.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο τον Φιλοθεάμονα


Αλεξανδρούπολη, 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Μυροφόρων

Βασιλική Οικονόμου


Ανοικτή επιστολή


Προς το Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο 

«Ὢ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! ἀφ’ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν.» Στιχηρό της Μ. Πέμπτης.

«…η Μεγάλη Διδάσκαλος Τζούλι Σκοτ θα μας οδηγήσει σε μια βαθιά σύνδεση με την κλασική μουσική από την περίοδο του Μπαρόκ (περ. 1600-1750). Θα βιώσουμε πώς συγκεκριμένη μουσική επηρεάζει τον καρδιακό μας ρυθμό και τα εγκεφαλικά μας κύματα.» Από ανακοίνωση του Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδινου Σταυρού

«ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν.» Πρ. κ’ 29-30.

«…καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι…» Αποκ. κβ’ 11.

«ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» Ἀποκ. γ’ 1.


Η μαύρη μέρα της ποιμαντορίας σου ξεκίνησε με βαριά συννεφιά ασέβειας. Ήδη από την ενθρόνισή σου είδαμε τα πρώτα, «αρχιερατικά» πλέον, δείγματα των οικουμενιστικών φρονημάτων σου, αφού στον ενθρονιστήριο λόγο σου χαιρέτισες, μετά τους Οικουμενιστές (κατ’ όνομα Ορθόδοξους) Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τους «εντιμοτάτους εκπροσώπους…των Θρησκευτικών Δογμάτων και Κοινοτήτων…». Παπικοί και Μονοφυσίτες ήταν θρονιασμένοι στο σολέα, αναίσχυντα και απροκάλυπτα. Το γεγονός αυτό από μόνο του σε καθιστά βάσει των Ιερών Κανόνων (όπως οι Ι’, ΜΕ’, ΜΣΤ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων) αφοριστέο. Με Μέγα Αφορισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το μόνο γεγονός που αποδεικνύει τα κακόδοξα φρονήματά σου∙ ήλθαν και άλλα πολλά στη συνέχεια. Η βέβηλη και βλάσφημη παρουσία σου στη Μητρόπολη της αγιοτόκου Θεσσαλονίκης βρίθει ανομιών και ιεροκανονικών παραβάσεων.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι τον φιλοσοδομίτη αλλά και Οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και μάλιστα να συμμετέχεις μαζί με αυτόν σε εκδηλώσεις για την «Εθνική Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων του Ολοκαυτώματος», μπροστά στην εβραϊκή επτάφωτη λυχνία στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μάλιστα τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τη χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, με την παρουσία, εννοείται, ραβίνου. Και, ως φίλος των Ιουδαίων, άραγε πανηγυρίζεις, τώρα που η Πλατεία Ελευθερίας ξηλώνεται για να γίνει «Πάρκο Μνήμης Ολοκαυτώματος»;

Σε είδαμε να επευλογείς εκδήλωση που έδρασε ως αντιπερισπασμός στο μαζικό λαϊκό συλλαλητήριο κατά του νομοσχεδίου για το «γάμο» ομοφύλων και το «δικαίωμά» τους στην τεκνοθεσία. Αντί να κατεβείς κι εσύ μαζί με το λαό στο δρόμο, να ενώσεις τη φωνή σου κατά των (φιλο)σοδομιτικών νομοσχεδίων που απειλούν το μέλλον των παιδιών και ολόκληρης της κοινωνίας μας, φρόντισες, μαζί με τους λοιπούς Μητροπολίτες της πόλης (Ν. Κρήνης & Καλαμαριάς Ιουστίνο, Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως Βαρνάβα) και το Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, να συγκεντρώσεις πλήθος λαού στο Βελλίδειο για να ακούσει ποιον; Τον ιουδαιόφιλο Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερώνυμο, που έχει κάνει την εβραϊκή Συναγωγή δεύτερο σπίτι του. Αποσπάσατε λαό από το συλλαλητήριο και συνάμα τον ψωμίσατε με την ψευδαίσθηση ότι αντέδρασε στη διεστραμμένη πολιτική της κυβέρνησης του αφορισμένου Κυριάκου Μητσοτάκη. Δόλια κίνηση δολίων Επισκόπων.

Σε είδαμε να δέχεσαι «ασμένως» την πρόταση του Γεν. Γραμμ. της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) και βουλευτή Λαρίσης της Ν.Δ. Μάξιμου Χαρακόπουλου « «η μητρόπολη της πάλαι ποτέ συμβασιλεύουσας, μιας πόλης με ανεξίτηλο το βυζαντινό αποτύπωμα και έντονη την χριστιανική παράδοση», να είναι εκ των συνδιοργανωτών του συνεδρίου μαζί με την ΔΣΟ, την Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), την Επιτροπή των Καθολικών Επισκοπικών Διασκέψεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COMECE) και τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)». Μάλιστα τον συνεχάρης για την πρωτοβουλία!

Είδαμε την υποκρισία σου, όταν δήθεν διαμαρτυρήθηκες για τη βλάσφημη αφίσα της επίσης βλάσφημης ταινίας «Αδέσποτα Κορμιά», η οποία ταινία, όλως απροσδοκήτως, φαίνεται να δημιουργεί αρκετούς «συνειρμούς» με το Ροδοσταυρισμό. Αφού ξεκίνησες την επιστολή σου σχεδόν απολογούμενος (!) στην ασεβή γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, «τόλμησες», κατόπιν, να της πεις, ότι η αφίσα, που απεικόνιζε την Αειπαρθένο Παναγία μας ημίγυμνη και κυοφορούσα πάνω στον Σταυρό, «…εἶναι βαθύτατα προκλητικὴ γιὰ τό θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν χριστιανῶν τῆς πόλης μας…». Και το είπες αυτό, αφού πρώτα ευχήθηκες για την επιτυχία του Φεστιβάλ και αφού δήλωσες, ότι «Τέτοιες καλλιτεχνικὲς δραστηριότητες καὶ πρωτοβουλίες ἐνίσχυσης τῆς κινηματογραφικῆς κοινότητας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν εὐκαιρία ἔκφρασης καὶ συνάντησης δημιουργῶν καὶ καλλιτεχνῶν, ἰδίως νέων, μᾶς γεμίζουν μὲ χαρὰ καὶ ἐλπίδα.»

Τι ακριβώς σε «γεμίζει με χαρά και ελπίδα» σε ένα τέτοιο Φεστιβάλ; Μήπως το ότι τριάντα τρεις από τις διακόσιες πενήντα ταινίες «υμνούσαν την ομορφιά της απελευθερωτικής πράξης του αυτοπροσδιορισμού και σφράγισαν το παγκόσμιο queer σινεμά» πρωταγωνιστώντας «στο μεγάλο αφιέρωμα του 26ου ΦΝΘ (σ.σ. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης) με τίτλο Citizen Queer»; Αγνοείς, άραγε, ότι «άνθρωποι που δεν αποδέχονται τις παραδοσιακές έννοιες φύλων, και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ΛΟΑΤ (σ.σ. Λεσβίες Ομοφυλόφιλοι Αμφιφυλόφιλοι Τρανς (=Διεμφυλικοί)), πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως «Queer»»; Γνωρίζεις μήπως, ότι το εν λόγω διαστροφικό αφιέρωμα διαφημίστηκε από ευρωπαϊκή ιστοσελίδα ως εξής: «Το ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου Citizen Queer στοχεύει να αποτίσει φόρο τιμής στην προέλευση της εκπροσώπησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στον κινηματογράφο, μαζί με τους πρωτοπόρους της. Για τόσο καιρό κρυμμένη στις σκιές, τώρα η μορφή τέχνης επιτέλους θα λάμψει στο προσκήνιο»; Καμαρώνεις για τούτο το «πρωτοποριακό» μίασμα που έλαβε χώρα στη Μητρόπολή σου;

Και δηλώνεις, στην ίδια επιστολή σου, προς τη διευθύντρια του Φεστιβάλ, ότι το πρόβλημα ήταν η αφίσα και όχι το ίδιο το ντοκιμαντέρ (!!!), το οποίο ντοκιμαντέρ προπαγάνδιζε «το αυτονόητο αίτημα των γυναικών της Ευρώπης για αυτοδιαχείριση του σώματός τους, διεκδικώντας το δικαίωμα τους στην έκτρωση, την εξωσωματική γονιμοποίηση αλλά και την ευθανασία». Τάσσεσαι, δηλαδή, απερίφραστα υπέρ τη έκτρωσης, της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που επίσης συνιστά έκτρωση) και της ευθανασίας. Αντί να κατακεραυνώσεις τους διοργανωτές και λοιπούς συντελεστές του ανήθικου και ασεβέστατου φεστιβάλ, όπως θα έκανε ένας αληθινός Επίσκοπος, όπως ο μακαριστός αγωνιστής π. Αυγουστίνος Καντιώτης (αιωνία του η μνήμη!), αρκέστηκες στις δημοσιοσχετίστικες χλιαρότητες και στα δουλικά «ναι και ου» του πονηρού. Μήπως χάρηκες και με το πανό που έγραφε «Καταστρέψτε την Ελλάδα!», το οποίο κρατούσαν στα χέρια τους «τραβεστί, ομοφυλόφιλοι και συντελεστές ταινίας στην πρεμιέρα του φιλμ «Avant-Drag!» » του ίδιου φεστιβάλ; Μήπως πήρες πάλι «χαρά και ελπίδα», αφού προφανέστατα κι εσύ με αυτήν ακριβώς την αποστολή ανέβηκες στον Θρόνο της Θεσσαλονίκης, να καταστρέψεις – ω της ματαιόπονης μωρίας! – την Εκκλησία και την Ελλάδα;

Σε είδαμε να συν-διοργανώνεις εντός του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ροτόντα «αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στον πεζογράφο και ποιητή Νίκο Γ. Πεντζίκη». Για άλλη μια φορά μετέτρεψες τον ιερό χώρο Ναού σε πολιτιστικό κέντρο για να παρουσιάσεις, μάλιστα, ποιον; Έναν «δημιουργό» που ήταν, όπως διαβάζουμε, «βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης, αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς, όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της avant-guard«∙ ένα λογοτέχνη για τον οποίο «σελίδες από το Συναξαριστή του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη (αλλά και ερωτικές επιστολές, καρτ-ποστάλ, τοπωνύμια) δίνουν καθημερινά, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, την πρώτη ύλη της εργασίας»∙ ένα συγγραφέα που «εμπλούτισε» τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό με ρήσεις του τύπου «Αισθάνθηκα ότι για να αναστήσω τον αυτοκτονήσαντα νέον Αντρέα Δημακούδη του πρώτου μου βιβλίου (που είμαι εγώ), έπρεπε να προσευχηθώ σε όλα τα πράγματα για να με δώκουν Ζωή».

Ποια ήταν η αντίδρασή σου στο βδέλυγμα του «EuroPride 2024», που κατέκλυσε τη συμπρωτεύουσα για εννιά ολόκληρες μέρες τον Ιούνιο του 2024, ξεκινώντας μάλιστα μόλις δύο μέρες πριν τη μεγάλη Εορτή των Γενεθλίων της Εκκλησίας μας, την Αγία Πεντηκοστή; Τι έκανες γι’ αυτή την παρδαλή φρίκη που ξεχύθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; Τι έκανες για το νομοσχέδιο υπέρ του «γάμου» των ομοφύλων και της τεκνοθεσίας εκ μέρους τους; Λησμόνησες πώς πλήρωσαν τα Σόδομα την ομοφυλοφιλία των κατοίκων τους, το πυρ και θείο που έπεσε και τα κατέκαψε, αφήνοντας στη θέση τους τη Νεκρά Θάλασσα (στην οποία Θάλασσα τώρα το Υπουργείο Εξωτερικών του αγαπημένου σου Ισραήλ διαφημίζει ότι θα γίνει «ΛΟΑΤΚΙ+ φεστιβάλ», «το μεγαλύτερο Pride event της Μέσης Ανατολής»); Λησμόνησες τι λέει ο Απόστολος Παύλος για την αρσενοκοιτία (σοδομισμό) και τι λένε οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο Ζ’ Κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου, που κατατάσσει τους ομοφυλόφιλους στην ίδια κατηγορία με τους κτηνοβάτες, τους φονιάδες, τους μοιχούς, τους μάγους και τους ειδωλολάτρες; Δε διάβασες τι γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Εορτοδρόμιο, σε σημείωση στα προλεγόμενα του Κανόνα των Χριστουγέννων; «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει∙ λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τους ἀρσενοκοίτας, ὅπου ἦσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία…«;

Αλήθεια, έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο που είσαι τόσο αμνηστευτικός στο θέμα της αρσενοκοιτίας, ώστε να παίρνεις «χαρά και ελπίδα» από ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της δήθεν θεούσας Λίνας Μενδώνη) που διακατέχεται εντονότατα από το πνεύμα της ομοφυλοφιλίας και των συναφών διαστροφών; Αν ναι, θα ήθελες να μας πεις ποιος είναι αυτός ο λόγος; Και μην προφασιστείς, ότι δήθεν δεν κατάλαβες περί τίνος επρόκειτο, γιατί και μόνη η αφίσα του φεστιβάλ αρκούσε για να κατατοπιστεί κανείς, αφού έδειχνε δύο άνδρες σε ερωτική περίπτυξη. Σου δίνουν πράγματι «χαρά και ελπίδα» τέτοιες εικόνες; Αν ναι, γιατί;

Σε είδαμε να αγαπολογείς με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, τον αιρετικότερο και σατανικότερο Πατριάρχη στην Εκκλησιαστική Ιστορία, μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λίγα μόλις μέτρα από το ιερό λείψανο του μεγάλου αυτού Πατέρα και Θεολόγου της Εκκλησίας μας, που έδωσε σκληρούς αλλά νικηφόρους αγώνες για την προάσπιση της Ορθοδοξίας από τον Παπισμό.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι και να συλλειτουργείς με τον Επίσκοπο Κομάνων Μιχαήλ (Ανισένκο), Έξαρχο του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία και συλλειτουργό των σχισματοαιρετικών της ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) αλλά και Ουνιτών και λοιπών αιρετικών.

