.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Όταν ο Καντιώτης ψηλαφούσε και διέγραφε την τραγική πτώση των εκκοσμικευμένων Επισκόπων, που όδευαν προς τον Οικουμενισμό!



Φοβερη εικονα της συζευξεως της Διοικουσης Εκκλησιας μετα του θηριου της παναιρεσεως του Οικουμενισμου του Βαρθολομαιου ειναι: 

«ΜΙΣΘΩΤΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΝΗ…
 ΠΟΥ ΕΜΠΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Χριστιανική Σπίθα» του 1952, ἀρ. φυλ. 123-124
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου

«Η εκκλησία ἐκείνη, η οποία προς ἀποφυγὴ ἐνοχλήσεων καὶαπολαβή εγκόσμιων αγαθών, ἔκρινε καλόν να συζευχθῆ καὶ να ενώση την τύχη της μετά του θηρίου της Αποκάλυψης…, συν τω χρόνω απώλεσε την ελευθερία της, τὴν αὐτονομίαν της καὶ τὴν αὐτοτελειάν της. Ἡδονικῶς ἐκάθησε καὶ ἐλικνίσθη ἐπὶ τῆς ράχεως τοῦ θηρίου, ἀλλὰ μὴ δυναμένη νὰ κυβερνᾶ τὸ θηρίο, κυβερνᾶται υπ΄ αυτού και περιφέρεται εἰς τας οδούς και τας ρύμας του κόσμου, ως μία μισθωτή θρησκευτική πόρνη, που εμπορεύεται τον Χριστόν, ἀναγκασμένη να κερνᾶ τα πλήθη από το χρυσοῦν ποτήριον, όχι τον καθαρόν οίνον της Καινῆς Διαθήκης, αλλά οίνον νοθευμένον, διδάγματα ξένα και αλλότρια προς το γνήσιο πνεῦμα του Χριστιανισμού».

Ὤ! Συμφορά! Ὤ! Θρῆνοι! Ἡ ἐλευθέρα κατήντησε δούλη, ἄθλιον θέαμα γέλως καὶ μυκτηρισμὸς ἀπίστων καὶ ἀθέων.

-Αὐτὴ εἶνε ἡ ἐπὶ τοῦ θηρίου καθημένη, ἡ ἐκκοσμικευθεῖσα ἡ κρατικοποιηθεῖσα Ἐκκλησία.
Ὑπερβολικη σᾶς φαίνεται ἡ πρὸς πόρνην παρομοίωσις τῆς Ἐκκλησίας; Ἀλλὰ οἱ ἀποδείξεις εἶνε πολλαί….

Υπάρχει “άγιος” αιρετικός;

Η οικουμενιστική προπαγάνδα του "ΑΜΕΝ"



Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Ιερό Ναό Αγίου Καραμπέτ Αρμενίων Ορθοδόξων Αθήνας

Μετά από σχετική ανάρτηση στο facebook θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε λίγο φως στο θέμα.
1) Η δημοσίευση βρίσκεται στην κατηγορία σε ξεχωριστή κατηγορία, που αναφέρεται σε άλλες θρησκείες. Υπάρχει άλλη κατηγορία π.χ. για τους καθολικούς.
Οπότε αναμφίβολα δεν πρόκειται για Ορθόδοξη εκκλησία.

2) Το σχετικό δημοσίευμα όμως, είναι έτσι γραμμένο, που μπορεί πολύ εύκολα να προκαλέσει σύγχυση στον ανυποψίαστο αναγνώστη. Στην πραγματικότητα αναφέρεται σε μια λατρευτική σύναξη, ετεροδόξων και μάλιστα καταδικασμένων αιρετικών.
Πρόκειται για δημοσίευση μιας επίσημης ανακοίνωσης της οικείας κοινότητας, που έχει κάθε δικαίωμα να εκφράζεται όπως επιθυμεί για την πίστη του.

3) Η σκοπιμότητα, η στρατηγική του αρχισυντάκτη του μέσου, είναι η συναισθηματική ταύτιση με τους άλλους, που τόσα χρόνια τους "στιγματίζαμε" και δεν είχαμε ούτε "κοινωνία" ούτε είχανε βήμα σε μέσα πανελλαδικής εμβέλειας. Να μας παρουσιάσει με κάποιον τρόπο πως τον ίδιο Σταυρό προσκυνούμε, Ορθόδοξοι εμείς Ορθόδοξοι και αυτοί, Ιερό Ναό εμείς το ίδιο και αυτοί, Αγίους έχουμε εμείς "Άγιο Καραμπέτ" και αυτοί. Επιχειρείται να αμβλυνθούν οι διαφορές και να τονιστούν όσα μας ενώνουν.

4) Ο ιδιοκτήτης του μέσου είναι ο υπεύθυνος τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Πόσο άλλο φως να ρίξουμε πια!

Δείτε την είδηση εδώ

Οικουμενισμός, π.Αρσένιος Μπόκα ο θαυματουργός, Ο Οικουμενισμός οδηγεί στην Κόλαση

"Ὁ Oἰκουμενισμός; 
Εἶνε ἡ αἵρεσι ὅλων τῶν αἱρέσεων! 
Ἡ πτῶσι τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἰδίους της τοὺς ὑπηρέτες, τὰ ὄργανα τῆς Δύσης. 
Τὰ ἀποτελέσματά του εἶνε τὰ σάπια συντρίμμια ποὺ πέφτουν, ἀκόμα κι ἂν εἶνε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ ἢ λαϊκοί...
Ἂς ἐπιστρέψουμε στὴν ἁγία παράδοσι, στὰ δόγματα καὶ στοὺς κανόνες τῶν ἁγίων πατέρων, τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων. Διαφορετικά, θὰ πᾶμε στὴν κόλασι, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν ἐπισκόπων μας! 
Θεὸς φυλάξοι!"

π. Ἀρσένιος Μπόκα ο θαυματουργός (1910 - 1989)

«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ…



ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΨΕΥΔΟΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ,ΠΟΥ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ» 
( Α’Ιωανν.Δ’3)

-ΝΑΤΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ! « ΧΤΥΠΑ ΤΟ!»

-ΟΧΙ …ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΟΥΜΕ… «ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ»!

- «Ε.Ε.Ι.Ι.»..ΝΑ ΤΟ ..ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΕΙ ..ΧΤΥΠΑ ΤΟ, ΤΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;

-ΟΧΙ,ΝΑ ΠΑΜΕ ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ. 


Καταλάβατε; Δεν το λέμε ευθέως γιατί είναι λίγο …δηλαδή.. πολλή ντροπή.

Αδελφοί μου, όταν το «σπίτι μας» καίγεται, σπεύδουμε να σβήσουμε τη «φωτιά», δεν ασχολούμαστε με το αν «μπάζουν τα κεραμίδια νερό».

Και αφού «σβήσουμε τη φωτιά», τότε βλέπουμε και τα άλλα. 

Αλλοίμονο όμως στην περίπτωση της φωτιάς, που αν σπεύσουμε γρήγορα, μικρό κακό θα πάθουμε.

Αν όμως καθυστερήσουμε, δεν θα μείνει τίποτα όρθιο.

Αλλοίμονο και σε αυτούς που βλέπουν την φωτιά και κάθονται μακριά …αδρανείς και αδιάφοροι.

Δύο τινά συμβαίνουν τότε:

Ή το σπίτι δεν το θεωρούν δικό τους, «διότι έφτιαξαν… άλλο σπίτι», οπότε και δεν τους ενδιαφέρει αν καεί, ή φοβούνται να «πλησιάσουν την φωτιά».

Ναι !Αλλά μας έχει πει ότι: «Ος εάν ζητήση την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν, και ος εάν απολέση αυτήν, ζωογονήσει αυτήν».(Λουκ.ΙΖ’33)

Δεν μας ενδιαφέρει, ευλογημένοι, αυτήν τη στιγμή αν οι φακές έχουν ή όχι λάδι, αφού ούτως ή άλλως «θα εξέλθουν στον κοπρώνα».

Όλοι οι Ορθόδοξοι ξέρουμε γιατί νηστεύουμε και να κανονίζουμε τη νηστεία μας καθ’ υπόδειξη των Πνευματικών μας που γνωρίζουν να οικονομούν. 

Άλλα πρέπει –πρωτίστως- να μας απασχολούν σήμερα, χωρίς να παραμελούμε και αυτά.

Εσείς, αδελφοί μου και σεβαστοί Πατέρες, που σας υπεραγαπάμε και που τα πόδιά σας καταφιλούμε, πείτε μας σας θερμοπαρακαλούμε: «Έχει ξεσπάσει φωτιά στο σπίτι μας ή όχι;

Αν μας πείτε ότι δεν έχει πάρει φωτιά, τότε δεν μιλάμε για το ίδιο σπίτι. Λυπόμαστε αφάνταστα, γειά σας!! Είστε άκρως επικίνδυνοι. Αν συμφωνείτε πως πράγματι κινδυνεύει το σπίτι μας, τότε, πείτε μας τι κάνετε εσείς για αυτό;

Περιμένετε να γίνει στάχτυ;

Δέχεσθε τις αιρέσεις ως «εκκλησίες» και συμπορεύεσθε με τους αντίχριστους-αιρετικούς «που προπαρασκεύαζουν το έδαφος δια την προσωπικήν έλευσίν του»;


Γιατί βλέπετε και αφήνετε τους δαίμονες όποιοι και αν είναι αυτοί να καταστρέφουν ψυχές οδηγώντας τες στην αίρεση και δεν τους τσακίζετε με την πύρινη ρομφαία του δριμύτατου λόγου και έργου σας, αναφερόμενοι πάντα στην αλήθεια;

Να τι μπορούμε να ανταποδώσουμε ως ελάχιστο στον Σωτήρα μας στη ρητορική ερώτηση «Τι ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων τούτων;» (Αγ. Αναστ. του Σιναίου)
Δεν επιτρέπεται από στόματα αγαπητών αδελφών, που θέλουν να λέγονται Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να εκστομίζεται ότι: «Δεν υπάρχει πρόβλημα, δεν κινδυνεύουμε, αν μας κοινωνήσουν αιρετικοί…..»

Αυτό είναι από το μυαλό σας, ή σας το δίδαξαν… «πνευματικοί»;


Ευλογημένοι, οι αιρετικοί ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΜΟΛΥΝΕΣΘΕ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ, όχι να σας κοινωνήσουν κιόλας!


Ο άγιος Μάρκος προσθέτει: 

«Φεύγετε αυτούς, αδελφοί, και την προς αυτούς κοινωνίαν. Οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού. Και ου θαυμαστόν. Αυτός γαρ ο σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. Ου γαρ ουν, ει και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης, ων το τέλος έσται κατά τα έργα αυτών… Στήσετε, κρατούντες τας παραδόσεις, ας παρελάβατε, τας τε εγγράφους και αγράφους, ίνα μη τω των αθέσμων πλάνη συναπεχθέντες εκπέσητε του ιδίου στηριγμού».



Σας «κατέβασαν», ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ, πολύ χαμηλά μέσα σε δύο χρόνια οι ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΙ ΛΥΚΟΙ.

Σας σπρώχνουν στην αίρεση! ΠΡΟΣΕΞΤΕ!! Ανοίξτε τις γραφές! Μάθετε γιατί ετοίμασε ….ΦΡΑΓΓΕΛΙΟΝ. 
Εμπιστευτείτε τον Χριστό μας, τους Αγίους μας και τους Ιερούς Κανόνες που ξεκάθαρα ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ-ΑΝΤΙ-χριστους!

Τουλάχιστον «φράξτε το στόμα σας!!» αφού δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι σας οδηγούν στην ΠΑΝ-θρησκεία.

Μην πλανάτε Πιστούς γιατί ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΟΥΣ ΘΑ …ΖΗΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΕΣΑΣ!

ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ. Θέλει πολύ μυαλό, αυτό;;

Πονάει ο «καυτήρας»… το ξέρω καλά αυτό. 

Όλους σας αγαπώ, σας θεωρώ ευεργέτες μου!! Σας είμαι …ευγνώμων! Το εννοώ!

Υπέσκαπταν και καλλιεργούσαν, όλα όσα αναδεικνύονται και εφαρμόζονται αμέσως μετά την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο, που ήταν «υπό την σκέπη του Αγίου Πνεύματος» όπως βλασφημούν οι αναίσχυντοι οι οποίοι «…δεν ήσαν πράγματι από ημάς. Δεν ήσαν ποτέ μέλη γνήσια της Εκκλησίας… 
Αλλ’ έφυγαν και εβγήκαν από την Εκκλησίαν, δια να μη μείνουν κρυμμένοι, αλλά δια να φανερωθούν, ότι όλοι τους δεν είναι από ημάς, δεν είναι γνήσιοι Χριστιανοί». (Ιωαν.Α’Β’19)
ΈΣΚΥΨΑΝ δε, ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΣ για να υπογράψουν την ΠΡΟΔΟΣΙΑ!!!... και από την άλλη λένε, πως …… «δεν άλλαξε …ΤΙΠΟΤΑ!»

Δεν καταλαβαίνουν τι τους ….περιμένει!!


ΑΦΥΠΝΙΣΤΕΙΤΕ! ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΕ, ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΟΥΣ,ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ-ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΚΗΡΥΤΤΟΥΝ «ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ» ΑΙΡΕΣΗ!!

Όταν ο Πατέρας μας βλέπει το ενδιαφέρον μας, συμπληρώνει ό,τι εμείς δεν μπορούμε.

Όταν όμως, βλέπει αδιαφορία, τότε θα μας πάει στο χείλος του γκρεμού, μήπως φοβηθούμε και επανέλθουμε!

ΑΠΟΔΕΙΞΤΕ…ΤΩΡΑ, στην πράξη, την ΑΚΡΙΒΕΙΑ που διδάσκετε με ζήλο στη θεωρία.

Η ΑΝΔΡΕΙΑ (ΑΦΟΒΙΑ) δεν είναι η 3η κατά σειρά ΑΡΕΤΗ;

Η ΙΣΧΥΣ 12η, το ΘΑΡΡΟΣ 94η, η ΤΟΛΜΗ 95η, ο θΕΙΟΣ ΖΗΛΟΣ 96η, και όλες μαζί 238 (κατά τον Όσιο Πέτρο τον Δαμασκηνό);

Η αναξιότητά μου θα πρόσθετε και την καλή «ΚΟΥΖΟΥΛΟΜΑΡΑ» για τον Χριστό μας!!

Η ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ με ό,τι συνεπάγεται, δεν είναι γνώρισμα των Χριστιανών και ΕΝΤΟΛΗ ΚΥΡΙΟΥ προς όλους;

Εάν κανείς δεν έχει αυτές τις αρετές, νομίζει ότι είναι Χριστιανός ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ;

Νομίζει ότι είναι Έλληνας;

Νομίζει ότι είναι υιός «Βασιλέως», καθήμενος μακρόθεν, να βλέπει το Βασίλειο να καίγεται;

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΩΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΗΡΥΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

ΤΑ ΔΥΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ..ΕΝΑ ..ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΕΝΑ, είτε αρέσει ,είτε δεν αρέσει, διότι έτσι το θέλει και έτσι είπε ο Παντοκράτωρ Θεός «ΕΛΗΛΥΘΕΝ Η ΩΡΑ»!

