με, τὰς ἐντολάς Μου τηρήσει.» (Ἰω. 14,15).
Μπορεί ο Ναός του Κυρίου να γίνεται και αίθουσα μουσικής;
Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Ένα ακόμα θέμα θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε αδελφοί μου. Ασφαλώς επειδή δεν διεκδικώ το αλάθητο θα το κάνουμε μέσω της Αγίας Γραφής. Καλό είναι να γνωρίζετε όμως πως το σύστημα κάθε φορά που θίγουμε ένα θέμα που δεν τους βολεύει, δίνει εντολή στα παπαγαλάκια του να γράψουν και να κάνουν το μαύρο άσπρο. Ας είναι και έτσι όμως. Εμείς βασιζόμαστε στην παράδοση της εκκλησίας, στις αποφάσεις οικουμενικών συνόδων και στο Ευαγγέλιο σε ότι γράφουμε οπότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν.
Ο λόγος σήμερα για την νέα μόδα των τελευταίων ετών, να βλέπουμε συναυλίες και μουσικές κάθε λογής, δηλαδή από λαϊκά τραγούδια μέχρι κλασική μουσική μετά οργάνων εντός των ιερών Ναών. Είναι αυτό σωστό;
Κάποιοι άνθρωποι θεωρούμε ότι αυτό είναι ασέβεια, και προς την ιερότητα του χώρου αλλά και προς Τον Θεό. Οι απόψεις μας αυτές θεωρούνται ως συντηρητικές από τους λεγόμενους νεοτεριστές.
Θα αναγκαστούμε για αυτό να πάμε στην Αγία Γραφή και να δούμε τι έκανε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός όταν πήγε στον Ναό της Ιερουσαλήμ και είδε εκεί τους εμπόρους. Αξίζει να υπογραμμιστεί μάλιστα ότι οι έμποροι αυτοί δεν ήταν μέσα στον Ναό αλλά στον προαύλιο χώρο, που ονομάζονταν Αυλή των εθνών.
Ιστορικά και σύμφωνα με τη συνηθέστερη ερμηνεία, οι έμποροι και οι αργυραμοιβοί βρίσκονταν στο εξωτερικό προαύλιο του Ναού, όχι στο κυρίως ιερό οικοδόμημα.
Ο Ναός των Ιεροσολύμων είχε διαδοχικές αυλές και χώρους. Η εμπορική δραστηριότητα φαίνεται ότι γινόταν στην λεγόμενη Αυλή των Εθνών (Court of the Gentiles), τη μεγαλύτερη και εξωτερικότερη αυλή, όπου μπορούσαν να εισέρχονται και μη Ιουδαίοι.
Έχουμε κάνει σχετικό σχεδιάγραμμα πατήστε την εικόνα να μεγαλώσει.
Αυτό έχει σημασία, γιατί μερικοί υποστηρίζουν ότι: «Δεν ήταν μέσα στον Ναό, άρα δεν υπήρχε πρόβλημα». Όμως ο Χριστός αντιμετώπισε και αυτή την αυλή ως μέρος του ιερού χώρου που ήταν αφιερωμένος στον Θεό.
Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια, ο Ιησούς δεν έδιωξε τους εμπόρους επειδή ήταν απλώς έμποροι, αλλά επειδή η εμπορική δραστηριότητα είχε καταλάβει έναν χώρο αφιερωμένο στον Θεό και είχε αλλοιώσει τον σκοπό του.
Όταν μπήκε στον Ναό των Ιεροσολύμων, ανέτρεψε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και έδιωξε τους πωλητές λέγοντας:
«Ο οίκος μου οίκος προσευχής κληθήσεται· υμείς δε αυτόν εποιήσατε σπήλαιον ληστών».ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 21:13
Η φράση αυτή συνδυάζει χωρία από τους προφήτες και δείχνει δύο βασικές αιτίες: Ο Ναός είχε μετατραπεί από χώρο προσευχής σε χώρο συναλλαγών.
