.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανωνύμου Μοναχού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανωνύμου Μοναχού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Μακαρισμοί Οικογένειας



Όπου Χριστός, εκεί Ευλογία και όπου Ευλογία, εκεί ευτυχία 

Μακάριο το σπίτι που το κυβερνάει ο ΧΡΙΣΤΟΣ. 

Μακάριο το σπίτι, που το καταστατικό του έχει το Ευαγγέλιο. 

Μακάριο το σπίτι που αποτελεί κατ' οίκον Εκκλησία. 

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται. 

Μακάριο το σπίτι, που ο ένας υποχωρεί για τον άλλον. 

Μακάριο το σπίτι, που βασιλεύει η Αγάπη και όπου Αγάπη, εκεί ο ΧΡΙΣΤΟΣ.
Και όπου ΧΡΙΣΤΟΣ, εκεί Ευλογία.
Και όπου Ευλογία, εκεί ευτυχία. 

Εκεί γαλήνη, εκεί χαρά, και εκεί σωστός παράδεισος. 

Από έναν Αγαπημένο Γέροντα Μόναχο του Αγίου Όρους.

Αποστασία των Ποιμένων — Προσηλυτισμός των πιστών στην παναίρεση του οικουμενισμού



Οι παρεξηγήσεις πού χωρίζουν τούς ορθοδόξους αντιοικουμενιστές

Υπάρχει μεγάλη παρεξήγηση που την εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να μας διαβάλλει, να μας διαιρεί και να κάνει την δουλειά του, να βασιλεύει.
Ο Γέροντας Ιωσήφ ο ησυχαστής έφυγε από τις παρατάξεις των ζηλωτών και γύρισε στα μοναστήρια. Γιατί τό έκανε;
Διότι τό 1950 οι παρατάξεις των ζηλωτών έβγαλαν εγκύκλιο η οποία καταδίκαζε τήν κρατούσα Εκκλησία τού νεού ημερολογίου ως αιρετική μέ άκυρα μυστήρια.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ν’ ανησυχήσει, νά προσευχηθεί καί νά δεί όραμα ότι ξέφυγε από τό Άγιον Όρος καί βρίσκονταν σ’ ένα βράχο μέ κύμα έτοιμος νά πνιγεί, οπότε άφησε τούς ζηλωτές καί γύρισε στό Πατριαρχείο, όμως δέν μνημόνευε τόν Πατριάρχη, διότι άλλο είναι τό Πατριαρχείο καί άλλο ο Πατριάρχης.
Όταν ο Πατριάρχης κηρύττει «γυμνή τη κεφαλή» αιρετικές απόψεις, φεύγεις απ’ αυτόν, αλλά όχι καί από τήν Εκκλησία. Αυτό έκανε καί ο Γέροντας Ιωσήφ όταν είδε ότι οι ζηλωτές έφευγαν, όχι μόνο από τόν αιρετικό Πατριάρχη, αλλά καί από τήν Εκκλησία τήν οποία έλεγαν αιρετική καί έφτιαχναν άλλες εκκλησίες–παρατάξεις πού η μία απέρριπτε τήν άλλη. Έτσι έκανε καί ο άγιος γέροντας Παΐσιος, έκοψε τό μνημόσυνο, άλλα δέν μπήκε στίς παρατάξεις νά μαλώνει γιά τίς κεφαλές τους.
Έτσι καί τώρα φεύγουμε μακριά από τόν αιρετικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο καί δέν τόν μνημονεύουμε, αλλά δέν κάνουμε δική μάς εκκλησία. Παραμένουμε εντός τής Εκκλησίας καί παρακαλούμε τόν Θεό νά στείλει ορθόδοξο Πατριάρχη νά καταδικάσει τήν αίρεση τού Οικουμενισμού καί όλους τούς καινοτόμους τής Εκκλησίας, κληρικούς καί θεολόγους.
Ο Γέροντας Ιωσήφ μέχρι τέλους τής ζωής τού δέν μνημόνευε Πατριάρχη καί όλα τά μοναστήρια της συνοδείας του (Οι υποτακτικοί του);;; μέχρι τό 1973 δέν μνημόνευαν, όμως τό ’73 εξαρχία του Πατριαρχείου είπε στό Άγιον Όρος, όποιος δέν μνημονεύει τόν Πατριάρχη καθαιρείται καί έτσι άρχισαν τήν μνημόνευση. Άλλους ηγουμένους πού δέν μνημόνευσαν τούς καθαίρεσαν, όπως τόν Αγιοπαυλίτη Ανδρέα, τόν Γρηγοριάτη Αθανάσιο, τόν Ξενοφωντινό Ευδόκιμο, τόν Εσφιγμενίτη Αθανάσιο καί μόνο η Εσφιγμένου συνέχισε νά μήν μνημονεύει.
Άν έκαναν καλά ή κακά πού προτίμησαν τήν μνημόνευση από τήν καθαίρεση καί τήν μοναχική ανάπτυξη από τήν ομολογία πίστεως, ας τό κρίνει ο Θεός.
Αυτό πού έχει τώρα σημασία είναι ότι έχουμε τουςΟικουμενιστές οι οποίοι είναι όλοι ενωμένοι καί εμάς τούςαντιοικουμενιστές πού είμαστε όλοι χωρισμένοι.
Άς ενώσουμε όλοι τήν ορθόδοξη πίστη μας και να προσευχηθούμε ο Θεός νά διώξει από τήν ποίμνη Του όλα τά ζιζάνια πού πνίγουν τά στάχυα πού έσπειρε.
Άς φανερώσουμε στόν λαό του Θεού τήν μεγάλη αποστασία των Ποιμένων από τόν Θεό καί τόν προσηλυτισμό των πιστών στήν παναίρεση του οικουμενισμού καί τήν δολιότητα τής Συνόδου τής Κρήτης η οποία εισήγαγε πανορθόδοξα καί συνοδικά την αίρεση του οικουμενισμού στήν ορθόδοξη Εκκλησία.

Σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός

Μεταπατερική θολολογία στό Άγιον Όρος!

"Η άτιμη οδός των τυμπανιαίων
της Λαύρας"!


Δυστυχώς παρατηρείται μία εξάπλωση τού Οικουμενισμού καί μέσα στό Άγιον Όρος πού αιχμαλωτίζει τίς ψυχές πολλών πατέρων πού συναναστρέφονται μέ πρόσωπα πού έχουν πιαστεί στά δίχτυα τής παναιρέσεως πού προβάλλεται από πολλά οικουμενιστικά κέντρα όπως τό Πατριαρχείο Κων/λεως καί πολλές Μητροπόλεις.
Ένα τοιούτο παράδειγμα είναι η συνομιλία μέ έναν κελλιώτη Γέροντα ο οποίος συχνάζει σέ Μητροπόλεις όπου καλείται ώς ιεροκήρυκας.
Σέ συνάντηση μέ άλλους αγιορείτες πατέρες είπε:
«Οι αντιδρώντες πατέρες στόν Πατριάρχη αντί νά κοιτάζουν τήν μετάνοιά τους, υποδεικνύουν στόν Θεό ποιούς θά σώσει, όπως στά Καυσοκαλύβια πού οι πατέρες έκαναν “σύνοδο” γιά έναν ιερομόναχο πού έφτιαξε μία εικόνα της Παναγίας πού έχει από τήν μία τήν αγιά Σοφιά καί από τήν άλλη τό Βατικανό καί κατηγορούν τήν Σύνοδο τής Κρήτης ότι ονόμασε εκκλησίες τούς καθολικούς καί τούς προτεστάντες».
Καί συμπλήρωσε:
«Δέν είναι εκκλησίες οι καθολικοί καί οι προτεστάντες; Είναι χριστιανικές εκκλησίες, αλλά ετερόδοξες. Εκκλησία είναι, όπως η εκκλησία τού δήμου. Καί οι μωαμεθανοί εκκλησία είναι.
Διαμαρτύρονται γιά τίς συμπροσευχές. Καί ο Προφήτης Ηλίας συμπροσευχή έκανε με τούς ιερείς τού Βάαλ. Συμπροσευχή θά ήταν αν έκαναν στόν ίδιο Θεό. Τώρα κάνει ο μωαμεθανός στόν Αλλάχ, ο βουδιστής στόν Βούδα, ο ινδουϊστής στόν Κρίσνα καί ο Βαρθολομαίος στόν Χριστό. Αυτό δέν είναι συμπροσευχή.
Άς είναι μερικοί νά γαυγίζουν, αλλά όχι καί διακοπή μνημοσύνου».
Στό κελλί τού Γέροντα ήταν καί προσκυνητές οι οποίοι είπαν ότι είχαμε διαβάσει γιά τις συμπροσευχές καί προβληματιστήκαμε ενώ τώρα ηρεμήσαμε.
Αυτές οι ιδέες προέρχονται από τίς άγιες Γραφές, τούς κανόνες τής ορθοδόξου Εκκλησίας καί των οικουμενικών Συνόδων ή είναι αποκυήματα νεωτεριστικής καινοτομίας ιδιορρύθμων θεολόγων, οι οποίοι οικοδομούν τήν δική τους θεολογία λαμβάνοντας υλικά, όχι από τά ορθόδοξα πιστεύω των αγίων Πατέρων μας, αλλά από τα διεστραμμένα μεταπατερικά τους φρονήματα;
Ιδού ανοίγονται δύο δρόμοι. Ο ένας είναι: «επόμενοι τοίς αγίοις Πατράσι» καί ο άλλος, ότι του κατέβει του καθ΄ ενός στό κεφάλι. Ειδικά στό Άγιον Όρος υπάρχει από τό 1275 η άτιμη οδός των τυμπανιαίων της Λαύρας καί η ένδοξη του αγίου Κοσμά του Πρώτου.
Ο Χριστός κανέναν δέν εξαναγκάζει: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν (Ματθ. 16,24), εγώ είμι η οδός, η αλήθεια καί η ζωή (Ιω. 14,6)».

Σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός

Η υποκρισία στήν Εκκλησία καί η εκ τού ποιμνίου αντιμετώπισις



Στό Άγιον Όρος ήλθε ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας καί τόν υποδέχθηκαν λαμπρώς στό Πρωτάτο.

Άραγε κατά πόσο απασχόλησε τούς υπευθύνους τού Αγίου Όρους τό γεγονός ότι ο Αλβανίας ήταν πρόεδρος τού Π.Σ.Ε. καί ότι δήλωσε υποστηρίζοντας γιά τήν Σύνοδο τής Κρήτης ότι είναι ένα νέο είδος συνόδου μέ άλλο τρόπο λειτουργίας πού όμως ανατρέπει τήν παράδοση τής συνοδικότητας τής Εκκλησίας καί ότι εισηγήθηκε γιά τούς αντιοικουμενιστές νά χαρακτηριστούν αιρετικοί γιά νά διωχθούν(;)
καί ναί μέν έχτισε εκκλησίες στήν Αλβανία, αλλά γιά νά τίς ενώσει στό άρμα τού οικουμενισμού πού είναι η προετοιμασία τής ελεύσεως τού αντιχρίστου.

Στά Καυσοκαλύβια η Μεγίστη Λαύρα επέβαλε εφημέριο τής Σκήτης τόν π. Γεώργιο Αλευρά ο οποίος κατασκεύασε μία ασεβή εικόνα μέ τήν Παναγία νά κρατάει στό ένα χέρι τήν αγία Σοφία ναός Κων/λεως σύμβολο Ορθοδοξίας καί στό άλλο τόν άγιο Πέτρο ναό τού Βατικανού καί λανσάρει μέ κάθε αθέμιτο τρόπο τήν ένωση μέ τίς αιρέσεις.

17 καυσοκαλυβίτες μοναχοί υπέγραψαν διαμαρτυρία καί οι προϊστάμενοι τής μονής αφού είδαν τά στοιχεία πού προσκόμισαν οι πατέρες καί παραδέχθηκαν ότι όντως ξεπέρασε τούς υπόλοιπους οικουμενιστές κατέληξαν νά πούν ότι όποιος δέν τόν δέχεται νά φύγει από τήν σκήτη.

