.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Νικόλαος Αχρίδος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άγιος Νικόλαος Αχρίδος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Περί αναστάσεως νεκρών, Γιά τους φοβισμένους από το θάνατο



Περί αναστάσεως νεκρών, Γιά τους φοβισμένους από το θάνατο 
και απαράκλητους από τη ζωή. 

“Ω, εάν έδινε και σε μένα ο Θεός τη φλογερή γλώσσα των αποστόλων, θα σας ζέσταινα με την πίστη στην ανάσταση των νεκρών, θα ύψωνα τις καρδιές σας από το βάθος της αμφιβολίας και της απελπισίας και θα φώτιζα τα μάτια σας, ώστε μέσα από τα κρύα και σκοτεινά σύννεφα του θανάτου να δείτε το αιώνιο φως της ζωής!

Τι φλογερή γλώσσα έλαβαν οι απόστολοι όταν είδαν με τα μάτια τους το Δάσκαλο τους μετά τον θάνατο – αυτή είναι η απόδειξή τους...

Αυτοί δεν αποδεικνύουν το ορατό γεγονός με τίποτα, αλλά το βεβαιώνουν μ’ όλη τους τη ζωή και την εργασία. Αφιερώνουν όλη τους τη ζωή στο κήρυγμα εκείνου που είδαν τα μάτια τους. 

Εξαιτίας αυτού εγκαταλείπουν τις εστίες τους, τις οικογένειές τους, την πατρίδα τους και εκτίθενται σε φοβερές απαξιώσεις, διώκονται , υπομένουν τα φοβερότατα βασανιστήρια και για χάρη του στο τέλος πεθαίνουν. 

Εάν οι απόστολοι ισχυρίζονταν την ανάσταση του Χριστού από τους νεκρούς και γι’ αυτό τον ισχυρισμό έπαιρναν μαρμάρινα παλάτια δίπλα στον Ηρώδη στα Ιεροσόλυμα ή το επάγγελμα του συγκλητικού στη Ρώμη, αμέσως ο ισχυρισμός τους θα έδειχνε ψεύτικος. 

Όμως, το κήρυγμά τους παίρνει όψη αλήθειας από τη στιγμή, που ξεκινούν γι’ αυτό τους το κήρυγμα να θυσιάζουν τις περιουσίες τους, το χρόνο, τους φίλους, την υγεία και την ευτυχία τους. Όταν πρώτη φορά οι απόστολοι μίλησαν περί του αναστημένου Χριστού, οι άνθρωποι γελούσαν και τους αποκαλούσαν μεθυσμένους. 

Όταν μίλησαν δεύτερη φορά, οι άνθρωποι δεν γελούσαν, αλλά μπόρεσαν να τους αποκαλέσουν πληρωμένους. Όταν οι άνθρωποι τους έβαλαν στα μαρτύρια και πάλι άκουσαν τα ‘ίδια λόγια από το στόμα τους, τότε άρχισαν να σκέφτονται. 

Και μόλις είδαν οι άνθρωποι ότι ούτε το αίμα τους δεν λυπούνται να χύσουνπροκειμένου να μιλήσουν περί αναστάσεως, τους πίστεψαν.

Όχι η λογική αλλά το αίμα των μαρτύρων απέδειξε την ανάσταση του Χριστού…

Αργά βαδίζει ο Χριστός ~ Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Εἴμαστε ἔνοικοι σέ προσωρινές καλύβες!

Σώσόν με από πηλού, ίνα μη εμπαγώ» (Ψαλ. 68,15)

Αδελφοί, οι ψυχές μας είναι ντυμένες με πηλό· και τα πήλινα, χοϊκά. σώματά μας έχουν δοθεί για την υπηρεσία της ψυχής μας.
Είθε οι ψυχές μας να μη βουλιάξουν μέσα στο χώμα! 
Είθε οι ψυχές μας να μη σκλαβωθούν στο πήλινο σαρκίο! 
Είθε η ζωντανή φλόγα να μη σβηστεί μέσα στο χοϊκό τάφο!

Είναι απέραντη και αχανής η χοϊκή γη που μας έλκει προς τον εαυτό της, αλλά απείρως πλατύτερο είναι το απροσμέτρητο βασίλειο του Πνεύματος που καλεί την ψυχή μας, ως δικιά του.
Πράγματι συνδεόμαστε με τη γη με το χοϊκό σώμα, αλλά συνδεόμαστε και με τον ουρανό με την ψυχή. Είμαστε ένοικοι σε προσωρινές καλύβες, είμαστε στρατιώτες που καταλύσαμε σε προσωρινές σκηνές.
Ω Κύριε, «σώσόν με από πηλού ίνα μη εμπαγώ». 
Έτσι προσευχόταν ο μετανοημένος βασιλιάς Δαβίδ που είχε αρχικώς παραδοθεί στον πηλό, στο χώμα· μέχρι που είδε πως το πήλινο σαρκίο μας έλκει μέσα στην άβυσσο της καταστροφής. Πηλός είναι το σώμα του ανθρώπου, με όλες τις φαντασιώσεις του· πηλός είναι επίσης όλοι οι πονηροί άνθρωποι που πολεμούν τους δικαίους· πηλός είναι οι δαίμονες με τον τρόμο που σκορπούν.
Είθε ο Κύριος να μας σώσει απ’ όλη αυτή τη χοϊκότητα, διότι Εκείνος μόνον είναι ικανός να το κάνει. Θα έπρεπε να αγωνιζόμαστε πρώτα απ’ όλα για να δούμε τον εχθρό μέσα μας· τον εχθρό ο οποίος προσελκύει τους άλλους εχθρούς.
Η μεγαλύτερη τραγωδία του αμαρτωλού είναι ότι ασυνείδητα και χωρίς να το θέλει είναι σύμμαχος των ίδιων των εχθρών του!
Απεναντίας, ο δίκαιος άνθρωπος έχει ριζωμένη στον Θεό και στη βασιλεία του Θεού τη δύναμη της ψυχής του και γι’ αυτό δεν φοβάται. 
Δεν φοβάται τον εαυτό του κι επομένως δεν φοβάται και τους άλλους εχθρούς του.
Δεν φοβάται, διότι δεν είναι σύμμαχος ούτε συνεργός των εχθρών της ψυχής του. 
Κατά συνέπεια, ούτε άνθρωποι ούτε δαίμονες μπορούν να τον βλάψουν. Ο Θεός είναι σύμμαχός του και οι άγγελοι του Θεού είναι προστάτες του. Τί μπορεί τότε να του κάνει ένας άνθρωπος; Τί μπορούν να του κάνουν οι δαίμονες; Τί μπορεί να του κάνει ο πηλός;
Ω Κύριε και Θεέ, Τριάς Ομοούσιε, Συ ο Δημιουργός που ενεφύσησες ζώσες ψυχές στα πήλινα σώματά μας, σώσε μας κατά το μέγα Σου έλεος!