Είδαμε το όνομά σου να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα του 1ου Διαθρησκευτικού Συνεδρίου Τρικάλων, μαζί με τα ονόματα εβραίου ραβίνου, μωαμεθανού ιεροδιδασκάλου, λοιπών οικουμενιστών καθώς και ασεβών Ελλήνων πολιτικών.

Σε είδαμε να δέχεσαι στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ανήμερα της Εορτής του Μυροβλήτη, την επίσης ασεβέστατη Πρόεδρο (τότε) της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου, η οποία, εκτός όλων των άλλων ασεβειών της, πανηγύρισε για την ψήφιση του παραπάνω «σοδομονόμου» και μάλιστα κήρυξε με χαρά την έναρξη του παραπάνω φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.

Σε είδαμε να υποδέχεσαι ψευδοκληρικούς της σχισματοαιρετικής αυτοκέφαλης ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων» του ψευδο-μητροπολίτη Επιφάνιου Ντουμένκο. Στη συνοδεία του ψευδεπισκόπου Βισγκορόντ Αγαπητού συμμετείχε και ψευδο-ιερέας γνωστός για τη συναυτουργία σε βίαιη κατάληψη Ναού της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ, υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο) από σχισματοαιρετικούς του Ντουμένκο, με τη χρήση αλυσοπρίονων, λοστών και δακρυγόνων.

Σε είδαμε να παρερμηνεύεις ευαγγελική περικοπή κακοβούλως – ως πιστός και δουλικός ιουδαιόφιλος -, αποδίδοντας μεταπατερικώς και αντιπατερικώς το χαρακτηρισμό εκ μέρους του Κυρίου «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» στους Αγίους Αποστόλους (!), τους Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας. Σε ενοχλούν οι Άγιοι Απόστολοι, γιατί είσαι κακός διάδοχός τους και φίλος των διωκτών τους.

Σε είδαμε να εμφανίζεσαι σε εκδήλωση περί Ησυχασμού (με τον οποίο εμφανέστατα δε σχετίζεσαι ούτε κατά διάνοια), δίπλα σε ασεβέστατες μορφές της ελληνικής κοινωνίας, όπως η βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Αγγελική Δεληκάρη, που ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου περί «γάμου» των ομοφυλ(οφιλ)ων ζευγαριών και υιοθεσίας τέκνων από αυτούς∙ ο (εκδημήσας) αμετανόητος καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης, γνωστότατος Οικουμενιστής και νεονικολαΐτης∙ ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλλιος Αγγελούδης, που κατέστησε τη Θεσσαλονίκη δαιμονοπανήγυρη με τις παρελάσεις ομοφυλοφίλων, τα καρναβάλια και άλλα αντίθεα δρώμενα∙ ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης που ετοιμάζει τα ψηφιακά δεσμά του λαού μας Δημήτρης Παπαστεργίου∙ η υποκρινόμενη μεν την ευσεβή, αλλά στην πραγματικότητα ασεβέστατη Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και άλλοι.

Σε είδαμε να συνδιοργανώνεις (μαζί με την Ηπειρωτική Εστία Θεσσαλονίκης) τιμητική εκδήλωση για τον αμερικανόφερτο Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Αθηναγόρα, επίσης Μασόνο.

Σε είδαμε να λειτουργείς στον Ιερό βυζαντινό Ναό Προφήτου Ηλιού και να ευχαριστείς τον Πρόεδρο των Εκκλησιαστικών Επιτροπών του Ιερού Ναού «για την ευταξία ενόψει της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων», αντί να τον επιπλήττεις που μετέτρεψε τον Ιερό Ναό σε παγανιστικό «Κήπο Εσπερίδων», προφανώς για να σε ικανοποιήσει, αφού σου αρέσουν τα «θεάματα». Δεν είναι πλήρης ο ιερός Ναός με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τις Αγιογραφίες, τα ιερά Λείψανα; Τα εσπεριδοειδή και τα κωνοφόρα τού λείπανε;

Σε είδαμε να παρακάθεσαι περιχαρέστατος και βαθέως μειδιών σε γεύμα με το δηλωμένο άθεο, τον εθνικό ολετήρα (Πρέσπες) και διαφθορέα της νεολαίας μας (νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου από την ηλικία των δεκαπέντε ετών), τον Αλέξη Τσίπρα.

Σε είδαμε να αποκαλύπτεις, από κοινού με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, ανδριάντα του Μασόνου Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ έξω από τη Μητρόπολη.

Σε είδαμε πρόσφατα να βεβηλώνεις για άλλη μια φορά Ιερούς Ναούς της Μητρόπολής σου, στις πιο ιερές μέρες του έτους, τις μέρες της Αγίας Τεσσαρακοστής, με την ιερόσυλη «Λατρευτική Εβδομάδα», για την οποία δήλωσες, μεταξύ άλλων ψευδών, πως, ό,τι περιλαμβάνει, «είναι ελεγμένο και ορθόδοξο». Προς διάψευσή σου αναφέρω ενδεικτικά, ότι το πρόγραμμα της εκδήλωσης με τον τίτλο «TENEBRAE» (ελληνιστί «Σκοτάδια»∙ λατινιστί ο τίτλος παραπέμπει σε ειδική ακολουθία που τελείται σε παπικούς ναούς από τη Μ. Πέμπτη έως και το Μ. Σάββατο) περιλάμβανε κυρίως έργα μπαρόκ «για σοπράνο και θεόρβη». Αλήθεια, με ποια κριτήρια επέλεξες να αφιερώσεις ολόκληρη εκδήλωση στην Μπαρόκ μουσική; Ρωτώ επειδή, όλως τυχαίως (;), ένα χρόνο πριν την εκδήλωση αυτή, κάποιοι Ροδόσταυροι του «Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδου και του Σταυρού» (και, όπως πιθανόν γνωρίζεις, ο Ροδοσταυρισμός ενυπάρχει στον 18ο βαθμό της Μασονίας Σκωτικού Τύπου και το εν λόγω τάγμα έχει και παράρτημα στην Ελλάδα) είχαν αφιερώσει ειδική τηλεδιάσκεψη στο πώς η Μπαρόκ μουσική «ανοίγει τις καρδιές», «επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό και τα εγκεφαλικά κύματα» κλπ. Θα είναι άραγε υπερβολικός ή φαντασιόπληκτος όποιος τυχόν υποθέσει ότι ένας οικουμενιστής Μητροπολίτης αντλεί εμπνεύσεις από τέτοιες πηγές, δεδομένης της διείσδυσης της Μασονίας στη διοίκηση της Εκκλησίας μας, η οποία διείσδυση έχει αποδειχθεί περίτρανα με ντοκουμέντα;

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης «Σκοτάδια» συμπεριλάμβανε στο τέλος του και άσματα της αγιοποιηθείσας από το Βατικανό βενεδικτίνης μοναχής Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, η οποία τύγχανε μάλιστα και αποκρυφίστρια. Η δε «σοπράνο και performer», που κάλεσες για να βεβηλώσει τον Ιερό Ναό με τους πομπώδεις (και αφόρητους για ώτα Ησυχαστών) υψίφωνους λαρυγγισμούς της, δηλώνει εξειδικευμένη στο «πειραματικό φωνητικό ρεπερτόριο του 20ού και 21ου αιώνα» (δείγματα αυτών των «πειραματισμών» εδώ, εδώ και εδώ), καθώς και «στα φωνητικά έργα του John Cage», του οποίου οι συνθέσεις, όπως διαβάζουμε, επηρεάστηκαν, μεταξύ άλλων, και από τις σπουδές του στην ινδική φιλοσοφία, το Ζεν Βουδισμό και το ταοϊστικό-αποκρυφιστικό Ι Τσινγκ.

Το πρόγραμμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων της «Λατρευτικής Εβδομάδας», η οποία χαρακτηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως «ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς και θρησκευτικούς θεσμούς της πόλης, που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη μία εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα» και ως «διεθνής πολιτιστικός και θρησκευτικός θεσμός», καταρτίστηκε κατόπιν ανοικτής πρόσκλησης που απευθυνόταν «σε μουσικά σύνολα (βυζαντινούς χορούς ψαλτών και ψαλτριών, μονωδούς, σολίστες, παιδικές και νεανικές χορωδίες ευρωπαϊκής μουσικής), καλλιτέχνες, ηθοποιούς, πολιτιστικούς φορείς και πολιτιστικούς συλλόγους κ.α., τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού» (!!!). Αμπελώνας απερίφρακτος η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, κέντρα διερχομένων οι Ιεροί Ναοί! Αυτό το «εκκλησιαστικό φρόνημα» είχε μάλλον κατά νου, μεταξύ άλλων, ο οικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όταν αναφερόταν κατά την ενθρόνισή σου στα κριτήρια εκλογής σου ως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης: τη μετατροπή του Οίκου της λατρείας του Υψίστου σε κέντρο διασκέδασης. Ήξεραν πολύ καλά ποιον ψήφισαν οι όμοιοί σου. Αλλά, βέβαια, δεν ήταν αυτή η πρώτη «Λατρευτική Εβδομάδα». Είχαν προηγηθεί και άλλες, στις οποίες και πάλι συμμετείχαν μη ορθόδοξοι, όπως τότε που έφερες παπική ισπανική χορωδία να ψάλλει παπικούς μεσαιωνικούς ύμνους εντός του Ιερού Ναού της Παναγίας Αχειροποιήτου.

Τότε χαρακτηρίστηκαν ως «σκοταδιστές» οι Ορθόδοξοι ενορίτες που αντέδρασαν ως όφειλαν, ενώ ο οικουμενιστής καθηγητής Σταμούλης – μέλος της επιτροπής διοργάνωσης των εκδηλώσεων για τον δήμο – έσπευσε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, να διασπείρει ψεύδη και ανίερες συκοφαντίες, δηλώνοντας στη συστημική «Εφημερίδα Συντακτών» ότι (άκουσον!) «οι Καθολικοί δεν είναι ούτε θεωρούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετικοί» (…), ότι «ποτέ οι Ορθόδοξοι δεν είπαν αιρετικούς τους Καθολικούς. Ο Μάρκος Εφέσου τούς λέει χαρακτηριστικά “αδελφούς”. Το καλούμενο Σχίσμα δηλοί διοικητική και όχι θεολογική διαφορά» (…) «οι Καθολικοί γίνονται δεκτοί και από πολλές μονές του Αγίου Ορους, που τους υποδέχονται και τους φιλοξενούν. Η διαφορά μεταξύ άλλων είναι ότι δεν έχουμε Κοινό Ποτήριο» ». Και για να τιμήσεις τον εκδημήσαντα φίλο σου καθηγητή Σταμούλη, τον οποίο αιφνίδια φίμωσε ο Κύριος προ μηνών, έφερες να διαβάσουν μέσα στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας μέχρι και τον εωσφοριστή μασόνο Καζαντζάκη, σε απόσπασμα από το έργο του με τίτλο «Χριστός «Τυπικάρης»», γνωρίζοντας ότι ο βλάσφημος καθηγητής ήταν ένθερμος οπαδός του επίσης βλάσφημου συγγραφέα. Η περίληψη του έργου από τη σχετική ιστοσελίδα αρκεί για να καταλάβουμε τι είδους βλασφημίες ακούστηκαν εντός του Οίκου του Θεού:

«Ο τυπικάρης εισέρχεται στο ναό και ζητά ν’ αποχωρήσουν όσοι δεν πρέπει να είναι παρόντες στο «μυστήριο» που θα ακολουθήσει: οι κατηχούμενοι, οι γυναίκες, τα παιδιά, και εκείνοι που δεν έχουν αγνό σώμα και ψυχή. Μένουν δυνατοί και νηφάλιοι άντρες· ο τυπικάρης τους μεταλαμβάνει και τους οδηγεί σε έκσταση, κι έπειτα ανακοινώνει ότι ο Χριστός βρίσκεται τρεις μέρες στο μνήμα, περιμένοντας μάταια κάποιον να τον μοιρολογήσει.

