«Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΜΕΓΑΛΟΣ»

Μας εκπλήσσει, αγαπητοί μου, πώς ο Κύριος ομιλεί για τον Πρόδρομόν Του, τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Όταν κάποτε έφτασαν από τον φυλακισμένο Ιωάννη, που τον είχε φυλακίσει ο Ηρώδης –εγγονός εκείνου του Μεγάλου Ηρώδου ο οποίος επεχείρησε να φονεύσει τον Κύριον· και λέγεται «μεγάλος» – εγκληματίας ήταν, κακούργος ήταν, όλοι οι Ηρώδαι κακούργοι ήσαν, όλη η γενεά τους και η οικογένειά τους, αλλά επειδή είχε ανοικοδομήσει τον ναόν του Σολομώντος εκ των ερειπίων, περίπου εκ των ερειπίων, γι΄αυτό ακριβώς τον ονομάζει η Ιστορία «μεγάλον» – ωστόσο έφτασαν κάποιοι άνθρωποι, απεσταλμένοι του Ιωάννου, που ήταν ήδη στη φυλακή, να ρωτήσουν τον Κύριον: «Σύ εἶ ὁ ἐρχόμενος ἤἕτερον προσδοκῶμεν;». «Συ είσαι ο Μεσσίας που περιμένομε, ο ερχόμενος, ή άλλον περιμένομε;». Και όχι βέβαια ότι ο Ιωάννης αμφέβαλλε, διότι θα ήταν πολύ περίεργο –και τραγικό!- εκείνος ο οποίος είδε τα της Βαπτίσεως και έδειξε τον Μεσσίαν, πρώτα πρώτα έδειξε ως δάκτυλος Πατρός το Πνεύμα το Άγιον, αλλά και ο Ιωάννης έδειξε τον Μεσσίαν και είπε: «Αυτός είναι», τώρα να στέλνει ανθρώπους να ρωτήσουν τον ίδιον τον Ιησούν «εάν Αυτός είναι ή άλλον περιμένομε».

Μάλιστα, όταν άρχισαν να φεύγουν οι απεσταλμένοι, έπλεξε ένα καταπληκτικόν εγκώμιο ο Κύριος, ένα μοναδικό εγκώμιον εις τον Ιωάννη. Αλλά τότε γιατί; Απλούστατα. Δεν αμφέβαλλε ο Ιωάννης. Αμφέβαλλαν οι μαθητές του. Είναι εκείνο που λέμε κι εμείς στην κοινή μας γλώσσα: «Άντε πήγαινε να ρωτήσεις τον ίδιον». Κοιτάξτε τι λέμε: «Άντε πήγαινε να ρωτήσεις τον ίδιον». «Εγώ σου είπα ό,τι είχα να σου πω. Όχι ότι εγώ θα αμφέβαλλα. Αμφιβάλλουν εκείνοι που με ρώτησαν». Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πώς έχει το πράγμα. Και φυσικά δεν θα ήταν δυνατόν ο Κύριος, σε έναν αμφιβάλλοντα Πρόδρομόν Του, να πλέξει ένα τέτοιον εγκώμιον. Ακούστε τι λέγει ο Κύριος, αφού έφυγαν οι απεσταλμένοι: «Τί ἐξήλθετε εἰς τήν ἔρημον θεάσασθαι;». «Τι βγήκατε στην ερημιά να δείτε;». «Ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον;». «Άνθρωπον ο οποίος ζει μέσα σε πολυτελή και μαλακά ρούχα;». «Ἰδού οἱ τά μαλακά φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν». Να, εκείνοι οι οποίοι ζουν, φορούν πολυτελή ρούχα, είναι εκείνοι οι οποίοι κατοικούν στα παλάτια. Αλλά«τί ἐξήλθετε ἰδεῖν;». «Τότε γιατί βγήκατε στην έρημο, να δείτε ποιον; Προφήτην; «Ναί λέγω ὑμῖν καί περισσότερον προφήτην». «Ναι. Και πολύ περισσότερο από προφήτη». «Οὗτος γάρ ἐστίν περί οὗ γέγραπται». Είναι αυτός περί του οποίου έχει γραφτεί. Είναι ο προφήτης που προφητεύτηκε». Κανένας προφήτης δεν προφητεύτηκε –κανένας!- είναι ο μοναδικός ο Ιωάννης ο οποίος επροφητεύτηκε από τους προφήτες, όπως φερειπείν από τον Μαλαχίαν κ.λπ. «Ἰδού ἐγώ ἀποστέλλω τόν ἄγγελόν μου πρό προσώπου σου, ὅς κατασκευάσει τήν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου»-και αναφέρεται εδώ η προφητεία η σχετική. «Ἀμήν, ἀμήν λέγω ὑμῖν», λέγει ο Κύριος, «οὐκ ἐγήγερται ἕν γεννητοίς γυναικών μείζων τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ». «Δεν γεννήθηκε, ούτε θα γεννηθεί ποτέ, από γυναίκα, άνθρωπος μεγαλύτερος από τον Ιωάννη». Αυτό είναι. Είδατε; Είναι «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν». «Είναι μεγαλύτερος από όσους ποτέ γυναίκες θα μπορούσαν να γεννήσουν έναν μεγάλο άνδρα». Έτσι ο Κύριος αποκαλεί τον Ιωάννη, τον αποκαλεί «μέγα».

Αλλά και ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε εις τον πατέρα του τον Ζαχαρία, που ήταν στην ιερατική τάξη ο Ζαχαρίας -ενθυμείσθε πώς έγινε όλη αυτή η ιστορία, όταν μπήκε εις τα Άγια των Αγίων για να θυμιάσει και εκεί είδε άγγελον και του είπε ότι θα γεννήσει υιόν κ.λπ. προφήτην μέγα· εκείνος δεν είχε πιστέψει ο Ζαχαρίας. Του λέει: «Δεν με πιστεύεις. Καλά, σου παίρνω τη φωνή, θα μείνεις μουγκός και τότε θα καταλάβεις τα λόγια μου, όταν θα έλθει η ώρα». Ποιος θα είναι αυτός; «Ἒσται γάρ μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου»· «διότι θα είναι μέγας μπροστά εις τον Κύριον». Ώστε λοιπόν τον Ιωάννη και ο άγγελος τον ονοματίζει ότι θα είναι μεγάλος.

Και μεγάλοι ασφαλώς στάθηκαν πολλοί μέσα στην Ιστορίαν· αλλά κατά τη θεία κρίση, ο Ιωάννης είναι ο αληθινά μεγάλος. Μεγάλος εστάθη εις την κλήσιν, στο κάλεσμα. Μεγάλος εστάθη εις το κήρυγμα. Μεγάλος εστάθη και εις ολόκληρη τη ζωή του. Και εσφράγισε τη ζωή του με μαρτύριον· που τον αποκεφάλισε ο Ηρώδης.

Είναι ο μόνος προφήτης, όπως σας είπα προηγουμένως, που προφητεύεται, και αυτό έχει πολλή σημασία· κι αυτό δείχνει πόσο μεγάλος ήταν κατά την κλήση του. Ο προφήτης Ησαΐας γράφει: «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Προσέξτε: «Φωνή βοῶντος». Αντιλαμβάνεσθε μία συντακτική ανακολουθία; Τι έπρεπε να γράφει; «Φωνή βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ». Θηλυκού γένους. Η φωνή, θηλυκού γένους. «Φωνή βοώσης ἐν τῇ ἐρήμῳ» Γιατί λέει «φωνή βοῶντος»; Κάτι το οποίο είπε και ο ίδιος ο Ιωάννης για τον εαυτό του. Που σημαίνει: «Είναι ένας άνθρωπος που δεν είναι άνθρωπος, δηλαδή άνθρωπος, αλλά που είναι τόσο τιποτένιος– για τον εαυτό του, ε;- ώστε σαν να μην είναι άνθρωπος παρά μόνο μία φωνή. Μόνο μια φωνή… Ποια είναι αυτή η φωνή; Μια φωνή…». « Ἰδού ἐγώ» λέγει ο Μαλαχίας που σας ανέφερα προηγουμένως, «ἀποστέλλω τόν ἄγγελόν μου πρό προσώπου σου, ὅς κατασκευάσει τήν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου».Αυτό μόνο το χωρίον να έπρεπε να αναλύσουμε, θα λέγαμε πολλά πράγματα, αγαπητοί. Ας είναι.

Και ο αρχάγγελος Γαβριήλ, όπως σας είπα προηγουμένως, κι εκείνος είπε: «Ἔσται μέγας ἐνώπιον τοῦ Κυρίου». Και όντως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής απεδείχθη μέγας εις την αποστολή του. Και εις τον βίο του. Το κήρυγμά του ήταν κήρυγμα ζωντανό. Πρωτότυπο. Τολμηρό. Ανδρείο. Κανέναν δεν φοβήθηκε. Ούτε τον βασιλέα δεν φοβήθηκε. Να τον ελέγξει, μάλιστα, και να του πει: «Οὐκ ἔξεστί σοι»· εκείνο το περίφημο, που έμεινε μέσα εις την Ιστορία. «Οὐκ ἔξεστί σοι»· «δεν σου επιτρέπεται να συζείς με τη γυναίκα του αδερφού σου». Είδατε; Και δεν ήταν τότε οι βασιλείς, όπως μπορεί σήμερα να είναι οι Πρόεδροι Δημοκρατιών και δεν ξέρω τι, ήταν, είχαν απόλυτη εξουσία.

Ακόμη, βλέπομε ότι το κήρυγμα του Ιωάννου δεν έβλεπε σε πρόσωπα ανθρώπων, με σκοπιμότητες και με ελιγμούς, για να τα έχουν καλά με τους μεγάλους της γης, δεν ήταν κήρυγμα σχολαστικό, ούτε στηριζόταν στην πατραγαθία, αλλά στον προσωπικό μόχθο και στην προσωπική αρετή του κάθε ακροατού. Τι είναι η πατραγαθία; «Πάψτε να λέτε», έλεγε, «Πάψτε να λέτε ότι είμεθα παιδιά του Αβραάμ· όπως κι αν έχει το πράγμα, όπως κι αν έχει, εφόσον ο πρόγονός μας, ο Αβραάμ, εστάθηκε αγαθός ενώπιον του Κυρίου- αυτή είναι η πατραγαθία- εστάθηκε σπουδαίος ενώπιον του Θεού, ό,τι και να κάνομε, όσο και να παραβούμε τις εντολές του Θεού, τελικά θα είμαστε εκείνοι που θα μας σώσει ο Θεός». «Όχι, κύριοι», λέγει ο Ιωάννης, «μη στηρίζεστε σε αυτήν την πατραγαθία». Όπως και εμείς πολλές φορές λέμε: «Ξέρετε ποιοι είμαστε; Τι προγόνους είχαμε;». Μπορεί να το πεις για μια στιγμή, αλλά δεν σε σώζει αυτό. Για μας, θα λέγαμε: «Αυτοί ήταν οι πρόγονοί σου, ε; Συ ποιος είσαι; Εσύ σήμερα ποιος είσαι; Ποιος είσαι σήμερα συ που λες και προβάλλεις τους προγόνους σου;». Έτσι και ο Ιωάννης εδώ τονίζει και λέει: «Λέτε ότι είστε απόγονοι του Αβραάμ· και ότι θα σωθείτε, όπως κι αν έχει το πράγμα. Τούτο σας λέγω: Ο Θεός είναι δυνατός –και έδειξε κάποιες πέτρες- από αυτούς τους λίθους ‘’ἐγεῖραι τέκνα τοῦ Ἀβραάμ’’, δηλαδή να αναδείξει παιδιά του Αβραάμ». Και πράγματι, απεδείχθη. Εμείς οι Έλληνες, και οι εθνικοί γενικά, ειδωλολάτραι, που είμεθα ειδωλολάτραι, οι εθνικοί γενικά, δεν είχαμε προγόνους ενδόξους με την έννοια «μπροστά στα μάτια του Θεού» και αυτοί μείναν ουραγοί –οι Εβραίοι- και εμάς μας ανέδειξε εκλεκτόν του λαόν ο Θεός. Αυτό δεν λέει πολλά; Και είναι μία ιστορική, θα λέγαμε, πραγματικότης;

Και όχι μόνον αυτό, αλλά σας υποδεικνύω ότι «ἡ ἀξίνη παρά τή ρίζαν τῶν δέντρων κεῖται». «Το τσεκούρι κείται παρά τη ρίζα των δέντρων». Όταν δείτε ένα τσεκούρι κάτω από ένα δέντρο, στη ρίζα του, λέτε: «Ε, φαίνεται ότι το έχουνε για κόψιμο αυτό». Έτσι λοιπόν. Προσέξτε, «ποιήσατε οὖν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας», έλεγε ο Ιωάννης, «μήπως έρθει η ώρα και κοπεί το δέντρον της υπάρξεώς σας αλλά και του λαού σας. Όχι μόνο δεν πρέπει να καυχάστε για τον πρόγονό σας τον Αβραάμ, αλλά και σας περιμένει τιμωρία. Μάλιστα είναι εκείνος ο οποίος κρατάει το φτυάρι –το πτύον- το φτυάρι, στο αλώνι μέσα- είχανε το φτυάρι, όταν εκεί τα ζώα πατούσαν τον καρπόν, και μετά εγίνετο το λίχνισμα· δηλαδή το φτυάρι εχρησίμευε για το λίχνισμα. Σήκωνε τον καρπόν μαζί με το άχυρο, το άφηνε να πέσει, ο αγρότης, έπαιρνε ο αέρας το άχυρο, και έμενε κάτω το σιτάρι- Λοιπόν, προσέξτε, λέει ο Ιωάννης εις τον λαό του, ότι το φτυάρι το κρατάει Εκείνος. Μη νομίσετε λοιπόν ότι Εκείνος είναι προσωπολήπτης. Όχι! Θα μαζέψει όποιος είναι αληθινός σίτος στις αποθήκες του, που είναι η Βασιλεία του Θεού. Το δε άχυρον; Θα το «κατακαύσει πυρί ἀσβέστῳ». Με άσβεστη φωτιά που είναι η αιωνία κόλασις. Κλπ. κλπ.