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», Έκδοσις Άθως

Αισθάνομαι ότι είμαι μόνος

Μή φοβάσαι δέν εἶσαι μόνος. Μόνος εἶναι ἐκεῖνος πού δέν γνωρίζει τὸν Θεὸ ἄκομα καὶ ἂν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του. 

Αὐτός, καὶ στήν πιὸ πολυάριθμη κοινωνία, θὰ ἔλεγε -ὅπως καὶ τώρα λένε κάποιοι- «βαριέμαι, δέν ξέρω τί θέλω νά κάνω μὲ τὸν ἑαυτό μου, ὅλα εἶναι βαρετά». 
Αὐτὲς εἶναι ψυχὲς ἄδειες ἀπὸ τὸν Θεό, φλοῖδες χωρὶς κουκούτσι, στάχτη χωρὶς κάρβουνο. Ἀλλὰ ἐσὺ δέν εἶσαι μόνος ἀφοῦ εἶσαι πλάι στόν Κύριο καὶ ὁ Κύριος δίπλα σου.

Ἄκουσέ πώς ὁ μεγάλος Παῦλος, ὁ ἀπόστολος τῆς οἰκουμένης, ἦταν κάποτε ἐγκαταλελειμμένος ἀπ’ ὅλους, καί πῶς μιλᾶ: «᾿Εν τῇ πρώτῃ μου ἀπολογίᾳ οὐδείς μοι συμπαρεγένετο, ἀλλὰ πάντες με ἐγκατέλιπον· μὴ αὐτοῖς λογισθείη· ὁ δὲ Κύριός μοι παρέστη καὶ ἐνεδυνάμωσέ με, ἵνα δι’ ἐμοῦ τὸ κήρυγμα πληροφορηθῇ καὶ ἀκούσῃ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἐρρύσθην ἐκ στόματος λέοντος» (Β΄ Τιμ. 4, 16-17 ). 
Βλέπεις, λοιπόν, πόσο ἅγια σκέφθηκε καὶ μίλησε ὁ δοῦλος τοῦ Χριστοῦ Παῦλος σ’ ἐκεῖνες τίς πρῶτες μέρες, ὅταν στόν κόσμο δέν ὑπῆρχε ἄκομα οὔτε ἕνας χριστιανικὸς Ναός, οὔτε ἕνας χριστιανὸς ἄρχοντας! Ἐνῶ σήμερα ὅλη ἡ γῆ εἶναι στολισμένη μὲ χριστιανικοὺς Ναοὺς καὶ οἱ χριστιανοὶ ἀπαριθμοῦνται σὲ κάτι ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια.
Μὴ λυπᾶσαι, λοιπόν, ἐπειδὴ αἰσθάνεσαι μοναξιὰ στον δικό σας τόπο. Ἂν αἰσθάνεσαι σὰν νά εἶσαι στήν ἔρημο, ὅπως γράφεις, γνώριζε ὅτι πολλοὶ στήν ἔρημο σώθηκαν. Ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐρημίτες τοῦ Θεοῦ ἀνῆλθαν στή μεγάλη κοινωνία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ὑπῆρχαν ἄνθρωποι πού γιά πενήντα ὁλόκληρα χρόνια δέν εἶδαν ἀνθρώπινο πρόσωπο καὶ ὅμως δέν ἔλεγαν «εἴμαστε μόνοι»! Ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἦταν μαζὶ τους καὶ αὐτοὶ μὲ τὸν Θεό. 
Μπορεῖς νά ζήσεις χωρὶς κανέναν καὶ χωρὶς τίποτα∙ χωρὶς τὸν Θεὸ ὅμως δέν μπορεῖς. 
Αὐτὴ εἶναι ἡ δικὴ τους μαρτυρία πού τὴν παρέδωσαν στήν Ἐκκλησία ὡς κάποιο κεφάλαιο δικό της. Δέν εἶναι γνωστὸ ἐὰν κάποιος ἄθεος μπόρεσε νά ἐπιζήσει ἐπὶ πενήντα χρόνια σὲ πλήρη μοναξιὰ στήν ἔρημο. Αὐτὸ δέν ἔχει σημειωθεῖ στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους. Δέν εἶναι σὲ θέση ἕνας ἄθεος νά πράξει κάτι τέτοιο. 
Σὲ κάποιον σὰν αὐτὸν εἶναι βαρετὸ νά ζεῖ μέσα στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων καὶ ἄκομα πιὸ μονότονο -ἄκομα καὶ ἀδύνατο- ἔξω ἀπὸ τὴν κοινωνία. Διότι ὁ ἄθεος ἀναζητᾶ τοὺς ἀνθρώπους γιά νά τοὺς κεντρίσει τὴν καρδία μὲ τὴν ἀθεΐα του καὶ να θρέψει τὸν ἑαυτὸ του μὲ τὸν πόνο τους. Ἀλλὰ στην ἔρημο ποῖον νά βρεῖ νά φάει παρὰ μόνον τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό; Καὶ μὲ ποιανοῦ τὸν πόνο νά τραφεῖ παρὰ μὲ τὸν δικὸ του;
Γι’ αὐτὸ ἀπογείωσε τίς σκέψεις σου στά πνευματικὰ ὕψη ὅπου κατοικεῖ Ἐκεῖνος πού μόνος Του εἶναι ἡ μεγαλύτερη καὶ τρυφερότερη κοινωνία ἀπὸ κάθε ἀνθρώπινη κοινωνία. Ἐκεῖνον νά ὑπηρετεῖς, μ’ Ἐκεῖνον νά συναναστρέφεσαι, σ’ Ἐκεῖνον νά μιλᾶς, γιά Ἐκεῖνον ἀγωνίσου, Ἐκεῖνον ἀγάπα μὲ ὅλη σου τὴν καρδία, μὲ ὅλον τὸν νοῦ σου. Ἐκεῖνος θὰ βρεῖ τρόπους νά ἀνοίξει τὰ μάτια τῶν γειτόνων σου καὶ τὴν καρδία τους, ὥστε νά ἐμφανίσει σ’ αὐτοὺς τή ζωντανὴ πίστη σ’ Αὐτόν. 
Τότε στόν τόπο σου θὰ ψάλλεται ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ ὄχι μόνον ἀπὸ ἕναν σολίστ, ὅπως τώρα, ἀλλὰ ἀπὸ μία χορωδία. Εἰρήνη καὶ ὑγεία ἀπὸ τὸν Θεό.

