.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πατήρ Σάββας Λαυριώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πατήρ Σάββας Λαυριώτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ



Από το Άγιον Όρος, ο γέροντας Σάββας Λαυριώτης, έκ μέρος των Αγιορειτών Πατέρων μας έστειλε αυτό το κείμενο προς δημοσίευση.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ

“Τί ἑπλάνησας ἡμᾶς, Κύριε ἀπό τῆς ὁδοῦ σου; Ἐσκλήρυνας τάς καρδίας ἡμῶν, τοῦ μή φοβεῖσθαι;” ( Ἠσ.ξ, 17). 

“ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καὶ ὀπίσω ἀνωφελοῦς ( τῶν εἰδώλων), ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’ ,8). 

Ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἶναι φῶς καὶ λύχνος στὴν ζωὴ μας.Τὰ ἀναγνώσματα τῶν ἀκολουθιῶν, τὰ τροπάρια καὶ τὰ συναξάρια εἶναι μέσα στὴν καθημερινότητα τοῦ μοναχοῦ.Τὰ ἀνωτέρω προφητικὰ, διαβάζουμε κατὰ τὸν ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. 

Στήν ἐποχὴ μας ζοῦμε, ἀκοῦμε καὶ βλέπουμε πράγματα ἀπίστευτα. Ἕνα τέτοιο ἀπίστευτο κι ὅμως ἀληθινὸ εἶναι καὶ τὸ κατωτέρω γεγονός. 

Διαβάσαμε στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο (26 Ὀτωβρίου 2018, ἀρ. φυλ. 2232)-μία ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ἀγωνιστικὲς ἐφημερίδες, ποὺ ἔχουν ἀπομείνει καὶ ἡ πιὸ πολύχρονη ἐπὶ πενήντα χρόνια καὶ πλέον ἱστορία, στὴν ὁποία ἔγραφαν κάποτε ἐξέχοντες ἁγιορεῖτες, ὅπως ὁ Ἡγούμενος Γαβριὴλ καὶ ὁ μοναχὸς Θεόκλητος οἱ Διονυσιὰτες κ.ἄ, γράφει, λοιπὸν, ὃτι οἱ Μητροπολῖτες Δράμας Παῦλος καί Νεαπόλεως Βαρνάβας μαζὶ μὲ τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγίου Ὄρους Πέτρο, μετέβησαν τήν 14ην Ὀτωβρίου εἰς μουσουλμανικό (μωαμεθανικό) νεκροταφεῖον, ὅπου συμπροσευχήθηκαν μέ Ἰμάμη διά συγγενῆ σημαίνοντος ἐπιχειρηματίου (Τούρκου). Δημοσιεύει δέ καί φωτογραφία, ὅπου μὲ σηκωμένα τά χέρια δέονται ὑπέρ ἀναπαύσεως τοῦ Τούρκου. Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ video, τὸ ὁποῖο ἔχει κυκλοφορήσει καὶ μπορεῖ κάποιος νὰ τὸ δεῖ, καὶ τὰ ὁποῖα ἀπό μόνα τους μιλᾶνε. 

Τὶ συμβαίνει, λοιπὸν; Ἐπίσκοποι καὶ ἁγιορεῖτες Ἡγούμενοι, ἄφησαν τὸ Εὐαγγέλιο κι ἔπιασαν τὀ Κοράνιο, ἄφησαν τὸν Χρισταινισμὸ καί προσχώρησαν στὸν Μωαμεθανισμὸ; Ἄλλαξαν μὲ λίγα λόγια θρησκεία; Δὲν θέλουμε νὰ πιστέψουμε κάτι τέτοιο. Μήπως ὅλα αὐτὰ φανερώνουν τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας, κάτι ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια διενεργεῖται διὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καὶ ποὺ θὰ εἶναι ὁ ἔσχατος πειρασμὸς τῆς Ἐκκλησίας; 

Ἔχει περάσει, ἤδη, ἕνας μήνας καὶ περιμέναμε ἀπὸ τὸ θεσμικὸν ἃγιον Ὄρος, τὴν Ἱερὰ Κοινότητα, ὃτι θὰ εἶχε ἐπιληφθεῖ, ἑνὸς τόσο σοβαροῦ θέματος. Ἄν ζοῦσαν οἱ παλαιοὶ ἁγιορεῖτες πατέρες σήμερα, θὰ κλαίγανε, ὃπως οἱ προφῆτες τῆς Π.Διαθήκης.“ ...oἱ ποιμένες ἠσέβουν εἰς ἐμὲ καὶ οἱ προφῆται προεφήτευον τῇ Βάαλ καὶ ὁπίσω ἀνωφελοῦς ἐπορεύοντο”.(Ἱερμ. β’,8). 

Τόσοι Ἡγούμενοι, τόσοι Ἱερομόναχοι, Πνευματικοὶ καὶ Μοναχοὶ σὲ Μοναστήρια, Κελλιὰ καὶ Σκῆτες, δέν ἐνδιαφέρονται πιὰ γιὰ τὰ θέματα τῆς πίστεως; 

Τὰ ἐκ τῆς Εὐρώπης μασωνικὰ κονδύλια μὲ τὰ ὁποῖα οἱ Μονὲς ''ἐξωραΐζουν'' μὲ χλιδὴ καὶ πολυτέλειες τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὥστε νὰ τὸ κάνουν πιὸ ἑλκυστικὸ καὶ τουριστικὸ, κατασκανδαλίζοντας τὸν λαὸ, ὁ ὁποῖος ζεῖ μέσα στὴν φτώχεια καὶ πεινάει, εἶναι πιὸ ἀγαπητὰ, θεάρεστα καὶ πατροπαράδοτα; Μήπως τὰ οἰκονομικὰ θέματα ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία γιὰ τὴν σωτηρία μας; 

Ἐμεῖς, ὅμως, πῶς μποροῦμε νὰ σιωπήσουμε μπροστὰ σὲ μία τέτοια ἀσέβεια! Θὰ σηκωθοῦν καὶ οἱ πέτρες ἐναντίον μας. Ὡς ἐλάχιστοι, ἁπλοὶ καὶ ἄσημοι ἁγιορεῖτες μοναχοὶ, γιά λόγους, λοιπὸν, καθαρὰ συνειδήσεως καί ὀρθοδόξου ὁμολογίας, ὅπως ἔχουμε, ἤδη διαχωρίσει τήν θέσι μας ἐκκλησιολογικῶς, ὃσον ἀφορᾶ τὶς αἱρετικὲς ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου Κρήτης, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνεγνωρίσθησαν συνοδικῶς οἱ Παπικοὶ οἱ Μονοφυσῖτες καὶ ἡ πανσπερμία τῶν Προτεσταντῶν, ὡς Ἐκκλησίες, κάτι τὸ ὁποῖο ἀντιβαίνει στὴν ὀρθόδοξη πίστι μας καὶ τὸ ἔχουμε ἀναλύσει ἁγιοπατερικῶς καὶ θεολογικῶς στὸ δημοσιευθὲν κείμενο “Ὁμολογία πίστεως”, ὡς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, μὲ τὴν ἴδια αἴσθησι εὐθύνης καταγγέλουμε καὶ τὸ παρὸν γεγονὸς, ἐνώπιον τῆς θεσμικῆς ἀρχῆς τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου. 

Ὁ ἐν λόγῳ ἁγιορείτης ἡγούμενος, δὲν μπορεῖ νὰ δικαιολογηθεῖ, διὰ ἄγνοια τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως κὰι τῶν Ἱερῶν κανόνων. Πῆγε σὲ καθαρὰ θρησκευτικὸ χῶρο, σὲ Μωαμεθανικὸ νεκροταφεῖο καὶ συμπροσευχήθηκε μὲ Ἰμάμη, δεόμενος ὑπὲρ ἀναπαύσεως, ὄχι αἱρετικοῦ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀλλοθρήσκου, αὐτὸ εἶναι ἀνήκουστο. Εἶναι συνάμα ἀξιοσημείωτο, καὶ πολὺ ὀδυνηρὸ, ὅτι πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, ἁγιορεῖτες, τολμοῦν καὶ συμμετέχουν σὲ συμπροσευχὲς καὶ μάλιστα προχωροῦν ἀπὸ τὸν διαχριστιανικὸ Οἰκουμενισμὸ στὸν διαθρησκειακὸ Οἰκουμενισμὸ, καθότι, τελευταίως, ἔχουν προηγηθεῖ καὶ ἀπὸ ἄλλους ἁγιορεῖτες μοναχοὺς συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικοὺς παπικοὺς, μέσα σὲ ναοὺς, ὅπως στὸ Φανάρι, στὴν Σμύρνη κ.ἀ, καὶ ὅλοι αὐτοὶ σύν τοῖς ἄλλοις καυχῶνται ὅτι εἶναι καὶ ἀπόγονοι μεγάλων νηπτικῶν Γερόντων ... 

Γιὰ ὅλα αὐτὰ, θὰ θέλαμε νὰ καταθέσουμε, ὄχι δικὲς μας προσωπικὲς κρίσεις, ἀλλ ὅπως κάνουμε πάντα, θὰ προβάλλουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἀς δοῦμε πρῶτα τί μᾶς λέγουν περί τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ καὶ τοὺς Μωαμεθανοὺς μὲ τοὺς ὁποίους τόσο ἄνετα συμπροσευχήθηκε ὁ ἐν λόγῳ ἡγούμενος καὶ οἱ ἐπίσκοποι. 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ἁγιορείτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους Πατέρες καὶ θεολόγους τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν κατὰ τὸ 1354 ταξίδευε διὰ θαλάσσης πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολι διὰ νὰ μεσιτεύσει μὲ σκοπὸ νὰ ἐπέλθει εἰρήνη στὴν ἐμφύλια διαμάχη, μεταξὺ τῆς βασιλικῆς αὐλῆς καὶ τοῦ Καντακουζηνοῦ, συνελήφθη αἰχμάλωτος ἀπὸ τοὺς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι ἤδη εἶχαν καταλάβει ὁλόκληρη τὴν Μ. Ἀσίαν, ἐξ αἰτίας τῆς ἀποστασίας ἀπὸ τὴν πίστι καὶ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἀρχόντων. Ὡς αἰχμάλωτος ὤν ἐκλήθη τρεῖς φορὲς σὲ διάλογο μὲ τὸν Ἐμίρη τῶν Ἀχαιμενίδων Τούρκων, (ὄχι βέβαια σάν τούς διαλόγους ποὺ κάνουν οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς), καθώς καὶ μὲ τοὺς Χιόνες, δηλαδὴ ἐξισλαμισμένους Χριστιανοὺς, τότε μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, ὡμολόγησε μὲ παρρησία: 

α) Ὅτι ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεὸς, ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς, ὁ Πατὴρ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. 

β) Ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς προφήτης, ἀλλὰ ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ διὰ μέσῳ ὅλων τῶν Προφητῶν προφητευόμενος. 

γ) Ὅτι ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ τρόπαιο καὶ ἡ σημαία τοῦ Χριστοῦ (καὶ δέν τὸν ἔβγαζε γιὰ νὰ μὴ προσβάλλει τοὺς Μωαμεθανοὺς εἰσβολεῖς, ποὺ ἔχουν φέρει στὴν πατρίδα μας, ὅπως κάνουν οἱ σημερινοὶ Οἰκουμενιστὲς - Ἀρχιεπίσκοποι, κ.ἄ). 

Καὶ δ) στὴν ἐρώτησι τοῦ Τασιμάνη (ἄρχοντα), ἐσεῖς πῶς δὲν δέχεσθε τὸν δικὸ μας προφήτη καὶ δὲν πιστεύετε στὸ βιβλίο του, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ; Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἀπήντησε μὲ θάρρος, φέροντας μαρτυρίες καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Κοράνιο, λέγοντας:. 

Ὃτι ὁ Χριστὸς μαρτυρεῖται, ἀπὸ τὸν Μωϋσῆ καὶ ἀπὸ ὅλους τοὺς Προφῆτες καὶ αὐτὸς μόνο λέγεται ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, καὶ μόνος αὐτὸς γεννήθηκε ἀπὸ Παρθένο Μητέρα. Αὐτὸς μόνος ἀνελήφθηκε στοὺς οὐρανοὺς καὶ διαμένει ἀθάνατος καὶ μόνο σέ αὐτὸν ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἔλθει νὰ κρίνει ζῶντες καὶ νεκροὺς.Ὅλα αὐτὰ ὁμολογοῦνται καὶ ἀπὸ ἐσᾶς τοὺς Τούρκους, γι αὐτὸ ἐμεῖς πιστεύουμε στὸν Χριστὸ καὶ στὸ Εὐαγγέλιό Του. Τὸν δὲ Μουχάμετ δέν τὸν εὑρίσκουμε οὔτε ἀπὸ τοὺς προφῆτες νὰ μαρτυρεῖται, οὔτε τίποτε θαυμαστὸ καὶ ἀξιόλογο ἔχει ἐπιτελέσει καὶ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν πίστι, γι αὐτὸ καὶ δὲν πιστεύουμε σ αὐτὸν οὔτε στὸ στὸ βιβλίο του ( τὸ Κοράνιο), ποὺ παρέδωσε. (βλ. Φιλοθέου Κοκκίνου, Βίος Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ε.Π.Ε, τ,70, σ.345 373). 

Καὶ ἐπιγραμματικὰ ἔλεγε:” Τοῖς πάντων βαρβάρων βαρβαρώτατοι τὸ δυσεβὲς, θεομισὲς καὶ παμμίαρον τοῦτο γένος, πιστεύουν ἀνθρώπῳ ψιλῶ καὶ θνητῷ, Μωάμεθ οὖτος”.(...). Εἶναι ἀρκοῦντος ἱκανὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξουν πῶς μιλοῦσαν καὶ ὁμολογοῦσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τὴν πίστι τους ἐνώπιον τῶν ἀλλοθρήσκων καὶ αἱρετικῶν. 