Καί ερωτούμε καλοί μας χριστιανοί, είναι σωστό νά συμπροσεύχεται ένας ορθόδοξος χριστιανός πού πιστεύει αληθινά τόν Χριστό μέ αυτούς τούς υποκριτές στούς ναούς πού τούς βεβηλώνουν οι ασεβείς οικουμενιστές;

Έως πότε οι ιερείς τού Υψίστου θά αδιαφορούν γιά τήν προδοσία τής πίστεως καί έως πότε θά φοβούνται «από τών αποκτεννόντων τό σώμα»(Ματθ.10,28)

« Ει ο Θεός μέθ΄ημών ουδείς καθ΄ημών». Άν έχουμε τόν Θεό μαζί μας νά μή φοβούμαστε τίποτα, ενώ άν καταπατούμε τήν συνείδηση, τότε νά φοβούμαστε, διότι θά χάσουμε τά πάντα δηλ. τόν Θεό.
Άς διαχωρίσουμε τήν θέση μας όχι από τήν μία αγία καθολική καί αποστολική Εκκλησία πού είναι η αληθής ομολογία πίστεως όπως απάντησε ο άγ. Μάξιμος, αλλ’απ’αυτούς πού οδηγούν τήν μόνη αληθινή Εκκλησία τού Χριστού στήν αντίχριστη ένωση τών εκκλησιών καί απ’όσους τούς ακολουθούν καταπατώντας τήν συνείδησή τους.
Πολλοί πατέρες εξαπατούνται καί λένε «όλοι μαζί θ΄αντιδράσουμε», εφόσον η ομολογία είναι προσωπική υπόθεση,ένώ τό σύνολο ακολουθεί τήν πλατεία καί εύκολη οδό τής απωλείας.

Ο Κύριος είπε «Εισέλθετε διά τής στενής πύλης, ότι πλατεία η πύλη καί ευρύχωρος η οδός η απάγουσα εις τήν απώλειαν καί πολλοί εισιν οι εισερχόμενοι δι’αυτής.Τί στενή η πύλη καί τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις τήν ζωήν καί ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν»(Ματθ.7,13).

Σκανδαλισμένος Αγιορείτης Μοναχός.

Πατερική Παράδοση

...ένας Σκανδαλισμένος αγιορείτης Μοναχός αφηγείται για όσα συμβαίνουν

Οι προδοσίες των Ποιμένων και η εκ του ποιμνίου αντιμετώπισις.

Μετά τό φρικτό καί ανεπανάληπτο γεγονός τής συμπροσευχής τών «Κεφαλών» τού «Χριστιανισμού», δηλ. τού αντιχρίστου Πάπα,πού υποκρίνεται τόν παγκόσμιον καλόν Ποιμένα, αφού θέρισε κόσμο καί παπάδες στήν Αργεντινή μέ τόν δικτάτορα Πινοσέτ, ο οποίος συνεχώς βλασφημάει τόν Χριστό ότι δέν είναι Θεός, τού μονοφυσίτη Πατριάρχη πού επιμένει στήν αίρεση πού έχουν καταδικάσει οι άγιοι Πατέρες, η 4η Οικουμενική Σύνοδος,η αγία μεγαλομάρτυς Ευφημία καί πρόσφατα ο άγιος γέροντας Παϊσιος καί ο ηγούμενος Γεώργιος Καψάνης τής Μονής Γρηγορίου, τού «δικού μας» Πατριάρχη Κων/λεως, η ιστορική μορφή πού καταφρόνησε όλες τίς αρχές καί αξίες τής Ορθόδοξης Εκκλησίας μέ τίς αντίχριστες δηλώσεις του γιά τούς αγίους Πατέρες, τούς Ιερούς Κανόνες, τίς άλλες θρησκείες τό κοράνιο καί μέ τίς ατελείωτες αντικανονικές του ενέργειες, τού Πατριάρχη Αλεξανδρείας πού ώς φαίνεται δέν έχει νά παρουσιάσει καμμία ευαισθησία στήν πίστη του
καί τού εκπροσώπου τής Αντιοχειανής Εκκλησίας, πού ναί μέν δέν πήγαν στήν Σύνοδο τής Κρήτης γιά τό πλούσιο οικόπεδο τού Κατάρ, ενώ είναι ολοφάνερο ότι συμφωνεί καί συμμετέχει κατά πάντα σέ όσα αποφασίστηκαν εκεί.


Δέν τούς έφτανε αυτή η σατανική εκδήλωση ασέβειας καί αποστασίας από τό θέλημα τού Θεού πού είναι σαφώς τό νά κρατήσουμε ανόθευτη τήν πίστη Του καί νά τήν μεταδώσουμε στήν επόμενη γενεά, ήδη κανόνισε ο παναιρετικός Πατριάρχης νά πάει στόν Καρδινάλιο τής Μπολόνιας νά γιορτάσει τήν Ύψωση τού Τιμίου Σταυρού μέ τούς φίλους του τούς αιρετικούς. 
Άς πάει κι άς κάτσει εκεί, διότι εδώ μόνο κακό μάς κάνει.

Αλλ`όμως δείτε τί κάνουν καί οι Αγιορείτες Ηγούμενοι. 
Ο μέν Βατοπαιδινός πήγε στό Φανάρι καί εγκωμίασε τήν Σύνοδο καί κατηγόρησε όσους αντιδρούν, ξεσκεπάζωντας τά αιρετικά του φρονήματα καί ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ελισαίος πήγε τήν Κυριακή τών Μυροφόρων στό Μπαλουκλί σέ Αρχιερατικό Συλλείτουργο πού ήταν εκτός από τόν Πατριάρχη, ο Περγάμου Ζηζιούλας, τό αιρετικό σφουγγάρι πού μαζεύει κάθε αιρετική βρωμιά από τούς δυτικούς ετεροδόξους καί τήν στίβει στήν Ορθόδοξη Εκκλησία μας καί είναι τό δεξί χέρι τού αθεολόγητου Πατριάρχη. Εκεί ο Ελισαίος έβγαλε λόγο έξ Αγίου Όρους καί τί είπε;
«Παναγιώτατε πάτερ καί προσκυνητέ ημών Δέσποτα Οικουμενικέ». 
Ερωτώ, είναι ή δέν είναι ασέβεια νά προσφέρεις τήν προσκύνησή σου σ΄ έναν Πατριάρχη ασεβή καί βλάσφημο καί με αμέτρητες καθαιρέσεις καί αναθεματισμούς από τούς Ιερούς Κανόνες; Είναι ή δέν είναι αυτό πνευματική κατάπτωση;

Αυτό είναι δικό του θέμα, αλλ΄ όμως τί λέει παρακάτω; «Εσκέφθημεν ότι η ευλογία τού Αρχιεπισκόπου ημών νά παρίσταμαι συμμέτοχος καί συγκοινωνός τής Ιεράς τάυτης πανηγύρεως, αισθητοποιεί τήν άρρηκτον ενότητα τού Σεπτού Κέντρου τού Φαναρίου καί τού Αγίου Όρους».

Ποιός σάς δίνει τό δικαίωμα νά εκφράζεστε γιά όλο τό Άγιον Όρος; 
Αυτή η έκπτωση πίστεως καί η επαίσχυντη φιλία μετά τών Οικουμενιστών, μόνο τό οικουμενιστικό κεφάλι σας βαραίνει καί όσους δυστυχείς σάς μιμούνται, όπως τού Βατοπαιδινού Πρωτεπιστάτη πού πήγε σέ Παπικό ναό καί συμμετείχε σέ Λειτουργία μέ Καρδινάλιους ή του Ηγουμένου τής Ιβήρων πού πήγε σέ χειροτονία τού Φαναρίου παρόντων Καρδιναλίων.

Καί συνεχίζει ο Ηγούμενος τό αδιάντροπο παραλήρημα, κατά μίμησην τού αρχηγού τού ψεύδους διαβόλου: «Πέντε συναπταί πενταετίαι πατριαρχείας διασφαλίζουν ανά τόν κόσμον τήν ενιαίαν φωνήν τής Εκκλησίας καί εκφράζουν τόν τεράστιον αγώνα διά τήν ενότητα τής Ορθοδοξίας μέ αποκορύφωμα διά συνεργίας ουρανού καί γής τήν επίτευξιν τής συγκλήσεως τής Αγίας καί Μεγάλης Συνόδου τών Ορθοδόξων».

Άγιε Καθηγούμενε ντροπή, πού τά είδες όλ΄ αυτά πού λές; Ολόκληρες Εκκλησίες δέν συμφωνούν μέ τήν Σύνοδο, Ιερείς διακόπτουν τό μνημόσυνο τών Μητροπολιτών πού συμφωνούν μέ τήν Σύνοδο, μοναχοί στό Άγιον Όρος διώκονται διότι η συνείδηση τούς απαγορεύει νά δεχθούν τόν αιρετικό πατριάρχη πού δέχεστε εσείς, Ιερείς στήν Ρουμανία καθαιρούνται καί μοναχές πετιούνται έξω από τά Μοναστήρια τους, διότι δέν θέλουν νά μνημονεύεται μητροπολίτης πού συμφωνεί μέ τήν Σύνοδο, αμέτρητος λαός δέν ξέρει τί νά κάνει κι εσύ ώς γνήσιος ψευδοδιδάσκαλος εγκωμιάζεις μέ χίλια δύο ολοφάνερα ψέματα τόν καταστροφέα τής Ορθόδοξης Εκκλησίας;

Γι΄ αυτό καλοί μου χριστιανοί φεύγετε μακριά απ΄όλους αυτούς τούς ψευδόχριστους καί ψευδοποιμένες, αδειάστε τίς Εκκλησίες τών Οικουμενιστών καί πηγαίνετε όπου υπάρχει αληθινός Ιερέας τού Χριστού, αντιοικουμενιστής στά έργα καί όχι στά λόγια, πού δέν μνημονέυει τούς Οικουμενιστές, δηλ. όλους ανεξαιρέτως τούς μητροπολίτες πού δέχθηκαν τήν οικουμενιστική σύνοδο τής Κρήτης, διότι Εκκλησία τού Χριστού είναι αυτή πού κρατάει τήν αποστολική πίστη καί ακολουθεί τούς Ιερούς Κανόνες τών Οικουμενικών Συνόδων δηλ. η Ορθόδοξη, η ακαινοτόμητη πού δέν δέχεται νεωτερισμούς. Όταν κάποιος επίσκοπος παρεκλίνει από την ορθή πίστη καθίσταται καθαιρετέος. Εντός της Εκκλησίας παραμένουν αυτοί πού τού κόβουν τό μνημόσυνο, διότι αυτός είναι ο μόνος ενδεδειγμένος εκκλησιαστικός αγώνας έναντι της αιρέσεως, κατά τους αγίους Πατέρες.

ένας Σκανδαλισμένος αγιορείτης Μοναχός

Εἶπε Γέρων



«Ὅταν εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ ἀναρριχηθοῦμε 
στίς βουνοκορφὲς τῆς ἀρετῆς, 
ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε 
εἶναι νὰ κατεβοῦμε τουλάχιστον 
στὸ φαράγγι τῆς ταπεινώσεως…»

ΟΥΡΑΝΙΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ Β.Δ. ΕΛΛΑΔΟΣ Ν.11 ”Οι αντίχριστοι και μισέλληνες σωτήρες”

Όσο οι αντίχριστες σκοτεινές δυνάμεις θα μαίνονται κατά της πίστεώς μας, όσο οι μασονικές στοές θα πολεμάνε ύπουλα την πατρίδα μας, μέσω των προδοτών πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών μας, τόσο και εγώ θα αμύνομαι, θυσιάζοντας και την ζωή μου αν χρειαστεί για ένα λαό αποσκύνητο, για ένα έθνος αδούλωτο στην ψυχή και πάνω απ’ όλα για την Ορθοδοξία μας. Αυτή (η πίστη) είναι το αγκάθι στο μίσος τους.