Το Ευαγγέλιο δεν γράφτηκε μόνο για τους Έλληνες, αλλά για όλον τον κόσμο. Αυτό εξυπακούεται.

Για τους Έλληνες, όμως ΠΡΟΗΡΕΙΚΕ ότι θα το διαδώσουν στα Έθνη, στους ειδωλολάτρες, «και θα ΔΟΞΑΣΘΕΙ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ».

Έτσι θα διαδώσουμε το Ευαγγέλιο στους άθεους, αιρετικούς, αλλόθρησκους και ειδολωλάτρες;

Έτσι θα δοξάσουμε τον υιόν του Θεού, με ΣΙΩΠΗ και ΦΟΒΟ, υποτασσόμενοι σε μια «χούφτα» ΑΝΑΞΙΟΥΣ, σε μια ΦΑΤΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ-ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ που πρόδωσαν τον Χριστό για τον χρυσό και κηρύττουν ΠΑΝ-θρησκεία;

Μη γένοιτο!

Αυτό έπραξαν οι Άγιοι Μάρτυρες που για μια μόνο λέξη έχυσαν όλο το αίμα τους και ομοίασαν με τον εξαγοράσαντά μας;

Σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι όταν ακούς τους βλάσφημους να λένε «αγιότατον» τον ΑΝΤΙχριστο Πάπα και εμμέσως πλην σαφώς ψεύστη τον Προφήτη, Ισαπόστολο, Εθνομάρτυρα, Ιερομάρτυρα, Πατροκοσμά που τον αποκάλεσε «ΑΝΤΙ-χριστο και αιτία όλων των κακών» και είπε «τον Πάπα να καταράσθε…», αυτόν τον δολο-φόνο των ψυχών και των σωμάτων, τον δημιουργό όλων των αιρέσεων που τον εναγκαλίζονται κάποιοι βδελυκτοί «οις ουκ αφεθήσεται ούτε εν τω νυν αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι».

ΕΝΤΟΛΗ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ, ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΤΟΤΕ ΝΑ ΤΑ «ΚΗΡΥΞΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΡΑΤΣΕΣ» τώρα και αλλού : «Ουδέν ελάλησα εν κρυπτώ».

Και δια του Ησαΐου : «Υψώσατε, μη φοβηθήτε» και δια του Αγίου:«Το να υπηρετούμεν τον Κύριον, είναι καθήκον όλων μας».


Εάν τώρα που είναι πιο «εύκολα» και μπορούμε, αδυνατούμε να αντιδράσουμε και να αντισταθούμε, ομολογώντας έμπρακτα, θα ομολογήσουμε όταν οι μισάνθρωποι μας φέρουν σε αδιέξοδο;

Σκεφτείτε το καλά, φυλάξτε την Ορθή Πίστη και μην παραδίδεται τους Ιερούς Ορθόδοξους Ναούς σε καρδινάλιους.

Προφήτευσε ο Ιερός Χρυσόστομος όταν είπε: «Δεν λογιάζω να ήναι πολλοί από τους ιερομένους, όπου να σώνωνται, αλλά πολλοί περισσότεροι, όπου κολάζονται. Η δε αφορμή είναι, ότι χρειάζεται μεγάλης ψυχής το πράγμα της Ιεροσύνης, και πολλαίς ανάγκαις έχει, όπου τον ευγάνουν από τα ήθη του, και του είναι χρεία να έχη μυρίους οφθαλμούς, να βλέπει πανταχόθεν…» (εκ της ερμηνείας των πράξεων ).

Χρειάζεται μυρίους οφθαλμούς να έχει κάποιος, για να αντιληφθεί ότι οι αναίσχυντοι, προδότες της Πίστης, μας φέρνουν την ΠΑΝ-θΡΗΣΚΕΙΑ του ΑΝΤΙ-χρίστου, προσκολλώμενοι στους μύριους αιρετικούς;

Θα μπορούσατε-αν θέλατε- με τον λόγο σας να σείονταν οι αίθουσες, όταν μιλάγατε στο Ποίμνιο για Χριστό και Ελλάδα. Απλά ΔΕΝ ΜΙΛΑΤΕ και με την ΣΙΩΠΗ ΣΑΣ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΤΕ ΑΜΦΙΒΟΛΙΕΣ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΑ, και μάλιστα ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ… 
ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ.

Σπρώχνετε πολλές φορές «χωρίς να το θέλετε», τους πιστούς στην υποταγή του μαμωνά και του ΑΝΤΙχριστου. Δεν κινδυνεύουν τα «99 στην μάνδρα»…

Αλλοίμονο όμως σε αυτά που έχασαν τον δρόμο τους, αδυνατώντας να «διακρίνουν τα πνεύματα των ομιλούντων …αν είναι από του Θεού».

Αλλοίμονο και «στους αμαθείς προεστώτας, διότι όπου είναι ΑΜΑΘΕΙΣ ΟΙ ΒΟΣΚΟΙ, εκεί μαζώνονται οι ΛΥΚΟΙ και ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ». Με λεπτομέρεια μας περιγράφουν οι γραφές, τι θα υποστούν όσοι « Τον εκέντησαν δια να χύσουν το Αίμα Του» ( ιερός Χρυσόστομος) ,και όσοι «λόγω της ατολμίας και αβουλίας συνεργούν μετά του Καϊάφα.

Αδελφοί μου ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ….

ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ….ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ, ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ Ν.Τ.Π. που σε λίγο όταν μας βλέπουν να δειλιάζουμε και να αδιαφορούμε, θα μας επιβάλλουν και το σφράγισμα.

Πώς αλλιώς θέλετε να σας τα πουν;

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ!! ΦΩΝΑΞΤΕ!! ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ «δια των οποίων βλασφημείται η οδός της Αλήθειας».

Ει ο Θεός μεθ’ημών, ουδείς καθ’ημών!

…αλλά και εμείς, να είμαστε με τον Θεό..!

Με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον

Γεώργιος Φλώρος

Η "ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ"

Για όλους αυτούς που στις πονηρές τούτες ημέρες που ζούμε κατεφεύγουν στην αντίχριστη και βλάσφημη Οικουμενιστική θεωρία αλλά συγχρόνως και πρακτική της "ψυχολογίας του πλήθους", με σκοπό να πείσουν τους Χριστιανούς και προπάντων τους εαυτούς τους ότι κατέχουν την αλήθεια, εμείς θα παραθέσουμε προς καταισχύνη όλων αυτών, αλλά προπάντων για στήριξη και νουθεσία όλων των Χριστιανών, την Ιερά Διδασκαλία των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας δια της τιμίας Επιστολής του Πανοσίου Θεοδώρου του Στουδίτου,
"Και μη απορήσεις, αν μια λέξη γεννά αίρεση, ακούοντας τον Κύριο που λέγει·
«Ιώτα εν ή μια κεραία ού μη παρέλθη από του νόμου, έως αν πάντα γένηται».
Ούτε να θελήσεις να λες· γιατί πρέπει να πολυεξετάζω το πράγμα και με μια λέξη να επαναφέρω τις γνωστικές θεωρίες και να συμπεραίνω αυτό και εκείνο;
Για να μη πέσεις στη λεγόμενη αίρεση των Γνωσιμάχων, για την οποία ο συγγραφέας λέγει·
γνωσινομάχοι είναι εκείνοι που αντιδρούν σε κάθε γνώση του Χριστιανισμού, λέγοντας οτι κάνουν κάτι περιττό αυτοί που αναζητούν κάποιες γνώσεις στις αγίες Γραφές.
Γιατί ο Θεός δεν ζητεί τίποτε άλλο απο τον Χριστιανό, παρά μόνο καλές πράξεις.
Είναι επομένως καλό να πορεύεται κανείς μάλλον έτσι απλά και να μη πολυασχολείται με κανένα δόγμα γνωστικής σημασίας.
Έτσι λοιπόν πιστεύουν οι Γνωσιμάχοι.
Παρουσίασε μου λοιπόν συ, αν βέβαια έχεις, από ιερά κείμενα, ότι δεν είναι αίρεση - ο Οικουμενισμός - και μη μου προβάλλεις πολλά, ούτε να καυχιέσαι για τους νυχτερινούς θεοσεβείς, αυτούς που ονομάζεις γνωστικούς και απλοϊκούς και φίλους.
Γιατί, αν είναι θεοσεβείς, που είναι το θάρρος τους;
Αν πάλι είναι γνωστικοί (και δεν λέγω ότι δεν είναι, γιατί ομολογώ πολλούς ανώτερους και από εμένα τον απλοϊκό αλλά εφόσον ακολουθούν την αλήθεια), να δείξουν με γνώση από την ίδια την αλήθεια και μάλιστα και με παραδείγματα, που να ταιριάζουν βέβαια και να μη είναι ασυμβίβαστα και αντίθετα προς την αλήθεια και τους αποστολικούς και πατερικούς κανόνες.
Και αν είναι φίλοι όπως θέλει ο Θεός, γιατί κοινωνούν με τους αλλόδοξους;
Γιατί αυτοί δεν είναι φίλοι αληθινοί και πιστοί.
Πρόσεχε λοιπόν, αδελφέ, τι λέγει ο Μέγας Βασίλειος σ' εκείνους που κρίνουν την αλήθεια από το πλήθος.
«Αυτός που δεν τολμά», λέγει, «να φέρει λόγο για τη συζήτηση που γίνεται, ούτε έχει να παρουσιάσει αποδείξεις και εξαιτίας αυτού καταφεύγει στο πλήθος, ομολογεί την ήττα του, επειδή δεν έχει κανένα εφόδιο θάρρους».
Και μετά από άλλα· «Ας μου δείξει την ομορφιά της αλήθειας, έστω και ένας, και πολύ σύντομα θα πεισθώ.
Όμως πλήθος πολύ χωρίς αποδείξεις, είναι βέβαια ικανό να απειλήσει, αλλά να πείσει καθόλου.
Ή πόσες μυριάδες θα με πείσουν να πιστέψω ότι η ημέρα είναι νύχτα, ή το χάλκινο νόμισμα να το θεωρήσω χρυσό και έτσι να το δεχθώ, ή να γευθώ ολοφάνερο δηλητήριο, αντί για κατάλληλη τροφή;»
Έπειτα, εξαιτίας γήινων πραγμάτων δεν θα φοβηθούμε τους πολλούς που ψεύδονται και για χάρη των-Οικουμενιστικων- δογμάτων θα ακολουθήσω με νεύματα αναπόδεικτα, εγκαταλείποντας εκείνα που παραδόθηκαν από παλιά και από μακρό χρόνο με πολλή συμφωνία και τις μαρτυρίες των αγίων Γραφών;
Δεν ακούσαμε τον Κύριο που λέγει,
«Πολλοί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί;» και πάλιν, «Στενή και τεθλιμμένη ή οδός η απάγουσα εις την ζωήν και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν;».
Ποιός λοιπόν λογικός δεν εύχεται να είναι μεταξύ των λίγων, που μέσα απο την στενή πύλη μπαίνουν στην σωτηρία, παρά μεταξύ των πολλών, οι οποίοι μέσω της πλατείας οδού σπρώχνονται προς την απώλεια;
Και ποιος δεν θα επιθυμούσε, αν ζούσε κατά την εποχή του μαρτυρίου του μακαρίου Στεφάνου, να βρίσκεται με το μέρος εκείνου, που ήταν ο μόνος που δεχόταν τους λίθους και ήταν ο περίγελος όλων, παρά με τους πολλούς που νόμιζαν πως έχουν την αληθινή πίστη από την κακή εξουσία;
Ένας άνθρωπος που προκόβει κατά Θεόν, είναι προτιμότερος απο μυριάδες που καμαρώνουν με αυθάδεια.
Όπως βλέπουμε και στην Παλαιά Διαθήκη, όπου χιλιάδες από τον λαό έπεφταν χτυπημένοι από Θεϊκή οργή και «Μόνος ο Φινεές στάθηκε και εξευμένισε τον Θεό και κόπασε η καταστροφή».
Αν όμως εκείνος έλεγε, πως να τολμήσω να ζητήσω εξιλέωση ύστερα απο τα τόσα που έγιναν;
Πώς να καταψηφίσω αυτούς που αποφάσισαν να ζουν με τον τρόπο αυτόν;
Ούτε αυτός θα αρίστευε, ούτε το κακό θα σταματούσε, ούτε οι υπόλοιποι θα σώζονταν, ούτε ο Θεός θα τους χάριζε την εύνοια του.
Είναι λοιπόν καλό, είναι καλό και ο ένας να μιλάει με παρρησία και να ακυρώνει την άδικη απόφαση των πολλών.
Συ όμως, αν σου αρέσει, προτίμησε αντί του Νώε που σώζεται, το πλήθος που πνίγηκε και εμένα επίτρεψέ μου να τρέξω στους λίγους που είναι μέσα στην κιβωτό.
Αν πάλι θέλεις κατάταξε τον εαυτό σου μαζί με τους πολλούς στα Σόδομα, εγώ όμως θα συνοδέψω τον Λωτ, έστω και αν μόνος του αποχωρίζεται από τα πλήθη επιδιώκοντας το συμφέρον του.
Ωστόσο για μένα και το πλήθος είναι σεβαστό, όχι όμως εκείνο που αποφεύγει την εξέταση, αλλά εκείνο που παρέχει απόδειξη· ή εκείνο που αμύνεται με κακία, αλλά εκείνο που διορθώνεται με τρόπο πατρικό· ή εκείνο που χαίρεται με την καινοτομία, αλλά αυτό που φυλάγει την πατρική κληρονομιά.
Και για ποιό πλήθος μου μιλάς;
Αυτό που πληρώθηκε με κολακεία και δώρα;
Αυτό που εξαπατήθηκε από αμάθεια και άγνοια;
Αυτό που έπεσε απο δειλία και φόβο;
Αυτό που προτίμησε την πρόσκαιρη απόλαυση της αμαρτίας, απο την αιώνια ζωή;
Αυτά που πολλοί ομολογήσαν φανερά.
Με το πλήθος ενισχύεις το ψέμα;
Έδειξες το μέγεθος του κακού.
Γιατί, όσοι περισσότεροι βρίσκονται στο κακό, τόσο μεγαλύτερη είναι η συμφορά ".
(Αγίου Θεόδωρου Στουδίτου, Επιστολή ΜΗ'-
Αθανασίω τέκνω).

Εύχεστε και για εμένα
Μοναχός Μακάριος Κουτλουμουσιανός.

ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ (ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑ ΣΕ ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ) (και απαντήσεις σε διάφορες συκοφαντίες)

Πολύ όμορφο το κείμενο (έγραψε και μας το έστειλε αποτειχισμένος αδερφός). 
Ξεχωρίσαμε 6-7 παραγράφους που μας άρεσαν και παραθέτουμε στην αρχή, και ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:

Διαβάζοντας κάποιος την Εκκλησιαστική Ιστορία ανά τους αιώνες, εύκολα βλέπει πως τις περισσότερες φορές οι κάθε λογιών αλλοιώσεις και οι Αιρέσεις αναφύονταν από Πατριάρχες, Επισκόπους, Ιερείς ή και ενίοτε Μοναχούς. 
Με λίγα λόγια από εκείνους όλους που είχαν υποχρέωση να διαφυλάξουν ακέραια και αμόλυντη την παραδεδομένη –εξ αποκαλύψεως– Πίστη. (...) 
Ίσως οι άνθρωποι αυτοί δεν προσέγγισαν με τον ανάλογο φόβο Θεού τα θέματα της Πίστεως και αμελώντας ουσιαστικώς τα πραγματικά καθήκοντά τους, πέσανε στην παγίδα της υπερηφάνειας που τους παρέχει το όποιο αξίωμά τους. 