Ἄς δοῦμε ἀκόμη καὶ ἕναν ἄλλον ἁγιορείτη ἅγιο, τὸν μεγάλο Διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς σκαβωμένης Ρωμιωσύνης, τὸν ὅσιο Νικόδημο, ὅπου καὶ αὐτὸς ζῶντας μέσα στὴν σκλαβιὰ τῆς Τουρκοκρατίας, ὄχι μόνο δέν ἔκανε διπλωματία καὶ πολιτικὴ μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους, ἀλλ ἀπεναντίας δίδασκε διὰ τῶν ἁγιοπνευματικῶν συγγραμμάτων του, καὶ προετοίμαζοντας πολλοὺς νεομάρτυρες διὰ τὸ μαρτύριο, ἀνεδείχθη ἀλλείπτης τῶν Νεομαρτύρων καὶ μᾶς παρέδωσε τὰ συγκινητικὰ μαρτυρολόγιά τους, ὅπως τὰ κατέγραψε στὸ Νέο Μαρτυρολόγιο, γράφοντας. ”...πολλοὶ ἐκ τῶν Νεομαρτύρων τούτων ἐλεήσαντες τὴν ἀπώλειαν τῶν ἀλλοπίστων, ἐπῆγαν ἐπὶ τούτου εἰς τὸ μαρτύριον καὶ ἐκήρυξαν εἰς αὐτοὺς τὴν ἀλήθειαν, διδάσκοντές τους νὰ ἀφήσουν τὸ σκότος, εἰς τὸ ὀποῖο εὑρίσκονται καὶ νὰ προστρέξουν εἰς τὸ φῶς τῆς τοῦ Χριστοῦ θεοσεβείας καὶ πίστεως, ἵνα μὴ κατακριθῶσιν ἐν τῷ ἀσβέστῳ πυρὶ τῆς κολάσεως” (Λόγος εἰς τοὺς Νεομάρτυρες). Βλέπουμε μὲ τὶ παρρησία γράφει γιὰ τὴν μοναδικότητα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πῶς ἐλέγχει τοὺς ἀλλοθρήσκους, προκειμένου νὰ διαφυλλάξουν οἱ Χριστιανοὶ τὴν πίστι τους; Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς, ἁγιορείτης καὶ αὐτὸς, μὲ πόσο ἱεραποστολικὸ ζῆλο, ἀποστολικῶς διέτρεξε σὲ ὁλόκληρη τὴν ρωμηωσύνη, σέ βουνὰ καὶ θάλασσες, καὶ πολλὰ χωριὰ, τὰ ὁποῖα ἄλλα εἶχαν ἀλλαξοπιστίσει καὶ ἄλλα ἀλλαξογλωσσίσει, ὕστερα ἀπὸ ἀφόρητες πιέσεις, αὐτὸς μὲ τὸν εὐαγγελικὸ καὶ ἀποστολικό του λόγο, τὰ ἐπανέφερε στὴν πατροπαράδοτη πίστι, καὶ στὸ τέλος μαρτύρησε καὶ ἴδιος ἀπὸ τοὺς Τουρκαλβανοὺς! 

Καὶ, ὅπως ποιητικότατα γράφει καὶ ὁ ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στὴν ἀσματικὴ Ἀκολουθία: «Νέοι Μάρτυρες παλαιὰν πλάνην, καταστρέψαντες, ὕψωσαν πίστιν, τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ στερρῶς ἠγωνίσθησαν…» ( Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). 

«Τῆς Τριάδος τήν δόξαν ἀνακηρύττοντες, τῶν Χριστιανῶν καρδίας χαρὰν πληρώνετε, καὶ τῆς Ἄγαρ τὴν φυλὴν αἰσχύνην λίπετε, Νεομάρτυρες κλεινοὶ ἡ δόξα τῶν Ὀρθοδόξων…» (Ἀπολυτίκιον Νεομαρτύρων). 

Ὅλοι αὐτοὶ «οἱ καρτερόψυχοι, τῇ τοῦ Χριστοῦ δυνάμει θωρακισθέντες, εἰς τὸ στάδιον τῆς ἀθλήσεως ἀπεδύσαντο, τὴν τῶν Ἀγαρηνῶν ἀσέβειαν θριαμβεύσαντες, τὴν δὲ τοῦ Χριστοῦ πίστιν, ἐν παρρησίᾳ ἀνακηρύξαντες»(Ὁ Οἶκος τῶν Νεομαρτύρων). Ὅποιος, λοιπὸν ἐγκύψει τόσο στὴν ἀσματικὴ ἀκολουθία ὅσο καὶ στὸν ἐξαίσιο πανηγυρικὸ ἐγκωμιαστικὸ λόγο τοῦ ὁσίου, θὰ γευθεῖ λίγο ἐκ τῆς ἐσταυρωμένης, ἐκείνης γλυκύτητος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πυρπολοῦσε τίς ψυχές τῶν Νεομαρτύρων. Αὐτὸς θὰ νοιώσει τὶ θὰ πεῖ θεϊκὸς ἔρωτας τῶν μαρτύρων,καὶ τὶ σχέσι μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸς μὲ τὴν σημερινὴ ἄγευστη, πλαδαρὴ, οἰκουμενιστικὴ ἀγαπολογία τῶν '' ποιμένων'' μας. 

Κατόπιν ὅλων τούτων, καθὼς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ παραθέσει, εἶναι πιὰ τελείως ξεκάθαρο καὶ ἠλίου φαεινώτερον, ὅτι αὐτὰ ποὺ διενεργοῦνται, σήμερα δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖα. Ζοῦμε πλέον μιά ὁλοκληρωμένη, μεθοδευμένη καὶ ἐν ἐπιγνώσει ἀποστασία ἀπὸ τὴν πατροπαράδοτη Ὀρθόδοξη πίστι, τὴν ὁποία κατεργάζονται μάλιστα, ὡς πρωτεργάτες, οἱ ἴδιοι οἱ ποιμένες, πατριάρχες, ἐπισκόποι, ἡγουμένοι, ἱερεῖς, θεολόγοι, εἶναι καὶ αὐτὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. 

Ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀς μὴ ξεχνᾶμε μοιράζει Κοράνια, συμποσιάζεται στὸ Ραμαζάνι, συμπροσεύχεται μὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες καὶ διακηρύσσει ξακάθαρα: « Ἐμεῖς οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες πρέπει νὰ φέρουμε στὸ προσκήνιο τὶς πνευματικὲς ἀρχὲς τοὺ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς εἰρήνης. ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι στὸ πνεῦμα τοῦ ἑνὸς Θεοῦ, Ρωμαιοκαθολικοὶ, καὶ Ὀρθόδοξοι Προτεστᾶνται καὶ Ἑβραῖοι, Μουσουλμάνοι καὶ Ἰνδοὶ, Βουδισταὶ». (Ἐπίσκεψις ἀρ. 494, σ.23, Γενεύη 1994).Αὐτοῦ τὸ ὅνομα μνημονεύεται, ἑπτάκις τῆς ἡμέρας στὸ ἅγιον ὄρος, “ὡς ὀρθοτομῶν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας-Ὀρθοδοξίας.”.... 

Αὐτοὶ εἶναι οἱ ψευδοποιμένες, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ἡ Γραφὴ, οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες.“Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν”. (Πετρ. Β, 1). 

Τὸ μεγάλο πρόβλημα, ὅμως δὲν εἶναι πλέον αὐτοὶ, διότι αὐτοὶ ἔχουν ἀκολουθήσει, ἤδη τὴν ὁδόν τῆς ἀπωλείας, δὲν προσκυνοῦν πλέον τὸν Χριστὸν. Τὸ μεγάλο πρόβλημα εἶναι ἐμεῖς τὶ κάνουμε ἀπέναντι ὅλων αὐτῶν; Αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενον καὶ τὸ ἀναγκαῖον, τὸ ὁποῖον θὰ πρέπει πολὺ σοβαρὰ νὰ μᾶς προβληματίσει, «ὁ ποιήσας καὶ διδάξας οὗτος μέγας κληθήσεται». Δὲν ὠφελεῖ σὲ τίποτε ἡ διάγνωσι μιᾶς ἀσθενείας, ἄν δὲν προχωρήσουμε καὶ στὴν θεραπεία, διαφορετικὰ παίζουμε χαρτοπόλεμο. 

Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο, σήμερα γιὰ τοὺς περισσοτέρους ἐκ τῶν κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν, εἶναι ἀκατανόητον, εἶναι τὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικοὺς. 

Ἡ λέξις ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ στὴ θεολογικὴ γλῶσσα τῶν Πατέρων εἶναι βαρυσήμαντη καὶ ἔχει σωτηριολογικὴ σημασία. Διὰ τὸ θέμα τῆς κοινωνίας, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς κάνει λόγο καὶ μᾶς παραγγέλλει νὰ φεύγουμε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ψευδοποιμένες- λυκο-ποιμένες : «...ὁ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὤν ποιμὴν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ. ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτὸς ἐστὶ καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων» (Ἰω. 10, 12,13). Ὁ Κύριος, ἐξάλλου, ὅταν ζοῦσε ἐπὶ τῆς γῆς, μήπως εἶχε καμμία σχέσι, κοινωνία πνευματικὴ, μὲ τὴν θρησκευτικὴ ἐξουσία, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοὺς Γραμματεῖς, τοὺς Φαρισαίους καὶ Σαδδουκαίους τῆς ἐποχῆς του; Καὶ συνεχίζει ὁ Κύριος «... ἀλλ ὑμεῖς οὐ πιστεύετε, οὐ γὰρ ἐστὲ ἐκ τῶν προβάτων τῶν ἐμῶν (δέν ἀνήκουν ὅλα τὰ πρόβατα στὸν Χριστὸ), καθὼς εἶπον ὑμῖν, τὰ πρόβατα τὰ ἐμὰ τῆς φωνῆς μου ἀκούει, κἀγὼ γινώσκω αὐτὰ» (Ἰω. 10,26). Τὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ γνωρίζουν τὴν φωνή Του, καὶ ἔχουν ἐντολὴ νὰ ἀκολουθοῦν μόνο τοὺς ἀληθινοὺς ποιμένες καὶ ὄχι τοὺς ψευδοποιμένες ἤ λυκοποιμένες.καὶ συνεχίζει: ” ὁρᾶτε καὶ προσέχετε ἀπὸ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων...ἀπὸ τῆς διδαχῆς αὐτῶν”(Ματθ. 16, 6-120. Ἡ κοινωνία μὲ τούς αἱρετικοὺς λειτουργεῖ, ὅπως ἡ ζύμη, ἡ ὁποία ζυμώνει ὅλον τὸ φύραμα εἴτε πρὸς τὸ καλὸ εἴτε πρὸς τὸ κακὸ. Καὶ ὁ Ἀπόστολος «Ὦ Τιμόθεε, τήν παρακαταθήκην φύλαξον, ἐκτρεπόμενος (φεύγοντας μακρυὰ, διακοπὴ κοινωνίας) τὰς βεβήλους κενοφωνίας καὶ ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως (τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), ἥν τινὲς ἐπαγγελλόμενοι περὶ τὴν πίστιν ἐναυάγησαν (ὡδηγήθηκαν στὴν ἀπώλειαν).» ( Α Τιμ. 6, 20). Aὐτὴ τὴν διδασκαλία ἐκφράζει ἐπιγραμματικὰ καὶ ὁ Μέγας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας Φώτιος “ Πλάνη ποιμένων ναυάγιον τῶν κοινωνούντων αὐτοῖς” ( P.G: 102, 698). Ἡ Ὀρθόδοξος δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει ἐπικυρωθεῖ πολυμερῶς καί πολυτρόπως διὰ μέσῳ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὑποχρεωτικῆς ἀποδοχῆς ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ οἱ ἐντολὲς. Δὲν ὑπάρχουν δυνητικοὶ κανόνες, (ἄν θέλω ἐφαρμόζω ἕναν κανόνα, ἄν θέλω δὲν τὸν ἐφαρμόζω), ὅπως δέν ὑπὰρχουν καὶ δυνητικὲς ἐντολὲς. 

Περὶ δὲ τῶν συμπροσευχῶν ὁρίζουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες: Ὁ ΞΕ’ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων π.χ. λέγει: « Eἴ τις Κληρικὸς, ἤ λαϊκὸς εἰσέλθοι εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω». Καὶ σχολιάζοντας ὁ Ζωναρᾶς λέγει « Mέγα ἁμάρτημα ὁ κανὼν ἡγεῖται...τὶς συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; Ἤ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου κατὰ τὸν μέγαν Ἀπόστολον;». (Πηδάλιον σ.84). 

Ἐδῶ καὶ μία πεντηκονταετεία διερευνώντας κανεὶς τὴν πορεία τῶν λεγομένων Θεολογικῶν Διαλόγων, θὰ διαπιστώσει ὅτι ἀκολουθήθηκαν κινήσεις καὶ ἐπιλογὲς οἱ ὁποῖες ἦταν προαποφασισμένες μὲ προκαθορισμένα πλαίσια στὰ ὁποῖα ἔπρεπε νὰ κινηθοῦν, καὶ τὰ πλαίσια αὐτὰ δὲν ἦταν ἄλλα ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τῆς Β’ Βατικανῆς Συνόδου (1962-65). Ὅλα αὐτὰ ἐκφράζονται διὰ μέσῳ, ΚΥΡΙΩΣ τῶν συμπροσευχῶν. καὶ ἐπιφέρουν τὴν μεγίστη ἀλλοίωσιν στὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ. 