Οι αντίχριστοι και μισέλληνες ”σωτήρες” !!! δεν ξέρουν ότι είμαστε από εκείνη την γενιά των αθανάτων, που βγαίνει ζωντανή από τις συμφορές, γιατί ξέρει να μετανοεί, γιατί ξέρει να ομολογεί. Οι ”σωτήρες” μας δεν ξέρουν ότι ο ενταφιασμός μας δεν συνεπάγεται τον θάνατο μας.

Είμαστε από εκείνη την γενιά που δεν πεθαίνει, όταν ενταφιάζεται !!!

Οι ”σωτήρες” μας δεν ξέρουν ότι τα δικά μας χώματα είναι ζωντανά. Φυλάνε κρησφύγετα, κρυφά σχολειά, τόπους λατρείας, ανώνυμους ήρωες, ανώνυμους μάρτυρες. Άγια σώματα που μυροβλύζουν, άγια λείψανα που θεραπεύουν.

Αυτά τα χώματα είναι ποτισμένα με ποταμούς αιμάτων που θα τρέφουν τις επερχόμενες γενιές των Ελλήνων έως της συντελείας των αιώνων.

Έχουμε ένα Πατέρα που μας λατρεύει ακατανόητα και πολεμάει Αυτός και οι στρατιές των αγγέλων Του για την χώρα μας, ακόμα και όταν εμείς αδιαφορούμε. Σ’ αυτόν ελπίζουμε και απ’ Αυτόν μόνο περιμένουμε, αλλά πρέπει και εμείς να μετανοήσουμε.

Σας στέλνω έναν λόγο της Αγάπης Του για την Ελλάδα, την χώρα Του, όπως συχνά ο ίδιος επαναλαμβάνει.

Να έχετε ζωντανή ελπίδα αυτή την Αγάπη Του, γιατί οι θλίψεις θα μεγαλώνουν συνεχώς και το χάος έρχεται ταχύ.

«Για φαντασθείτε ότι είστε σ’ ένα τραπέζι και κάποιος μεθάει πάρα πολύ και αρχίζει να γρονθοκοπάει το τραπέζι. Οι άλλοι που τον βλέπουν γελούν και λένε: “Ο μεθυσμένος”.

Σε κάποια στιγμή αυτός, από την μέθη του και από την τρέλα του, αναποδογυρίζει το τραπέζι, το σπάει και μένει μόνο μια γωνιά του τραπεζιού άθικτη και ούτε καν νερό δεν πάει πάνω σ’ αυτήν.

Αυτή είναι η χώρα σας, παιδιά μου. Η άθικτη γωνιά. Το τραπέζι, η Ευρώπη. Τον μεθυσμένο, βρείτε τον ποιος είναι. Σας τον έχω δείξει κι’ άλλες φορές.

Όσο για την Αμερική… τον πνιγμένο, δεν τον υπολογίζουμε, διότι είναι ήδη πεθαμένος.!

Μεθυσμένος είναι η Γερμανία.

Αυτήν την ώρα δεθείτε με την πίστη σας! Σας λέω ένα παράδειγμα:

Εσύ, φτιάχνεις με χίλια ζόρια, αλλά και με πολλή αγάπη το σπίτι σου. Έρχομαι, λοιπόν, εγώ (κάποιος) και σου λέω, πήγαινε να το χαλάσεις. Μέσα όμως στο σπίτι σου, δεν έβαλες μόνον κόπο, αλλά μένουν και οι πλέον αγαπημένοι σου άνθρωποι. Και αυτοί, οι αγαπημένοι σου, κάθε ημέρα γονατίζουν και προσεύχονται σε σένα και σε βλέπουν ως Θεό!

Θα το γρέμιζες τότε το σπίτι σου; Πως τότε, την χώρα μου, την ευλογημένη, θα την γκρεμίσω, θα της βάλω Χ;

Ναι.! Σας βεβαιώνω, ότι θα την καθαρίσω! Θα την καθαρίσω!! Χ (δηλαδή διαγραφή), δεν θα βάλω!

Ο κάθε ένας, έχει ελεύθερη γνώμη, ελεύθερη σκέψη, ελεύθερη πράξη.

Ο κάθε ένας μπορεί να λέει ό, τι θέλει και όπως το θέλει. Όμως, τα λέει, χωρίς σφραγίδα Θεού.

Όταν φτιάξετε μια ψεύτικη σφραγίδα και σφραγίσετε κάτι, επειδή δεν θα είναι γνήσια, θα σβήσει γρήγορα, διότι το μελάνι της δεν θα είναι γνήσιο. Η σφραγίδα η γνήσια, σφραγίζει και χωρίς μελάνι. Αυτή, την γνήσια σφραγίδα, την κρατάει μόνο ο Ουράνιος Πατέρας και μ’ αυτήν σφραγίζει.

Θα μπορούσα να πω και το εξής: Αν την τεμαχίσει σε μικρά τμήματα και την μοιράσει σε όλους τους τόπους προσευχής, δηλαδή, σε Εκκλησίες, Μοναστήρια, Άγιους Τόπους, κλπ., την δίνει με δικαιώματα και δεν υπάρχει εκεί πλέον, καμία κλειστή πόρτα. Και εάν κάποιος χάσει το τεμάχιο της σφραγίδας που του ανήκει, θα του το επιστρέψουν, διότι δεν θα μπορούν αυτοί που το πήραν να το κρατήσουν, ούτε θα μπορούν να το κρύψουν.

Ένα κομμάτι, αυτής της σφραγίδας είναι η Ελλάδα! Ούτε μπορούν να την διαλύσουν, ούτε μπορούν να εξαφανίσουν τα ύδατα και τα χώματα της!

Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε καθαρά τα πράγματα. Πόσα δεινά περνούν οι άλλοι και πόσα θα περάσουν (πολέμους, καταστροφές, κλπ).

Πέρυσι, με το δικό σας στόμα, λέγατε ότι έσκαγαν και πέθαιναν από την ζέστη σε άλλα κράτη, αλλού είχαν πλυμμήρες κι εσείς είσαστε στην καλύτερη γωνιά του κόσμου!

Ισχύει, τότε, η καταστροφή στην Ελλάδα;

Ο Θεός δεν είναι σαν εκείνους που χαϊδεύουν τον ένα και αφήνουν τον άλλον. Ο Θεός είναι ο πιο Δίκαιος των δικαίων! Ούτε εξαιρέσεις κάνει. Όμως, παιδιά μου, ακούει, μετράει και βλέπει τα βάσανα που περνούν οι ψυχές εκεί κάτω, σε σας, από άλλες σκληρές ψυχές.

Ε, τότε, δεν είναι διάκριση. Είναι Θεία Δίκη. Δίκαιοι είμαστε ο Πατέρας και Εγώ!

Ο 7ος Μακαρισμός δείχνει όλα τα έργα σας τα οποία δεν με ικανοποιούν, ούτε ξεχωριστοί είστε εσείς (οι Έλληνες) από τα άλλα πλάσματα του Πατέρα. Όμως, έχετε, κάτι πολύ ξεχωριστό: Έχετε το Όνομά μου, γραμμένο στις ψυχές σας, επειδή φτιάξατε τον ναό σας με ουράνια επιθυμία. Όταν, λοιπόν, η ουράνια επιθυμία κατοικεί στο ναό σας, που είναι το σώμα σας, ε, τότε, εάν εσείς αυτό το λέτε εξαίρεση (ότι κάνω εξαιρέσεις, δική σας γνώμη είναι αυτή. Όχι δική μου!) (Βλέπουμε τα αναρίθμητα εκκλησάκια που υπάρχουν στην Ελλάδα). Φτιάξτε, παιδιά μου, γέφυρες αγάπης μεταξύ σας, φτιάξτε γέφυρες πίστεως προς τον Θεό, προς τον Χριστό, προς την Μητέρα σας, που εγώ άφησα κάτω σε εσάς.

Γεφυρώστε τις σχέσεις σας και γίνετε ακρογωνιαίοι λίθοι της Εκκλησίας. Εγώ αυτή την Εκκλησία άφησα. Και όπως εγώ, μια τέτοιου είδους πέτρα είμαι (ακρογωνιαία) στο ναό σας, ελάτε κι εσείς στο ναό του Πατέρα μου.

Γι’ αυτό σας πονάω, γι’ αυτό σας αγάπησα, όπως είστε, με τα αμέτρητα λάθη σας, αλλά και την πίστη σας την ατελείωτη.!

Βρείτε μου έναν άκαρδο που θα μπορούσε να χαλάσει αυτή την χώρα. Ε, δεν υπάρχει.!

Ο Πατέρας σας, έχει απέραντη και ατελείωτη αγάπη για εσάς. Και όταν είστε άρρωστοι και η ψυχή σας υποφέρει, έρχεται με αγάπη μητέρας ο ίδιος ο Πατέρας και κάθεται στο προσκέφαλό σας! Διότι δεν σας θέλει σε κλίνη, αλλά όρθιους και η αγάπη Του να λάμπει στα πρόσωπα σας και το Άγιον Πνεύμα να αγιάζει τις ψυχές σας.

Βρείτε τότε εσείς, παιδιά μου,ένα Χ και σβήστε αυτή την αγάπη. Μπορείτε;

Η χώρα μου για εμένα είναι αγάπη. Δεν μπορώ να βρω Χ και να την σβήσω! Πως να το πω πιο ξεκάθαρα;

Με εμένα στην αγκαλιά σας κι εγώ με εσάς στην αγκαλιά μου, περάστε, παιδιά μου, το κατώφλι της οικίας του Πατέρα σας, της Εκκλησίας κι ας είστε λερωμένοι. Διότι, όταν μπείτε μέσα, άνεμος γερός θα σας καθαρίσει τα πάντα. Σ΄αυτόν τον άνεμο, δεν αντέχει κανείς. Τα σκορπίζει όλα με μια και μόνη δύναμη, την δύναμη της Αγίος Τριάδος (εννοεί τα μυστήρια της Εκκλησίας). Και όταν καθαριστείτε εντελώς, τότε ο Πατέρας σας, που μέσα σ’ Αυτόν είμαι κι Εγώ, σας δίνουμε καθαρά ενδύματα. Αυτά τα ενδύματα είναι πλεγμένα με Άγιον Πνεύμα!

Γι’ αυτό, παιδιά μου, όταν τελειώνετε και φεύγετε από την εξομολόγηση, την προσευχή, την Θεία Λειτουργία και απ΄όλα τα Μυστήρια των μυστηρίων, γίνεστε πανάλαφροι, γαλήνιοι και ευδιάθετοι, επειδή τότε ομοιάζεται σε εμένα. Έτσι είμαι εγώ.

Λέτε εσείς , όταν έχετε κάτι πολύτιμο: Θα το φυλάξω αυτό, όπως το φως των ματιών μου. Διότι μ’ αυτό το φως βλέπετε.

Πως, λοιπόν, εμείς εδώ επάνω θα βγάζαμε το φως από τα μάτια μας; (Την Ελλάδα).

Την φυλάμε, όπως, το φως μας! Διότι αλλιώς, θα ήταν σαν να βγάζαμε τα μάτια μας με τα ίδια μας τα χέρια. Εγώ σας έχω σαν κόρη των οφθαλμών μου!

Ποιος μου έχει μείνει εκτός από εσάς;

Όλοι μου έχουν γυρίσει την πλάτη και θα με θυμηθούν την τελευταία στιγμή. Αλλά, τότε, θα είμαι κι Εγώ μακριά και δεν θα μπορέσω να τους αγκαλιάσω.