Μέσα σε όραμα, το εκκλησίασμα βλέπει τι συμβαίνει στο σπίτι όπου είναι συγκεντρωμένοι οι μαθητές: η Μαγδαληνή παραληρεί για την ανάσταση, φέροντας στο σώμα της τις πληγές του Εσταυρωμένου, ενώ έρχονται ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Θωμάς και ο Φίλιππος, φοβισμένοι και με κλονισμένη την πίστη τους· ακολουθούν ο Ματθαίος, η Μάνα του Χριστού και ο Ιωάννης. Ανάμεσα σε θρήνους και μοιρολόγια απόφασίζουν να πάνε όλοι να θρηνήσουν στον τάφο του Χριστού.

Τότε, φτάνει η Μαρία και αναγγέλλει την Ανάσταση. Καθένας νιώθει την παρουσία του Χριστού με διαφορετικό τρόπο, μεταξύ οραμάτων και παραισθήσεων, ώσπου εμφανίζεται ο Χριστός, δείχνει σε κάθε μαθητή το μέλλον του και αναλήπτεται στους ουρανούς. Το όραμα των πιστών χάνεται, η μυστική Ακολουθία τελειώνει και ο τυπικάρης ζητά από τους άντρες να μην αποκαλύψουν τι συνέβη.»

Αυτή είναι η αντίληψή σου περί «ελεγμένου και ορθόδοξου» περιεχομένου της Λατρευτικής Εβδομάδας; Και, αν κάποιος σε κρίνει γι’αυτό το αίσχος, θα τολμήσεις να πεις πάλι ότι το να κρίνουμε είναι του Διαβόλου; Δεν μπήκες ποτέ στον κόπο να διαβάσεις τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος περί κρίσης; « …το Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως.» P.G. 63, 232. Πλανάσαι (άλλην μίαν) πλάνην οικτράν, αν νομίζεις, ότι θα λες και θα κάνεις ό,τι θέλεις μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, εντός ή εκτός Ναού, και δε θα δέχεσαι έλεγχο, εφ’ όσον προσβάλλεις την αγία Πίστη μας. Τις πλύσεις εγκεφάλου περί «εκ του Διαβόλου κρίσης» τις δέχονται και τις ανέχονται μόνο οι υπνωτισμένοι Χριστιανοί που σε ακολουθούνε, οι χειροκροτητές των «Λατρευτικών Εβδομάδων», κανένας άλλος.

Όλα όσα αναφέρθηκαν σε τούτη την επιστολή δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της μέχρι τώρα αρχιερατικής πορείας σου, πριν καν ολοκληρώσεις τρία έτη στο Μητροπολιτικό Θρόνο της Θεσσαλονίκης. Και σε ρωτώ:

Εσύ που σπούδασες Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανες μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, δε διδάχτηκες ποτέ ότι ο Παπισμός έχει καταδικαστεί πολλάκις από την αγία Εκκλησία μας και δη συνοδικώς, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου, επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στου οποίου τον Θρόνο κακώς κάθεσαι; Δε διδάχτηκες ποτέ ότι καταδικασμένος (από την Αγία Δ’ Οικ. Σύνοδο) είναι επίσης και ο Μονοφυσιτισμός καθώς και η παραφυάδα του, ο Μονοθελητισμός (από την Αγία ΣΤ’ Οικ. Σύνοδο); Δεν έχεις κάνει ποτέ τον κόπο να ανοίξεις το ιερό Πηδάλιο, για να δεις ότι οι Ιεροί Κανόνες (όπως οι Ζ’, ΞΒ’, ΞΔ’, Ο’, ΟΑ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και οι εξής των Αγίων Πατέρων: Ζ’ Καν. της Αγίας Γ’ Οικουμενικής Συνόδου· ΙΔ’ Καν. της Αγίας Δ΄Οικ. Συνόδου· οι Α’, ΙΑ’, ΛΓ’ και ϰΘ’ (99ος) Καν. της Αγίας Πενθέκτης Οικ. Συνόδου· Η’ Καν. της Αγίας Ζ’ Οικ. Συνόδου· Α’ Καν. της Συνόδου της Αντιοχείας· ΡΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Καρθαγένης· ΚΘ’, ΛΖ’, ΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Λαοδικείας· Β’ Καν. του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης) καταδικάζουν οποιαδήποτε προσπάθεια μίξης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού καθώς και την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, ενίοτε μάλιστα με ποινή καθαίρεσης για τους ορθόδοξους Ιερωμένους; Δε γνωρίζεις ότι υπάρχουν επίσης Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς ή σχισματικούς (όπως ο Ι’ Καν. των Αγίων Αποστόλων και οι Καν. ΣΤ’ και ΛΓ’ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου), πόσω μάλλον με αλλόθρησκους; Δε γνωρίζεις τι είπε ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής των καιρών μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, περί Οικουμενισμού; «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν» (Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224.)

Δε γνωρίζεις, ότι ο ΟΕ’ Κανόνας της Αγίας ΣΤ’ Οικ. Συνόδου ορίζει, ότι η ψαλμωδία στον Ναό πρέπει να γίνεται ταπεινά και κατανυκτικά και όχι με φωνές που δεν αρμόζουν στον ιερό χώρο της προσευχής; Πιστεύεις ότι οι Άγιοι Πατέρες της Έκτης Οικ. Συνόδου θα θεωρούσαν ότι αρμόζουν στον Ναό οι «σοπράνο-περφόρμερ» και οι λοιποί τραγουδιστές και καλλιτέχνες των «Λατρευτικών Εβδομάδων» σου; Δε γνωρίζεις, ότι ο ΙΕ’ Καν. της Τοπικής εν Λαοδικεία Συνόδου απαγορεύει να ψάλλει στο Ναό οποιοσδήποτε εκτός των Κανονικών ψαλτών; Δε γνωρίζεις το ανάθεμα, «με το οποίο η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος περάτωσε τον Όρο της και το οποίο αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους κοσμική χρήση των Ιερών Ναών; «Τοὺς οὔν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἡ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (σ.σ. ἐν. καὶ τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἡ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἡ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι»; (Η παρενθετική σημείωση είναι του συγγραφέα του εν λόγω άρθρου).

Και πάλι σε ρωτώ:

Αφού τόσο πολύ αγαπάς – ο φιλοθεάμων εσύ – τα θεάματα και τα λοιπά «πολιτιστικά δρώμενα», γιατί φόρεσες ράσο και μάλιστα ως Αρχιμανδρίτης; Γιατί δεν ασχολήθηκες με τον «πολιτισμό», παρά επέλεξες να ατιμάσεις κάθε ιερό και όσιο που η αγία Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Χριστού, σού εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη; Γιατί δεν έγινες θεατρικός ή μουσικός παραγωγός; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δεν πήγες στη Λυρική Σκηνή; Είσαι καλλίφωνος, θα έκανες λαμπρή καριέρα. Είσαι καλός και στην υποκριτική, γιατί δεν ασχολήθηκες με το θέατρο ή τον κινηματογράφο; Θα σε καμάρωναν οι φίλοι σου στα Όσκαρ.

Τελικά για ποιον εργάζεσαι και σε ποιον δουλεύεις; Ποιοι είναι οι εντολείς σου, ποιοι οι «ενορχηστρωτές» της βλάσφημης και βέβηλης ασέβειάς σου; Σε ποια Στοά ζητιανεύεις κι εσύ πόντους, δουλικά και άοκνα, πειθήνιος υπηρέτης; Πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου; Τι τοξικές και σκοτεινές διδασκαλίες θήλασες και μηρύκασες πριν βγεις στη «δράση»;

Αφού δεν υπάρχει ορθόδοξη Σύνοδος να σε καθαιρέσει και να σε αφορίσει, όπως ιεροκανονικώς σού αξίζει, παραιτήσου από την (Αρχ)Ιεροσύνη. Βγάλε τα ράσα και παραιτήσου όσο έχεις καιρό, πριν σου στείλει κι εσένα ο Δεσπότης και Κριτής Χριστός αιφνίδιο «απολυτήριο», όπως έστειλε στον αμετανόητο βλάσφημο φίλο σου, τον καθηγητή Σταμούλη, και σε τόσους άλλους Θεομάχους. Παραιτήσου και πήγαινε στην Αθήνα, στο Υπουργείο Πολιτισμού της αντίχριστης Μενδώνη. Θα σου βρει εκείνη δραστηριότητες που να ταιριάζουν στην κουλτουρόφιλη φαυλότητά σου, κοντά στους διεστραμμένους τής «Τέχνης που ζέχνει», την οποία εκείνη προωθεί και υποθάλπει και εσύ αμνηστεύεις και ασπάζεσαι – για να μην πω τίποτα βαρύτερο. Ελαφρύτερη κόλαση θα έχεις έτσι, αφού παραμένεις εωσφορικώς αμετανόητος, παρά αν συνεχίσεις να ονειδίζεις και να εξευτελίζεις το τιμημένο ορθόδοξο ράσο και το αρχιερατικό σου ωμοφόριο, σέρνοντας μαζί σου στην απώλεια αμέτρητες ψυχές. Παραιτήσου και ύπαγε, αντίχριστε! Φύγε μακριά απ’ την αγιοτόκο Θεσσαλονίκη! Ανάξιος αναξιότατος είσαι να ποιμάνεις την πόλη των Αγίων, του Μυροβλήτη και του Παλαμά. Ακόμα καλύτερα, φύγε απ’ την Ελλάδα μας, απάλλαξέ μας απ’ την ιερόσυλη παρουσία σου, ψυχοφονιά λυκοποιμένα! Πήγαινε στο Βατικανό της απωλείας, ν’ ακούς παρέα με το Λέοντα διαταραγμένες υψίφωνους του Μπαρόκ λατινιστί μες στους ναούς-γκαλερί των ψευδοχριστιανών τού ψευδοπάπα και να τέρπεσαι «εις τας Τenebras» που σου αρμόζουν, προσκυνητή του ζόφου! Πήγαινε και ­άφησέ μας ήσυχους, να κλάψουμε και να μετανοήσουμε για την κατάντεια και τις πάμπολλες αμαρτίες μας, αυτές που αναγκάζουν το φιλάνθρωπο Μέγα Αρχιερέα μας Χριστό να μας παιδαγωγεί με Ιούδες Ισκαριώτες ψευδεπισκόπους – όντως ψευδεπίσκοπο σε χαρακτηρίζει ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου! -, ψευδεπισκόπους εντεταλμένους σαν εσένα και τους ομοίους σου, που κατέκλυσαν την Ιεραρχία, νομίζοντας, οι ταλαίπωροι, ότι μπορούν να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Φύγε και μην ανησυχείς, θα την ποιμάνει την πολύπαθη Θεσσαλονίκη μας άχρι καιρού ο Άγιος Παλαμάς από τους Ουρανούς. Και δι’ αυτού ο καλός Ποιμήν Χριστός μας. Δε θέλουμε άλλους μισθωτούς ούτε άλλους κλέπτες και ληστές, πόσω μάλλον Μασόνους, με ποδιά ή χωρίς. Ύπαγε, να μη σε βλέπουμε, να μη σ’ ακούμε!

Ο Θεός να σε λυπηθεί εκεί που πορεύεσαι.

Ή, μάλλον, να λυπηθείς εσύ τον εαυτό σου.

Αυτοκτονείς.

«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ- Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός»

Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

«τί πλανᾶσθε Ἑβραῖοι; ὁ Χριστὸς ἐξανέστη, καὶ λέλυνται τοῦ ᾍδου, τὰ δεσμὰ καὶ οἱ μοχλοί.»


Βασιλική Οικονόμου

Προς δόξαν του Αγίου Τριαδικού Θεού.

Πατριαρχεῖο, Ἀμερικάνοι, Ἐγγλέζοι Καὶ Ρῶσσοι. Ψεύδη, Σενάρια, Ὕβρεις… ( Γιά ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΥΣ Καί ΥΠΟΨΙΑΣΜΕΝΟΥΣ Αναγνώστες Μόνο!