Κατόπιν ὅλων τούτων προκύπτουν τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα : 

α) Ποία θὰ εἶναι ἡ στάσις τῆς ἰδίας ἀδελφότητος τῆς Ἱ. Μονῆς Διονυσίου; Καθότι ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἡγουμένου κοινωνεῖ ὁλόκληρη ἡ ἀδελφότητα, ποὺ σημαίνει, ὅ,τι πράττει ὁ Ἡγούμενος εἶναι σύμφωνος καἰ ὅλη ἡ ἀδελφότης, γιὰ αὐτὸ καὶ σὲ ὅλα τὰ ἔγγραφα τῆς Μονῆς ὑπογράφονται “ καὶ οἱ σύν ἐμοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ”. Μνημονεύουν καθημερινὰ στὶς θ. λειτουργίες τὸ ὄνομά του, δέχονται τὴν εὐλογία του, κοινωνοῦν ἀπὸ τὰ χέρια του καὶ συλλειτουργοῦν μαζὶ του. Αὐτὰ ὅλα δὲν εἶναι ἁπλᾶ τυπικὰ, εἶναι θέματα οὐσίας, διότι πρϋποθέτουν ταυτότητα πίστεως, δηλαδὴ ἡ ἀδελφότητα ἔχει τὴν ἴδια πίστι μὲ τὸν ἡγούμενο, ὅπως καὶ ἀντιθέτως. Ἡ πατερικὴ θεολογία ὁρίζει ὅτι ὁ “ ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ, καὶ αὐτὸς ἀκοινώνητός ἐστιν”,(Θεόδωρος Βαλσαμὼν). δηλαδὴ, ὅσοι κοινωνοῦν μέ αἱρετικοὺς μολύνονται διὰ τῆς κοινωνίας τους μὲ τοὺς αἱρετικοὺς τὴν ἴδια τήν αἵρεσι. Ὁ β’, κανὼν τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου λέγει: “ ὁ τοῖς ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν καὶ τοῦτον ἀκοινώνητον ἔστω”., διότι “ Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τὴν ἐπί τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξαντο τοῦτο”(Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἐπιστολὴ πρός Μιχαὴλ Η’ Παλαιολόγον). Καθὼς ἐπίσης σοβαρὸ πρόβλημα προκύπτει καὶ στοὺς λαϊκοὺς ἀδελφοὺς, ποὺ θὰ φιλοξενοῦνται, διότι θὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ πρόβλημα μολυσμοῦ 

β) Οἱ ἄλλοι Ἡγούμενοι καὶ οἱ λοιποὶ ἐν Χριστῷ συναγιορεῖτες μοναχοὶ, οἱ ὁποῖοι θὰ μεταβαίνουν στὴν Μονὴ, καὶ αὐτοὶ ἔχουντας ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μαζὶ τους, ἐμμέσως θὰ ἀποδέχονται καὶ τὴν συμπροσευχὴ του. Καὶ γενικῶς οἱ ἁγιορεῖτες, τὶ στάσι θὰ τηρήσουν; Θὰ συνεχίσουν νὰ ἀνέχονται αὐτὴ τὴν οἰκουμενιστικὴ πορεία τῆς Μονῆς, τὴν ὁποία ἀκολουθοῦν καί πολλὲς ἄλλες Μονὲς;. 

γ) Βάσει τῶν ἀνωτέρω τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται πρὸς τὴν Ἱερὰ Κοινότητα εἶναι τὸ τὶ βούλεται νὰ πράξει. Τὸ πρέπον πρὸς τὰ ἱερὰ θέσμια τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν τόπου εἶναι νὰ καλέσει σύγλησι ἐκτάκτου Συνάξεως πρὸς ταχείαν ἐπίλυσι τοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖον ἤδη συζητᾶται εὐρέως ἐντὸς καὶ ἐκτὸς ἁγίου ὄρους. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι παλαιότερα ἡ αὐτὴ Ἱ.Κοινότης. ἔγραφε: “Τὸ Ἅγιον Ὄρος διετήρησε ἀνέκαθεν τὴν αὐτοσυνειδησία του ὅτι παραμένει Χάριτι Χριστοῦ πιστὸς θεματοφύλακας τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου πίστεως, τὴν ὁποίαν οἱ θεοκήρυκες Ἀπόστολοι παρέδωσαν στὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες μας μὲ τὶς ἅγιες οἱκουμενικὲς Συνόδους διετήρησαν διὰ τῶν αἰώνων ἀπαραχάρακτη”. (Ὑπόμνημα Ἁγίου Ὄρους, Ο.Τ., ἀρ. φ. 1801, 9 10 2009). 

Τὸ ἅγιον ὄρος, ἐκτὸς ἀπὸ Ὁσίους καὶ ἀσκητὲς, ἀνέδειξε καὶ πλῆθος ὁσιομαρτύρων καὶ νεομαρτύρων. Ἡ ὑπεράσπισι μέχρι θανάτου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, συνόδευε πάντοτε τοὺς ἀσκητικοὺς καὶ νηπτικοὺς ἀγῶνες τους, ἀφοῦ “ οὐδὲν ὠφελεῖ βίος δογμάτων διεστραμμένων”(ἅγιος χρυσόστομος). 

Εὐχόμεθα ὁ Ἱερὸς ἡμῶν Τόπος, τὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας, ποὺ τιμᾶ τόσο πολὺ ὅλος ὁ κόσμος, νὰ διαφυλάξει ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, τὴν Ὀρθόδοξη πίστι, ἐὰν θὲλουμε νὰ ἔχουμε τὴν εὐλογία, τὴν χάριν καὶ τὴν σκέπην τῆς, Κυρίας Θεοτόκου, ἡ ὁποία, ὑπενθυμίζουμε, ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἑνωτικοῦ καὶ λατινόφρονος πατριάρχου Βέκκου ἐναντίον τῶν ἁγιορειτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παύσει νὰ τὸν μνημονεύουν, εἶπε ἐκεῖνα τὰ φοβερὰ λόγια:“ ἔρχονται οἱ ἐχθροὶ ἐμοῦ καὶ τοῦ Υἱοῦ μου”. 

Ὡς Ἁγιορεῖτες, λοιπὸν, δὲν μᾶς ὠφελοῦν σὲ τίποτε οἱ ἑορτὲς καὶ οἱ πανηγύρεις πρὸς τὸν ἃγιον Κοσμᾶ τὸν Πρῶτον καὶ τούς Ὁσιομάρτυρες ἐπὶ Βέκκου, ἐὰν δὲν τοὺς μιμηθοῦμε καὶ στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι καιρὸς, λοιπὸν Ὁμολογίας. 

Ἕνας ἐκ τῶν συγχρόνων ἐναρέτων Γερόντων, ὁ Γέρων Σάββας ὁ Καψιαλιώτης, ἄνθρωπος, ποὺ συνδύαζε ἁρμονικὰ τὴν ἄσκησι μέ τὴν ὁμολογία, ἔλεγε χαρκτηριστικὰ καὶ ἐπιγραμματικὰ « Ἔχω ἔξι δεκαετίες στὸ Σχῆμα, θέλω νὰ εἶμαι σύμφωνος μὲ τὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Πρῶτο, γιατὶ δύο δρόμοι ὑπάρχουν. Ὁ ἕνας ὁδηγεῖ στοὺς ἀφορισμένους καὶ τυμπανιαίους τῆς Λαύρας καὶ ὁ ἄλλος στὸ μαρτυρικὸ στεφάνι τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ του Πρώτου». 

Εὐχόμεθα σὲ ὅλους μας καλὴ φώτιση καὶ μετἀνοια. 

Καλὴ ὁμολογία γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ καλὴ ἀπολογία . Ἀμὴν. 

Γέροντας Σάββας ο Λαυριώτης

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Ἀνακοίνωση ἁγιορειτῶν πατέρων σχετικὰ μὲ τὴν προσχώρηση τινῶν σὲ παράταξη τῶν Γ.Ο.Χ...



Ἐξ’ ἀφορμῆς τῆς προσχωρήσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Παϊσίου Παπαδόπουλου ἡγουμένου ἱερᾶς μονῆς ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (Φιλώτα) ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἑξῆς: 

1) Ὅπως ἤδη ἀναφέραμε στὸ κείμενο τοῦ ψηφίσματος τῆς πανελλήνιας κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου(ΠΑΤΑ ΕΔΩ), καθίσταται σαφὴς ἡ παγία θέση μας ἀπέναντι στίς πάσης φύσεως παρατάξεις τῶν ΓΟΧ. Ἐκκλησιολογικὴ μας ἀρχὴ ἦταν καὶ παραμένει ὅτι ἡ ἀποτείχιση ἤτοι ἡ διακοπὴ κοινωνίας πρὸς τὸν οἰκεῖον ἐπίσκοπον ὁρίζεται κυρίως ἀπὸ τὰ διαλαμβανόμενα τοῦ 15ου κανόνος τῆς ΑΒ συνόδου. Μνημόνευσις ἑτέρου ἐπισκόπου ὡς οἰκείας ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς σημαίνει αὐτοχρῆμα τὴν λήξη τῆς ἀποτειχίσεως. Αὐτὸ σημαίνει αὐτομάτως καὶ τὴν διακοπὴ τοῦ ἀγῶνος μας κατὰ τῆς παναίρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποίος ἔχει ὡς ἀπώτερο σκοπὸ τὴν σύγκληση ὀρθοδόξου Συνόδου γιὰ τὴν ἐπίσημη καταδίκη του. Ἑπομένως γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἁγιορεῖτες τελεσιδίκως δὲν ὑφίσταται ὁ οἱοσδήποτε λόγος προσχώρησης εἰς οἱανδήποτε παραταξιακή ὁμάδα τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ της φρονήματος. 

2) Περαιτέρω ὑπενθυμίζουμε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῆς ἀποτείχισης γιὰ τοὺς ἁγιορεῖτες πατέρες συνυφάνθη μὲ πάσης φύσεως διωγμοὺς ἐκ μέρους τόσο τῶν οἰκουμενιστῶν, ὅσο καὶ τινῶν ψευδαδέλφων. Ξεκινήσαμε τὸν ἐκκλησιαστικὸ ἀγῶνα στιχούμενοι πρὸς τὴν πατερικὴ διδασκαλία κατὰ πάντα, βάσει τῆς ὁποίας εἶναι τὸ σταυρικὸ-μαρτυρικὸ φρόνημα. Ἀποδεχόμαστε εὐχαριστούντες τὸν Θεὸ τοὺς διωγμοὺς τὶς συκοφαντίες καθὼς καὶ πάσης φύσεως λοιδορίες ἐναντίον μας, θεωρώντας ἀπόδειξη γνησιότητας συνολικῆς μαρτυρίας τοῦ ἀγῶνα μας. Ὁ ἀγῶνας μας δὲν εἶναι χαρτοπόλεμος. Ἑπομένως ἡ ἀναζήτηση «λύσεων» ὅπως ὁ «ἀγῶνας» διεξαχθεῖ ἀνετώτερα καὶ ἀσφαλέστερα κρίνεται ὡς ἀντιπατερικὴ καὶ ἀπορριπτέα. 

Εὐχόμαστε ὁ Θεός, διὰ πρεσβειῶν τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, νὰ δώσει δύναμη νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν σταυρικὸ βίο τῶν Ἁγίων μας, νὰ κρατήσουμε τὴν πίστιν ὅπου ἐλάβομεν ἀκεραίαν καὶ ἀκαινοτόμητον, ἔστω καὶ ἂν χρειασθεῖ νὰ διωχθοῦμε μέχρι θανάτου καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δώσουμε τὴν καλὴ ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων 


Γέρων Σάββας Λαυριώτης. 

Στὸ ψήφισμα τῆς μεγάλης κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου ὁποῦ πραγματοποιήθηκε στίς 4 Ἀπριλίου τὸ 2017,(ΠΑΤΑ ΕΔΩ) μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐδηλώσαμεν τὰ ἐξῆς: «Διακόπτουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο, ὡς τὸν κύριο ἐμπνευστὴ τῆς Συνόδου, ἐκφραστὴ καὶ κήρυκα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχονται τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης ὡς Ὀρθόδοξη. Κάνουμε χρήση τοῦ 10ου καὶ 31ου ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, τοῦ 2ου τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, τοῦ 33ου τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, καθὼς καὶ τοῦ 15ου τῆς πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, ἀκολουθώντας κατὰ πάντα τοὺς Ἁγίους Πατέρες, στὴν διάγνωση, ἀντιμετώπιση καὶ θεραπεία τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων. Εἴμαστε συνοδοιπόροι καὶ συναγωνιστές μὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων τους ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δὲν καταδικάζουν τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, καὶ περιμένουμε καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς μας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀφοῦ ὡριμάσει μέσα τους ὁ καρπὸς τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀντίστασης, νὰ ἀκολουθήσουν, διακόπτοντας καὶ αὐτοὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. 

Ὡς ἐκ τούτων, ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἀπανταχοῦ Ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: Νά συγκροτηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδίκης τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, πρὸς ἀποφυγὴ σχισμάτων καὶ διαιρέσεων τῶν πιστῶν. 

