.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Δείτε σέ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τήν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας


Δείτε σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: 

«Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. 
Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη! Ἡ δασκάλα ἀπέρριψε τὴ ζωγραφιά της, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι “δὲν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιὰ τὴν ἴδια θρησκεία” καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει στὸν διαγωνισμό. Ὁ πατέρας τῆς μαθήτριας, ἐξοργισμένος, μᾶς περιέγραψε: “Ἡ μικρὴ εἶχε φτιάξει κάτι τόσο ὄμορφο καὶ γεμάτο ἀγάπη. Καὶ τὴν ἔκοψαν λόγῳ Χριστοῦ;”. […]

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ παράδοση δέχονται συν­εχεῖς ἐπιθέσεις, τέτοια περιστατικὰ σὲ δημόσιο σχολεῖο προκαλοῦν ὀργή. Μία παιδικὴ ἔκφραση ἀγάπης καὶ ἐλπίδας λογοκρίθηκε, γιατί περιεῖχε τὸν Χριστό;
Ἐκεῖ στὴ Βουλὴ συμφωνεῖτε μὲ αὐτό; Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας συμφωνεῖ;» ! 
Ἂν ἡ μαθήτρια ἦταν μουσουλμάνα καὶ ζωγράφιζε κάτι ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἡ «εὐαίσθητη» δασκάλα θὰ ἀπέρριπτε τὴν ζωγραφιά της; Ἀναμφίβολα ὄχι! Μόνο ὁ Χριστὸς ἐνοχλεῖ! Ἄλλωστε, ὅπως εἶναι γνωστό, πολλοὶ δάσκαλοι δὲν διδάσκουν στὰ Δημοτικὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, γιὰ λόγους «συνειδησιακοὺς» καὶ τὸ ἀντικαθιστοῦν μὲ …εἰκαστικὲς ἐνασχολήσεις τῶν μαθητῶν!