.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Η παναίρεση του Οικουμενισμού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως-ιατρού
Εν Θεσσαλονίκη τη 29η Ιουνίου 2026
Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς πραγματοποιήθηκε, όπως είναι γνωστό, στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.
Με αφορμή, λοιπόν, τη θλιβερή αυτή επέτειο θεωρήσαμε αναγκαίο να καταθέσουμε στον πιστό λαο του Θεού κάποιες αλήθειες που αφορούν την ψευδοσύνοδο, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να διδάσκονται οι νεώτεροι.
Η ψευδοσύνοδος δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν έχει τίποτε κοινό μ’ αυτές. Και τούτο διότι:
1. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο πρωτίστως και κυρίως για να καταδικάσουν αιρέσεις της εποχής των. Η «Σύνοδος» της Κρήτης καμιά αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε κατεδίκασε, (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), ωσάν η Εκκλησία να έπαυσε να πολεμείται στην εποχή μας από σύγχρονες αιρέσεις, ενώ η θλιβερή σύγχρονη πραγματικότητα μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο. Απ’ εναντίας μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού και αναγνώρισε ως «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους.
2. Στις Οικουμενικές Συνόδους, κάθε επομένη Σύνοδος επεκύρωνε τις δογματικές αποφάσεις όλων των προηγουμένων. Αντίθετα η «Σύνοδος» της Κρήτης καμία από τις δογματικές αποφάσεις των προγενεστέρων Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων δεν θεώρησε χρέος της να επικυρώσει. Και τούτο διότι αν το έπραττε, θα ήταν αναγκασμένη να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών, πράγμα που δεν το ήθελε επ’ ουδενί λόγω.
3. Κατεπάτησε και ακύρωσε στην πράξη θεοπνεύστους Ιερούς Κανόνες διαχρονικού κύρους, όπως αυτούς που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, τους μεικτούς γάμους κ.λ.π.
4. Προσκάλεσε εκπροσώπους των αιρετικών κοινοτήτων των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών ως τιμώμενα πρόσωπα, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων δεν υπήρξε το φαινόμενο να προσκαλούνται αιρετικοί ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά πάντοτε ως υπόδικοι και ως απολογούμενοι, ως ένοχοι αιρετικών διδασκαλιών.
5. Τα θέματα και οι αποφάσεις τις οποίες έλαβε ήταν προδιαγεγραμμένες και προαποφασισμένες. Οι προειλημμένες αποφάσεις, όπου ο ανθρώπινος παράγων παίζει τον κυρίαρχο, ή και τον αποκλειστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων, αποτελούν κατ’ ουσίαν εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος και ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
6. Η «Σύνοδος» αυτή συγκλήθηκε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προέβλεπε, ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ωστόσο τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), ζήτησαν την αναβολή της «Συνόδου», με σκοπό την εκ νέου μελέτη των προσυνοδικών κειμένων, διότι αυτά περιείχαν αντιφάσεις, ασάφειες και κακόδοξες διατυπώσεις. Επειδή όμως το αίτημά τους απερρίφθη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τελικά δεν έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο». Επομένως η «Σύνοδος» συνεκλήθη χωρίς να πληρούται ο όρος της ομοφωνίας, που προβλέπει ο Κανονισμός.
7. Προκάλεσε αλλοίωση και στρέβλωση του παραδοσιακού Συνοδικού Συστήματος και καθιέρωσε για πρώτη φορά ένα άλλο Συνοδικό Σύστημα, το οποίο οφείλεται κυρίως και πρωτίστως στην ανάπτυξη μιάς νέας οικουμενιστικής θεωρίας αυτής του «πρώτου άνευ ίσων».
8. Είχε σοβαρότατο έλλειμα συνοδικότητος, τόσο κατά την περίοδο της προετοιμασίας της, όσο και κατά την διεξαγωγή της διότι:
Α). Τα προσυνοδικά κείμενα παρέμεναν άγνωστα επί μακρά σειρά ετών στις Ιεραρχίες των κατά τόπους Εκκλησιών και δεν έτυχαν συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας από τις εν λόγω Ιεραρχίες. Κοινοποιήθηκαν μόλις τον Φεβρουάριο του 2016, ολίγους μήνες πριν από την έναρξη της «Συνόδου», οπότε δεν δόθηκε επαρκής χρόνος συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας.
Β). Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν όλοι οι επίσκοποι της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας, αλλά μόνον εικοσιτέσσερις από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας συμμετείχαν μόλις 156.
Γ). Στις συνοδικές αποφάσεις υιοθετήθηκε το σχήμα: μία ψήφος - μία Εκκλησία, πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή συνοδική καινοτομία. Οι κληθέντες να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» επίσκοποι ήταν απλώς διακοσμητικά στοιχεία, διότι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αποφασιστική ψήφο είχαν μόνο οι δέκα παρόντες Προκαθήμενοι, πράγμα που προσβάλλει την ισότητα των επισκόπων, διότι μεταβάλλει τους προκαθημένους από «πρώτους μεταξύ ίσων» σε «πρώτους άνευ ίσων» .
Δ). Καταφρονήθηκε επιδεικτικά στην όλη συνοδική διαδικασία ο συνοδικός ρόλος του υπόλοιπου κλήρου, του μοναχισμού και του πιστού λαού του Θεού, λες και τα θέματα της πίστεως είναι μια ιδιωτική υπόθεση των αρχιερέων και των Προκαθημένων. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καταφρονήθηκαν οι εισηγήσεις και τα πορίσματα της Ημερίδος που έγινε στον Πειραιά, (23.3.2016), οι επισημάνσεις εγκρίτων καθηγητών των Θεολογικών Σχολών, αλλά και άλλες δημοσιεύσεις καταξιωμένων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών. Καταφρονήθηκαν οι πρό της ψευδοσυνόδου επισημάνσεις και παρατηρήσεις των είκοσι αγιορειτικών Μονών και εν γένει όλου συλήβδην του αγιορειτικού και λοιπού Μοναχισμού.
Ε) Προ πάντων καταφρονήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν επισημάνσεις και παρατηρήσεις αγίων ανδρών, όπως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου κ.α., οι οποίοι ομίλησαν εν αγίω Πνεύματι περί της μελλούσης Συνόδου.
ΣΤ) Η ψευδοσύνοδος αυτοαναγορεύθηκε ως η υπέρτατη αυθεντία και ο έσχατος κριτής σε θέματα πίστεως. Επομένως παραθεωρήθηκε το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848, έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή απορρίπτει τις αποφάσεις των Συνόδων.
Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο» παρουσιάζει κακόδοξες διατυπώσεις, αντιφάσεις, κενά και ασάφειες.
Πιο συγκεκριμένα:
α) Χρησιμοποιείται ο όρος «Εκκλησία» αδιακρίτως για τους Ορθοδόξους και για τους ετεροδόξους αιρετικούς, με αποτέλεσμα να μην οριοθετείται με σαφήνεια η Ορθοδοξία από την αίρεση. Στην 6η παραγραφο διατυπώνεται: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτός ο όρος «Εκκλησία» στους ετεροδόξους, επειδή αυτοί έχουν καταδικασθεί από Ορθόδοξες Οικουμενικές Συνόδους ως αιρετικοί και έχουν αποκοπεί από το σώμα της. Η προσπάθεια των οικουμενιστών να δικαιολογήσουν τον όρο «ετερόδοξες Εκκλησίες», ως «τεχνικό όρο», είναι άστοχη, διότι η Εκκλησία ουδέποτε στο παρελθόν, σε προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, χρησιμοποίησε «τεχνικούς όρους», για να εκφράσει τη δογματική της διδασκαλία, αλλά πάντοτε οι συνοδικοί πατέρες φρόντιζαν να διατυπώσουν τις δογματικές αληθειες της πίστεως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και ακρίβεια. Μια άλλη δικαιολογία που προβλήθηκε είναι ότι με την φράση «ιστορική ονομασία», αποκλείσθηκε η απόδοση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους. Ωστόσο δεν ευσταθεί, διότι η φράση «ιστορική ονομασία», ισοδυναμεί με τη φραση «ιστορική ύπαρξη», αφού ποτέ δεν ονομάζουμε κάτι που δεν υπάρχει.
β) Παρουσιάζεται η Εκκλησία ως μία και αδιαίρετη και ταυτόχρονα ως διεσπασμένη. Ενώ δηλαδή στην 6η παράγραφο διατυπώνεται: «Κατά τήν οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας, η ενότης αυτής είναι αδύνατον νά διαταραχθή», παράλληλα διατυπώνεται η ύπαρξη και άλλων «Εκκλησιών», με τις οποίες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία. Όμως η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις «άλλες» αυτές «Εκκλησίες» υποδηλώνει διαίρεση και διάσπαση. Παραλληλα ενώ στο κείμενο γίνεται κατά κόρον λόγος για «αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητος», πουθενά δεν γίνεται λόγος για μετάνοια των ετεροδόξων, απάρνηση των κακοδοξιών των και επιστροφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που φανερώνει ότι το ζητούμενο είναι η ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και όχι η ενότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
Ένα σοβαρότατο κενό είναι η απουσία μιάς αναλυτικής κριτικής αξιολογήσεως της πορείας όλων των μέχρι τώρα διμερών θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους. Η αναγκαιότης της αξιολογήσεως αυτής υπήρξε επιτακτική για τους εξής κυρίως λόγους:
1) Οι διάλογοι αυτοί διεξάγονται εδώ και πολλές δεκαετίες και επομένως η ψευδοσύνοδος είχε ύψιστο καθήκον και χρέος να προχωρήσει στο έργο αυτό, προκειμένου να αποφασίσει για την μελλοντική πορεία τους, ή την διακοπή τους.
2) Κατά την διεξαγωγή των παρήχθησαν κείμενα, όπως του Μπαλαμάντ, (1993), της Ραβέννας, (2007) του Πόρτο Αλέγκρε, (2006), του Πουσάν, (2013) και τα κείμενα των Κοινών Δηλώσεων του 1989 και 1990 με τους Μονοφυσίτες, τα οποία περιέχουν κακόδοξες διδασκαλίες και επομένως θα έπρεπε να εξετασθούν και να αποριφθούν.
Ένα άλλο σοβαρότατο κενό υπήρξε η απουσία μελέτης και εξετάσεως της νομιμότητος της εισόδου και της παραμονής, ως ισοτίμων μελών, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων.
Ένα ακόμη κενό υπήρξε η απουσία κριτικής αξιολογήσεως από ορθοδόξου απόψεως, της «Δηλώσεως του Τορόντο», διότι θεωρήθηκε «κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον, [ΠΣΕ]».
Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αδελφοί μου, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα προχώρησε δυστυχώς σταδιακά και εξαπλώθηκε μεθοδικά, έτσι ώστε τελικά να βρεί πλήρη συνοδική νομιμοποίηση, αντί καταδίκης. Εκείνο που χρειάζεται τώρα είναι να συγκληθεί μιά αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα καταδικάσει τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου. Αυτό όμως το χαρμόσυνο γεγονός δεν πρόκειται να γίνει ως διά μαγείας, χωρίς δηλαδή τη συνέργεια του ανθρωπίνου παράγοντος, συνεργούσης βεβαίως και της Χάριτος. Δεν πρόκειται να γίνει χωρίς αντιαιρετικούς αγώνες και θυσίες και πρό πάντων χωρίς την ευλογημένη αποτείχιση, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε.
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Ἡ ἀποστασία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων
Προδοσία κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Χριστοῦ.
Στυλιανός Μπούρης
Testimonianza Ortodossa
Ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἁγία Πόλις, ὅπου τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἐλύτρωσε τὸν κόσμο καὶ ὅπου ὁ Πανάγιος Τάφος φυλάσσει τὸ Μυστήριον τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὸν Γολγοθᾶ. Καὶ ὅμως, εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον ἐπραγματοποιήθη μία πράξις ποὺ προδίδει τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν: ἡ ἀναγνώρισις ἑνὸς ἀνυποστάτου ἱερωσύνης, ἐκείνης μιᾶς γυναικὸς καὶ μάλιστα αἱρετικῆς, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτὴ ὡς «ἀρχιεπίσκοπος».
Τοῦτο ἀποτελεῖ τραῦμα διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, παραβίασιν τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, οἵτινες ἀπὸ τοὺς πρώτους αἰῶνας διεφύλαξαν τὴν καθαρότητα τῆς Πίστεως. Ἐὰν ἕνας Ποιμήν –κληθεὶς νὰ εἶναι «στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15)– ἀναγνωρίζῃ ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἐχορήγησε, τότε δὲν περιπίπτει μόνον εἰς αἵρεσιν, ἀλλὰ προδίδει καὶ τὸν ἴδιον τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἐνσάρκωτος Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6).