Διευκρινίζεται δὲ πρὸς πάντας, ὅτι ὁ διεξαγόμενος ἐκκλησιαστικὸς ἀγῶνας ἔχει σωτηριολογικὸ χαρακτῆρα, μὲ τὸν ὁποῖον ἐμμένουμε πιστοὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς ὀρθοδόξου πατερικῆς παραδόσεως καὶ ἕνεκα τούτου, ἐντὸς τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δὲν μνημονεύουμε ἕτερον ἐπίσκοπον, δὲν προβαίνουμε εἰς σύστασιν ἑτέρας “ἐκκλησίας”, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, οὔτε προσχωροῦμε σὲ καμμία παράταξη. Μένουμε ἁπλὰ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Μένουμε πιστοὶ εἰς τό Σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογοῦμε ὅ,τι παραλάβαμε, τὴν διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ σωτήριο ἀλήθεια. Ὅ,τι ἄλλο κυκλοφορήσει εἰς βάρος μας θὰ ἀποτελεῖ μία, δαιμονικῆς ἔμπνευσης, συκοφαντία.» 

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ Πρὸς ἐνημέρωση τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος



Στὸ ψήφισμα τῆς μεγάλης κληρικολαϊκῆς συνάξεως τοῦ Ὡραιοκάστρου ὅπου πραγματοποιήθηκε στίς 4 Ἀπριλίου τὸ 2017 (ΕΔΩ), μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐδηλώσαμεν τὰ ἑξῆς: 

«Διακόπτουμε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖο, ὡς τὸν κύριο ἐμπνευστὴ τῆς Συνόδου, ἐκφραστὴ καὶ κήρυκα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τοὺς ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχονται τὴν σύνοδο τῆς Κρήτης ὡς Ὀρθόδοξη. Κάνουμε χρήση τοῦ 10ου καὶ 31ου ἐκ τῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων, τοῦ 2ου τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, τοῦ 33ου τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Συνόδου, καθὼς καὶ τοῦ 15ου τῆς πρωτοδευτέρας Συνόδου ἐπὶ Ἁγίου Φωτίου τοῦ Μεγάλου, ἀκολουθώντας κατὰ πάντα τοὺς Ἁγίους Πατέρες στὴν διάγνωση, ἀντιμετώπιση καὶ θεραπεία τῶν ἀναφυομένων αἱρέσεων. Εἴμαστε συνοδοιπόροι καὶ συναγωνιστές μὲ ὅλους τοὺς ἱερεῖς, μοναχοὺς καὶ λαϊκοὺς ποὺ ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο τῶν πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων τους ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δὲν καταδικάζουν τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, καὶ περιμένουμε καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς μας μὲ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀφοῦ ὡριμάσει μέσα τους ὁ καρπὸς τῆς ὁμολογίας καὶ τῆς ἀντίστασης, νὰ ἀκολουθήσουν, διακόπτοντας καὶ αὐτοὶ τὸ μνημόσυνο τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. 

Ὡς ἐκ τούτων, ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἀπανταχοῦ Ἐπισκόπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: 

Νά συγκροτηθεῖ Ὀρθόδοξη Σύνοδος καταδίκης τῶν ἀνωτέρω ἐκτεθέντων, πρὸς ἀποφυγὴ σχισμάτων καὶ διαιρέσεων τῶν πιστῶν. 

Διευκρινίζεται δὲ πρὸς πάντας, ὅτι ὁ διεξαγόμενος ἐκκλησιαστικὸς ἀγῶνας ἔχει σωτηριολογικὸ χαρακτῆρα, μὲ τὸν ὁποῖον ἐμμένουμε πιστοὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς ὀρθοδόξου πατερικῆς παραδόσεως καὶ ἕνεκα τούτου, ἐντὸς τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Δὲν μνημονεύουμε ἕτερον ἐπίσκοπον, δὲν προβαίνουμε εἰς σύστασιν ἑτέρας “ἐκκλησίας”, ἄπαγε τῆς βλασφημίας, οὔτε προσχωροῦμε σὲ καμμία παράταξη. Μένουμε ἁπλὰ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ. Μένουμε πιστοὶ εἰς τό Σύμβολον τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ὁμολογοῦμε ὅ,τι παραλάβαμε, τὴν διαχρονικὴ ἁγιοπατερικὴ σωτήριο ἀλήθεια. Ὅ,τι ἄλλο κυκλοφορήσει εἰς βάρος μας θὰ ἀποτελεῖ μία, δαιμονικῆς ἔμπνευσης, συκοφαντία.» 

Ὡς ἐκ τούτου, βρισκόμαστε στὴν δυσάρεστη θέση, νὰ διαχωρίσουμε τὴν θέσιν μας περὶ προσαρτήσεως τοῦ ἀγῶνος τῆς ἀποτειχίσεως στὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., ἐπαναλαμβάνοντας πὼς τὸ φλέγον θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἠμερολογίου, τῆς δημιουργίας τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, καθὼς καὶ τὴν ἐπίλυση ὄλων αὐτῶν, θὰ ἐπιληφθεῖ μία Ὀρθόδοξη Σύνοδος, καὶ ὄχι ἐμεῖς. Παραμένουμε στοιχούμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων, ἀκολουθώντας κατὰ γράμμα τό ψήφισμα τοῦ Ὡραιοκάστρου, καὶ δηλώνουμε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ, ὅτι οἱ κατηγορίες ποὺ κυκλοφοροῦν εἰς βάρος μας, τὸ ὅτι ὁδηγοῦμε τόν ἀγῶνα πρὸς τὶς παρατάξεις τῶν Γ.Ο.Χ., κυρίως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ ἰστολογίου «Πατερικὴ Παράδοση», εἶναι ὅπως εἴπαμε παραπάνω, μία δαιμονικῆς ἐμπνεύσεως συκοφαντία, γιὰ νὰ σπιλώσουν τὸν ἁγνὸ ἀγῶνα τῶν ἁγιορειτῶν. 

Εἴθε ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἁειπαρθένου Μαρίας καὶ τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων ἁγιορειτῶν πατέρων ἡμῶν, νὰ δώσει δύναμη νὰ ἀκολουθήσωμε τὸν σταυρικὸ βίο τους, νὰ κρατήσωμεν τὴν πίστην ὅπου ἐλάβομεν ἀκεραίαν καὶ ἀκαινοτόμητον, ἔστω καὶ ἄν χρειασθεῖ νὰ διωχθοῦμε μέχρι θανάτου, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δώσουμε τὴν καλὴ ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ (τὸ ὁποῖο εὐχόμαστε γιὰ κάθε Ὀρθόδοξο) εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει πάσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνησις, σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων, 
ποὺ ἔχουν διακόψει τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστές. 

Γέρων Σάββας Λαυριώτης

Γέροντας Σάββας Λαυριώτης: ΕΠΙ Τῌ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΔΥΟ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ – ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΣΤΩΝ




ΕΠΙ Τῌ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΔΥΟ ΕΤΩΝ 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ 

ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ – ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΣΤΩΝ. 

«Πόσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν καὶ οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο· Αὐτὴ δὲ ὑπὲρ τὸν οὐρανὸν ἀναβέβηκε. Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾶ· ἐπιβουλευομένη περιγίγνετε ὑβριζομένη λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν· κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει· παλαίει ἀλλὰ οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει ἀλλ’ οὐ νικᾶται1» 

Ἤδη συμπληρώσαμε δύο ἔτη ἀπὸ τὴν πολυσυζητημένη αἱρετικὴ ψευδοσύνοδο τοῦ ἀρχιαιρεσιάρχη πατριάρχου Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη καὶ τῶν σύν αὐτῷ αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων, τῶν ὑπογραψάντων τὰ αἱρετικὰ κείμενὰ της, τὰ ὁποῖα ἤδη ἦταν προαποφασισμένα νὰ ψηφισθοῦν, ἔτσι ὥστε νὰ κατοχυρωθεῖ ἐπισήμως καὶ συνοδικὰ ἡ δαιμονικὴ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ χειροτέρα αἵρεσις ἀπὸ ἱδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας μας, μιὰ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ προοδοποίησις καί πρόδρομος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ ἀντιχρίστου. 

Σὲ ὁμιλίες ποὺ ἔχουν γίνει, ἔχουμε ἀναπτύξει τὰ αἱρετικὰ σημεῖα τῆς ψευδοσυνόδου, μὲ κορυφαῖο αὐτὸ τῆς ἀναιρέσεως τοῦ συμβόλου τῆς Πίστεώς μας, εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν, τὸ ὁποῖον συμφώνως μὲ τὴν ψευδοσύνοδο, δὲν ἰσχύει πλέον, διότι ὅλες οἱ αἱρέσεις εἶναι καὶ ἐπίσημα «ἐκκλησίες τοῦ Χριστοῦ», μὲ ἔγκυρα μυστήρια, καὶ σωστικὴ χάρη!!! 

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἶναι ἀναίρεσις τοῦ Εὐαγγελίου, διότι διδάσκει πὼς «Ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοὶ σωτηρίας,»2 σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἀθάνατα καὶ ζωοποιὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή»3 καὶ κηρύττει τὴν βασικὴ ἀρχὴ τῆς Μασονίας ὅτι δηλαδή: «ἕκαστος νὰ λατρεύῃ τὸν Ἕνα Θεὸν ὡς [=ὅπως] προτιμᾷ…». «Ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται εἰς τὴν εἰρηνικὴν συμβίωσιν τῶν ἀνθρώπων καὶ μάλιστα, αὐτῶν οἱ ὁποῖοι Τὸν λατρεύουν ἀνεξαρτήτως τῶν διαφορῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπάρχουν εἰς τὴν πίστιν μεταξὺ τῶν τριῶν μεγάλων μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν».4

Τὸ βασικὸ καὶ ἀντίχριστο δόγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ διδάσκει ὅτιτὴν ἀλήθεια δὲν τὴν κατέχει μόνον μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὑπάρχει «κατὰ μέρος» σὲ ὅλες τὶς ὀνομαζόμενες «χριστιανικὲς ἐκκλησίες», καὶ ὅτι πρέπει νὰ ἑνωθοῦν ὅλες μαζί, γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ, νὰ ἐπανιδρυθεῖ ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ, καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία», εἰς τὴν «ἑνότητα τῆς πίστεως τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»!!! 

Διεσπάσθη λοιπόν ἡ ἑνότητα τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἥ μᾶλλον διασπῶνται καὶ ἀποκόβονται ὅσοι δὲν ἀκολουθούν τὴν διαχρονία τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ποὺ ἐκφράζεται μὲ τοὺς Ἀποστόλους, τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς ἁγίους Πατέρες; 5

Αὐτὰ πιστεύει, κηρύττει καὶ ἐπιβάλλει ὁ ἀρχιαιρεσιάρχης καὶ καλούμενος ἐπίσκοπος6 Βαρθολομαῖος Ἀρχοντώνης, καθὼς καὶ ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, μνημονεύοντάς τον ὡς ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. 

Καθηκόντως σύνολο τὸ Ἅγιον Ὄρος ἔπρεπε νὰ εἴχε διακόψει τὴν κοινωνία μὲ αὐτόν, συμφώνως μὲ τὸν 31ο κανόνα τῶν Ἀποστόλων, καὶ ἰδιαιτέρως τὸν 15ο κανόνα τῆς Α’Β’ Συνόδου τοῦ Μεγάλου Φωτίου. Ὅμως φαίνεται πώς οἱ ἡγούμενοι καὶ δὴ οἱ μοναχοί, ὄχι μόνον δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ θέματα τῆς πίστεως, ἀλλὰ καὶ προδίδουν τὸν Χριστὸ μας καὶ τὴν Παναγία του Μητέρα, διώκοντας τοὺς μοναχοὺς ποὺ ἀντιστέκονται στὴν λαίλαπα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ποὺ τιμοῦν τοὺς ὁσιομάρτυρες ἁγιορεῖτες πατέρες καὶ ἐν τῷ λόγῳ καὶ ἐν τῇ πράξει.7

Μετὰ ἀπὸ τὴν ψευδοσύνοδο τοὺ Κολυμπαρίου, ὁ εὐλογημένος καὶ πιστὸς λαός τοῦ Θεοῦ προέβηκε εἰς τὴν ἐνδεδειγμένη ἀντίδραση τῆς διακοπῆς κοινωνίας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς οἰκουμενιστάς, κάτι τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ ἔχει γίνει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια, πάλι συμφώνως μὲ τὸν 15ο κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου. Ἀλλὰ ἔστω καὶ καθυστερημένα, σημασία ἔχει πώς ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ τήν αἵρεση εἶναι γεγονός. 

Καὶ ἐνῶ ἀνέκαθεν οἱ ἅγιοι Πατέρες μας καὶ ὁμολογητές ἀντιμετώπιζαν τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς διακόπτοντας τὴν κοινωνία μὲ αὐτούς, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν σύγκληση ὀρθοδόξου Συνόδου γιὰ τὴν ἐπίσημη καταδίκη τῆς αἱρέσεως, δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο καὶ σήμερα. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἰστορία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὑπάρχει σύγχυση στὸ τὶ πρέπει νὰ κάνουμε ἤ μᾶλλον στὸ τὶ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε κάνει ἐδῶ καὶ καιρό, μὲ ἀποτέλεσμα, ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ κατοχυρωθεῖ συνοδικὰ ὡς ἐπίσημη ὀρθόδοξη διδασκαλία. 

Ἡ καταστρεπτική αὐτὴ ὀλιγωρία ὀφείλεται στὸ ὅτι τὸ ἱερατεῖο, καθὼς καὶ οἱ «λεγόμενοι» ἀντιοικουμενιστές θεολόγοι (ἤ μᾶλλον θολολόγοι) ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποὶ χριστιανοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, λόγω τοῦ μή σταυρικοῦ φρονήματός τους καὶ μὴ ἀκολουθώντας τοὺς ἁγίους μας, δὲν προέβησαν πρωτίστως εἰς τὴν ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ καὶ ἁγιοπνευματικὴ χρήση τοῦ 15ου Κανόνος τῆς ΑΒ’ συνόδου ἐπὶ μεγάλου Φωτίου, ὁ ὁποῖος κωδικοποιεῖ τὴν διαχρονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων πρὶν καταδικασθοῦν συνοδικῶς, καὶ ποὺ ὀρίζει νὰ διακόπτουμε τὴν Ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία (τὸ «μνημόσυνο») μὲ αὐτοὺς ποὺ ἀθετοῦν τὴν πίστιν, τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὶς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας. 