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Δέν φτάνει μόνο ἡ πίστη… ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄»
τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμὶροβιτς)


Ἂς ἐπιστρέψουμε ὁ καθένας μας στὸ Θεὸ ...

Ἂς ἐπιστρέψουμε ὁ καθένας μας στὸ Θεὸ καὶ στὸν ἑαυτό του. Ἂς μὴ μείνει κανένας μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό, γιὰ νὰ μὴ χάσει τὸ φῶς του ἀπὸ τὴν ἐπέλαση τοῦ τρομακτικοῦ σκοταδιοῦ τῶν ἀλλοεθνῶν μὲ τὰ «ὡραῖα» ὀνόματα καὶ τὰ «φανταχτερὰ» ροῦχα.
Ἂς προσπαθήσει ὁ καθένας μας νὰ κατακτήσει τὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι μόνο θὰ ἐπιβιώσει τὸ κράτος μας πάνω στὴ γῆ γιὰ μεγαλύτερο χρονικὸ διάστημα. 
Ἂν εἴμαστε δίκαιοι ὁ οὐρανὸς θὰ προσέχει τὸ κράτος μας. Στὴν οὐράνια Βασιλεία βασιλεύουν ἡ δικαιοσύνη, ἡ πίστη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλήθεια, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ σοφία, ἡ καθαρότητα....
Ἂς σκεφτεῖτε ἂν ἔχετε αὐτὲς τὶς ἀρετές, καὶ ἂν ὄχι καλύτερα νὰ ἀγωνιστεῖτε νὰ τὶς ἀποκτήσετε ὅλες. 
Ἔτσι θὰ γίνετε τέλειοι, ὅπως τέλειος εἶναι καὶ ὁ μεγάλος Πατέρας σας, ὁ οὐράνιος.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Αισιοδοξία



Αισιοδοξία σημαίνει ευτυχία, ενώ απαισιοδοξία σημαίνει δυστυχία. Μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο δεν είναι η υγεία, ο πλούτος, οι φίλοι και η δόξα. 
Η μεγαλύτερη ευτυχία για έναν άνθρωπο είναι να έχει αισιοδοξία. Ούτε μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι η αρρώστια, η φτώχεια, η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η αδικία, η οποιαδήποτε δυσκολία και απώλεια. 
Η μεγαλύτερη δυστυχία για έναν άνθρωπο είναι να είναι απαισιόδοξος, γιατί ενώ η αισιοδοξία αποτελεί ύμνο της ζωής, η απαισιοδοξία αποτελεί ύμνο στον θάνατο.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

''Ο ξεχασμένος Χριστός, και οι εβραίοι..''



Στην πόλη της Βηρυτού ζούσε κάποτε ένας χριστιανός σ’ ένα σπίτι το οποίο νοίκιαζε. 
Όταν έφυγε απ’ αυτό το σπίτι οριστικά, ξέχασε εκεί μια εικόνα του Σωτήρα.

Ύστερα μετακόμισε στο ίδιο σπίτι ένας Εβραίος.

Στη Βηρυτό υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έτρεφαν ιδιαίτερα πικρά αισθήματα για τη χριστιανική Πίστη. Έτσι, λοιπόν, όταν βρέθηκε η εικόνα στο σπίτι, οι Εβραίοι τη μετέφε­ραν εκεί όπου συνάζονταν και άρχισαν να τη χλευάζουν όπως και οι πρόγονοί τους είχαν άλλοτε χλευάσει τον ίδιο τον ζωντανό Σωτήρα...

Επίσης έκαναν στην εικόνα ό,τι και οι πρόγονοί τους είχαν κάνει στον Σωτήρα: τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια με καρφιά, άλειψαν με ξίδι τα χείλη της εικόνας· μυκτήρισαν με κάθε δυνατό τρόπο την εικόνα του Σωτήρα.

Τέλος, κάποιος απ’ αυτούς πήρε μια λόγχη και κτύπησε την αγία εικόνα κάτω απ’ το πλευρό.

Τότε – ω του θαύματος! – αίμα και νερό ανέβλυσαν από την πληγή της εικόνας, ακριβώς όπως και απ’ το ζωντανό σώμα του Εσταυρωμένου Κυρίου.

Δεν περιγράφεται ο τρόμος που προκλήθηκε στους Εβραίους!

Ωστόσο έφεραν γρήγορα ένα δοχείο και μάζεψαν εκεί μέσα το αίμα και ύστερα έφεραν πολλούς αρρώστους, τυφλούς, κωφούς, χωλούς και δαιμονισμένους για να θεραπευθούν απ’ την εικόνα.

Μόλις οι Εβραίοι έχριαν με το αίμα τους αρρώστους αυτοί θεραπεύονταν.

Όλη η πόλη συγκεντρώθηκε εκεί για να δει το θαύμα και όλοι δόξαζαν τον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό· όλοι οι Εβραίοι σ’ εκείνη την πόλη μεταστράφηκαν και πίστεψαν στον ζωντανό και ζωοδότη Κύριο Ιησού Χριστό. Δόξα Σοι Κύριε!

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς 


(Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 131-132)
sfa-cryptochristian.blogspot.com

Γιατί ο θεός δημιούργησε αυτούς που επρόκειτο να αμαρτάνουν και να μη μετανοούν;‏

Ο Θεός από αγαθότητα δημιουργεί εκ του μηδενός τα δημιουργήματά Του και είναι προγνώστης αυτών που θα συμβούν.