Έτσι λοιπόν το κήρυγμα του Ιωάννου ήταν πολύ σπουδαίο. Ένα κήρυγμα προπαρασκευαστικόν για την υποδοχή του Μεσσίου. Κεντρικό σημείο ήταν: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». «Είναι πολύ κοντά η Βασιλεία των Ουρανών». Και ποια είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Είναι ο ίδιος ο Χριστός. Εννοείται δηλαδή χρονικώς πολύ κοντά, αλλά και ως παρουσία πολύ κοντά. Πόσο κοντύτερα θα μπορούσε να είναι εάν εδώ είναι ο Ιωάννης και δίπλα του είναι ο Ιησούς τον οποίο βαπτίζει; Και χρονικώς λοιπόν είναι πολύ κοντά, και από πλευράς αποστάσεως είναι πολύ κοντά. Προσέξτε, η Βασιλεία του Θεού, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, σας λέω τούτο, ότι… επί θύραις· μετανοείτε λοιπόν. Γι΄αυτό και ο Κύριος όταν έφυγε από το προσκήνιο της ιστορίας ο Ιωάννης που τον αποκεφάλισε ο Ηρώδης, τότε, ο Κύριος άρχισε να διδάσκει. Ξέρετε από πού ξεκίνησε; Από το κήρυγμα του Ιωάννου. Τι έλεγε; Ό,τι έλεγε ο Ιωάννης. «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Γιατί το έκανε αυτό; Όχι μόνο γιατί ήταν ουσιώδες το κήρυγμα του Ιωάννου που έπρεπε να προβληθεί από τον Ιησού Χριστόν, αλλά ήθελε και να δείξει με τον τρόπον αυτόν ο Κύριος ότι είναι μία συνέχεια του Ιωάννου. «Εκείνα που σας είπε, ήταν αυθεντικά. Και ο Ιωάννης ήταν αυθεντικός. Θέλετε να δείτε πόσο αυθεντικός; Εκείνο που σας έλεγε, σας το λέω τώρα κι εγώ: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν».

Ακόμη ήταν το κήρυγμά του νουθετικόν. Όταν ερωτούν οι τελώναι, και οι στρατιώται, τι να πράξουν, απαντά κατάλληλα και με πολλή αγάπη και πνεύμα οικοδομής. Μας κάνει πολλή εντύπωση που κατά τάξεις οι άνθρωποι πήγαιναν και τον ρωτούσαν. Εδώ οι τελώναι. Τι τους είπε; «Μη βάζετε φορολογία περισσότερη, ούτε να εκβιάζετε τους ανθρώπους»· διότι τι έκαναν οι τελώναι; Το ξέρομε αυτό, οι τελώναι εξεβίαζαν τους ανθρώπους, μάλιστα τους εξεβίαζαν, θα πω και το σχήμα, έβαζαν το χοντρό δάχτυλο, το μεγάλο δάχτυλο εδώ στον λαιμό του φορολογουμένου και τον έπνιγαν. Υπάρχει το ρήμα «πνίγω»· είναι στην Καινή Διαθήκη. «Δώσ’ μου τόσα θέλω». Βέβαια δεν ήσαν όλα δια το κράτος, δια την πολιτεία· ήσαν και για την τσέπη τους. Καταλαβαίνετε. Όταν θα πάνε μετά στρατιώται –γιατί κι αυτοί συντελούσαν εις την συλλογή των φόρων- «μηδένα» θα τους πει, «διασείσητε». «Διασείω» ξέρετε τι θα πει; Θα πει πιάνω τον άλλο από δω, από τον ώμο, και τον κουνάω. Αυτό θα πει διασείω. Είναι κάτι που το κάνουμε κι εμείς σήμερα. Κάποιος μας χρωστάει και τον απειλούμε, τον πιάνουμε, τον κουνάμε, τον απειλούμε να τον ρίξουμε χάμω… ίδιες εικόνες. «Και κανέναν να μη συκοφαντήσετε», λέει στους στρατιώτες· «γιατί προκειμένου να πετύχετε κάτι, σίγουρα πρέπει και να συκοφαντήσετε· αυτό πρέπει να κάνετε», λέγει ο Κύριος.

Ακόμη το κήρυγμά του ήτανε παρηγορητικό. «Πολλά μέν οὖν καί ἕτερα εὐηγγελίζετο τόν λαόν», λέει ο ευαγγελιστής Λουκάς. «Με πολλά άλλα ευηγγελίζετο» – «εὐαγγελίζομαι» θα πει φέρνω χαρούμενο μήνυμα· σε ποιον έφερε το χαρούμενο μήνυμα; Εις τον λαόν. Εκείνος ο λαός που θα υπεδέχετο τον Μεσσία του, εάν φυσικά επίστευε.

Το κήρυγμά του, όπως είπαμε, ήταν και ελεγκτικό. Ξέρετε εδώ με αυτά που σας λέω, παρατίθεται ένας κατάλογος τρόπου παιδαγωγίας; Εδώ μεν, ενός λαού· σεις δε, τα παιδιά σας. Και θα παρηγορήσετε, και θα βοηθήσετε, αλλά και θα ελέγξετε. Σήμερα στην Παιδαγωγική τον έλεγχο δεν τον έχουν, τον έχουνε βγάλει. «Μη» λέει, «γιατί πιέζεις, είσαι πιεστικός» κ.τ.λ. Όχι αγαπητοί μου. Θα ελέγξουμε κιόλας. Λοιπόν, το κήρυγμά του ήταν ελεγκτικό. Και μάλιστα τι έλεγε; Βαρύτατος χαρακτηρισμός. Έλεγε κυρίως τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι αυτοί δεν πήγαιναν να βαφτιστούν· Ήτανε οι έξυπνοι αυτοί· που τα ‘ξεραν όλα… Ναι, τους λέει «Γεννήματα ἐχιδνῶν»· δηλαδή «είσαστε φιδάκια που τα γέννησαν οχιές. Κι εσείς είσαστε οχιές». Ξέρετε να πείτε δημοσίως μια τάξη ανθρώπων ότι είναι οχιές, δεν είναι μικρός χαρακτηρισμός… Είναι βαρύτατος. «Ποιος σας υπέδειξε ότι θα ξεφύγετε από την κρίση που έρχεται της οργής του Θεού;». «Ώστε να θέλετε να έρθετε εδώ σε μένα». Ναι. Αλλά, βαφτίστηκαν; Όχι. Βλέπουμε δε και τη μετέπειτα ιστορία των ανθρώπων αυτών. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι άκουγαν τον Χριστόν. Ήτανε πανταχού παρόντες. Όχι για να ωφεληθούν, αλλά για να βρουν λόγο εις τον Κύριον, για να Τον κατηγορήσουν. Έτσι και ο Ιωάννης τους λέει: «Ποιος σας υπέδειξε με το να έρχεστε εδώ, αλλά να μην τελεσφορείτε, ότι θα γλυτώσετε από την οργή του Θεού;». Και ξέρετε, η οργή του Θεού ήρθε ύστερα από τριάντα χρόνια, όταν μπήκαν οι Ρωμαίοι στα Ιεροσόλυμα και τα ισοπέδωσαν. Φοβερό πράγμα. Φοβερό, φοβερό!

Έτσι λοιπόν ο Ιωάννης δεν έβλεπε σε πρόσωπο ανθρώπου. Μετήρχετο όλους τους τρόπους για να βοηθήσει τον λαό να προσεγγίσει τον Χριστόν. Ο Ιωάννης είχε και κάτι άλλο που τον έκανε πολύ μεγάλο και ασκούσε επιρροή στα πλήθη. Ήταν η ζωή του. Αχ, η ζωή του… Δεν είχε εμφανιστεί μέχρι τότε ασκητής στον βαθμό που ήταν ο Ιωάννης. Είχε ξεπεράσει και τον Ηλία και τον Ελισσαίο. Ο Ηλίας ήτανε με μία μηλωτήν. Μηλωτή θα πει προβιά – πρόβιο, προβιά από αμνόν, δηλαδή από πρόβατο. Το πετσί ήταν απέξω, όπως φορούσαν την προβιά αυτή, και το τρίχωμα ήταν από μέσα. Αλλά και ο Ιωάννης κάπως έτσι ήταν ντυμένος. Φορούσε λέει μια δερματίνη ζώνη, και έτρωγε, λέει, άγριο μέλι και ακρίδες. Οι «ακρίδες», εδώ υπάρχουν δύο ερμηνείες· η μία ερμηνεία είναι ότι όπως εμείς τρώμε τα σαλιγκάρια, ξέρετε αν μας δει κάποιος, Ευρωπαίος, να τρώμε τα σαλιγκάρια, εκφράζει στο πρόσωπό του ένα αίσθημα απαρεσκείας. Να ξεράσει δηλαδή… Και όμως, και όμως τα τρώμε τα σαλιγκάρια. Πιστεύω έχετε φάει κι εσείς. Κι εγώ έχω φάει. Και μας αρέσουνε μάλιστα πάρα πολύ τα σαλιγκάρια. Αλλά, αλλά, έτσι είχανε τότε τις ακρίδες, οι οποίες αφθονούσαν και μπορούσαν αυτές να τις πιάνουν, να τις σκοτώνουν –τις ακρίδες- να τις ξηραίνουν εις τον ήλιο, να τις τρίβουνε να τις κάνουν σαν αλεύρι και να ανακατεύουνε το αλεύρι αυτό από τις ακρίδες με μέλι και να το τρώνε. Σας είπα, μην αηδιάσομε… Απλούστατα, όπως εμείς έχομε τα σαλιγκάρια, είχανε τότε αυτό.

Αλλά, υπάρχει και μία άλλη ακόμα ερμηνεία. «Ακρίδες» λέγονται οι άκριες των φυτών. Δηλαδή να πάω να τσιμπολογήσω, πώς τσιμπολογούμε τις βρούβες και τρώμε, ξέρω ‘γω… Και καμιά φορά μάλιστα και χωρίς να βράσουμε τις βρούβες και τρώμε κάποια άλλα βλαστάρια, όπως είναι κάτι σπαράγγια που είναι πολύ ωραία, βγαίνουν την άνοιξη, πηγαίνουμε τα κορφολογούμε και τα τρώμε. Και οι δύο ερμηνείες είναι δεκτές.

Είχε ο Ιωάννης αγαπητοί μου πολύ μεγάλη ταπείνωση. Πολύ μεγάλη. Δεν οικειοποιείται τον τίτλο του Μεσσίου. Να πει: «Εγώ είμαι ο Μεσσίας». Απαπα… Αλλά δείχνει πόσο μικρός ήτανε μπροστά του. Και μας δείχνει, έλεγε στον κόσμο ότι «δεν είμαι ικανός να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του. Τόσο ανίκανος και ανάξιος είμαι». Αισθάνεται πολύ μικρός· ούτε καν πρόσωπο δεν θεωρεί τον εαυτό του όπως σας είπα προηγουμένως, αλλά απλώς μία φωνή. «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Δεν λέει κάποιος που φωνάζει στην έρημο, αλλά μία φωνή. Είχε μεγάλη αυταπάρνηση. Όλη η ζωή του ήταν δοσμένη στον Θεό και στο έργο του Μεσσίου. Δεν κρατούσε για τον εαυτό του απολύτως τίποτα. Είχε υπακοή στο θέλημα του Θεού. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι ο Θεός του λέγει. Τι έλεγε; «Εκείνος που μου είπε να βγω στην έρημο και να κηρύττω το κήρυγμα της μετανοίας, Αυτός μου είπε ότι θα δείξεις Αυτόν που εγώ θα σου υποδείξω» –εννοείται με το Πνεύμα το Άγιον- γιατί Αυτός είναι ο Μεσσίας. Είδατε; Ό,τι μου είπε ο Θεός, το έκανα. Το κάνω». Ο τρόπος που ζούσε. Σας ανέφερα. Θα σας το πω και πώς το λέει το κείμενο. «Ἦν ἐνδεδυμένος τρίχας καμήλου καί ζώνην δερματίνην περί τήν ὀσφύν αὐτοῦ καί ἐσθίων ἀκρίδας καί μέλι ἄγριον».Όντως θεωρείται ένας ένσαρκος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος. 

Αγαπητοί. Το τι και πώς να επαινέσουμε τον άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή και να δείξουμε τη μεγαλοσύνη του, αφού από Αυτόν τον Κύριο Ιησού Χριστό εγκωμιάστηκε και ονομάστηκε μέγας. Εκείνο που μπορούμε να δούμε είναι ότι ο άγιος Ιωάννης με το κήρυγμά του και η ζωή του έγινε υπόδειγμα ζωής και προσφοράς. Κάθε του κίνηση είναι μία αποκάλυψις πρωτοτυπίας και ζωντάνιας. Είναι υπόδειγμα για κάθε ομιλητή του θείου λόγου για όλες τις εποχές και όλες τις μορφές κοινωνικού βίου. Είναι υπόδειγμα λιτότητος στη βαρυφορτωμένη υλιστική εποχή μας. Είναι υπόδειγμα ελευθερίας. Δεν δεσμεύεται ούτε από την ύλη, ούτε από τους ανθρώπους, ούτε ακόμη και από αυτήν την παρούσα ζωή. Ελευθερότερος Ιωάννου δεν ξέρω ποιος άλλος μπορεί να υπήρξε. Είναι υπόδειγμα πίστεως και αφιερώσεως στον Θεό. Είναι υπόδειγμα βαθιάς αρετής και πνευματικότητος. Όντως ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι ο «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν». Οι λαμπηδόνες λοιπόν της ζωής του ας φωτίζουν και τη δική μας ζωή στη δύσκολη και σκοτεινή εποχή στην οποία ζούμε. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 7-1-2001], (Β΄έκδοσις)

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

απομαγνητοφώνηση, ψηφιοποίηση και επιμέλεια της ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

https://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει

Ή θα πας με το ρεύμα ή θα πας με τον Χριστό. Ο ενδιάμεσος δρόμος απλώς δεν υπάρχει.

Το ρεύμα του κόσμου σε παρασύρει εύκολα...

Σου μαθαίνει να ζεις για το σήμερα, να μετράς την αξία σου με επιτυχίες, likes, χρήματα και εικόνα. Σε εκπαιδεύει να δικαιολογείς τα πάντα, να συμβιβάζεις τη συνείδηση, να κάνεις «λίγο απ’ όλα» για να μη χάσεις τίποτα.

Το τίμημα όμως είναι βαρύ: η καρδιά κουράζεται, η ψυχή αδειάζει και η αλήθεια θολώνει.

Ο λόγος του Θεού μιλά ξεκάθαρα: «Μη συσχηματίζεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε» (Ρωμ. 12:2)

Να είσαι με τον Χριστό σημαίνει να βαδίζεις αντίθετα στο ρεύμα, με επίγνωση και επιλογή. Σημαίνει να αφήνεις τον λόγο Του να σε ελέγχει, να σε διορθώνει και να σε σηκώνει.

Σημαίνει να αγαπάς όταν δεν συμφέρει, να συγχωρείς όταν αυτό σε πονά, να στέκεσαι στο φως ακόμη κι όταν κοστίζει.

Ο Χριστός δεν υπόσχεται άνεση. Υπόσχεται ζωή. «Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14:6)

Να είσαι με Εκείνον σημαίνει να επιλέγεις αλήθεια αντί για βολή, υπακοή αντί για εγωισμό, ταπεινότητα αντί για προβολή.

Σημαίνει να ζεις με αιώνια προοπτική, ακόμη κι όταν όλοι γύρω σου κοιτούν μόνο το πρόσκαιρο.

Ο κόσμος λέει «κοίτα τον εαυτό σου». Ο Χριστός λέει «άφησε τον εαυτό σου για να τον βρεις».

«Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμο και ζημιωθεί την ψυχή του;» (Ματθ. 16:26)

Η επιλογή γίνεται κάθε μέρα. Στις μικρές αποφάσεις. Στον τρόπο που μιλάς, που σκέφτεσαι, που στέκεσαι απέναντι στον άλλον.

Εκεί φαίνεται ποιον δρόμο διαλέγεις.

Το ρεύμα περνά.

Ο Χριστός μένει.

Και όποιος περπατά μαζί Του, μπορεί να πηγαίνει κόντρα σε όλους, αλλά ποτέ χαμένος.

«Διάλεξε τον δρόμο της ζωής — και προχώρα, ακόμη κι αν πας αντίθετα.»

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Μην πιστεύετε τέτοιες ανοησίες Δεν κληρονομούμε τις αμαρτίες και τις διαθέσεις των προγόνων

 

Υπερούσιο

Γ. Σμαραγδής: Πατριωτικό σμαράγδι ή νεοεποχίτικο παραγάδι;

 

HELLAS TIME

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Για μια καλή χρονιά

Θα σου πάει καλά όλη η χρονιά, όχι αν μεθάς την πρώτη του μηνός, αλλά αν και την πρώτη του μηνός και κάθε μέρα κάνεις αυτά που αρέσουν στον Θεό. Διότι η ημέρα γίνεται κακή ή καλή όχι από τη δική της φύση, αφού δεν διαφέρει η μια μέρα από την άλλη, αλλά από τη δική μας επιμέλεια ή ραθυμία.

Αν κάνεις την αρετή, σου έγινε καλή η μέρα. Αν κάνεις την αμαρτία, έγινε κακή και γεμάτη κόλαση. Αν εμβαθύνεις σ’ αυτά κι έχεις αυτές τις διαθέσεις, θα ‘χεις καλή όλη τη χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ελεημοσύνες. Αν όμως αμελείς την προσωπική σου αρετή κι εμπιστεύεσαι την ευφροσύνη της ψυχής σου στις αρχές των μηνών και στους αριθμούς των ημερών, θα ερημωθείς απ’ όλα τα αγαθά σου. 

Αυτό, λοιπόν, επειδή το αντιλήφθηκε ο διάβολος κι επειδή φροντίζει να καταλύσει τους κόπους μας για την αρετή και να σβήσει την προθυμία της ψυχής, μας έμαθε να βάζουμε στις μέρες την ετικέτα της ευτυχίας ή της δυστυχίας. Ένας που έπεισε τον εαυτό του ότι η ημέρα είναι κακή ή καλή, ούτε στην κακή θα φροντίσει για καλά έργα, διότι τάχα άδικα τα κάνει όλα και χωρίς σε τίποτα να ωφελήσει, εξαιτίας της κακορρίζικης ημέρας· ούτε στην καλή πάλι θα το κάνει αυτό, διότι τάχα σε τίποτα δεν τον εμποδίζει η προσωπική του ραθυμία, εξαιτίας της καλορρίζικης ημέρας, κι έτσι και από τις δύο πλευρές θα προδώσει τη σωτηρία του. Κι άλλοτε μεν διότι δήθεν ανώφελα κοπιάζει, άλλοτε διότι δήθεν περιττά, θα ζήσει μέσα στην αργία και την πονηριά. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αυτό πρέπει να αποφεύγουμε τις μεθοδείες του διαβόλου και να βγάλουμε από το νου μας αυτήν την ιδέα και να μη προσέχουμε τις μέρες ούτε να μισούμε τη μια και ν’ αγαπούμε την άλλη…

Ο χριστιανός δεν πρέπει να γιορτάζει μόνο μήνες ούτε πρωτομηνιές ούτε Κυριακές, αλλά σ’ όλη του τη ζωή να έχει τη γιορτή που του πρέπει. Και ποιά γιορτή του πρέπει; Ας ακούσουμε τον Παύλο που λέει· «Ώστε εορτάζωμεν μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ’ εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας» (Α’ Κο. 5, 8).

Όταν λοιπόν έχεις καθαρή τη συνείδηση, έχεις πάντα γιορτή· τρέφεσαι με καλές ελπίδες και εντρυφάς στην προσδοκία των μελλόντων αγαθών· όπως, όταν δεν έχεις παρρησία κι έχεις πέσει σε πολλά αμαρτήματα, ακόμη κι αν είναι μύριες γιορτές και πανηγύρια δεν θα ‘σαι σε καθόλου καλύτερη θέση από εκείνους που πενθούν. Διότι, τί όφελος έχω εγώ από τη λαμπρή μέρα, όταν την ψυχή μου τη σκοτίζει η συνείδηση;

Αν λοιπόν θέλεις να ‘χεις και κάποιο κέρδος από την πρωτομηνιά, κάνε το εξής. Όταν βλέπεις ότι συμπληρώθηκε ο χρόνος, ευχαρίστησε τον Κύριο, διότι σε έβαλε σ’ αυτήν την περίοδο των ετών. Δημιούργησε κατάνυξη στην καρδιά σου, ξαναλογάριασε τον χρόνο της ζωής σου, πες στον εαυτό σου· Οι μέρες τρέχουν και περνούν, τα χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος του δρόμου προχωρήσαμε. Άραγε τι καλό κάναμε; Μήπως άραγε φύγουμε από δω άδειοι κι απογυμνωμένοι από κάθε αρετή; Το δικαστήριο είναι κοντά, η ζωή μας τρέχει προς το γήρας.

Πηγή: (Ιω. Χρυσοστόμου, Λόγος εν ταις Καλάνδαις, PG 48, 955-956)

Η άλλη όψη

Tούτη τη νεα χρονιά...

"Εξέτασε τον εαυτό σου, ποιός είσαι. Γνώρισε τη φύση σου, ότι δηλαδή το μεν σώμα σου είναι θνητό, η δε ψυχή σου αθάνατη..." 

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Ανοικτή επιστολή στον Οικουμενικό Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίο

1η Ιανουαρίου 2026

Η κατά σάρκα Περιτομή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Μνήμη του Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας Καππαδοκίας του Μεγάλου

Βασιλική Οικονόμου, Αλεξανδρούπολη

Αφιερώνεται στον Άγιό μου, τον Ουρανοφάντορα Βασίλειο τον Μέγα, και σε όλους τους υπό του ασεβούς Πατριάρχη Βαρθολομαίου εξυβρισθέντες Αγίους και Θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Ανοικτή Επιστολή

Προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Κοινοποίηση:

Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Ι. Μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως

«πονηροὶ δέ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι.» 

Β’ Τιμόθ. γ’ 13.

«Αὐτοί [οἱ Χριστιανοί] δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὅλοι οἱ δρόμοι ὁδηγοῦν στόν Θεό. Καί θά πρέπει νά ἀποδεχθοῦν ὅτι αὐτή ἡ θαρραλέα ἰδέα τῆς ἐλευθέρας σκέψεως, τήν ὁποία μποροῦμε πραγματικῶς νά ὀνομάσουμε ἐπανάσταση, ἐκχεόμενη ἀπό τίς μασονικές μας στοές, ἔχει θαυμαστῶς ἁπλωθεῖ πάνω ἀπό τόν τροῦλλο τοῦ Ἁγίου Πέτρου». […] «Mποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ὁ νόμιμος υἱός τοῦ Ἐλευθεροτεκτονισμοῦ […] Νά μή λέγεται ὅτι ἡ Μασονία εἶναι ἡ «ἀντι-Ἐκκλησία»· αὐτό εἶναι μόνο μία περιστασιακή θέση. Ἡ Μασονία βασικῶς προτίθεται νά γίνει μία «ὑπερ-Ἐκκλησία»: ἡ Ἐκκλησία πού τούς ἑνώνει ὅλους […] Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι, Προτεστάντες, Ἰσραηλῖτες, Μουσουλμᾶνοι, Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές, ἐλευθέρως σκεπτόμενοι καί ἐλευθέρως πιστεύοντες, εἶναι γιά μᾶς μόνον τά μικρά μας ὀνόματα· τό οἰκογενειακό μας ὄνομα εἶναι Ἐλευθεροτεκτονισμός» Βαρώνος Yves Marsaudon (υψηλόβαθμος Μασόνος και Emeritus Minister του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Οσπιτάλιου Τάγματος του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας), «Ὁ Οἰκουμενισμός ὅπως τόν βλέπει ἕνας παραδοσιακός Μασόνος» (Yves Marsaudon, L’Œcuménisme vu par un franc-maçon de tradition, ἐκδ. Vitiano, l’ Horizon International, 1964, σελ. 119-121).

«Ἀφ’ οὐ δὲ ἀπέρασαν δύω χρόνοι, ἔγινε βασιλεὺς Λέων ὁ Ἴσαυρος, ὁ καὶ Κόνων ὀνομαζόμενος, ἐν ἔτει ψίς’ [716], ὁ ὁποῖος μὲ τὸ νὰ ἦτον εἰκονομάχος, διὰ τοῦτο ἐδίωξε βιαίως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον μὲ ραβδία καὶ σπαθία, τὸν ἁγιώτατον καὶ μέγαν Πατριάρχην Ἅγιον Γερμανόν, ἐπειδὴ καὶ δὲν ἐπείθετο νὰ συμφωνήση εἰς τὰ ἀσεβῆ του δόγματα, καὶ νὰ ἀθετήση τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ὁ ἀλιτήριος, ἀλλὰ ἐσπούδασεν ὁ θηριώνυμος νὰ κρημνίση ἀκόμη καὶ νὰ κατακαύση τὴν ἁγίαν εἰκόνα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ ὁποία ἐστέκετο ἐπάνω εἰς τὴν πόρταν τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὀνομαζομένην Χαλκῆν. Ὅθεν εἰς καιρὸν ὁποὺ ὁ σπαθάριος τοῦ βασιλέως ἔβαλε τὴν σκάλαν, καὶ ἀνέβη διὰ νὰ κρημνίση εἰς τὴν γῆν τὴν ἁγίαν εἰκόνα, εὐθὺς ἡ μακαρία αὕτη (σ.σ. Μοναχή) Θεοδοσία ὁμοῦ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναίκας, ἐπίασαν τὴν σκάλαν, καὶ ἔρριψαν αὐτὴν κατὰ γῆς ὁμοῦ μὲ τὸν σπαθάριον, ὁ ὁποῖος πεσὼν εἰς τὴν γῆν, ἐτελεύτησεν. Ἔπειτα πηγαίνουσαι εἰς τὸ Πατριαρχεῖον, ἐλιθοβόλουν τὸν δυσσεβὴ καὶ εἰκονομάχον (σ.σ. Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως) Ἀναστάσιον.» Από το Συναξάρι της Αγίας Οσιομάρτυρος Θεοδοσίας της Κωνσταντινουπολιτίσσης (Συναξαριστής Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου).

«Ἰχθῦς οὐκ ἀντιλέγει νόμῳ θεοῦ, καὶ ἄνθρωποι σωτηρίων διδαγμάτων οὐκ ἀνεχόμεθα.» Μ. Βασιλείου Εξαήμερος ζ’ 4.

Κατάφερες, Διάβολε, να διασύρεις την άμωμη και αιώνια παρθένα Ορθοδοξία μες στους δυσώδεις οίκους ανοχής των αιρέσεων, και δη στο βδελυρότερο όλων, το Βατικανό. Κατάφερες να εξευτελίσεις τους Ιερούς Κανόνες της, δίνοντάς τους βορά στα δόντια λύκων βαρέων και παίγνιο στα χέρια αφρόνων και ανόμων. Κατάφερες ν’ ακουστεί από πατριαρχικό στόμα η βλασφημία ότι το μιαρό Κοράνι τού μιαρότατου Ισλάμ τού παιδεραστή Μωάμεθ είναι «ίσο με την Αγία Γραφή και ιερό, όπως αυτή». Ω, αίματα των Αγίων Νεομαρτύρων, πώς δεν ξεχύνεστε να πνίξτε το Φανάρι!!!

Κατάφερες, Σατανά, να διαπομπεύσεις την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, την τιμημένη με ιδρώτες κι αίματα Αγίων Αποστόλων, Θεοφόρων Οικουμενικών Διδασκάλων, Ιερομαρτύρων και Ομολογητών, μές στην ελεεινή και τρισάθλια Συναγωγή των Χριστοκτόνων Ιουδαίων. Κατάφερες να σύρεις το αρχιερατικό ράσο σε ειδωλολατρικές συμπροσευχές (…«ο καθείς εξ ημών στον δικό του Θεό»…) με συρφετό από παρδαλούς αλλόθρησκους κι αιρετικούς…μπρος σε μια μπάλα (!!!) που συμβόλιζε την υδρόγειο…τη λατρεμένη των Μασόνων Γαία. Κατάφερες να μολύνεις τους Αγίους Τόπους και τον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό τής πάλαι ποτέ Βασιλεύουσας με τα βήματα αβάπτιστων ψευδοπαπών της αιματοβαμμένης Πόρνης Ρώμης, συνοδευμένων από αθεόφοβους Πατριάρχες – Αιρεσιάρχες, που δεν ίστανται, πλέον, εις τύπον και τόπον Χριστού, αλλ’ Αντιχρίστου.

Κατάφερες, Εωσφόρε, να εξευτελίσεις το ιερό Σύμβολο της Πίστης μας, να το διαστρεβλώσουν σε βεβηλωμένες τελετές χείλη ασεβή, που εκφωνήσαν τον «παθόντα» ως «παθοῦσα» (τυχαίο άραγε;)∙ εξευτέλισες τo Σύμβολο αυτό, που το Πανάγιο Πνεύμα θέσπισε με τους ιδρώτες και τα αίματα των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας, αυτούς που κάποιοι υβριστές τούς θεωρούν και τους ονομάζουν «θύματα του αρχεκάκου όφεως». Κατάφερες να διασύρεις την αγία Εκκλησία μας στο δυσώδη και άσεμνο χορό του «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», ακόμα και να «αναγνωριστούν» σε ληστρική ψευδοσύνοδο ως Εκκλησίες οι αιρέσεις. Κατάφερες να εξευτελίσεις ακόμα και τον ορθόδοξο Μοναχισμό, το ματωμένο μα ένδοξο προπύργιο της Ορθοδοξίας, μέχρι του σημείου να εγκωμιαστεί ως «καινή πολιτεία» και «νέον ὑπερῷον τῆς Πεντηκοστῆς» μια αντικανονική, ανδρογυναικεία Μονή, που έμβλημά της είχε και έχει την επτάφωτη λυχνία των Χριστοκτόνων Ιουδαίων ενωμένη με το Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού – κι είναι το έμβλημα αυτό σύμβολο μέγα του παγκοσμίου κινήματος υπέρ της ένωσης Χριστιανισμού και Ιουδαϊσμού. Αυτά και άλλα πολλά αίσχη κατόρθωσες, Εωσφόρε, δια του πιστότατου δούλου σου και μέγιστου επιχάρματός σου, του Οικουμενικού Αιρεσιάρχη Βαρθολομαίου.