Θα ουρλιάζουν: Πατέρα που είσαι; Αλλά ο Πατέρας θα είναι πνιγμένος από λυγμούς, από τον πόνο του και η Θεία Δίκη δεν θα Τον αφήσει να τους πλησιάσει. Διότι εδώ επάνω, λειτουργούμε με Νόμους Δικαιοσύνης και Νόμους Αγάπης (παγκοσμίως).

Την ώρα που θα γίνουν όλα αυτά, εάν δεν έχετε μετανοήσει, ο Πατέρας θα κλαίει. Για δείτε. Είσαστε γονείς και κάποιο παιδί σας ξεστρατεί και δεν μετανιώνει και παθαίνει κάτι κακό. Όμως, εσείς, δεν μπορείτε να το βοηθήσετε, γιατί έχει μπει στον δρόμο της Δικαιοσύνης, που μόνο του επέλεξε.

Γι’ αυτό σας λέω, ότι δεν κάνω διακρίσεις, αλλά σας παρακαλώ με αγάπη, για μετάνοια.

Όπως – το είπα αυτό κάποτε και στους αποστόλους – εκεί που δεν θέλουν να σας καταλάβουν (όταν μιλάτε για μετάνοια), ξεσκονίστε τα πόδια σας και φύγετε! Εσείς επιλέγετε την Δικαιοσύνη.

Θα σας πω κι ένα τελευταίο. Είσαστε σε ένα απέραντο σκοτάδι και γνωρίζετε, ότι μόνο σε ένα σημείο υπάρχει φως. Και γνωρίζετε, ότι εάν φθάσετε σ΄αυτό το σημείο, θα δείτε από εκεί όλον τον κόσμο. Θα το καταστρέφατε αυτό το σημείο; Θα σβήνατε αυτό το φως;

Φως, είναι η Ελλάδα και μόνον σε αυτό το μέρος υπάρχει η αλήθεια της πίστεως!

Εσείς θα το σβήνατε αυτό το φως;».

Επίκειται διωγμός των Μοναχών του Αγίου Όρους



Ουράνια μηνύματα από τον Μοναχό Μονής Βορ. Δυτικής Ελλάδος Ν.8. 
Επίκειται διωγμός των Μοναχών του Αγίου Όρους

“ Επίκειται διωγμός των Μοναχών του Αγίου Όρους…” Μοναχός: Μέσα στο περιβόλι της Παναγίας θα βγάλουν “μαχαίρια” !!!

Θα δείτε σύντομα, ότι μέσα στο περιβόλι της Μητέρας μου, θα βγάλουν μαχαίρια. Δεν θα συμφωνήσουν σε πολλά και θα γίνουν οι 14 Μονές σε πολλά κομμάτια! Και θα δείτε εκεί αδελφό εναντίον αδελφού και πατέρα εναντίον πατρός. Πήρανε μεγάλη ευθύνη στην πλάτη τους με το να καταπατήσουν τον νόμο αυτού του περιβολιού!

(Έχει υπογραφεί στο Παγκόσμιο συμβούλιο των Εκκλησιών, η άρση του αβάτου του Αγίου Όρους με την υπογραφή Ορθοδόξων Αρχιερέων).

Σε αυτό το περιβόλι θα πέση μεγάλη πείνα και δεν εννοώ σωματική.

Τους πραγματικούς δικούς μου, θα τους πετάξουν στον δρόμο.

Ως ζητιάνοι θα περιφέρονται για ένα κομμάτι ψωμί που με μεγάλη λύσσα θα τους το δώσουν. Θα τους περιγελάσουν και θα τους καθαιρέσουν από την Ιεροσύνη τους.

Θα ακούσουν οι δικοί μου τα πλέον χειρότερα λόγια που δεν τα αντέχει η ψυχή! 
Ότι δηλαδή πήγαν εκεί για να φάνε! Και άλλα πολλά άσχημα θα τους πουν, γιατί “ξένο φλουρί” θα πέση ανάμεσά τους.

Και όταν εκεί μέσα κάποιοι θα τρώνε με χρυσό κουτάλι, οι άλλοι, οι δικοί μου, μέσα στο δάκρυ το δικό μου θα βουτήξουν τον άρτο, για να τον φάνε!

-Πολύ σύντομα θα ακούσετε, ότι πρέπει να έχουν και σύνδεση με τον έξω κόσμο και αυτοί και δεν πειράζει να έχουν και μια τηλεόραση. Και άλλα πολλά θα ακούσετε!

Όμως με θρίαμβο, όταν εγώ έλθω να κατοικήσω εκεί, θα έλθουν οι δικοί μου και θα ψέλνουν Ουράνιους Ύμνους μαζί μου.

-Βεβαίως, δεν είναι όλοι οι μοναχοί το ίδιο. Εγώ τους έχω ξεχωρίσει από πριν, γιατί αυτή την εντολή ψυχής έχουν από Εμένα.

-Αυτά ήθελα να τα προσθέσω, ώστε να μην εκπλαγείτε, όταν θα τα ακούσετε.

-Χτίστε γερά θεμέλια της Εκκλησίας παιδιά μου. Το υλικό αυτών των θεμελίων να αποτελείται από αίμα και ψυχή! Το αίμα το δικό μου μέσα στο αίμα σας να είναι και η ψυχή μου μέσα στην δική σας ψυχή. Έτσι γίνονται γερές οι βάσεις.

Τότε κανείς δεν θα μπορή να πλησιάση για να χαλάση αυτά τα θεμέλια.

-Για την νέα Διαθήκη. Σας αποκαλύπτω, λοιπόν, ότι θα είναι η Καινή Διαθήκη των Καθολικών, αλλά φτιαγμένη εκ νέου στα δικά τους μέτρα, όπως αυτοί θα θέλουν να την παρουσιάσουν.

-Και θα αλλάξουν ακόμα και την Θεία Λειτουργία.

Θα τα παραποιήσουν όλα. Θα πάρουν ένα καθαρό πράγμα και 10 βρώμικα. Το ένα καθαρό θα το πάρουν από την Καινή Διαθήκη, που είναι καθαρή όπως τα κρύσταλλα και τα 10 (δέκα) θα τα πάρουν από τους παγκοσμιοποιητές, οι οποίοι θα αποφασίσουν και θα διαμορφώσουν τη νέα θρησκεία.

Επί κεφαλής αυτών των παγκοσμιοποιητών θα είναι ο Πάπας και αυτό το δήθεν “Ευαγγέλιο” που θα ονομάσουν Βίβλο, θα πουν ότι το βρήκαν με την άδεια αυτού του “καλού ποιμένος” του Πάπα, στα άδυτα του Βατικανού, που το είχαν δήθεν κρύψει οι προηγούμενοι.

Αυτά θα τα παρουσιάσουν θεαματικά και ο κόσμος θα τα πιστέψη.

Και θα τα βάλουν εναντίον των “ασεβών κληρικών” επειδή αυτοί έκρυψαν την “αλήθεια”.

-Ο Θεός δεν θα ονομάζεται πλέον παντοκράτωρ, αλλά θεός της ελεημοσύνης, της γνώσεως και της σοφίας.

Για αγάπη θα μιλήσουν πολύ λίγο, γιατί δεν την θέλουν αυτήν την λέξη και το νόημα της!

-Δεν θα μιλήσουν για Θεό Παντοκράτορα, αλλά για έναν θεό πολύ ισχυρό πάνω στη γη. 
Θα εννοούν δήθεν Εμένα, αλλά θα μνημονεύουν κάποιον άλλον θεό, τον δικό τους.

-Ο Ισχυρός Θεός επάνω στην γη, λέγεται: Αγία Τριάς! Ο Ουράνιος Πατήρ, ο Ιησούς Χριστός και το Άγιον Πνεύμα! Έχει όνομα ο Ισχυρός Θεός και είναι συγκεκριμένος! Δεν λέγεται αορίστως “ένας ισχυρός Θεός”. Δεν υπάρχει όνομα γι’ αυτόν;

-Η Βίβλος αυτή η δική τους θα βγη με εικόνες ωραίες, αλλά όχι βυζαντινές! Θα μιλάη και για αγίους, για πρόσωπα όμως άγνωστα σε εσάς.

-Θα δείτε το πρόσωπο του “δήθεν ουράνιου πατέρα” αλλά μόνο για Ουράνιο Πατέρα δεν θα μιλάνε. Το πρόσωπο αυτό δεν θα το αναγνωρίσετε. Θα προέρχεται από μια μεγάλη οικογένεια που κυριαρχεί στην γη. Θα είναι το πρόσωπο που γέννησε τον Πάπα.

-Αυτός ο θεός δεν κρατάει την γη στα χέρια του, αλλά θα έχει τα πόδια του πάνω στην γη.

-Στο δεξί του χέρι θα κρατάει σκήπτρο και στο αριστερό ένα αρνί.

Αυτές τις εικόνες που θα δείτε στην “Βίβλο” θα ομοιάζουν με τις εικόνες του Ουράνιου Πατέρα, αλλά μόνος εκείνος δεν θα είναι!

Μην πλανηθείτε. Βλέπετε, ότι στην Αγία Τριάδα, το τριαδικό σύμβολο, το τρίγωνο, είναι πάνω από το κεφάλι. Στις εικόνες που θα σας δείξουν, θα δείτε ότι θα είναι στο στήθος ή σε άλλες στο μέτωπο.

Όλα αυτά θα τα δείξουν με ένα μεγαλειώδη τρόπο, που οι ευσεβείς θα χάσουν τα λογικά τους και οι ασεβείς θα πλανηθούν και μ’ αυτήν την βίβλο θα “κοιμηθούν”.

Αυτές είναι λεπτομέρειες που θα τις δείτε αργότερα. Τέτοιες εικόνες, όμως, θα δείτε δειλά – δειλά να έρχονται και από τα χέρια των πιστών.

-Αυτά που σας είπα παραπάνω και άλλα πολλά, να μην έχετε καμία αμφιβολία, ότι θα γίνουν και ότι θα τα δείτε. Είναι η γενιά σας, που θα τα δη όλα, η γενιά σας που θα κριθή και θα θυσιασθή για την πίστη της.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΟΡ. ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΒΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ – ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

Ο Άγγελος του Θεού Παπουλάκος δεν ήταν γνώστης βαθύς της αλάνθαστης ορθόδοξης Θεολογίας, αλλά είχε καταλάβει αμέσως μετά την απελευθέρωση και ίδρυση του Ελληνικού Ορθοδόξου Κράτους, ότι η δυτική Θεολογία ήταν λανθασμένης διανόησης και κακοδαιμονίας. 
Η Θεολογία της δύσης ενεθάρρυνε την ανθρωπιστική αλαζονεία και έφτιαχνε θεολογικές ρωγμές για να εισχωρήσουν εκεί τα αθεϊστικά ρεύματα και στη συνέχεια καλλιεργούσαν τους ανθρωποκεντρικούς ανθρωποκτόνους καρπούς του Βολταιρισμού, του Δαρβινισμού, του Κοραικισμού.

Την εποχή του 1833-1860 Εβραίοι εξ΄Ευρώπης χρησιμοποίησαν την Βαυαρική και Προτεσταντική στρατοκρατορία που εκμεταλλεύτηκε με σατανική μεθοδικότητα την διοικητική και οργανωτική κατάρρευση της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και του έθνους. Ο Παπουλάκος γνώριζε καλά, με Θεία φώτιση βέβαια, τον άξονα περιστροφής του γένους μας μετά την απελευθέρωση από την Τουρκοκρατία. Κατηγορώντας τον αδίστακτο πάπα που χρησιμοποιούσε όλα τα τυχοδιωκτικά μέσα, συγχρόνως προστάτευε τον Ελληνισμό από τα ύπουλα ευρωπαϊκά ρεύματα και συγκροτούσε τάχα το γένος στο χώρο της Ορθοδοξίας με αλλοθρήσκους και αιρετικούς Κυβερνήτες.