Αν βέβαια δεν επρόκειτο να υπάρχουν, ούτε θα επρόκειτο να είναι κακοί και ούτε θα τους γνώριζε εκ των προτέρων. Διότι η γνώση αναφέρεται σ’ αυτά που υπάρχουν και η πρόγνωση αναφέρεται σ’ αυτά που οπωσδήποτε θα συμβούν, προηγείται δηλαδή η ύπαρξη και μετά ακολουθεί η καλή ή κακή ύπαρξη.


Αν όμως – παρ’ όλο που επρόκειτο να δημιουργηθούν χάρη στην αγαθότητα του Θεού – τους εμπόδιζε να δημιουργηθούν το ότι επρόκειτο να γίνουν κακοί εξ αιτίας της δικής τους προαίρεσης, τότε το κακό θα νικούσε την αγαθότητα του Θεού.

Ο Θεός λοιπόν τα δημιουργεί αγαθά όλα όσα δημιουργεί, γίνεται δε ο καθένας καλός ή κακός εξ αιτίας της δικής του προαίρεσης.

Λοιπόν αν και είπε ο Κύριος: ¨Συνέφερε τω ανθρώπω εκείνω, ει ουκ εγεννήθη¨ (Ματθαίος 26:24) το έλεγε όχι επικρίνοντας την δημιουργία του, αλλά την κακία που προστέθηκε στο δημιούργημά Του εξ αιτίας της δικής του προαίρεσης και απερισκεψίας.

Διότι η απερισκεψία της γνώμης του αχρήστευσε την ευεργεσία του Δημιουργού, όπως ακριβώς αν κάποιος, αφού δεχτεί πλούτο και εξουσία από έναν βασιλιά, θα καταδυναστεύσει τον ευεργέτη του, αυτόν ο βασιλιάς, αφού τον υποτάξει όπως του αξίζει, θα τον τιμωρήσει, αν τον δει να παραμένει μέχρι τέλους στην εξουσία του τυράννου.

Απόδοση βασισμένη στο: Ιω. Δαμασκηνού, ¨Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως¨ Ε.Π.Ε., Τόμος 19ος, σελ. 530 – 533

Πάρε δυό σανίδες καί φτιάξε ἕνα σταυρό. Έλεγε ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Πάρε δυό σανίδες καί φτιάξε ἕνα σταυρό. Έλεγε ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Ἡ μιά σανίδα εἶναι ἡ προσευχή πρός τόν Θεό. 

Ἡ ἄλλη, ἡ ἐλεημοσύνη πρός τούς ἀνθρώπους. 
Ἡ προσευχή σέ ἀνεβάζει ὅλο καί πιό ψηλά στόν Θεό.


Ἡ ἐλεημοσύνη πλαταίνει ὅλο καί περισσότερο στούς γύρω μας ἀνθρώπους. Ἡ γαλήνη πού δοκιμάζουμε, ὅταν ἀναθέσωμε τόν ἑαυτό μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό καρφί.

Χρειάζεται νά ἔχωμε γαλήνη καί ὑπομονή. Γιατί μόνο τότε, μόνο μέ τό κ α ρ φ ί αὐτό θά στερεωθοῦν οἱ δύο αὐτές σανίδες (ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη) καί θά γίνουν πηγή εὐλογίας: 

Σ τ α υ ρ ό ς.

Μήν τήν ἀποχωρίζεσαι ποτέ τήν ἐλεημοσύνη καί τήν προσευχή. 

Αὐτές θά κατεβάσουν τήν εὐλογία καί τήν παρηγοριά ἀπό τόν οὐρανό στήν καρδιά σου. Καί θά τήν δροσίσουν, ὅπως δροσίζει ἡ πρωϊνή δροσιά τό διψασμένο χορταράκι.

Όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο…



Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που κάνουν τη δουλειά τους με το φως του ηλίου από το πρωί μέχρι το σούρουπο, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Ήλιο, χωρίς να αισθανθούν τον Ήλιο, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Ήλιο!
Πόσοι και πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, που περνούν τη ζωή τους με το φως, τη δύναμη και τη βοήθεια του Θεού, χωρίς να κοιτάξουν καν τον Θεό, χωρίς να σκεφθούν ούτε με μία σκέψη τον Θεό!
Και ο Ήλιος σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να φέγγει ασταμάτητα. Και ο Θεός σιωπά χωρίς θυμό και συνεχίζει να βοηθά ασταμάτητα.
Όμως...
...όταν γίνεται σκοτάδι, όταν πέσει ομίχλη , όταν δυναμώνει η παγωνιά, τότε οι άνθρωποι θυμούνται τον Ήλιο, στρέφονται προς τον Ήλιο, επαινούν τον Ήλιο. αναστενάζουν για τον Ήλιο.
Έτσι και όταν γίνονται συμφορές, ανέχεια, βάσανα αβοήθητα και στενά αδιέξοδα, οι άνθρωποι θυμούνται το Θεό, στρέφονται προς το Θεό, δοξάζουν το Θεό, αναστενάζουν για το Θεό.

Ο Θεός τίποτε δεν αγαπάει τόσο, όσο την ευσπλαγχνία. 
Όλο το Ευαγγέλιο συνοψίζεται στην ευσπλαγχνία.

Άγιος Νικόλαος Επίσκοπος Αχρίδος ο Βελιμίροβιτς

iconandlight.wordpress.com

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΟΙΠΕΣ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΣΩΜΑΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ



Ουράνιοι Αρχιστράτηγοι,

εσείς πού άνωθεν επιβλέπετε με μεγάλη στοργή, σκεπάστε μας με τις φτερούγες σας, προστατέψτε μας με τη δύναμή σας.

Είσαστε οπλισμένοι με τη δύναμη τού Θεού, στεφανωμένοι με τη δόξα Του, κρατάτε πύρινες ρομφαίες γιά να θερίζετε τούς δαίμονες.

Αστραπιαία, σαν ακτίνες φωτός διασχίζετε τα σύννεφα, τα σύννεφα τού αέρα, όπου δίνετε μάχες, παλεύοντας υπέρ τού Θεού.

Ακούραστοι, άγρυπνοι φρουροί, χαριέστατοι, ακαταπαύστως ύπερίπτασθε πάνω από τούς ανθρώπους και όλη την κτίση, πάνω από αναρίθμητους κόσμους.