Ἡ Ἱερωσύνη εἶναι θεῖον δῶρον, καὶ ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἀναγνωρίζει ἱερωσύνην εἰς τοὺς αἱρετικούς, οὔτε δέχεται γυναικείαν ἱερωσύνην.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ Μυστικὸν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ (Α΄ Κορ. 12,27), καὶ ἡ Ἱερωσύνη εἶναι σφραγὶς ἐκτυπωθεῖσα διὰ τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης, μεταδιδομένη διὰ τῆς ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.
Ἡ πατερικὴ διδασκαλία καὶ οἱ ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας πάντοτε ἐθεώρησαν τὴν Ἱερωσύνην ὡς προορισμένην διὰ τοὺς ἄνδρας, συμφώνως πρὸς τὴν πράξιν τῶν Ἀποστόλων, οἵτινες ἐξέλεξαν μόνον ἄνδρας μεταξὺ τῶν Δώδεκα, καὶ διότι ἡ Ἐνανθρώπησις τοῦ Λόγου ἐπραγματοποιήθη ἐν ἀνδρικῷ σώματι. Αὕτη εἶναι ἡ σταθερὰ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν μία γυνὴ «χειροτονηθῇ», ἡ πράξις εἶναι ἄκυρος· δὲν ὑφίσταται ἱερωσύνη, ἀλλὰ προσποίησις. Καὶ ὅποιος ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἄκυρον ἱερωσύνην, καθίσταται συμμέτοχος τῆς πλάνης.
Οἱ Ἀποστολικοὶ Κανόνες ἀποτελοῦν τὸ θεμέλιον τῆς ἐκκλησιαστικῆς πειθαρχίας, καὶ ἡ παραβίασίς των δὲν εἶναι ἁπλῶς πειθαρχικὸν παράπτωμα, ἀλλὰ ἁμάρτημα κατὰ τῆς Ἀληθείας, ἥτις εἶναι ὁ Χριστός.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν διακηρύσσει σαφῶς: «Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξάμενον βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν. Τίς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;» (βλ. Β΄ Κορ. 6,15).
Ὁ Κανὼν οὗτος δὲν καταδικάζει μόνον τὴν αἵρεσιν καθ’ ἑαυτήν, ἀλλὰ καὶ πᾶν πρόσωπον ποὺ τὴν νομιμοποιεῖ. Ἐὰν ἐπίσκοπος δεχθῇ τὴν θυσίαν (τὴν Θείαν Εὐχαριστίαν) ἢ τὸ βάπτισμα ἀπὸ αἱρετικόν, χάνει τὸ ἀξίωμά του. Κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅποιος δέχεται καὶ ἀναγνωρίζει ὡς ἔγκυρον μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία πάντοτε ἀπέρριπτε, ἐκτίθεται εἰς καθαίρεσιν.
Ὁ Μέγας Βασίλειος διδάσκει: «Τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πεφυλαγμένων δογμάτων καὶ κηρυγμάτων, τὰ μὲν ἐκ τῆς ἐγγράφου διδασκαλίας ἔχομεν, τὰ δὲ ἐκ τῆς τῶν Ἀποστόλων παραδόσεως ἐν μυστηρίῳ παραδεδομένα ἐδεξάμεθα· ἄμφω δὲ τὴν αὐτὴν ἰσχὺν ἔχει πρὸς τὴν εὐσέβειαν.» (Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 27).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι τὸ σύμβολον τῆς ἀκλονήτου Πίστεως. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος Πέτρος ἐκήρυξε τὴν πρώτην Πεντηκοστήν (Πρ. 2), ἐδῶ ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος προήδρευσε τῆς πρώτης Ἀποστολικῆς Συνόδου (Πρ. 15), ἐδῶ ὁ Χριστὸς ἔχυσε τὸ Αἷμά Του διὰ τὴν Ἐκκλησίαν.
Ἐὰν ἕνας Πατριάρχης –διάδοχος τῶν Ἀποστόλων– ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν ποὺ παρεδόθη εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον τόπον, προδίδει τὴν ἀποστολήν ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη ἡ Ἐκκλησία καὶ προδίδει καὶ ἀρνεῖται τὸν Χριστόν.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος προειδοποιεῖ: «Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.» (Γαλ. 1,8).
Τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἠρνήθη τὸν Χριστόν, διότι τοῦτο συνιστᾷ ἁμάρτημα κατὰ τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ αὐτὴ Ἀλήθεια (Ἰω. 14,6). Ὅποιος ἀρνεῖται τοὺς Κανόνας, ἀρνεῖται τὸν Χριστόν. Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος Λουγδούνου γράφει:
«Ἡ Ἐκκλησία, καίπερ διεσπαρμένη εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην μέχρι περάτων τῆς γῆς, παραλαβοῦσα παρὰ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν μαθητῶν αὐτῶν τὴν πίστιν ταύτην… φυλάσσει αὐτὴν ἐπιμελῶς, ὡς ἐν μιᾷ οἰκίᾳ κατοικοῦσα.» (Κατὰ Αἱρέσεων Α΄, 10,2).
Ἐὰν ἐπίσκοπος νομιμοποιῇ μίαν ἱερωσύνην τὴν ὁποίαν ἡ Παράδοσις πάντοτε ἀπέκλεισε, τίθεται ἐκτὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ποὺ θεμελιώνεται εἰς τὴν αὐτὴν ὁμόφωνον πίστιν.
Ὁ 46ος Ἀποστολικὸς Κανὼν τὸ διακηρύσσει μὲ δύναμιν: δὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ κοινωνία μεταξὺ φωτὸς καὶ σκότους (Β΄ Κορ. 6,14).
Αἱ κανονικαὶ συνέπειαι, συμφώνως πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας, διὰ ὅποιον δέχεται τὴν θυσίαν ἢ τὸ βάπτισμα τῶν αἱρετικῶν εἶναι ἡ καθαίρεσις (Ἀποστ. Καν. 46). Ἡ λειτουργικὴ καὶ κανονικὴ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας διαφυλάσσει τὴν Ἱερωσύνην διὰ τοὺς ἄνδρας, εἰς συνέχειαν τῶν Ἀποστόλων.
Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς Καρχηδόνος, διδάσκων περὶ τῆς ἐνότητος τοῦ ἐπισκοπάτου, τονίζει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία θεμελιώνεται εἰς τὴν πιστότητα πρὸς τὴν πειθαρχίαν τῆς Ἐκκλησίας· ὅποιος ἀπομακρύνεται ἀπ’ αὐτήν, χωρίζεται ἀπὸ τὸ Σῶμα ποὺ αὐτὴ διαφυλάσσει (πρβλ. De unitate Ecclesiae).
Ἡ Ἱερουσαλήμ εἶναι ἡ καρδία τῆς Πίστεώς μας, καὶ ἐὰν ὁ Ποιμήν της ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν παραδοθεῖσαν Ἀλήθειαν, εἴμεθα κεκλημένοι νὰ ἀγρυπνοῦμε.
Ὁ Ἅγιος Παῦλος μᾶς προτρέπει: «Ἐπαγωνίζεσθε τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει.» (Ἰούδα 3).
Δὲν εἶναι σχίσμα, ἀλλὰ πιστότης πρὸς τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὸ νὰ διαφυλάττουμε τὴν Ἱερωσύνην ὅπως παρελήφθη ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς χαρίζῃ τὴν δύναμιν νὰ παραμένουμε πιστοί, ἀκόμη καὶ ὅταν οἱ Ποιμένες πλανῶνται.
«Ὁ ἀγαπῶν Με, τὰς ἐντολάς Μου τηρήσει.» (Ἰω. 14,15).
ΚΑΙ ἝΤΕΡΟΣ ΕΙΣ ΣΥΝΑΓΩΓΗΝ ἘΜΒΑΣ… ἘΞΗΛΘΕΝ ΤΗΣ ἈΛΗΘΕΙΑΣ
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Μετά μεγάλης λύπης, ἀλλά καμίας ἔκπληξης πληροφορηθήκαμε ἀπό τό διαδίκτυο1 τήν παρουσία τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ στήν Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ σέ ἐκδήλωση διαθρησκευτικῆς (βλ. διαθρησκειακῆς) χορωδίας πού διοργάνωσε ἡ Ἰσραηλιτική Κοινότητα Ἀθηνῶν.
Μετά τόν ἐπίσκοπο Λαρίσης, ὁ Νέας Ἰωνίας ἐπαναλαμβάνει τό ἴδιο τραγικά σκανδαλιστικό, ἀντικανονικό καί σφόδρα κολάσιμο ἀτόπημα τῆς προσοικείωσης καί συναλλαγῆς μετά Ἰουδαίων (πρβ. Κανών ΙΑ΄ Πενθέκτης) καί μάλιστα ἐντός Συναγωγῆς. Ὁ ἐν λόγω ἀρχιερεύς, χάριν μιᾶς τεχνητῆς «ἁρμονικῆς συνύπαρξης», ἀντί νά κηρύττει τήν μόνη σώζουσα Ἀλήθεια ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, προτιμᾶ νά τήν προδίδει, ἀναζητώντας αὐτήν μαζί μέ ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ, «στό ὄνομα τῆς μουσικῆς» 2.Ἀντί νά ἐπιζητεῖ τήν ἑνότητα μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων (πού οἱ ἴδιοι ταγοί τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν κατακερματίσει), ἀναγνωρίζει ὡς «συγκεκριμένο καί ἁπτό», τό «ἔργο» μιᾶς πανθρησκειακῆς χορωδίας γιά τήν ἕνωση θρησκειῶν, πού ὑπερβαίνει «σύνορα καί δογματικές διαφορές».
Διερωτώμεθα ὅμως εὔλογα, ποῖο εἶναι τό «ἁπτό» κέρδος γιά τήν Ὀρθοδοξία ὅταν ἕνας ἐπίσκοπος παρίσταται ἐντός Συναγωγῆς καί παρακολουθεῖ μία χορωδία πού «ἑνώνει θρησκεῖες»; Σαφῶς κανένα, ἀλλά ἀκριβῶς τό ἀντίθετο. Ἐπιφέρει ζημία ἀνυπολόγιστου μεγέθους στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ καί μόνο ὁ σκανδαλισμός ἑνός ἁπλοῦ πιστοῦ καταδικάζεται. Πόσο περισσότερο, ὅταν δι’ αὐτῶν τῶν ἐπισκοπικῶν συμμετοχῶν καταρρακώνεται τό αἰώνιο κῦρος τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς μία ἀκόμη δομή ἀνάμεσα στίς κάλπικες θρησκευτικές δομές πού ὀρέγονται ἑνότητα στό ψεῦδος.
«Ἐκπροσώπησε», ἀναφέρει τό δημοσίευμα, «τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν», καί τήν «Ἱερά» Σύνοδο, ἀλλά εἶναι βέβαιο ὅτι δέν ἐκπροσώπησε τόν λαό τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησία.
Εἶναι ἀνάγκη νά ὑπενθυμίσουμε, τούς Ἱερούς Κανόνες (ὅπως τόν ΞΔ΄ Ἀποστολικό), οἱ ὁποῖοι ἀπαγορεύουν ρητά τήν εἴσοδο κληρικοῦ σέ συναγωγή γιά προσευχή ἤ ἑορτασμό. Ἀκόμη κι ἄν προβληθεῖ ἡ δικαιολογία τῆς «τέχνης» ἤ τοῦ «διαλόγου», ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος εἶναι σαφής: «Γιά ποιό λόγο, ἄραγε, σέβεστε ἐκεῖνον τόν τόπο, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά τόν περιφρονεῖτε, νά τόν ἀποστρέφεστε καί νά τόν ἀποφεύγετε;» 3.
Ἡ συμμετοχή σέ τέτοιες ἐκδηλώσεις, ὅπου ἡ μουσική χρησιμοποιεῖται ὡς «γέφυρα» γιά τήν ἕνωση τῶν θρησκειῶν καί τήν ὑποβίβαση τῶν δογμάτων, ἀποτελεῖ προφανῶς κατ’ ἐνέργειαν διολίσθηση στόν διαθρησκειακό οἰκουμενισμό. Καί βεβαίως, ἡ τέχνη, ὅταν γίνεται ἐργαλεῖο κοινωνικῆς χειραγώγησης γιά τήν ἀποδοχή τῆς πανθρησκείας, παύει νά εἶναι ἀθώα.
Ἀδυνατοῦν οἱ οικουμενιστές ἐπίσκοποι νά δεχθοῦν ὅτι μόνο ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θεραπεύει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἐντός τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι τά διαθρησκειακά «μωσαϊκά» πού ἐπιδιώκουν τήν ἑνότητα χωρίς τήν Ἀλήθεια.
Στήν σύνολη, μέχρι σήμερα, δράση τοῦ Μητροπολίτου Ν. Ἰωνίας ἐκφαίνεται προδήλως ἡ συστηματική ἀποδόμηση τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης. Κάτι πού πλέον καθίσταται κανόνας στο σῶμα τῶν Μητροπολιτῶν καί ὄχι ἡ ἐξαίρεση.