Ο Παπουλάκος λοιπόν αφού αρματώθηκε στο μοναστήρι του, με θεία φώτιση πήρε την απόφαση να συγκρουστεί με τους δυτικόφερτους δαίμονες κατά πρόσωπο, αψηφώντας τους κινδύνους των γραικύλων. Ο Παπουλάκος άρχισε τις περιοδείες του αψηφώντας τους κινδύνους και η ιεραποστολική του πορεία μέσα σε διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου κράτησε αρκετούς μήνες. Ο Βασιλιάς Όθωνας είχε φοβηθεί τόσο πολύ από τα πύρινα κηρύγματα του, που αφυπνούσουν

και λιοντάροναν τον λαό, που έστειλε ολόκληρο στόλο και τρεις χιλιάδες στρατιώτες για να συλλάβουν ένα άοπλο χριστιανό επαναστάτη. Δεν το κατόρθωσαν με αυτή την περιβόητη εκστρατεία και χρησιμοποίησαν το σχέδιο της προδοσίας. Τον Ιούδα Παπαβασίλαρο και 6.000 αργύρια. Ο Παπουλάκος με δόλιο τρόπο έπεσε στα χέρια των αντίχριστων Παπικών-Βαυαρών. Δεν απέκαμε βέβαια ποτέ και μέσα από τα κελιά του στις φυλακές της Σαντορίνης και της Άνδρου έδινε τη δική του μάχη με όποιες δυνάμεις του είχαν απομείνει μιλώντας παντοτινά για την αλήθεια και χωρίς φόβο, για αυτό που ονόμαζε Χριστοβασιλεία επί της γης και του ουρανού.

Μετά τη δολοφονία του κυβερνήτη της Ελλάδος Ιωάννη Καποδίστρια, βλέπουμε να συμβαίνουν ταυτόσημα γεγονότα τόσο στην Ελλαδικό χώρο όσο και στην Αγγλοκρατούμενη πολιτεία των Ιονίων Νήσων.

Υποταγή της Ελλαδικής εκκλησίας στους Γραικύλους και τη Βαυαροκρατία, υποταγή των Ιονίων Νήσων στην Αγγλοκρατεία. Διασυρμός του Κλήρου εκεί, διασυρμός του Κλήρου εδώ. Ξένος ηγεμών εκεί, ξένος ηγεμών εδώ. Ανθελληνική φράγκικη παιδεία εκεί, ανθελληνική φράγκικη και εδώ. Τα ανθελληνικά σχολικά βιβλία της εποχής, η γελοιοποίηση του Κλήρου, η ανταρσία κατά των θεσμών, αθεϊστικά συμπτώματα, ακόμα και φράγκικο ημερολόγιο που επεβλήθη αργότερα, άρχισαν να δηλητηριάζουν τη ζωή του έθνους.

Έλεγε ο Μακρυγιάννης: «Μας έβγαλαν το τούρκικο φακιόλι και μας φόρεσαν την πάπικη τιάρα». Εναντίον αυτής της καταστάσεως εξεγέρθηκαν τα ασθενή και τα μωρά του κόσμου. Ο Κοσμάς φλαμιάτος, ο Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος (Παπουλάκος), ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, οι φιλοκαλικοί πατέρες, όπως ο Ιγνάτιος, καλόγερος του Μ. Σπηλαίου. Μπροστά σε αυτό το έγκλημα πήραν στο ταγάρι τους ένα κομμάτι κριθαρένιο ψωμί και άρχισαν τον αγώνα υπέρ πίστεως και πατρίδος.

Όταν λοιπόν τον Απρίλη του 1852 ξεψυχούσε ο Φλαμιάτος στις φυλακές μπουντρούμια του Ρίου, τότε φούντωσε δια του Χριστοφόρου Παπουλάκου (Παναγιωτόπουλου) το φιλοκαλικό κίνημα του Παπουλάκου- τα Παπουλικά- που η Ιερά Σύνοδος τον καταγγέλλει ως διαστροφέα της γνήσιας διδασκαλίας του Ευαγγελίου (τα ακούμε και σήμερα αυτά για τους λίγους μοναχούς που αντιστέκονται άχρι θανάτου έναντι των καινοτόμων οικουμενιστών). Ας μη μας φαίνεται παράξενο σήμερα μετά από 150 χρόνια πως έχει ξεπέσει σε ανάλογες ανορθόδοξες αποφάσεις και καταστάσεις η Κρατούσα Εκκλησία των Οικουμενιστών ρασοφόρων. Το Παπικό δηλητήριο έχει ποτίσει από τότε εις βάθος και τα πλέον υγειά κύτταρα της Εκκλησίας, αλλά ευτυχώς υπάρχουν και κάποια που παραμένουν ανεπηρέαστα. Αυτά συμβαίνουν τον Μάιο του 1852.

Όταν ο Παπουλάκος αρχίζει περιοδείες στα διάφορα μέρη της Πελοποννήσου με στόχο τον καθολικό Βασιλέα Όθωνα και την προτεστάντισσα Βασίλισσα Αμαλία. Έλεγε συχνά: «Ότι υπάρχουν δύο λογιών γράμματα, το θεοτικά και τα άθεα. Τα άθεα γράμματα είναι ρίζα κάθε συμφοράς χριστιανοί μου. Μιλιούνια άνθρωποι – Έλληνες και μη πλανήθηκαν από αυτή την ξεγελάστρα μάθηση και ακούμπησαν επάνω της για να κοιμηθούν ξέγνοιαστοι. Δεν το κατάφεραν όμως, αλλά ούτε και

θα το καταφέρουν, έλεγε. Τέτοια γνώση είναι καρπός της περηφάνειας που είναι το πιο θανάσιμο κρίμα, είναι το ψήλωμα του νου, είναι κατάρα Θεού που στέλνει ολόισα στην κόλαση».

Μήπως και σήμερα δεν συμβαίνει το ίδιο αδερφοί μου; Αυτοί πάνε να μας αποκόψουν από το Χριστό και να μας ρίξουν στην σκλαβιά άλλων αφεντάδων που είναι δαιμονισμένοι.

Ο Αντιβασιλέας του Όθωνα Μάουερ κάλεσε κοντά του τον φαρμακίδη ο οποίος είχε εμπεδωθεί στην Κοραική Θεολογία. Ήταν κληρικός και είχε ασχοληθεί με την δογματική θεολογία του Θεοφάνους Προκοποβικίου. Ο Θεοφάνης Προκόποβιτς περιφρονούσε τον κλήρο και δεν έκρυβε την αποστροφή του για το τυπικό της λατρείας, τα θαύματα, τον ασκητισμό και την ιεραρχία. Ο Μάουερ δεν μπορούσε να επιλέξει συγγενέστερο ομοϊδεάτη για οδηγό στην θεολογική του διδασκαλία. Από την Αίγινα που ήταν τον καλεί στην πρωτεύουσα ο Μάουερ ως συνεργάτη για την Θεολογική στήριξη και πρακτική εμπέδωση μιας μεταρρύθμισης της Ελληνικής Εκκλησίας.

α) Τη δημιουργία μιας εθνικής κρατικής εκκλησίας αυτοκέφαλης και αποσπασμένη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως.

Β) Την κατάλυση της επιρροής που ασκούσε ο μοναχισμός στην παράδοση και λαϊκή ευσέβεια και

γ) Την θεμελίωση μιας εκσυγχρονισμένης θεολογικής παιδείας προσαρμοσμένης στα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Τον Ιούνιο του 1833 όλοι οι επίσκοποι του Ελλαδικού χώρου και οι πρόσφυγες από τις Τουρκοκρατούμενες περιοχές, 22 τον αριθμό, συνεδρίασαν για οκτώ ώρες με γραμματέα τον Φαρμακίδη- πρακτικά δεν κρατήθηκαν-, ελάχιστοι έφεραν αντιρρήσεις γιατί υπήρχε κλίμα συγκεκαλυμένης τρομοκρατίας. Το απόγευμα της ίδιας μέρας υπογράφτηκε από όλους έγκριση των προτάσεων της επιτροπής με ελάχιστες τροποποιήσεις. Ο Μάουερ και ο Φαρμακίδης, είχαν θριαμβεύσει. Ο καταστατικός χάρτης της Εκκλησίας ήταν έτοιμος και δημοσιεύτηκε με Βασιλικό Διάταγμα 23 Ιουνίου 1833. Η Ελληνική Εκκλησία γίνεται αυτοκέφαλος αποσχισθείσα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο τότε ορθοφρονούσε.

Μετά την απόσχιση της Ελλαδικής Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1833, έχασε όλα τα προνόμια και δικαιώματα που είχε επί Τουρκοκρατίας και επί Βαυαροκρατίας κατέστη δούλη και αιχμάλωτη των ξένων.

Οι Τούρκοι είχαν αναγνωρίσει σε αυτήν δικαιώματα νομίμου κυριαρχίας. Μετά το 1833 η εξαρτώμενη από τον Βασιλέα Όθωνα Ελλαδική Εκκλησία περιήλθε στα Βαυαρικά χέρια και ο Καίσαρας Όθωνας πήρε ακόμη και αυτό που ανήκει στο Θεό (Ματθ. 21-22) και έτσι έγινε σωματείο. Ψυχρότης και αδιαφορία για την ευσέβεια. Σε γενικές γραμμές η Εκκλησία βρέθηκε αποκομμένη από τον φυσικό της χώρο, το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Τα πολιτικά ήθη εγένεντο και κάθε μέρα ελεεινά.

Αλογιστία προς τους ανθρώπους, αυθάδεια, ασχημοσύνη προς τους γεννήτορας και πρεσβυτέρους και σοφότερους, απαγωγές συγγενών, απιστίες, κακουργίες, ομότης στους πάσχοντες.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος ο Α΄ αποκάλυψε στον Καλλέργη ότι είχε πάρει απόφαση να αφορίσει την Εκκλησία της Ελλάδος αλλά εμποδίσθηκε από την Ρωσία. Η Ελλάδα έγινε πεδίο σύγκρουσης των Μεγάλων Δυνάμεων, Άγγλων και Ρώσων. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν ο πράκτορας των Δυτικών Μάουερ και ο συνεργάτης του Κοραή Θ. Φαρμακίδης. Ο Μάουερ απειργάσθη την αποδιοργάνωση της Εκκλησίας και ο Φαρμακίδης έπαιρνε δικτατορικά από την διορισμένη Ιερά Σύνοδο τις αποφάσεις που ήθελαν οι παπικοί και προτεστάντες.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1837 με βασιλικό διάταγμα διατάσσεται το κλείσιμο των Μοναστηριών. Το υποχρεωτικό αποσχηματισμό όλων των μοναζουσών που ήταν κάτω από 40 ετών. Την δέσμευση της κτηματικής περιουσίας των ιερών σκευών λατρείας, των εικόνων, βιβλίων, επίπλων κ.λ.π. Η εφαρμογή του διατάγματος ανετίθετο στους νομάρχες. Από τα ανδρικά μοναστήρια διαλύθηκαν 412 και από τα 18 γυναικεία έμειναν μόνο 3. Άθικτα έμειναν τα Ρωμαιοκαθολικά.

Δεν έφταναν όλα αυτά στην εικοσαετία 1830- 1850 παρατηρείται πραγματική παντοδυναμία των προτεσταντών μισσιοναρίων στο χώρο της παιδείας, τόσο στην ελεύθερη Ελλάδα όσο και στα Επτάνησα. Η μισσιονάριοι των Βαυαρών πήραν στα χέρια τους όλη την Ελληνική παιδεία διορίζοντας τον Κorck Διευθυντή και Επιθεωρητή όλων γενικά των Σχολείων του Κράτους. Επικρατεί χάος και στην παιδεία.

Στην εποχή του ο Μακρυγιάννης προσθέτει: «Ήφεραν οι φωτισμένοι άνθρωποι της Ευρώπης το κοπάδι για να κόψουν τους άγριους Έλληνες. Έπρεπε ο Βασιλέας της Μπαυαρίας να κόψει το κεφάλι του Τούρκου. Οι Τούρκοι δεν πείραξαν ούτε πέτρα από τα μοναστήρια.