Σου έστησαν, Πατριάρχη, μαύρο κατάμαυρο ανδριάντα εκεί στη μακρινή αιρετίζουσα Μελβούρνη. Κάθισες και φωτογραφήθηκες δίπλα του περιχαρής, καμαρωτός. Έτσι μέλας και σκοτεινός, ζοφερός και ερεβώδης θα φαίνεσαι κι εσύ μπρος στα αδέκαστα μάτια του δικαιοκρίτη Χριστού μας. Δεκαετίες τώρα ταλανίζεις την Κιβωτό της αγίας Εκκλησίας μας, ρίχνοντάς την τεχνηέντως σε φουρτούνες και υφάλους. Πυορροούσα γάγγραινα η πατριαρχία σου, λοιμός, λιμός και μάστιγα, αίσχος, ντροπή και όνειδος για τους Ορθόδοξους, δαιμόνων πανήγυρη οικτρή.

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν έλθει ο Κριτής Χριστός, Φαρισαίε υποκριτή, που κόπτεσαι, δήθεν, για το «περιβάλλον», ενώ τα βλάσφημα και βέβηλα εγκλήματά σου προκαλούν θεομηνίες! Δεν το λέω εγώ, το λέει πολλαχού η Παλαιά αλλά και η Καινή Διαθήκη, που εσύ διαστρέφεις. Αρκεί να διαβάσει κανείς το εικοστό όγδοο κεφάλαιο του Δευτερονομίου ή την Αποκάλυψη του Ιωάννη, για να δει πόση οργή Θεού προκαλεί η αποστασία από τον Κύριο.

Ουαί κι αλίμονό σου, «σκληροτράχηλε καὶ ἀπερίτμητε τῇ καρδίᾳ» που «ἀεὶ τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ ἀντιπίπτεις»! Τ’ αρχιερατικά σου χέρια, αυτά που σφάζουν τον Χριστό σε κάθε Θεία Λειτουργία, τα έβαψες εν ψυχρώ με το αίμα της διωγμένης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό τον κανονικό Μητροπολίτη Ονούφριο). Και ιδού τώρα, αυτή η αδελφή μας Εκκλησία διώκεται απηνώς και κηρύσσεται παράνομη στην ίδια την επίγεια πατρίδα της, αφού οι άνομοι κι αντίχριστοι (φιλο)Εβραίοι φίλοι σου κηρύξαν νόμιμη τη (φιλο)ναζιστική και (φιλο)σατανιστική «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας», την ψευδοεκκλησία των «ἀμεταμελήτων καθῃρημένων, ἀναθεματισμένων καί ἀχειροτονήτων, παρασυναγώγων καί σχισματικῶν προσώπων», κατά το χαρακτηρισμό των τεσσάρων Ελλήνων Μητροπολιτών που αιτήθηκαν σύγκληση Πανορθόδοξης Συνόδου γι’ αυτό το θέμα∙ αλλά εσύ, ο «Πάπας της Ανατολής» τούς παρέβλεψες αλαζονικώς!

Ουαί κι αλίμονό σου, βέβηλε, που τόλμησες ν΄αφήσεις το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο όχι μόνο να εισέλθει στον πάνσεπτο πατριαρχικό Ναό, αλλά και να σταθεί πάνω στον Οικουμενικό Θρόνο, τον τιμημένο από ένα Θεολόγο και ένα Χρυσόστομο!

Ουαί, προδότη του Χριστού, που τολμάς να δίνεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας, το Άγιο Ποτήριο, σε στόματα αβάπτιστων αιρετικών, σχισματικών και του λοιπού χορού των κακοδόξων, οι οποίοι δεν είναι καν μέλη της Εκκλησίας μας! Δεν το λέω εγώ ότι όλοι αυτοί είναι εκτός Εκκλησίας∙ το λέει ο ΞΗ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων: «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, δευτέραν χειροτονίαν δέξηται παρά τινος, καθαιρείσθω καὶ αὐτός, καὶ ὁ χειροτονήσας· εἰ μή γε ἄρα συσταίη, ὅτι παρὰ αἱρετικῶν ἔχει τὴν χειροτονίαν. Τοὺς γὰρ παρὰ τῶν τοιούτων βαπτισθέντας ἢ χειροτονηθέντας, οὔτε πιστούς, οὔτε κληρικοὺς εἶναι δυνατόν».

Το λέει επίσης και ο Κανόνας της εν Καρχηδόνι Συνόδου (επί Αγίου Κυπριανού): «…ἰσχυρῶς καὶ ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἑνὸς ὄντος βαπτίσματος καὶ ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντος…Πῶς δὲ δύναται καθαρίσαι καὶ ἁγιάσαι ὕδωρ ὁ ἀκάθαρτος ὤν αὐτὸς καὶ παρ΄ ὦ Πνεῦμα Ἅγιον οὔκ ἔστι; …Πῶς βαπτίζων δύναται, ἄλλῳ δοῦναι ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὁ μὴ δυνηθεὶς τὰ ἴδια ἁμαρτήματα ἔξω τῆς Ἐκκλησίας ἀποθέσθαι;…αγιάσαι δὲ ἔλαιον οὐ δύναται ὁ αἱρετικός, ὁ μήτε θυσιαστήριον ἔχων, μήτε Ἐκκλησίαν…ἡμεῖς οἱ σὺν Κυρίῳ ὄντες καὶ ἑνότητα Κυρίου κρατοῦντες καὶ κατὰ τὴν ἀξίαν αὐτοῦ χορηγούμενοι, τὴν ἱερατείαν αὐτοῦ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ λειτουργοῦντες, ὅσα οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, τουτέστι πολέμιοι καὶ ἀντίχριστοι, ποιοῦσιν ἀποδοκιμάσαι καὶ ἀποποιῆσαι καὶ ἀπορρῖψαι καὶ ὡς βέβηλα ἔχειν ὀφείλομεν».

Και στους καιρούς μας το καταγγέλλει, μεταξύ άλλων, και ο μέγας Θεολόγος και Ομολογητής, ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: «Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινόν ευαγγελικόν όνομά τους είναι η παναίρεσις» και «Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα διά τους ψευδοχριστιανισμούς, διά τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του ευρίσκεται η καρδία όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών με επί κεφαλής τον Παπισμόν»(Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός, Θεσσαλονίκη 1974, σελ. 224).

Ή τάχα αγνοείς ότι «Καταδικασμένος πολλάκις είναι και ο Παπισμός από τις Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895 καθώς και από πολλούς Αγίους όπως ο Άγιος Φώτιος ο Μέγας, ο ιερός Θεοφύλακτος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Συμεών ο Θεσσαλονίκης, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος», όπως γράφει σε μελέτη του ο μακαριστός Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος;

Ξεχνάς τι έγινε στην πρώτη Άλωση της Βασιλεύουσας το 1204, τότε που οι λυσσώδεις αιμοβόροι εγκληματίες Σταυροφόροι, με τις ευλογίες του ψευδοπάπα Ιννοκεντίου του Γ’, ρήμαξαν, λεηλάτησαν, έκλεψαν, σύλησαν, βεβήλωσαν, βίασαν, σφαγίασαν χειρότερα κι απ’ τους κατοπινούς κατακτητές Τούρκους; Ξεχνάς τις θηριωδίες της παπικής-ναζιστικής οργάνωσης Ούστασε στην ορθόδοξη Σερβία κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα λοιπά αίσχη της Ουνίας και εν γένει του Παπισμού; Μόνο οι αφελείς και οι δόλιοι υποκριτές πιστεύουν και δέχονται τη δήθεν μετάνοια και συγγνώμη των σύγχρονων ψευδοπαπών για τα αίσχη των προκατόχων τους. Και μάλλον χρησίμευσε η εκ μέρους σου «αποδοχή της συγγνώμης» του ψευδοπάπα Ιωάννη Παύλου B’ για το 1204 ως ένα ακόμα σκαλοπάτι στον κατήφορο της ένωσης με τους Παπικούς, αφού εσύ ο ίδιος δήλωσες ότι «Το πνεύμα της συμφιλίωσης της Ανάστασης…μας υποκινεί προς τη συμφιλίωση των Εκκλησιών μας.»

Ουαί, όφι ύπουλε και δόλιε, που θέλεις να ενώσεις το Πασχάλιο των Ορθοδόξων με αυτό των Παπικών! Τι δουλειά έχεις με την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού εσύ, ο δούλος και εργάτης του Άδη; Θαρρείς δε βλέπουμε πως δεν κόπτεσαι πραγματικά για το Πασχάλιο, αλλά για τη διάβρωση της ορθόδοξης Πίστης και για την ένωση ακόμα και του Ποτηρίου με τους Παπικούς, ή, μάλλον, την επισημοποίησή της; Ή μήπως νομίζεις ότι πιστέψαμε πως αποτάσσονται οι Παπικοί το Φιλιόκβε, δήθεν επειδή εκφωνήθηκε το Σύμβολο χωρίς αυτό;

Ουαί, καθαιρετέε και αφοριστέε!

Ναι! Διότι σε αφορίζει ο Ι’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ κᾄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὖτος ἀφοριζέσθω».

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΜΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπος, ἢ Πρεσβύτερος, ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς κληρικοὺς ἐνεργῆσαι τί, καθαιρείσθω».

Σε καθαιρεί ο ΜΣΤ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Ἐπίσκοπον, ἢ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα, ἢ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τὶς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;»

Σε καθαιρεί και σε αφορίζει ο ΞΕ’ Κανόνας των Αγίων Αποστόλων:

«Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.» Μήπως θα μας πεις ότι «θύματα του αρχεκάκου όφεως» ήταν και οι Άγιοι Απόστολοι, οι Μαθητές του Ίδιου του Χριστού μας;

Σε αναθεματίζει το Συνοδικό της Ορθοδοξίας πολλαχού, όπως όταν ορίζει ότι: «Τοῖς μὴ πίστει καθαρᾷ, καὶ ἁπλῇ καὶ ὁλοψύχῳ καρδίᾳ τὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καὶ Θεοῦ, καὶ τῆς ἀχράντως αὐτὸν τεκούσης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ τῶν λοιπῶν ̔Αγίων ἐξαίσια θαύματα δεχομένοις, ἀλλὰ πειρωμένοις, ἀποδείξεσι καὶ λόγοις σοφιστικοῖς, ὡς ἀδύνατα διαβάλλειν, ἢ κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς παρερμηνεύειν, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν γνώμην συνιστᾶν, ἀνάθεμα». Δε συναίνεσες και εσύ, όπως και η προδοτική, παναιρετίζουσα, οικουμενιστική ΔΙΣ και οι περισσότεροι κατά τόπους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, στο κλείσιμο των ιερών Ναών μας επί ψευδοπανδημίας κορωνοϊού, αντί να προτρέψεις τον πιστό λαό και τους κυβερνώντες να προστρέξουν στην πανσθενουργό ιαματική και προστατευτική Χάρη του Αγίου Τριαδικού Θεού μας; Δεν ύβρισες και δεν ατίμασες και εσύ τις ιερές Εικόνες, επιβάλλοντας και εφαρμόζοντας τη μασκοφορία εντός των ιερών Ναών κατά την δήθεν «υγειονομική κρίση»; Δε σε είδαμε να ασπάζεσαι Εικόνα μασκοφορώντας, σαν να ήταν εστία μόλυνσης; Για την τιμή των ιερών Εικόνων χυνόταν αίμα ορθόδοξων Μαρτύρων και Ομολογητών για περισσότερο από εκατό χρόνια, Αιρεσιάρχη. Ή λησμόνησες τάχα ότι ο ιερός Ναός καθαγιάζεται από το Ίδιο το Πανάγιο Πνεύμα, το Οποίο καθιστά αυτόν, με ειδική Ευχή που εκφωνεί Αρχιερέας από το Μέγα Ευχολόγιο, «…λιμένα χειμαζομένων, ἰατρεῖον παθὼν, καταφυγὴν ἀσθενῶν, δαιμόνων φυγαδευτήριον…»;

Σε ονομάζει ψευδεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο ο ΙΕ’ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου Κωνσταντινουπόλεως (επί Αγίου Φωτίου του Μεγάλου, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως): «…Οἱ γὰρ δι’ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.»

Πώς να μη θες, λοιπόν, Μέγα εωσφορικέ Διδάσκαλε του Οικουμενισμού εσύ, να καταργήσεις τους Ιερούς Κανόνες, αφού είναι εμπόδιο στον γκρεμό όπου προσπαθείς, ως άφρων, να ρίξεις την αγία Ορθοδοξία μας; Γι’ αυτό και πολύ νωρίς, ήδη ως Αρχιμανδρίτης, ανέλαβες (αυτοβούλως; Κύριος οίδε…) αυτό το ανόσιο έργο, όπως δείχνει η διδακτορική διατριβή σου με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ».