Ἄλλη ὅμως ἀποστολή ἀνέθεσε ἡ Ἐκκλησία στον ἐπίσκοπο: νά ὀρθοτομεῖ τόν Λόγο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί νά μαρτυρεῖ αὐθεντικῶς τήν ἐμπειρία της. Ἀλλά γιά νά γίνει αὐτό πρέπει ὁ ἐπίσκοπος νά εἶναι μέτοχος τῆς φωτιστικῆς καί θεοποιοῦ ἐνέργειας τοῦ Θεοῦ. Τά γεγονότα ἐν προκειμένω ἀποκλείουν τέτοια περίπτωση. Ἡ συμμετοχή καί οἱ συμφυρμοί μέ ἀλλόθρησκους σέ «πολιτιστικά» προγράμματα πού προωθοῦν τήν πανθρησκεία, σαφέστατα δέν εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ διαβόλου πού μισεῖ τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Καλοῦμε τόν ποιμενάρχη τῆς Νέας Ἰωνίας νά ἀναλογιστεῖ τό μέγεθος τοῦ σκανδαλισμοῦ πού προκαλεῖ καί νά ἐπιστρέψει στήν ὁδό τῆς Πατερικῆς ὁμολογίας, διορθώνοντας ὅλα ὅσα κατά καιρούς κακῶς ἔχει πράξει καί κηρύξει.
Ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει ἀνάγκη «διαθρησκειακῶν χορωδιῶν», οὔτε ὁποιουδήποτε χρηματοδοτούμενου προγράμματος ξένων κεφαλαίων, προκειμένου νά βιώνει χαρισματικά τήν μοναδικότητα και ἑνότητά της, ἀλλά ἔχει ἀνάγκη ἀπό φύλακες πού φυλάσσουν ἀκέραια τήν πίστη της.
Στό μυαλό μας ἔρχεται καί ἡ λαϊκή παροιμία : «μέ ὅποιον δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θά μάθεις», καθότι ὁ κ.Γαβριήλ ἔλαβε τόν τίτλο τοῦ διδάκτορα τῆς θεολογίας μέ ἐπιβλέποντα καθηγητή τόν Μητροπολίτη Περιστερίου.
Μέ ὅλα ὅσα ζοῦμε, δέν μποροῦμε παρά νά καταλήξουμε στό : Ζητεῖται ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος νά κηρύξει τήν Ἐκκλησία ὑπό διωγμόν.
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥPOLYVERSE ATHENS 2026 | Η μουσική ως γέφυρα διαλόγου, τέχνης και συνύπαρξης!
ansa.it “Christians, Jews, and Muslims came together at the Synagogue of Athens in the name of music, with a concert by the first European interfaith choir”.
Ἰω. Χρυσοστόμου : «Ἐπειδὴ δέ εἰσί τινες οἳ καὶ τὴν συναγωγὴν σεμνὸν εἶναι τόπον νομίζουσιν, ἀναγκαῖον καὶ πρὸςτούτους ὀλίγα εἰπεῖν. Τίνος γὰρ ἕνεκα τὸν τόπον ἐκεῖνον αἰδεῖσθε, δέον καταφρονεῖν καὶ βδελύττεσθαι καὶἀποπηδᾷν;» (PG 48,850).
«Oικουμενική λειτουργία» με προτεστάντισσα ‘'Επίσκοπο’'... Η Πανθρησκεία είναι εδω!
Γερμανία: ο Χριστουπόλεως Εμμανουήλ συμπροσευχήθηκε με αιρετικούς και μοίρασε σταυρουδάκια με μία προτεστάντισσα ‘επίσκοπο’ !
(15 Μαΐου 2026) Ημέρα των παπικών στο Βίρτσμπουργκ (Würzburg) Φρανκφούρτη της Γερμανίας, ο Χριστουπόλεως Εμμανουήλ (κατά κόσμον Ιωάννης Σφιάτκος) του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ήταν εκεί συμπροσευχόμενος και μοίραζοντας σταυρουδάκια με μία προτεστάντισσα ‘επίσκοπο’ ! Ιδού το θεάρεστο έργο του πατριάρχη του Γένους !
Το ξένο δημοσίευμα, το οποίο αναφέρεται σε «οικουμενική λειτουργία»,φωτογραφίζει την ρηχή «θρησκευτική» προσέγγιση των αιρετικών και του όλου εγχειρήματος της λεγόμενης οικουμενικής κίνησης, η οποία είναι στην πραγματικότητα ένα κοινωνικό κάλεσμα που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με την σωτηρία της ψυχής. Γράφει:
«Με μια εντυπωσιακή επίδειξη ενότητας και ενθάρρυνσης, Χριστιανοί διαφόρων δογμάτων γιόρτασαν την Κεντρική Οικουμενική Λειτουργία στο Καθολικό Συνέδριο του 2026 στο Βίρτσμπουργκ την Παρασκευή. Πολυάριθμοι επισκέπτες συγκεντρώθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Βίρτσμπουργκ με το σύνθημα «Έχε θάρρος, σήκω!», το οποίο αποτέλεσε κεντρικό θέμα σε όλη τη λειτουργία, το κήρυγμα και το μουσικό πρόγραμμα.
Εκπρόσωποι διαφορετικών δογμάτων ηγήθηκαν της λειτουργίας μαζί,συμπεριλαμβανομένων του Επισκόπου Χριστουπόλεως Εμμανουήλ, του Επισκόπου Δρ. Γκέρχαρντ Φάιγκε, της Άνια Γκόλερ, της Άννας-Νικόλ Χάινριχ και του Αιδεσιμοτάτου Κρίστοφερ Ίστχιλ. Το κήρυγμα εκφώνησε η Καθηγήτρια Δρ. Κορνήλια Ρίχτερ, Επίσκοπος της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας στην Αυστρία.
Στο κήρυγμά της, η Λουθηρανή ''επίσκοπος'' τόνισε τη δύναμη των χριστιανικών οραμάτων και των ιστοριών ελπίδας: «Όλα αυτά τα οράματα και οι ουτοπίες αποτελούν θετικά αντι-μοντέλα για την κοινωνία μας. Μας υπενθυμίζουν καθημερινά ότι, ως άνθρωποι, έχουμε την ελευθερία να ξεκινάμε από την αρχή ξανά και ξανά. Γι’ αυτό, ξεσηκωθείτε, να είστε θαρραλέοι, να σηκωθείτε και να προχωρήσετε προς ένα νέο μέλλον!»
Η ''λειτουργία'' επικεντρώθηκε στο θάρρος, την αλληλεγγύη και την κοινή ευθύνη των εκκλησιών σε μια εποχή που σημαδεύεται από κρίσεις και κοινωνικές εντάσεις. Η οικουμενική λειτουργία κορυφώθηκε με μια συμβολική πράξη με καραμπίνερ, τα οποία μοιράζονταν ανάμεσα στο εκκλησίασμα ως σύμβολο υποστήριξης και εμπιστοσύνης. Αυτό συνοδεύτηκε από την ενθάρρυνση: «Έχετε θάρρος, σηκωθείτε. Σας κρατούν».
Καραμπίνερ Ασφαλείας
Με προσευχές για ειρήνη, κοινωνική συνοχή και οικουμενική κατανόηση, οι συμμετέχοντες έστειλαν επίσης ένα σαφές μήνυμα κατά του μίσους, του αποκλεισμού και της βίας. Η συγκέντρωση αντανακλούσε επίσης αυτό το πνεύμα αλληλεγγύης: Υποστήριξε ένα έργο ένταξης για παιδιά με αλμπινισμό στην Τανζανία και την υπηρεσία ασθενοφόρων «Make-A-Wish» του Malteser στην Επισκοπή του Βίρτσμπουργκ.
Η κεντρική οικουμενική λειτουργία κατέστησε σαφές: Ο Οικουμενισμός ευδοκιμεί στις κοινές εμπειρίες, στην αμοιβαία ενθάρρυνση και στην πεποίθηση ότι η χριστιανική πίστη μπορεί να ενδυναμώσει και να ενώσει τους ανθρώπους. »
Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη...
Έβαλε τον αιρετικό στην Ωραία Πύλη ο Κρήτης Ευγένιος, για τον εορτασμό της επανακομιδής της τιμίας κάρας του Αγίου Αποστόλου Τίτου.
Καταλήστεψαν οι παπικοί την Εκκλησία του Χριστού και οι εκ των Ορθοδόξων οικουμενιστές φροντίζουν οι ληστές να εισέρχονται στα Ιερά με τιμές, ως ευεργέτες! Η τίμια κάρα του Αγίου Αποστόλου Τίτου εκλάπη κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας (1669) [1] και επέστρεψε -αν όντως πρόκειται περί της αληθινής τιμίας κάρας- από την Βενετία στο Ηράκλειο επί Μητροπολίτου Κρήτης κυρού Ευγενίου (Ψαλλιδάκη) μετά από παρέμβαση του μασόνου πατριάρχου Αθηναγόρα το 1966. Ένα χρόνο πριν το 1965, ο μασόνος πατριάρχης είχε προβεί στην άρση των αναθεμάτων με τον «πάπα» Παύλο τον ΣΤ’.
Η «επιστροφή» ή η επίσκεψη των κλεμμένων ιερών λειψάνων είναι ένα ψευτοδίλημμαπου χρησιμοποιούν οι σημερινοί οικουμενιστές για να προχωρούν τα σχέδια της ψευδένωσης με τους αιρετικούς, τους οποίους μας τους εμφανίζουν τώρα και ως ευεργέτες μας! Το γεγονός ότι οι αιρετικοί εισέρχονται αμετανόητοι και πατάνε τα ιερά και τα όσιά μας, δείχνει ότι δεν υπάρχει αγάπη αλλά υπάρχουν μόνο νικητές και ηττημένοι.
Ως ανάμνηση της «καλής πράξης» της «επιστροφής» των κλεψιμαίικων, ο παπικός την Κυριακή 17 Μαΐου συμμετείχε ανενόχλητος στην πομπή λιτάνευσης της τιμίας κάρας [2] [3] στους δρόμους του Ηρακλείου, δίπλα στους ιεράρχες της Τοπικής Εκκλησίας.
Νωρίτερα στον Εσπερινό στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αποστόλου Τίτου στο Ηράκλειο, προεξήρχε ο αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος, [4] γνωστός αμνηστευτής της ομοφυλοφιλίας [5], προσκυνητής του τάφου του Καζαντζάκη, [6. α, β] προσκυνητής παπικού ναού, [7] έβαλε τον αιρετικό παπικό στην Ωραία Πύλη, μπροστά σε άλλους ιεράρχες και στο εκκλησίασμα.
Η σημειολογία αυτής της πράξης είναι τεράστια. Προσδίδει στον αιρετικό ιεροσύνη και ισοτιμία με τους Ορθοδόξους.
Ο οικουμενισμός προχωρά ακάθεκτος. Οι λυκοποιμένες μεσουρανούν και το ποίμνιο κοιμάται.
ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ
Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο τον Φιλοθεάμονα
Αλεξανδρούπολη, 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Μυροφόρων
Βασιλική Οικονόμου
Ανοικτή επιστολή
Προς το Μητροπολίτη της γενέτειράς μας Θεσσαλονίκης Φιλόθεο
«Ὢ τῆς Ἰούδα ἀθλιότητος! ἀφ’ ἧς ῥῦσαι ὁ Θεὸς τὰς ψυχὰς ἡμῶν.» Στιχηρό της Μ. Πέμπτης.
«…η Μεγάλη Διδάσκαλος Τζούλι Σκοτ θα μας οδηγήσει σε μια βαθιά σύνδεση με την κλασική μουσική από την περίοδο του Μπαρόκ (περ. 1600-1750). Θα βιώσουμε πώς συγκεκριμένη μουσική επηρεάζει τον καρδιακό μας ρυθμό και τα εγκεφαλικά μας κύματα.» Από ανακοίνωση του Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδινου Σταυρού
«ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν.» Πρ. κ’ 29-30.
«…καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι…» Αποκ. κβ’ 11.
«ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» Ἀποκ. γ’ 1.