Βλέποντας ο Χριστόφορος Παπουλάκος αυτή την άλωση της πίστεως μας άφησε το ασκητήριο και ρίχνεται στον αγώνα του κηρύγματος υπερ της αληθείας του Ευαγγελίου. Το κήρυγμά του είχε κάτι από το κήρυγμα των αλιέων της Γαλιλαίας. Είχε Πνεύμα Άγιον παρόμοιο με το κήρυγμα του Αιτωλού. Το θέλημα του Θεού κήρυττε. Πρόσωπο ανθρώπου δεν ελάμβανε υπόψη του. Οι τρανοί της γης δεν ηδύναντο να τον πτοήσουν. Είχε λάβει την μεγάλη απόφαση να μαρτυρήσει υπέρ της αληθείας μιμούμενος τον Θεάνθρωπο.

Ας παραλληλίσουμε τα τότε τεκτενόμενα με τη σημερινή εποχή θα καταλάβουμε γιατί υφιστάμεθα την ίδια σκλαβιά και προδοσία από τους γενίτσαρους Έλληνες που μας διαφεντεύουν.

Εύχομαι να αναδείξει ο Θεός και νέους Παπουλάκους και Αγιο Κοσμάδες να λυτρώσουν τούτο το δύσμερο γένος που πάντοτε προδομένο χαροπαλεύει να κρατήσει την πίστη του για να μη χαθεί και σαν έθνος. Και τώρα πνέει τα λοίσθια. Αλλά την τελευταία λέξη γι΄αυτό το γένος την έχει ο Χριστός που μας αγαπάει

περισσότερο (επειδή ανταποδώσαμε αυτή την αγάπη Του, με τα αμέτρητα εκατομμύρια μαρτύρων και ομολογητών) από τους άλλους Ευρωπαίους που τόσο εύκολα αντικατέστησαν την Ορθοδοξία με τον ευδαιμονισμό και τον Ορθολογισμό.

ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΕΣΤΗΡΙΞΕ

Αυτή η πίστης των ορθόδοξων την Οικουμένη εστήριξε. Μοναχός Μονής Βορ. Δυτικής Ελλάδος

Αγαπημένη μου Ορθοδοξία δεν θα σε αρνηθώ ποτέ.

Ποτίστηκες και άνθισες με αίμα και δάκρυα, πώς να σιγήσω!

Στις μέρες αυτές τις πονηρές το αίμα μου θα χύσω.

Θα σε δοξάσω σε φίλους και εχθρούς και δεν θα κάνω πίσω.

Τα βιβλία της Κ. Διαθήκης άρχισαν να γράφονται είκοσι χρόνια μετά την Ανάσταση του Κυρίου και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, το δε τελευταίο από αυτά γράφτηκε το 90 μ.χ. Έως ότου γραφούν όλα τα βιβλία της Κ. Διαθήκης, η διδασκαλία του Κυρίου και των Αποστόλων παρεδίδετο από στόμα σε στόμα προφορικώς.

Όπως γράφει ο απόστολος Ιωάννης: «υπάρχουν και άλλα πολλά όσα εποίησε ο Ιησούς τα οποία εάν εγράφοντο θα εχρειάζοντο βιβλία που σε έκταση θα κάλυπταν τον κόσμο όλο» (Ιωάν. Κα΄25).

Σαφώς ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους χριστιανούς τα εξής: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις ως εδίδαξαν είτε δια λόγου (προφορικώς) είτε δια επιστολής (γραπτώς)» Β΄Θεσσαλ. β΄15.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Των εν τη Εκκλησία πεφυλαγμένων δογμάτων και κηρυγμάτων τα μεν εκ της εγγράφου διδασκαλίας έχομεν (δηλ. εκ της Αγίας

Γραφής), τα δε εκ της των Αποστόλων παραδόσεως διαδοθέντα ημίν εν Μυστηρίω παραδεξόμεθα, όπερ αμφότερα την ιδίαν ισχύν έχει προς την ευσέβειαν».

Στην Ιερά παράδοση αναφέρονται μερικά σημεία που η Αγία Γραφή δεν αναφέρει.

Πώς να κτίζουμε Εκκλησίες και να προσευχόμαστε κατά Ανατολάς, πώς να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, την τέλεση του Βαπτίσματος, πως γίνεται η ευλογία του ύδατος της Ιεράς κολυμβήθρας, ο νηπιοβαπτισμός, η χρήσις τους βαπτιζομένου με άγιον έλαιον, η τριπλή κατάδυσις στο νερό της κολυμβήθρας, η χρήσις και σφράγισης του βαπτισθέντος με το Άγιον Μύρον. Επίσης πως πρέπει να τελούνται οι Θείες Λειτουργίες όπως και οι διάφοροι λειτουργικοί τύποι, οι ευχές της αγίας Αναφοράς και του καθαγιασμού των τιμίων δώρων, ο τρόπος της θείας κοινωνίας των πιστών, όπως οι νεκρώσιμες ακολουθίες, τα μνημόσυνα, τα μνημονεύοντα ζώντων και νεκρών και άλλα πολλά.

Η έβδομη Οικουμενική Σύνοδος επισφράσισε τα ως άνω αναγραφόμενα ως εξής: «Οι προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η οικουμένη ως συμπεφώνηκεν, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κυρήσσομεν. Αυτή η πίστις των Αποστόλων, αυτή η πίστις των Πατέρων, αυτή η πίστις των Ορθοδόξων, την Οικουμένη εστήριξε».

Την Ιερά αυτή παράδοση διαμόρφωσε οριστικώς και τελικώς και έκλεισε η εβδόμη Οικουμενική Σύνοδος και μόνο η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει ως πηγή διδασκαλίας την γνησία και ισόκυρο της Αγίας Γραφής.

Οι προτεστάντες έχουν απορρίψει τελείως την Ιερά παράδοση και αρκούνται μόνο στην Αγία Γραφή. Οι παπικοί μετά την εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο πρόσθεσαν νέα δόγματα τα οποία είναι σαφώς αντίθετα προς την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση (όπως το δόγμα του Αγίου Πνεύματος που εκπορεύεται και από του Υιού, το περίφημο Filioque).

Μόνο η Ορθόδοξος Εκκλησία έχει τις δύο αυτές θείες και ουράνιες πηγές διδασκαλίας δηλαδή την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση.

Ποια είναι όμως η Ορθόδοξος Εκκλησία που εμείς οι χριστιανοί πιστεύουμε; Το ένατο άρθρο του Πιστεύω μας λέει: «Πιστεύω εις μίαν αγίαν…. και Αποστολική Εκκλησίαν».

Μία λοιπόν είναι η Εκκλησία αυτή που ίδρυσαν ο Χριστός και οι Απόστολοι μας. Μία είναι η νύμφη, μία η λογική και πνευματική, η ιερά και αγία ποίμνη της Παναγίας και Ζωαρχικής Τριάδος. Ένας είναι λοιπόν ο Κύριος και ιδρυτής και νυμφίος της Εκκλησίας, ο Ιησούς Χριστός που έχυσε όλο του αίμα Του γι΄αυτήν. Κάθε ένας που ξεφεύγει από τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας λέγεται αιρετικός. Από τα 6 δισεκατομμύρια των κατοίκων της γης μόνο 1 δις 200.000 εκατομμύρια είναι χριστιανοί και οι Ορθόδοξοι είναι περίπου 300 εκατομμύρια.

Ως ορθόδοξοι χριστιανοί εμείς σήμερα πρέπει να σταθούμε άξιοι συνεχιστές αυτής της Ιεράς Παρακαταθήκης, που μας άφησε, πρώτον ο Χριστός και οι Απόστολοι και ύστερα οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές της πίστεως μας.

Πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα στις έσχατες αυτές προδοτικές μέρες τρεις μεγάλους κινδύνους που μας απειλούν.

α) Η χλιαρότητα, η σιωπή, η δειλία, η ατολμία ομολογίας και η ενδοτικότητα ορισμένων ορθοδόξων επισκόπων ή άλλων κληρικών και λαϊκών εκπροσώπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποίοι πέφτουν θύματα της νοσηρής, συναισθηματικής, κοσμικής και υποκριτικής αγαπολογίας σχετικά με την διατυμπανιζόμενη «ένωση των Εκκλησιών».

Β) Οι διπλωματικοί ελιγμοί του δολίου παπισμού, ο οποίος όπως ομολογεί σταθερά και όπως φανερώνουν τα γεγονότα δεν είναι διατεθειμένος να αρνηθεί το σύμπλεγμα των αιρέσεων του.

Γ) Η εκκοσμίκευση της Ορθοδόξου θεολογίας λόγω της συνεχιζόμενης συμμετοχής στους θεολογικούς διαλόγους που δεν γίνονται με τις απαραίτητες και απαιτούμενες προϋποθέσεις και την άκαρπη συμμέτοχή της κρατούσας Εκκλησίας των Δεσποτάδων και του αιρεσιάρχη πατριάρχη μας στο παγκόσμιο συμβούλιο Εκκλησιών.

Tα γεγονότα σήμερα βοούν ότι η εκκοσμικευμένη κοινωνία μας, οι λαϊκοί και υψηλόβαθμοι ρασοφόροι θεολόγοι που ασπάζονται ολέθρια συνθήματα της παγκοσμιοποίησης, έχασαν την Ορθόδοξη δογματική ευαισθησία. Γι΄αυτό όσοι ορθόδοξοι πιστεύουμε «Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον» (Κορ.Β΄2) ας κρατάμε καλά την ομολογία της πίστεως μας προς Αυτόν και να δηλώσουμε καθαρά, ότι δεν υποκύπτουμε στις δόλιες μηχανορραφίες των παπικών, ούτε αποδεχόμεθα στο ελάχιστο τα κηρύγματα του πανθρησκειακού οικουμενισμού.

Είναι καιρός ομολογίας πίστεως. Και πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μια υγιή αντίσταση (χωρίς ακρότητες και υπερζηλωτισμούς,) αλλά με πνεύμα θυσίας, έναντι σε αυτούς που κηρύττουν ανορθόδοξα, με στόχο την διαφύλαξη της διδασκαλίας του Ευαγγελίου και των Αγίων Πατέρων. Η πίστη ανήκει στο καθένα μας ξεχωριστά, ως να είναι ένα μέλος του σώματος που αν το χάσουμε θα αρρωστήσουμε ή θα πεθάνουμε.

Η προφητεία του Αγίου Κοσμά ότι «το κακό θα σας βρει από το διαβασμένους» έχει πλήρη εκπληρωθεί στις μέρες μας.

Η διάβρωση της Ορθοδοξίας έχει ξεκινήσει από τα χρόνια του Γερμανού Βασιλιά της Ελλάδος Όθωνα, τον οποίο μας στον φέρανε οι ψευτοσύμμαχοι Εγγλέζοι για να καθυποτάξουν την Ελλάδα. Φυσικά πίσω από τους Άγγλους και τους άλλους Ευρωπαίους πάντοτε εχθρούς της πατρίδας, κρύβονταν από τότε οι ήδη οργανωμένοι Εβραιοσιωνιστές. Αυτοί ήταν που σκοτώσανε τον Ιωάννη Καποδίστρια με χέρια Ελληνικά.

Αυτοί οι δαίμονες εχθροί του έθνους μας, ξέρουνε καλά ότι η δύναμη αυτού του λαού κρύβετε στην πίστη του. Στην Ορθή πίστη του και όχι στην σημερινή αλλοιωμένη και νοθευμένη στο συνονθύλευμα του οικουμενισμού.