Μου έλεγαν, λοιπόν, ότι δεν γίνεται να διακοπεί το μνημόσυνο του (έκαστου οικείου) Επισκόπου,διότι Εκκλησία χωρίς Επίσκοπο δεν υπάρχει.(...)
Όχι, αδέλφια μου, δεν είναι αληθινοί αυτοί οι λόγοι. Δεν είναι λόγοι ορθόδοξοι, είναι λόγοι αιρετικοί. Καθαρά-ξεκάθαρα πράγματα! Εκκλησία χωρίς Επίσκοπο, (όταν δηλ. ο Επίσκοπος εκπέσει και κηρύσσει απροκάλυπτα και δημοσίως “γυμνή τη κεφαλή επ’ Εκκλησίας αίρεση”),υπάρχει. Εκκλησία χωρίς Χριστό δεν υπάρχει!

Υπήρξαν και μερικοί άνθρωποι οι οποίοι μου ανέφεραν ότι το να φύγω από την Εκκλησία είναι λιποταξία. Πως εκείνοι μένουν και θα παραμένουν εκεί και αν χρειαστεί θα πεθάνουν, μα δε θα εγκαταλείψουν… 
Και αναρωτιέμαι πως μπορώ να τους δώσω να καταλάβουν πως Εκκλησία δεν είναι τα κτήρια, ούτε τα θυμιατήρια και τα κανδήλια!

Αδελφέ/-ή μου, από τη στιγμή που παίρνεις αυτή τη μέγιστη και τόσο σοβαρή απόφαση να αποτειχιστείς, σημαίνει πως θα περπατήσεις τον δρόμο του μαρτυρίου και το μαρτύριο δεν μπορεί –εξ ορισμού– να συνυπάρχει με το «βόλεμα»! 
(...) Δηλαδή δεν μπορεί από τη μια να αποτειχίζεσαι και από την άλλη να ζητάς (απαιτείς) να έχεις δίπλα σου έναν Ιερέα και έναν Ι. Ναό, δήθεν για να μη χάνεις και τη λειτουργική σου «βόλεψη»! Ε, όχι αδελφέ/-ή αυτό, όπως και να το κάνουμε, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! 
Εάν έχεις στην περιοχή σου κάποιον Ιερέα ήδη αποτειχισμένο, να δοξάζεις τον Άγιο Τριαδικό Θεό και να «στέκεσαι» δίπλα του όσο τον έχεις κοντά σου. 
Εάν από την άλλη δεν υπάρχει κάποιος κοντά σου, τότε να δοξάζεις διπλά τον Άγιο Τριαδικό Θεό, διότι το μαρτύριό σου είναι, σαφώς, μεγαλύτερο και αν το δεχθείς και –συν Θεώ– το σηκώσεις αγόγγυστα, τότε θα είναι και μεγαλύτερο το ουράνιο και αμάραντο στεφάνι σου από τον Μισθαποδότη και Δικαιοκρίτη Χριστό μας.

Γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο Αντίδικος Διάβολος κτυπάει πάντα και μόνο την α/Αλήθεια, δεν μου κάνει εντύπωση που κάποιοι αν και προχώρησαν σε Αποτείχιση, έχουν ξεφύγει από τους Ι. Κανόνες και αυτό είναι καθόλα αναμενόμενο, διότι το θέμα είναι για ποιο λόγο κάνουμε την Αποτείχιση. 
Πολλοί ξεκίνησαν με αγνές προθέσεις και αγάπη προς τον Κύριο, όμως στην πορεία δεν πρόσεξαν και σκλήρυναν την καρδιά τους. Έτσι μέσα τους άρχισε να στενεύει ο χώρος της αγάπης και σιγά-σιγά να καταλαμβάνεται από εγωισμό η ψυχή τους. 
Δυστυχώς ο εγωισμός εξαπλώνεται μέσα στον άνθρωπο όπως κάποια μολυσματική ασθένεια και έχει την ικανότητα να τον αλλάξει πλήρως. 
Αυτός είναι και ο λόγος που κάποιοι, κυρίως ρασοφόροι (σχηματοφόροι), αν και αποτειχίστηκαν, άρχισαν να ερμηνεύουν όπως εκείνοι πιστεύουν (κατά το δοκούν) τους διάφορους Ι. Κανόνες της Εκκλησίας και να προσπαθούν να επιβάλλουν ετσιθεληματικά τη γνώμη τους στους υπόλοιπους αποτειχισμένους. 
Εδώ, βεβαίως, να τονισθεί πως και εμείς οι λαϊκοί φέρουμε μεγάλη ευθύνη για αυτή τους την πτώση, πρώτον διότι έχουμε την κακώς εννοούμενη συνήθεια να θέλουμε να γίνουμε οπαδοί κάποιου ανθρώπου, με αποτέλεσμα να μαζευόμαστε γύρω από αυτούς τους ρασοφόρους και να τους «θεοποιούμε», και δεύτερον, επειδή είμαστε χριστιανοί μόνο κατ’ όνομα (τύποις), δε θέλουμε να νιώσουμε πως χάνουμε κάτι με την Αποτείχιση, εν προκειμένω τα Μυστήρια της Εκκλησίας, και ασκούμε πίεση σε αυτούς που ανέλαβαν το ρόλο των «οδηγών» να μας βρούνε μία λύση –εδώ και τώρα– που θα μας βολεύει.

Αδελφέ/-ή μου, κράτα στην καρδία σου την εν Χριστώ αγάπη! Μην σκληρύνεις απέναντι στα αδέλφια μας που δεν αποτειχίστηκαν, αλλά αντιθέτως να κλαις και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς, παρακαλώντας τον Κύριο ώστε να μπορέσουν και εκείνοι με την σειρά τους να ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής τους και να δουν, να καταλάβουν και να απομακρυνθούν από τους λυκοποιμένες και ψευδοδιδασκάλους. Μην ξεχνάς πως είναι πρόβατα του Κυρίου, που βρίσκονται μέσα στην μάνδρα και κατασπαράζονται από τα θηρία της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας. Δεν μπορεί, λοιπόν, να σκληραίνουμε απέναντί τους, απλώς να κλαίμε πρέπει για τα αδέλφια μας που νοσούν πνευματικά.

ΓΙΑΤΙ ΕΚΑΝΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ 
(ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΗΣΑ
ΣΕ ΔΙΑΚΟΠΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ) 

Παρακολουθώντας τα γεγονότα που συμβαίνουν και αναγνωρίζοντας τον πόλεμο που ξεσπάει εναντίον της Αποτείχισης, έναν πόλεμο λυσσαλέο, ένιωσα την ανάγκη να ξανασκύψω μέσα μου, να δω που στέκομαι και αν είναι προφυλαγμένη η ύπαρξή μου από τον πόλεμό αυτό… 

Πήρα, λοιπόν, αγκαλιά την Αγία Γραφή –την ασφάλεια και σιγουριά μου– και άνοιξα όσο μπορώ τα μάτια και τ’ αυτία μου να δω και να ακούσω τι ο Κύριος μου λέει. Να δω και να ακούσω Εκείνον, μακριά από τις φωνές των ανθρώπων, μακριά από κάθε τι που θα μπορούσε να επηρεάσει ή και να γκρεμίσει την ασθενική μου ύπαρξη.

Διαβάζω Κύριε και Σε ακούω να καλείς· να δίνεις σαφή και ξεκάθαρη οδηγία και εντολή, να φεύγουν δηλαδή μακριά τα δικά Σου Πρόβατα από φωνές ξένες (Ιωάν. 10,5)… Και έγιναν τόσο ξένες οι φωνές, Κύριε, των ανθρώπων στη εποχή μας!

Καθώς βαθαίνω τη σκέψη μου, ένα ερώτημα έρχεται μπροστά μου: Γιατί έκανα Αποτείχιση; (Ποιος ήταν δηλαδή ο λόγος και η αιτία που με οδήγησε εκεί). Και η απάντηση γλυκιά ξεχύνεται απ’ την καρδιά μου:
Διότι οι φωνές που ακούγονται δεν είναι των εργατών του Κυρίου μου, εφόσον ο Κύριός μου με καλεί να φύγω μακριά από όσους λυμαίνονται την Ποίμνη Του· με καλεί να φύγω μακριά από “κακούς εργάτες” και “λύκους” που είναι έτοιμοι να με κατασπαράξουν!

Ο χρόνος που πέρασε από τη στιγμή που συνειδητοποίησα το τι γίνεται, μέχρι τη στιγμή της Αποτείχισής μου, ήταν πολύτιμος για εμένα. Ήταν καιρός αναζήτησης και προσεκτικής μελέτης. Ήταν ο καιρός που έψαξα να βρω και να δω το τι λένε οι Άγιοι Πατέρες, τι λένε οι Σύνοδοι(Οικουμενικές και Τοπικές)· τι Ορίζει εν τέλει η Εκκλησία μου.

Ήταν, με απλά λόγια, καιρός κατήχησης. Της κατήχησης που επιμελώς μου στέρησαν όλοι εκείνοι που ήταν υποχρεωμένοι να με κατηχήσουν ως Ορθόδοξο μέλος της Εκκλησίας. Μιας κατήχησης που αποκρύπτουν σκοπίμως από όλα τα αδέλφια μου· μιας κατήχησης που οφείλουμε όλοι να αποκτήσουμε.

Στην πραγματικότητα δεν έκανα τίποτα περισσότερο από αυτό που για κάθε πιστό όλων των προηγούμενων αιώνων, ήταν απαραίτητη και αυτονόητη κατάσταση το να γνωρίζουν την Πίστη και να αγωνίζονται συνειδητά να καθαρθούν, ώστε –με τη Χάρη του Πατρός, δια του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι– να φωτιστούν και από εκεί να φθάσουν στη μακαρία θέωση (Αγιότητα)!

Ουσιαστικά να μάθουμε και να κατανοήσουμε τι είναι η Πίστη μας και ποιες είναι οι βάσεις Της· τι και ποια είναι τα Δόγματα και οι Αρχές που διέπουν την Ορθοδοξία. Το οποίο και πρέπει να αποτελεί βίωμα για κάθε πιστό.

Με απλά λόγια να κατανοήσουν το τι θα πει Ορθόδοξη Πίστη. Να νιώσουν το μεγαλείο και την αγάπη του Κυρίου και της Θυσίας Του και να Τον αγαπήσουν ολοκληρωτικά και απόλυτα χωρίς συμβιβασμούς και προϋποθέσεις. 

Έπιασα ξανά το δρόμο των Γραφών, μια που δεν μπορούσα να εμπιστευθώ ούτε τους σημερινούς Ταγούς της “εκκλησίας”, αλλά ούτε την κρίση μου αφού γνωρίζω πως είναι αδύναμη η πίστη μου και αμαρτωλή η ύπαρξή μου. 

Όμως μέσα στα αναγνώσματά μου πρόσθεσα και Βίους Αγίων. Εκείνοι θα μπορούσαν να μου πουν και να μου δείξουν καλύτερα από πολλούς –άγευστους Χάριτος– θεολόγους, το δρόμο που όφειλα να ακολουθήσω αν ήθελα να βρίσκομαι μέσα στην Εκκλησία. Εκείνοι είναι που θα μπορούσαν να μου δείξουν αυτόν το δρόμο, μια που τον ακολούθησαν και μάλιστα τις περισσότερες φορές πότισαν το δρόμο αυτό με το άγιο αίμα Τους.


Όλο αυτό το διάστημα της προεργασίας μέσα μου, θέλησα να κατανοήσω πλήρως το ποια θα ήταν η πορεία μου μετά την Αποτείχιση. Τι έπρεπε να περιμένω και ποιες καταστάσεις καλούμουν να αντιμετωπίσω.

Μελέτησα, λοιπόν, τη ζωή και τη στάση που ακολούθησαν όλοι αυτοί οι Άγιοι και Μάρτυρες της Πίστεως και είδα πως όλοι Τους είχαν ως “πυξίδα” τους Θείους και Ιερούς Κανόνες και τις εντολές που Όρισαν πριν από Αυτούς οι Θεοφόροι Πατέρες και οι Σύνοδοι (Οικουμενικές και Τοπικές), αλλά και πιο πίσω οι Θείοι Απόστολοι, φτάνοντας μέχρι την αρχή· τον ίδιο τον Κύριο! 

Όλοι Τους είχαν την ίδια στάση απέναντι στα ζητήματα της Πίστεως. Δεν είχαν καμία ανοχή, δεν δεχόταν παντελώς καμία αλλοίωση και καμία ακύρωση του παραμικρού πράγματος στα παραδεδομένα Δόγματα της Πίστης. Τήρησαν κατά γράμμα αυτό που ο Κύριος προστάζει. Ούτε ένα κόμμα, ούτε έναν τόνο δεν δέχονταν να αλλάξει ή να διαγραφεί και δεν επέτρεψαν σε κανέναν να το επιχειρήσει. Και όταν λέμε σε κανέναν, εννοούμε τον οποιονδήποτε, ακόμη και αν αυτοί ήταν Πατριάρχες, Επίσκοποι, Κληρικοί, Μοναχοί/-ές, Θεολόγοι, Βασιλιάδες, λαϊκοί και γενικώς δεν πάει να ήταν και ο κόσμος όλος! “Φυλούσαν Θερμοπύλες” και έτσι διασώθηκε η Ορθοδοξία από κάθε αντίχριστο επίβουλο εχθρό. 

Διαβάζοντας κάποιος την Εκκλησιαστική Ιστορία ανά τους αιώνες, εύκολα βλέπει πως τις περισσότερες φορές οι κάθε λογιών αλλοιώσεις και οι Αιρέσεις αναφύονταν από Πατριάρχες, Επισκόπους, Ιερείς ή και ενίοτε Μοναχούς. Με λίγα λόγια από εκείνους όλους που είχαν υποχρέωση να διαφυλάξουν ακέραια και αμόλυντη την παραδεδομένη –εξ αποκαλύψεως– Πίστη. Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή ο Διάβολος στη προσπάθειά του να διαλύσει την πίστη των ανθρώπων, πολεμάει πιο πολύ τους Ταγούς, Φρουρούς και Θεματοφύλακες της Εκκλησίας. Ίσως οι άνθρωποι αυτοί δεν προσέγγισαν με τον ανάλογο φόβο Θεού τα θέματα της Πίστεως και αμελώντας ουσιαστικώς τα πραγματικά καθήκοντά τους, πέσανε στην παγίδα της υπερηφάνειας που τους παρέχει το όποιο αξίωμά τους. Συνεπώς διαστρέβλωσαν μέσα τους την έννοια της διαφύλαξης και νόμιζαν πως είχαν την εξουσία να επιβάλλουν ετσιθεληματικά τις δικές τους διαστρεβλωμένες απόψεις και ιδέες. 