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων

Τελευταῖα ξέσπασε ἕνας ἐπικοινωνιακὸς καταιγισμὸς, ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα «ἐνημερώσεως», ὅπου διαμαρτύρονται καὶ ἐξανίστανται γιὰ τὴν «ἀήθη ἐπίθεσι» κατὰ τοῦ Oἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ μυστικὴ ὑπηρεσία SVR.

Τὰ κυριώτερα σημεῖα στὰ ὁποία ἐστιάζουν, ὅτι προβάλλει ἡ SVR, εἶναι (ἐπιλέγω ἀπὸ ἕνα μόνο ἱστότοπο, καθότι ὅλοι λένε περίπου τὰ ἴδια):

«Η SVR –κρατικό όργανο, που προφανώς έχει πλέον αναλάβει και “εκκλησιολογικά καθήκοντα”– κατηγορεί τον Παναγιώτατο ως δήθεν συνεργάτη βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και οργανωτή σχεδίων διάσπασης της ρωσικής εκκλησιαστικής επιρροής σε Ουκρανία, Βαλτική και Βαλκάνια». [1]

«Ο Βαρθολομαίος, αεί επί σκοπόν της Ορθοδόξου Ενότητος, ουδέποτε λειτούργησε με πολιτικά κριτήρια. Είναι πνευματικός πατέρας όλων, ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών και της οικουμενικής διακονίας του Φαναρίου, η οποία δεν υποκύπτει σε πιέσεις, ούτε ενδίδει σε γεωπολιτικά συμφέροντα». [ὅ.π.]

«Ο Παναγιώτατος στέκει εκεί όπου τον έταξε η Πρόνοια του Θεού: ως Πρώτος μεταξύ Ίσων, χωρίς κοσμικές εξαρτήσεις, χωρίς “πλάτες εξουσίας”, αλλά Χάριτι Θεού και με τη μαρτυρία του Σταυρού». [ὅ.π.]

Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ ΤΑSS ἀνέφερε ὅτι

«Ειδικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τις δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στην εκδίωξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας… «Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες τον υποστηρίζουν ενεργά, τροφοδοτώντας ρωσοφοβικά αισθήματα στις ευρωπαϊκές χώρες», δήλωσε το SVR». Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ΤΑSS 12/1/2026 [2]

Ἕνας σχολιαστὴς τονίζει ὅτι μέχρι τώρα οἱ Ρώσοι παρουσίαζαν τὸ Πατριαρχεῖο ὡς Ἀμερικανοκίνητο ἐνῷ τώρα τὸ παρουσιάζουν νὰ στηρίζεται ἀπὸ μυστικὲς ὑπηρεσίες τῆς Βρεττανίας.

«Πηγή του Οικουμενικού Πατριαρχείου συγκρατεί μία λεπτομέρεια από την ανακοίνωση της SVR που αξιολογεί ως σημαντική: όπως αναφέρει, σε παλαιότερες επιθέσεις που έχουν εκδηλωθεί από τη ρωσική πλευρά προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπήρχαν σταθερές αναφορές ότι είναι αμερικανοκινούμενο και ακολουθεί πολιτικές που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε σχέση με την παραχώρηση αυτοκεφαλίας σε Ορθόδοξες Εκκλησίες. Σε αυτή την τελευταία ανακοίνωση δεν υπάρχει αναφορά στον αμερικανικό παράγοντα, αλλά γίνεται λόγος για στήριξη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας». ΕΦΗΜ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ [3]

Ὅπως θὰ διαπιστώσῃ ὅποιος στὰ σοβαρὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα, ὑπάρχουν μόνον γενικότητες, συνθήματα καὶ καθόλου τεκμήρια καὶ ἀποδείξεις, στὶς κρίσεις ποὺ διατυπώνονται. Θὰ παραθέσουμε μερικὰ ἀδιαμφισβήτητα τεκμήρια, ὥστε, ἄν θέλουν, νὰ βοηθηθοῦν καὶ οἱ γράφοντες, ἄν τυχὸν τὰ ἀγνοοῦν, καὶ κυρίως οἱ ἀναγινώσκοντες τὰ γραφόμενά τους , ὥστε νὰ βοηθηθοῦν στὰ συμπεράσματά τους.

Ἐπειδὴ τὸ θέμα παρουσιάζεται ὡς προσωπικὴ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ Πατριάρχου, πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι μὲ τοὺς ὅρους «Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο», «Φανάρι» ἤ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκάστοτε «Πατριάρχου» ἐννοεῖτε τὸ ἴδιο πράγμα, δηλαδὴ ἡ πραγματικότης, ὁ μηχανισμὸς προσώπων, ποὺ λειτουργεῖ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὁριστικά, τουλάχιστον μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μὲ κύριο ἐπίσημο ἐκφραστὴ πρὸς τὰ ἔξω τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη , ὁ ὁποῖος κατευθύνει καὶ τὶς Συνοδικὲς ἀποφάσεις.

Ἐπειδὴ αὐτὲς (οἱ Συνοδικὲς ἀποφάσεις) ἐνίοτε εἶναι εἴτε διπλωματικές, εἴτε ὑψηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου γενικολογίες, οἱ διάφοροι παράγοντες καὶ παρατρεχάμενοι, ὅπως ὁ παραπάνω, «διαρέουν» ἤ διατυπώνουν καὶ σχολιάζουν ὅσα «πρέπει» νὰ μάθῃ ὁ πιστὸς λαὸς.

Παρουσιάζεται, λοιπόν, στὴν παροῦσα περίπτωσι, ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια, δὲν ὑποκύπτει σὲ πιέσεις, οὔτε ἐνδίδει σὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα. 

Δὲν ἔχει κοσμικὲς ἐξαρτήσεις, οὔτε πλάτες ἐξουσίας, οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς.

Ἐπ᾿ αὐτῶν θὰ κατατεθοῦν, ὅπως προεγράφη, μερικὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ὑπάρχουν, ὥστε νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρίνῃ τὴν ὀρθότητα αὐτῶν τῶν ἰσχυρισμῶν.

«Δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια οὔτε ὑποκύπτει σὲ πιέσεις».

Πῶς ἐξεδιώχθῃ ἡ Μάξιμος ὁ Ε΄ τὸ 1948 καὶ πῶς ἤρθε ὁ Ἀθηναγόρας στὸ Φανάρι; Μὲ καθαρὰ πολιτικὰ κριτήρια καὶ κατόπιν ἀφορήτων πιέσεων.

Μετὰ τὸ 1923 τὸ Πατριαρχεῖο ὑπάγεται «στὴ δικαιοδοσία τοῦ Τούρκου Νομάρχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως» [4]

Παρὰ τὶς μεγαλοστομίες ποὺ ἀκούγονται, κατὰ καιροὺς, ἀπὸ τὰ πρόσωπα τοῦ Πατριαρχείου περὶ «πλήρους ἐλευθερίας», αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἐκλογὲς Πατριάρχου:

«Ο νομάρχης (Vali) ήταν ο εκπρόσωπος του τουρκικού κράτους, ο οποίος ενέκρινε τον κατάλογο των υποψηφίων Πατριαρχών έχοντας το δικαίωμα να διαγράψει κάποιο πρόσωπο που δεν ήταν αρεστό στην τουρκική πλευρά και επικύρωνε την εκλογή του νέου Πατριάρχη». [ὅ.π.]

Στὴν περίπτωσι τῆς ἐκλογῆς Ἀθηναγόρα ὁ μηχανισμὸς αὐτὸς λειτούργησε πλήρως μὲ ἀποτέλεσμα:

«Ο Τούρκος αξιωματούχος (Νομάρχης) … τους είπε ότι, για να πάψει η κριτική κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θα έπρεπε οι ιεράρχες του να εκλέξουν ως νέο πατριάρχη τον Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρα. 

Τους δήλωσε ότι η εκλογή αυτή ήταν επιθυμία τριών κυβερνήσεων, της ελληνικής, της τουρκικής και της αμερικανικής. 

Σημείωσε δε ότι η Τουρκική κυβέρνηση θα έκανε το παν για να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την Αμερικανική. (ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΑΓΚΥΡΑΣ [5]).

Επιπλέον, ο Αθηναγόρας θα μπορούσε να προάγει την ελληνοτουρκική φιλία και τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και να κατοχυρώσει το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [6])

Τέλος, εμβαθύνοντας ανέφερε ότι καθώς οι Σοβιετικοί μεταχειρίζονταν την Ορθόδοξη Εκκλησία για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, εκείνη η πατριαρχική εκλογή είχε και πολιτικό χαρακτήρα, τον οποίο η τουρκική πλευρά δεν μπορούσε να αγνοήσει (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [7])» ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ σελ. 204

( Σημ: Τὰ παραπάνω δὲν εἶναι ἀπόψεις ψεκασμένων ἤ φανατικῶν , ὅπως συνηθίζεται νὰ χαρακτηρίζεται ὁτιδήποτε δὲν ἀρέσει στοὺς διαφόρους κατεστημένους προπαγανδιστὲς.

Εἶναι διαπιστώσεις ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῶν πρεσβειῶν, τῶν Ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν Ἑλλάδος, Ἀμερικῆς, Βρετανίας, Τουρκίας καὶ εὐρίσκονται σὲ Διδακτορικὴ Διατριβὴ ποὺ τὴν ἔχει ἐποπτεύσει καθηγητὴς ἀπολύτως προσηλωμένος στὸ Πατριαρχεῖο, καὶ γι᾿αὐτὸ χρησιμοποιῶ τὶς πηγές αὐτὲς. Ἔχει κυκλοφορήσει καὶ σὲ βιβλίο, ἀπὸ ὅπου καὶ οἱ παραπομπὲς, γιὰ ὅποιον ἐνδιαφέρεται: Παῦλος Σεραφείμ, ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ἐκδ. Μπαρμπουνάκη. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2017.)

Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ὁ Τοῦρκος Νομάρχης τοὺς προσδιόριζε ποιὸν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, τὸν Ἀθηναγόρα, ἀλλὰ διευκρίνιζε καὶ ποιὸν δὲν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, καὶ ἄν τὸ τολμοῦσαν θὰ τὴν πλήρωνε ἡ Μειονότης. (Τελικῶς καὶ ἐξέλεξαν τὸν Ἀθηναγόρα καὶ τὴν πλήρωσε ἡ Μειονότης, τὸ 1955):

«Ὁ πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας είχε δώσει οδηγίες στο βαλή της Κωνσταντινούπολης να δηλώσει «απεριφράστως επιτροπήν Μητροπολιτών ότι εν ουδεμιά περιπτώσει θα γίνη δεκτή εκλογή Μητροπολίτου Δέρκων», [8] ενώ επιπλέον και ο Τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε ότι τυχόν εκλογή του Δέρκων θα επηρέαζε δυσμενώς τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης όχι μόνο έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και έναντι της ίδιας της μειονότητας». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ. 207

«Οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς».

Οἱ πολιτικὲς πιέσεις τῶν Τούρκων ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιθυμίας τῶν Ἄγγλων καὶ τῶν Ἀμερικάνων γιὰ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα στὴ θέσι τοῦ Πατριάρχου προκειμένου νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ γεωπολιτικά τους συμφέροντα.

Καὶ αὐτὸ διότι θεωροῦσαν ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἔνωσις θὰ χρησιμοποιοῦσε τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία γιὰ τὴν κρατική της πολιτική:

«Δεν υπήρχε, ωστόσο, καμία αμφιβολία ότι η Εκκλησία θα χρησίμευε ως όργανο κρατικής πολιτικής» ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ «Ν. 3127. Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ελληνική πολιτική», Ουάσινγκτον, 15 Μαΐου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.62

Οἱ Βρετανοὶ παράλληλα:

« … οι οποίοι επιθυμούσαν την εμπλοκή των Αμερικανών στα πράγματα του Φαναρίου. Επιθυμούσαν να πιέσουν τους Αμερικανούς να πιέσουν την Ελλάδα και την Τουρκία να συνεργαστούν ώστε να αναβαθμίσουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έναντι του σοβιετικού κινδύνου». FO 371/58860, βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών προς βρετανική πρεσβεία Άγκυρας, Β. 2589/1908/19, 27 Φεβρουαρίου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.62

Ἡ δὲ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀκόμη καὶ ὅταν βρισκόταν ὡς ἐξόριστη στὴν Μέση Ἀνατολή, μετὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Πατριάρχη Σεργίου στὴ Ρωσία ἔστειλε ὁδηγία, μάλλον ἀποτέλεσμα ἐπαφῶν μὲ τὴν Βρετανικὴ ἀλλὰ καὶ Ἄμερικανικὴ πλευρὰ, στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο λέγοντας ὅτι

«... η εκκλησιαστική αναγέννηση στην Ρωσία αποτελούσε πολιτικό ελιγμό (political maneuver) και κατά συνέπεια θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικό στις επαφές του με τη Μόσχα και να αποφύγει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις προς τη ρωσική πλευρά». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.75

(Καὶ αὐτό, τὴν ἴδια στιγμὴ, ποὺ πάλι κατόπιν Βρετανικῶν μεθοδεύσεων, ἔβαζε τὸ ΚΚΕ στὴ συγκυβέρνησι τῆς χώρας, γιὰ ἄλλους λόγους βέβαια!!!)