Ουαί κι αλίμονό σου, όταν θα σε κρίνει ο Μέγας Αρχιερέας Ιησούς Χριστός, γέροντα Μασόνε, ιερόσυλε κι αμετανόητε, που ούτε καν η εγγύτητα του τάφου σε φοβίζει! Και «σκασίλα μου» αν φοράς ποδιά ή όχι (ή πόσους βαθμούς έχει η λερωμένη ποδιά σου…), αφού την αισχρή δουλειά της Μασονίας την κάνεις και μάλιστα με το παραπάνω! «Σκασίλα μου» κι αν θα με σύρεις στα εξωνημένα δικαστήρια, δήθεν για «συκοφαντική δυσφήμηση», συ που δυσφημείς την αγία Ορθοδοξία, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, ακόμα και τον Ίδιο τον Άγιο Τριαδικό Θεό μας ανά την οικουμένη! Εμένα μόνο ένα Δικαστήριο μ’ ενδιαφέρει, αυτό του δικαιοκρίτη Κυρίου μου Ιησού Χριστού, όχι τα μασονοκρατούμενα ψευτοδικαστήρια των ανθρώπων, που αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι (και δη αδρά αμειβόμενοι!) οι γενοκτόνοι, όπως το «προσφιλές» σου πρόσωπο, ο δικαίως και ιεροκανονικώς αφορισμένος λαοφονιάς Μασόνος τύραννος Κυριάκος Μητσοτάκης. Εσύ, όμως, που βλασφημάς επι δεκαετίες το Πανάγιο Πνεύμα με τις κακοδοξίες και την αμετανοησία σου και παρασέρνεις μυριάδες ψυχών στην απώλεια, τι λόγο θα δώσεις, του Ισκαριώτη Ιούδα απόγονε; Οι ταλαίπωροι Παπικοί, Λουθηρανοί, Μονοφυσίτες, Εβραίοι, Μωαμεθανοί, Ινδιάνοι, Σαμάνοι, Βουδιστές και λοιποί παρδαλοί αβάπτιστοι φίλοι σου, τους οποίους αγαπάς και με τους οποίους θέλει ο πατέρας σου ο Διάβολος να μας ενώσει, αν μετανοούσαν και λάμβαναν το Άγιο Βάπτισμα και το Άγιο Χρίσμα και ακολουθούσαν πιστά και ταπεινά το Ευαγγέλιο θα σωζόντουσαν, ενώ εσύ, ο βαπτισμένος και χρισμένος και μάλιστα τιμημένος με τη μόνη αληθινή, την ορθόδοξη Αρχιεροσύνη, που ως αλαζόνας την προδίδεις και την εξευτελίζεις αμετανόητος, πού θα καταλήξεις, σκέφτεσαι ποτέ, αξιοθρήνητε; Ιδού, στο λέει η Αποκάλυψη: «καὶ ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ᾿ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἷς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τῇ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην ἐν θείῳ. καὶ οἱ λοιποὶ ἀπεκτάνθησαν ἐν τῇ ρομφαίᾳ τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ ἵππου, τῇ ἐξελθούσῃ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ· καὶ πάντα τὰ ὄρνεα ἐχορτάσθησαν ἐκ τῶν σαρκῶν αὐτῶν» (Αποκ. ιθ’ 20-21). Εκεί σε οδηγεί η σκότωση του παναιρετικού νου και της πωρωμένης καρδιάς σου. Αλλά, όπως λέει ξανά η Αποκάλυψη, «ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ» (γ’ 1). Μετανοούνε οι νεκροί;

Όσο για το Βατικανό του «αγιοτάτου» φίλου σου, του πλάνου ψευδοπάπα, θα έχει κι αυτό την ίδια κατάληξη με την πατρίδα του τη «Βαβυλώνα», τη «μητέρα τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς», την «μεθύουσαν ἐκ τοῦ αἵματος τῶν ἁγίων καὶ ἐκ τοῦ αἵματος τῶν μαρτύρων ᾿Ιησοῦ» (Αποκ. ιζ’ 5, 6), την Πόρνη Ρώμη: «…ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου· ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾿ αὐτῆς ἐπόρνευσαν…ὅτι ἐκολλήθησαν αὐτῆς αἱ ἁμαρτίαι ἄχρι τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐμνημόνευσεν ὁ Θεὸς τὰ ἀδικήματα αὐτῆς…καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.» (Αποκ. ιη’ 2-3, 5, 24).Πράγματι αιματοβαμμένη η Ρώμη! Ιδού, λοιπόν, ένα κοινό που έχουν η αγαπημένη σου Ρώμη και το αγαπημένο σου Ισλάμ: αιματοκυλήσαν τον πλανήτη και δη την Ορθοδοξία.

Εύχομαι, ελπίζω και προσεύχομαι όλοι εμείς, το χριστεπώνυμο πλήρωμα, οι βαπτισμένοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, να έλθουμε σε μετάνοια από την αποστασία και την εκκοσμίκευσή μας, ώστε να μην αναγκάζουμε το φιλάνθρωπο Αρχηγό της Πίστης μας Κύριο Ιησού Χριστό να μας παιδαγωγεί με εκκλησιαστικούς ηγέτες-προδότες σαν εσένα ή σαν τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, τον Άνθιμο Αλεξανδρουπόλεως και τους λοιπούς ανάξιους Αρχιερείς που μαστίζουν την αγία Ορθοδοξία. Είσαι ο χειρότερος, ο αιρετικότερος, ο σατανικότερος Πατριάρχης που έχει γνωρίσει η Εκκλησία μας από γεννήσεώς της. Μπροστά σου ο Μακεδόνιος, ο Νεστόριος, ο Βέκκος, ο Καλέκας και οι λοιποί καταδικασμένοι από την Εκκλησία Πατριάρχες ωχριούν. Γι’ αυτό και τούτη η ανοικτή επιστολή είναι στην πραγματικότητα γράμμα προς έναν αξιοθρήνητο άνθρωπο. Πέρα από την ιερή αγανάκτησή μου για την εκ μέρους σου προδοσία και τον εξευτελισμό της αγίας Πίστης μου, η ψυχή μου κλαίει για όσα σε περιμένουν εκεί όπου πορεύεσαι, με τόσο ανείπωτο κακό που έχει προκαλέσει και εξακολουθεί να προκαλεί ο Σατανάς στην Εκκλησία και σε ολάκερη την ανθρωπότητα μέσω του «ταπεινού προσώπου σου» που «χαίρεται και καμαρώνει» ως πιστό και άοκνο όργανό του.

Ο Χριστός σού δίνει ακόμα χρόνο επί γης, Αιρεσιάρχη. Και το Συνοδικό της Ορθοδοξίας σε προειδοποιεί: «῞Ολοις τοῖς αἱρετικοῖς, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα, Ἀνάθεμα».

Τη μετάνοιά σου δεν ξέρω αν μπορώ, πλέον, να την περιμένω, εδώ που έφτασε η πωρωμένη καρδιά και συνείδησή σου, ένα βήμα πριν το μνήμα. Αν, όμως, παραμείνεις αμετανόητος, προσδοκώ ολοψύχως τη δικαιότατη ενώπιον Θεού και ανθρώπων καθαίρεσή σου, όπως και όλων των ομοίων σου, έστω και μετά θάνατον. Αμήν.

«Νεῦσον πρὸς ὕμνους οἰκετῶν Εὐεργέτα, Ἐχθροῦ ταπεινῶν τὴν ἐπηρμένην ὀφρύν…»

Βασιλική Οικονόμου Προς δόξαν του Παναγίου Τριαδικού Θεού «ὃν σὺ διώκεις».

Παράρτημα δημοσίευσης της ανοικτής επιστολής προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (ενδεικτικό αρχείο).

Το απόσπασμα από το βιβλίο του Yves Marsaudon το βρήκαμε εδώ: Ὁ ἀ-δογματισμός : «Μασονία χωρίς ποδιές» (Jacques Mitterrand).

1970

«…δὲν δύναται νὰ ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καὶ πρέπει νὰ τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τὰς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους καὶ ἑτεροθρήσκους. Δὲν δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἔχη διατάξεις ἀπαγορευούσας τὴν εἴσοδον εἰς τοὺς ναοὺς τῶν ἑτεροδόξων καὶ τὴν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχὴν καθ’ ἥν στιγμὴν αὕτη διὰ τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπὸ κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διὰ τὴν τελικὴν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ καὶ τῇ ἐλπίδι…Ἡ Ἐκκλησία δὲν δύναται καὶ δὲν πρέπει νὰ ζῆ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου».

Από τη διδακτορική διατριβή τού (τότε Αρχιμανδρίτη (1970)) Βαρθολομαίου (Αρχοντώνη) με τίτλο «Περὶ τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (σελ. 73), η οποία δεν έγινε δεκτή από την τότε ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ και υποβλήθηκε σε παπικό Πανεπιστήμιο.

Σχέδιον καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων; Ἡ «ἄγνωστος» μελέτη τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως

1995

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος επισκέπτεται για πρώτη φορά την «Αγία Έδρα» και τον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο Β’. (Orthodox Observer, T. 60, No 1106, Ιούνιος 1995 & Ορθόδοξος Παρατηρητής Τ.60, Νο 1106, Ιούνιος 1995.)

1998

2002

Ο Οικ. Πατριάρχης σε Θεία Λειτουργία στη Ραβέννα, παρισταμένων αιρετικών.

2004

Εκ νέου επίσκεψη του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον «Πάπα» Ιωάννη Παύλο στη Ρώμη.

2006

Επίσκεψη του «Πάπα» Βενέδικτου ΙΣΤ’ στο Φανάρι.

2007

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ηγείται της «σιωπηλής προσευχής για τον πλανήτη» στην Αρκτική»μαζί με Σιίτες, Σουνίτες, Βουδιστές, Ινδουϊστές, Σιντοϊστές, Εβραίους, Παπικούς, Προτεστάντες.

2009

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος συναντά Εβραίους Ηγέτες στη Συναγωγή Park East και λαμβάνει ως βραβείο μια επτάφωτη λυχνία (μενορά) από το Ραβίνο Arthur Schneier, πρόεδρο του Ιδρύματος «Appeal of Conscience».

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος δωρίζει το «Ιερό Κοράνι» στον Τουρκοαμερικανό πρόεδρο της Coca Cola Muhtar Kent και τη σύζυγό του Daphne.

2011

Ο Οικ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε διαθρησκειακή συνάντηση στην Ασίζη.

Ασίζη 2011 (βίντεο).

2014

Κοινή επίσκεψη Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίου και «πάπα» Φραγκίσκου στους Αγίους Τόπους.

2016

«Αγία και Μεγάλη Σύνοδος» Κολυμπαρίου

2019

Φωτογραφία:ABIKETOS

Ο σχισματικός ψευδομητροπολίτης Κιέβου Επιφάνιος στο Φανάρι.

Ο Οικ. Πατρ. Βαρθολομαίος δίνει τη Θεία Κοινωνία στον Ουνίτη Ποροσένκο, πρώην πρόεδρο της Ουκρανίας.

2020

Πατριαρχική Θεία Λειτουργία επί κορωνοϊού.

2021

Αγάπες του Οικ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον πρώην γελωτοποιό και νυν λαοφονιά δικτάτορα της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι.

2022

Συλλείτουργο του Οικ. Πατριάρχη Βαθολομαίου με τον Ιερώνυμο Αθηνών και πάσης Ελλάδος και το σχισματικό ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο.

2023

Ο Οικ. Πατριάρχης σε χειραψία με το Β. Ζελένσκι στο Φανάρι.

2024

Ο Οικ. Πατριάρχης χαίρεται πλάι στο μελανό ανδριάντα του.

Επίσκεψη του Ουνίτη ψευδοαρχιεπισκόπου της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Ψευδοεκκλησίας Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

2025

Στιγμιότυπο από το «Ιφτάρ» «που παρέθεσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τιμήν του Προέδρου της Σομαλίας Hasan Sheikh Mahmud και των θρησκευτικών ηγετών των μειονοτήτων της Τουρκίας, μεταξύ των οποίων και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος».

Άλλος ένας ψευδοπάπας στο Φανάρι: ο Λέων 14ος.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στη «12η Ακαδημαϊκή Διαβούλευση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης, η οποία συγκλήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη Διεθνή Εβραϊκή Επιτροπή για Διαθρησκειακές Διαβουλεύσεις».

Πηγή Σίτος Θεού

Η διατροφή με έντομα και το πνευματικό πρόβλημα που αυτή δημιουργεί

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης 

Όπως είναι γνωστό ήδη η Ε.Ε έχει εγκρίνει την διατροφή των ανθρώπων με ορισμένους τύπους εντόμων, και πλέον αυτά επιτρέπονται και στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα: Επιτρέπονται για βρώση ο οικιακός γρύλος (house cricket), το κίτρινο αλευροσκουλήκι (yellow mealworm), η αποδημητική ακρίδα (migratory locus), το μικρότερο αλευροσκουλήκι ή σκαθαράκι (Alphitobius diaperionus), ο οικιακός γρύλος (acheta domesticus) μόνο σε μορφή σκόνης, και είναι υπό εξέταση άλλες 8 περιπτώσεις.

Γίνεται φανερό ότι κάποιοι κύκλοι βάλθηκαν να μας ταίσουν ακρίδες και σκουλήκια.

Επιπλέον όλοι παρακολουθούμε τι γίνεται με την άδικη σφαγή εκατοντάδων χιλιάδων αμνοεριφίων, λόγω της νόσου της ευλογιάς την στιγμή που υπάρχει εγκεκριμένο εμβόλιο και η Ε.Ε έχει προσφερθεί να μας το παράσχει δωρεάν μάλιστα.

Κάποιες φωνές μάλιστα ακούγονται να συνδέουν αυτές τις δύο περιπτώσεις.

Δηλαδή να αφανίζουν την κτηνοτροφία για να μας οδηγήσουν στην εντομοφαγία.

Και ενώ ο κόσμος αντιδράει, ενώ οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι φωνάζουν, ενώ οι καταναλωτές ανησυχούν, η μόνη που σιωπά για αυτό το σημαντικότατο θέμα είναι η εκκλησία.

Γιατί το θέμα αυτό αφορά και την πίστη και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Θυμίζουμε πως ένα σοβαρό θέμα που συνέβαλε στο σχίσμα των εκκλησιών ήταν η υπόθεση των αζύμων.

Αν δηλαδή ο άρτος της Θείας Ευχαριστίας θα ήταν ένζυμος με προζύμι ή άζυμος.

Στις μέρες μας, αν δεν συμβαίνει ήδη θα συμβεί πολύ σύντομα και το αλεύρι παρασκευής ψωμιού και κατά συνέπεια του προσφόρου, θα περιέχει και αλεσμένα έντομα μέσα.

Αυτό το αλεύρι και ο άρτος που θα προκύψει είναι αποδεκτό άραγε να χρησιμοποιηθεί στην Θεία Κοινωνία;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ.

Όχι και μιλάμε για τεράστιο θέμα που έχει αφεθεί να περάσει στα ψιλά.

Θα ήταν αφελής κάποιος να θεωρήσει ότι οι κεφαλές της Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας δεν το έχουν προσέξει.

Το πιθανότερο είναι μέσω της σιωπής τους να το δέχτηκαν ήδη.

Όμως αν γίνει αυτό έχουμε αλλοίωση του κορυφαίου Μυστηρίου, αυτού της Θείας Ευχαριστίας.

Αν δεν είμαστε σίγουροι για το αν ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο χρησιμοποίησε ένζυμο ή άζυμο άρτο, ή αν έχουμε διαφορετική προσέγγιση τέλος πάντων, δεν χωράει αμφιβολία πάντως πως ήταν άρτος από φυτικό αλεύρι.

Φυσικά θα υπάρξει θέμα και με την νηστεία των χριστιανών, αφού το ψωμί αυτομάτως θα γίνει αρτύσιμο.

Πολύ θα θέλαμε να δούμε τι θα πει η επίσημη εκκλησία για το θέμα, και πως θα καταφέρει να διασφαλίσει ότι ο άρτος θα είναι μόνο από σιτάρι.

Αυτά παθαίνει κανείς όμως όταν έχει πάψει από καιρού να ασχολείται με θέματα που αφορούν το ποίμνιο του.

Βλέπουμε την Ιερά Σύνοδο δήθεν να προβληματίζεται για την πρόοδο της τεχνητής νοημοσύνης και πώς θα εισαχθεί στην Εκκλησία αυτή (δήλωση Περιστερίου), ενώ για την εντομοφαγία και τον διωγμό της αγροτικής παραγωγής και κτηνοτροφίας τηρεί σιγήν ιχθύος.

Να δούμε πως θα το μαζέψετε τώρα αυτό το τόσο σημαντικό θέμα.