Όλες οι κραταιές στρατιές τού ουρανού - οι ενάρετες λεγεώνες με τα αγαθοποιό τάγματα των Αγγέλων - δικές σας είναι,
αδελφοί μας, κατά τον κοινό μας Πλάστη!

Θείοι αρχιστράτηγοι των ουρανίων Δυνάμεων, οδηγήστε μας εκεί όπου πρέπει να άρθούμε, στον θρόνο τού Ύψίστου Θεού, ό Όποιος τα πάντα δημιούργησε έκ τού μηδενός!

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΧΡΙΔΟΣ

Είναι ένα και το αυτό



«Με τις προσευχές και την ελεημοσύνη τους, για τους κεκοιμημένους, οι Χριστιανοί φανερώνουν τη σχέση ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο και στον επερχόμενο. Η Εκκλησία στον κόσμο τούτο και η Εκκλησία στον άλλο κόσμο είναι ένα και το αυτό –ένα σώμα, μία ύπαρξη– όπως η ρίζα ενός δένδρου, κάτω άπω τη γη, συγκροτεί έναν ενιαίο οργανισμό με τον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου πάνω από τη γη.
Απ’ αυτό γίνεται προφανές πως εμείς, οι οποίοι συγκροτούμε την επίγεια Εκκλησία, μπορούμε να δεχόμαστε βοήθεια από τους αγίους και τους δικαίους στην Ουράνια Εκκλησία, ακριβώς όπως οι κεκοιμημένοι αμαρτωλοί στον άλλο κόσμο μπορούν να δέχονται βοήθεια από εμάς εδώ στη γη.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μας περιμένει!



Η μακροθυμία του Θεού μας περιμένει, μας ανέχεται και μας συγχωρεί, αρκεί να αναγνωρίσουμε τις αμαρτίες μας, να μετανοήσουμε και εξομολογηθούμε. Χωρίς συγχώρεση οι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να κατανοήσουν το Ευαγγέλιο και ούτε να το εφαρμόσουν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Σεβασμός και στο ψέμα; Την διαστροφή;

Μου είπες για το σεβασμό στις πεποιθήσεις των άλλων.
Πώς είναι δυνατόν να γίνεται σεβαστό το ψέμα;
Το να σέβεσαι όλες τις πεποιθήσεις σημαίνει να εξισώνεις όλες τις πεποιθήσεις.
Ώ εσείς, εξισωτές του άσπρου και του μαύρου! 
Του στρογγυλού και του αιχμηρού, που μόνο την εξομοίωση των πάντων απολαμβάνετε, το ''ίσιωμα'', την ισοπέδωση όλων…!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Η φυλακή της καρδιάς



Στην καρδιά είναι η θέληση, στην καρδιά είναι η αγάπη, στην καρδιά είναι η κατανόηση, στην καρδιά είναι, το πρόσωπο της Παναγίας και Θείας Τριάδος. 

Η καρδιά είναι ο οίκος του Πατρός, τό ιερό του Υιού και το εργαστήριο του Αγίου Πνεύματος. 

Ο Θεός θέλει την καρδιά: «Υιέ μου, δός μοι σήν καρδίαν» (Παρ. κγ' 26). 

Ας αναποδογυρίσουν τα βουνά, ας στεγνώσουν οι θάλασσες, ας σε εγκαταλείψουν οι φίλοι σου, ας χαθεί ο πλούτος σου, ας φαγωθεί το σώμα σου από σκουλήκια, ας σε περιλούσει ο κόσμος με όλες τις κοροϊδίες πού έχει, μη φοβάσαι, μόνον φύλαξε την καρδιά σου, φύλαξε και ένωσε την με τον Κύριο και δώσε την στον Κύριο. 

Από την καρδιά προέρχεται η ζωή΄ από που η ζωή στην καρδιά θα προέλθει, αν η πνοή του Κυρίου και η πηγή της ζωής, ο Θεός, δεν κατοικεί σε αυτήν; 

«Ο αγαθός άνθρωπος εκ τον αγαθού θησαυρού εκβάλλει αγαθά, και ο πονηρός άνθρωπος εκ ιού πονηρού θησαυρού εκβάλλει πονηρά» (Ματθ. ιβ' 35). 

Αυτοί είναι οι λόγοι του Κυρίου, ο οποίος γεμίζει τον θησαυρό της καρδιάς σου με τα πλούτη του. 

Τι είναι αυτός «ο αγαθός άνθρωπος»; 

Είναι ο αγαθός θησαυρός της καρδιάς. Και τι είναι «ο πονηρός άνθρωπος»; Είναι ο πονηρός θησαυρός της καρδιάς. «Εκ γαρ της καρδίας [του πονηρού ανθρώπου] εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε' 19)' και από την αγαθή καρδιά εκπορεύονται «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια» (Γαλάτ. ε' 22-23). Βλέπεις τι μεγάλος αποθηκευτικός χώρος είναι η καρδιά του ανθρώπου; Βλέπεις πόσα μπορούν να προσαρμοσθούν στην καρδιά του ανθρώπου;... 

Ω αδελφέ, ο Θεός, το Άγιον Πνεύμα το ίδιο, όταν το παρακαλείς, μπορεί να χωρέσει στην καρδιά του ανθρώπου. Όχι μόνο μπορεί, αλλά και θέλει. Περιμένει μόνο εσένα να προετοιμάσεις την καρδιά σου γι' Αυτό. Να την μετατρέψεις σε ναό, διότι ο Θεός, το Άγιο Πνεύμα μόνο σε ναό κατοικεί!... 

Όπως ο όφις προστατεύει την κεφαλή του, έτσι και συ επίσης, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου. Πάνω απ' όλα πού φυλάσσονται, υιέ, φύλαξε την καρδιά σου! Διότι στην καρδιά εισέρχεται ζωή και από αυτήν εξέρχεται ζωή, ζωή πού προέρχεται από τον Ζώντα Θεό.

Ω Ζωοδότα Κύριε, βοήθησε μας να φυλάξουμε τις καρδιές μας για Σένα, για Σένα τον Κύριο! Σοι πρέπει δόξα και ευχαριστία εις τους αιώνας. 

Αμήν!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

«Φύλαξε την καρδιά σου!»