Η μαύρη μέρα της ποιμαντορίας σου ξεκίνησε με βαριά συννεφιά ασέβειας. Ήδη από την ενθρόνισή σου είδαμε τα πρώτα, «αρχιερατικά» πλέον, δείγματα των οικουμενιστικών φρονημάτων σου, αφού στον ενθρονιστήριο λόγο σου χαιρέτισες, μετά τους Οικουμενιστές (κατ’ όνομα Ορθόδοξους) Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και τους «εντιμοτάτους εκπροσώπους…των Θρησκευτικών Δογμάτων και Κοινοτήτων…». Παπικοί και Μονοφυσίτες ήταν θρονιασμένοι στο σολέα, αναίσχυντα και απροκάλυπτα. Το γεγονός αυτό από μόνο του σε καθιστά βάσει των Ιερών Κανόνων (όπως οι Ι’, ΜΕ’, ΜΣΤ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων) αφοριστέο. Με Μέγα Αφορισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το μόνο γεγονός που αποδεικνύει τα κακόδοξα φρονήματά σου∙ ήλθαν και άλλα πολλά στη συνέχεια. Η βέβηλη και βλάσφημη παρουσία σου στη Μητρόπολη της αγιοτόκου Θεσσαλονίκης βρίθει ανομιών και ιεροκανονικών παραβάσεων.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι τον φιλοσοδομίτη αλλά και Οικουμενιστή Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και μάλιστα να συμμετέχεις μαζί με αυτόν σε εκδηλώσεις για την «Εθνική Ημέρα Μνήμης Ελλήνων Εβραίων του Ολοκαυτώματος», μπροστά στην εβραϊκή επτάφωτη λυχνία στην Πλατεία Ελευθερίας, όπου μάλιστα τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση από τη χορωδία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης, με την παρουσία, εννοείται, ραβίνου. Και, ως φίλος των Ιουδαίων, άραγε πανηγυρίζεις, τώρα που η Πλατεία Ελευθερίας ξηλώνεται για να γίνει «Πάρκο Μνήμης Ολοκαυτώματος»;
Σε είδαμε να επευλογείς εκδήλωση που έδρασε ως αντιπερισπασμός στο μαζικό λαϊκό συλλαλητήριο κατά του νομοσχεδίου για το «γάμο» ομοφύλων και το «δικαίωμά» τους στην τεκνοθεσία. Αντί να κατεβείς κι εσύ μαζί με το λαό στο δρόμο, να ενώσεις τη φωνή σου κατά των (φιλο)σοδομιτικών νομοσχεδίων που απειλούν το μέλλον των παιδιών και ολόκληρης της κοινωνίας μας, φρόντισες, μαζί με τους λοιπούς Μητροπολίτες της πόλης (Ν. Κρήνης & Καλαμαριάς Ιουστίνο, Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως Βαρνάβα) και το Μητροπολίτη Πατρών Χρυσόστομο, να συγκεντρώσεις πλήθος λαού στο Βελλίδειο για να ακούσει ποιον; Τον ιουδαιόφιλο Μητροπολίτη Λαρίσης Ιερώνυμο, που έχει κάνει την εβραϊκή Συναγωγή δεύτερο σπίτι του. Αποσπάσατε λαό από το συλλαλητήριο και συνάμα τον ψωμίσατε με την ψευδαίσθηση ότι αντέδρασε στη διεστραμμένη πολιτική της κυβέρνησης του αφορισμένου Κυριάκου Μητσοτάκη. Δόλια κίνηση δολίων Επισκόπων.
Σε είδαμε να δέχεσαι «ασμένως» την πρόταση του Γεν. Γραμμ. της Διακοινοβουλευτικής Συνέλευσης Ορθοδοξίας (ΔΣΟ) και βουλευτή Λαρίσης της Ν.Δ. Μάξιμου Χαρακόπουλου « «η μητρόπολη της πάλαι ποτέ συμβασιλεύουσας, μιας πόλης με ανεξίτηλο το βυζαντινό αποτύπωμα και έντονη την χριστιανική παράδοση», να είναι εκ των συνδιοργανωτών του συνεδρίου μαζί με την ΔΣΟ, την Διάσκεψη των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), την Επιτροπή των Καθολικών Επισκοπικών Διασκέψεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (COMECE) και τη Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)». Μάλιστα τον συνεχάρης για την πρωτοβουλία!
Είδαμε την υποκρισία σου, όταν δήθεν διαμαρτυρήθηκες για τη βλάσφημη αφίσα της επίσης βλάσφημης ταινίας «Αδέσποτα Κορμιά», η οποία ταινία, όλως απροσδοκήτως, φαίνεται να δημιουργεί αρκετούς «συνειρμούς» με το Ροδοσταυρισμό. Αφού ξεκίνησες την επιστολή σου σχεδόν απολογούμενος (!) στην ασεβή γενική διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, «τόλμησες», κατόπιν, να της πεις, ότι η αφίσα, που απεικόνιζε την Αειπαρθένο Παναγία μας ημίγυμνη και κυοφορούσα πάνω στον Σταυρό, «…εἶναι βαθύτατα προκλητικὴ γιὰ τό θρησκευτικὸ συναίσθημα τῶν χριστιανῶν τῆς πόλης μας…». Και το είπες αυτό, αφού πρώτα ευχήθηκες για την επιτυχία του Φεστιβάλ και αφού δήλωσες, ότι «Τέτοιες καλλιτεχνικὲς δραστηριότητες καὶ πρωτοβουλίες ἐνίσχυσης τῆς κινηματογραφικῆς κοινότητας, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν εὐκαιρία ἔκφρασης καὶ συνάντησης δημιουργῶν καὶ καλλιτεχνῶν, ἰδίως νέων, μᾶς γεμίζουν μὲ χαρὰ καὶ ἐλπίδα.»
Τι ακριβώς σε «γεμίζει με χαρά και ελπίδα» σε ένα τέτοιο Φεστιβάλ; Μήπως το ότι τριάντα τρεις από τις διακόσιες πενήντα ταινίες «υμνούσαν την ομορφιά της απελευθερωτικής πράξης του αυτοπροσδιορισμού και σφράγισαν το παγκόσμιο queer σινεμά» πρωταγωνιστώντας «στο μεγάλο αφιέρωμα του 26ου ΦΝΘ (σ.σ. Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης) με τίτλο Citizen Queer»; Αγνοείς, άραγε, ότι «άνθρωποι που δεν αποδέχονται τις παραδοσιακές έννοιες φύλων, και χωρίς να θέλουν να προσδιοριστούν ως ΛΟΑΤ (σ.σ. Λεσβίες Ομοφυλόφιλοι Αμφιφυλόφιλοι Τρανς (=Διεμφυλικοί)), πολλές φορές αυτοπροσδιορίζονται ως «Queer»»; Γνωρίζεις μήπως, ότι το εν λόγω διαστροφικό αφιέρωμα διαφημίστηκε από ευρωπαϊκή ιστοσελίδα ως εξής: «Το ελληνικό φεστιβάλ κινηματογράφου Citizen Queer στοχεύει να αποτίσει φόρο τιμής στην προέλευση της εκπροσώπησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στον κινηματογράφο, μαζί με τους πρωτοπόρους της. Για τόσο καιρό κρυμμένη στις σκιές, τώρα η μορφή τέχνης επιτέλους θα λάμψει στο προσκήνιο»; Καμαρώνεις για τούτο το «πρωτοποριακό» μίασμα που έλαβε χώρα στη Μητρόπολή σου;
Και δηλώνεις, στην ίδια επιστολή σου, προς τη διευθύντρια του Φεστιβάλ, ότι το πρόβλημα ήταν η αφίσα και όχι το ίδιο το ντοκιμαντέρ (!!!), το οποίο ντοκιμαντέρ προπαγάνδιζε «το αυτονόητο αίτημα των γυναικών της Ευρώπης για αυτοδιαχείριση του σώματός τους, διεκδικώντας το δικαίωμα τους στην έκτρωση, την εξωσωματική γονιμοποίηση αλλά και την ευθανασία». Τάσσεσαι, δηλαδή, απερίφραστα υπέρ τη έκτρωσης, της εξωσωματικής γονιμοποίησης (που επίσης συνιστά έκτρωση) και της ευθανασίας. Αντί να κατακεραυνώσεις τους διοργανωτές και λοιπούς συντελεστές του ανήθικου και ασεβέστατου φεστιβάλ, όπως θα έκανε ένας αληθινός Επίσκοπος, όπως ο μακαριστός αγωνιστής π. Αυγουστίνος Καντιώτης (αιωνία του η μνήμη!), αρκέστηκες στις δημοσιοσχετίστικες χλιαρότητες και στα δουλικά «ναι και ου» του πονηρού. Μήπως χάρηκες και με το πανό που έγραφε «Καταστρέψτε την Ελλάδα!», το οποίο κρατούσαν στα χέρια τους «τραβεστί, ομοφυλόφιλοι και συντελεστές ταινίας στην πρεμιέρα του φιλμ «Avant-Drag!» » του ίδιου φεστιβάλ; Μήπως πήρες πάλι «χαρά και ελπίδα», αφού προφανέστατα κι εσύ με αυτήν ακριβώς την αποστολή ανέβηκες στον Θρόνο της Θεσσαλονίκης, να καταστρέψεις – ω της ματαιόπονης μωρίας! – την Εκκλησία και την Ελλάδα;
Σε είδαμε να συν-διοργανώνεις εντός του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ροτόντα «αφιερωματική εκδήλωση μνήμης στον πεζογράφο και ποιητή Νίκο Γ. Πεντζίκη». Για άλλη μια φορά μετέτρεψες τον ιερό χώρο Ναού σε πολιτιστικό κέντρο για να παρουσιάσεις, μάλιστα, ποιον; Έναν «δημιουργό» που ήταν, όπως διαβάζουμε, «βαθύς γνώστης της βυζαντινής γραμματείας και τέχνης, αλλά και κάτοχος, από πολύ νωρίς, όλων των ρευμάτων και των τάσεων του ευρωπαϊκoύ μοντερνισμού και της avant-guard«∙ ένα λογοτέχνη για τον οποίο «σελίδες από το Συναξαριστή του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτη (αλλά και ερωτικές επιστολές, καρτ-ποστάλ, τοπωνύμια) δίνουν καθημερινά, μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του, την πρώτη ύλη της εργασίας»∙ ένα συγγραφέα που «εμπλούτισε» τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό με ρήσεις του τύπου «Αισθάνθηκα ότι για να αναστήσω τον αυτοκτονήσαντα νέον Αντρέα Δημακούδη του πρώτου μου βιβλίου (που είμαι εγώ), έπρεπε να προσευχηθώ σε όλα τα πράγματα για να με δώκουν Ζωή».
Ποια ήταν η αντίδρασή σου στο βδέλυγμα του «EuroPride 2024», που κατέκλυσε τη συμπρωτεύουσα για εννιά ολόκληρες μέρες τον Ιούνιο του 2024, ξεκινώντας μάλιστα μόλις δύο μέρες πριν τη μεγάλη Εορτή των Γενεθλίων της Εκκλησίας μας, την Αγία Πεντηκοστή; Τι έκανες γι’ αυτή την παρδαλή φρίκη που ξεχύθηκε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης; Τι έκανες για το νομοσχέδιο υπέρ του «γάμου» των ομοφύλων και της τεκνοθεσίας εκ μέρους τους; Λησμόνησες πώς πλήρωσαν τα Σόδομα την ομοφυλοφιλία των κατοίκων τους, το πυρ και θείο που έπεσε και τα κατέκαψε, αφήνοντας στη θέση τους τη Νεκρά Θάλασσα (στην οποία Θάλασσα τώρα το Υπουργείο Εξωτερικών του αγαπημένου σου Ισραήλ διαφημίζει ότι θα γίνει «ΛΟΑΤΚΙ+ φεστιβάλ», «το μεγαλύτερο Pride event της Μέσης Ανατολής»); Λησμόνησες τι λέει ο Απόστολος Παύλος για την αρσενοκοιτία (σοδομισμό) και τι λένε οι Ιεροί Κανόνες, όπως ο Ζ’ Κανόνας του Μεγάλου Βασιλείου, που κατατάσσει τους ομοφυλόφιλους στην ίδια κατηγορία με τους κτηνοβάτες, τους φονιάδες, τους μοιχούς, τους μάγους και τους ειδωλολάτρες; Δε διάβασες τι γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Εορτοδρόμιο, σε σημείωση στα προλεγόμενα του Κανόνα των Χριστουγέννων; «Τρίτον δὲ καὶ τελευταῖον θαῦμα ἠκολούθησεν ἐν τῇ Χριστοῦ Γεννήσει∙ λέγει γὰρ ἕνας Διδάσκαλος, ὅτι τὴν νύχτα ἐκείνην, κατὰ τὴν ὁποία ἐγεννήθη ὁ Δεσπότης Χριστός, ἔστειλε πρῶτον ἕνα Ἄγγελον καὶ ἐθανάτωσεν ὅλους τους ἀρσενοκοίτας, ὅπου ἦσαν εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἔπειτα ἐγεννήθη, διὰ νὰ μὴ εὑρεθῇ τότε εἰς τὴν γῆν μία τοιαύτη Θεομίσητος ἁμαρτία…«;
Αλήθεια, έχεις κάποιο ιδιαίτερο λόγο που είσαι τόσο αμνηστευτικός στο θέμα της αρσενοκοιτίας, ώστε να παίρνεις «χαρά και ελπίδα» από ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της δήθεν θεούσας Λίνας Μενδώνη) που διακατέχεται εντονότατα από το πνεύμα της ομοφυλοφιλίας και των συναφών διαστροφών; Αν ναι, θα ήθελες να μας πεις ποιος είναι αυτός ο λόγος; Και μην προφασιστείς, ότι δήθεν δεν κατάλαβες περί τίνος επρόκειτο, γιατί και μόνη η αφίσα του φεστιβάλ αρκούσε για να κατατοπιστεί κανείς, αφού έδειχνε δύο άνδρες σε ερωτική περίπτυξη. Σου δίνουν πράγματι «χαρά και ελπίδα» τέτοιες εικόνες; Αν ναι, γιατί;
Σε είδαμε να αγαπολογείς με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, τον αιρετικότερο και σατανικότερο Πατριάρχη στην Εκκλησιαστική Ιστορία, μέσα στον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, λίγα μόλις μέτρα από το ιερό λείψανο του μεγάλου αυτού Πατέρα και Θεολόγου της Εκκλησίας μας, που έδωσε σκληρούς αλλά νικηφόρους αγώνες για την προάσπιση της Ορθοδοξίας από τον Παπισμό.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι και να συλλειτουργείς με τον Επίσκοπο Κομάνων Μιχαήλ (Ανισένκο), Έξαρχο του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία και συλλειτουργό των σχισματοαιρετικών της ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) αλλά και Ουνιτών και λοιπών αιρετικών.