Ορθή Πίστη

Πως έγινε τούτο το καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο; Χριστός γεννάται, δοξάσατε!

Χριστός γεννάται, δοξάσατε!

Πως έγινε τούτο το καταπληκτικό και αξιοθαύμαστο; Ένεκα της δικής Του αγαθότητας και όπως ένας βασιλέας βγάζει τη βασιλική στολή, και σαν απλός στρατιώτης ρίχνεται στη μάχη...

για να μη αναγνωρισθεί από τον εχθρό και έτσι και ο Χριστός ήρθε με ανθρώπινη μορφή, για να μην αναγνωρισθεί, και αποφύγει ο εχθρός τη σύγκρουση μαζί του...

αλλά και για να μη φοβίσει τους ανθρώπους, γιατί ήρθε για να τους σώσει, και λυτρώσει...

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

«ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ»

Σε λίγες μέρες, αγαπητοί μου, θα γιορτάσομε το πιο μεγάλο ιστορικό γεγονός. Είναι εκείνο που στάθηκε το κέντρον της Ιστορίας. Και που μέχρι τώρα αυλακώνει την Ιστορία και επηρεάζει την Ιστορία. Είναι η είσοδος του Υιού του Θεού μέσα εις αυτήν την Ιστορίαν. Και που δεν είναι τι άλλο παρά αυτό που λέμε: η Γέννησις του Ιησού Χριστού.

Με πολλή σαφήνεια ο ευαγγελιστής Ιωάννης μάς παρουσιάζει ακριβώς αυτό το γεγονός: «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». «Ο Λόγος σαρκώθηκε και ήλθε και σκηνώθηκε, σκήνωσε ανάμεσά μας». Από τότε ο Υιός του Θεού, που εμφανίζεται μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία, αναταράσσει τις ανθρώπινες καρδιές και θέτει ένα βαθύ, όσο κανένα άλλο, ερώτημα, στην κάθε ψυχή της κάθε εποχής: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;». «Οι άνθρωποι τι λένε για μένα; Ποιος είμαι;».

Πράγματι, στέκεται το πιο μυστηριώδες πρόσωπο της Ιστορίας ο Ιησούς Χριστός. Είναι τόσο μυστηριώδες το πρόσωπό Του, αλλά και τόσο μεγάλο και φοβερό, που εξαρτάται η ευτυχία ή η δυστυχία των ανθρώπων και των λαών, από την στάση που θα πάρουν απέναντί Του. Αν θα πάρω μία στάση Α ή Β απέναντι στον Πλάτωνα ή στον Αριστοτέλη, αν θα πάρω μία στάση Α ή Β απέναντι στους σύγχρονους φιλοσόφους ή κοινωνιολόγους, δεν έχει και πολλή σημασία. Μόδες είναι όλα και παρέρχονται. Αν όμως πάρω μια θετική ή αρνητική στάση απέναντι στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού, έχει επιπτώσεις ή θετικές ή αρνητικές. Εδώ είναι το καταπληκτικό. Έτσι το ερώτημα του Κυρίου: «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;», στέκεται όχι επίκαιρο, αλλά τρομακτικά επίκαιρο σε κάθε στιγμή. Θα το δείτε -πολύ απλό- πώς ακριβώς οι άνθρωποι ή θα Τον αγαπούν ή θα στρέφονται εναντίον Του. Και σήμερα· και αύριο· μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος.

Αν ο Ιησούς Χριστός δεν είναι σημαντικό, δεν είναι κεντρικόν πρόσωπον της Ιστορίας, τότε για ποιο λόγο να μιλάνε γι’ Αυτόν και να λέγουν αν είναι ή δεν είναι Θεός; Γιατί να στρέφονται εναντίον του Ιησού Χριστού, αν υποτεθεί ότι δεν είναι –επαναλαμβάνω- κεντρικόν πρόσωπον; Είναι λοιπόν κεντρικόν πρόσωπον. Σήμερα τι αντιθρησκευτικός αγών γίνεται; Αναμφισβήτητα όχι εναντίον του Βουδισμού. Ούτε εναντίον του Ισλαμισμού. Αλλά εναντίον του Χριστιανισμού. Γιατί; Γιατί άραγε; Μάλιστα, ο Ισλαμισμός; Εν ονόματί του; Ωωωω… Σωβινισμός και εθνικισμός ορθώνεται τόσο που να απειλείται η Δύσις. Αλλά, γιατί στρέφεται ο κόσμος εναντίον του Χριστού; Τι συμβαίνει; Τι είναι το πρόσωπο αυτό; Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Είναι εκείνο το οποίον είπε ο Απόστολος Πέτρος στο ερώτημα του Κυρίου «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;». Και εξ ονόματος των λοιπών μαθητών λέγει: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». «Συ είσαι ο Χριστός –δηλαδή ο αναμενόμενος Μεσσίας-, ο Οποίος έχεις την ανθρωπίνη διάσταση. Αλλά ταυτοχρόνως είσαι και ο Υιός του Θεού. Δηλαδή ο αιώνιος Θεός. Δηλαδή ο αληθινός Θεός, ο ζωντανός Θεός, ο πραγματικός Θεός. Ο αεί υπάρχων. Συ που πάντα υπάρχεις. Συ που είπες ‘’πρὶν Ἀβραὰμ γενέσθαι, ἐγώ’’, όχι ‘’ήμουν’’, αλλά: ‘’εἰμί’’. Εγώ είμαι. Είμαι πάντοτε. Ο αεί υπάρχων, ο πάντοτε υπάρχων. Αυτός είσαι».

Αυτό λοιπόν αποτελεί, αγαπητοί μου, και την «λυδίαν λίθον», το κριτήριο του Χριστιανισμού. Δεν μπορείς να πεις ότι είσαι Χριστιανός, αδελφέ μου, αν δεν πιστεύεις στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Είναι τόσο θεμελιώδες. Ξαναλέγω, το πρόσωπο το Θεανθρώπινο του Χριστού είναι το κριτήριον του Χριστιανισμού και του κάθε Χριστιανού. Από εκεί ακριβώς θα φανεί τι πιστεύει.

Αλλά πλάι, θα λέγαμε, στα θαύματα του Κυρίου, την σοφή Του διδασκαλία και την αγιότητά Του, στέκεται ως πίστις αδιάσειστος, ο προφητικός λόγος, η προφητεία. Διότι πού μπορώ να ξέρω ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Η διδασκαλία Του; Σοφή. Τα θαύματά Του; Καταπληκτικά. Ο βίος Του; Άγιος. Ποιος έχει να επιδείξει, ό,τι επιδεικνύει ο Κύριος; Ο ίδιος είπε «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;». «Τι λέγουν οι άνθρωποι για μένα; Ποιος είμαι; Τίς ἐλέγχει με περί ἁμαρτίας;», λέγει ο Κύριος. «Ποιος με ελέγχει για αμαρτία; Ποιος μπορεί να βρει ένα ψεγάδι τόσο δα; Τι λέτε για μένα;».

Αγαπητοί, παρά ταύτα, ενώ όλα μαζί μπορούν να αποδείξουν το θεανθρώπινο πρόσωπό Του, όμως εκείνο που στέκεται αδιάσειστο πραγματικά, είναι, επαναλαμβάνω, ο προφητικός λόγος. Είναι η προφητεία. Δηλαδή είναι το πρόσωπο που προεφητεύθη. Ο Ιησούς Χριστός. Σημειώσατε ότι ολόκληρη η Παλαιά Διαθήκη, είτε σαν προφητεία, με την έννοια την γνωστή, δηλαδή με την έννοια της προρρήσεως, είτε ως τυπολογία, όπως θα λέγαμε αυτός ούτος ο λαός του Ισραήλ, μέσα στα γεγονότα του τα ιστορικά, αποτελεί στους σταθμούς του τους ιστορικούς, αποτελεί τύπον του Μεσσίου, είναι ο πρωτότοκος υιός, ο οποίος έρχεται από την Αίγυπτο στη γη της Επαγγελίας. Είναι ο πρωτότοκος υιός. Είναι λοιπόν τύπος του πρωτότοκου υιού του Θεού. Όλα αυτά συγκλίνουν σε ένα πρόσωπο. Αν κανείς έχει λίγο γνώση της Παλαιάς Διαθήκης και έχει κάποιες προϋποθέσεις μελέτης, τότε θα αντιληφθεί πολύ καθαρά ότι όλες οι προφητείες μιλάνε για κάποιο πρόσωπο. Όλες συγκλίνουν σε κάποιο πρόσωπο, σε μία εστία. Και αυτό το πρόσωπον είναι ο Ιησούς Χριστός.

Γι’ αυτό λέγει ο Απόστολος Πέτρος: «Καὶ ἔχομεν βεβαιότερον τὸν προφητικὸν λόγον – γράφει στην επιστολή του την δευτέρα-, ᾧ(:τῷ ὁποίῳ προφητικῷ λόγῳ) καλῶς ποιεῖτε προσέχοντες ὡς λύχνῳ φαίνοντι ἐν αὐχμηρῷτόπῳ(:καλά κάνετε και προσέχετε. Καλά κάνετε και μελετάτε)». Διότι πραγματικά όταν άκουγαν το κήρυγμα περί του Χριστού, οι Εβραίοι κυρίως, γιατί σ’ αυτούς ανήκει ο προφητικός λόγος, άνοιγαν την Γραφή. Να δουν τι λέει η Γραφή γι’αυτό το πρόσωπο. «Καλά κάνετε», λέγει, «και προσέχετε, διότι η προφητεία μιλάει για τον Χριστόν, οι προφητείες ‘’ἕως οὗ ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν’’, έως ότου φωτιστεί η καρδιά σας και αντιληφθείτε Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός».

Ο απόστολος Παύλος στις Συναγωγές χρησιμοποιούσε τον προφητικό λόγο, για να καταδείξει Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Ιδίως και κυρίως, κυριότατα, θα λέγαμε, όταν φυσικά ομιλούσε σε ακροατήριο εβραϊκό, δηλαδή στις Συναγωγές, όχι στους Έλληνας, όχι δηλαδή στους εθνικούς.

Έτσι, βλέπει κανένας πραγματικά τον προφητικόν λόγον να έρχεται να δώσει την μαρτυρίαν του περί του προσώπου του Ιησού Χριστού. Μάλιστα μια μαρτυρία μέχρι λεπτομερειών καταπληκτικών. Γι’αυτό, στην αγάπη σας, για λίγα λεπτά, ας αναφερθούμε, έτσι, σε πολύ αδρές γραμμές, πώς ακριβώς οι προφήται μίλησαν για το πρόσωπον του Ιησού Χριστού.

Είναι γνωστό ότι όταν οι πρωτόπλαστοι αμάρτησαν και ο Θεός τους κρίνει και τους διώχνει απ’ τον Παράδεισον, έστησε δικαστήριο ο Θεός μέσα εις τον Παράδεισον, για να κρίνει τρεις ενόχους. Τον Αδάμ, την Εύα και τον διάβολον. Για κάποια στιγμή παραμερίζεται ο Αδάμ, ενώ είναι το κύριον πρόσωπον. Δεν είναι η Εύα το κύριον πρόσωπον. Είναι ο Αδάμ το κύριον πρόσωπον. Και στρέφεται στον διάβολο και στην Εύα και λέγει: «Ἒχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ – του όφεως· «Θα βάλω», λέγει, «έχθρα, θα στήσω έχθρα, ανάμεσα σε σένα, τον διάβολο»– καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς(:και ανάμεσα στην γυναίκα. Ανάμεσα σε σας τους δυο) καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου(: ανάμεσα στο σπέρμα σου- Και ποιο είναι το σπέρμα του διαβόλου; Οι κακοί άνθρωποι. Σπέρμα του διαβόλου. Ο διάβολος δεν έχει σώμα. Το σπέρμα λοιπόν του διαβόλου είναι νοητόν, είναι ἐν ἐννοίᾳ πνευματικῇ, ἐν ἐννοίᾳ ἠθικῇ. Είναι οι κακοί άνθρωποι-) καὶ ἀνὰ μέσον τοῦσπέρματος αὐτῆς». Αλλά η γυναίκα είναι άνθρωπος. Είναι άνθρωπος και συνεπώς έχει απογόνους. Απογόνους σωματικούς, οντολογικούς απογόνους. Όχι ηθικούς, όχι πνευματικούς απογόνους. Αλλά η γυναίκα δεν έχει σπέρμα, ο άνδρας έχει σπέρμα. Γιατί λοιπόν βλέπομε να ομιλεί έτσι; Ακούσατε προηγουμένως στην ευαγγελική περικοπή: «Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ» κ.ο.κ. Ώστε ο Αβραάμ γεννά. Δεν γεννά η Σάρα. Πώς λοιπόν εδώ λέγει «ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς» και δεν λέγει «ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτοῦ»; Δηλαδή του Αδάμ. Τον Αδάμ τον παραμερίζει, το ξαναλέγω αυτό. Για να καταδείξει, αλλά σε υπαινιγμό σαφέστατο, ότι θα γεννηθεί κάποιος άνευ σπέρματος ανδρός. Και Αυτός που θα γεννηθεί, θα είναι εκ παρθένου. Γιατί την στιγμή που μιλάει για την Εύα, η Εύα εκείνη την ώρα είναι παρθένος η Εύα. Γάμος ακόμη δεν έχει επιτελεστεί μέσα εις τον Παράδεισον. Ο γάμος θα επιτελεστεί μετά ταύτα, έξω από τον Παράδεισον.

Και ποια αυτή, θα λέγαμε, η συνάφεια, ανάμεσα στους απογόνους σου τους πνευματικούς, διάβολε, και εις Αυτόν τον κάποιον που θα γεννηθεί από αυτήν την γυναίκα, την Εύα; Να ποια θα είναι η σχέσις: «Αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν καὶσὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν». «Αυτός θα σου συντρίψει το κεφάλι, συ, δε, θα του δαγκώσεις την φτέρνα». Η φτέρνα δε μια ακρούλα του σώματος· που σημαίνει ότι η ζημιά δεν είναι πολλή. «Θα τον ανεβάσεις στον Σταυρό, αλλά Εκείνος θα αναστηθεί. Αλλά με τον Σταυρό Του και την Ανάστασή Του, θα συντρίψει το δικό σου το κεφάλι». «Πρωτευαγγέλιον» ονομάστηκε. Μέσα σε εκείνο το ζοφερό δειλινό, έρχεται μία ακτίνα ελπίδος: Θα ‘ρθει Εκείνος που θα σώσει τον Αδάμ και την Εύα και τους απογόνους του. Είναι καταπληκτικό… Είναι η πρώτη προφητεία, αγαπητοί μου, μέσα στην Αγία Γραφή. Αλλά έκτοτε, αυτή η προφητεία θα μείνει σαν πόθος, σαν προσδοκία στους λαούς. Και όλοι οι λαοί θα τον αναμένουν. Γιατί όλοι καταγόμεθα από τον Αδάμ και την Εύα. Και αυτό το Πρωτευαγγέλιον πέρασε μέσα στους λαούς, έστω κι αν περιεβλήθη με πολλά περιβλήματα μύθου. Ο πυρήνας όμως είναι αληθινός: «Περιμένομε κάποιον». Και όπως θα πει ο Ιακώβ αργότερα ευλογώντας το παιδί του τον Ιούδα: « Και Αυτός που θα ΄ρθει, από σένα, Ιούδα, απόγονος σου, προσδοκία ἐθνῶν». Αυτός είναι η προσδοκία των Εθνών. Να μια δεύτερη προφητεία. Γένεση 49,10.