Στὴν δὲ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα οἱ πιέσεις πρὸς τὸν Μάξιμο τὸν Ε΄ νὰ παραιτηθῇ ἦταν ἀσφυκτικὲς καὶ ἔφτασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ διακόψῃ τὴν χρηματοδότησι τοῦ Πατριαρχείου!!!

«… Εκείνο το κρίσιμο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση σταμάτησε να στέλνει τα χρήματα της επιχορήγησής της προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο με αποτέλεσμα το τελευταίο να αντιμετωπίσει προβλήματα ρευστότητας» [9] ΣΤΗ ΔΙΝΗ σελ.75

Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀφόρητες πολιτικὲς πιέσεις ὁδήγησαν τοὺς Συνοδικοὺς θέλοντας καὶ μὴ νὰ ἐκλέξουν ὡς Πατριάρχη ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶχε καμμία σχέσι μὲ τὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἦταν ἀρεστὸς στοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Τούρκους ἀλλὰ καὶ σὲ ἀρκετοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς. Ἐκτοτε τὸ Πατριαρχεῖο προσδέθηκε στὸ ἄρμα τῆς Δύσεως καὶ ἐξυπηρετεῖ τὶς πολιτικὲς της ἐπιθυμίες, ὡς ὄργανο ἐπιβολῆς μέχρι σήμερα.

(Λέμε τὰ ἐλάχιστα, τὰ πάνω πάνω). Μποροῦν νὰ παρατεθοῦν ἄπειρα ντοκουμέντα γιὰ τὴν πολιτικὴ ἐξάρτησι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοαμερικανοὺς καὶ τὴν χρησιμοποίησί του ὡς γεωπολιτικὸ βραχίονά τους στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο (ἀναλογιστεῖτε μόνον ὅτι στὴν «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου ἐπίσημη σύμβουλος τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριάρχου ἦταν ἡ καθηγήτρια κ. Ἐλισσάβετ Προδρόμου ἡ ἐπίσημος σύμβουλος τῆς CIA καὶ DIA γιὰ θέματα Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ Θρησκειῶν!!!) ἀλλὰ μένω σὲ αὐτὰ, θεωρῶντας τα ἀρκετὰ γιὰ προβληματισμό. Ἕνα μόνο προσθέτω:

«… αν η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ άλλαζε και γινόταν πιο δυναμική έναντι της ΕΣΣΔ (πολιτική της ανταπόδοσης, rollback policy) και αποφάσιζαν οι Αμερικανοί να διεισδύσουν στις ορθόδοξες σοβιετοκρατούμενες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τότε ένας ανώδυνος τρόπος θα ήταν μέσω της κάλυψης του Οικουμενικού Πατριαρχείου». ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.75

Καὶ ἡ κάλυψις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου δόθηκε στὴν Οὐκρανία, ὅπως ζητοῦσε καὶ ὁ Μπρεζίνσκυ, ὅταν οἱ ἀμερικάνοι ἀποφάσισαν νὰ διεισδύσουν στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ εἰσπήδησι καὶ τὴν δημιουργία μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ὀντότητος ἐνάντια στὴν κανονικὴ Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία.

Καὶ τώρα ὑπάρχουν φόβοι ἀπὸ τοὺς Ρώσους ὅτι θὰ γίνῃ ξανὰ τὸ ἴδιο στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς καὶ στὸ Μαυροβούνιο. Καὶ ἀπαντᾶ τὸ Πατριαρχεῖο ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι

«ευφάνταστα σενάρια, ψευδείς ειδήσεις, ύβρεις και κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε είδους προπαγανδιστών» ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 13 Ο1 2026

Ἴσως βοηθήσουν τὰ παραπάνω, ὡς ἀφετηρία, ὥστε νὰ ψάξῃ περισσότερο καὶ νὰ σκεφτῇ, ὅποιος συνεχίζει νὰ σκέφτεται στὴν ἐποχή μας, πρὸς τὰ ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἄν ἐνδιαφέρει κανέναν, πλέον.

Γιὰ μᾶς ἐδῶ στὴν Κρήτη, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ βαθύτερη κατανόησις τῶν καταστάσεων, διότι ὁ Πατριάρχης, ὁ «ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών», στέλνει σὲ λίγες μέρες τοὺς δικούς του γιὰ νὰ ἀποφασίσουν ποιοὶ θὰ γίνουν δεσπότες σὲ δύο Μητροπόλεις τῆς Κρήτης.

Οἱ «ἐλεύθεροι» Κρῆτες ἐπίσκοποι, φαίνεται, δὲν μποροῦν μόνοι τους, παρότι ἐλεύθεροι θεωροῦνται ἀνίκανοι νὰ ἀποφασίσουν… Ὁ δὲ λαὸς εἶναι μόνο … γιὰ νὰ παίζει κούρταλα.

Φανταστεῖτε νὰ μὴν σεβόταν τὴν ἐλευθερία τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν.

Τί περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ στὴν Οὑκρανία;

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
18 Ἰανουαρίου 2026.

[1] https://fosfanariou.gr/index.php/2026/01/13/rosiki-propaganda-kata-tou-ecum-patr/

[2] https://tass.com/politics/2070009


[4] Παύλος Σεραφείμ, Δρ Θεολογίας ΑΠΘ: «Ο κοσμικός παράγοντας στην εκλογή Οικουμενικών Πατριαρχών κατά τη νεότερη περίοδο της ιστορίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1830-1948)» https://doi.org/10.26262/syn.v5i1.5635

[5] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, εσωτερικό υπόμνημα αμερικανικής πρεσβείας Άγκυρας, 27 Οκτωβρίου 1948. Πβλ. και N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 12, 30 Οκτωβρίου 1948.

[6] [7] Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνικό προξενείο Κωνσταντινούπολης (αποστολέας ο πρέσβης Σκέφερης) προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 4003, 26 Οκτωβρίου 1948.

[8] (Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνική πρεσβεία Άγκυρας προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 403, 28 Οκτωβρίου 1948).

[9] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 24 Σεπτεμβρίου 1948

https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_592.html

Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ομιλία Π.Αθανασίου Μυτιληναίου. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ Θ'ΑΚΟΥΣΕΙΣ

 

Εν Χριστώ Αδελφοί Μου

Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;


Τί εἶναι αἵρεση;

Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.

Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;

Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις. 

Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;

Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἦταν ὁ πρῶτος ἅγιος καί μεγάλος θεολόγος, ὁ ὀποῖος εἶπε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλά εἶναι παναίρεση. Περιλαμβάνει ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί! Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες! Ὅτι ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Παπικοί, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουν οἱ Προτεστάντες καί ἀπό ἕνα κομματάκι τῆς ἀλήθειας ἔχουν ὅλες οἱ αἱρέσεις!

Πόσους Ἁγίους ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό ἐπίθετο Μέγας;

Δέν ἔχει πάρα πολλούς. Ἄς θυμηθοῦμε μερικούς. Ὁ Μέγας Βσίλειος, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μέγας Εὐθύμιος.

Τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;

Ὀνομάστηκαν Μεγάλοι, γιατί εἶχαν τήν καρδιά τους καί τόν νοῦ τους ἀνοιχτό, σέ ἐγρήγορση, ὥστε νά ἐντοπίζουν καί νά καταδικάζουν τίς αἱρέσεις. Νά μἠ φθαρεῖ ἡ πίστη μας.

Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιά τόν Μέγα Ἀντώνιο: «καί τῇ πίστει δέ πάλι θαυμαστός ἦν καί εὐσεβής, …καί τήν τῶν ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο». Σιχαινόταν, ἀηδίαζε ὁ Μέγας Ἀντώνιος τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. «Οὔτε

Μανιχαίοις ἤ ἄλλοις τισίν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά». Τώρα, δυστυχῶς, ὄχι μόνον μιλᾶμε φιλικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἐξυμνοῦμε, τούς προβάλλουμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους!


Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ.

(Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός)


Καθηγητής Δρ Νεκτάριος Δαπέργολας, «Οἱ Ἱεροί Κανόνες, οἱ συμπροσευχές καί ἡ βδελυρή πορεία πρός τήν Πανθρησκεία» …


Νεκτάριος Δαπέργολας

Οἱ συμπροσευχές, οἱ διαχριστιανικοί «διάλογοι», ἡ προδοσία τῶν ποιμένων, τί προβλέπουν ρητά οἱ Ἱεροί Κανόνες καί πῶς παραβιάζονται σήμερα ἐν πλήρει συνειδήσει, ὁ Οἰκουμενισμός καί ἡ πορεία πρός τήν Παγκόσμια Πανθρησκεία ἦταν κάποια ἀπό τά ἐπί μέρους θέματα τῆς πρόσφατης συνέντευξης τοῦ Νεκτάριου Δαπέργολα στήν Βίκυ Μπαϊρακτάρη («Θέμα τῆς Χαλκιδικῆς», 10-12-2025). Παραθέτουμε πιό κάτω ὁλόκληρη τήν συζήτηση, πού εἶχε καί καίριες ἐρωτήσεις, ἀλλά καί πλήρως κατατοπιστικές ἀπαντήσεις…

1. Κύριε Δαπέργολα ποιό εἶναι τό βασικό ἐπιχείρημα κατά τῶν συμπροσευχῶν μέ τούς Παπικούς;

Τό βασικό ἐπιχείρημα εἶναι πολύ ἁπλᾶ ὅτι ἡ καταδίκη τῶν συμπροσευχῶν μέ Παπικούς καί γενικότερα μέ αἱρετικούς, ὅπως βεβαίως καί μέ ἀλλοπίστους, εἶναι πολλαπλῶς ἐπιβεβαιωμένο γεγονός ἀπό τούς ἐκκλησιαστικούς Κανόνες καί τήν εὐρύτερη ἐκκλησιαστική μας Ἱερά Παράδοση. Δογματικά ἡ συμπροσευχή μέ μή Ὀρθόδοξο εἶναι ἐντελῶς ἀπαράδεκτη, ὡς καθιστοῦσα τόν Ὀρθόδοξο κοινωνό τῆς πλάνης καί τῆς αἵρεσης, πρᾶγμα πού δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς θεωρητική παρεκτροπή, ἀλλά βλαπτική ἐνέργεια ἀπό σωτηριολογικῆς ἄποψης. Γιά τόν λόγο αὐτό καταδικάζεται ρητά καί κατηγορηματικά. Ὅσοι ἑπομένως ἐπικρίνουμε τίς συμπροσευχές, δέν κάνουμε τίποτε περισσότερο ἀπό τό νά βασιζόμαστε ἁπλῶς στούς Ἱερούς Κανόνες πού θέσπισε θεοπνεύστως καί ἀκολουθεῖ ἐδῶ καί πολλούς αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας, χωρίς νά λέμε ἀπολύτως τίποτε δικό μας. Ἀντίθετα, ὅσοι τίς ἀποδέχονται εἶναι πού αὐθαιρετοῦν σέ βάρος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας καί παραβιάζουν κατάφωρα τούς Ἱερούς Κανόνες.