«Φύλαξε την καρδιά σου!». Αυτά τά λόγια ειπώθηκαν κατά καιρούς στο παρελθόν, από εμπείρους ασκητές. Ό γέροντας Ιωάννης της Κρονστάνδης (σ.τ.μ. σύγχρονος άγιος της Ρωσικής Ορθοδόξου Έκκλησίας-20 Δεκεμβρίου), λέει στην εποχή μας κάτι παρόμοιο: 
«Ή καρδιά είναι εκ φύσεως εκλεπτυσμένη, πνευματική και ουράνια. Φρούρησέ την. 
Μην την παραφορτώνεις μην την κάνεις γεώδη να είσαι εγκρατής πολύ στο ποτό και στο φαγητό και γενικώς στις σωματικές απολαύσεις.

Ή καρδιά είναι ό ναός τού Θεού. Ει τις τον ναόν τού Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ό Θεός• ό γάρ ναός τού Θεού άγιός έστιν, οϊτινές έστε υμείς (Α' Κορινθ. 3,17)». 

Ή πνευματική εμπειρία στα παλαιά χρόνια και η πνευματική, εμπειρία στην εποχή μας ταυτίζονται, με την προϋπόθεση ότι ή ομολογία της πίστεως είναι ταυτόσημη. Ή ουράνια γνώση στην όποια έχουν φθάσει οι παλαιοί ασκητές δεν διαφέρει από την ουράνια γνώση στην οποία φθάνουν οι ασκητές της σήμερον ημέρας. Διότι, όπως ό Χριστός είναι σήμερα και αύριο ό αυτός, έτσι συμβαίνει και με την ανθρώπινη φύση.

Το βασικό είναι το εξής: ή ανθρώπινη καρδιά είναι ή ίδια- ή δίψα και ή πείνα της είναι ένα και το αυτό και τίποτα δεν μπορεί να την ικανοποιήσει μέχρι κορεσμού, παρά ή δόξα, ή δύναμη και τα πλούτη τού Θεού!

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ ΜΗΝΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ. ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ.

Ἡ παγκοσμιοποίηση εἶναι ἡ κατάρα τῶν καιρῶν μας.......



Ο δυτικός άνθρωπος δεν σκέφτεται ποτέ τον θάνατο, δεν έχει χρόνο να σκεφτεί τον θάνατο. Σκέφτεται μονάχα την υποταγή και την εκμετάλλευση. Την εκμετάλλευση γης και αέρα, πυρός και ύδατος, φυτών και ζώων, γειτονικών λαών και κρατών. Ανακάλυψε το σύνθημα της επιστήμης και του πολιτισμού του' υποτάξτε και εκμεταλλευτείτε. Η παγκοσμιοποίηση είναι η κατάρα των καιρών μας.

Ποιό το όφελος από το ότι η Ευρώπη, η Αμερική και όλες οι ήπειροι τρέχουν να κατακτήσουν τον κόσμο, το σύμπαν, τήν Σελήνη, τον Άρη και τ’ αστέρια; 

Τί θά ωφελήσει τον άνθρωπο αν αποκτήσει τον κόσμο όλο και βλάψει τήν ψυχή του, αν χάσει την ψυχή του; 

Από ποιόν θέλετε, ώ άνθρωποι, να κατακτήσετε την Σελήνη; Από ποιόν να πάρετε τα άστρα;

Από τον Κύριο ο Οποίος τα έχει σπείρει σαν άλλα άνθη στήν ατέλειωτη απεραντοσύνη; 

Πόσο ελεεινός είναι ο ευρωπαίος άνθρωπος όταν εκστρατεύει κατά του ουρανού, σαν να πρόκειται για τον εχθρό του!

Ἁγιοπνευματικές Διδαχές γιά τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος,
ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ".

Ο αμαρτωλός παθαίνει αυτό που φοβάται…



Εν απωλεία ασεβής περιφέρεται, επιθυμία δε δικαίου δεκτή. 
(ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ 10,24)

Ό πονηρός φοβάται τον επικείμενο θάνατο, ό κλέφτης φοβάται τον διαρρήκτη, ό δολοφόνος φοβάται το σπαθί, ό υπερήφανος φοβάται την αισχύνη, ό άρπαγας φοβάται την πείνα, ό γαστρίμαργος φοβάται την ασθένεια και ό συκοφάντης φοβάται την κρίση της αλήθειας. Αυτό πού φοβάται ό πονηρός είναι αυτό πού θά πάθει.

Ο δίκαιος επιθυμεί την καθαρή συνείδηση, αγαθές σκέψεις, ειρήνη, ελεημοσύνη, αγάπη, αλήθεια και πραότητα. Ό Θεός του τα δίνει αυτά, ενόσω ακόμη, βρίσκεται εδώ στη γη.

Ό δίκαιος επιθυμεί την Βασιλεία του Θεού, τον Παράδεισο, την συντροφιά των άγγελον και των άγιων, τη, θεωρία του Προσώπου του Θεού στην αιώνια ζωή. Ό Θεός του τα δίνει όλα αυτά, όταν τον καλέσει να έλθει προς Αυτόν.

Ω! Πόσο δίκαιος είναι ό Κύριος προς τον πονηρό άνθρωπο και πόσο φιλεύσπλαχνος προς τον δίκαιο! Αυτό που ό πονηρός φοβάται να μην πάθει, ό Κύριος επιτρέπει να το πάθει• αυτό πού ό δίκαιος φοβάται, ό Κύριος το αφαιρεί άπ’ αυτόν.

Τί φοβάται ό δίκαιος; Μόνον την αμαρτία. Ό Θεός αφαιρεί την αμαρτία άπ’ τον δίκαιο και κατευθύνει τα πόδια του στον δρόμο της αρετής.

Ό Θεός προστατεύει τον δίκαιο από τα κακά πνεύματα, πού σπέρνουν την αμαρτία και αρδεύει με τη, Χάρη Του τους σπόρους της αρετής μέσα στην καρδιά του.

’Ω! Κύριε Παντεπόπτα, φύλαξε μας από τους δρόμους του πονηρού, από το κέρδος του πονηρού και από τον φόβο του πονηρού!

Βοήθησε τις ασταθείς καρδιές μας να γίνουν σταθερές: να επιθυμούν μονάχα ό,τι είναι ευάρεστο σ’ Εσένα. Διότι αυτό πού είναι ευάρεστο σε Εσένα θά νικήσει στο τέλος και θά βασιλεύσει• και καθετί άλλο θά παραδοθεί στην παρακμή και τη λήθη.