Βλέποντας όλα αυτά είναι απορίας άξιο, το πώς γίνεται ένας Αρχιερέας ή ένας Ιερέας σήμερα να δίνει άδεια ώστε ο χώρος του Ναού να μετατραπεί σε χώρο συναυλιών και μουσικής. Αυτές οι πρακτικές και οι πράξεις δεν μετατρέπουν τους Ναούς από χώρο προσευχής σε χώρο μουσικής; Ή μήπως βολευομαστε με την ψευδαίσθηση ότι τον Χριστό τον ενόχλησαν μόνο οι έμποροι και όχι οι μουσικοί;
Είναι χειρότερο αν το καλοσκεφτούμε πως ούτε πριν 2 χιλιάδες χρόνια η αμόρφωτη τότε κοινωνία, δεν τόλμησε να διαπράξει τόσο μεγάλο αμάρτημα μετατροπής του Ναού, σε μουσικό χώρο ώστε να αντιδράσει και για αυτό ο Χριστός. Και είναι γελοίο αν σκεπτόμαστε πως για ότι δεν μίλησε ή δεν έπραξε ο Χριστός δεν αποτελούν αμαρτίες και άρα μπορούμε εμείς να τις κάνουμε αβίαστα σήμερα.
Τέλος υπάρχει και η παράδοση στην εκκλησία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι Πατέρες της Εκκλησίας και η μεταγενέστερη λειτουργική παράδοση θεώρησαν ότι στην χριστιανική λατρεία θα δίνεται έμφαση στην ανθρώπινη φωνή ως το καταλληλότερο μέσο δοξολογίας. Το τονίζουμε αυτό γιατί μέσω των τραγουδιών, των συναυλιών, και της μουσικής εντός των Ναών, κρύβεται ουσιαστικά η νέα τάση για εισαγωγή οργάνων και μουσικής και στην λατρεία δια της πλαγίας οδού, ώστε να ομοιάσουμε ει δυνατόν με τους παπικούς και τους προτεστάντες για να μας έρθει ποιο ομαλά η πολυπόθητη ένωση που ονειρεύεται ο οικουμενισμός.
Για όλους τους παραπάνω λόγους, δηλαδή για την αλλοίωση του χώρου του Ναού και την ασέβεια να γίνεται καμπαρέ ο οίκος του Κυρίου, και για την ανατροπή των σχεδίων τους για ενώσεις μετά των αιρετών, ο κάθε σωστός χριστιανός, δεν είναι δυνατόν να δέχεται και να ανέχεται τις μουσικές και τα όργανα στους ναούς που ο ίδιος με το αίμα του, τον ιδρώτα των προγόνων του και τον οβολό του έχτισε. Κανονικά πρέπει να παίρνουμε ως παράδειγμα τον Κύριο μας και να πετάμε τους βέβυλους έξω ακόμα και από τους προαύλιους χώρους των ιερών μας Ναών.
Η βεβήλωση των Ιερών μας Ναών με την πραγματοποίηση εντός αυτών κοσμικών συναυλιών κάθε είδους
σ.σ. Στοχευμένη η αναφορά της κας Φλώρου στον 97ο Κανόνα της Πανθέκτης και στο άρθρο 13 του Συντάγματος που παραβιάζονται με τις κοσμικές εκδηλώσεις μέσα στους Ι. Ναούς..
(Τας Θύρας)
Φλώρου Κωνσταντίνα
Όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις παίρνει το πρόβλημα της αποϊεροποίησης, άλλως βεβήλωσης των ιερών μας ναών σε πολλές Μητροπόλεις της πατρίδας μας (πρόσφατα στον Ιερό Ναό Αγίας Μαρίνας στα Ιωάννινα και στον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά στη Θεσσαλονίκη), με την άδεια φυσικά και συναίνεση των οικείων Μητροπολιτών. Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να έχει κανείς κάποια ιδιαίτερη θεολογική κατάρτιση και ιδιαίτερες θεολογικές γνώσεις για να αντιληφθεί, ότι αυτές οι ενέργειες είναι βλάσφημες και αντικανονικές, απαγορεύονται μάλιστα ρητά από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, πολλοί από τους οποίους προβλέπουν την καθαίρεση για τους Αρχιερείς/ιερείς και τον αφορισμό για τους λαϊκούς. Ενδεικτικά, οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον 97 ο Κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδουορίζουν, ότι αυτός πού αδιάκριτα μεταβάλλει τούς Ιερούς Ναούς σε κοινούς κοσμικούς τόπους, εάν είναι κληρικός πρέπει να καθαιρεθεί και εάν είναι λαϊκός πρέπει να αφορισθεί.