Είδαμε το όνομά σου να συμπεριλαμβάνεται στο πρόγραμμα του 1ου Διαθρησκευτικού Συνεδρίου Τρικάλων, μαζί με τα ονόματα εβραίου ραβίνου, μωαμεθανού ιεροδιδασκάλου, λοιπών οικουμενιστών καθώς και ασεβών Ελλήνων πολιτικών.
Σε είδαμε να δέχεσαι στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου, ανήμερα της Εορτής του Μυροβλήτη, την επίσης ασεβέστατη Πρόεδρο (τότε) της Δημοκρατίας Κ. Σακελλαροπούλου, η οποία, εκτός όλων των άλλων ασεβειών της, πανηγύρισε για την ψήφιση του παραπάνω «σοδομονόμου» και μάλιστα κήρυξε με χαρά την έναρξη του παραπάνω φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.
Σε είδαμε να υποδέχεσαι ψευδοκληρικούς της σχισματοαιρετικής αυτοκέφαλης ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας (ΟΕΟ) των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων» του ψευδο-μητροπολίτη Επιφάνιου Ντουμένκο. Στη συνοδεία του ψευδεπισκόπου Βισγκορόντ Αγαπητού συμμετείχε και ψευδο-ιερέας γνωστός για τη συναυτουργία σε βίαιη κατάληψη Ναού της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (ΟΟΕ, υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο) από σχισματοαιρετικούς του Ντουμένκο, με τη χρήση αλυσοπρίονων, λοστών και δακρυγόνων.
Σε είδαμε να παρερμηνεύεις ευαγγελική περικοπή κακοβούλως – ως πιστός και δουλικός ιουδαιόφιλος -, αποδίδοντας μεταπατερικώς και αντιπατερικώς το χαρακτηρισμό εκ μέρους του Κυρίου «γενεά άπιστος και διεστραμμένη» στους Αγίους Αποστόλους (!), τους Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας. Σε ενοχλούν οι Άγιοι Απόστολοι, γιατί είσαι κακός διάδοχός τους και φίλος των διωκτών τους.
Σε είδαμε να εμφανίζεσαι σε εκδήλωση περί Ησυχασμού (με τον οποίο εμφανέστατα δε σχετίζεσαι ούτε κατά διάνοια), δίπλα σε ασεβέστατες μορφές της ελληνικής κοινωνίας, όπως η βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος Αγγελική Δεληκάρη, που ψήφισε υπέρ του νομοσχεδίου περί «γάμου» των ομοφυλ(οφιλ)ων ζευγαριών και υιοθεσίας τέκνων από αυτούς∙ ο (εκδημήσας) αμετανόητος καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης, γνωστότατος Οικουμενιστής και νεονικολαΐτης∙ ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλλιος Αγγελούδης, που κατέστησε τη Θεσσαλονίκη δαιμονοπανήγυρη με τις παρελάσεις ομοφυλοφίλων, τα καρναβάλια και άλλα αντίθεα δρώμενα∙ ο Υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης που ετοιμάζει τα ψηφιακά δεσμά του λαού μας Δημήτρης Παπαστεργίου∙ η υποκρινόμενη μεν την ευσεβή, αλλά στην πραγματικότητα ασεβέστατη Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και άλλοι.
Σε είδαμε να συνδιοργανώνεις (μαζί με την Ηπειρωτική Εστία Θεσσαλονίκης) τιμητική εκδήλωση για τον αμερικανόφερτο Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Αθηναγόρα, επίσης Μασόνο.
Σε είδαμε να λειτουργείς στον Ιερό βυζαντινό Ναό Προφήτου Ηλιού και να ευχαριστείς τον Πρόεδρο των Εκκλησιαστικών Επιτροπών του Ιερού Ναού «για την ευταξία ενόψει της μεγάλης εορτής των Θεοφανείων», αντί να τον επιπλήττεις που μετέτρεψε τον Ιερό Ναό σε παγανιστικό «Κήπο Εσπερίδων», προφανώς για να σε ικανοποιήσει, αφού σου αρέσουν τα «θεάματα». Δεν είναι πλήρης ο ιερός Ναός με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, τις Αγιογραφίες, τα ιερά Λείψανα; Τα εσπεριδοειδή και τα κωνοφόρα τού λείπανε;
Σε είδαμε να παρακάθεσαι περιχαρέστατος και βαθέως μειδιών σε γεύμα με το δηλωμένο άθεο, τον εθνικό ολετήρα (Πρέσπες) και διαφθορέα της νεολαίας μας (νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου από την ηλικία των δεκαπέντε ετών), τον Αλέξη Τσίπρα.
Σε είδαμε να αποκαλύπτεις, από κοινού με τον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο, ανδριάντα του Μασόνου Οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’ έξω από τη Μητρόπολη.
Σε είδαμε πρόσφατα να βεβηλώνεις για άλλη μια φορά Ιερούς Ναούς της Μητρόπολής σου, στις πιο ιερές μέρες του έτους, τις μέρες της Αγίας Τεσσαρακοστής, με την ιερόσυλη «Λατρευτική Εβδομάδα», για την οποία δήλωσες, μεταξύ άλλων ψευδών, πως, ό,τι περιλαμβάνει, «είναι ελεγμένο και ορθόδοξο». Προς διάψευσή σου αναφέρω ενδεικτικά, ότι το πρόγραμμα της εκδήλωσης με τον τίτλο «TENEBRAE» (ελληνιστί «Σκοτάδια»∙ λατινιστί ο τίτλος παραπέμπει σε ειδική ακολουθία που τελείται σε παπικούς ναούς από τη Μ. Πέμπτη έως και το Μ. Σάββατο) περιλάμβανε κυρίως έργα μπαρόκ «για σοπράνο και θεόρβη». Αλήθεια, με ποια κριτήρια επέλεξες να αφιερώσεις ολόκληρη εκδήλωση στην Μπαρόκ μουσική; Ρωτώ επειδή, όλως τυχαίως (;), ένα χρόνο πριν την εκδήλωση αυτή, κάποιοι Ροδόσταυροι του «Αρχαίου και Μυστικιστικού Τάγματος του Ρόδου και του Σταυρού» (και, όπως πιθανόν γνωρίζεις, ο Ροδοσταυρισμός ενυπάρχει στον 18ο βαθμό της Μασονίας Σκωτικού Τύπου και το εν λόγω τάγμα έχει και παράρτημα στην Ελλάδα) είχαν αφιερώσει ειδική τηλεδιάσκεψη στο πώς η Μπαρόκ μουσική «ανοίγει τις καρδιές», «επηρεάζει τον καρδιακό ρυθμό και τα εγκεφαλικά κύματα» κλπ. Θα είναι άραγε υπερβολικός ή φαντασιόπληκτος όποιος τυχόν υποθέσει ότι ένας οικουμενιστής Μητροπολίτης αντλεί εμπνεύσεις από τέτοιες πηγές, δεδομένης της διείσδυσης της Μασονίας στη διοίκηση της Εκκλησίας μας, η οποία διείσδυση έχει αποδειχθεί περίτρανα με ντοκουμέντα;
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης «Σκοτάδια» συμπεριλάμβανε στο τέλος του και άσματα της αγιοποιηθείσας από το Βατικανό βενεδικτίνης μοναχής Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, η οποία τύγχανε μάλιστα και αποκρυφίστρια. Η δε «σοπράνο και performer», που κάλεσες για να βεβηλώσει τον Ιερό Ναό με τους πομπώδεις (και αφόρητους για ώτα Ησυχαστών) υψίφωνους λαρυγγισμούς της, δηλώνει εξειδικευμένη στο «πειραματικό φωνητικό ρεπερτόριο του 20ού και 21ου αιώνα» (δείγματα αυτών των «πειραματισμών» εδώ, εδώ και εδώ), καθώς και «στα φωνητικά έργα του John Cage», του οποίου οι συνθέσεις, όπως διαβάζουμε, επηρεάστηκαν, μεταξύ άλλων, και από τις σπουδές του στην ινδική φιλοσοφία, το Ζεν Βουδισμό και το ταοϊστικό-αποκρυφιστικό Ι Τσινγκ.
Το πρόγραμμα των πολιτιστικών εκδηλώσεων της «Λατρευτικής Εβδομάδας», η οποία χαρακτηρίζεται από το Δήμο Θεσσαλονίκης ως «ένας από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς και θρησκευτικούς θεσμούς της πόλης, που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη μία εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα» και ως «διεθνής πολιτιστικός και θρησκευτικός θεσμός», καταρτίστηκε κατόπιν ανοικτής πρόσκλησης που απευθυνόταν «σε μουσικά σύνολα (βυζαντινούς χορούς ψαλτών και ψαλτριών, μονωδούς, σολίστες, παιδικές και νεανικές χορωδίες ευρωπαϊκής μουσικής), καλλιτέχνες, ηθοποιούς, πολιτιστικούς φορείς και πολιτιστικούς συλλόγους κ.α., τόσο της Ελλάδας, όσο και του εξωτερικού» (!!!). Αμπελώνας απερίφρακτος η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, κέντρα διερχομένων οι Ιεροί Ναοί! Αυτό το «εκκλησιαστικό φρόνημα» είχε μάλλον κατά νου, μεταξύ άλλων, ο οικουμενιστής Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, όταν αναφερόταν κατά την ενθρόνισή σου στα κριτήρια εκλογής σου ως Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης: τη μετατροπή του Οίκου της λατρείας του Υψίστου σε κέντρο διασκέδασης. Ήξεραν πολύ καλά ποιον ψήφισαν οι όμοιοί σου. Αλλά, βέβαια, δεν ήταν αυτή η πρώτη «Λατρευτική Εβδομάδα». Είχαν προηγηθεί και άλλες, στις οποίες και πάλι συμμετείχαν μη ορθόδοξοι, όπως τότε που έφερες παπική ισπανική χορωδία να ψάλλει παπικούς μεσαιωνικούς ύμνους εντός του Ιερού Ναού της Παναγίας Αχειροποιήτου.
Τότε χαρακτηρίστηκαν ως «σκοταδιστές» οι Ορθόδοξοι ενορίτες που αντέδρασαν ως όφειλαν, ενώ ο οικουμενιστής καθηγητής Σταμούλης – μέλος της επιτροπής διοργάνωσης των εκδηλώσεων για τον δήμο – έσπευσε, κατά την προσφιλή του συνήθεια, να διασπείρει ψεύδη και ανίερες συκοφαντίες, δηλώνοντας στη συστημική «Εφημερίδα Συντακτών» ότι (άκουσον!) «οι Καθολικοί δεν είναι ούτε θεωρούνται από την Ορθόδοξη Εκκλησία «αιρετικοί» (…), ότι «ποτέ οι Ορθόδοξοι δεν είπαν αιρετικούς τους Καθολικούς. Ο Μάρκος Εφέσου τούς λέει χαρακτηριστικά “αδελφούς”. Το καλούμενο Σχίσμα δηλοί διοικητική και όχι θεολογική διαφορά» (…) «οι Καθολικοί γίνονται δεκτοί και από πολλές μονές του Αγίου Ορους, που τους υποδέχονται και τους φιλοξενούν. Η διαφορά μεταξύ άλλων είναι ότι δεν έχουμε Κοινό Ποτήριο» ». Και για να τιμήσεις τον εκδημήσαντα φίλο σου καθηγητή Σταμούλη, τον οποίο αιφνίδια φίμωσε ο Κύριος προ μηνών, έφερες να διαβάσουν μέσα στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας μέχρι και τον εωσφοριστή μασόνο Καζαντζάκη, σε απόσπασμα από το έργο του με τίτλο «Χριστός «Τυπικάρης»», γνωρίζοντας ότι ο βλάσφημος καθηγητής ήταν ένθερμος οπαδός του επίσης βλάσφημου συγγραφέα. Η περίληψη του έργου από τη σχετική ιστοσελίδα αρκεί για να καταλάβουμε τι είδους βλασφημίες ακούστηκαν εντός του Οίκου του Θεού:
«Ο τυπικάρης εισέρχεται στο ναό και ζητά ν’ αποχωρήσουν όσοι δεν πρέπει να είναι παρόντες στο «μυστήριο» που θα ακολουθήσει: οι κατηχούμενοι, οι γυναίκες, τα παιδιά, και εκείνοι που δεν έχουν αγνό σώμα και ψυχή. Μένουν δυνατοί και νηφάλιοι άντρες· ο τυπικάρης τους μεταλαμβάνει και τους οδηγεί σε έκσταση, κι έπειτα ανακοινώνει ότι ο Χριστός βρίσκεται τρεις μέρες στο μνήμα, περιμένοντας μάταια κάποιον να τον μοιρολογήσει.