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος

Συγχώρηση



Γιά να μας συγχωρήσει ο Θεός, ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους.
Είμαστε όλοι σ' αυτή τη γή προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι. Η παρατεταμένη νηστεία και η βαττολογία στην προσευχή είναι ματαιοπονία, χωρίς τη συγχωρητικότητα και το αληθινό έλεος.
Ο Θεός είναι ο αληθινός Ιατρός οι αμαρτίες είναι η λέπρα. Όποιον ό Θεός καθαρίζει, επίσης και τον δοξάζει.
Κάθε ελεήμονα πράξη των ανθρώπων ο Θεός με έλεος τήν ανταμείβει.
Εκείνος πού ανταποδίδει τήν αμαρτία με αμαρτία, χωρίς έλεος απόλλυται.
Το πύον δεν καθαρίζεται με πύον από μολυσμένες πληγές.
Ούτε το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής διαλύεται με σκοτάδι.
Το αγνό βάλσαμο επουλώνει τα έλκη των πληγών και το φως διαλύει το σκοτάδι της υπόγειας φυλακής. Στους βαριά τραυματισμένους το έλεος είναι σαν βάλσαμο 
Με το έλεος όλοι αγάλλονται, όπως με το φως στο σκοτάδι.
Ο τρελός λέει: «Δεν έχω ανάγκη από έλεος!».
Όταν όμως συγκλονίζεται από τη δυστυχία, τότε κραυγάζει για έλεος!
Οι άνθρωποι κολυμπούν μέσα στο έλεος του Θεού- αυτό, το έλεος του Θεού, μάς ξυπνάει στη ζωή!
Γιά να μας συγχωρήσει ο Θεός,
ας συγχωρούμε κι εμείς τούς ανθρώπους, είμαστε όλοι σ’ αύτή τη γη προσωρινοί, ως φιλοξενούμενοι.

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό



Μη φοβάσαι δεν είσαι μόνος. Μόνος είναι εκείνος που δεν γνωρίζει τον Θεό ακόμα και αν όλοι οι άνθρωποι συναναστρέφονται μαζί του.Αυτός, και στην πιο πολυάριθμη κοινωνία, θα έλεγε - όπως και τώρα λένε κάποιοι - «βαριέμαι, δεν ξέρω τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου, όλα είναι βαρετά». Αυτές είναι ψυχές άδειες από τον Θεό, φλοίδες χωρίς κουκούτσι, στάχτη χωρίς κάρβουνο. Αλλά εσύ δεν είσαι μόνος αφού είσαι πλάι στον Κύριο και ο Κύριος δίπλα σου.

Άκουσε πώς ο μεγάλος Παύλος, ο απόστολος της οικουμένης, ήταν κάποτε εγκαταλελειμμένος απ’ όλους, και πώς μιλά: 

«᾿Εν τῇ πρώτῃ μου ἀπολογίᾳ οὐδείς μοι συμπαρεγένετο, ἀλλὰ πάντες με ἐγκατέλιπον· μὴ αὐτοῖς λογισθείη· ὁ δὲ Κύριός μοι παρέστη καὶ ἐνεδυνάμωσέ με, ἵνα δι' ἐμοῦ τὸ κήρυγμα πληροφορηθῇ καὶ ἀκούσῃ πάντα τὰ ἔθνη· καὶ ἐρρύσθην ἐκ στόματος λέοντος » ( Β’ Τιμ. 4, 16-17 ).
Βλέπεις, λοιπόν, πόσο άγια σκέφθηκε και μίλησε ο δούλος του Χριστού Παύλος σ’ εκείνες τις πρώτες μέρες, όταν στον κόσμο δεν υπήρχε ακόμα ούτε ένας χριστιανικός ναός, ούτε ένας χριστιανός άρχοντας! Ενώ σήμερα όλη η γη είναι στολισμένη με χριστιανικούς ναούς και οι χριστιανοί απαριθμούνται σε κάτι εκατοντάδες εκατομμύρια.

Μη λυπάσαι, λοιπόν, επειδή αισθάνεσαι μοναξιά στον δικό σας τόπο. Αν αισθάνεσαι σαν να είσαι στην έρημο, όπως γράφεις, γνώριζε ότι πολλοί στην έρημο σώθηκαν. Αλλά όλοι αυτοί οι ερημίτες του Θεού ανήλθαν στη μεγάλη κοινωνία του Θεού και των αγγέλων του Θεού.
Υπήρχαν άνθρωποι που για πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν είδαν ανθρώπινο πρόσωπο και όμως δεν έλεγαν «είμαστε μόνοι»! Αφού ο Θεός ήταν μαζί τους και αυτοί με τον θεό.
Μπορείς να ζήσεις χωρίς κανέναν και χωρίς τίποτα∙ χωρίς τον Θεό όμως δεν μπορείς. Αυτή είναι η δική τους μαρτυρία που την παρέδωσαν στην Εκκλησία ως κάποιο κεφάλαιο δικό της.

Δεν είναι γνωστό εάν κάποιος άθεος μπόρεσε να επιζήσει επί πενήντα χρόνια σε πλήρη μοναξιά στην έρημο. Αυτό δεν έχει σημειωθεί στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. 
Δεν είναι σε θέση ένας άθεος να πράξει κάτι τέτοιο. Σε κάποιον σαν αυτόν είναι βαρετό να ζει μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων και ακόμα πιο μονότονο - ακόμα και αδύνατο - έξω από την κοινωνία.
Διότι ο άθεος αναζητά τους ανθρώπους για να τους κεντρίσει την καρδιά με την αθεΐα του και να θρέψει τον εαυτό του με τον πόνο τους. Αλλά στην έρημο ποιόν να βρει να φάει παρά μόνον τον ίδιο του τον εαυτό; Και με ποιανού τον πόνο να τραφεί παρά με τον δικό του;
Γι’ αυτό απογείωσε τις σκέψεις σου στα πνευματικά ύψη όπου κατοικεί Εκείνος που μόνος Του είναι η μεγαλύτερη και τρυφερότερη κοινωνία από κάθε ανθρώπινη κοινωνία.
Εκείνον να υπηρετείς, μ’ Εκείνον να συναναστρέφεσαι, σ’ Εκείνον να μιλάς , για Εκείνον αγωνίσου, Εκείνον αγάπα με όλη σου την καρδιά, με όλον τον νου σου. 