Εν πάση περιπτώσει όλοι αυτοί έπεσαν σε πλάνες (κατά κύριο λόγο εκ δεξιών) και δημιούργησαν Αιρέσεις. Όμως, όλες αυτές οι καταστάσεις τι αποτέλεσμα είχαν; Δυστυχώς απλώς να χαθούν όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι, μαζί με τους ακόλουθούς τους, στην αιώνια κόλαση, ενώ επί της ουσίας η Εκκλησία του Κυρίου πάντα έβγαινε ακέραιη, πιο δυνατή και απαστράπτουσα μέσα από αυτές τις μάχες. Πάντα αναδεικνύονταν νέοι Ομολογητές και Μάρτυρες και όλο και προστίθεντο νέοι Άγιοι στη χωρία των ήδη υπαρχόντων με μόνο τους αρχικούς αιώνες της ιδρύσεως Της, η Εκκλησία να μετράει έντεκα (11) εκατομμύρια Αγίους Μάρτυρες! 

Το σίγουρο είναι, πως μέσα από όλη αυτή την δισχιλετή πορεία της Εκκλησίας, άφησε σε όλους εμάς σαφέστατες οδηγίες για το πως και τι πρέπει να κάνουμε σε καιρούς που η Πίστη κινδυνεύει, και ιδιαίτερα στον δικό μας καιρό καθίσταται επιτακτική ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε λόγω Εσχάτων χρόνων, και αυτό δεν είναι άλλο από το να αντιδράσουμε υγιώς και ορθοδόξως με το νόμιμα κατοχυρωμένο Εκκλησιαστικώς δικαίωμα της Αποτειχίσεως (Διακοπή Εκκλησιαστικής Κοινωνίας), αντιδρώντας κατ’ αυτόν το τρόπο στις κακοδοξίες της Παναίρεσης του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Οικουμενισμού, υπερασπιζόμενοι έτσι πλήρως την α/Αλήθεια, αλλά θα πρέπει να είμαστε –συν Θεώ- έτοιμοι να υποστούμε τους όποιους διωγμούς και μαρτύρια, και εν γένει οποιαδήποτε ταλαιπωρία για την αγάπη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και την αλήθειά Του! Διότι να είστε βέβαιοι πως ο μισόκαλος και ανθρωποκτόνος αντίδικος δε θα καθίσει φρόνιμα και θα δεχθούμε πολέμους και διωγμούς ένεκεν της Αληθείας (Κ.η.Ι.Χ.) και αυτό διότι σύμφωνα με τον Αγιογραφικό λόγο, αυτοί που θέλουν να ζήσουν ευσεβώς (εν αληθεία) θα διωχθούν οπωσδήποτε· είναι πνευματικός Νόμος μια και αυτή είναι και η φυσική κατάσταση της Εκκλησιάς συνεχώς διωκόμενη, συνεχώς μαρτυρική. Το λένε πολύ όμορφα οι Πατέρες ότι Ευαγγέλιο –και κατ’ επέκταση Εκκλησία– που δεν διώκεται, δεν είναι ευαγγέλιο, ούτε εκκλησία, αλλά ανήκει στο κοσμικό φρόνημα οπότε και θα μείνει, μια και δια παντός, έξω του Νυμφώνος Χριστού. 

Μετά, λοιπόν, από όλη αυτή τη μελέτη (που η αλήθεια είναι πως με διαφώτισε, αλλά ταυτοχρόνως με έκανε να συνειδητοποιήσω πως στην πραγματικότητα, η ουσία των πραγμάτων είναι πως δεν είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός παρά μονάχα κατ’ όνομα, αλλά μάλλον ανήκω στην τάξη των μετανοούντων και κλαιόντων)· μέσα μου ξεκαθάρισαν πολλά πράγματα και –Θεού θέλοντος– κατανόησα πλήρως ποια θα έπρεπε να είναι η στάση μου από εδώ και πέρα, αν θα ήθελα να ανήκω στο Πλήρωμα της Εκκλησίας του Κυρίου, μια που η Εκκλησία σήμερα είναι σε διωγμό και μάλιστα τον πιο ύπουλο που έγινε ποτέ από το ξεκίνημά Της. 
Ένας δρόμος μονάχα υπήρχε (και υπάρχει): Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ! 
Έτσι με τη βοήθεια του Τριαδικού Θεού προχώρησα σε αυτήν. Ακολουθώντας το δρόμο της Αποτειχίσεως, γνώριζα εκ των προτέρων πως πολλά πράγματα θα άλλαζαν και ότι ο πόλεμος μέσα μου και γύρω μου, θα ήταν μεγάλος. Θα έπρεπε να παλέψω με τις όποιες απόψεις και θεωρίες είχαν παγιωθεί εδώ και χρόνια μέσα στο μυαλό μου και είχαν να κάνουν με θέματα όπως ο εκκλησιασμός, τα Μυστήρια και γενικά η εντύπωση πως χωρίς εκκλησιαστική ζωή –έτσι όπως την εννοούν σήμερα όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί– θα ήμουν κυριολεκτικά ένας άνθρωπος καταδικασμένος στην απώλεια εάν θα ξέκοβα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας. 
Όμως παρ’ όλους αυτούς τους προβληματισμούς και τις φοβίες που μέσα μου προέβαλαν, άλλοτε σαν απειλές και άλλοτε σαν ανησυχίες και άγχος, με βοήθησαν πάλι η Αγία Γραφή και οι Εντολές, αλλά και οι ζωές των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας, να τους πολεμήσω κατανοώντας ακόμη πιο ξεκάθαρα πως όχι η “εκκλησία” –και πάλι έτσι όπως τη εννοούν οι σημερινοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί – αλλά ο Κύριος σώζει! 

Πολλοί, κυρίως εκκλησιαστικοί παράγοντες, θέλησαν να μου κλείσουν τον ευλογημένο και σωτήριο δρόμο της Αποτειχίσεως, και συγχρόνως να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση, η οποία είναι παθητική και καθόλα δουλοπρεπής απέναντι στις ενέργειες των ψευτο-ορθόδοξων “επισκόπων”, οι οποίοι έχουν προδώσει απολύτως συνειδητά την αληθινή και μόνη σώζουσα Πίστη, αυτή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καταπατώντας παράφορα τους Ιερούς Κανόνες και τα Δόγματα της αμωμήτου Πίστεως. 

Είναι απολύτως βέβαιο πως η Μυστηριακή ζωή μας είναι απαραίτητη, αλλά για ποια Μυστηριακή ζωή μιλάμε; Η ορθή και μόνο αυτή είναι που μας βοηθάει να γίνουμε σωστά Μέλη του Σώματος του Χριστού. Διότι απλά οι τελετουργίες που γίνονται στους ναούς χωρίς τη ορθή Πίστη, δεν μας ωφελούν σε τίποτα αλλά ίσα-ίσα, αντιθέτως μας βλάπτουν πνευματικά και συν τοις άλλοις αποκοιμίζουν τις συνειδήσεις μας, καθώς νομίζουμε πως εκτελούμε τα λεγόμενα θρησκευτικά μας “καθήκοντα” και άρα ότι είμαστε και εντάξει. Λάθος! Μέγα λάθος, διότι η Πίστη δεν είναι καθήκον· είναι βίωμα καθημερινό. Ούτε η σχέση με τον Άγιο Τριαδικό Θεό είναι σχέση εργοδότη-εργαζόμενου (έκανα τη δουλεία μου [=υποχρέωση], δώσε μου τον μισθό μου). Όχι και πάλι όχι! Αλλά η σχέση μας με τον Τρισυπόστατο Θεό είναι κυριολεκτικώς σχέση γονεϊκή· είναι σχέση βιωματικής Αγάπης! Δεν μπορεί και δεν πρέπει τι στιγμή που καταπατώνται τα πάντα μέσα στην Ορθοδοξία και δεν έχει μείνει τίποτε όρθιο, υγιές και Ορθόδοξο, εμείς να κλείνουμε τα μάτια και να πηγαίνουμε στους ναούς για να “κλέψουμε” τα Μυστήρια, την ίδια ώρα που αυτοί που μου Τα προσφέρουν, ξαναστασταυρώνουν τον ίδιο τον Κύριο. Δεν μπορούμε και δεν γίνεται επ’ ουδενί να δεχθούμε απολύτως τίποτε από όλους αυτούς που αρνούνται με τα λόγια, τα έργα ή ακόμη και τη σιωπή τους τον Χριστό. Άλλωστε, γνωρίζοντας πως ο Κύριος είναι Θεός Αγάπης και Δικαιοσύνης, ξέρω πως αν αύριο φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο για την άλλη ζωή, δε θα με ελέγξει για το ότι λόγω της αναγκαστικής και επιβαλλόμενης Αποτείχισης δεν έχω συχνή Μυστηριακή ζωή, ούτε θα μου προσάψει την κατηγορία πως δεν πήγαινα στο ναό της ενορίας μου κάθε Κυριακή. Όχι, αυτό δεν θα το κάνει διότι γνωρίζει πάνω και από απόλυτα ότι δεν έκανα τίποτε άλλο από το να ακολουθήσω την δική του Εντολή-Φωνή. 

Μου έλεγαν, λοιπόν, ότι δεν γίνεται να διακοπεί το μνημόσυνο του (έκαστου οικείου) Επισκόπου, διότι Εκκλησία χωρίς Επίσκοπο δεν υπάρχει. Ω, της βλασφημίας! Πόσο τυφλοί και μωροί είναι, με παχυλές αντιλήψεις και αναίτιες αγκυλώσεις διαστρέφοντας εξολοκλήρου την αλήθεια, άλλοι από άγνοια και άλλοι εξ αυτών εσκεμμένα (δυστυχώς για όλους αυτούς) ταγμένοι σε αντίχριστες παρατάξεις (ο νοών, νοείτω!) μίας συστημικής και ανέντιμης εξουσίας. Και όλα αυτά τα έλεγαν άνθρωποι που έχουν στενή σχέση με την εκκλησία· Κληρικοί και λαϊκοί!

Όχι, αδέλφια μου, δεν είναι αληθινοί αυτοί οι λόγοι. Δεν είναι λόγοι ορθόδοξοι, είναι λόγοι αιρετικοί. Καθαρά-ξεκάθαρα πράγματα! Εκκλησία χωρίς Επίσκοπο, (όταν δηλ. ο Επίσκοπος εκπέσει και κηρύσσει απροκάλυπτα και δημοσίως “γυμνή τη κεφαλή επ’ Εκκλησίας αίρεση”), υπάρχει. Εκκλησία χωρίς Χριστό δεν υπάρχει!

Υπήρξαν και μερικοί άνθρωποι οι οποίοι μου ανέφεραν ότι το να φύγω από την Εκκλησία είναι λιποταξία. Πως εκείνοι μένουν και θα παραμένουν εκεί και αν χρειαστεί θα πεθάνουν, μα δε θα εγκαταλείψουν… 
Και αναρωτιέμαι πως μπορώ να τους δώσω να καταλάβουν πως Εκκλησία δεν είναι τα κτήρια, ούτε τα θυμιατήρια και τα κανδήλια!(;) Εκκλησία είμαστε όλοι μας και ο καθένας ξεχωριστά ως ζωντανός ναός του Κυρίου! Θυμιατήρια είναι οι προσευχές και κανδήλια η στάση ζωής που κρατάμε. Δεν εγκατέλειψα, λοιπόν, την Εκκλησία, αλλά ακριβώς για να μην Την χάσω, για να μην Την προδώσω, έφυγα μακριά από τους κακούς-μισθωτούς εργάτες. 

Όλοι αυτοί αρνούνται τον Χριστό μας (αρνησίχριστοι) και ακολουθούν τον όποιο επίσκοπο μετατρέποντας έτσι την Εκκλησία του Χριστού από Χριστοκεντρική σε Επισκοποκεντρική δηλ. ανθρωποκεντρική κατά το αντίθεο και αντίχριστο “Παπικό” πρότυπο (Παποκαισαρισμός/Καισαροπαπισμός), που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον γκρεμό της αιώνιας απώλειας. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους εφόσον έχουμε όλοι ελεύθερη βούληση (αυτεξούσιο). Σαφώς όμως είναι και αναφαίρετο δικαίωμα μου (και δικαίωμά σας) να ακολουθήσω τον Χριστό. 

Μου έλεγαν κάποιοι πως δεν είναι δυνατόν μόνο εγώ και οι –σχετικά– ελάχιστοι αποτειχισμένοι αδελφοί (Κληρικοί, Μοναχοί/-ες και λαϊκοί) που για τους πολλούς είμαστε γραφικοί και “μωροί” (ας μας επιτρέψει ο Κύριος να είμαστε “μωροί κατά Θεόν”!), να γνωρίζουμε το σωστό και όχι εκείνοι που είναι (καλύτερα να πω ότι θα έπρεπε να είναι) Λειτουργοί του Υψίστου δηλ. η λεγόμενη “Επίσημη Εκκλησία”. Κι’ όμως, αν ανατρέξουν πίσω στην Ιστορία, θα δουν ότι πάντοτε οι λίγοι κρατούσαν την α/Αλήθεια και οι πολλοί πολέμησαν την Πίστη, οι πολλοί αρνήθηκαν τον Τριαδικό Θεό, και πάλι οι πολλοί (όχλος) είναι που Σταύρωσαν τον Κύριο! 

Δεν λέω σε καμία περίπτωση πως θα σώσω την Πίστη. Όχι φυσικά! Τον εαυτό μου θέλω να σώσω και να μην αρνηθώ τον Κύριο μου και Θεό μου κατά το “σώζων, σώζε την σεαυτού ψυχήν” (ή/και: “ο σώζων εαυτώ σωθήτω”). Όχι από ιδιοτελές συμφέρον αλλά από αγάπη, έστω και αν η αγάπη μου είναι αναιμική και τόσο χοϊκή. Παρά τα όποια πάθη και ελαττώματά μου, αγαπώ τον Κύριό μου και επιθυμώ διακαώς να είμαι μαζί Του. Μα και ο Κύριος δεν έχει ανάγκη από εμένα. Ούτε θα προσθέσω, ούτε και θα αφαιρέσω κάτι στη Θεότητά Του με την στάση μου. Έχω όμως απόλυτη ανάγκη τον Κύριο, γι’ αυτό και περπατώ στο στενό δρόμο της Αποτείχισης και προσβλέπω μόνο στο έλεός Του. Το τι κάνουν οι πολλοί δε με αφορά (κατά το πρότυπο των Αγίων Τριών Παίδων στην Βαβυλώνια Κάμινο και του Προφήτη Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων, αλλά και την απάντηση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού). Θα δώσω λόγο μόνο για τη δική μου ζωή. Υπήρξαν αρκετοί που είπαν πως πλανήθηκα και έπεσα σε αίρεση. Εφόσον όμως αυτό που κάνω δεν το κάνω αφ εαυτού μου, αλλά απλώς βαδίζω ακολουθώντας τα χνάρια στον ήδη προδιαγεγραμμένο και ασφαλή δρόμο που χάραξαν οι Θεοφόροι και Πνευματοφόροι Άγιοι Πατέρες, δηλαδή ακολουθώ τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας, οπότε και δεν πτοήθηκα από αυτές τις κακόβουλες κουβέντες. Άλλωστε, σημασία δεν έχει το τι θα πουν οι άνθρωποι, αλλά το τι θα πει ο Άγιος Τριαδικός Θεός! 