2. Ποιοί Ἱεροί Κανόνες ἤ Πατερικές θέσεις ἀπαγορεύουν τέτοιες πρακτικές;

Ὑπάρχουν ἀρκετοί. Κατ’ ἀρχάς θυμίζω τούς λεγόμενους «Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων» (πού ἐπικυρώθηκαν ἀπό τήν Πενθέκτη Οἰκουμενική Σύνοδο), ἐκ τῶν ὁποίων ὁ 10ος ὀρίζει ὅτι «εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω», ὁ 45ος ὁρίζει πώς «ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος, ὁ μόνον συνευξάμενος αἱρετικοῖς, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τί, καθαιρείσθω», ἐνῷ καί ὁ 65ος ὁρίζει ἐπίσης τόν ἀφορισμό ὅποιου εἰσέρχεται σέ λατρευτικό χῶρο Ἰουδαίων καί αἱρετικῶν, ἐπιπλέον δέ καί τήν καθαίρεση ἄν πρόκειται γιά κληρικό («εἰ τις κληρικός, ἡ λαϊκὸς εἰσέλθοι εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἡ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω, καὶ ἀφοριζέσθω»). Θυμίζω ἐπίσης τόν 33ο Κανόνα τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου (μέσα 4ου αἰώνα)., σύμφωνα μέ τόν ὁποῖο «οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι», ἀλλά καί τόν 37ο Κανόνα τῆς ἴδιας Συνόδου, πού ἀπαγορεύει κάθε κοινό ἑορτασμό («οὐ δεῖ παρὰ τῶν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν τὰ πεμπόμενα ἑορταστικὰ λαμβάνειν, μηδὲ συνεορτάζειν αὐτοῖς»). Ἐξαιρετικά σαφής εἶναι ἀκόμη ὁ 2ος Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου (341 μ.Χ.), πού ὁρίζει γιά τούς Ὀρθοδόξους τό «μὴ ἐξεῖναι κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις, μηδὲ κατ’ οἴκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοῖς μὴ τῇ ἐκκλησίᾳ συνευχομένοις». Ἔχει ἰδιαίτερη σημασία μάλιστα ὀτι οἱ Κανόνες, ὅπως παρατηροῦμε, ἀπαγορεύουν τήν ὁποιαδήποτε συμπροσευχή, ἀκόμη καί σέ σπίτι. Πρᾶγμα πού ἀπαντᾶ σέ ἕνα ἀκόμη στρεβλωτικό σόφισμα τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι οἱ Ἱεροί Κανόνες ἀπαγορεύουν μόνο τήν κοινή τέλεση Θείας Λειτουργίας καί τό Κοινό Ποτήριο, πρᾶγμα πού δέν ἰσχύει. Ἀπό ἐκεῖ καί μετά ὑπάρχει ἀκόμη πλῆθος πατερικῶν χωρίων (ἀπό τούς Πατέρες τῶν πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἕως τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη) ἀλλά γνωστές καταγεγραμμένες διδαχές καί ἀπό τούς σύγχρονους Ἁγίους μας, ὅπως οἱ Ἅγιοι Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος καί ἄλλοι, πού θέτουν πέραν κάθε συζητήσεως τό ἀπαράδεκτο καί ἀνεπίτρεπτο τῶν συμπροσευχῶν.

3. Πιστεύετε ὅτι οἱ πρόσφατες συμπροσευχές πού εἴδαμε στήν Κωνσταντινούπολη εἶναι μεμονωμένες ἤ ἀποτελοῦν σταδιακή «νέα γραμμή» στήν Ἐκκλησία;


Eίναι ἁπλῶς ἕνα μόνο ἐπεισόδιο μίας πολύ εὐρύτερης πρακτικῆς πού κυριαρχεῖ ἐδῶ καί πολλά χρόνια. Δέν μπορῶ νά τό χαρακτηρίσω οὔτε κἄν ὡς νέα γραμμή, δεδομένου ὅτι αὐτή ἡ ἱστορία χρονολογεῖται τοὐλάχιστον ἑπτά δεκαετίες πίσω, μέ τήν ἵδρυση τοῦ λεγόμενου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν» καί τήν ἔναρξη τῶν λεγόμενων διαχριστιανικῶν διαλόγων. Ἔκτοτε τό φαινόμενο τῶν συμπροσευχῶν ἀρχίζει σταδιακά νά πυκνώνει, ἐντείνεται ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1990 καί ἑξῆς καί οὐσιαστικά κλιμακώνεται μετά τήν Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου τό 2016. Εἰδικά δέ τήν τελευταία δεκαετία ἀποτελεῖ συνεχές φαινόμενο.

4. Ποιός εἶναι ὅμως ὁ ρόλος τῶν ἐκκλησιαστικῶν ποιμένων πού ἐμπλέκονται σέ ὅλα αὐτά;, Δέν γνωρίζουν ὅτι παραβιάζουν τούς Ἱερούς Κανόνες;

Εἶναι δυνατόν νά μήν τό γνωρίζουν; Τό γνωρίζουν πολύ καλά καί φυσικά τό πράττουν ἐν πλήρει συνειδήσει. Τίς τελευταῖες δεκαετίες, ξέρετε, ἔχει ἀναπτυχθεῖ στά μέρη μας ἡ περιβόητη μεταπατερική θεολογία, τήν ὁποία ἀσπάζεται καί προωθεῖ ἀνοιχτά καί τό Φανάρι καί ἐπίσης μέγα μέρος καί τῆς δικῆς μας Ἱεραρχίας. Μία ψευδοθεολογία, πού προσπαθεῖ δῆθεν νά ἑρμηνεύσει νεωτερικά, ἀλλά στήν οὐσία νά ἀκυρώσει τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀνατρέποντας καί δόγματα καί μέρος τῆς Ἱερᾶς μας Παράδοσης, καί νά δικαιώσει την παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δηλαδή τήν ὀργανωμένη ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες ἀπόπειρα συγχώνευσης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί ὅλων τῶν αἱρέσεων (πού στρεβλωτικά ἀποκαλοῦνται ἐπίσης «Ἐκκλησίες») σέ ἕνα καινούργιο κατασκεύασμα. Εἶναι ἕνα ἔργο στό ὁποῖο εἶναι ξεκάθαρα ταγμένοι δυστυχῶς πλεῖστοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας, λειτουργῶντας ὡς δούρειοι ἵπποι καί ὡς ἐντολοδόχοι ἄλλων κέντρων. Εἶναι τραγικό, γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι τύποις λατρεύουν καί ὑπηρετοῦν τόν Χριστό, οἱ πράξεις τους ὅμως δείχνουν ἐντελῶς ἄλλα πράγματα.

5. Τά τελευταῖα χρόνια ἀκοῦμε συχνά γιά τούς θεολογικούς διαλόγους. Ποῦ ἀκριβῶς, κατά τή γνώμη σας, ξεπερνιέται τό ὅριο ἀνάμεσα στόν διάλογο καί τή λειτουργική συμπόρευση;

Κατά τήν στιγμή πού παύει νά εἶναι διάλογος, δηλαδή εἰλικρινής προσέγγιση τῆς ἀλήθειας μέσῳ δεδομένων καί ἐπιχειρημάτων, καί μετατρέπεται σέ συμπροσευχή ἀκόμη καί ἐκτός ναοῦ, πόσο δέ μᾶλλον ὅταν μεταφέρεται καί ἐντός τοῦ ναοῦ, ἐντασσόμενη σέ λατρευτικές ἀκολουθίες. Ἐκεῖ ξεπερνιέται ἐντελῶς τό ὅριο, ἐκεῖ εἶναι πού παραβιάζονται οἱ Ἱεροί Κανόνες. Θά πρέπει ὅμως στό σημεῖο αὐτό, γιά νά μήν γενικολογοῦμε, νά εἰπωθεῖ καί ἕνα γεγονός πού δέν ἐπιδέχεται ἀμφισβητήσεων: ὅτι στήν πραγματικότητα πλέον δέν ὑφίσταται διάλογος, ἀλλά μόνο λειτουργική συμπόρευση. Οἱ λεγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι ἀπέτυχαν παταγωδῶς καί αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τό ὅτι ἐδῶ καί 70 περίπου χρόνια, ἀφ’ ὅτου ξεκίνησαν ἐπίσημα (κατά τή δεκαετία τοῦ ’50) οἱ Παπικοί, ὅπως καί οἱ ἄλλοι αἱρετικοί, δέν ἔχουν κάνει πίσω οὔτε μισό ἑκατοστό σέ κανένα ἀπολύτως θεολογικό ζήτημα, οὔτε ἔχουν ὑποχωρήσει σέ καμία ἀπό τίς πλάνες τους. Ἐδῶ καί πολλά χρόνια λοιπόν κανένας ἀπολύτως διάλογος δέν διεξάγεται πιά, οὔτε κἄν προσχηματικός, πρός τήν ὑποτιθέμενη κατεύθυνση τῆς ἐπίλυσης τῶν θεολογικῶν διαφορῶν. Γι’ αὐτό τό μόνο πού βλέπουμε πλέον εἶναι συμπροσευχές καί τό μόνο πού ἀκοῦμε εἶναι οἱ γνωστές συμπεριληπτικές ἀγαπολογίες. Ὁ στόχος καί τῶν δύο πλευρῶν πού μετέχουν στούς δῆθεν διαλόγους, ὅπως πλέον ρητά διακηρύσσεται, δέν εἶναι νά λυθοῦν τά θεολογικά ζητήματα, ἀλλά εἶναι ἡ ἕνωση με…σεβασμό στήν ποικιλομορφία καί τήν διαφορετικότητα, δηλαδή «ὅλοι μαζί ἑνωμένοι, κρατῶντας ὁ καθένας τα δικά του, παρά τίς δογματικές διαφορές μας, ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης». Εἶναι τερατῶδες ὅμως αὐτό. Δέν ὑπάρχει ἀληθινή ἀγάπη μακριά ἀπό τήν ἀλήθεια, οὔτε ἀγάπη πού νά δικαιώνει ὅλες τίς πλάνες, τίς στρεβλώσεις καί τίς διαστροφές. Ἔχουν ἀγάπη δηλαδή μέσα τους ὅλοι αὐτοί οἱ δύσμοιροι στρεβλωτές καί ἄρα τόσοι μεγάλοι Ἅγιοι πού ἔλεγαν «μακριά ἀπό τούς αἱρετικούς», τί ἦταν; Φανατισμένοι κήρυκες τοῦ μίσους; Τέτοιο σαθρό καί ἀστεῖο συμπέρασμα προκύπτει ἀπό τίς πλανεμένες θέσεις τῶν σημερινῶν Οἰκουμενιστῶν. Ἐδῶ ὅμως δέν μιλᾶμε ἁπλῶς γιά μία κοινωνική ὁμάδα πού καλεῖται νά συνυπάρξει, παρά τίς διαφορές τῶν μελῶν της, ἀλλά γιά νόθευση τῆς πίστης μας καί καταστροφή τοῦ ἴδιου του δρόμου τῆς σωτηρίας μας.

6. Ποιός εἶναι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τήν ὀρθόδοξη ὁμολογία ὅταν πραγματοποιοῦνται τέτοιες συμπροσευχές;

Τό πρόβλημα δέν εἶναι μόνο οἱ συμπροσευχές. Οἱ συμπροσευχές εἶναι ἕνα μέρος μόνο τοῦ ὅλου νεοταξικοῦ πλαισίου, ἕνα μέσο σέ μία πολύπλευρη διαδικασία ὑποταγῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καί συγχώνευσης, ὅπως ἤδη προανέφερα, μέσα σέ ἕνα νέο τύπο Χριστιανισμοῦ πού θά ἐνσωματώνει ὄχι μόνο ὅλες τίς αἱρέσεις, ἀλλά καί ὅλα τά πνευματικά ἀπόνερα τῆς μετανεωτερικότητας – καί βασικά ἐννοῶ τήν woke ἀτζέντα, ἡ ὁποία (ὅπως βλέπουμε ἄλλωστε) εἶναι ἤδη μία ἀναγνωρισμένη καί θεσμοθετημένη πραγματικότητα γιά τίς «χριστιανικές ἐκκλησίες» τῆς Δύσης. Τό ἀκόμη εὐρύτερο σχέδιο ἀσφαλῶς εἶναι ἡ περαιτέρω συγκρητιστική ἕνωση μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες καί ἡ προώθηση μίας Παγκόσμιας Πανθρησκείας (ἄλλωστε ἤδη βλέπουμε ὅτι καί οἱ συμπροσευχές δέν διεξάγονται πλέον μόνο σέ ἐπίπεδο διαχριστιανικό, ἀλλά ὁλοένα καί περισσότερο καί σέ ἐπίπεδο διαθρησκειακό). Ὁ ἀπώτερος στόχος εἶναι λοιπόν ἡ Πανθρησκεία, κατά τόν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο πού ἐδῶ καί δεκαετίες ὁδεύουμε πρός μία παγκόσμια Οἰκονομία, μία παγκοσμιοποιημένη πολιτισμική ἑνοποίηση (ἤ μᾶλλον ἰσοπέδωση) καί πασιφανῶς πρός ἕνα παγκόσμιο πολιτικό ὁλοκληρωτισμό. Ὅλα αὐτά ἐξάλλου ἀπό τά ἴδια ἀκριβῶς ζοφερά, παγκοσμιοποιητικά κέντρα ἐκπορεύονται.