Τουναντίον, σήμερα, μερικοὶ ἄγευστοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἔχοντας τὴν μόρφωσιν τοῦ κόσμου καὶ οὐχί τοῦ Χριστοῦ, μὲ δικὲς τους αἱρετικές δοκησισοφίες τελεβαντικοῦ τύπου διαστρέφουν τὸν κανόνα, καὶ κηρύσσουν πράγματα ἀδιανόητα γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ καὶ ἀλλότρια τῶν ἁγίων Πατέρων, ὅτι ὁ 15ος κανόνας εἶναι δυνητικός καὶ ὄχι ὑποχρεωτικός καὶ πὼς αὐτοὶ ποὺ διακόπτουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς ἐπισκόπους ἀκόμα καὶ γιὰ δογματικούς λόγους δημιουργοῦν σχίσμα στὴν Ἐκκλησία καὶ οἱ ἴδιοι ἀποσχίζονται ἀπὸ αὐτήν, μὲ συνέπεια νὰ βρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας ( ἡ γνωστή Ζηζιούλια κακοδοξία τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ). 

Καὶ δὲν ἔφθανε αὐτό, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ μία μερίδα οἱ ὁποῖοι αὐτοονομάζονται «ἀποτειχισμένοι», ἀλλὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς ἐπισκόπους ὅπου ναὶ μὲν στὰ λόγια «φαίνονται» ὀρθόδοξοι, στὶς πράξεις ὑπογράφουν καὶ κοινωνοῦν μὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς οἰκουμενιστὲς ποὺ ὑπέγραψαν καὶ δέχονται τὴν αἱρετικὴ σύνοδο!!!! Καὶ μάλιστα, τολμοῦν καὶ λέγουν πώς «ὑπάρχουν 15 ἀρχιερεῖς στὴν Ἐλλαδικὴ Ἐκκλησία, οἱ ὁποῖοι εἶναι Ὀρθόδοξοι!!!. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Σεραφείμ Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος μόλις κατέφθασε ὁ ἀντίχριστος Βαρθολομαῖος εἰς τὴν Ἐλλάδα (γιὰ νὰ τὴν μολύνει μὲ τὴν παρουσία του γιὰ μία ἀκόμη φορὰ) ἔσπευσε νὰ τὸν προσκυνήσει, καθὼς καὶ νὰ τοῦ στείλει τὰ διαπιστευτήριά του εἰς τό Φανάρι μὲ τὸν πιὸ δουλικὸ τρόπο8. Ἄν εἴχαμε τέτοιους ἐπισκόπους τὸ 1821, θὰ εἴμασταν ἀκόμη ὑπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό!!! 

Ἡ δυνητικὴ ἑρμηνεία τοῦ 15ου κανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου, ἀνατρέπει ἐκ θεμελίων ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφή καὶ τὴν πράξη τῶν ἁγίων Πατέρων, καὶ προσέτι μᾶς καθιστᾶ ὅλους, διὰ τῆς ὑπακοῆς καὶ ὑποταγῆς εἰς τὸν αἱρετικὸ Ἐπίσκοπο, συνυπευθύνους ἤ συγκοινωνούς αὐτοῦ τοῦ ἁγιογραφικοῦ ἀναθέματος, κατὰ τὸν 2ο κανόνα τῆς Ἀντιοχείας, «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔσται», ὁ ὁποῖος βρίσκεται σὲ συμφωνία μὲ τὸν 15ο κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου. Πόσο ἄραγε τραγικό καὶ ἐξωφρενικὸ εἶναι ὁ ἀπ. Παῦλος νὰ ἀναθεματίζεται ἄν διδάξει κάτι ἀντίθετο ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ πίστι καὶ ὁ κάθε σύγχρονος Ἐπίσκοπος, μὲ βάσι τὴν δυνητικὴ θεωρία τοῦ Κανόνος, ἄν διδάξει καὶ αὐτὸς κάτι ἀντίθετο, ὄχι μόνο νὰ μὴν ἀναθεματίζεται, ἀλλὰ ἀπεναντίας νὰ παραμένει εἰς τὴν θέσι του, νὰ μνημονεύεται στὰ μυστήρια καὶ νὰ εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ, καὶ ὑποχρεωτικῶς νὰ ὑπακούωμε εἰς αὐτόν. Ἄν τὸ ἔπρατταν αὐτὸ οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, σήμερα δὲν θὰ εἴχαμε Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. 

Εἶναι εὔκολο νὰ κατανοήση ἕκαστος ὅτι, τὸ νὰ ἐκληφθῆ ὡς δυνητικὸς ὁ παρὼν Κανών, ἐξυπηρετεῖ τὰ μέγιστα τοὺς αἱρετικοὺς ἐπισκόπους, καθὼς ἐπίσης καὶ τοὺς χλιαροὺς, ἀδιάφορους καὶ δειλοὺς Ὀρθοδόξους. Διότι οἱ μέν πρῶτοι διατηροῦν τὴν ποθητὴ τους ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει κέντρο καὶ ἄξονα τὸν ἑαυτὸν τους καὶ οἱ δεύτεροι ἀπαλλάσσουν τὴν συνείδησί του ἀπὸ τὶς τύψεις καὶ τὶς εὐθύνες διὰ τοὺς ἀγῶνες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνουν. 

Τὴν θεωρία περὶ δυνητικότητος τοῦ ΙΕʹ Κανόνος, τὴν συναντᾶμε στὴν δεκαετία τοῦ 1930, ὅταν ὁ π. Γεράσιμος Μενάγιας κατ᾿ ἐντολὴν τῆς Ι.Μ.Μ. Λαύρας Ἁγ. Ὄρους, ἀνέλαβε νὰ γράψει κατὰ τῶν «ἀγραμμάτων» ζηλωτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν προχωρήσει στὴν διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ μασώνου Πατριάρχου Βασιλείου Βʹ, ἐξ αἰτίας τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου τὸ 1924. Κατόπιν συνεχίζει νὰ προβάλλει αὐτὴν τὴν αἱρετική θεωρία ὁ πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος μὲ τὸ γνωστόν βιβλίο «Τὰ δύο ἄκρα» (1968) καὶ κατόπιν ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης (1978). 

Εἶναι δυνατὸν μία ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι δυνητικὴ; Ἡ ἐντολὴ π.χ «οὐ κλέψεις», σημαίνει ἄν θέλω μπορῶ νὰ κλέβω, καὶ ἄν θέλω δὲν κλέβω; Εἶναι δυνατὸν οἱ νόμοι ἑνὸς κράτους νὰ εἶναι δυνητικοὶ; 

Ὁ ΙΕ’ σὲ σύγκρισι μὲ τὸν ΛΓ’ τῶν ἁγ. Ἀποστόλων, ἀποδεικνύει ἐναργέστατα τὴν ὑποχρεωτικὴ καὶ μὴ δυνητική θεώρησι τοῦ ὑπό ἐξέτασι ἱεροῦ Κανόνος, ὁ ὁποῖος λέγει τὰ ἑξῆς: «Μηδένα τῶν ξένων Ἐπισκόπων, ἤ Πρεσβυτέρων, ἤ Διακόνων ἄνευ συστατικῶν προσδέχεσθαι. Καί ἐπιφερομένων δέ αὐτῶν, ἀνακρινέσθωσαν: καί εἰ μέν ὦσι κήρυκες τῆς εὐσεβείας, προσδεχέσθωσαν, εἰ δέ μήγε, τά πρός χρείαν αὐτοῖς ἐπιχορηγήσαντες, εἰς κοινωνίαν αὐτούς μή προσδέξησθε. Πολλά γάρ κατά συναρπαγήν γίνεται». 
Ἀσφαλῶς οὐδείς ἐχέφρων θὰ ἠδύνατο νὰ ἰσχυρισθῆ ὅτι ὁ παρών Κανών τῶν ἁγ. Ἀποστόλων εἶναι δυνητικός. Εἶναι ὅμως πολύ αὐστηρότερος τοῦ ὑπό ἐξέτασιν ιε’ τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Διότι ἐνῶ ὁ ΙΕ΄ τῆς Πρωτοδευτέρας ἀπαιτεῖ τὴν ἀποτείχισι ἀπὸ τὸν κηρύττοντα αἵρεσι «δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’Ἐκκλησίας» ὁ δὲ παρών ΛΓ’ τῶν ἀγ. Ἀποστόλων ἀπαιτεῖ καὶ προστάσσει τὴν ἀκριβῆ ἐξέτασι τῆς πίστεως ἑκάστου κληρικοῦ, πρὶν νὰ ἐπικοινωνήση ὁ κάθε Ὀρθόδοξος μαζὶ του. Τὸ φοβερώτερο ὅμως καὶ συγχρόνως ἐλεγκτικότερον διὰ τοὺς σημερινοὺς Ὀρθοδόξους, εἶναι ὅτι ὅλοι οἱ ἐγκεκριμένοι παλαιοὶ ἑρμηνευτὲς τοῦ παρόντος Κανόνος ἀναφέρουν νὰ ἀποτειχίζωνται οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους καὶ κληρικούς, ἔστω καὶ ἄν μετὰ τὴν ἐξέτασι εὑρεθῆ ἁπλῶς ἀμφίβολος ἡ πίστις των. 

Ὁ Ζωναρᾶς στὴν ἑρμηνεία τοῦ ἐν λόγῳ Κανόνος ἀναφέρει «...καὶ τοιούτους ὄντας (ὀρθοδόξους δηλαδὴ κατὰ τὴν πίστιν) προσδέχεσθαι καὶ συγκοινωνεῖν αὐτοῖς. 
Εἰ δὲ ἀμφίβολοι περὶ τὰ ὀρθά δόξουσι δόγματα τὴν μετ’αὐτῶν συνδιαγωγὴν παραιτεῖσθαι παρακελεύεται (ὁ παρών δηλαδή Κανών)»9 Ὁ Βαλσαμὼν ἀναφέρει τὰ ἑξῆς «...καὶ ἤ προσδέχεσθαι εἰς κοινωνίαν ὀρθοδόξους ὄντας ἤ παραιτεῖσθαι ὡς ἀμφιβόλους»10 Ὁ Ἀριστηνὸς ἀναφέρει εἰς τὴν ἑρμηνεία του τά ἑξῆς: «Ἄνευ συστατικῶν οὐ δεῖ ξένον ἱερέα προσδέχεσθαι· εἰ δὲ καὶ συστατικά ἐπιφέρηται, δέον αὐτὸν καὶ οὕτως ἐπανακρίνεσθαι. Καὶ εἰ μὲν εὐσεβὴς ἀναμφιβόλως εὑρεθῆ προσίεσθαι τοῦτον· εἰ δὲ ἀμφιβάλλεται, τὰ πρὸς διοίκησιν ἐπιχορηγεῖσθαι αὐτῷ καὶ ἀποπέμπεσθαι» 11

Ὅμως τὸ κείμενο αὐτὸ δὲν ἐγράφη διὰ νὰ ἀποδείξει τὸ ὑποχρεωτικὸν τοῦ κανόνος, διότι αὐτὸ ἀποδείχθηκε εἰς ὁμιλία ὅπου ἔγινε12, καὶ ἐν καιρῷ θά ἐπανέλθουμε εἰς τό ζήτημα αὐτό μὲ περαιτέρω θεολογικὲς ἀποδείξεις περί τοῦ θέματος. 

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἐγράφη διὰ νὰ καταδειχθοῦν τὰ αἴτια τῆς μὴ ἀποτειχίσεως τῶν πιστῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀπαράδεκτης καὶ ἀντιπατερικῆς «ἀποτειχίσεως» καὶ συμπεριφορᾶς κάποιων κληρικῶν, ποὺ ἰσχυρίζονται πώς ἡ οἰκονομία καὶ ὁ δυνητισμὸς εἶναι ἡ πατερικὴ καὶ ἡ βασιλικὴ ὁδὸς τῆς Ἐκκλησίας διαχρονικά. 

Οἱ σημερικοὶ χριστιανοὶ αἰσθάνονται ἔντονα τὴν ἀνάγκη νὰ καταφεύγουν σὲ μιὰ ὀργανωμένη διοικητικὰ Ἐκκλησία. Καὶ αὐτὸ γίνεται διότι ἡ Ἱστορία ἔχει μεγάλη δύναμη στήν ψυχὴ μας. Τὴν Ἐκκλησία τὴν γνωρίσαμε ἀνὰ τοὺς αἰῶνας ὀργανωμένη σὲ Πατριαρχεῖα καὶ σὲ Συνόδους, καὶ τὴν ταυτίσαμε μὲ τὴν ὀργάνωσή της αὐτήν, ξεχνώντας ὅτι κατά τήν διάρκεια τῶν αἱρέσεων, αὐτὴ χανόταν γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ γινόταν τὸ ὄπλο τῆς κακοδοξίας ἐναντίον τους, ὄπως συμβαίνει σήμερα. 