Περπατώντας στον ασφαλή δρόμο της Αποτείχισης, γρήγορα κατάλαβα πως ο δρόμος αυτός είναι δύσκολος και ακανθωτός από πολλές πλευρές. Αναγκάστηκα να φύγω έξω από την πρώην μάνδρα ή το πρώην σπίτι μου (όπως θες πες το) και νυν λυκοφωλιά, διότι ο κίνδυνος είχε μπει μέσα, (διότι οι λύκοι βαρείς και προβατόσχημοι μπήκαν μέσα και κατατρώγουν τα λογικά πρόβατα ή αλλιώς, διότι αν έμενα στο σπίτι μου που πήρε φωτιά, θα καιγόμουν), όμως βγαίνοντας από εκεί, βρέθηκα σε δρόμο δύσκολο και γεμάτο κινδύνους που σε κάθε βήμα με απειλούν. Στην πραγματικότητα η ουσία είναι ότι σχοινοβατώ πάνω από ένα χαώδη νοητό γκρεμό. Αυτό σημαίνει πως κάθε μου βήμα (θα) πρέπει να είναι πολύ προσεκτικό, εάν θέλω φυσικά να σωθώ. 

Όμως ο Κύριος που είναι ο απόλυτος Οδηγός και Προστάτης των λογικών προβάτων Του· αυτός ο ίδιος ο Κύριος που Θυσιάστηκε για την δική μας σωτηρία, δε θα μπορούσε να μας αφήσει χωρίς εφόδια και δίχως την προστασία Του σε αυτόν τον πραγματικά δύσκολο δρόμο. Τώρα, όπως είναι φυσικό, για να μπορέσω να προχωρήσω, χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε να ενισχύσω την πίστη μου, να εμπιστευθώ απόλυτα τον Κύριο και να ελέγχω πολύ προσεκτικά το κάθε μου βήμα με οδηγό και ασφάλειά μου τους Θείους και Ιερούς Κανόνες, τις παραδεδομένες Εντολές του Ιερού Αγίου Ευαγγελίου και των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Μόνο έτσι ο δρόμος μου θα είναι πλήρως ασφαλής και τα βήματά μου σταθερά. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως εάν στον δρόμο μου και κατά τη διαδρομή μου, βρεθούν άνθρωποι να αναλάβουν τον ρόλο του οδηγού, θα πρέπει να τους ελέγξω (τις θέσεις και στάση τους) και να συνεχίζω διαρκώς να ελέγχω το τι πρεσβεύουν, ώστε να διαπιστώνω αν βαδίζουν την ορθή (Ορθόδοξη) γραμμή ακολουθώντας πιστά και απαρασάλευτα τα Δόγματα και την απλανή οδό των Αγίων Πατέρων μας. Μονάχα έτσι θα μπορέσω να τους εμπιστευθώ πως με οδηγούν με ασφάλεια στην σωτηρία αντί στην απώλειά μου. 

Γνωρίζοντας πολύ καλά πως ο Αντίδικος Διάβολος κτυπάει πάντα και μόνο την α/Αλήθεια, δεν μου κάνει εντύπωση που κάποιοι αν και προχώρησαν σε Αποτείχιση, έχουν ξεφύγει από τους Ι. Κανόνες και αυτό είναι καθόλα αναμενόμενο, διότι το θέμα είναι για ποιο λόγο κάνουμε την Αποτείχιση. Πολλοί ξεκίνησαν με αγνές προθέσεις και αγάπη προς τον Κύριο, όμως στην πορεία δεν πρόσεξαν και σκλήρυναν την καρδιά τους. Έτσι μέσα τους άρχισε να στενεύει ο χώρος της αγάπης και σιγά-σιγά να καταλαμβάνεται από εγωισμό η ψυχή τους. Δυστυχώς ο εγωισμός εξαπλώνεται μέσα στον άνθρωπο όπως κάποια μολυσματική ασθένεια και έχει την ικανότητα να τον αλλάξει πλήρως. Αυτός είναι και ο λόγος που κάποιοι, κυρίως ρασοφόροι (σχηματοφόροι), αν και αποτειχίστηκαν, άρχισαν να ερμηνεύουν όπως εκείνοι πιστεύουν (κατά το δοκούν) τους διάφορους Ι. Κανόνες της Εκκλησίας και να προσπαθούν να επιβάλλουν ετσιθεληματικά τη γνώμη τους στους υπόλοιπους αποτειχισμένους. Εδώ, βεβαίως, να τονισθεί πως και εμείς οι λαϊκοί φέρουμε μεγάλη ευθύνη για αυτή τους την πτώση, πρώτον διότι έχουμε την κακώς εννοούμενη συνήθεια να θέλουμε να γίνουμε οπαδοί κάποιου ανθρώπου, με αποτέλεσμα να μαζευόμαστε γύρω από αυτούς τους ρασοφόρους και να τους «θεοποιούμε», και δεύτερον, επειδή είμαστε χριστιανοί μόνο κατ’ όνομα (τύποις), δε θέλουμε να νιώσουμε πως χάνουμε κάτι με την Αποτείχιση, εν προκειμένω τα Μυστήρια της Εκκλησίας, και ασκούμε πίεση σε αυτούς που ανέλαβαν το ρόλο των «οδηγών» να μας βρούνε μία λύση –εδώ και τώρα– που θα μας βολεύει. 

Αδελφέ/-ή μου, από τη στιγμή που παίρνεις αυτή τη μέγιστη και τόσο σοβαρή απόφαση να αποτειχιστείς, σημαίνει πως θα περπατήσεις τον δρόμο του μαρτυρίου και το μαρτύριο δεν μπορεί –εξ ορισμού– να συνυπάρχει με το «βόλεμα»! Δεν μπορεί να θέλεις –κατά το κοινώς λεγόμενο– «και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο», αυτό δεν γίνεται και δεν μπορεί να γίνει επ’ ουδενί! 
Δηλαδή δεν μπορεί από τη μια να αποτειχίζεσαι και από την άλλη να ζητάς να έχεις δίπλα σου έναν Ιερέα και έναν Ι. Ναό, δήθεν για να μη χάνεις και τη λειτουργική σου «βόλεψη»! Ε, όχι αδελφέ/-ή αυτό, όπως και να το κάνουμε, ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ! 
Εάν έχεις στην περιοχή σου κάποιον Ιερέα ήδη αποτειχισμένο, να δοξάζεις τον Άγιο Τριαδικό Θεό και να «στέκεσαι» δίπλα του όσο τον έχεις κοντά σου. 
Εάν από την άλλη δεν υπάρχει κάποιος κοντά σου, τότε να δοξάζεις διπλά τον Άγιο Τριαδικό Θεό, διότι το μαρτύριό σου είναι, σαφώς, μεγαλύτερο και αν το δεχθείς και –συν Θεώ– το σηκώσεις αγόγγυστα, τότε θα είναι και μεγαλύτερο το ουράνιο και αμάραντο στεφάνι σου από τον Μισθαποδότη και Δικαιοκρίτη Χριστό μας. 

Αδελφέ/-ή, εάν πήρες τη σωτήρια και ευλογημένη απόφαση να βαδίσεις ή εάν ήδη βαδίζεις τον δρόμο αυτό της Αποτείχισης, να ξέρεις πως πράττεις το σωστό και Θεάρεστο. Όμως, να θυμάσαι πολύ καλά, πως αυτό που κάνουμε είναι –απλώς και μόνο– το αυτονόητο· είναι η υποχρέωσή μας και τίποτα παραπάνω. Να ξέρεις πως ο πόλεμος μέσα σου και γύρω σου θα είναι ακόμα πιο μεγάλος από ότι ήταν πριν. Θα θεριέψει και θα γίνει λυσσαλέος, με σκοπό του να σε συντρίψει. Ότι και αν γίνει, όμως, κράτα γερά την πίστη σου αδελφέ/-η και πολέμα (Ή ταν ή επί τας!!!), μην παραιτείσαι. Θα πέφτεις, είναι σίγουρο αυτό, όμως κρατώντας την Αγία Γραφή στα χέρια σου και την αγάπη για τον Κύριο στην καρδία σου, πρέπει να ξανασηκώνεσαι και να προχωράς. Να μην ξεχάσεις ποτέ σου πως στον αγώνα σου αυτό δεν είσαι μόνος (αν και φαινομενικά, εκ πρώτης όψεως, μπορεί έτσι να φαίνεται). Δίπλα σου είναι ο Κύριος που τόσο σε αγάπησε και αγαπά, ώστε Σταυρώθηκε στη θέση σου. Δίπλα σου είναι και εκεί που θα γονατίζεις, θα σε παίρνει Εκείνος στη αγκαλιά Του, θα σε κλείνει μέσα στα ματωμένα για εσένα Χέρια του και θα σε παρηγορεί, θα σε δυναμώνει. Μη φοβάσαι, λοιπόν, απλά προχώρα! 

Όμως σε κάθε περίπτωση εάν αποτειχιστείς, θα πρέπει ο αγώνας σου να ενταθεί και εντατικοποιηθεί· η προσευχή και η μελέτη της Αγίας Γραφής και των Αγίων Πατέρων να γίνουν πιο εντατικά και σε κάθε περίπτωση να είσαι σε ετοιμότητα και να ελέγχεις όσους αποτειχισμένους βρεις στο δρόμο σου για να βλέπεις εάν κρατούν πιστά και αναλλοίωτα τα παραδεδομένα, εάν δηλαδή βαδίζουν στον ορθό (Ορθόδοξο) δρόμο. Ακόμη, αδελφέ/-ή, θα πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να ελέγχεις εσένα, μια και όπως προανέφερα, ο Αντίδικος Διάβολος κτυπάει αδυσώπητα, μανιωδώς και λυσσωδώς πάντα και μόνο την α/Αλήθεια. 
Αδελφέ/-η, εάν αποτειχιστείς ή έχεις ήδη αποτειχιστεί, μην ξεχνάς γιατί και για Ποιον προχώρησες σε αυτόν τον ευλογημένο και σωτήριο δρόμο. Μην αφεθείς σε ανθρώπους· στον Κύριο μονάχα να στηρίζεσαι. Τους ανθρώπους (όποιοι και αν είναι αυτοί, μικροί ή μεγάλοι σε αξιώματα και ηλικία) να τους αγαπάς, αλλά να μην τους εμπιστεύεσαι για οδηγούς τυφλά και απροϋπόθετα και αυτό στο τονίζω διότι μέσα στο δρόμο αυτό πολλοί έπεσαν και πολλοί ακόμη θα πέσουν και θα πλανηθούν. Είναι και αυτό αναμενόμενο και έχει ξαναγίνει μέσα στην Εκκλησιαστική –δισχιλιόχρονη– Ιστορία. Δες τους καημένους τους Γ.Ο.Χ. των πολλαπλών παράλληλα ζηλωτικών ομάδων-παρασυναγωγών (διότι περί ομάδων πρόκειται με οπαδούς) και θα καταλάβεις τι εννοώ. 

Σε τελική ανάλυση αδελφέ/-ή μου, αρχηγό σου μη βάλεις κανέναν άνθρωπο. Αρχηγός σου είναι μόνον ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο και Δεσπότης των απάντων· “ότι Κύριος κυρίων εστί και Βασιλεύς βασιλέων ”! Δεν είμαστε “ούτε του Παύλου, ούτε του Απολλώ, ούτε του Κηφά” αλλά του Χριστού, ο Οποίος από άπειρη αγάπη Ενανθρώπησε, Έπαθε και Σταυρώθηκε έως θανάτου για εμάς και ουδείς άλλος (το μέγα αυτό Μυστήριο της Θείας Οικονομίας!). Δεν είμαστε παρατάξεις και δεν πρέπει να ανήκουμε σε ομάδες. Είμαστε τα λογικά πρόβατα του Κυρίου και μόνο. Ο οποιοσδήποτε πει, γράψει ή κάνει κάτι ενάντια στους Θείους Νόμους της Εκκλησίας του Δεσπότη Χριστού, πρέπει –καθηκόντως– να μας βρει απέναντι διότι από τη μία μόνο έτσι μπορούμε να προφυλαχθούμε αλλά και να προφυλάξουμε την αλήθεια και από την άλλη μόνο έτσι μπορεί να καταλάβουν (αν ποτέ φυσικά καταλάβουν) και αυτοί που ξεφεύγουν ότι έκαναν λάθος και να επιστρέψουν στον ορθό (Ορθόδοξο) δρόμο. 

Αδελφέ/ή, μην αφήσεις κανέναν (και εννοώ κανέναν) να αλλάξει έστω και ένα ιώτα, ένα κόμμα ή ένα τόνο από τους Θείους και Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας. Μην ξεχνάς πως για αυτό το λόγο φεύγεις, άλλωστε, από τους κόλπους της νεωτερίζουσας –εντός πολλών εισαγωγικών η λέξη– “εκκλησίας”. Μην αφήσεις, λοιπόν, κανέναν άλλον (αποτειχισμένο) να διαστρεβλώνει το παραμικρό από τα Δόγματα. Και για να γίνει αυτό, εσύ θα πρέπει καθημερινά να μελετάς την Αγία Γραφή και βιβλία των Αγίων Πατέρων. 
Αδελφέ/-ή μου, κράτα στην καρδία σου την εν Χριστώ αγάπη! Μην σκληρύνεις απέναντι στα αδέλφια μας που δεν αποτειχίστηκαν, αλλά αντιθέτως να κλαις και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς, παρακαλώντας τον Κύριο ώστε να μπορέσουν και εκείνοι με την σειρά τους να ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά της ψυχής τους και να δουν, να καταλάβουν και να απομακρυνθούν από τους λυκοποιμένες και ψευδοδιδασκάλους. Μην ξεχνάς πως είναι πρόβατα του Κυρίου, που βρίσκονται μέσα στην μάνδρα και κατασπαράζονται από τα θηρία της Παναίρεσης του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας. Δεν μπορεί, λοιπόν, να σκληραίνουμε απέναντί τους, απλώς να κλαίμε πρέπει για τα αδέλφια μας που νοσούν πνευματικά. Αδελφέ/-η, ο Κύριος, ο ίδιος ο Θεός, Σαρκώθηκε και Σταυρώθηκε για εμάς· για όλους μας μαζί και για τον καθένα ξεχωριστά. Αδελφέ/-η, Εκείνος έκανε την απόλυτη πράξη αγάπης για εμάς και μας περιμένει να επιστρέψουμε εκεί όπου ανήκουμε, εκεί από όπου φύγαμε, (από το Πατρικό μας σπίτι, από την Πατρική αγκαλιά), μας περιμένει υπομονετικά κοντά Του. 