7. Πῶς πιστεύετε ὅτι ἐπηρεάζεται ὁ ἁπλός πιστός ὅταν βλέπει Ὀρθοδόξους καί Παπικούς νά προσεύχονται μαζί;

Ὅπως ὁποιοδήποτε ἐπίμονα καί μεθοδικά ἐπαναλαμβανόμενο φαινόμενο, ἔτσι καί αὐτό προκαλεῖ ἐξοικείωση καί σταδιακή ἀποδοχή δογμάτων καί ἀπόψεων πού κάποτε ὅ ἴδιος πιστός θεωροῦσε ἀπαράδεκτα. Μιλᾶμε δηλαδή γιά κανονικό θεολογικό καί πνευματικό μιθριδατισμό. Καί ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτός ὁ μιθριδατισμός ἦταν ἐξ ἀρχῆς καί συνεχίζει νά εἶναι ὁ πραγματικός στόχος ὅσων ἀπεργάζονται τήν ἕνωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέ τίς αἱρέσεις. Διάλογοι ἄλλωστε, ὅπως ἤδη ἀνέφερα, δέν γίνονται πιά, ἀλλά καί ὅταν γίνονταν, σύντομα ἀποδείχθηκε ὅτι ἦταν ἐντελῶς προσχηματικοί. Πρόκειται γιά τήν ἴδια ἀκριβῶς μεθοδική διαδικασία ἐξοικείωσης πού συντελεῖται παγκοσμίως πάνω στά μυαλά των ἀμθρώπων γιά τήν ἀποδοχή ὅλου τοῦ πακέτου τῆς νεοταξικῆς ἀτζέντας, εἴτε μιλᾶμε γιά τόν ἐθνομηδενισμό καί τήν δῆθεν ἀναγκαιότητα γιά μία παγκόσμια κυβέρνηση, εἴτε γιά τήν βιοτρομοκρατία τῶν τελευταίων χρόνων, εἴτε γιά τήν woke διαστροφή. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι προφανές, εἰδικά ἄν σκεφτεῖτε πόσο «φυσιολογικά» ἤ «ὑγιῆ» ἤ «προοδευτικά» θεωροῦνται σήμερα πλέον πράγματα πού μόλις 20 ἤ 30 χρόνια πρίν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι θά τά θεωροῦσαν διεστραμμένα καί ἐντελῶς ἐξωφρενικά. Πρόκειται ἀκριβῶς γιά τό γνωστό παράδειγμα μέ τό σταδιακό βράσιμο τῶν βατράχων μέσα στήν κατσαρόλα. Ἔτσι εἶναι πού καί ἐδῶ στήν πατρίδα μας φτάνουμε σταδιακά σέ ἕνα συνεχές «δέν πειράζει» ἤ στό ἀνεκδιήγητα αἴολο καί φρικωδῶς συγκρητιστικό «ὅλοι στόν ἴδιο Θεό πιστεύουμε». Δέν πιστεύουμε ὅμως στόν ἴδιο Θεό.

8. Μπορεῖ νά ὑπάρξει θεολογικός διάλογος χωρίς κοινές προσευχές; Πῶς;

Μά διάλογος σημαίνει ὅτι καθόμαστε σέ ἕνα τραπέζι καί συζητᾶμε. Βάζουμε κάτω τά δεδομένα καί προσπαθοῦμε νά φτάσουμε σέ κάποιο ἀποτέλεσμα. Τί σχέση ἔχουν μέ αὐτό οἱ κοινές προσευχές; Τό νά ἐμπλεκόμαστε σέ τέτοιες σημαίνει πολύ ἁπλᾶ ὅτι ὁλοκληρώθηκε ὁ διάλογος, ἐπιλύσαμε τίς διαφορές, ἐξομαλύναμε τίς ἀντιθέσεις καί πλέον τελοῦμε σέ κατάσταση ἕνωσης. Γιατί ἄν συμπροσευχόμαστε χωρίς νά ἔχουμε ἑνωθεῖ (καί, ἐννοεῖται, νά ἔχουμε ἑνωθεῖ ἐπί τῇ βάσει τῆς ἀληθείας καί ὄχι κωμικῶν ἀγαπολογικῶν σοφισμάτων), τότε πολύ ἁπλᾶ παραβιάζουμε τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως προαναφέρθηκε. Ἡ συμπροσευχή λοιπόν θά ἔπρεπε νά εἶναι ἡ ἀπόληξη μίας πορείας, εἰδάλλως ἀποτελεῖ αὐθαιρεσία καί ἐκτροπή. Τώρα ὅμως, ὅπως ἐπίσης προανέφερα, δέν ὑφίσταται πλέον καμία διαδικασία πραγματικοῦ διαλόγου, ἀλλά ὑπάρχουν μόνο συμπροσευχές καί κοινές λατρευτικές ἐκδηλώσεις, ἐντελῶς ἀντικανονικές ἐκκλησιαστικά, πού προλειαίνουν συνεχῶς τό ἔδαφος γιά μία προωθούμενη ψευτοένωση, χωρίς τήν παραμικρή ἐπίλυση τῶν θεολογικῶν διαφορῶν. Τέτοια ἕνωση ὅμως εἶναι δαιμονισμός στήν πραγματικότητα, ἕνα ἀντίχριστο κατασκεύασμα πού καταστρέφει κάθε δυνατότητα σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία μόνο μέσῳ τῆς Μίας καί Ἁγίας Ἐκκλησίας, δηλαδή τῆς Ὀρθοδοξίας, μπορεῖ νά πραγματωθεῖ. Ὁ Οἰκουμενισμός ὅμως αὐτό ἀκριβῶς εἶναι: μία ὀργανωμένη σκοτεινή ἀπόπειρα ἀφανισμοῦ τῆς ἀλήθειας, ὄχι γιά νά τήν βροῦν αὐτοί πού τήν στεροῦνται, ἀλλά γιά νά τήν χάσουν καί ἐκεῖνοι πού τήν διαθέτουν. Ὅταν λές ὅτι ἀπό πολλά μονοπάτια μπορεῖς νά φτάσεις στόν Θεό καί τήν θέωση καί ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἁπλῶς ἕνα μόνο ἀπό αὐτά, τήν κατακρεουργεῖς κυριολεκτικά τήν ἀλήθεια.

9. Τί θά λέγατε σέ ὅσους θεωροῦν ὅτι ἡ ἀντίθεσή σας εἶναι «ἀκραία» ἤ «συντηρητική»;

Ὅπως προανέφερα, δέν εἶναι δική μου ἡ ἀντίθεση, ἀλλά τῶν ἴδιων τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί ὅλης τῆς πατερικῆς μας παρακαταθήκης. Ἐγώ σέ αὐτήν βασίζομαι καί δέν ἐκφράζω προσωπικές ἀπόψεις. Προσωπικές καί βεβαίως στρεβλωτικές τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀλήθειας εἶναι οἱ θέσεις τῶν ὑποστηρικτῶν ὅλης αὐτῆς τῆς σημερινῆς κατάστασης, πού διαμορφώνουν μία νεοφανῆ καί ἐκτός ὀρθόδοξης δογματικῆς ψευδοθεολογία. Ὅποιος θεωρεῖ ἀκραία ἤ συντηρητική αὐτή τήν στάση, φανταστεῖτε τί θά ἔλεγε γιά τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, τόν Ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, τόν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς καί μία τεράστια ἀκόμη πληθύ μεγάλων Ἁγίων μας, πού ἐκφράστηκαν ἀκόμη πιό «ἀκραῖα» ἀπό ἐμένα γιά τόν Παπισμό καί τίς ὑπόλοιπες αἱρέσεις, καθώς καί γιά τόν θανάσιμο κίνδυνο πού προέρχεται ἀπό αὐτές. Ὑπῆρξαν μεγάλοι ἐκκλησιαστικοί Πατέρες πού ἀπέτρεπαν τούς πιστούς ἀπό κάθε εἴδους σχέση μέ τούς αἱρετικούς, ἀκόμη καί σέ ἐπίπεδο κοινωνικῆς συναναστροφῆς, θεωρῶντας ὅτι ἀκόμη καί αὐτή μπορεῖ νά βλάψει πνευματικά. Φανταστεῖτε πῶς θά τούς χαρακτήριζαν αὐτούς τούς Πατέρες οἱ σημερινοί ψευτοπροοδευτικοί της ἀγαπολογίας. Δέν ἔχει σημασία ὅμως ὅ,τι καί ἄν ποῦν, ἡ οὐσία εἶναι ἡ ἀλήθεια καί αὐτήν ὀφείλουμε νά τήν ὑπερασπιστοῦμε. Σέ τελική δέ ἀνάλυση, τό νά χαρακτηριστεῖ κάποιος ἀκραῖος καί σκοταδιστής, ἐπειδή ἁπλῶς λέει τήν ἀλήθεια καί ὑπερασπίζεται τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀπό τά μαγαριστικά σχέδια τῶν δούρειων ἵππων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν ἀποτελεῖ ὄνειδος ἀλλά παράσημο.

10. Ποιόν δρόμο προτείνετε γιά μιά ὑγιῆ προσέγγιση μέ τούς Παπικούς χωρίς δογματική σύγχυση;

Ἡ ὑγιής προσέγγιση εἶναι ὅτι δέν ἀποστρεφόμαστε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά τήν αἵρεση. Σέ κοσμικό ἐπίπεδο μποροῦμε καί πρέπει νά εἴμαστε εὐγενεῖς ἀπέναντί τους, ἀκριβῶς ὅπως τό δίδαξαν μέ τό παράδειγμά τους ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἤ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, πού ὑποδέχθηκαν μέν μέ εὐγένεια ἐπισκέπτες αἱρετικούς, ἀλλά ἀρνήθηκαν νά συμπροσευχηθοῦν μαζί τους. Περνώντας ὡστόσο σέ πνευματικά καί θεολογικά ζητήματα, δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει καμία ὤσμωση. Ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἄποψης, τό μόνο πρᾶγμα πού μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτό ἀπό ἐμᾶς εἶναι ἡ πλήρης καί ἄνευ ὅρων ἐπιστροφή τῶν Παπικῶν (πού δέν ἀποτελοῦν Ἐκκλησία, ἀλλά αἵρεση καί ἐκκλησιαστική ἐκτροπή) στήν μία καί μόνη Ἁγία καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη. Σέ ὁποιαδήποτε λοιπόν ἐπαφή πού ἐκτείνεται πέρα ἀπό τήν ἁπλῆ κοινωνική ἐπαφή καί ἐπιδιώκει νά ἐμβαθύνει σέ πνευματικά θέματα, αὐτό ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά ἀποσιωπᾶται, ἀλλά ὀφείλει καί νά προβάλλεται ὡς κυρίαρχη προϋπόθεση. Ὡς Ὀρθόδοξοι ὀφείλουμε νά ἀγαπᾶμε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Δέν θά θυσιάσουμε ὅμως τήν ἀλήθεια, οὔτε θά δεχτοῦμε τήν διαστρέβλωση καί τήν διάλυση τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας. Τέτοια αὐτοκαταστροφική παράνοια δέν μπορεῖ νά γίνει ἀποδεκτή…

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ

Ὄνειρον Σκιᾶς ὁ Μέγας Θρίαμβος τῆς Νικαίας

Δὲν ὑπῆρξε γελοιωδεστέρα καὶ πτωχοτέρα θρησκευτικὴ ἐκδήλωσις ἀπὸ ἐκείνην τῆς Νικαίας (28/11/2025).
Ἄραγε πρέπει νὰ γελάσωμεν ἢ νὰ δακρύσωμεν;


Ὄνειρον Σκιᾶς ὁ Μέγας Θρίαμβος τῆς Νικαίας
i. Ἄλλα οἱ ἄνθρωποι βούλονται, καὶ ἄλλα ὁ Θεὸς κελεύει

Γράφει ο Παναγιώτης Κοσμίδης 

Εἶναι πασίγνωστον ὅτι ὁ Πάπας Φραγκῖσκος καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, προετοίμαζον λαμπρές ἐκδηλώσεις καὶ πανηγυρικοὺς ἑορτασμούς, μὲ σκοπὸ τὸν συνεορτασμὸ τοῦ Πάσχα Παπικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, καθὼς καὶ τὴν μνήμη τῶν 1.700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας (325).

Ὁ Τριαδικὸς Κύριος ὀνομάζεται ὁ Ὕψιστος, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐγγύτατος, ὁ κρίνων ἐν χρόνῳ καὶ τρόπῳ ἀκατανοήτῳ. Πρὸ τῶν τελετουργιῶν, ὁ Πάπας ἀσθενεῖ βαρέως. Κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα δέχεται δημοσίως τὸν Ἀντιπρόεδρο τῶν ΗΠΑ, Τζέιμς Ντέιβιντ Βανς. Τὴν ἐπομένη ἡμέρα εὑρίσκεται νεκρός, φέροντας σοβαροὺς μώλωπες ἐπὶ τοῦ προσώπου.