Εκείνος θα βρει τρόπους να ανοίξει τα μάτια των γειτόνων σου και την καρδιά τους, ώστε να εμφανίσει σ’ αυτούς τη ζωντανή πίστη σ’ Αυτόν. Τότε στον τόπο σου θα ψάλλεται η δόξα του Θεού όχι μόνον από έναν σολίστ, όπως τώρα, αλλά από μία χορωδία.
Ειρήνη και υγεία από τον Θεό.

«ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ, 
Δεν φτάνει μόνο η πίστη…

Κατά του Εθνοφυλετισμού: Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς


Μετὰ τὸ κείμενο τοῦ μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου παραθέτουμε ὡς μία ἀκόμα ἀπόδειξη τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας περὶ ἔθνους καὶ ἡμερολογίου τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους ἀδελφοὺς γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ στάλθηκε μετὰ τὸ 1937 (τὸ ἡμερολογιακὸ σχῖσμα εἶχε δηλ. ἤδη δημιουργηθεῖ).
Παράλληλα ἐπιθυμοῦμε σὰν ἱστολόγιο νὰ ὑπενθυμίσουμε μὲ μία ρήση τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ, ὁ ὁποῖος ἦταν ὁ πρωτεργάτης τῆς ἀπόσχισης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, σὲ ποιά τραγικὰ συμπεράσματα μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ὁ ἐθνοφυλετισμός:
«Τοῦ ἐλευθερωθέντος μέρους τῆς Ἑλλάδος ὁ κλῆρος δὲν χρεωστεῖ νὰ γνωρίζη ὡς ἐκκλησιαστικὸν ἀρχηγὸν τὸν Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως ἐνόσῳ ἡ Κωνσταντινούπολις μένειμολυσμένη ἀπὸ τὴν καθέδραν τοῦ τυράννου, ἀλλὰ νὰ κυβερνᾶται ἀπὸ Σύνοδον ἱερέων, ἐκλεγομένων ἐλευθέρως ἀπὸ ἱερεῖς καὶ κοσμικούς».

Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή:

«Ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἀδελφότητες στὴ Σερβία χαιρετιόμαστε μὲ τὸ«Χριστὸς γεννᾶται»!
Ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἀδελφότητες στὴ Βουλγαρία χαιρετιόμαστε μὲτὸ «Χριστὸς γεννᾶται»!
Ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἀδελφότητες στὴν Ἑλλάδα χαιρετιόμαστε μὲ τὸ «Χριστὸς γεννᾶται»!
Ὅλες οἱ ὀρθόδοξες ἀδελφότητες στὴ Ρουμανία χαιρετιόμαστε μὲ τὸ «Χριστὸς γεννᾶται»!
Οἱ πατέρες μας, ἀγράμματοι χωρικοί, ποὺ στὸ Ὅρας συμφώνησαν νὰ σηκώσουν ἐπανάσταση ἀπὸ τὴ σκλαβιά, σκέπτονταν εὐρύτερα καὶ εὐγενέστερα ἀπὸ πολλοὺς μορφωμένους ἀπογόνους τους. Σκέπτονταν τὴν ἐπανάσταση καὶ τὴν ἐλευθερία ὅλων τῶν χριστιανικῶν Βαλκανίων κι ὄχι μόνο τῆς περιοχῆς τους. Στὶς ψυχές τους αἰσθάνονταν, ὅτι εἶναι ἀδέλφια μὲ ὅλους στὰ καταπιεσμένα Βαλκάνια. Ἔτσι σκεπτόταν κι αἰσθανόταν καὶ ἡ ἑλληνικὴ «Χριστιανικὴ ἑταιρεία».
Οἱ μαρτυρικοὶ καὶ ἱπποτικοὶ πατέρες μας, ἔντιμα ἔκαναν ὅλα, ὅσα μποροῦσαν, καὶ ἡ μνήμη τους ἔμεινε αἰώνια. Οἱ ἀπόγονοι τους ὅμως ἀποδείχθηκαν μικρόκαρδοι καὶ μὲ στενὰ σχέδια. Ἀντὶ τῆς ἀδελφότητας ὁλοκλήρων τῶν Βαλκανίων, περιχαρακώθηκαν σὲσύνορα, φυλὲς καὶ περιοχές. Καὶ ἔκτισαν στὰ σύνορα τῶν κρατῶν τους μεγάλα καὶ δυνατὰ τείχη καὶ μέσα ἀπὸ τὰ τείχη ἄρχισαν νὰ μαλώνουν, ὥσπου ὁ τσακωμὸς ἔγινε ὀδυνηρὸ χτύπημα. Καὶ εὐφραίνεται ὁ Κάϊν βλέποντας τὸ ἔργο του νὰ ἐπαναλαμβάνεται. Εὐφραίνονται ὅμως καὶ οἱ ξένοι, ποὺ ἐκμεταλλευόμενοι τὸ ἀδελφικὸ αἷμα τῶν βαλκανικῶν λαῶν, τοὺς λεηλατοῦν. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τῶν Βαλκανίων γιὰ ἑκατὸ τόσα χρόνια.
Ἀλλὰ τὰ ἀδελφικὰ Βαλκάνια ἄρχισαν στὴν ἐποχή μας νὰ συνέρχονται καὶ νὰ ἐπιστρέφουν στὶς σκέψεις, στὰ αἰσθήματα καὶ στὰ σχέδια τῶν πατέρων τους, τῶν χωρικῶν ἐπαναστατῶν.
Καὶ γι’ αὐτὸ χαιρετοῦμε ὅλους (σσ. ἀνεξαιρέτως ἡμερολογίου καὶἐθνικότητος) Βαλκάνιους ἀδελφούς μας μὲ τὸ «Χριστὸς γεννᾶται»! Ἂς εἶναι εὐλογημένη ἡ ἀδελφοσύνη ὅλων τῶν Βαλκάνιων ἀδελφῶν.
Εἰρήνη στὶς χῶρες τῶν Βαλκανίων καὶ εἰδικώτερα ἀνάμεσα στοὺς ἀδελφοὺς τῶν Βαλκανίων.

Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, ἐπιστ. 291 ἀπὸ
«Δὲν φθάνει μόνο ἡ πίστη», ἱεραποστολικὲς ἐπιστολές Β,
ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ», 2008.