Μέσα σε όραμα, το εκκλησίασμα βλέπει τι συμβαίνει στο σπίτι όπου είναι συγκεντρωμένοι οι μαθητές: η Μαγδαληνή παραληρεί για την ανάσταση, φέροντας στο σώμα της τις πληγές του Εσταυρωμένου, ενώ έρχονται ο Πέτρος, ο Ιάκωβος, ο Θωμάς και ο Φίλιππος, φοβισμένοι και με κλονισμένη την πίστη τους· ακολουθούν ο Ματθαίος, η Μάνα του Χριστού και ο Ιωάννης. Ανάμεσα σε θρήνους και μοιρολόγια απόφασίζουν να πάνε όλοι να θρηνήσουν στον τάφο του Χριστού.
Τότε, φτάνει η Μαρία και αναγγέλλει την Ανάσταση. Καθένας νιώθει την παρουσία του Χριστού με διαφορετικό τρόπο, μεταξύ οραμάτων και παραισθήσεων, ώσπου εμφανίζεται ο Χριστός, δείχνει σε κάθε μαθητή το μέλλον του και αναλήπτεται στους ουρανούς. Το όραμα των πιστών χάνεται, η μυστική Ακολουθία τελειώνει και ο τυπικάρης ζητά από τους άντρες να μην αποκαλύψουν τι συνέβη.»
Αυτή είναι η αντίληψή σου περί «ελεγμένου και ορθόδοξου» περιεχομένου της Λατρευτικής Εβδομάδας; Και, αν κάποιος σε κρίνει γι’αυτό το αίσχος, θα τολμήσεις να πεις πάλι ότι το να κρίνουμε είναι του Διαβόλου; Δεν μπήκες ποτέ στον κόπο να διαβάσεις τι λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος περί κρίσης; « …το Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως.» P.G. 63, 232. Πλανάσαι (άλλην μίαν) πλάνην οικτράν, αν νομίζεις, ότι θα λες και θα κάνεις ό,τι θέλεις μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, εντός ή εκτός Ναού, και δε θα δέχεσαι έλεγχο, εφ’ όσον προσβάλλεις την αγία Πίστη μας. Τις πλύσεις εγκεφάλου περί «εκ του Διαβόλου κρίσης» τις δέχονται και τις ανέχονται μόνο οι υπνωτισμένοι Χριστιανοί που σε ακολουθούνε, οι χειροκροτητές των «Λατρευτικών Εβδομάδων», κανένας άλλος.
Όλα όσα αναφέρθηκαν σε τούτη την επιστολή δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της μέχρι τώρα αρχιερατικής πορείας σου, πριν καν ολοκληρώσεις τρία έτη στο Μητροπολιτικό Θρόνο της Θεσσαλονίκης. Και σε ρωτώ:
Εσύ που σπούδασες Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανες μεταπτυχιακές σπουδές στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ, δε διδάχτηκες ποτέ ότι ο Παπισμός έχει καταδικαστεί πολλάκις από την αγία Εκκλησία μας και δη συνοδικώς, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου, επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, στου οποίου τον Θρόνο κακώς κάθεσαι; Δε διδάχτηκες ποτέ ότι καταδικασμένος (από την Αγία Δ’ Οικ. Σύνοδο) είναι επίσης και ο Μονοφυσιτισμός καθώς και η παραφυάδα του, ο Μονοθελητισμός (από την Αγία ΣΤ’ Οικ. Σύνοδο); Δεν έχεις κάνει ποτέ τον κόπο να ανοίξεις το ιερό Πηδάλιο, για να δεις ότι οι Ιεροί Κανόνες (όπως οι Ζ’, ΞΒ’, ΞΔ’, Ο’, ΟΑ’ Κανόνες των Αγίων Αποστόλων και οι εξής των Αγίων Πατέρων: Ζ’ Καν. της Αγίας Γ’ Οικουμενικής Συνόδου· ΙΔ’ Καν. της Αγίας Δ΄Οικ. Συνόδου· οι Α’, ΙΑ’, ΛΓ’ και ϰΘ’ (99ος) Καν. της Αγίας Πενθέκτης Οικ. Συνόδου· Η’ Καν. της Αγίας Ζ’ Οικ. Συνόδου· Α’ Καν. της Συνόδου της Αντιοχείας· ΡΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Καρθαγένης· ΚΘ’, ΛΖ’, ΛΗ’ Καν. της Συνόδου της Λαοδικείας· Β’ Καν. του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης) καταδικάζουν οποιαδήποτε προσπάθεια μίξης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού καθώς και την εκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ τους, ενίοτε μάλιστα με ποινή καθαίρεσης για τους ορθόδοξους Ιερωμένους; Δε γνωρίζεις ότι υπάρχουν επίσης Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τις συμπροσευχές με αιρετικούς ή σχισματικούς (όπως ο Ι’ Καν. των Αγίων Αποστόλων και οι Καν. ΣΤ’ και ΛΓ’ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου), πόσω μάλλον με αλλόθρησκους; Δε γνωρίζεις τι είπε ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής των καιρών μας, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, περί Οικουμενισμού; «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν» (Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224.)
Δε γνωρίζεις, ότι ο ΟΕ’ Κανόνας της Αγίας ΣΤ’ Οικ. Συνόδου ορίζει, ότι η ψαλμωδία στον Ναό πρέπει να γίνεται ταπεινά και κατανυκτικά και όχι με φωνές που δεν αρμόζουν στον ιερό χώρο της προσευχής; Πιστεύεις ότι οι Άγιοι Πατέρες της Έκτης Οικ. Συνόδου θα θεωρούσαν ότι αρμόζουν στον Ναό οι «σοπράνο-περφόρμερ» και οι λοιποί τραγουδιστές και καλλιτέχνες των «Λατρευτικών Εβδομάδων» σου; Δε γνωρίζεις, ότι ο ΙΕ’ Καν. της Τοπικής εν Λαοδικεία Συνόδου απαγορεύει να ψάλλει στο Ναό οποιοσδήποτε εκτός των Κανονικών ψαλτών; Δε γνωρίζεις το ανάθεμα, «με το οποίο η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος περάτωσε τον Όρο της και το οποίο αρκεί για να αποτρέψει κάθε είδους κοσμική χρήση των Ιερών Ναών; «Τοὺς οὔν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἡ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (σ.σ. ἐν. καὶ τοῖς Ἱεροῖς Ναοῖς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἡ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἡ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι»; (Η παρενθετική σημείωση είναι του συγγραφέα του εν λόγω άρθρου).
Και πάλι σε ρωτώ:
Αφού τόσο πολύ αγαπάς – ο φιλοθεάμων εσύ – τα θεάματα και τα λοιπά «πολιτιστικά δρώμενα», γιατί φόρεσες ράσο και μάλιστα ως Αρχιμανδρίτης; Γιατί δεν ασχολήθηκες με τον «πολιτισμό», παρά επέλεξες να ατιμάσεις κάθε ιερό και όσιο που η αγία Εκκλησία, το μυστικό Σώμα του Χριστού, σού εμπιστεύθηκε ως παρακαταθήκη; Γιατί δεν έγινες θεατρικός ή μουσικός παραγωγός; Ή, ακόμα καλύτερα, γιατί δεν πήγες στη Λυρική Σκηνή; Είσαι καλλίφωνος, θα έκανες λαμπρή καριέρα. Είσαι καλός και στην υποκριτική, γιατί δεν ασχολήθηκες με το θέατρο ή τον κινηματογράφο; Θα σε καμάρωναν οι φίλοι σου στα Όσκαρ.
Τελικά για ποιον εργάζεσαι και σε ποιον δουλεύεις; Ποιοι είναι οι εντολείς σου, ποιοι οι «ενορχηστρωτές» της βλάσφημης και βέβηλης ασέβειάς σου; Σε ποια Στοά ζητιανεύεις κι εσύ πόντους, δουλικά και άοκνα, πειθήνιος υπηρέτης; Πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου; Τι τοξικές και σκοτεινές διδασκαλίες θήλασες και μηρύκασες πριν βγεις στη «δράση»;
Αφού δεν υπάρχει ορθόδοξη Σύνοδος να σε καθαιρέσει και να σε αφορίσει, όπως ιεροκανονικώς σού αξίζει, παραιτήσου από την (Αρχ)Ιεροσύνη. Βγάλε τα ράσα και παραιτήσου όσο έχεις καιρό, πριν σου στείλει κι εσένα ο Δεσπότης και Κριτής Χριστός αιφνίδιο «απολυτήριο», όπως έστειλε στον αμετανόητο βλάσφημο φίλο σου, τον καθηγητή Σταμούλη, και σε τόσους άλλους Θεομάχους. Παραιτήσου και πήγαινε στην Αθήνα, στο Υπουργείο Πολιτισμού της αντίχριστης Μενδώνη. Θα σου βρει εκείνη δραστηριότητες που να ταιριάζουν στην κουλτουρόφιλη φαυλότητά σου, κοντά στους διεστραμμένους τής «Τέχνης που ζέχνει», την οποία εκείνη προωθεί και υποθάλπει και εσύ αμνηστεύεις και ασπάζεσαι – για να μην πω τίποτα βαρύτερο. Ελαφρύτερη κόλαση θα έχεις έτσι, αφού παραμένεις εωσφορικώς αμετανόητος, παρά αν συνεχίσεις να ονειδίζεις και να εξευτελίζεις το τιμημένο ορθόδοξο ράσο και το αρχιερατικό σου ωμοφόριο, σέρνοντας μαζί σου στην απώλεια αμέτρητες ψυχές. Παραιτήσου και ύπαγε, αντίχριστε! Φύγε μακριά απ’ την αγιοτόκο Θεσσαλονίκη! Ανάξιος αναξιότατος είσαι να ποιμάνεις την πόλη των Αγίων, του Μυροβλήτη και του Παλαμά. Ακόμα καλύτερα, φύγε απ’ την Ελλάδα μας, απάλλαξέ μας απ’ την ιερόσυλη παρουσία σου, ψυχοφονιά λυκοποιμένα! Πήγαινε στο Βατικανό της απωλείας, ν’ ακούς παρέα με το Λέοντα διαταραγμένες υψίφωνους του Μπαρόκ λατινιστί μες στους ναούς-γκαλερί των ψευδοχριστιανών τού ψευδοπάπα και να τέρπεσαι «εις τας Τenebras» που σου αρμόζουν, προσκυνητή του ζόφου! Πήγαινε και άφησέ μας ήσυχους, να κλάψουμε και να μετανοήσουμε για την κατάντεια και τις πάμπολλες αμαρτίες μας, αυτές που αναγκάζουν το φιλάνθρωπο Μέγα Αρχιερέα μας Χριστό να μας παιδαγωγεί με Ιούδες Ισκαριώτες ψευδεπισκόπους – όντως ψευδεπίσκοπο σε χαρακτηρίζει ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου! -, ψευδεπισκόπους εντεταλμένους σαν εσένα και τους ομοίους σου, που κατέκλυσαν την Ιεραρχία, νομίζοντας, οι ταλαίπωροι, ότι μπορούν να γκρεμίσουν την Εκκλησία. Φύγε και μην ανησυχείς, θα την ποιμάνει την πολύπαθη Θεσσαλονίκη μας άχρι καιρού ο Άγιος Παλαμάς από τους Ουρανούς. Και δι’ αυτού ο καλός Ποιμήν Χριστός μας. Δε θέλουμε άλλους μισθωτούς ούτε άλλους κλέπτες και ληστές, πόσω μάλλον Μασόνους, με ποδιά ή χωρίς. Ύπαγε, να μη σε βλέπουμε, να μη σ’ ακούμε!
Ο Θεός να σε λυπηθεί εκεί που πορεύεσαι.