Τὴν 8ην Μαΐου 2025 ἐκλέγεται ὁ πρῶτος Ἀμερικανὸς Καρδινάλιος ὡς Πάπας, ὁ Λέων ΙΔ΄, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται πολιτικῶς εὐνοούμενος τοῦ Ντόναλντ Τράμπ. Οὗτος ματαιώνει τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν προγραμματισμένων ἐκδηλώσεων. Μετὰ πιέσεις καὶ ἱκεσίες ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου, συγκατατίθεται τελικῶς νὰ συμμετάσχῃ στὸν συνεορτασμὸ τῆς Νικαίας.

Ἀξιοσημείωτον δὲ εἶναι ὅτι πλῆθος ἀνεξαρτήτων ἐρευνητῶν ὑποστηρίζουν, μετὰ τεκμηρίων, ὅτι πολυάριθμοι ὑψηλόβαθμοι Καρδινάλιοι τῆς Δύσεως εἶναι μυημένοι στὴν Τεκτονία.

Ἰδιαίτερα, ὁ ἁγιοποιηθεὶς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ (1978–2005) ἦρε τὸν ἀφορισμὸκατὰ τῶν Μασόνων. Παραδόξως, ὁ προκάτοχός του Ἰωάννης Παῦλος Α΄ ἐβίωσε μόνον τριάκοντα τρεῖς (33) ἡμέρες ὡς Πάπας (26/8–28/9/1978), γεγονὸς ποὺ ἐγέννησε ποικίλους συνειρμούς· ἐφάνη ὡς ἀποσταλεὶς νὰ συναντήσῃ τάχιστα τὸν Ἀπόστολο Πέτρο.
ii. Ἀποτυχημένη κωμῳδία – ἐπιτυχὴς τραγῳδία

Κατά πρῶτον, ὁ Πάπας ἐπεσκέφθη τὸν Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν στὴν Ἄγκυρα· ἄνδρα φέροντα τέκνα μὲ ὀνόματα φορτισμένα συμβολικῶς-Χροστιανικῶς: κόρην “Σουμελᾶ”, υἱὸν “Μπιλάλη” καὶ γαμβρὸν μὲ τὸ ἐπώνυμον Μπαϊρακτάρης (ὄνομα ταυτιζόμενο μὲ ἐκεῖνο τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου). Ἄραγε πρόκειται περὶ κρυπτοχριστιανῶν, κρυπτορωμιῶν ἢ ἀπλῶς δυνάμει ἐξομοτῶν;

Ὁ Πάπας προκάλεσε τὸ ρωμαίικο αἴσθημα, ὅταν ἀπεδέχθη νὰ καταθέσῃ στέφανον στὸ μνημεῖον τοῦ Κεμάλ Ἀτατούρκ, τοῦ σφαγέως Ρωμιῶν καὶ Ἀρμενίων.

Γνήσιος διάδοχος ἀνθελληνικῶν προκατόχων, μολονότι ἐπέλεξε τὸ Ἑλληνικὸ ὄνομα Λέων – Λεωνίδας. Ὑπενθυμίζεται τὸ ἀνοσιούργημα τοῦ Πάπα τοῦ 1919: μετὰ τὴ λῆξη τοῦ Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ τὴν ἥττα τῆς Τουρκίας, οἱ Βρετανοὶ εἶχαν προτείνει δικαίως τὴν ἀπόδοσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως εἰς τοὺς Ἕλληνες. Ὁ τότε Πάπας σαμποτάρισε λυσσαλέως τὸ δίκαιον αἴτημα, δηλώνοντας ὅτι «προτιμᾷ τὴν ἡμισέληνον ἐπὶ τῆς Ἁγίας Σοφίας παρὰ τὸν Ἑλληνικὸν Σταυρόν». Προσέτι, καὶ κατὰ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ τοῦ 1922 ἀπήστειλε πρῶτος συγχαρητήριο τηλεγράφημα πρὸς τὸν Κεμάλ.

iii.iii. Ἀποτυχημένη κωμῳδία – ἐπιτυχὴς τραγῳδία

Δὲν ὑπῆρξε γελοιωδεστέρα καὶ πτωχοτέρα θρησκευτικὴ ἐκδήλωσις ἀπὸ ἐκείνην τῆς Νικαίας (28/11/2025). Ἄραγε πρέπει νὰ γελάσωμεν ἢ νὰ δακρύσωμεν;

· Ἐτελέσθη ἐκτὸς τοῦ Ἱ. Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας Νικαίας, ὁποῖος ἀρχικῶς κατήντησε ἐρείπιο καὶ μετετράπη προσφάτως εἰς τέμενος. 

• Ἀπὸ τοὺς δεκατέσσερις Προκαθημένους τῆς Ὀρθοδοξίας, παρόντες ἦσαν μόνον δύο· ἀπουσιαζόντων τῶν δώδεκα, γεγονὸς ποὺ συνιστᾷ σαφῆ ἀποδοκιμασία.

• Παρέστη μόνον ὁ Προκαθήμενος Πάσης Ἀφρικῆς, ἄνευ ἀμφίων, ὡς πτωχὸς συγγενής. Ὁ πρῶτος τιτλοφόρος Πάπας τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀλεξανδρείας, ὑφίσταται πλέον ὕβριν καὶ ἀπὸ Ρώμην καὶ ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν.

• Τὸ κλίμα ἦτο ψυχρό, παγωμένο, σχεδὸν περιφρονητικό ἐκ μέρους τοῦ Πάπα, παρὰ τὶς φιλότιμες προσπαθεῖες τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ἡ κατήφεια ἐπικρατοῦσε καθολικά.


iv. Βαρθολομαῖος ἄνευ ἀμφίων, ἐκ φόβου καθαιρέσεως ἐκ Μόσχας

• Ὁ Πάπας ἐνεδύθη ἐπισκοπικὰ ἄμφια: ὠμοφόριον καὶ ἐπιτραχήλιον. Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, οὐδέν. Μόνον τὸν λεγόμενον “αὐτοκρατορικὸν μανδύαν”, ὁ ὁποῖος δὲν ἀποτελεῖ ἐκκλησιαστικὸ ἄμφιον, ἀλλὰ ἐνδυμασία κοσμικῆς–παραδοσιακῆς προελεύσεως.

• Ἐὰν ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐνεδύετο λειτουργικὰ ἄμφια, θὰ ἐξέφραζε ἐμπράκτως ἀναγνώρισι παπικῶν πρωτείων καὶ ἀλαθήτου, δηλαδὴ ἀποδοχὴ ὑπεροχῆςτοῦ Πάπα. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ σήμαινε τὸν ἑκουσίον του ὑποβιβασμὸ εἰς ἁπλὸν ὑποτακτικὸν, ἄνευ οἱασδήποτε ἀξίας.

• Προφανῶς, ἵνα μὴ θεωρηθῇ ὡς συμπροσευχή, καὶ ἵνα μὴ προκληθῇ ἐπισήμως καθαίρεσις αὐτοῦ ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας – μετὰ καὶ ἄλλων Πατριαρχῶν – ἐπελέγη ἡ σιωπηρὰ καὶ ἔντιμη ὑποχώρησις.

v. Ἀπόντες ἅπαντες οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι

• Ἀξιοπρόσεκτον εἶναι ὅτι ἐκ τῶν περίπου διακοσίων πεντήκοντα (250) Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Ἀρχιερέων, οὐδεὶς παρέστη· οὔτε ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ἐκ τῆς Διασπορᾶς, πλὴν ὀλίγων στενῶς προσκειμένων εἰς τὸ Φανάρι καὶ τοῦ ἐν Ἀμερικῇ Ἐλπιδοφόρου.

• Φυσικῶς, ἀπούσιασαν καὶ οἱ λοιποὶ σχεδὸν χίλιοι Ἐπίσκοποι τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας, ἐκ τῶν δεκατεσσάρων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν.

• Κατὰ τὴν θρονικὴν ἑορτὴν τῆς 30ῆς Νοεμβρίου 2025, στὸ Φανάρι, παρόντος καὶ παρακολουθοῦντος τοῦ ἀμφιεσμένου Πάπα, ἐνεδύθησαν μόνον ὀκτὼ (8) Ἐπίσκοποι – ἄνευ Μίτρας καὶ ἐκκλησιαστικῆς βαρύτητος. Τὸ Φανάρι οὔτε καν τὸν συμβολικὸν ἀριθμὸν τῶν δώδεκα (12) Ἀρχιερέων δὲν κατόρθωσε νὰ συγκεντρώσῃ.

• Μόνον ὁ Προκαθήμενος Πάσης Ἀφρικῆς ἐλειτούργησε κανονικῶς, φορῶν ἀφρικανικὴν Μίτραν.

• Οἱ Ἕλληνες Ποιμένες, προφανῶς, δὲν ἐτόλμησαν νὰ παραστοῦν, φοβούμενοι τὴν ἀντίδρασι καὶ τὴν ἀγανάκτησι τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος. Ἀκόμη καὶ οἱ λεγόμενοι «νεωτερίζοντες» ἐφρόντισαν νὰ ἀποφύγουν τὸν δημόσιον ἐξευτελισμόν.
vi. Ἀπόντες οἱ Καθηγούμενοι – σιωπὴ καὶ δειλία

• Ἐξίσου ἀποκαρδιωτικὴ ὑπῆρξε ἡ παντελὴς ἀπουσία Καθηγουμένων: οὔτε Ἁγιορειτῶν, οὔτε Ἑλλαδιτῶν, οὔτε Κυπρίων. Κανείς δὲν ἐτόλμησε νὰ παραστῇ.

• Ἔτι χειρότερον, καμμία Ἱερὰ Μονὴ δὲν ἐξέδωσε ἐπίσημη ἀνακοίνωσι καταδικῆς — οὔτε ἀνδρική, οὔτε γυναικεία. Ἰδιαιτέρως τὸ Ἅγιον Ὄρος, παρὰ τὴν πνευματικὴν καὶ ἱστορικὴν του εὐθύνη, τηρεῖ ἀπόλυτη σιωπή, πλὴν τῆς ζηλωτικῆς Ἱ. Μονῆς Ἐσφιγμένου, μὲ τοὺς ἀναλγήτως καὶ πολυετῶς πολιορκουμένους ἑκατὸν εἴκοσι (120) Πατέρες.
vii. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὁμοφωνία τῶν Θεοφόρων Πατέρων

«Ἡ ἐγκατάλειψις τοῦ Παπικοῦ Πρωτείου ἰσοδυναμεῖ μὲ ἄρνησι τοῦ Εὐαγγελίου», ὁμολογεῖ ὑψηλόβαθμον παπικὸν στέλεχος. Οἱ Παπικοὶ παραμένουν ἀμετακίνητοι στὸ Πέτρειον ψευδόγμα.

Ἀντιθέτως, στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία κυριαρχεῖ τὸ Consensus Patrum, ἡ ὁμοφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων. Ἀπὸ τὸν ΙΑ΄ ἕως τὸν ΙΕ΄ αἰῶνα ἐπεχειρήθησαν δεκατρεῖς (13) ἐνώσεις μὲ τὸν Παπισμόν, ὅλες ἀτελέσφορες. «Οἰκονομίαν εἶναι τὸ πρᾶγμα καὶ οὐ καινοτομίαν», διετείνετο ὁ Αὐτοκράτωρ Μιχαὴλ Παλαιολόγος, πιέζων γιὰ ἕνωσι. Ὅμως, μὲ ἀναξίους ἡγέτες ἐπέρχεται ἡ κατάρρευσις τῶν ὁραμάτων, τῶν προσδοκιῶν καὶ τῶν ἐλπίδων τοῦ λαοῦ.

Ἡ αἵρεσις δὲν μεγαλύνει τὴν Ἐκκλησίαν· τὴν συρρικνώνει. Δὲν ἐμπλουτίζει τὴν ἱερὰν ἐμπειρίαν· τὴν ἀπονευρώνει. Πῶς δύναται νὰ εἰσέλθῃ κανείς εἰς μάνδραν προβατοσχήμων λύκων;

Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος: «Ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀδειάσουν οἱ Ἐκκλησίες, ἀλλὰ νὰ γεμίσουν μὲ ἀνθρώπους ἀλλοιωμένου φρονήματος καὶ πίστεως».

ΦΩΤΟ-ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΙΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΙΣ


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Λέων ιδ’ 


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Λέων ιδ’


Πάπας Λέων ιδ’, καταθέτων στέφανον στό μαυσωλεῖο τοῦ σφαγέως Κεμάλ


Πάπας Λέων ιδ’ καί Ἐρντογάν


. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Βενέδικτος


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Φραγκῖσκος


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος β’


Πατρ. Βαρθολομαῖος, Πάπας Ἰωάννης Παῦλος β’


Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