Και κάνε το, διότι στην εποχή μας είναι ο μοναδικός γνήσιος τρόπος να δουν και να καταλάβουν πως ο αληθής πιστός λαός του Κυρίου, όσο μικρός και αν είναι σε ποσότητα (το αληθές Μικρό Ποίμνιο δια στόματος του Κυρίου! Εξάλλου δεν θέλουμε ποσότητα, αλλα ποιότητα!) δεν καθεύδει (κοιμάται), αλλά αγρυπνά και αντιδρά (νοούμενο πάντοτε στα νόμιμα εκκλησιαστικά πλαίσια, υγιώς και Ορθοδόξως!). Διότι στις προγενέστερες από την δική μας εποχές, το πνευματικό αισθητήριο του λαού του Κυρίου ήταν πάρα πολύ ανεπτυγμένο και υπήρχε ομοψυχία και ομοβρωντία και εξοβέλιζαν τους αποστάτες που δίδασκαν αλλότρια και καινοτομίες, ενώ την σήμερον φρόντισαν επιμελώς εν κρυπτώ αυτοί που θα έπρεπε να φυλάνε σκοπιά και “Θερμοπύλες” για να μην μπουν στο μανδρί λύκοι-αιρετικοί με δορά προβάτου (Επισκοπος= επί σκοπού = αυτός που φυλάει σκοπιά!) ούτως ώστε μας άφησαν ακατήχητους, οπότε φυσικό επακόλουθο είναι πως το πνευματικό αισθητήριό μας είναι εξαιρετικά χαμηλό έως και ανύπαρκτο και μόνο δια γραπτής επιστολής καθίσταται φανερή η Ομολογία της Αποτειχίσεώς μας. Σημειωτέον πως είναι, η δεύτερη ανώτερη Ομολογία (με πρώτη το μαρτύριο αίματος) αυτή της Αποτειχίσεως, σύμφωνα και με τον Αγιογραφικό λόγο: “Όποιος με ομολογήσει μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι’ Εγω μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου και στους Αγίους Αγγέλους” [εννοείται και όλο το Χορό των Αγίων, Μαρτύρων Όμολογητών κ.λπ.] (τάδε έφη: Ο Κύριος! – Ματθ. 10,32). 

Αδελφέ/-ή μου, ζούμε σε καιρούς που η Εκκλησία του Χριστού διώκεται, μονάχα που ο διωγμός αυτός για την ώρα είναι ύπουλος, υπόγειος και πονηρός. Οι διώκτες, φανεροί και κρυφοί, ως πονηροί φοράνε “μάσκες ευσεβείας” (αν και μετά την ληστρική ψευδο-“σύνοδο” της Κρήτης [Κολυμπάρι, Ιούνιος 2016] και επέκεινα, έπεσαν και οι μέχρι πρότινος εναπομείνουσες “μάσκες”), με σκοπό την εξαπάτηση για την εξαφάνιση των Ορθοδόξων Πιστών και της α/Αλήθειας, αν και ματαιοπονούν. Τα επίγεια όργανα του μισόκαλου και μισάνθρωπου Διαβόλου μετασχηματίζονται σε (δήθεν) “υπηρέτες” του Κυρίου και αλωνίζουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Τώρα, αδελφέ/-ή είναι ή ώρα!!! Τώρα είναι καιρός Ομολογίας και αγώνος!!! Στάσου, λοιπόν, άγρυπνος φρουρός με παρρησία, θάρρος και τόλμη, αλλά πάντοτε με τον απαραίτητο φόβο Θεού και αγάπη Χριστού, και Ομολόγησε σεμνά αλλά με σθένος (στεντορεία τη φωνή!) την Πίστη σου όπου και σε όποιον χρειαστεί. Κάνε γνωστή την Ομολογιακή σου θέση-στάση γραπτώς δια επιστολής στον κατά τόπους οικείο “επίσκοπό” σου που –ως άλλος Αρχιερεύς και Φαρισαίος– αρνήθηκε ουσιαστικώς τον Κύριο και την Πίστη του. 
Αλλιώς σε αντίθετη περίπτωση που δεν κάνουμε καθαρή-ξεκάθαρη την Ομολογιακή μας θέση-στάση, εφησυχαζόμενοι έτσι πως μόνο με το να μην πηγαίνουμε σε ναούς των Παναιρετικών Οικουμενιστών, και να πηγαίνουμε μόνο σε Ι. Ναούς Αποτειχισμένων, πως είμαστε και εντάξει. Δεν είναι καθόλου έτσι, διότι σε αυτή τη περίπτωση την όποια ομολογία μας την ξέρουμε εμείς και άντε 2-3 ακόμη, αλλά αυτός που ειναι ο πρώτος και καθήν αρμόδιος για να το μάθει και τον αφορά πέραν και από άμεσα είναι ο οικείος “επίσκοπός” μας, εφόσον σε αυτόν ανήκουμε πνευματικά και με την Αποτείχισή μας κόβουμε πλέον πνευματικούς δεσμούς μαζί του και με τους όποιους εκκλησιαστικούς και εξωεκκλησιαστικούς παράγοντες που διατηρούν σχέση με αυτόν (κατ’ επέκταση και με τους “ιερείς” που τον μνημονεύουν) και τον αναγνωρίζουν σαν όντως “εις τύπον και τόπον Χριστού” και “τρόπον μέτοχο” των Αγίων Αποστόλων, ενώ στην πράξη καθαυτού έχει γίνει λυκοποιμένας, ψευδεπίσκοπος και ψευδοδιδάσκαλος και για αυτόν ακριβώς το λόγο κάνουμε και Αποτείχιση. 

Φτάνοντας στο τέλος και κλείνοντας τις ταπεινές αυτές σκέψεις, να αναφερθεί πως με την Αποτείχισή μας, το λιγότερο, δεν βρισκόμαστε μαζί με τους ανασταυρωτές του Κυρίου (δηλ. αυτούς που ξανασταυρώνουν τον Κύριο). Θα κριθούμε ούτως ή άλλως για τα λάθη και τις αστοχίες (αμαρτίες) μας, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον, ας μην καταμετρηθούμεμε όλους αυτούς που Τον αρνήθηκαν και συνεχίζουν Τον αρνούνται συστηματικά και με δαιμονικό πείσμα… 

Για να το κάνω κάπως πιο ξεκάθαρο και κατανοητό, είναι δηλαδή σα να μην υπήρχε πρόβλημα στην Εκκλησία, (εν προκειμένω η Παναίρεση του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας), και κάποιος είτε να γινόταν αιρετικός και η Εκκλησία δεν θα λάμβανε γνώση αυτού του γεγονότος, διότι στην εποχή μας είναι αδύνατον ο ιερέας μιας ενορίας να ξέρει τον καθένα ξεχωριστά (αν και αυτό θα ήταν το πρέπον) –πλήν των επαρχιακών χωριών– και το τι κάνει κάποιος για το αν λόγου χάρη έγινε αιρετικός εξωμότης ή αλλόθρησκος, και ειδικά στις μεγαλουπόλεις όπως στην Αθήνα και γενικότερα στο λεκανοπέδιο Αττικής κ.λπ. Ούτε επί παραδείγματι εάν κάποιος βαρέθηκε –κατ’ αυτόν– την όποια εκκλησιαστική και πνευματική ζωή είχε μέχρι πρότινος και αποφάσισε να αφεθεί στην κοσμική ζωή και αντί για εκκλησιασμό, εκείνος να κάνει το δικό του ανίερο “εκκλησιασμό” σε μπαρ και κλαμπ. Και ερωτώ λοιπόν: Ποιος θα το ήξερε από τους εκκλησιαστικούς Ταγούς της περιοχής του, και δη μήπως ο Επίσκοπός του;;; Και ευθύς αμέσως ακολουθεί η αυτονόητη απάντηση: ουδείς! Πολύ περισσότερο ο τοπικός Μητροπολίτης του και ειδικά αν δεν είχε και επαφές με εκκλησιαστικούς παράγοντες και τον ιερέα της ενορίας του (αν φυσικά εκκλησιαζόταν στην ενορία της περιοχής του και όχι κάπου αλλού!). Το να μην πηγαίνουμε απλώς και ως έχει στους Οικουμενιστικούς μιαρούς ναούς, σαφώς δεν είναι καθαρή θέση και στάση Ομολογίας αλλά μεσοβέζικες (δήθεν) “λύσεις” που μας εφησυχάζουν ότι πράξαμε άριστα το καθήκον μας ως οφείλαμε, ενώ αντ’ αυτού καλύψαμε πρόχειρα όπως-όπως κάτω από το χαλί την δική μας ντροπή της αληθινής Ομολογίας κάνοντας όμως έτσι το ευάρεστο (εαυτούλης μου!) και όχι το Θεάρεστο που είναι, όπως αναφέρθηκε, η καθαρή-ξεκάθαρη Ομολογία που μας ζητάει ο Κύριος. Τα υπόλοιπα εκ του πονηρού πηγάζουν (ο νοών νοείτω και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!). Αδελφέ/ή να θυμάσαι κάτι τελευταίο, μα εξίσου πολύ σημαντικό: Η Αποτείχιση είναι η αρχή του δίκαιου και νομίμως αθλήσαντως πνευματικού αγώνος και όχι το τέλος του! Είναι πύρινο βέλος στην πνευματική φαρέτρα του αληθώς Ορθοδόξου Χριστιανού που βρίσκεται στην (για την ώρα νοητή) αρένα γαι την καταπολέμηση των αιρέσεων και των πλανών και την αποκατάσταση της αληθούς και ευσεβους Πίστεως! (Αμήν, γένοιτο!) 

Καλή Αποτείχιση και καλό Ομολογιακό αγώνα αδελφέ/-ή! 

(το παραπάνω κείμενο έγραψε και μας κοινοποίησε αδερφός που έχει αποτειχιστεί) 
για την αντιγραφή, 
Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

Ιεροσολύμων Θεόφιλος: Όσοι παραμένουν σε κοινωνία μαζί μας, έχουν αναγνωρίσει τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης!

Νά, λοιπόν, ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπιβεβαιώνουν ἀρνητικά (καὶ βέβαια πρὸς τὸ συμφέρον τους) τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ οἱ ποικίλων ἀποχρώσεων ἀντι-Οἰκουμενιστὲς διαστρέφουν! Δηλαδή, τὸ «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος», λέγοντας ὅτι ὅσοι κοινωνοῦν μαζί μας, ἔχουν τὴν ἴδια Πίστη! 

Συνέντευξη – Σοκ
του Πατριάρχη Ιεροσολύμων!
«Τίποτα δεν εμποδίζει Παπικούς και Ορθοδόξους στο δρόμο προς την πλήρη ενότητα»

– Συνέκρινε τον Πάπα με τους Προφήτες!


Ισχυρίζεται πως όλοι αναγνώρισαν τα αποτελέσματα της Συνόδου του Κολυμπαρίου!

Του Μάνου Χατζηγιάννη


“Η μόνη χώρα της οποίας το Σύνταγμα παρέχει ορισμένες εγγυήσεις στην Εκκλησία είναι η Ελλάδα σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, διακηρύσσεται η αρχή του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος”.
Αυτήν την σημαντική ειδική αναφορά για την Ελλαδική Εκκλησία, ιδίως αυτήν την περίοδο που συζητούμε για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την αλλαγή του άρθρου 3, έκανε σε συνέντευξή του σε ιταλικό μέσο ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος με αφορμή την παρουσία του στο Βατικανό το προηγούμενο διάστημα.

Η συνέντευξη περιεστράφη κυρίως γύρω από το θέμα της περιουσίας του Πατριαρχείου στο Ισραήλ και των προβλημάτων που αντιμετωπίζει με τον κ. Θεόφιλο να υποστηρίζει πως έλαβε την στήριξη του ποντίφικα, ο οποίος αναγνωρίζει το υπάρχον status quo στην περιοχή, όμως τα “μαργαριτάρια” βγήκαν από αλλού!
Οι απόψεις του για την ενότητα Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων, αλλά και όσα είπε για την Σύνοδο του Κολυμπαρίου βρίθουν ανακριβειών και παραμένει αναπάντητο ερώτημα αν έγιναν σκόπιμα!
Πριν από λίγες ημέρες το ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ αποκάλυψε όλα όσα είπαν Θεόφιλος και Φραγκίσκος και κυρίως την δέσμευση του ποντίφικα για πλήρη ενότητα!

Ευθυγραμμισμένος πλήρως στην γραμμή του Πάπα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων χωρίς αιδώ απήντησε σε ερώτημα “Τι εμποδίζει τους Καθολικούς και τους Ορθοδόξους στο δρόμοπρος την πλήρη ενότητα;” ως εξής:

“Τίποτα δεν μας εμποδίζει. Θα έλεγα ότι αυτή είναι μια διαδικασία. Στη Ρώμη, μαζί με τον Καρδινάλιο Κόχ και το προσωπικό του από το Ποντιφικό Συμβούλιο για την Προαγωγή της Χριστιανικής Ενότητας, αναγνωρίσαμε ότι είναι αδύνατο να έρθουμε στην πλήρη ενότητα στο σκοτάδι. Αλλά η ίδια η διαδικασία, η κίνηση σε αυτή την πορεία, είναι σημαντική. Πρέπει να κάνουμε ό,τι εξαρτάται από εμάς, τα υπόλοιπα είναι στα χέρια του Κυρίου. Αλλά σήμερα έχουν αλλάξει πολλά σε σχέση με το παρελθόν. Σήμερα έχουμε αμοιβαία κατανόηση και αμοιβαίο σεβασμό. Δεν υπάρχουν διαμάχες, προκαταλήψεις, υποψίες και φανατισμός στις σχέσεις μας”.
Για την ειδική συμβολή μάλιστα που θα μπορούσε να παρέχει το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων στο θεολογικό διάλογο μεταξύ Ρ/Καθολικών και Ορθοδόξων ο Πατριάρχης Θεόφιλος τόνισε πως όλες οι ομολογίες και οι χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζουν ότι η Ιερουσαλήμ είναι η πηγή της υπεροχής της Εκκλησίας, της Εκκλησίας που γεννήθηκε. “Ήταν από εκεί από όπου η Εκκλησία εξαπλώθηκε σε όλη τη γη. Ακόμη και εκείνοι οι χριστιανοί που τοποθετούν τη Βίβλο στο επίκεντρο των συμφερόντων τους αναγνωρίζουν αμέσως τι ενώνει την Ιερουσαλήμ με τη Βίβλο. Η Εκκλησία της Ιερουσαλήμ μπορεί να προσφέρει αυτό. Τα λόγια των αγίων Ευαγγελιστών Ματθαίου και Λουκά, που μιλούν για το πουλί που συγκεντρώνει τα νεογνά του κάτω από τα φτερά του, ανήκουν στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ”.
Συνεχίζοντας τα περί πλήρους ενότητας ο Πατριάρχης απάντησε σε ερώτημα σχετικά με την δήλωση του Πάπα Φραγκίσκου ότι η πρακτική του προσηλυτισμού στις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων εκκλησιών είναι «αμαρτωλή» και για το κατά πόσο οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί δύνανται να προσφέρουν κάποια πρόοδο προς την πλήρη ενότητα των Χριστιανών.
“Ο Πάπας Φραγκίσκος απολαμβάνει μεγάλο σεβασμό σε όλο τον κόσμο. Ίσως γιατί προσπαθεί να «σπάσει τον κύκλο». Όπως γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη, ακόμη και οι προφήτες αντιστέκονταν και διώκονταν … Και ακριβώς επειδή διέθρεψαν «κλειστούς κύκλους» έτσι ώστε ο λαός να μπορεί να λάβει «δώρα». Προσωπικά, μπορώ να πω ότι όταν συναντηθείτε μαζί του, καταλαβαίνετε ότι με αυτόν τον άνθρωπο είναι δυνατή η αληθινή αμοιβαία κατανόηση, καθώς ο Πάπας Φραγκίσκος πιστεύει σε αυτό που λέει και τι κηρύττει” σχολίασε.
Στη συνέχεια σημείωσε πως η κοινή αποκατάσταση του Σπηλαίου του Παναγίου Τάφου αποτέλεσε μια πραγματική καμπή.
Κατόπιν η συζήτηση περιεστράφη στις σχέσεις του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, την Σύνοδο της Κρήτης και το ρόλο της Ρωσίας και της Ρωσικής Εκκλησίας στη Μέση Ανατολή.
“Το Πατριαρχείο της Μόσχας διαδραμάτισε ιστορικά σημαντικό ρόλο συμπεριλαμβανομένων των Αγίων Τόπων. Όσο για το γεγονός που έλαβε χώρα στην Κρήτη, νομίζω ότι ήταν ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός που έδειξε την ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών και σήμερα υπάρχει μια συνειδητοποίηση αυτής της σημασίας. Σήμερα, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πρέπει να βρουν τη λύση ενός «υπαρξιακού» προβλήματος: δεν λαμβάνουν πλέον εγγυήσεις και συνταγματική υποστήριξη από τα κράτη τους. Η μόνη χώρα της οποίας το Σύνταγμα παρέχει ορισμένες εγγυήσεις στην Εκκλησία είναι η Ελλάδα σήμερα. Στον υπόλοιπο κόσμο, διακηρύσσεται η αρχή του διαχωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος. Φυσικά, πολλοί πολιτικοί υπερασπίζονται την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται και αυτό δεν θα διαρκέσει για πάντα. Οι ορθόδοξες εκκλησίες πρέπει να υποστηρίζουν η μία την άλλη, και κατά συνέπεια την ενότητα, που εκδηλώθηκε κατά τη διάρκεια της Αγίας & Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, και έχει αμετάβλητη σημασία. Αυτη η Σύνοδος έδειξε έναν απτό τρόπο ενοποίησης των Εκκλησιών” ανέφερε.
Εντύπωση πάντως προκάλεσε η άποψή του περί των απόντων!
“Τα Πατριαρχεία, που δεν συμμετείχαν, είχαν τους δικούς τους λόγους. Ειλικρινά, νομίζω ότι καθένας από αυτούς είχε τα δικά του εσωτερικά προβλήματα. Ωστόσο, κανείς δεναρνήθηκε να αναγνωρίσει τα αποτελέσματα της Συνόδου. Διότι ακόμη και εκείνοι που δεν συμμετείχαν σε αυτήν παραμένουν σε πλήρη κοινωνία με όλες τις άλλες Εκκλησίες” ανέφερε λησμονώντας πως δύο Εκκλησίες, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας έχουν απορρίψει καθολοκληρίαν ή επιμέρους την Σύνοδο και κειμενά της, καθώς επίσης και ότι και μεμονωμένοι Μητροπολίτες αρνήθηκαν να υπογράψουν συγκεκριμένα κείμενα αυτής.
Σύμφωνα με τον Πατριάρχη Θεόφιλο η Σύνοδος της Κρήτης “μπορεί να ανοίξει το δρόμο για στενότερη συνεργασία μεταξύ των Εκκλησιών. Είναι θέμα χρόνου”.
Κλείνοντας απήντησε και στο ερώτημα κατά πόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε δίκιο όταν συγκάλεσε την Αγία & Μεγάλη Σύνοδο.
“Συχνά στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει ένα πρόβλημα: ποιος ακριβώς θα έπρεπε να αναλάβει την πρωτοβουλία; Και από αυτή την άποψη, η Σύνοδος της Κρήτης έδωσε μια θετική εμπειρία, γιατί τώρα καρποφορούμε τους καρπούς αυτής της πρωτοβουλίας. Δεν ήταν εύκολο για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο να αναλάβει την πλήρη ευθύνη, αντιμέτωπη με πολλά πολιτιστικά και πολιτικά χαρακτηριστικά που είναι εγγενή σε διάφορες εκκλησίες. Αλλά στο τέλος, μετά από πολλά χρόνια, ο στόχος αυτός επιτεύχθηκε”.