Αλλά προφητεύεται, αγαπητοί μου, ακόμη και ο τόπος που θα γεννηθεί ο Μεσσίας. Λέγει ο Μιχαίας και επαναλαμβάνει ο Ματθαίος: «Καί σύ, Βηθλεέμ – στρέφεται προς την Βηθλεέμ. Ω, προς την Βηθλεέμ! Εκεί που γεννήθηκε ο Δαβίδ, που είναι η περιοχή του Ιούδα και που ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσσίας, θα κατάγεται από τον Δαβίδ. Αγαπητοί μου, γι’αυτό ακούστηκε αυτό το γενεαλογικό δένδρο σήμερα στην ευαγγελική περικοπή. Για να καταδειχθεί ποια είναι η καταγωγή Του κατ΄άνθρωπον, του Ιησού Χριστού. Δηλαδή βασιλική καταγωγή. Ότι κατάγεται από τον Δαβίδ. Αλλ΄ ο Δαβίδ είναι απόγονος του Αβραάμ. Καλύτερα, είναι απόγονος του Ιούδα, ο οποίος είναι απόγονος του Αβραάμ. Είναι καταπληκτικό, καταπληκτικό! «Καί σύ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα (: Και συ, Βηθλεέμ, που είσαι από την περιοχή του κλήρου του Ιούδα, της επαρχίας του Ιούδα) οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα(: καθόλου δεν είσαι μικρή ανάμεσα στις πόλεις και πρωτεύουσες της επαρχίας του Ιούδα)· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ(:γιατί από σένα θα βγει αρχηγός που θα ποιμάνει τον λαόν μου τον Ισραήλ)». Και αυτά προφητεύει ο Μιχαίας. Αλλά ο Μιχαίας είναι μετά τον Δαβίδ, τον μεγάλο βασιλέα, που εποίμανε τον λαόν. Τον εποίμανε όμως ως βασιλιάς. Δεν τον εποίμανε ως μέγας αρχιερεύς και βασιλιάς. Και Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός, ο αιώνιος βασιλεύς.

Αλλά και ο τρόπος, αγαπητοί μου, προφητεύεται. Λέγει ο προφήτης Ησαΐας εκείνο το καταπληκτικό, στο 7ο κεφάλαιο, στίχος 14: «Ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει(: Ιδού. –Αυτό το ἰδού που δείχνει ότι προκαλεί την προσοχήν του αναγνώστου- Να. Να η παρθένος –πρόκλησις– Να, η παρθένος θα εγκυμονήσει) ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν». «Και θα γεννήσει υιόν». Και το όνομά του; Εμμανουήλ. Δηλαδή, «μαζί μας ο Θεός». Το Εμμανουήλ είναι περιφραστικόν όνομα· που δείχνει ιδιότητα· που δείχνει Ποιο θα είναι το πρόσωπο αυτό, τι θα κάνει το πρόσωπον αυτό. Και το όνομά Του; Δηλαδή του Ποιος θα είναι; Γιατί έτσι συνήθιζαν στους Εβραίους, το όνομα να εκφράζει το πρόσωπο. Και το όνομά Του; «Μαζί μας ο Θεός». Δηλαδή θα είναι ο Θεός. Αλλά ο Θεός δεν είναι μαζί μας; Γιατί τονίζει ότι ο Θεός θα είναι μαζί μας; Πάντα ο Θεός δεν ήταν μαζί με τον Ισραήλ; Ναι, αλλά ήταν όμως και ταυτόχρονα μακριά. Είναι ο κοντινός και ταυτόχρονα ο απρόσιτος Θεός. Τώρα όμως γιατί Εμμανουήλ; Γιατί ‘’μαζί μας ο Θεός’’; Που δείχνει ότι θα είναι πολύ κοντά μας, πάρα πολύ κοντά μας. Πόσο κοντά μας; Όσο μπορεί να είναι δύο άνθρωποι μεταξύ τους. Δηλαδή θα γίνει άνθρωπος.

Αλλά ακόμη και ο χρόνος που προφητεύεται, αγαπητοί μου· που είναι οι περίφημες εβδομήκοντα εβδομάδες του Δανιήλ. Αν διαβάσετε τον προφήτη Δανιήλ, θα ιδείτε ότι αναφέρεται από κάποιο ιστορικό σημείο που θα συνέβαινε μελλοντικά, δηλαδή από το διάταγμα του Πέρσου βασιλέως δια την ανοικοδόμηση του ναού, από εκεί μετράται ο χρόνος, έως τον χρόνον της Σταυρώσεως. Και μάλιστα η τελευταία εβδομάς χωρίζεται στην μέση -που είναι η εβδομάς επτά χρόνια- χωρίζεται στη μέση,3 ½ χρόνια, ακριβώς δημιουργεί μία δαιδαλότητα στην προφητεία του, για να βγάλει κάθε υποψία ότι μπορούσε ποτέ ανθρώπινη πρόβλεψη να μιλήσει.

Αλλά και τα πάθη Του ακόμη προφητεύονται. Λέγει ο Ησαΐας στο 53ο κεφάλαιο, ολόκληρο το κεφάλαιο: «Καὶεἴδομεν αὐτόν(: Τον είδαμε. -Τον βλέπει στον Σταυρό ο Ησαΐας, 800 χρόνια προ Χριστού…), καὶ οὐκ εἶχεν εἶδος οὐδὲκάλλος(:Δεν είχε ομορφιά. Το ανθρώπινο είδος Του έφυγε· δηλαδή κακοποιήθηκε)· ἀλλὰ τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶἐκλεῖπον(: αλλά η μορφή Του, το εἶδος Του, ήταν χωρίς τιμή· είχε εξαφανιστεί. – Όπως ένας άνθρωπος που κακοποιείται και φονεύεται, χάνει το πρόσωπό του τρόπον τινά, όχι μόνον την ομορφιά του. Εννοείται το ανθρώπινο, το εξωτερικό πρόσωπον). Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει –Ποιος είναι όμως αυτός που είναι «τὸ εἶδος αὐτοῦ ἄτιμον καὶἐκλεῖπον;»: Αυτός είναι Εκείνος που φέρει τις αμαρτίες μας) καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται(:και για μας πονά) · ὡς πρόβατον ἐπὶ σφαγὴν ἤχθη καὶ ὡς ἀμνὸς ἐναντίον τοῦ κείροντος αὐτὸν ἄφωνος, οὕτως οὐκ ἀνοίγει τὸ στόμα αὐτοῦ(:Σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή. Και όπως ακριβώς το αρνί μπροστά σε εκείνον που το κουρεύει, τον ποιμένα, έτσι και Εκείνος ο αμνός, το στόμα του δεν το ανοίγει να διαμαρτυρηθεί και να φωνάξει εναντίον εκείνων που Τον κακοποιούν)». 

Αλλά, μεγαλειώδης, αγαπητοί μου, είναι και η προφητεία εκείνη του Δανιήλ, ή καλύτερα του Ναβουχοδονόσορος το όραμα, το οποίον ερμηνεύει ο Δανιήλ. Και είναι περίεργο πώς ο Θεός τα οικονομεί. Το όραμα, το όνειρο εκείνο, το βάζει στον Ναβουχοδονόσορα ο Θεός. Δηλαδή σε έναν άνθρωπο… θέλετε; Είναι εκείνος ο οποίος κατέστρεψε, κατακατέστρεψε, θα λέγαμε, τους Εβραίους. Ο Ναβουχοδονόσορ. Άρπαξε τα σκεύη του ναού, ήταν ο βέβηλος για τον ναό. Και του βάζει ο Θεός, αγαπητοί μου, όνειρο, που το προφητεύει ο Δανιήλ και είναι καταπληκτικό. Γιατί άραγε έβαλε σε έναν εχθρό του λαού του Θεού, ένα τέτοιο όνειρο; Για να δημιουργήσει το ανύποπτον της προφητείας. Το ανύποπτον! Να μην πει κανείς ότι… να, ότι τα πράγματα παρασκευάστηκαν. Αλλά, το σπουδαιότερον· ότι τις προφητείες, μέχρι σήμερα κατέχουν και κρατούν οι άπιστοι Εβραίοι. Αυτοί είναι οι θεματοφύλακες της γνησιότητος των προφητειών. Οι άπιστοι Εβραίοι. Όπως ακριβώς άπιστος άνθρωπος ο Ναβουχοδονόσορ, ομιλεί γι’αυτό. 

Τι λέγει; «Είδα», λέγει, «ένα βουνό αλατόμητον -Δεν είχε γίνει λατομείο, δεν υπήρχε κάτι που να είναι σκαμμένο·αλατόμητον -. «Και από εκεί φεύγει», λέγει, «μία πέτρα, αποσπάται, άνευ χειρός ανθρώπου και πηγαίνει και πέφτει επάνω σε ένα άγαλμα, που είναι τετραμερές στη σύνθεση της ύλης του και το λιάνισε». Είναι οι τέσσερις μεγάλες δυναστείες: η Βαβυλωνιακή, η Περσική, η Ελληνική ή Μακεδονική, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η Ρωμαϊκή. «Και στον τόπο», λέει, «εκείνον, εκείνη η πέτρα η αποσπαθείσα από το αλατόμητον όρος, έγινε μέγα όρος και κάλυψε την γην». Και λέγει ο Δανιήλ: «Βασιλιά μου, Αυτός είναι ο Μεσσίας. Αυτός είναι Εκείνος που θα ‘ρθει από Παρθένον». «Ἀλατόμητον ὄρος». Γι΄αυτό και η Θεοτόκος λέγεται «ἀλατόμητον ὄρος». Επειδή είναι Παρθένος. Από εκείνην απεσπάσθη άνευ χειρός ανδρός, δηλαδή χωρίς την επέμβασιν ανδρός. «Καί ἡ βασιλεία Αὐτοῦ», λέγει, ο Δανιήλ, «οὐκ ἒσται τέλος». «Δεν έχει τέλος η βασιλεία Του, που θα εγκαθιδρυθεί πάνω στα ερείπια των ανθρωπίνων βασιλειών και δυναστειών». Είναι καταπληκτικό. Αγαπητοί, είναι καταπληκτικό. Είναι στο 2ο κεφάλαιο, αν έχετε Παλαιά Διαθήκη –πρέπει να έχετε- διαβάσατέ το στο σπίτι σας).

Αγαπητοί μου, θα έλεγα ακόμα, ότι ο Κύριός μας δεν είναι απλώς ένας μεγάλος αναμορφωτής ή ένας αρχηγός ή φιλόσοφος. Είναι Αυτός ο Υιός του Θεού. Είναι Αυτός ο Ενανθρωπήσας Υιός. Είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Όλα μαρτυρούν γι’ Αυτόν. Προπαντός όμως η προφητική απόδειξις. Προπαντός δηλαδή η προφητεία. Γι’αυτό ας μελετάμε την Αγία Γραφή, όπως μας συνιστά και ο Απόστολος Πέτρος. Εκεί θα δούμε τον Χριστό. Την Γραφή μελετούσαν κι εκείνοι οι δύο οι μαθηταί Του -όλοι οι μαθηταί Του, αλλά τουλάχιστον κατεγράφη αυτό- ο Φίλιππος και ο Ναθαναήλ. Και όταν ο Φίλιππος βρήκε τον Χριστόν… δυνάμει τίνων χαρακτηριστικών; Δυνάμει των χαρακτηριστικών της μελέτης που έκανε στην Αγία Γραφή. Δυνάμει των χαρακτηριστικών των προφητών για το πρόσωπο του Μεσσίου. Βρίσκει τον Ναθαναήλ και του λέγει: «Ευρήκαμε τον Μεσσία». «Τον Μεσσία;». «Τον από Ναζαρέτ», λέγει. «Από Ναζαρέτ; Όχι», του λέγει. «Εμείς διαβάσαμε ότι δεν κατάγεται από την Ναζαρέτ ο Μεσσίας». Εμείς διαβάσαμε. Εμείς ξέρομε.

Πράγματι ο Ιησούς δεν κατήγετο από την Ναζαρέτ. Κατήγετο από την Βηθλεέμ. Γνωρίζετε το περιστατικό, το γιατί έφυγε ο Ιωσήφ από την Βηθλεέμ. Επήγε στην Αίγυπτο. Όταν δε επέστρεψε, και αντί του Ηρώδου, εβασίλευε ο Αρχέλαος, φοβηθείς δε, γιατί κι αυτός ήταν ωμός άνθρωπος, μήπως είχε καμία περιπέτεια, κατέφυγε εις το Βόρειον Βασίλειον, στην Ναζαρέτ και επειδή εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Κύριος και τα μετέπειτα χρόνια Του, ονομάστηκε Ναζωραίος· ενώ δεν ήτο Ναζωραίος. Δηλαδή δεν είναι Ναζαρηνός ο Μεσσίας. Και του λέγει ο Φίλιππος: «Ἔρχου καί ἴδε». Βέβαια τα πράγματα μπερδεύτηκαν εκεί. Πού μπερδεύτηκαν; Όχι στην Γραφή, αλλά στον Ναθαναήλ. «Έλα και θα δεις».

Και πράγματι, αγαπητοί μου, θα μπορούσαμε κι εμείς, αν ψάχναμε την Αγία Γραφή, αυτό το ζωντανό βιβλίο του Θεού, τότε εκεί, αν διαθέτομε και μία ευσεβή ψυχή, μια καθαρή ψυχή, και χωρίς προκατάληψη μελετούμε τον λόγο του Θεού, εκεί θα βρούμε τον Μεσσίαν. Οπωσδήποτε θα βρούμε τον Μεσσίαν. Εκεί οπωσδήποτε θα αναγνωρίσουμε Ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αυτός που γεννήθηκε ταπεινά και απλά σε ένα σπήλαιο της Βηθλεέμ, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Και τότε θα αναφωνήσομε μαζί με τον Απόστολο Πέτρο: «Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος». 

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-12-1984](Β128) Έκδοσις Β΄]

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας και επιμέλεια:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

https://www.augoustinos-kantiotis.gr

Η Σφραγίδα της Πρόγνωσης: Όταν ο Θεός Υπέγραψε με Χρόνο και Αίμα. Αμήν

Αγαπητέ αδελφέ, ας καθίσουμε μαζί μπροστά σ’ αυτό το κείμενο, σαν να καθόμαστε μπροστά σε ένα παλιό, θρυμματισμένο χειρόγραφο. Μόνο που εδώ, τα γράμματα δεν έχουν ξεθωριάσει. Έχουν ανθίσει. Και μες στην πάχνη των αιώνων, ένα σημάδι λάμπει πιο δυνατά απ’ όλα: Η Σφραγίδα.