Αιτία της εν λόγω απαράδεκτης πρακτικής είναι τόσο η σε μεγάλο βαθμό επικράτηση του κοσμικού φρονήματος μεταξύ των πιστών, όσο και η διείσδυση εντός της Ορθοδοξίας, της δυτικής-παπικής εκκλησιολογίας. Με άλλα λόγια, τέτοιου είδους κοσμικές εκδηλώσεις σε ναούς είναι μέρος της παράδοσης της αιρετικής Δύσεως, του παπισμού και του προτεσταντισμού, ενώ αντίθετα είναι παντελώς ξένες προς την Ορθοδοξία. Οι Ιεροί Ναοί έχουν στην Ορθόδοξη Παράδοση συγκεκριμένη θέση. Δεν αποτελούν κοινά οικοδομήματα, κοινούς οίκους, αλλά είναι τόποι ιεροί, αφιερωμένοι στον Άγιο Τριαδικό Θεό και αποκλειστική χρήση τους είναι η Θεία Λατρεία, η εξύμνηση του Αγίου Τριαδικού Θεού, η προσευχή και η τέλεση των ιερών Μυστηρίων. Ιερά και άγια είναι και όσα άψυχα υλικά (π.χ. εικόνες) εμπεριέχονται εντός αυτών, τα οποία μεταδίδουν κι αυτά αγιασμό σε όσους τα προσεγγίζουν με πίστη και ευλάβεια. Συνεπώς, οι παραπάνω αντικανονικές ενέργειες συμβάλλουν στην επικράτηση μόνο του κοσμικού φρονήματος μεταξύ των πιστών, ούτως ώστε να επιτευχθεί η πλήρης εκκοσμίκευση της Εκκλησίας.
Περαιτέρω, το ζήτημα της αποϊεροποίησης των ιερών ναών πρέπει να εξεταστεί και υπό το πρίσμα του νόμου της Ελληνικής Πολιτείας και δη του Ελληνικού Συντάγματος, το οποίο στο άρθρο 13 ορίζει τα εξής: «1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. […]. 2. Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων.[…].». Η ελευθερία, λοιπόν, της θρησκευτικής συνείδησης στην οποία περιλαμβάνεται η ελευθερία άσκησης της θείας λατρείας (ήτοι η τέλεση των ιερών ακολουθιών/ιερών μυστηρίων με ταυτόχρονη προσευχή και εξύμνηση του Αγίου Τριαδικού Θεού), κατοχυρώνεται συνταγματικά. Αυτονόητα, όμως, ο χριστιανός ο οποίος θα θελήσει να εισέλθει εντός του ιερού ναού, κατά την ημέρα πραγματοποίησης εντός αυτού κάποιας αντικανονικής κοσμικής συναυλίας, προκειμένου, για παράδειγμα, να προσευχηθεί με κατάνυξη, σιωπή και ησυχία, πρόκειται, στην πραγματικότητα, να παρεμποδιστεί, συνεπεία και μόνο των κάθε είδους κοσμικών και θορυβωδών δρώμενων που λαμβάνουν χώρα εκείνη τη στιγμή. Άλλωστε, πως δύναται να προσευχηθεί κανείς με προσοχή και κατάνυξη όταν ταυτόχρονα ακούγονται οι φωνές των σολίστ, των τενόρο και των διαφόρων άλλων τραγουδιστών;
Εν κατακλείδι, όσοι εμπλέκονται σε τέτοιου είδους ενέργειες και φυσικά κατά κύριο λόγο οι Επίσκοποι, ας αναλογιστούν πρώτον, ότι ασεβούν απέναντι στον Άγιο Τριαδικό Θεό και σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες υπόκεινται σε καθαίρεση και δεύτερον, ότι παρανομούν και απέναντι στην Πολιτεία, καθότι, όπως προαναφέρθηκε, με τις αντικανονικές αυτές πράξεις τους, παραβιάζουν το συνταγματικά προβλεπόμενο δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας κάθε πολίτη και εν προκειμένω του ορθόδοξου χριστιανού.
Απόφοιτη Νομικής Σχολής και δικαστική υπάλληλος
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)