Ἡ πνευματικὴ μας ἐπιβίωση ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, πρᾶγμα ποὺ δυστυχῶς οἱ οἰκονομιστὲς καὶ δυνητιστὲς δὲν ἀντιλαμβάνονται, διότι εἶναι ὄπως εἴπαμε, ἄγευστοι τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Αὐτοὶ πού ἔχουν θεολογικὰ πτυχία ἀπὸ προτεσταντικὲς σχολὲς τύπου Α.Π.Θ. καὶ διδακτορικὰ ἀπὸ παπικὰ κολέγια τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ δὲν ἔχουν ζήσει σὲ Ὀρθόδοξα Μοναστήρια, νὰ μάθουν τὴν ὑπακοὴ καὶ τὴν ταπείνωση, καὶ νὰ μελετήσουν τοὺς πατέρες μέσα ἀπὸ τὴν ἐμπειρία, τὴν ἄσκηση καὶ κυρίως τὴν ὑποταγὴ σὲ πνευματικὸ γέροντα, ὄχι μόνον δέν κατέχουν τὴν θεολογία τῶν Πατέρων, ἀλλὰ ὄπως εἴδαμε, τὴν παραποιοῦν μὲ τὸν πιό βάναυσο τρόπο (Βλέπε δυνητισμὸ καὶ οἰκονομία). 

Ἡ ἀποστασία ἄλλαξε τοὺς ποιμένας σὲ λύκους καὶ ἡ ὀργανωμένη Ἐκκλησία ποὺ ξέραμε εἶναι πιὰ σήμερα ἀγέλη λύκων καὶ θάνατος προβάτων!! Ὁ διάβολος εἶναι πλέον λυμένος. Γιὰ νὰ ἐπιβιώσουμε πρέπει νὰ δοῦμε τὴν Ἐκκλησία στὴν μυστηριακὴ καὶ μυστικὴ της οὐσία, ὅπου μυσταγωγεῖ πραγματικὰ τοὺς ἀληθινοὺς προσκυνητές, γυμνωμένη ἀπὸ τὴν διοικητικὴ της ὀργάνωση ποὺ γνωρίζουμε. Στὴν ἀρρένα οἱ μάρτυρες γυμνοὶ ἀντιμετώπιζαν τὰ θηρία. Γυμνὴ καὶ ἡ στρατευομένη Ἐκκλησία τῶν ἐσχάτων καιρῶν θὰ παλέψει μαζὶ τους, χωρὶς Πατριαρχεῖα καὶ Συνόδους, χωρὶς σύνδεσμο τῶν κατὰ τόπων μικρῶν Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ ἔχοντας κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. 

Γιὰ τοὺς σημερινοὺς χριστιανοὺς λοιπὸν ἐγείρεται τὸ ἐξῆς ἐρώτημα: Καλά, νὰ φύγουμε ἀπὸ τὸν οἰκουμενισμό, ἀλλὰ σὲ ποία ἐκκλησία νὰ πᾶμε; Ὅμως τέτοιο ἐρώτημα δὲν ὑφίσταται. ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΑΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΔΙΟΤΙ ΑΠΛΩΣ ΜΕΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, ἐκεῖ ποὺ βαπτισθήκαμε καὶ μεγαλώσαμε. 

Νὰ ἀρνηθοῦμε τὶς παραποιήσεις καὶ νὰ μείνουμε στήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴν τὴν ἄρνηση τοῦ ψεύδους καὶ τῶν παραποιήσεων θὰ τὴν πραγματοποιήσουμε ἐκεῖ ποὺ βρισκόμαστε, διακόπτοντας κάθε ἐπικοινωνία μὲ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ αὐτοὺς τοὺς «δῆθεν ἀντιοικουμενιστὲς» ἀλλά κοινωνοὺς τῶν ἀποφάσεων τῆς αἱρετικῆς ἀντίχριστης ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου (βλέπε Σεραφείμ Πειραιῶς, Ἱερόθεο Ναυπάκτου καὶ ἐν γένει τήν σύνοδο τῆς Ἑλλάδος καὶ αὐτῶν ποὺ κοινωνοῦν μὲ αὐτήν.) 

Τὸτε θὰ ἔχουμε κάνει τὸ πρῶτο βῆμα ποὺ περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Θεὸς, καὶ θὰ ἀνοίξει τὰ μάτια μας, πού μέχρι τότε ὄνομα εἶχαν ὅτι βλέπουν13, ἀλλὰ ἦταν ἀνίκανα νὰ δοῦν τὸν ἀληθινὸν Χριστὸν. Καὶ ὅταν τὸν δοῦμε, θὰ τρέξουμε στὸν πιὸ ἀκριβὸ μας φίλο, ὅπως ἔτρεξε ὁ Φίλιππος στὸν Ναθαναὴλ καὶ θὰ τὸν καλέσουμε νὰ ἔρθει νὰ δεῖ καὶ αὐτὸς. 
Ἔτσι σχηματίζεται τὸ «μικρὸ ποίμνιο». Οἱ ἀληθινοὶ Ἰσραηλῖτες βρίσκουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ ἔρχονται μαζὶ στὸν Χριστό, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ἱερεῖς καὶ ἐπίσκοποι. Αὐτὴ τὴν εὐλογημένη κατάσταση τὴν εἴδαμε στὴν Ρουμανία καὶ στὴν Ρωσσία, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διωγμῶν ἐπὶ κουμουνιστικοῦ καθεστῶτος, στὴν λεγομένη «Ἐκκλησία τῶν κατακομβῶν». 

Ἡ ἐποχὴ τοῦ ἀντιχρίστου προχωρεῖ πρὸς τὴν ἀποκορύφωσή της. Τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ ὅλο καὶ θὰ μικραίνει. Αὐτὸ δέν μποροῦν οἱ λεγόμενοι κατ’ ὅνομα «θεολόγοι» νὰ τὸ συνειδητοποιήσουν καὶ νὰ τὸ καταλάβουν, διότι ἁπλῶς εἶναι θεολόγοι κατ’ ὄνομα. Θέλουν νὰ βρίσκονται μὲ τοὺς πολλοὺς, μὲσα στὰ κτίρια, διότι ταύτησαν αὐτὰ μὲ τὸν θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως δὲν καταλαβαίνουν πὼς ὅσο πιὸ δυνατὸς ὁ πόνος τῶν ἡμερῶν ποὺ ἔρχονται, τόσο ἐγγύτερα εἶναι ὁ Κύριος. 

Τὸ πλοῖο ποὺ μᾶς ἔφερε μέχρι ἐδῶ, ἡ συνοδική, διοικητική, ὀργανωμένη μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας ἐξώκειλε στὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἀποστασίας, καὶ διαλύεται ἀπὸ τὴν βία τοῦ διαβόλου. 

Διὰ αὐτὸν τόν λόγο, τό Φανάριον καὶ ὅσοι κοινωνοῦν μὲ αὐτό, εἶναι ἄξιον πάσης ἀκοινωνησίας. 

Οἱ αἱρετικοὶ οἰκουμενιστὲς ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν καὶ κατηγοροῦν ὅλους ἐμᾶς ὅπου ἀκολουθοῦμε τὶς παραδόσεις καὶ τὶς ἐπιταγές τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων πατέρων, λέγοντας ὅτι ‘’δημιουργοῦμε σχίσμα καὶ πὼς βγάζουμε ἑαυτοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, πὼς ἔχουμε ἄκυρα μυστήρια, βλασφημώντας ἔτσι κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μόνον καὶ μόνον ἐπειδὴ διακόπτουμε τὴν κοινωνία μέ αὐτούς, καὶ δὲν τοὺς ἀκολουθοῦμε στὴν ἀπώλεια τῆς αἱρέσεως. Ἐμεῖς τὸ πτωχὸ καὶ μικρὸ ποίμνιο προτιμοῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν διαχρονικὴ ἱερὰ παράδοση τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, γενόμενοι «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατρᾶσι». Ἄς ἔχουμε πίστη σταθερὴ καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ὅστις καὶ μᾶς ὑποσχέθηκε διὰ τὴν ὄντως Ἐκκλησία Του ὅτι «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», ἄς μὴ λιγοψυχοῦμε ἀλλὰ ἄς μείνουμε στερεοὶ μὲ τὴν χάρι Του, ἔστω καὶ ἄν ὅλοι μᾶς ἐγκαταλείψουν καὶ μείνουμε μόνοι μας, ἀκολουθώντας ὅμως τούς μάρτυρες καί τόν Ἀπόστολο Παῦλο ὁ ὁποῖος μᾶς ἔλεγε “τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα; πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε ζωή, οὔτε Ἄγγελοι, οὔτε Ἀρχαί, οὔτε Δυνάμεις, οὔτε ἐνεστῶτα, οὔτε μέλλοντα, οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν” (Ρωμ. Η΄ 35). «Τὰ πάντα σκύβαλα ἡγοῦμαι ἵνα Χριστὸν κερδίσω». 

Ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς πανυπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἁειπαρθένου Μαρίας, νὰ δώσει δύναμη νὰ ἀκολουθήσωμε τὸν σταυρικὸ βίο τῶν ἁγίων μας, νὰ κρατήσωμεν τὴν πίστην ὅπου ἐλάβομεν ἀκεραίαν καὶ ἀκαινοτόμητον, ἔστω καὶ ἄν χρειασθεῖ νὰ διωχθοῦμε μέχρι θανάτου, καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ δώσουμε τὴν καλὴ ἀπολογία ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς τὸν ὁποῖον ἀνήκει πάσα δόξα τιμὴ καὶ προσκύνησις, σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. 

Γέρων Σάββας Λαυριώτης

1 (Ἱ. Χρυσόστομος ΕΠΕ migne 52, 327-398) 2 «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ», ἀρ. 603, σελ. 15 καὶ «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ», ἀρ. 494, σελ. 23, Γενεύη 1994 . «Ἐπίσκεψις» 511/30-11-1994 καὶ «Ὀρθόδοξος Τύπος» 11-9-2009, «Ἀδέσμευτος Τύπος» (Μήτση) 21/9/2004, «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ», ἀριθ. 523, σ. 12, Γενεύη 1995.
3 Μάρκ. 14, 6
4 Ὁμιλία στὸ Μπαχρέϊν, στὶς 25−9−2000. «ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ», ἀρ. 588, σελ. 16 καὶ ἀπὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε στοὺς Μουσουλμάνους ὅλου τοῦ κόσμου μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ Ραμαζανίου. Ρεπορτὰζ τοῦ Νίκου Παπαδημητρίου στὸ “Flash” στὶς 16.12.2001.
5 Κοινὴ δήλωση «Ὀρθοδόξων» μὲ τοὺς Προτεστάντες, ὅτι δὲν ὑπάρχει μόνο Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι οἱ 348 ἐκκλησίες -μέλη τοῦ ΠΣΕ- εἶναι γνήσιες ἐκκλησίες. Μία δὲ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία! Οἱ ποικίλες αἱρετικὲς διδασκαλίες τῶν Προτεσταντῶν θεωροῦνται ὡς διαφορετικοὶ τρόποι ἐκφράσεως τῆς ἰδίας πίστεως καὶ ὡς ποικιλία τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δεχόμενοι ἔτσι ὅτι τελικὰ δὲν ὑπάρχουν αἱρέσεις!! «Αὐτὲς οἱ ἐκκλησίες καλοῦνται νὰ συμβαδίζουν ἀκόμη καὶ ὅταν διαφωνοῦν». «Ὁμιλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἐπὶ εὐκαιρίᾳ τῆς 60ης ἐπετείου ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Π.Σ.Ε.», Θεοδρομία 1 (Ἰαν.–Μάρτιος 2008) σ. 145.
6 15ος κανόνας τῆς ΑΒ Συνόδου τοῦ Μ.Φωτίου: « Οἱ γάρ δι’ αἵρεσίν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων, ἤ Πατέρων, κατεγνωσμένην, τῆς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτούς διαστέλλοντες, ἐκείνου δηλονότι τήν αἵρεσιν δημοσίᾳ κηρύττοντος, καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς προς τόν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι»
7 α) https://synaksiorthodoxon.blogspot.com/2018/03/2018_16.html, β)https://www.pentapostagma.gr/2016/07/%CE%B5ktakto-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CF%8E%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%84%CF%8E%CE%BD-%CF%80%CE%B1.html,
γ)http://www.triklopodia.gr/megalos-diogmos-orthodokso-pisti-ksekina-agio-oros-apologia-gerontas-savva-laurioti/
4) http://ikivotos.gr/post/5332/anw-katw-to-agion-oros-me-toys-diwkomenoys-monaxoys
καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα μποροὺν νὰ βρεθοὺν μὲ τήν ἀναζήτηση «διωγμὸς ἐν Ἁγίῳ Ὄρει».
8 http://opaidagogos.blogspot.com/2017/03/blog-post_64.html
9 (Σύνταγμα τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων Ράλλη–Ποτλῆ τόμος Β’, σελ. 14).
10 (ὅπ. ἀνωτ.)
11 (ὅπ. ἀνωτ.)
12 https://www.youtube.com/watch?v=L9r-Lz2otYQ
https://www.youtube.com/watch?v=ReTDcJqLh5U
13 Μάρκ. 8,18


Γέροντας Σάββας ο Λαυριώτης: Μια μικρή απάντηση σε όλους όσους μας κατηγορούν για την αποτείχιση που κάναμε


Π. Σεραφείμ Ρόουζ 

Ναί, εἴμαστε μία μειοψηφία. Ναί, ἡ ὑπόλοιπη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προσπαθεῖ νὰ μᾶς ἀποκόψει – καὶ θὰ διπλασιάσει τὶς προσπάθειές της... Ναί, εἴμαστε συνειδητοὶ ὅτι ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποία ποδοπατοὺν σήμερα οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ἱεράρχες. Ἀλλὰ πὼς εἴμαστε διαφορετικοὶ σὲ αὐτὸ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν 4ο αἰώνα, ποὺ βρήκε κάθε ναὸ στὴν πόλη, ἐκτὸς ἀπὸ ἕναν, στὰ χέρια τῶν Ἀριανῶν; 

Πὼς εἴμαστε διαφορετικοὶ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, ὁ ὁποῖος ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι τρεῖς Πατριάρχες εἴχαν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς Μονοθελητές, δήλωσε: «Ἀκόμη καὶ ἄν ὄλος ὁ κόσμος κοινωνήσει μαζὶ τους, ἐγὼ μόνος δὲν θὰ τὸ κάνω!»; 

Πὼς εἴμαστε διαφορετικοὶ ἀπὸ τὸν ἅγιο Μάρκο τῆς Ἐφέσου, ποὺ ἀψήφισε μία «Οἰκουμενικὴ Σύνοδο» καὶ κάθε ἱεραρχία μὲ τὴν «καθαρὴ, σεκταριστική, παραληρηματικὴ» πεποίθηση ὅτι μόνος του ἤταν στὴν ἀλήθεια;! 