Δεν είναι απλή προφητεία. 

Είναι Προφητεία Σφραγισμένη. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ στο Δανιήλ 9:24 το λέει ξεκάθαρα: μέσα σε αυτές τις εβδομήντα εβδομάδες, «να σφραγιστεί η όρασις και η προφητεία». Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι όλες οι προφητείες, όλες οι υποσχέσεις για τον Μεσσία, όλα τα μαντάτα της ελπίδας, θα πάρουν την επίσημη, θεϊκή τους σφραγίδα. Θα βρουν το «ΝΑΙ» και το «ΑΜΗΝ» τους. Και ποιος είναι αυτός που σφραγίζει; Μόνο ένας. Ο Χριστός, ο Άγιος των Αγίων.

«Όταν άρχισες να προσεύχεσαι, βγήκε από το στόμα σου παράκλησις. Κι ιδού, εγώ ήλθα να απαντήσω. Διότι είσαι άνδρας ευγενών επιθυμιών. Πρόσεξε, λοιπόν, στους λόγους μου, για να εννοήσεις με σύνεσιν αυτά που είδες» (Δανιήλ 9:23).

Με αυτά τα λόγια ο Αρχάγγελος Γαβριήλ απευθύνθηκε στον προφήτη Δανιήλ. Και η απάντηση που του έδωσε δεν ήταν αόριστη υπόσχεση. Ήταν ένα θεϊκό ημερολόγιο, ένα χρονοδιάγραμμα λύτρωσης τόσο ακριβές που μοιάζει με ιστορικό βιβλίο, γραμμένο όμως 600 χρόνια πριν από τα γεγονότα που περιγράφει.

Η Πρώτη Σφραγίδα: Το Χέρι του Βασιλιά και το Χρονοδιάγραμμα που Ξεκινάει

Φθινόπωρο 457 π.Χ.

Η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε το 586 π.Χ. και ο λαός Ισραήλ πήγε αιχμάλωτος στη Βαβυλώνα. Οι βασιλιάδες της Περσίας εξέδωσαν τρία διατάγματα σχετικά με την επιστροφή του λαού Ισραήλ, αλλά μόνο ένα επέτρεπε την ανοικοδόμηση της ίδιας της πόλης της Ιερουσαλήμ. Αυτό το διάταγμα δόθηκε το φθινόπωρο του 457 π.Χ. από τον βασιλιά Αρταξέρξη, που έβαλε τη σφραγίδα του σε αυτό το ιστορικό έγγραφο (Έσδρας 7:11-26).

Για να υπάρχει σφραγίδα, πρέπει να υπάρχει έγγραφο. Και τότε, η αιώνια ροή του Θεού διοχετεύεται στον αγωγό του χρόνου. Σαν νερό που πέφτει με σταγονόμετρο. Ο Αρχάγγελος είχε ήδη αποκαλύψει: «Εβδομήντα εβδομάδες διορίστηκαν για τον λαό σου και για την άγια πόλη σου» (Δαν. 9:24).

Στην προφητική γλώσσα, μια ημέρα ισούται με ένα έτος (Ιεζ. 4:6). Οπότε:

· 1 εβδομάδα = 7 ημέρες = 7 χρόνια

· 70 εβδομάδες = 490 χρόνια

Κι εδώ βλέπουμε τη συνοχή της Ορθοδοξίας μας: Ο Θεός δεν είναι ένα απρόσωπο κύμα. Είναι Πρόσωπο. Και σαν Πρόσωπο, σέβεται την ελευθερία μας αλλά και την ιστορία Του. Δίνει προθεσμία. «Εβδομήντα εβδομάδες διορίστηκαν». Είναι ο ίδιος αριθμός που θα πει ο Χριστός: «Εβδομηκοντάκις επτά» (Ματθ. 18:22). Η προφητεία και η χάρη τραγουδάνε τον ίδιο ρυθμό: ο ρυθμός της αμέτρητης δεύτερης ευκαιρίας.

Η Δεύτερη Σφραγίδα: Το Φιλί του Πνεύματος στον Υιό

Η προφητεία των 490 ετών χωρίζεται σε τρία ξεκάθαρα κομμάτια. Το πρώτο κομμάτι είναι 7 εβδομάδες (49 χρόνια). Αυτό μας πηγαίνει από το 457 π.Χ. μέχρι το 408 π.Χ.(459-49=408). Σε αυτό το διάστημα, όπως προείπε ο Θεός, «θα οικοδομηθεί ξανά η πλατεία και το τείχος, μάλιστα σε καιρούς στενοχώριας». Η Ιερουσαλήμ ανοικοδομήθηκε υπό διωγμό και δυσκολίες, ακριβώς όπως περιγράφεται στα βιβλία του Εσδρα.

Το δεύτερο κομμάτι είναι 62 εβδομάδες (62 Χ 7=434 χρόνια). Ξεκινά από το 408 π.Χ. και, σύμφωνα με τη προφητεία, οδηγεί «ἕως χριστοῦ ἡγουμένου». 408 π.Χ. – 434 χρόνια = 27 μ.Χ. Τα χρονόμετρα του Θεού χτυπούν στο φθινόπωρο εκείνης της χρονιάς.

Τι συνέβη το 27 μ.Χ.; Ο Ευαγγελιστής Λουκάς καταγράφει ότι ο Ιησούς βαπτίστηκε το 15ο έτος της ηγεμονίας του Τιβέριου Καίσαρα (Λουκ. 3:1, 23). Ήταν περίπου 30 ετών, και ο Τιβέριος έγινε συν-ηγεμόνας το 12 μ.Χ. Αριθμώντας 15 χρόνια από τότε, φτάνουμε στο 27 μ.Χ.

Και τότε, στον Ιορδάνη, συμβαίνει κάτι που σφραγίζει όλα τα προφητικά λόγια. Βουίζει ο ουρανός. Κατεβαίνει το Άγιον Πνεύμα σωματικῶς, ὡσεὶ περιστερὰν (Λουκ. 3:22). Σαν περιστέρι, το σύμβολο της αθωότητας και της ειρήνης. Και μια φωνή: «Σὺ εἶ ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοὶ εὐδόκησα».

Αυτή η σκηνή ΕΙΝΑΙ η σφραγίδα. Εδώ, ο Υιός σφραγίζεται από τον Πατέρα. Εδώ, ο Ιησούς της Ναζαρέτ σφραγίζεται ως ο Χριστός, ο ΜΕΣΣΙΑΣ, «χριστοῦ ἡγουμένου» του Δανιήλ. Κάθε λέξη των Προφητών – για το «θα βγάλει νερά από την πέτρα», για το «θα είναι βλαστός της ρίζας του Ιεσσαί» – όλα κυλούν σαν χειρόγραφα και πατάει πάνω τους η σφραγίδα του Πνεύματος: ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ.

Και ο Ίδιος ο Χριστός το ξέρει. Φωνάζει: «Πεπλήρωται ὁ καιρὸς καὶ ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μάρκ. 1:15). Ποιος καιρός; Ο χρόνος της προφητικής αναμονής. Εκπληρώθηκε. Σφραγίστηκε.

Η Τρίτη και Τελική Σφραγίδα: Το Αίμα της Νέας Διαθήκης

Αλλά η προφητεία έχει ακόμη μία εβδομάδα. Η Τελευταία Εβδομάδα των 7 χρόνων (27+7= 34 μ.Χ.). Σύμφωνα με το κείμενο, «Και θα κάνει στερεή διαθήκη με πολλούς για μια εβδομάδα». Και «ἐν τῷ ἡμίσει τῆς ἑβδομάδος» – στη μέση της, δηλαδή Άνοιξη 31 μ.Χ. (27 μ.Χ. + 3.5 χρόνια) – συμβαίνει το ασύλληπτο.

Ο Χριστός«ἐκκοπήσεται». Θα τον κόψουν. Θα σταυρώσουν τη Σφραγίδα.

Και εκεί, στο Σταυρό, συμβαίνει η μεγαλύτερη σφραγίδα στην ιστορία της δημιουργίας.

«Καὶ ἰδοὺ,τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω εἰς δύο» (Ματθ. 27:51). Δεν το έσχισε άνθρωπος από κάτω προς τα πάνω. Το ἔσχισε ὁ Θεὸς ἀπὸ ἄνωθεν. Ήταν η θεϊκή σφραγίδα της Παλαιάς Διαθήκης. Η σφραγίδα του «ΤΕΛΕΙΩΘΗΚΕ». Ο τύπος τελείωσε. Οι θυσίες σταμάτησαν. Γιατί ο Αληθινός Αμνός σφάγη.

Και με το Αίμα Του, σφραγίζει τη Νέα και Αιώνια Διαθήκη. «Τοῦτο τὸ ποτήριον ἡ καινὴ διαθήκη ἐστὶν ἐν τῷ αἵματί μου» (Λουκ. 22:20). Αυτή η Διαθήκη δεν είναι γραμμένη με μελάνι σε πάπυρο. Είναι χαραγμένη με Αίμα στην Καρδιά της Ανθρωπότητας. Και μόνο Αυτός μπορούσε να τη σφραγίσει.

Η Σφραγίδα της Μεταφοράς: Από τον πρωτομάρτυρα Στέφανο στην Εκκλησία

Η προφητεία τελειώνει το 34 μ.Χ. (27 μ.Χ. + 7 χρόνια). Γιατί; Γιατί η προθεσμία των 490 ετών έληξε. Και πώς το ξέρουμε; Με μια τραγική και θαυμάσια σφραγίδα.

Ο λιθοβολισμός του Στεφάνου. Κοίταξέ τον (Πράξεις 7:55-56). Βλέπει τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ. Είναι η ίδια εικόνα που είχε και ο Χριστός πριν το θάνατό Του. Ο Στέφανος είναι η πρώτη σφραγίδα της Εκκλησίας. Ο πρώτος που πέθανε με το όνομα «Χριστιανός». Και όταν τον λιθοβολούν, σφραγίζουν την απόρριψή τους. Σαν να λένε: «ΟΧΙ. Δεν το θέλουμε τον Χριστό σου».

Και ο Θεός, με ηρεμία που σπάζει την καρδιά, αποδέχεται τη σφραγίδα τους. Η προθεσμία των 490 ετών για τον Ισραήλ έχει εκπνεύσει. Παίρνει τη σφραγίδα της υπόσχεσης – που δεν ήταν ποτέ δέσμιος ενός μόνο λαού – και τη μεταφέρει εκεί που πάντα προοριζόταν: Στο αληθινό λαό Του, στην Εκκλησία Του, που από δω και πέρα δεν ορίζεται από έθνος ή φυλή.

Πού βρίσκεται αυτή η Εκκλησία; Στους Σαμαρείτες που δέχονται το Λόγο. Στους Εθνικούς που ανοίγουν την καρδιά τους. Στον Σαύλο, ο διώκτης, που θα μεταμορφωθεί στον απόστολο Παύλο. Η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος πηγαίνει παντού. Δεν περιορίζεται πλέον σε ένα έθνος. Βρίσκει την οριστική της κατοικία στην καρδιά κάθε πιστού που πιστεύει στον Χριστό. «Ἐν ᾧ καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε τῷ Πνεύματι τῆς ἐπαγγελίας τῷ Ἁγίῳ» (Εφεσ. 1:13).

Το Σημείο της Ορθοδοξίας μας: Η Ζωντανή Σφραγίδα

Και εδώ, αδελφέ, φτάνουμε στη καρδιά της ορθόδοξης μας ερμηνείας. Εμείς δεν κοιτάμε αυτή την προφητεία ως ένα μαθηματικό παζλ για το μέλλον. Την βλέπουμε ως ένα ιερό δόγμα της Πίστεως, που ΕΚΠΛΗΡΩΘΗΚΕ.

· Εκπληρώθηκε στον Χριστό. Όχι στον Αντίχριστο. Στον ΑΝΤΙ-ΧΡΙΣΤΟ, δηλαδή στον ΑΥΤΟΝ που ήρθε ΑΝΤΙ’ (αντί, στη θέση) των τυπικών θυσιών. Ο Αντί-τυπος.

·Εκπληρώθηκε ιστορικά και πνευματικά. Τα νούμερα δείχνουν την ακρίβεια της αγάπης του Θεού, όχι απλώς χρονολόγηση.

·Η σφραγίδα βρίσκεται τώρα στο Μυστήριο. Στο Βάπτισμα, στο Χρίσμα με το Άγιο Μύρο, στη Θεία Ευχαριστία – εκεί λαμβάνουμε τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος. Είμαστε ο λαός της σφραγίδας.

Επίλογος: Το Κόσμημα της Βεβαιότητας

Αυτή η προφητεία, λοιπόν, δεν είναι ένα «μαγικό» τρικ. Είναι το Κόσμημα της Βεβαιότητας. Μας δείχνει έναν Θεό που τόσο σέβεται τον κόσμο Του, ώστε μπαίνει μέσα στον χρόνο και αφήνει ίχνη. Σαν Πατέρας που αφήνει σημειώματα στο δρόμο για το σπίτι για το χαμένο του παιδί.

Όταν κάποιος ρωτά: «Πώς ξέρετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός;», αυτή η προφητεία είναι η απάντηση. Γιατί ο Θεός, 600 χρόνια νωρίτερα, είχε βάλει ημερομηνία στη συνάντηση. Και ο Ιησούς ήρθε εκείνη ακριβώς την ημέρα. Και πέθανε ακριβώς στο προβλεπόμενο σημείο. Και η Εκκλησία γεννήθηκε ακριβώς όταν έληξε η προθεσμία.

Δεν είναι ψυχρή απόδειξη. Είναι η θερμή, αιματηρή, συναισθηματική απόδειξη ότι ο Θεός μας δεν είναι φαντασία. Είναι Πρόσωπο. Και έβαλε την υπογραφή Του, τη Σφραγίδα Του, πάνω στον χρόνο – με έναν τρόπο που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να το φανταστεί, για να μην πω να το πλαστογραφήσει.

Αυτή είναι η πίστη μας. Σφραγισμένη από τους Προφήτες, Σφραγισμένη από τον Υιό, Σφραγισμένη από το Πνεύμα. Και μέχρι σήμερα, μέσα στην Αγία Του Εκκλησία, μας ψιθυρίζει: «Μη φοβάσαι. Εγώ έκλεισα το παρελθόν. Εγώ σφράγισα το μέλλον. Εσύ, ζήσε το παρόν Μου».

Δόξα τω Θεώ για το αξεπέραστο δώρο Του της βεβαιότητας!

Αμήν.

Κωφίδης Ευάγγελος

https://www.augoustinos-kantiotis.gr