Ή, μάλλον, να λυπηθείς εσύ τον εαυτό σου.
Αυτοκτονείς.
«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ- Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός»
Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).
«τί πλανᾶσθε Ἑβραῖοι; ὁ Χριστὸς ἐξανέστη, καὶ λέλυνται τοῦ ᾍδου, τὰ δεσμὰ καὶ οἱ μοχλοί.»
Βασιλική Οικονόμου
Προς δόξαν του Αγίου Τριαδικού Θεού.
Πατριαρχεῖο, Ἀμερικάνοι, Ἐγγλέζοι Καὶ Ρῶσσοι. Ψεύδη, Σενάρια, Ὕβρεις… ( Γιά ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟΥΣ Καί ΥΠΟΨΙΑΣΜΕΝΟΥΣ Αναγνώστες Μόνο!
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
Τελευταῖα ξέσπασε ἕνας ἐπικοινωνιακὸς καταιγισμὸς, ἀπὸ ὅλα τὰ μέσα «ἐνημερώσεως», ὅπου διαμαρτύρονται καὶ ἐξανίστανται γιὰ τὴν «ἀήθη ἐπίθεσι» κατὰ τοῦ Oἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ μυστικὴ ὑπηρεσία SVR.
Τὰ κυριώτερα σημεῖα στὰ ὁποία ἐστιάζουν, ὅτι προβάλλει ἡ SVR, εἶναι (ἐπιλέγω ἀπὸ ἕνα μόνο ἱστότοπο, καθότι ὅλοι λένε περίπου τὰ ἴδια):
«Η SVR –κρατικό όργανο, που προφανώς έχει πλέον αναλάβει και “εκκλησιολογικά καθήκοντα”– κατηγορεί τον Παναγιώτατο ως δήθεν συνεργάτη βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και οργανωτή σχεδίων διάσπασης της ρωσικής εκκλησιαστικής επιρροής σε Ουκρανία, Βαλτική και Βαλκάνια». [1]
«Ο Βαρθολομαίος, αεί επί σκοπόν της Ορθοδόξου Ενότητος, ουδέποτε λειτούργησε με πολιτικά κριτήρια. Είναι πνευματικός πατέρας όλων, ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών και της οικουμενικής διακονίας του Φαναρίου, η οποία δεν υποκύπτει σε πιέσεις, ούτε ενδίδει σε γεωπολιτικά συμφέροντα». [ὅ.π.]
«Ο Παναγιώτατος στέκει εκεί όπου τον έταξε η Πρόνοια του Θεού: ως Πρώτος μεταξύ Ίσων, χωρίς κοσμικές εξαρτήσεις, χωρίς “πλάτες εξουσίας”, αλλά Χάριτι Θεού και με τη μαρτυρία του Σταυρού». [ὅ.π.]
Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ ΤΑSS ἀνέφερε ὅτι
«Ειδικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου υποστηρίζουν με κάθε τρόπο τις δραστηριότητες του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου στην εκδίωξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας… «Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες τον υποστηρίζουν ενεργά, τροφοδοτώντας ρωσοφοβικά αισθήματα στις ευρωπαϊκές χώρες», δήλωσε το SVR». Πρακτορεῖο Εἰδήσεων ΤΑSS 12/1/2026 [2]
Ἕνας σχολιαστὴς τονίζει ὅτι μέχρι τώρα οἱ Ρώσοι παρουσίαζαν τὸ Πατριαρχεῖο ὡς Ἀμερικανοκίνητο ἐνῷ τώρα τὸ παρουσιάζουν νὰ στηρίζεται ἀπὸ μυστικὲς ὑπηρεσίες τῆς Βρεττανίας.
«Πηγή του Οικουμενικού Πατριαρχείου συγκρατεί μία λεπτομέρεια από την ανακοίνωση της SVR που αξιολογεί ως σημαντική: όπως αναφέρει, σε παλαιότερες επιθέσεις που έχουν εκδηλωθεί από τη ρωσική πλευρά προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο υπήρχαν σταθερές αναφορές ότι είναι αμερικανοκινούμενο και ακολουθεί πολιτικές που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ, ιδιαίτερα σε σχέση με την παραχώρηση αυτοκεφαλίας σε Ορθόδοξες Εκκλησίες. Σε αυτή την τελευταία ανακοίνωση δεν υπάρχει αναφορά στον αμερικανικό παράγοντα, αλλά γίνεται λόγος για στήριξη προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο από τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας». ΕΦΗΜ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ [3]
Ὅπως θὰ διαπιστώσῃ ὅποιος στὰ σοβαρὰ ἀσχοληθῇ μὲ τὸ θέμα, ὑπάρχουν μόνον γενικότητες, συνθήματα καὶ καθόλου τεκμήρια καὶ ἀποδείξεις, στὶς κρίσεις ποὺ διατυπώνονται. Θὰ παραθέσουμε μερικὰ ἀδιαμφισβήτητα τεκμήρια, ὥστε, ἄν θέλουν, νὰ βοηθηθοῦν καὶ οἱ γράφοντες, ἄν τυχὸν τὰ ἀγνοοῦν, καὶ κυρίως οἱ ἀναγινώσκοντες τὰ γραφόμενά τους , ὥστε νὰ βοηθηθοῦν στὰ συμπεράσματά τους.
Ἐπειδὴ τὸ θέμα παρουσιάζεται ὡς προσωπικὴ ἐπίθεσις κατὰ τοῦ Πατριάρχου, πρέπει νὰ σημειωθῇ ὅτι μὲ τοὺς ὅρους «Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο», «Φανάρι» ἤ τὸ ὄνομα τοῦ ἐκάστοτε «Πατριάρχου» ἐννοεῖτε τὸ ἴδιο πράγμα, δηλαδὴ ἡ πραγματικότης, ὁ μηχανισμὸς προσώπων, ποὺ λειτουργεῖ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὁριστικά, τουλάχιστον μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μὲ κύριο ἐπίσημο ἐκφραστὴ πρὸς τὰ ἔξω τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη , ὁ ὁποῖος κατευθύνει καὶ τὶς Συνοδικὲς ἀποφάσεις.
Ἐπειδὴ αὐτὲς (οἱ Συνοδικὲς ἀποφάσεις) ἐνίοτε εἶναι εἴτε διπλωματικές, εἴτε ὑψηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου γενικολογίες, οἱ διάφοροι παράγοντες καὶ παρατρεχάμενοι, ὅπως ὁ παραπάνω, «διαρέουν» ἤ διατυπώνουν καὶ σχολιάζουν ὅσα «πρέπει» νὰ μάθῃ ὁ πιστὸς λαὸς.
Παρουσιάζεται, λοιπόν, στὴν παροῦσα περίπτωσι, ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια, δὲν ὑποκύπτει σὲ πιέσεις, οὔτε ἐνδίδει σὲ γεωπολιτικὰ συμφέροντα.
Δὲν ἔχει κοσμικὲς ἐξαρτήσεις, οὔτε πλάτες ἐξουσίας, οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς.
Ἐπ᾿ αὐτῶν θὰ κατατεθοῦν, ὅπως προεγράφη, μερικὰ στοιχεῖα, ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ὑπάρχουν, ὥστε νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρίνῃ τὴν ὀρθότητα αὐτῶν τῶν ἰσχυρισμῶν.
«Δὲν λειτουργεῖ μὲ πολιτικὰ κριτήρια οὔτε ὑποκύπτει σὲ πιέσεις».
Πῶς ἐξεδιώχθῃ ἡ Μάξιμος ὁ Ε΄ τὸ 1948 καὶ πῶς ἤρθε ὁ Ἀθηναγόρας στὸ Φανάρι; Μὲ καθαρὰ πολιτικὰ κριτήρια καὶ κατόπιν ἀφορήτων πιέσεων.
Μετὰ τὸ 1923 τὸ Πατριαρχεῖο ὑπάγεται «στὴ δικαιοδοσία τοῦ Τούρκου Νομάρχη τῆς Κωνσταντινουπόλεως» [4]
Παρὰ τὶς μεγαλοστομίες ποὺ ἀκούγονται, κατὰ καιροὺς, ἀπὸ τὰ πρόσωπα τοῦ Πατριαρχείου περὶ «πλήρους ἐλευθερίας», αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότης. Ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἐκλογὲς Πατριάρχου:
«Ο νομάρχης (Vali) ήταν ο εκπρόσωπος του τουρκικού κράτους, ο οποίος ενέκρινε τον κατάλογο των υποψηφίων Πατριαρχών έχοντας το δικαίωμα να διαγράψει κάποιο πρόσωπο που δεν ήταν αρεστό στην τουρκική πλευρά και επικύρωνε την εκλογή του νέου Πατριάρχη». [ὅ.π.]
Στὴν περίπτωσι τῆς ἐκλογῆς Ἀθηναγόρα ὁ μηχανισμὸς αὐτὸς λειτούργησε πλήρως μὲ ἀποτέλεσμα:
«Ο Τούρκος αξιωματούχος (Νομάρχης) … τους είπε ότι, για να πάψει η κριτική κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θα έπρεπε οι ιεράρχες του να εκλέξουν ως νέο πατριάρχη τον Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής Αθηναγόρα.
Τους δήλωσε ότι η εκλογή αυτή ήταν επιθυμία τριών κυβερνήσεων, της ελληνικής, της τουρκικής και της αμερικανικής.
Σημείωσε δε ότι η Τουρκική κυβέρνηση θα έκανε το παν για να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την Αμερικανική. (ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΑΓΚΥΡΑΣ [5]).
Επιπλέον, ο Αθηναγόρας θα μπορούσε να προάγει την ελληνοτουρκική φιλία και τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών και να κατοχυρώσει το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [6])
Τέλος, εμβαθύνοντας ανέφερε ότι καθώς οι Σοβιετικοί μεταχειρίζονταν την Ορθόδοξη Εκκλησία για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς, εκείνη η πατριαρχική εκλογή είχε και πολιτικό χαρακτήρα, τον οποίο η τουρκική πλευρά δεν μπορούσε να αγνοήσει (ΕΛΛΗΝ ΠΡΕΣΒΥΣ ΣΚΕΦΕΡΗΣ [7])» ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ σελ. 204
( Σημ: Τὰ παραπάνω δὲν εἶναι ἀπόψεις ψεκασμένων ἤ φανατικῶν , ὅπως συνηθίζεται νὰ χαρακτηρίζεται ὁτιδήποτε δὲν ἀρέσει στοὺς διαφόρους κατεστημένους προπαγανδιστὲς.
Εἶναι διαπιστώσεις ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῶν πρεσβειῶν, τῶν Ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν Ἑλλάδος, Ἀμερικῆς, Βρετανίας, Τουρκίας καὶ εὐρίσκονται σὲ Διδακτορικὴ Διατριβὴ ποὺ τὴν ἔχει ἐποπτεύσει καθηγητὴς ἀπολύτως προσηλωμένος στὸ Πατριαρχεῖο, καὶ γι᾿αὐτὸ χρησιμοποιῶ τὶς πηγές αὐτὲς. Ἔχει κυκλοφορήσει καὶ σὲ βιβλίο, ἀπὸ ὅπου καὶ οἱ παραπομπὲς, γιὰ ὅποιον ἐνδιαφέρεται: Παῦλος Σεραφείμ, ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΨΥΧΡΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ἐκδ. Μπαρμπουνάκη. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2017.)
Δὲν εἶναι μόνο ὅτι ὁ Τοῦρκος Νομάρχης τοὺς προσδιόριζε ποιὸν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, τὸν Ἀθηναγόρα, ἀλλὰ διευκρίνιζε καὶ ποιὸν δὲν πρέπει νὰ ἐκλέξουν, καὶ ἄν τὸ τολμοῦσαν θὰ τὴν πλήρωνε ἡ Μειονότης. (Τελικῶς καὶ ἐξέλεξαν τὸν Ἀθηναγόρα καὶ τὴν πλήρωσε ἡ Μειονότης, τὸ 1955):
«Ὁ πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας είχε δώσει οδηγίες στο βαλή της Κωνσταντινούπολης να δηλώσει «απεριφράστως επιτροπήν Μητροπολιτών ότι εν ουδεμιά περιπτώσει θα γίνη δεκτή εκλογή Μητροπολίτου Δέρκων», [8] ενώ επιπλέον και ο Τούρκος πρωθυπουργός … δήλωσε ότι τυχόν εκλογή του Δέρκων θα επηρέαζε δυσμενώς τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης όχι μόνο έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και έναντι της ίδιας της μειονότητας». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ. 207
«Οὔτε ἐπηρεάζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἤ τοὺς Ἄγγλους, οὔτε ἔχει σχέσι μὲ κινήσεις κατὰ τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιρροῆς».
Οἱ πολιτικὲς πιέσεις τῶν Τούρκων ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἐπιθυμίας τῶν Ἄγγλων καὶ τῶν Ἀμερικάνων γιὰ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα στὴ θέσι τοῦ Πατριάρχου προκειμένου νὰ ἐξυπηρετηθοῦν τὰ γεωπολιτικά τους συμφέροντα.