(π. Σεραφείμ Ρόουζ, ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ ἔτους 1970)


Γέροντας Σάββας ο Λαυριώτης:
Μια μικρή απάντηση σε όλους όσους μας κατηγορούν 
για την αποτείχιση που κάναμε.


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ

Γέροντας Σάββας λαυριώτης κατα του Οικουμενισμού

ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ 
ΠΡΟΣ ΤΗΝ «ΙΕΡΑΝ» ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΝ ΑΘΗΝΩΝ 
ΚΑΙ ΤΑΣ «ΙΕΡΑΣ» ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ .!

«Περὶ τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος Ἱεροπραξιῶν Κληρικῶν ἐξ’ ἑτέρου ἐκκλησιαστικοῦ κλίματος» 

«Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα δὲ ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι. Ὁδηγοὶ τυφλοί, οἱ διυλίζοντες τὸν κώνωπα, τὴν δὲ κάμηλον καταπίνοντες!» (Ματθ. ΚΓ, 23-24)


Γιὰ τὴν ἀποτροπὴ τῆς ἐνημέρωσης-ἀφύπνισης τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ λόγῳ τῆς συμπόρευσης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (αἱρέσεων), ἡ Δ.Ι.Σ. μὲ ἐγκύκλιον σημείωμα, συνοδικῇ ἀποφάσει, ἀπαγόρευσε κάθε ὁμιλία, ἄν ὁ ὁμιλῶν δὲν ἔχει τὴν ἄδεια ἀπὸ τὴν Ἱερά Σύνοδο αὐτῆς. Μάλιστα, γιὰ νὰ δικαιολογήσει αὐτὴν τὴν στάση της, ἐπικαλεῖται τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν περιέθηκε», δηλαδὴ πὼς ὄντως εἶναι φρουρὸς καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν πατρῷων δογμάτων καὶ παραδόσεων καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήνει τὸν κάθε ἕνα νὰ παρασύρει τὸ ποίμνιο, ὅπου ὁ Κύριος τοὺς ἔχει ἐμπιστευθεῖ, ἐκτός φυσικὰ τῶν ἱεχωβάδων, τῶν γιόγκηδων, τῶν μωαμεθανῶν, τῶν παραθρησκειῶν καὶ κάθε λογῆς ἀντίχριστης σέκτας!! Ὣ τῆς ὑποκρισίας!! 

Κάθε ἐχέφρων ἀντιλαμβάνεται πὼς αὐτὴ ἡ ἐγκύκλιος ἀναφέρεται εἰς τοὺς Ἁγιορεῖτες ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καὶ ἔχουν διακόψει καθηκόντως τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ αὐτούς, καθότι εἶναι γνωστόν τοῖς πάσι πὼς ἕνας Ἡγούμενος ἤ Γέρων Ἁγιορειτικοῦ Μοναστηρίου διὰ νὰ ὁμιλήσῃ ἤ νὰ ἱεροπρακτήσῃ σέ οἱανδήποτε Μητρόπολη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πρέπει νὰ ἔχει ἐπίσημη πρόσκληση ἀπὸ τὸν οἰκεῖο Μητροπολίτη καὶ χωρὶς τὴν ἄδεια αὐτοῦ «οὐ δύναται ποιῆσαι οὐδέν». 

Πρὸς ἐνημέρωση λοιπὸν τοῦ Χριστεπωνύμου πληρώματος, ἀλλὰ καὶ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ μάλιστα τῶν πλέον Οἰκουμενιστικῶν, ὅπως Ἀργολίδος, Βόλου, Ἠλείας καὶ ἄλλων πολλῶν, ἀνακοινώνουμε πὼς θὰ συνεχίσουμε τὶς ὁμιλίες μας πρὸς ἐνημέρωση τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν εἰς τὴν Ἐκκλησία μας καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν προδοσία τῶν Ἀρχιερέων, τῶν ἱερέων καί τῶν ἡγουμένων, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀμώμητον Πίστη μας. Ἂν νομίζουν ὅτι πρόκειται νὰ μᾶς πτοήσουν, ἢ νὰ μᾶς φοβήσουν ἀπειλὲς, ἢ καθαιρέσεις, ἢ καὶ ἀφορισμοί, ἔχουν πλανηθεῖ. Ἀφιερωθήκαμε εἰς τὸν Χριστὸ μας καὶ ὡς στρατιῶται Αὐτοῦ, καλούμαστε νὰ ἀποδείξουμε τὴν ἀγάπη μας καὶ τὴν ἀφοσίωσή μας σὲ Αὐτόν. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέραν σωτηρίας». 

Μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνον δὲν πρόκειται νὰ σιωπήσουμε, ἀλλὰ τώρα ἀρχίζουμε. Θὰ μᾶς ἔχουν μπροστὰ τους συνεχῶς. Μόνον ἂν μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὴν μέση θὰ ἡσυχάσουν μὲ ἐμᾶς. Ἡ συνέχεια λοιπὸν ἔπεται. 


Μετὰ τιμῆς,

Γέρων Σάββας Λαυριώτης, 
ἄνευ ἀδείας λόγῳ ἐκκοπῆς μνημοσύνου.

Αγιορείτες Μεγίστης Λαύρας: «Ο πατρ. Βαρθολομαίος είναι «άγιος», εμείς δέν τόν φθάσουμε οὔύτε στό μικρό του δακτυλάκι»!!!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ
ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΛΑΥΡΙΩΤΕΣ

ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΩΝ ΛΑΥΡΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 
ΕΠΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ


«Ἐκεῖνος πού διώκεται ἀπό αὐτούς πού φαίνεται ὅτι εἶναι ὁμόπιστοι, λόγω τῆς ὑγιοῦς πίστεως, θά ἔχη μεγαλύτερον στέφανον ἀπό αὐτόν πού μαρτυρεῖ ἀπό εἰδωλολάτρη» 
(Ἅγ. Ἰωσήφ, Πατρ. Κων/λεως)