Η εργαλειοθήκη του Οικουμενισμού



Αγαπητοί μου αδελφοί, χαίρετε εν Κυρίω,
Τα τελευταία χρόνια είμαστε δέκτες ή ακροατές νέων ορολογιών, όρων και νεολογισμών.
Νέες λέξεις ή λέξεις με αλλαγμένο νόημα ή νέα ερμηνεία.
Μια λέξη που ακούμε πολύ συχνά τον τελευταίο καιρό, είναι ο όρος εργαλειοθήκη.
Βέβαια αυτή η λέξη είναι γνωστή παλαιόθεν και δηλώνει ένα κουτί, μια μεγάλη θήκη, που περιέχει ένα σύνολο εργαλείων, τα οποία χρησιμοποιούνται για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Γνωρίζουμε την εργαλειοθήκη του ηλεκτρολόγου, του υδραυλικού κ.ο.κ.
Εργαλειοθήκη όμως σημαίνει και μεταφορικά ένα σύνολο ενεργειών ή μέτρων προς επίτευξη ενός σκοπού. Έχουμε ακουστά την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ που είναι ένα σύνολο μέτρων και προτάσεων του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και την Ανάπτυξη.
Μια νέα εργαλειοθήκη που έχει εφευρεθεί στις μέρες μας, με πολλά, άλλα στρογγυλευμένα, άλλα αιχμηρά και άλλα κοφτερά εργαλεία, είναι η περίφημη εργαλειοθήκη του οικουμενισμού.
Πριν όμως αναφερθούμε σ’ αυτήν ας δούμε τι είναι αυτός ο περιβόητος οικουμενισμός (χωρίς να θεολογήσουμε και κουράσουμε).
Από πλευράς των Δυτικών (Παπικών και μη) είναι ο δούρειος ίππος, που θα επιτρέψει στη στρατιά των αιρετικών και πλανεμένων, να ηγεμονεύσουν στο παγκόσμιο θρησκευτικό στερέωμα.
Είναι μια πτυχή, μια διάσταση της παγκοσμιοποίησης.
Αυτός ο δούρειος ίππος κατασκευάστηκε κυρίως για το απόρθητο κάστρο της Ορθοδοξίας.
Φύλακές του οι Άγιοι Πατέρες και Ομολογητές, οι εξόριστοι Επίσκοποι που δεινοπάθησαν στην εξορία, οι Μάρτυρες, τα μυρίπνοα άνθη της πίστεως, οι Απόστολοι ανά τους αιώνες, του Θείου λόγου. Κι αυτό το κάστρο έχει γύρω του τάφρο πλατιά και βαθιά. Γεμάτη αίμα. Το αίμα των Αγίων ομολογητών που μέσα του πνίγονται όλοι οι εχθροί της πίστεως, που προσπαθούν να γκρεμίσουν το κάστρο αυτό.
Στις μέρες μας τα πράγματα άλλαξαν κάπως. Βρέθηκαν νέοι Εφιάλτες, νέου Πήλιοι Γούσηδες, νέοι Ανδρόνικοι Δούκες. Έστησαν γεφύρια λεωφόρους, για να περάσει χωρίς κίνδυνο ο εχθρός. Να κατακτήσει το κάστρο. Να συλήσει τον θησαυρό της ορθοδοξίας.
Από πλευράς των Ανατολικών ο οικουμενισμός είναι ένας τρόπος, μια καλή και αγαπητική πράξη με άρωμα ιδιοτέλειας. Μια υπόκλιση στον ισχυρό. Μια ευγενική χειρονομία με ελπίδες
ανταπόδοσης. Μια συμπόρευση στα κελεύσματα του Πάπα και των ισχυρών.
Κατά τον γέροντα Αθανάσιο Μυτιλιναίο ο οικουμενισμός είναι ο τελευταίος πρόδρομος του Αντιχρίστου. Είναι η αίρεση εκείνη που αναγνωρίζει την αλήθεια σε όλες τις αιρέσεις. 
Γι' αυτό και λέγεται παναίρεση (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).
Τι είναι όμως αίρεση; Σημαίνει επιλογή και προτίμηση ενός μέρους της αλήθειας εις βάρος ολόκληρης της αλήθειας. Της καθολικής αλήθειας. Είναι το αντίθετο της καθολικότητας. Απολυτοποιεί μια πτυχή της βιωματικής βεβαιότητας της Εκκλησίας κι έτσι σχετικοποιεί αναπόφευκτα όλες τις άλλες.
Η Εκκλησία αντέδρασε στις αιρέσεις επισημαίνοντας τα όρια της αλήθειας της, δηλαδή τη βιωματική εμπειρία των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Αρχικά αυτό που σήμερα ονομάζουμε δόγμα τότε ονομαζόταν όρος, δηλαδή όριο, σύνορο της αλήθειας.
Τα σημερινά δόγματα είναι οι όροι των Οικουμενικών Συνόδων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Οι θεωρητικές εκείνες αποφάσεις που διατυπώνουν τη σωτηριολογική αλήθεια της Εκκλησίας, βάζοντας έτσι ένα όριο ανάμεσα σ’ αυτή την αλήθεια και στην παραφθορά της από την αίρεση.
Αυτό λοιπόν που ονομάζουμε σήμερα δόγμα εμφανίζεται όταν η εμπειρία της εκκλησιαστικής αλήθειας έρχεται να απειλήσει η αίρεση.
Γι' αυτά τα όρια μας μιλάει ο Μέγας Βασίλειος: «παν μεν όριον Πατέρων κεκίνηται, πας δε θεμέλιος και ει τι οχύρωμα δογμάτων διασαλεύεται. Κλονείται δε πάντα και κατασείεται σαθρά τη βάσει επαιωρούμενα» (Μ. Βασιλείου, PG. 32, 212-213).
Και οι Πατέρες δογμάτισαν. Μίλησαν εν Αγίω Πνεύματι και κατανίκησαν τις αιρέσεις.
Σήμερα βέβαια κυριαρχεί η πνευματική σήψη κι έχουν πέσει οι άμυνες και οι πόρτες του κάστρου είναι διάπλατα ανοιχτές. Και δυστυχώς οι φύλακες εκλείπουν. Ή είναι λιγοστοί.
Ο οικουμενισμός έχει στη διάθεσή του τα πιο καλά και λειτουργικά εργαλεία. Εκ δεξιών και εξ αριστερών (δηλ. αν δεν πεισθούμε με το καλό θα μας πείσουν με το κακό για την ωφέλεια της παναίρεσης του οικουμενισμού)
Αυτά τα εργαλεία (κατά την ταπεινή μου γνώμη) παραθέτω εν συντομία παρακάτω.
1. Αγάπη: μας λεν ότι πρέπει να αγαπάμε τον πλησίον μας. Στα πλαίσια αυτής της αγάπης λοιπόν κι επειδή στοχεύουμε στη σωτηρία του, πρέπει να αγαπήσουμε ότι νέο πρεσβεύει και να το ασπασθούμε. Τους αμαρτωλούς τους αγαπάμε. Όχι την αμαρτία. Ούτε επίσημους φορείς ανθρώπων αμαρτωλών που νομιμοποιούν την αμαρτία (σωματεία ομοφυλοφίλων, κόμματα παιδεραστών, αιρετικές οργανώσεις κ.α.). Τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και ιδιαιτέρως τον αγαπάμε διότι είναι εικόνα Θεού. Όχι όμως και ομάδες αμαρτωλών, αιρετικών, πλανεμένων ανθρώπων. Δεν θα νομιμοποιήσουμε την αμαρτία χάριν μιας τέτοιας επίπλαστης αγάπης. Μιας αγάπης αλλότριας απ’ αυτήν που κήρυξε ο Χριστός.
(Μπορούμε ομοίως, αγαπώντας τον ναρκομανή όχι να τον σώσουμε, αλλά να τον μιμηθούμε ή αγαπώντας έναν πάνω από χαράδρα αιωρούμενο, αντί να τον τραβήξουμε να πηδήξουμε κι εμείς μαζί του.)
Στο ευαγγέλιο ο Κύριος μας λέει:
"Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστιν μου ἄξιος" (Ματθ. ι΄ 37-39).
Και όπως μας λέει και ο γέροντας Αθανάσιος Μυτιλιναίος δεν θα γίνουμε εμείς φιλανθρωπότεροι του Θεού.
Αντιθέτως προς την αληθή αγάπη, έχουμε και την «εσχηματισμένη», τη φαινομενική και ψευδή αγάπη, τον «αγαπισμό», ο οποίος προωθείται από τις δυνάμεις του σκότους και έχει μόνο την εξωτερική εμφάνιση της αγάπης, λ.χ. ως «αγαπολογία», αλλά οδηγεί στην πνευματική και αιώνια καταστροφή. Ο αγαπισμός αυτός, προωθώντας την επιφανειακή επί γης ειρήνη πολεμά την αλήθεια, με την πρόφαση ότι δήθεν «ο αγώνας υπέρ μιας απολύτου αληθείας, βλάπτει την αγάπη και την ειρήνη».
2. Κατάκριση: όσοι αγωνίζονται κατά των λυμεώνων της πατρόας πίστης, κατηγορούνται ότι κατακρίνουν και ιεροκατακρίνουν. Μας λένε ότι τον αμαρτωλό πρέπει να τον καλύπτουμε. Όμως οι Πατέρες διαφορετικά αντιμετώπισαν τον αμαρτωλό και διαφορετικά τον αιρετικό. Σε όλους αυτούς απαντά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
ΤΟ «ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΕΙΤΕ, ΠΕΡΙ ΒΙΟΥ ΕΣΤΙΝ, ΟΥ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ» (P.G. 63, 231-232).
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι κατηγορηματικός: «Είναι εντολή Κυρίου να μη σιωπά κάποιος σε περίσταση που κινδυνεύει η Πίστη. Διότι λέγει "Λάλει και μη σιωπήσης" [Πράξ. 18, 9]. Και "Εάν υποχωρήση δεν ευδοκεί η ψυχή μου σ' αυτόν" [Εβρ. 10,38]. 
Kαί "Αν αυτοί σιωπήσουν, οι λίθοι θα κράξουν" [Λουκ. 19, 40]. Ώστε όταν πρόκειται περί πίστεως, δεν είναι δυνατόν να πη κανείς "Εγώ ποιός είμαι; " και
«Kατά τον καιρό τούτο που διώκεται ο Χριστός μέσω της Εικόνος του, οφείλει κάποιος να αγωνίζεται, όχι μόνον αν είναι υπέρτερος στο αξίωμα και τη γνώση, ομιλώντας και διδάσκοντας τον λόγον της Ορθοδοξίας, αλλά κι αν ακόμη ευρίσκεται σε θέση μαθητού, έχει χρέος να φανερώνει με θάρρος την αλήθεια και να ομιλή με ελευθερία. Δεν είναι λόγος εμού του αμαρτωλού, αλλά του θείου Χρυσοστόμου μαζί με άλλους Πατέρας».
3. Μίσος: Οι υπηρέτες των αιρέσεων υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να τρέφουμε μίσος για τους αιρετικούς, καθ’ ότι ο αντιαιρετικός αγώνας αποπνέει μίσος και φθόνο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει :
«τω λόγω διώκω ου τον αιρετικόν, αλλά την αίρεσιν, ου τον άνθρωπο αποστρέφομαι αλλά την πλάνην μισώ, και επισπάσασθαι βούλομαι» (PG 50, 701).
Είχε μίσος προς τον άνθρωπο ο Άγιος Νικόλαος όταν χαστούκισε τον Άρειο;
Μίσος διακατείχε τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό όταν σε επιστολή του προς τον επίσκοπο Θεοφάνη χαρακτηρίζει τους αιρετικούς ως "αλιτήριους" και "καθάρματα";
Ήταν άνθρωπος του μίσους ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός όταν καταριόταν τον Πάπα;
Μάλλον αγάπησαν πολύ τον Χριστό, περισσότερο απ’τον άνθρωπο και δεν άντεξαν την προσβολή προς το Πρόσωπό του.
4. Διαστροφή των λόγων των Αγίων Πατέρων:
Διαστρέφουν ή αλλοιώνουν τους λόγους των Αγίων. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι ή άρνηση, ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είπε το περιβόητο: “Tον Πάπα να καταράσθε’’. 
Και μάλιστα γίνονται και μελέτες από ακαδημαϊκούς για να υποστηριχτεί το ψεύδος.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι αποδίδεται στον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο η ιδιότητα του Νεστοριανού και Ωριγενιστή και ότι δεν αναγνώριζε την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο.
(Κι αυτό επειδή κάποιοι μεγάλοι νόες ακαδημαϊκοί βολεύτηκαν στο μπέρδεμα κάποιων κειμένων που ανήκουν σε άλλους συγγραφείς με το ίδιο όνομα).
Αν δεν μπορούμε (ή μάλλον δεν τολμάμε φοβούμενοι τον ευσεβή λαό) να αμφισβητήσουμε την αγιότητα κάποιων ανθρώπων που βίωσαν τον Χριστό και μίλησαν εν Πνεύματι Αγίω, τότε αλλοιώνουμε, διαστρέφουμε ή διαγράφουμε τους λόγους τους.
5. Παράφραση εννοιών: δηλ. προσαρμογή λόγων, φράσεων, ρήσεων για την εξυπηρέτηση δικών μας αναγκών. Μας λένε ότι ουδέποτε έγινε συμπροσευχή (αλλάζοντας την έννοια της συμπροσευχής). Γνωρίζουμε ότι συμπροσευχή είναι η από κοινού προσευχή στον ένα και μοναδικό Θεό με τα εξής χαρακτηριστικά: κοινός τόπος, κοινός χρόνος, κοινός σκοπός. Πιστεύει κανείς ότι αυτό δεν έχει γίνει; Κι αν έχει γίνει (καθ’ ότι βρίθει το διαδίκτυο και τα ιστολόγια οικουμενιστικών μητροπόλεων και πατριαρχείων) τότε η συμπροσευχή αυτή έγινε στον ίδιο Θεό;
O άγιος ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ μας λέει ότι «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη»
Κι αν δεν συμφωνούμε, τότε σύμφωνα με την παράδοση και τους κανόνες της Εκκλησίας αυτό επισύρει ποινή:
Κανών ΞΕ' τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων
"Εἴ τις Κληρικός, ἤ Λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καί καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω".
Κανών ΟΑ΄ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
"Εἴ τις Χριστιανός ἔλαιον ἀπενέγκοι εἰς ἰερόν ἐθνῶν, ἤ εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων ἐν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν, ἤ λύχνους ἅπτοι, ἀφοριζέσθω". 
Κανών ΛΒ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἵρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινες εἰσίν ἀλογίαι μᾶλλον, ἤ εὐλογίαι".
Κανών ΛΖ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζει αὐτοῖς".
Κανών ΛΓ' τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
"ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι".
Απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε δεν είναι επιτρεπτό ούτε η συνευχή, ούτε η συμπροσευχή, ούτε βέβαια το συλλείτουργο.
Αναρωτιέμαι πόσο κοντά είμαστε στο να νομιμοποιηθούν όλα αυτά απ’ τη στιγμή που βλέπουμε το Εὐαγγέλιο να το εισοδεύουν διαδοχικά και ο ορθόδοξος και ο παπικός κληρικός ή να κοινωνούν διαδοχικά από ορθόδοξους επισκόπους και παπικοί και ορθόδοξοι λαϊκοί ή να ψάλλεται το πολυχρόνιο του Πάπα στον Άγιο Γεώργιο του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Και μάλιστα πριν απ’ αυτό του Πατριάρχη. Τελικά ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι δεύτερος στην τάξη;
6. Ψεύδη: Κι όταν το παραπάνω εργαλείο δεν δουλέψει κάποιοι ιερείς λένε στους ανυποψίαστους ότι οι φωτογραφίες και τα βίντεο δεν είναι αληθινά. Ακόμα κι αν αυτό το υλικό είναι από επίσημα ιστολόγια μητροπόλεων και πατριαρχείων. 
Κι έτσι γίνονται καταπατητές της 9ης εντολής του Κυρίου («Οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ»).Και στην θέση της βάζουν το εωσφορικό: «o σκοπός αγιάζει τα μέσα».
7. Απόρριψη των λόγων και της βιοτής των Αγίων μας: Βιώνουμε στις μέρες μας την υποβάθμιση των λόγων των αγίων. Αιωρούνται απόψεις ότι και οι Άγιοι λανθάνουν, ότι άκουσον – άκουσον οι Άγιοί μας οδήγησαν στο σχίσμα, ότι είχαν φθόνο για τους Δυτικούς και πολλά άλλα φληναφήματα. Κι έτσι αναδύεται η μεταπατερική θεολογία που κοντολογίς θα ερμηνεύσει απ’ την αρχή το Ευαγγέλιο εξαιρώντας όλη την παράδοση και τους λόγους των Αγίων. Όπως οι προτεστάντες δηλαδή.
8. Υπακοή στην Αρχή: Επιμένουν ότι πρέπει να υπακούμε στην επισκοπική αρχή, στον πνευματικό μας, στη σύνοδο κ.ο.κ. Ακόμα κι αν αυτό αφορά ανήθικη αμαρτία ή αίρεση;
Η αρχή, ο ποιμένας ποιος είναι. Δεν είναι ο Κύριος ; Αυτό θυμίζει λίγο την Ζηζιούλια θεολογία, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η θεμελίωση του ορθοδόξου οικουμενισμού που συμπορεύεται με τον παπικό οικουμενισμό. Εδώ αρχή και τέλος της Ευχαριστίας είναι ο επίσκοπος και όχι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Κι έτσι δημιουργούνται θεολογικά ερείσματα του δυτικόφερτου οικουμενισμού στην Εκκλησία μας. (εδώ θα χαιρόταν ό ιεροεξεταστής του Ντοστογιέφσκι που ήταν έτοιμος να καταδικάσει ξανά τον Χριστό).
9. Δημοκρατία: Κάποιοι υποστηρίζουν ότι βάσει της αρχής της δημοκρατίας αφού η πλειοψηφία ψήφισε (αν κι αυτό δεν έγινε στην Κρήτη) οφείλουμε να το δεχτούμε.
Ποτέ μέχρι τώρα στην ιστορία η ορθή πίστη δεν ήταν χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας. 
Κι αλίμονο εάν ήταν αποτέλεσμα δημοκρατίας και πλειοψηφίας η σωτηρία. Το πολίτευμα στην πίστη μας είναι μοναρχία. Κι ο Ένας και απόλυτος μονάρχης ο Κύριός μας.
10. Eνότητα –Σχίσμα: Οι οικουμενιστές ή οι φοβισμένοι χαρακτηρίζουν τους αντιαιρετικούς ως σχισματικούς και ότι εάν επέλθει σχίσμα τότε δεν μας ξεπλένει ούτε το αίμα των μαρτύρων. Ποιων μαρτύρων ρωτώ. Αυτών που μαρτύρησαν για την αλήθεια; Tων ομολογητών της πίστεως; Πιστεύω ότι σχισματικός δεν είναι αυτός που αντιστέκεται στην αίρεση, αλλά αυτός που μας διαιρεί και μας απομακρύνει απ’ την αλήθεια του Κυρίου. 
Άρα ενότητα μακριά απ’ τον Χριστό δεν μπορεί να υπάρξει.
11. Εγωισμός: Υποστηρίζουν ότι δεν κατέχουμε μόνο εμείς την αλήθεια. Θα ήταν μεγάλη έπαρση να νομίζουμε κάτι τέτοιο. Τότε θα έπρεπε να ψέξουμε τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή που μόνος κι έρημος (χωρίς να είναι καν επίσκοπος) απέναντι σε όλη τη Εκκλησιαστική δύναμη της εποχής (που τότε επηρέαζε αρκετά και την πολιτική εξουσία) ύψωσε το λάβαρο του αγώνα και της ακοινωνησίας χωρίς να πτοηθεί. Ήταν εγωιστής ο Άγιος; Ήταν εγωιστές όλοι οι μάρτυρες που μαρτύρησαν εξαιτίας αιρέσεων που σήμερα αναγνωρίζονται ως εκκλησίες;
12. Ακαδημίες και Σεμινάρια: Αρχίζουν και αναφύονται εκκλησιαστικές ακαδημίες ή οργανωμένα σεμινάρια που διδάσκουν τον οικουμενισμό (ως ωφέλιμο). Ενώ ταυτόχρονα σε μητροπόλεις απαγορεύεται σε κυκλάρχες ή κατηχητές να μιλούν για θέματα που άπτονται του οικουμενισμού με τη φοβία ότι θα βλάψουν τον σκοπό τους.
Στο δεύτερο κεφάλαιο του διατάγματος περί οικουμενισμού της Β΄ Βατικάνειας Συνόδου στην παράγραφο 10 μας λέει:
«Tα θεολογικά μαθήματα, ως και τα άλλα. ιδίως τα ιστορικά, επιβάλλεται να διδάσκονται υπό οικουμενικόν πνεύμα, ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερον εις την αλήθειαν των πραγμάτων. Είναι όντως λίαν σημαντικόν ποιμένες και ιερείς να κατέχουν την θεολογίαν επεξειργασμένην κατ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπον και ουχί αντιρρητικώς, πρωτίστως εις τα ζητήματα τα αφορώντα εις τας σχέσεις των διϊσταμένων προς την Καθολικήν Εκκλησίαν αδελφών. Διότι εκ της καταρτίσεως των ιερέων εξαρτάται τα μέγιστα η αναγκαία αγωγή και η πνευματική μόρφωσις των πιστών και των μοναχών».
Βιώνουμε την μετάλλαξη της θεολογίας (ένα θρησκευτικό μνημόνιο δίπλα στο οικονομικό) όπως βιώνουμε πρόσφατα και την μετάλλαξη αξιών στα σχολεία, αλλά και των μαθημάτων των θρησκευτικών και της ιστορίας.
13. Επιστράτευση ακαδημαϊκών: Ακαδημαϊκοί σε ένα ξέφρενο αγώνα καριέρας και διακρίσεων κηρύττουν απροκάλυπτα την αίρεση πλανεύοντας κλήρο και λαό.
14. Νέα θεολογία: Επιστρατεύεται νέα θεολογία. Η λεγόμενη μεταπατερική. Δεν μας τα ‘παν καλά οι Άγιοι Πατέρες. Ας τα ξαναπούμε εμείς.
15. Διώξεις-Τρομοκρατία-Εκφοβισμός: Κι όταν όλα αυτά δεν φέρουν απoτέλεσμα τότε περνάμε σε σκληρότερα μέτρα. Λαϊκοί λοιδορούνται και απειλούνται. Κυκλάρχες-κατηχητές απομακρύνονται. Χρησιμοποιούνται ακόμα και οι πνευματικοί των λαϊκών που εκφοβίζονται, για να ασκηθεί πίεση. Κληρικοί διώκονται, παύονται, τους στερείται ο μισθός, η κατοικία, τα Θεία Μυστήρια βλάπτοντας έτσι και τα πνευματικοπαίδια τους αλλά και το εκκλησίασμα.