Γι΄αυτό και οργανωμένα εδώ και 100 χρόνια προσπαθούν να την εκπορθήσουν εκ΄ των έσω και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν. Δεν τους νοιάζει πλέον να γκρεμίσουν Εκκλησίες και να σκοτώνουνε τους πιστούς, όπως κάνανε επί κουμμουνισμού στη Ρωσία. Είδαν ότι δεν απέφερε τίποτα ο φανερός διωγμός. Έτσι λοιπόν ύπουλα μηχανεύονται την διάβρωση, έτσι ώστε να μην ξέρουν οι Έλληνες την πίστη των Πατέρων τους. Ο Χριστός όμως αποκαλύπτεται και δίνει την Χάρη Του μόνο στους Ορθοδόξους, που ζουν μυστηριακή ζωή με όσα ανέφερα στη αρχή.

Στις 25 Μάρτη του 1821 ξεκίνησε η επανάσταση από το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων με τις ευλογίες του Επισκόπου Παλαιών Πατρών, Γερμανού, εις το όνομα της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος, με σημαία το Λάβαρο με το σταυρό, που ενδυνάμωνε την πίστη του Έλληνα πολεμιστή. Με την πίστη του Έλληνα, με την ευλογία της Εκκλησίας και την βοήθεια του Θεού η λευτεριά ήρθε, η Ελλάδα έγινε κράτος και μας έφεραν οι ξένες δυνάμεις και καθολικό βασιλιά και προτεστάντισσα Βασίλισσα. Και από τότε αρχίζει το μαρτύριο του Ορθόδοξου Έλληνα που συνεχίζετε και στις μέρες μας.

Γράφει ο Μακρυγιάννης: «Κύριε Παντοδύναμε! Εσύ, Κύριε θα σώσεις αυτόν το τόπο, αυτό το αθώο έθνος. Είμαστε αμαρτωλοί, είσαι Θεός. Ελέησέ μας, φώτισέ μας και κίνησε μας εναντίον του δόλου και της απάτης, της συστηματικής τυραγνίας της πατρίδος και θρησκείας. Δεν μπορώ να βλέπω τοιούτους και των σκοτωμένων τα παιδιά και οι γριγές να διακονεύουν και τις νιες να τις βιάξουν για κομμάτι ψωμί εις τιμή τους, οι απατεώνες της πατρίδας. Γεμάτες οι φυλακές από αγωνιστάς και να διακονεύουν στα σοκάκια αυτοί που χύσανε το αίμα τους».

Λαός που αγνοεί την πίστη και την ιστορία του είναι καταδικασμένος να αφανιστεί.

Όσοι έχουμε αυτή την γνώση των πραγμάτων με την δύναμη της πίστης καλούμαστε να θυσιαστούμε, για την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας μας και της Πατρίδας μας και οι πύλες του Ουρανού θα ανοίξουν διάπλατα.

Η ΚΑΛΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΡΑΣΟΦΟΡΩΝ. ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΝΑΧΟ ΜΟΝΗΣ ΒΟΡΕΙΟΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΟΥ

Αναμφισβήτητα το χρέος της υπακοής μας ως χριστιανοί είναι υψίστης σημασίας και επιβεβλημένο καθήκον, μόνο έτσι όπως αυτό εκφράζεται σε σχέση με το νόμο και το θέλημα του Θεού, έχοντας ως πρότυπο την υπακοή του Χριστού, στον Θεό Πατέρα.Αυτή η υπακοή του Χριστού απέρρεε απ΄ την άρρητη αγάπη Του και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Θεού Πατέρα και από την πλήρη ταύτιση των προσώπων τους. Η τελειότητα της υπακοής που καρποφορεί και είναι ευάρεστη στο Θεό, δεν έγκειται μόνο στην υποταγή του ενός προσώπου στο άλλο, αλλά στην πλήρη ταύτιση των φρονημάτων εντολοφόρου και εντολοδόχου, σε μια έλξη αμοιβαίας εμπιστοσύνης και αγάπης. Σ΄ αυτόν τον αγώνα απόρριψης του εαυτού μας και εξαφάνισης του για χάρη του θελήματος του Θεού, νεκρώνουμε το αμαρτωλό «Εγώ» μας για να μην μας γίνεται εμπόδιο στην αγάπη Του που μας θέλει σε όλα δικούς Του.

Στις μέρες μας υπάρχει μεθοδευμένη διάβρωση της Ορθόδοξης Θεολογίας, η οποία έχει ξεκινήσει εδώ και 100 χρόνια περίπου και συστηματική αντικατάσταση της με τον ανθρώπινο λόγο και την ανθρώπινη σκοπιμότητα. Και αυτό κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο λέγετε «αίρεσης».

Οι Ποιμένες μας, είτε αυτοί είναι Αρχιερείς, είτε Ηγούμενοι είτε και αυτός ο Πατριάρχης, μας ζητούν επιτακτικά μια συμπόρευση στην δική τους Εκκλησιολογία (Νεοπατερική Θεολογία), ξένη προς αυτήν του Ευαγγελίου και των Ι. Κανόνων, όπως εκφράστηκαν από Οικουμενικές, Αποστολικές και Πανορθόδουξους Συνόδους. Μέσα λοιπόν από το πρόσχημα της υπακοής η οποία για αυτούς είναι απροϋπόθετη, θέλουν να περάσουν τα οικουμενιστικά τους σχέδια, αδιαφορώντας για το θέλημα του Θεού και το ποίμνιο τους.

Γι΄ αυτό και εξαπολύουν απειλές, για διωγμούς από τα μοναστήρια μας, για καθαιρέσεις και αφορισμούς με απαράδεκτες εκφράσεις για το Εκκλησιαστικό τους κύρος, σε όσους μοναχούς δεν συμφωνούν με την ιδεολογία τους και εκφράζουν την άποψη τους την οποία καλώς πράττουν (οι μοναχοί) και την κοινοποιούν.

Ως μέλη της Εκκλησίας του Χριστού εμείς οι μοναχοί, ισότιμα με τα άλλα μέλη ενώπιον το Θεού, Αρχιερείς, ηγουμένους και λαϊκούς, έχουμε το δικαίωμα να εκφράσουμε την γνώμη μας σε ότι δεν συμφωνούμε. Σε ότι όμως αφορά θέματα πίστεως και επομένως σωτηρίας ψυχών, οφείλουμε με γνώμονα την Αγία Γραφή, τους Αγίους Πατέρες και Ομολογητές, καθώς και την Ιερά Παράδοση όχι μόνο να διαφωνήσουμε αλλά και να αντιταχτούμε κάνοντας ανυπακοή σ΄ αυτούς που δεν εισήλθαν δια της Θύρας αλλά αλλαχόθεν. Ιωνν. 10,1.

Το αυτό προτείνει και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στον λόγο του περί «ταπεινοφροσύνης» (παραγρ. 9).

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Γαλάτας: «Και εάν ημείς (δηλ. οι Απόστολοι) ή άγγελος εξ΄ουρανού ευαγγελίζεται υμίν, παρ΄ο ευηγγελισάμεθα, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1,8).

Στις Πράξεις των Αποστόλων αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «Όταν οι Αρχιερείς έβγαλαν τον Πέτρο και τον Ιωάννη από την φυλακή, τους πρόσταξαν να μη ξαναμιλήσουν για τον Ιησού. Και η απάντησή τους ήταν: «είναι προτιμότερο να ακούσουμε το Θεό και να συνεχίσουμε το κήρυγμα, παρά εσάς» (Πραξ. 4, 17-20).

Ένα από τα έργα των μοναχών είναι και αυτό. Να υπερασπίζονται την αλήθεια του Ευαγγελίου και να μην ανέχονται καμία καινοτομία κατά το λόγιο του Κυρίου: «ος εάν ουν λύσει μία των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξει ούτω τους άλλους, ελάχιστος κληθήσετε εν τη βασιλεία των ουρανών» Ματθ. (5,19).

Όσοι από εμάς τους μοναχούς εισήλθαμε στην μοναχική πολιτεία με αγνή διάθεση μετανοίας και αγάπης προς τον Θεό, οδεύοντας σ΄ αυτόν τον δύσκολο δρόμο της καθάρσεως, ζούμε –όσο το ζεί ο καθείς- την αγάπη Του και το έλεος Του. Σε μέρες χαλεπές που χάνονται τόσες ψυχές, πολύ περισσότερες από την εποχή του Αγίου Κοσμά, μας διακατέχει ο λόγος του αποστόλου Παύλου: «μη τα εαυτών έκαστος σκοπείτε, αλλά και τα ετέρων έκαστος». Αν κάνανε αυτοί που μας κατηγορούν, το έργο του Θεού, έτσι όπως εκφράζετε μέσα από τον νόμο Του και όχι έτσι όπως το νομίζουν ή το θέλουν, τότε και εμείς θα καθόμασταν στα κελιά μας, αφοσιωμένοι μόνο στην προσευχή για όλο τον κόσμο.

Βλέπουμε την κρατούσα Εκκλησία όχι μόνο να παραπαίει αλλά και να προδίδει τον Χριστό με τις κεφαλές της. Δείχνει αδιαφορία για την ηθική κατάπτωση και αποστασία του λαού. Δεν κηρύττει μετάνοια, όπως είναι και το μεγαλύτερο χρέος της. Δεν δέχεται τις προφητείες των Αγίων μας, αλλά και της Αποκαλύψεως, προσέχοντας τα σημεία των καιρών που είναι πλέον ολοφάνερα μπροστά μας, έτσι ώστε να αφυπνίσει τον λαό, να τον προετοιμάσει, παρηγορήσει, να τον αγκαλιάσει με την στοργική αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός, σε στιγμές που όλοι σχεδόν οι Έλληνες χτυπιούνται από όλες τις σκοτεινές δυνάμεις του κόσμου τούτου.

Υποτάχθηκε η Εκκλησία με τη μισθοδοσία από το κράτος στα υποχθόνια σχέδια των Σιωνιστών, έχασε την παλαιά δύναμη ελέγχου σε ότι αντιορθόδοξο και ανθελληνικό.

Δεν μπορούν πλέον να ελέγξουν τους προδότες μισέλληνες πολιτικούς, δεν απειλούν προς αφορισμό, δεν αφορίζουν, δεν αποτοιχίζονται από αυτούς που μας σκοτώνουν και μας ξεπουλούν σε Εβραίους και μουσουλμάνους. Φάνηκε μετά την Ψευτοσύνοδο της Κρήτης η προδοσία και η απιστία τους. Όταν αυτοί καταπατούν Ευαγγελικές εντολές και περιφρονούν τους Ι. Κανόνες των Αγίων, παύουν να είναι εις τόπον και τύπον Χριστού. Εμείς οι μοναχοί δεν κάνουμε υπακοή σε ανθρώπους Α΄Κοριν.(7,23) – τιμής ηγοράσθητε’ μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων – αλλά στο θέλημα του Θεού που είναι στη συγκεκριμένη εποχή, η θυσιαστική αγάπη στον πάσχοντα Έλληνα που έχει τόσο πολύ ανάγκη από το ύδωρ το ζων, τον λόγο του Θεού. Ο Θεός φωνάζει με το στόμα του Προφήτου Ησαΐα: «Παρακαλείτε, παρακαλείτε (παρηγορείστε) τον λαό μου»

Ο λαός έχει ανάγκη από αλήθειες, αγάπη, παρηγοριά και ελπίδα.

Η διπλωματία και η διγλωσσία που είναι απαράδεκτες στο χώρο της Αλήθειας, τους καθιστούν έκπτωτους στα μάτια του λαού.

Αδελφοί μου χριστιανοί, μην αποκοπείτε από την Εκκλησία του Χριστού, που είναι ο ίδιος Αυτός παρατεινόμενος εις τους αιώνας κατά τον Άγιο Αυγουστίνο. Λυπηθείτε τους και παρακαλέστε τον Κύριο να βγάλει αληθινούς εργάτες που θα βοηθήσουν το λαό μας σ΄αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει και που θα ΄ρθουν και ας είναι απλοί μοναχοί ή και λαϊκοί.

Ας μετανοήσουμε ειλικρινά εμείς πρώτα που βρισκόμαστε στο χώρο της Εκκλησίας για να βοηθήσουμε με την προσευχή μας και αυτούς που δεν ενδιαφέρονται για τις ψυχές τους.