Καὶ αὐτὸ διότι θεωροῦσαν ὅτι ἡ Σοβιετικὴ Ἔνωσις θὰ χρησιμοποιοῦσε τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία γιὰ τὴν κρατική της πολιτική:
«Δεν υπήρχε, ωστόσο, καμία αμφιβολία ότι η Εκκλησία θα χρησίμευε ως όργανο κρατικής πολιτικής» ΕΚΘΕΣΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ «Ν. 3127. Ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ελληνική πολιτική», Ουάσινγκτον, 15 Μαΐου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.62
Οἱ Βρετανοὶ παράλληλα:
« … οι οποίοι επιθυμούσαν την εμπλοκή των Αμερικανών στα πράγματα του Φαναρίου. Επιθυμούσαν να πιέσουν τους Αμερικανούς να πιέσουν την Ελλάδα και την Τουρκία να συνεργαστούν ώστε να αναβαθμίσουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έναντι του σοβιετικού κινδύνου». FO 371/58860, βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών προς βρετανική πρεσβεία Άγκυρας, Β. 2589/1908/19, 27 Φεβρουαρίου 1946. ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.62
Ἡ δὲ Ἑλληνικὴ Κυβέρνησις ἀκόμη καὶ ὅταν βρισκόταν ὡς ἐξόριστη στὴν Μέση Ἀνατολή, μετὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Πατριάρχη Σεργίου στὴ Ρωσία ἔστειλε ὁδηγία, μάλλον ἀποτέλεσμα ἐπαφῶν μὲ τὴν Βρετανικὴ ἀλλὰ καὶ Ἄμερικανικὴ πλευρὰ, στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο λέγοντας ὅτι
«... η εκκλησιαστική αναγέννηση στην Ρωσία αποτελούσε πολιτικό ελιγμό (political maneuver) και κατά συνέπεια θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικό στις επαφές του με τη Μόσχα και να αποφύγει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις προς τη ρωσική πλευρά». ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.75
(Καὶ αὐτό, τὴν ἴδια στιγμὴ, ποὺ πάλι κατόπιν Βρετανικῶν μεθοδεύσεων, ἔβαζε τὸ ΚΚΕ στὴ συγκυβέρνησι τῆς χώρας, γιὰ ἄλλους λόγους βέβαια!!!)
Στὴν δὲ ἐκλογὴ τοῦ Ἀθηναγόρα οἱ πιέσεις πρὸς τὸν Μάξιμο τὸν Ε΄ νὰ παραιτηθῇ ἦταν ἀσφυκτικὲς καὶ ἔφτασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ διακόψῃ τὴν χρηματοδότησι τοῦ Πατριαρχείου!!!
«… Εκείνο το κρίσιμο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση σταμάτησε να στέλνει τα χρήματα της επιχορήγησής της προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο με αποτέλεσμα το τελευταίο να αντιμετωπίσει προβλήματα ρευστότητας» [9] ΣΤΗ ΔΙΝΗ… σελ.75
Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀφόρητες πολιτικὲς πιέσεις ὁδήγησαν τοὺς Συνοδικοὺς θέλοντας καὶ μὴ νὰ ἐκλέξουν ὡς Πατριάρχη ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν εἶχε καμμία σχέσι μὲ τὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἦταν ἀρεστὸς στοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Τούρκους ἀλλὰ καὶ σὲ ἀρκετοὺς Ἕλληνες πολιτικοὺς. Ἐκτοτε τὸ Πατριαρχεῖο προσδέθηκε στὸ ἄρμα τῆς Δύσεως καὶ ἐξυπηρετεῖ τὶς πολιτικὲς της ἐπιθυμίες, ὡς ὄργανο ἐπιβολῆς μέχρι σήμερα.
(Λέμε τὰ ἐλάχιστα, τὰ πάνω πάνω). Μποροῦν νὰ παρατεθοῦν ἄπειρα ντοκουμέντα γιὰ τὴν πολιτικὴ ἐξάρτησι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοαμερικανοὺς καὶ τὴν χρησιμοποίησί του ὡς γεωπολιτικὸ βραχίονά τους στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο (ἀναλογιστεῖτε μόνον ὅτι στὴν «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου ἐπίσημη σύμβουλος τοῦ Οἱκουμενικοῦ Πατριάρχου ἦταν ἡ καθηγήτρια κ. Ἐλισσάβετ Προδρόμου ἡ ἐπίσημος σύμβουλος τῆς CIA καὶ DIA γιὰ θέματα Ἀνατολικῆς Μεσογείου καὶ Θρησκειῶν!!!) ἀλλὰ μένω σὲ αὐτὰ, θεωρῶντας τα ἀρκετὰ γιὰ προβληματισμό. Ἕνα μόνο προσθέτω:
«… αν η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ άλλαζε και γινόταν πιο δυναμική έναντι της ΕΣΣΔ (πολιτική της ανταπόδοσης, rollback policy) και αποφάσιζαν οι Αμερικανοί να διεισδύσουν στις ορθόδοξες σοβιετοκρατούμενες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, τότε ένας ανώδυνος τρόπος θα ήταν μέσω της κάλυψης του Οικουμενικού Πατριαρχείου». ΣΤΗ ΔΙΝΗ... σελ.75
Καὶ ἡ κάλυψις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου δόθηκε στὴν Οὐκρανία, ὅπως ζητοῦσε καὶ ὁ Μπρεζίνσκυ, ὅταν οἱ ἀμερικάνοι ἀποφάσισαν νὰ διεισδύσουν στὴν Οὐκρανία, μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ εἰσπήδησι καὶ τὴν δημιουργία μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς ὀντότητος ἐνάντια στὴν κανονικὴ Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία.
Καὶ τώρα ὑπάρχουν φόβοι ἀπὸ τοὺς Ρώσους ὅτι θὰ γίνῃ ξανὰ τὸ ἴδιο στὶς χῶρες τῆς Βαλτικῆς καὶ στὸ Μαυροβούνιο. Καὶ ἀπαντᾶ τὸ Πατριαρχεῖο ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι
«ευφάνταστα σενάρια, ψευδείς ειδήσεις, ύβρεις και κατασκευασμένες πληροφορίες κάθε είδους προπαγανδιστών» ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 13 Ο1 2026
Ἴσως βοηθήσουν τὰ παραπάνω, ὡς ἀφετηρία, ὥστε νὰ ψάξῃ περισσότερο καὶ νὰ σκεφτῇ, ὅποιος συνεχίζει νὰ σκέφτεται στὴν ἐποχή μας, πρὸς τὰ ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἄν ἐνδιαφέρει κανέναν, πλέον.
Γιὰ μᾶς ἐδῶ στὴν Κρήτη, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἡ βαθύτερη κατανόησις τῶν καταστάσεων, διότι ὁ Πατριάρχης, ὁ «ακατάβλητος υπερασπιστής της κανονικότητος, της ελευθερίας των κατά τόπους Εκκλησιών», στέλνει σὲ λίγες μέρες τοὺς δικούς του γιὰ νὰ ἀποφασίσουν ποιοὶ θὰ γίνουν δεσπότες σὲ δύο Μητροπόλεις τῆς Κρήτης.
Οἱ «ἐλεύθεροι» Κρῆτες ἐπίσκοποι, φαίνεται, δὲν μποροῦν μόνοι τους, παρότι ἐλεύθεροι θεωροῦνται ἀνίκανοι νὰ ἀποφασίσουν… Ὁ δὲ λαὸς εἶναι μόνο … γιὰ νὰ παίζει κούρταλα.
Φανταστεῖτε νὰ μὴν σεβόταν τὴν ἐλευθερία τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν.…
Τί περισσότερο θὰ μποροῦσε νὰ συμβῇ στὴν Οὑκρανία;
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων
18 Ἰανουαρίου 2026.
[1] https://fosfanariou.gr/index.php/2026/01/13/rosiki-propaganda-kata-tou-ecum-patr/
[2] https://tass.com/politics/2070009
[4] Παύλος Σεραφείμ, Δρ Θεολογίας ΑΠΘ: «Ο κοσμικός παράγοντας στην εκλογή Οικουμενικών Πατριαρχών κατά τη νεότερη περίοδο της ιστορίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου (1830-1948)» https://doi.org/10.26262/syn.v5i1.5635
[5] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, εσωτερικό υπόμνημα αμερικανικής πρεσβείας Άγκυρας, 27 Οκτωβρίου 1948. Πβλ. και N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 12, 30 Οκτωβρίου 1948.
[6] [7] Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνικό προξενείο Κωνσταντινούπολης (αποστολέας ο πρέσβης Σκέφερης) προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 4003, 26 Οκτωβρίου 1948.
[8] (Α.Υ.Ε., 1948/Φ118/ΥΦ1, ελληνική πρεσβεία Άγκυρας προς ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, ΑΠ 403, 28 Οκτωβρίου 1948).
[9] N.A.D.S., C.G.R, 1936-1958, 840.4, αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, αμερικανικό προξενείο Κωνσταντινούπολης προς αμερικανική πρεσβεία Άγκυρας, 24 Σεπτεμβρίου 1948
https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_592.html
Τί ἰδιαίτερο ἔκαναν κάποιοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;
Τί εἶναι αἵρεση;
Ἡ αἵρεση σημαίνει ὅτι δέν ἀκολουθῶ τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά αἱροῦμαι. Αἱροῦμαι στά ἀρχαῖα ἑλληνικά σημαίνει ἐκλέγω. Αἴρεση σημαίνει ἐκλογή. Διαλέγω μιά δική μου διδασκαλία, μιά δική μου γνώμη, καί αὐτή τήν γνώμη ἀκολουθῶ ἐγώ, καί δέν μέ ἐνδιαφέρει τί λέει ἡ Ἐκκλησία, τί λέει ἡ Ἁγία Γραφή καί τί λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἑπομένως ἡ αἵρεση εἶναι μιά προσωπική διδασκαλία κάποιου πατριάρχη, ἐπισκόπου, ἱερέως, μοναχοῦ, λαϊκοῦ.
Σήμερα ἔχουμε αἱρέσεις;
Ναί, σήμερα ἔχουμε πάρα πολλές αἱρέσεις, γύρω στίς 350-400. Οἱ περισσὀτερες εἶναι ἀπό τόν χῶρο τοῦ προτεσταντισμοῦ· καί πολλές βέβαια ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι καί αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ. Δηλαδή, ὁ παπισμός καί ὁ προτεσταντισμός εἶναι αἱρέσεις.
Τί εἶναι ὁ οἰκουμενισμός;
Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἦταν ὁ πρῶτος ἅγιος καί μεγάλος θεολόγος, ὁ ὀποῖος εἶπε ὅτι ὁ οἰκουμενισμός δέν εἶναι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλά εἶναι παναίρεση. Περιλαμβάνει ὅλες τίς αἱρέσεις μαζί! Ἡ παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίες! Ὅτι ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Ὀρθόδοξοι, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουνε οἱ Παπικοί, ἕνα κομμάτι τῆς ἀλήθειας ἔχουν οἱ Προτεστάντες καί ἀπό ἕνα κομματάκι τῆς ἀλήθειας ἔχουν ὅλες οἱ αἱρέσεις!
Πόσους Ἁγίους ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τό ἐπίθετο Μέγας;
Δέν ἔχει πάρα πολλούς. Ἄς θυμηθοῦμε μερικούς. Ὁ Μέγας Βσίλειος, ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ Μέγας Φώτιος, ὁ Μέγας Εὐθύμιος.
Τί ἔκαναν ὅλοι αὐτοί καί ὀνομάστηκαν Μεγάλοι;
Ὀνομάστηκαν Μεγάλοι, γιατί εἶχαν τήν καρδιά τους καί τόν νοῦ τους ἀνοιχτό, σέ ἐγρήγορση, ὥστε νά ἐντοπίζουν καί νά καταδικάζουν τίς αἱρέσεις. Νά μἠ φθαρεῖ ἡ πίστη μας.
Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος γιά τόν Μέγα Ἀντώνιο: «καί τῇ πίστει δέ πάλι θαυμαστός ἦν καί εὐσεβής, …καί τήν τῶν ἀρειανῶν αἵρεσιν ἐβδελύσσετο». Σιχαινόταν, ἀηδίαζε ὁ Μέγας Ἀντώνιος τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου. «Οὔτε
Μανιχαίοις ἤ ἄλλοις τισίν αἱρετικοῖς ὡμίλησε φιλικά». Τώρα, δυστυχῶς, ὄχι μόνον μιλᾶμε φιλικά μέ τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἐξυμνοῦμε, τούς προβάλλουμε καί συμπροσευχόμαστε μαζί τους!
Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ – Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τοῦ Α.Π.Θ.
(Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)