Ἐν πρώτοις, εὐχαριστοῦμεν τόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, πού μᾶς ἀξιώνει νά ὁμολογοῦμεν τήν πίστην μας ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα νά διωκόμαστε καί νά ἐξοριζόμαστε δι’ αὐτήν. Καί γι’ αὐτό, εὐχαριστοῦμε καί τούς Λαυριῶτες πατέρες πού, παρά τοῦ ὅτι ἀποδεικνύουν ἑαυτούς ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ καί ἀλλότριους Αὐτοῦ, μέ τόν διωγμό πού κινοῦν ἐναντίον μας, μᾶς καθιστοῦν, ἄν καί ἀνάξιοι καί ἁμαρτωλοί, ὁμολογητές.
Πολλοί θά θεωρήσουν αὐτήν τήν ἐπιστολή σκληρή καί ἀκραία. Καί ὅμως, ἐγράφη ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπη, διότι ὅταν ἡ ἀρρώστια εἶναι σέ τελικό στάδιο τότε τό νυστέρι πρέπει νά εἰσχωρήσει μέχρι τό κόκκαλο μήπως καί ἐπέλθει ἡ ἐπιθυμητή ἴασις. Ἄν καί νομίζω πώς οἱ ἀγαπητοί, κατά τ’ ἄλλα, Λαυριῶτες πατέρες, ἤδη ἐνεκρώθηκαν ὡς πρός τήν πίστιν καί «εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ Λαυριώτην εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν», (πρβ Μάρκ. Ι, 25). Ἀλλά ποιός ξέρει, γίνονται καί σήμερα θαύματα.
Οἱ πατέρες τῆς Ἱ.Μ.Μ. Λαύρας ξεπέρασαν κάθε μέτρο, λαμβάνοντας θέση διωκτῶν ἔναντι στούς πατέρες πού ἀγωνίζονται γιά τήν πατροπαράδοτη ἀποστολική μας πίστη καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἔγιναν ἀρνητές τῆς Ὀρθοδοξίας καί προδότες τοῦ Χριστοῦ.
Ὑποστηρίζουν, ἀνοικτά πλέον, πώς ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι «ἅγιος» ἄνθρωπος, πώς ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τόν φθάσουμε οὔτε στό μικρό του δακτυλάκι, πώς ὅποιοςεἶναι ἀντίθετοςμέ αὐτόν καί μέ αὐτά πού κάνει ὑπακούει τόν σατανάκαί εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί σωτηρίας!!!
Δέν διαβάσατε ποτέ, ταλαίπωροι Λαυριῶται, πώς «ὁ φθείρων τὴν πίστιν ἐν τῇ κακῇ διδασκαλίᾳ, ρυπαρὸς γενόμενος εἰς πῦρ ἄσβεστον χωρήσει ὁμοίως καὶ ὁ ἀκούων αὐτοῦ;» (Ἅγιος Ἰγνάτιος Θεοφόρος, P.G, 5,657)
Δέν καταλαβαίνετε πώς ἀθετεῖτε τήν παράδοση τῶν Ἀποστόλων ἀκολουθώντας καί μνημονεύοντας τόν μασόνο, αἱρετικό καί ἀντίχριστο πολέμιο τοῦ Χριστοῦ μας, Ἀρχοντώνη καί κατά συνέπεια ἀθετεῖτε τόν ἴδιον τόν Κύριον; Δέν διαβάσατε ποτέ, ἄθλιοι, στό Εὐαγγέλιο τά λόγια τοῦ Σωτῆρος πού μᾶς λέει: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. Ι, 16);
Δέν διαβάσατε ποτέ σας τούς βίους τῶν Ἁγίων μας, ὅπου ΟΛΟΙ, ΜΑ ΟΛΟΙ οἱ Ἅγιοι διέκοπταν τήν κοινωνία μέ τούς ἀκρίτους ἀκόμη αἱρετικούς; 
Δέν γνωρίζετε πώς «ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῷ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ, εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται»(Μ. Ἀθανάσιος); Δέν καταλαβαίνετε πώς ὁδηγεῖτε ἐσᾶς καί αὐτούς πού σᾶς ἀκολουθοῦν, στήν κόλαση τῶν τυμπανιαίων Λαυριωτῶν;
Μήπως ἐκαθεύδατε, ὅταν διαβάζαμε τό συναξάρι τῶν 26 ὁσιομαρτύρων Ζωγραφιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἰδοποιήθηκαν γιά τήν ἔλευση τοῦ αἱρετικοῦ φιλενωτικοῦ αὐτοκράτορος ἀπό τόν ὅσιο Γαβριήλ, κατόπιν τοῦ ὁράματος ὅπου εἶχε ἀπό τήν Παναγία καί ἡ ὁποία τοῦ εἶπε τά ἑξῆς: «Ἄπελθον ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί τόν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.Ὅστις λοιπόν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἄς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθει ὁ πειρασμός. Οἱ δέ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικούς στεφάνους ἄς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ». Καί ἐνῶ ἔχουμε χειρότερον τοῦ Βέκκου, τόν Βαρθολομαῖο, ἐσεῖς συντάσσεσθε μέ αὐτόν. Τόν ἐχθρόν τῆς Παναγίας μας. Καί θέλατε νά σᾶς ἀκολουθήσωμεν, ὅταν μοῦγράφατε νά ξαναμνημονεύσω τό «σεπτόν ὄνομα τοῦΠαναγιωτάτου Πατριάρχη»πού τόσο ἀγωνίζεται γιά τήν Ὀρθόδοξον πίστιν μας!!!!!
Καί τώρα, τολμᾶτε νά διώκετε τόν Γέροντα Εὐστράτιο Ἱερομόναχο, πού πραγματικά δέν μπορεῖτε νά τόν φθάσετε οὔτε στό μικρό του δακτυλάκι, διότι ἐτόλμησε καί ὁμολόγησε τήν ἀλήθεια, διακόπτοντας τό μνημόσυνο τοῦ ἀντίχριστου Βαρθολομαίου; Τόν διώκετε καί τόν διώχνετε ἀπό τό μοναστήρι, μετά ἀπό 50 χρόνια ἀόκνου διακονίας καί ἀμέμπτου βίου, τήν στιγμή πού ὑπάρχουν ἄνθρωποι στό μοναστήρι πού ντροπιάζουν μέ τήν ζωή τους τό Εὐαγγέλιο; («Θοῦ Κύριε φυλακήν τό στόματί μου»!)
Ὁ Γέροντας Εὐστράτιος, ἀκολουθώντας τούς ἁγίους Πατέρες, διακόπτει τό μνημόσυνο διότι «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα ἤ πράσσων κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ φθορὰν προβάτου κατεργαζόμενος» (Ἅγιος Ἰγνάτιος Θεοφόρος P.G.5, 912). Ἐνῶ ἐσεῖς προτιμᾶτε τίς θεσοῦλες σας, εὐαρεστοῦντες τήν «κεφαλή σας»,τόν Ἀρχοντώνη, καί ὄχι τόν Χριστό, κερδίζοντας μία θέση στήν κόλαση μέ τούς λοιπούς αἱρετικούς καί τούς φίλους σας ἐξωμότες τυμπανιαίους Λαυριῶτες ἐπί Βέκκου. 
Διώκετε ὅλους ἐμᾶς πού ἀκολουθοῦμε τίς παραδόσεις καί τίς ἐπιταγές τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων, λέγοντας ὅτι δημιουργοῦμε σχῖσμα καί πώς βγάζουμε ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας, πώς ἔχουμε ἄκυρα μυστήρια, βλασφημώντας ἔτσι κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μόνο καί μόνον ἐπειδὴ διακόπτουμε τὴν κοινωνία μέ τούς αἱρετικοὺς καὶ δὲν τοὺς ἀκολουθοῦμε στὴν ἀπώλεια τῆς αἱρέσεως. Ἐμεῖς τὸ πτωχὸ καὶ μικρὸ ποίμνιο προτιμοῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν διαχρονικὴ ἱερὰ παράδοση τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, γενόμενοι «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατρᾶσι».
Τά πανηγύρια καί τά κονδύλια τῶν Ἑβραιομασόνων, δέν σᾶς ἄφησαν χρόνο νά διαβάσετε πώς: «Ὁ σιωπῶν ἐν καιρῷ ἀσεβείας εἶναι ἔνοχος γιά τὸ αἷμα τῶν ἁμαρτανόντων» (Μ. Βασιλείου P.G.31,1257) καί πώς: «Εἰ δέ τις προσποιεῖται ὁμολογεῖν μὲν ὀρθήν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις τόν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονίκως ἐπιμένῃ τὸν τοιοῦτον παραιτῆσθε» (Ε.Π.Ε. 12,400,31). Δηλαδή, «ὅποιος προσποιεῖται ὅτι ὁμολογεῖ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλὰ ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία καὶ μὲ τοὺς αἱρετίζοντες, δηλ. μὲ αὐτοὺς ποὺ κοινωνοῦν καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ οἰκουμενιστές, αὐτὸν ἀρχικὰ νὰ τὸν προτρέπετε νὰ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὴ τὴν συνήθεια τῆς κοινωνίας· καὶ ἐὰν μὲν σταματήσει ἂς τὸν ἔχετε ὡς ἀδελφὸν· ἐὰν ὅμως ἐπιμένει νὰ φιλονικεῖ, (ἐμεῖς τοιαύτην συνήθεια δὲν ἔχουμε), τότε ἄς τὸν παρατήσετε» (καὶ ἄς τὸν λυπηθεῖ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου νὰ τοῦ δώσει μετάνοια).
Ἀποδεικνύεστε ἁγιομάχοι, διότι ὄχι μόνον δέν δέχεσθε τά τῶν Ἁγίων, ἀλλά πράττετε καί τά ἀντίθετα μέ αὐτούς. Ἔτσι ἐνῶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς λέγει πώς: «Ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ κοινωνοῦντες μὲ αἱρετικοὺς» (Ἅγιος Χρυσόστομος PG.99,1048), ἐσεῖς μνημονεύετε τόν Βαρθολομαῖο ὡς ὀρθοτομοῦντα τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Ἀλήθεια, πατέρες, ὑπῆρξε ποτέ ἄνθρωπος πού ἔχει ξεστομίσει τόσες καί τέτοιες βλασφημίες, ὅπως ὁ Βαρθολομαῖος; Ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι γνωστές σέ ὅλους, τίς εἶχα καταθέσει καί στά πρακτικά τῆς Μονῆς ὡς Προϊστάμενος.
Ὁ Ἅγιος Συμεών, ἐνῶ μᾶς δίνει ἐντολή, «Κάθε κληρικὸ τοῦ ὁποίου ἡ πίστις, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα δὲν συμφωνοῦν μέ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε στὴν οἰκία μας. Ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡς δαίμονα, ἔστω κι ἄν ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ κάνει μύρια θαύματα» (Ἁγίου Συμεὼν Ν. Θεολόγου, Λόγος 6ος), ἐσεῖς τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστές τούς δέχεσθε ὡς πατέρες καί δεσπότες σας. Ἄς εἶναι! Νά ξέρετε πώς μέ αὐτόν τόν τρόπο προσκυνεῖτε τόν Σατανά.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ καί Λαυριώτης, μᾶς λέγει πώς «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί» (Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Συγγραμ. Β΄, 627), «μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα». (Ἔνθ’ ἀν.). Ἐσεῖς σπιλώνετε τήν μνήμη του, ἐνῶ νομίζετε πώς τόν τιμᾶτε, πράττοντας ἀκριβῶς τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού μᾶς διδάσκει.
Ἐμεῖς, «κοινωνοῦμεν οὕς μνημονεύομεν καὶ μνημονεύομεν οἷς κοινωνοῦμεν» (Δοσίθεος Ἱεροσολύμων). Διότι «Οἱ μὲν αἱρετικοὶ τέλεον περί τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δὲ εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεμποτίσθηκαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, 1116A). Γιά ἐμᾶς, «ἡ ἐξωτερικὴ ἀκοινωνησία προστατεύει ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἀλλοτριότητα» (Ἁγίου Νεκτάριου Αἰγίνης, Περὶ σχέσεως μὲ αἱρετικοὺς, ἔκδ. Παναγόπουλος).
Κάναμε χρήση τοῦ 15ουκανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου ἐπί Ἁγίου Φωτίου, καί τοῦ 31ου τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά ἀμφιβάλλω ἄν ξέρετε κἄν ὅτι ὑπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Θεολογικά δέν τολμῶ νά σᾶς μιλήσω, διότι τό μόνον πού ξέρετε εἶναι νά φωνασκεῖτε, νά καταριέστε καί νά συκοφαντεῖτε. Αὐτό μάθατε νά κάνετε μία ζωή, μέσα στό Μοναστήρι.
Αὐτά τά γνωστοποιῶ δημοσίως, γιά νά μήν μπορεῖ κάποιος νά μέ κατηγορήσει περί ψεύδους, ἀφοῦ μπορεῖτε κάλλιστα νά τά διαψεύσετε. Ἄν προσπαθήσετε ὅμως νά τό κάνετε, σᾶς περιμένει μία μεγάλη ἔκπληξη. Δέν τήν λέμε γιατί τότε παύει νά εἶναι ἔκπληξη.
Γνωρίζω ὅτι λέτε πώς ἐσεῖς κατέχετε τήν ἀλήθεια καί ὅτι βρίσκεστε ἐντός Ἐκκλησίας καί δέν πλανᾶσθε καί πώς ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι πλανεμένοι ἐκτός ἀπό ἐσᾶς. Νά ξέρετε πώς τά λόγια πού ταιριάζουν ἀπόλυτα σέ ἐσᾶς, εἶναι τοῦ Κυρίου μας: «ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιός εἰμι καὶ πεπλούτηκα καὶ οὐδενὸς χρείαν ἔχω, καὶ οὐκ οἶδας ὅτι σὺ εἶ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός, συμβουλεύω σοι ἀγοράσαι παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς ἵνα πλουτήσῃς, καὶ ἱμάτια λευκὰ ἵνα περιβάλῃ καὶ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριον ἵνα ἐγχρίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπῃς» (Ἀποκ. κεφ. 3, 17-18).

Ὁ Κύριος γνωρίζει πώς καθημερινῶς προσεύχομαι γιά τήν ἀνάνηψή σας καί τήν ἐπιστροφή σας στήν Ὀρθόδοξον Πίστη μας. Ἀλλά ἄν, παρ’ ἐλπίδα, ἀκολουθήσετε τήν πορεία πού ἔχετε χαράξει, τότε σᾶς συμβουλεύω νά διαθέσετε καί ἕνα ἑβραιομασονικό κονδύλιον γιά τήν διάνοιξη τῆς σπηλιάς, ὅπου ἔχουν βάλει τούς τυμπανιαίους, τούς ἐξωμόσαντας ἐπί Βέκκου, διότι δέν νομίζω νά σᾶς χωρέσει ὅλους μαζί.
Μετά ἀληθείας καί εἰλικρινοῦς ὁμολογίας,

Γέροντας Σάββας, Ὀρθόδοξος Λαυριώτης

Ο γ. Σάββας Λαυριώτης αποδομεί τα επιχειρήματα της ανακοίνωσης προς τον Λαό της Ι. συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος!

αποδομεί τα επιχειρήματα της ανακοίνωσης προς τον Λαό της Ιεράς συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με την αποδοχή από τους κληρικούς και τους πιστούς των αποφάσεων της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου. 
Μεταξύ άλλων καταγγέλλει την αιρετική διδασκαλία του μητροπολίτη Περγάμου και εκπροσώπου του Φαναρίου στην Αθήνα Ιωάννου Ζηζιούλα περί επισκοποκεντρικής εκκλησίας και ευχαριστιακής συνάξεως η οποία βρίσκεται στην στην πρώτη κιόλας γραμμή της ανακοίνωσης. 

Δηλαδή η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας υποστηρίζει μεταξύ άλλων ότι οι πιστοί ενώνονται με το ποτήριο της Θείας ευχαριστίας μέσω του Επισκόπου ανεξαρτήτως της πίστεως αυτού ακόμη και εάν αυτή είναι αιρετική. Δείτε τα δύο μέρη της συνέντευξης στο περιφερειακό μέσο του Νοτιοανατολικού Αιγαίου Tvkosmos.



π. Σάββας: Η Σύνοδος της Κρήτη πραγματοποιήθηκε, επειδή δεν κάναμε Διακοπή Μνημοσύνου νωρίτερα, όταν έπρεπε!

Ἐπειδὴ κάποιοι διαστροφεῖς τῆς ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως διαβάλλουν τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, διαβάστε κι ἀκοῦστε, τί σχετικὰ εἶπε ὁ π. Σάββας Λαυριώτης:


Ἐρώτηση: Γιατί δὲν διακόψατε τὸ Μνημόσυνο ὄχιτώρα, μετὰ τὴν Κρήτη, ἀλλὰ νωρίτερα, μετὰ τὸ Μπαλαμάντ καὶ μετὰ τὸ Σάμπεζυ καὶ τὰ ὑπόλοιπα.


Ἀπάντηση π. Σάββα: Γιατί; Γιατί; Ἔπρεπε νὰ εἴχαμε κόψει ἐδῶ καὶ πάρα πολλὰ χρόνια τὸ Μνημόσυνο. Τὸ ὅτι ἔγινε ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτη εἶναι ἀποτέλεσμα ὅτι δὲν κάναμε σωστὲς κινήσεις πιὸ πρίν. Ἡ Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου εἶναι ἡ σωστὴ ἀντιμετώπιση γιὰ τὴν αἵρεση…


Ἐπειδὴ δὲν κόψαμε τὸ Μνημόσυνο κι ἀφήσαμε τὴν αἵρεση νὰ προχωράει, γι’ αὐτὸ φτάσαμε στὴν Σύνοδο τῆς Κρήτης ποὺ δέχονται τὰ πάντα πιά· δέχονται καὶ τὸ Μπάλαμαντ, καὶ τὸ Πουσάν, καὶ ὅλες τὶς συνεδρίες ποὺ κάνανε μὲ τὸ Π.Σ.Ε.


Ἐρώτηση: Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔκοψαν τὸ Μνημόσυνο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ ἔπεσαν σὲ κάποια αἵρεση, πρὶν τὴν συνοδικὴ καταδίκη.

Ἀπάντηση π. Σάββα: Ἂν δεῖτε τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι εἶναι· ἔκοψαν τὸ μνημόσυνο, πρὶν τὴν συνοδικὴ καταδίκη. Μετά, ὅταν οἱ αἱρετικοὶ καταδικάζονται, δὲν μπορεῖς -ἔτσι κι ἀλλιῶς- νὰ τοὺς μνημονεύεις. Ἡ διακοπὴ μνημοσύνου γίνεται πρὶν τὴν Συνοδικὴ καταδίκη.
Ἐρώτηση: Πολλοὶ μᾶς λένε νὰ κάνουμε ὑπομονή. Μέχρι ποῦ φτάνει ἡ Οἰκονομία καὶ ποῦ ἀρχίζει ἡ ἀκρίβεια;


Ἀπάντηση π. Σάββα: Κάναμε οἰκονομία 115 χρόνια οἱ Χριστιανοὶ κάνανε ὑπομονή. Κάναμε οἰκονομίες καὶ βλέπουμε ὅτι ἡ οἰκονομία αὐτὴ μᾶς ὁδήγησε σὲ μιὰ Σύνοδο ποὺ ἐπικυρώνει τὸν Οἰκουμενισμὸ ὡς Ὀρθοδοξία. Μποροῦμε νὰ κάνουμε μιὰ οἰκονομία στοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι θέλουν νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο καὶ δὲν τὄχουν κάνει ἀκόμα, ἀλλὰ ὁ Χριστὸς μᾶς ζητᾶ νὰ πάρουμε μιὰ ξεκάθαρη θέση.
Ἐρώτηση: Μερικοὶ λένε ὅτι ὅσοι διακόπτουν τὸ μνημόσυνο εἶναι σὲ σχίσμα.


Ἀπάντηση π. Σάββα: Δὲν ξέρουν τί σημαίνει σχίσμα. Τὸ σχίσμα δὲν τὸ κάνουμε ἐμεῖς ποὺ θέλουμε νὰ κρατήσουμε τὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως τὴν παραλάβαμε. Ποὺ βλέπουν ὅτι δημιουργοῦμε ἐμεῖς σχίσμα; Ἐπειδὴ δὲν ἀκολουθοῦμε τὶς αἱρετικές τους διδασκαλίες, δημιουργοῦμε σχίσμα στὴν Ἐκκλησία; Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ βγάλει τὰ συμπεράσματά του.