Αγαπητοί μου αδελφοί, δεν θέλω να σας κουράσω. Δεν υπάρχει ανάγκη ούτε φιλοσοφίας, ούτε θεολογίας, ούτε ωφελεί η χρήση καμίας ρητορίας. Οι άγιοι μίλησαν απλά και ξεκάθαρα. Όχι με παραβολές ή συγκεκαλυμμένα. Και οι παλαιοί και οι νέοι.
Παραθέτω λίγα λόγια τους:
«Και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας» (Απ. Πέτρος – Β΄ Πέτρ. β΄ 1).
«αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» (ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΠΟΣΤ. ΠΑΥΛΟΥ ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ)

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
«"Ει Μοναχοί εισίν τινές εν τοις νυν καιροίς, δειξάτωσαν επί τοις έργοις. Έργον δε Μοναχού εστίν μηδέν ανέχεσθαι καινοτομείσθαι το Ευαγγέλιον".

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
«Αιρετικοί δέ ονομάζονται εκείνοι, των οποίων η διαφορά παρευθύς καί αμέσως είναι περί της εις Θεόν πίστεως, ήτοι οι κατά τήν πίστιν καί τά δόγματα χωρισμένοι από τούς ορθοδόξους καί παντελώς απομεμακρυσμένοι».

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ
"Φεύγετε τούς Παπικούς ως φεύγει τις από όφεως και από προσώπου πυρός".

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
«Ουδέν ωφελεί βίος ορθός δογμάτων διεστραμμένων» (ΕΠΕ 23, 492 - 494)".

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ
«Ουδεμία άλλη Χριστιανική Ομολογία εκτός από την Ορθοδοξία».

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ
«Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. Τότε οι πιστοί, δεν θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους άλλα οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτήν την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας».

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΦΙΛΟΘΕΪΤΗΣ
«Ο μη πιστεύων κατά την παράδοσιν της Εκκλησίας άπιστος έστιν».

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ
Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομούν τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας καὶ λένε αἱρετικά πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανό ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
O Οἰκουμενισμός ἔχει πνεῦμα πονηρίας καί κυριαρχεῖται ἀπό ἀκάθαρτα πνεύματα.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
Οικουμενισμός, και κοινή αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων. Οι Σιωνιστές ετοιμάζουν κάποιον για Μεσσία.
Είναι και μερικοί που ξεκινούν με καλή διάθεση. Αλλά, όταν μαζεύονται τι μάγοι, τι πυρολάτρες, τι Προτεστάντες, ένα σωρό - άκρη δεν βρίσκεις - για να φέρουν την ειρήνη στον κόσμο, πώς να βοηθήσουν; Ο Θεός να με συγχωρέσει, αυτά είναι κουρελούδες του διαβόλου.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ
(επιστολή παρηγορητική προς στη διωκομένη αξιωματούχο (Πατρικία) Ειρήνη)
Πολλοί δοκησίσοφοι και «αρχιεροφανείς» [φαινομενικοί αρχιερείς] και «αγιόδοκοι» [φαινομενικοί άγιοι] νικήθηκαν στις παλαιές γενεές· αντιθέτως, έλαμψαν ως φωστήρες εν τω κόσμω [Φιλιπ. 2, 15] ολίγοι και αληθινοί σοφοί, οι οποίοι διαβιούν με φόβο Θεού, επειδή αρχή σοφίας είναι το να βοβήται κάποιος τον Κύριο [Ψαλμ. 110, 10], μολονότι δεν έχουν θεωρηθή και σπουδαίοι, επειδή ο άνθρωπος βλέπει στο πρόσωπο, αλλά ο Θεός στην καρδιά»

Θα κλείσω αδελφοί μου με ένα λόγο του μεγάλου Ντοστογιέφσκυ:
"Αν όλος ο κόσμος βαδίσει προς μια κατεύθυνση, κι ο Χριστός προς την άλλη, εγώ θα πάω πίσω από τον Χριστό".
Aς με συγχωρήσουν οι διαφωνούντες
Ο Θεός μαζί μας

Αριστείδης Π. Δασκαλάκης