Μας προσάπτουν χαρακτηρισμούς που όχι μόνο δεν μας αγγίζουν, αλλά εκφράζουν τους ίδιους. Οι λέξεις που βγήκαν από στόματα υψηλόβαθμων ρασοφόρων, για μοναχούς που αφήσανε τα μοναστήρια τους και κηρύττουν αλήθειες, που ελευθερώνουν από την δουλεία της αμαρτίας και αφυπνίζουν συνειδήσεις, είναι πολύ βαριές. Μας είπαν Θεομπαίχτες, αγύρτες και πλανεμένους Και να σιγήσουμε εμείς θα κράξει σε λίγο ο Θεός.

Δεν είναι μακριά η ώρα που ο Κύριος θα τους πάρει την εξουσία που την καταχραστήκανε και θα την δώσει σε άλλους, απλούς, ταπεινούς και αφιλοκερδείς. Μέσα από τα δεινά που καταφθάνουν θα καθαρίσει η ήρα από το σιτάρι.

Αν κοιτάξετε την Εκκλησιαστική ιστορία, θα δείτε ότι ποτέ απλοί μοναχοί δεν δημιούργησαν σχίσματα και αιρέσεις, αλλά Επίσκοποι και Πατριάρχες και Ιερωμένοι.

Αν κάναμε υπακοή στους εκάστοτε Εκκλησιαστικούς ηγέτες στην δισχιλιετή ζωή της Ορθοδοξίας, που αυτοονομάζονταν ως «Εκκλησία», σήμερα εμείς οι Έλληνες θα ήμασταν, μονοφυσίτες, Παπικοί, Ουνίτες, εικονομάχοι, πνευματομάχοι.

Δόξα τω Θεώ που κάποιοι ενίοτε ελάχιστοι μοναχοί, ή Επίσκοποι μοναχοί, όπως ο Άγιος Μάρκος Εφέσου, ή κάποιοι ηγούμενοι μοναστηριών όπως ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης κάνανε ανυπακοή σε αιρετικούς πατριάρχες και είμαστε εμείς σήμερα βαπτισμένοι Ορθόδοξοι.

Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του μοναχού Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή, ο οποίος έχασε τη γλώσσα και το χέρι του για την καλή ομολογία της πίστεως μας. Τον ρώτησαν οι κυβερνητικοί και εκκλησιαστικοί εκπρόσωποι της Κων/λεως. Εσύ σε ποια Εκκλησία ανήκεις, του Βυζαντίου, της Ρώμης, της Αντιοχείας, της Αλεξάνδρειας; Όλες αυτές έχουν ενωθεί (Τα 4 πατριαρχεία είχαν πέσει στην αίρεση του Μονοφυτισμού), απάντησε: «Μέλη της Εκκλησίας είναι όσοι έχουν την καλή ομολογία της πίστεως, χάριν αυτής είμαι έτοιμος να αποθάνω».

Άλλοτε πάλι είπε: «Δεν σκέφτομαι την ενότητα ή την διαίρεση Ρωμαίων και Ελλήνων, αλλά οφείλω να μην υποχωρήσω από την Ορθή πίστη». Δεν έκανε σε κανένα ανώτερό του υπακοή ο Άγιος, παρά μόνο στην φωνή του Θεού, που του έλεγε: «Μίλα παιδί μου για να κρατηθεί η πίστη».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραφε: «Όταν οι Αρχιερείς δεν ορθοδοξούν, τότε τον λόγο να τον έχουν οι μοναχοί».

Ποιον να πρωτοπονέσουμε και πόσο να προσευχηθούμε; Αβάσταχτος ο πόνος και λίγες οι δυνάμεις μας. Δεν ανήκουμε στο εαυτό μας, αλλά σ΄ αυτόν που ζει μέσα μας και τον λατρεύουμε. Όποιος γνώρισε την Αγάπη του Χριστού, δεν μπορεί να την κρατήσει για τον εαυτό του, θέλει να την σκορπίσει σ΄ όλο την κόσμο. Γιατί όποιος αγαπάει δεν κρατάει τίποτα για το εαυτό του.

Αυτή η αγάπη στο Χριστό και η συμπόνια για το λαό, έβγαλε τον Άγιο Κοσμά από το Άγιο Όρος. Προτίμησε την συγκακοπάθεια με τον λαό, από την ανάπαυση του κελιού του. Έβλεπε το έθνος να εξισλαμίζετε και να αγριεύει και δεν μπορούσε να το αντέξει.

Στις μέρες μας που η αμαρτία έχει διαποτίσει κάθε υγιές κύτταρο του νου και της ψυχής του Έλληνα, το αποτέλεσμα είναι να συμβαίνει κάτι πολύ ποιο οδυνηρό από την εποχή της τουρκοκρατίας. Τον κολασμό του 80% των Ελλήνων. Το Έθνος μας έχει ανάγκη από μεγάλη μετάνοια πριν ξεσπάσουν τα δεινά για να μην τον αγγίξουν, έτσι μόνο θα αναστηθούμε, καθώς και επαναευγγελισμό.

Όλα αυτά τα υποφέρουμε γιατί εγκαταλείψαμε Αυτόν που μας χάρισε ότι πολύτιμο έχουμε, την ζωή μας και την αθάνατη ψυχή μας. Και προσκυνήσαμε την ύλη που τρέφει μόνο το φθαρτό τούτο σώμα. Η ψυχή του ανθρώπου όμως έχει ανάγκη τον δημιουργό της γιατί από αυτόν προήρθε και σ΄ αυτόν θα καταλήξει ο άνθρωπος, εάν το θελήσει.

Μοναχός Μονής Βορ. Δυτικής Ελλάδος και Κυρίλλου Μονής Κατουνακιώτου

Τα χειρόγραφα Κυρίλλου από την Μονή Κατουνακιώτου στο Άγιο Όρος.

\  

"Παρακαλοῦσε γονατιστή νά σώσει τήν Ἑλλάδα"! Συγκλονιστικό ὅραμα γνωστοῦ Ἁγιορείτη Γέροντος!

"ΒΛΕΠΕΤΕ, ΑΓΡΥΠΝΕΙΤΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ· 
ΟΥΚ ΟΙΔΑΤΕ ΓΑΡ ΠΟΤΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΕΣΤΙΝ."


Ένας από τους πλέον πεφωτισμένους, μεγάλους αγιορείτες Γέροντες, είδε ένα συγκλονιστικό όραμα…
Η Παναγιά μας γονατιστή μπροστά στον δικαιοκρίτη Χριστό. 
Τον παρακαλούσε να γλιτώσει την Ελλάδα από κάποιο πολύ μεγάλο κίνδυνο και καταστροφή που θα ερχόταν μελλοντικά!

Όχι μητέρα έλεγε ο Κύριος… 
Κοίταξε τι γίνεται στην Ελλάδα. 
Κοίταξε την αμαρτία (εννοώντας τα σαρκικά και όχι μόνο)…
Συγχώρεσέ τους υιέ μου, σώσε την Ελλάδα που Σε πιστεύει και μας αγαπά…
Όχι μητέρα. 
Δεν με αγαπά και δεν πιστεύει, με τέτοιες σαρκικές αμαρτίες…
Σε παρακαλώ παιδί μου, με δάκρυα τώρα παρακαλά τον Κύριο η Παναγία. 
Μην το αφήσεις να γίνει…
Δεν γίνεται μητέρα και μην μου το ζητάς σε παρακαλώ, είπε ο Χριστός πικραμένος από τους Έλληνες, που έχασαν κάθε ευσέβεια και μέτρο, κάθε καθαρότητα και πνευματικότητα, μολύνοντας με αμαρτία και πονηριά και ασέβεια μικρούς και μεγάλους…
Άκουσε παιδί μου και Κύριε μου, επέμενε η Παναγιά. 
Άκουσε τις προσευχές μου και άκουσε τα και τα παιδιά σου που με επικαλούνται και με παρακαλούν να σε παρακαλέσω…
Δεν γίνεται μητέρα… 
Η αμαρτία ξεχείλισε… 
Μην επιμένεις… λέει ο ολόφωτος Χριστός και χάνεται…
Τότε στεναχωρημένη η Παναγιά μας, η Υπέρμαχος Στρατηγός της Ελλάδας, κάνει κάτι απρόσμενο. 
Σηκώνεται όρθια, βγάζει τον μανδύα της και τον αφήνει προστατευτικά πάνω στην Ελλάδα! 
Ως Αγία Σκέπη! 
Ως Φοβερά Προστασία!
Ένα συγκλονιστικό όραμα με το οποίο ο Χριστός μάς αφήνει μία εντελώς τελευταία ευκαιρία μετάνοιας και διόρθωσης για χάρη και μόνον της μητέρας Του! 
Μας κρατά ακόμη, μισάνοιχτη την πόρτα, αποκλειστικά για χάρη της Παναγιά μας, της μάνα της Ελλάδας, που σε τόσες μπόρες και φουρτούνες και πολέμους και σεισμούς και αιώνες μας έσωσε!
Η Παναγιά μάς υπερασπίζεται πια με δική της ευθύνη, επειδή και εμείς τόσο την επικαλούμαστε και με τις συνεχείς παρακλήσεις και προσευχές, ιδίως των Μοναστηριών μας, της ζητούμε διαρκή προστασία, παρά την αμαρτωλότητά μας, που προκαλεί την οργή του Θεού, όπως η αθεΐα, οι βρισιές στα θεία, η απόλυτη ασέβεια, και ιδίως οι μοιχείες, τα στοματικά και παρά φύσιν σαρκικά και η τρομερή ομοφυλοφιλία, που είναι η μεγαλύτερη αμαρτία στον κόσμο, κατέστρεψε Σόδομα και Γόμορα και έφερε τον Κατακλυσμό του Νώε…
Λίγο πριν τα τρομερά δεινά που έρχονται, τα οποία ούτε καν μπορούμε να διανοηθούμε και που μπορεί να είναι πτώχευση, φτώχεια, πείνα, εμφύλιος, εισβολές, σεισμοί, επιδημίες, ξεχωριστά ή και όλα μαζί, ή κακά που βλέπουμε σε Συρία, Λιβύη, Αφρική, ας δικαιώσουμε την σπάνια κίνηση αγάπης και θυσίας της Παναγιάς μας! 
Ας ξαναγυρίσουμε πίσω τον Χριστό μας! 
Με μια απλή κίνηση! 
Μετανοώντας και σταματώντας άμεσα, τώρα, σήμερα, από αυτή τη στιγμή και για πάντα, όσα άσχημα κάναμε, κάνουμε, λέμε, σκεπτόμαστε ή σκοπεύουμε να κάνουμε, θυσιάζοντας «ηδονές και απολαύσεις, εγωισμούς και κακίες», για να κερδίσουμε την αγάπη της Βασίλισσας των Αγγέλων και του ίδιου του Θεού! 
Για να σώσουμε το εαυτό και την όμορφη και τόσο ευλογημένη κάποτε Ελλάδα μας!
Κι έπειτα, να τρέξουμε σε έναν πνευματικό Γέροντα να Εξομολογηθούμε, ζητώντας με δάκρυα και συντριβή, συγνώμη από τον Χριστό που πληγώσαμε και πικράναμε τόσο…
Είναι πολύ εύκολο…
Είναι ένα τόσο μικρό μόλις βήμα, που όμως μας περνά αμέσως στην απέναντι όχθη του Παντοδύναμου Βασιλέως Χριστού και στην αιώνια χαρά και Χάρη.
Για να χαρεί η Παναγιά μας!
Για να δικαιωθεί η πράξη και η επιλογή της!
Ας μην την απογοητεύσουμε!
Ας γυρίσουμε τώρα, στις πατροπαράδοτες αξίες και αρχές μας!
Στην Ορθοδοξία μας!
Και είναι βέβαιο ότι έτσι θα σώσουμε και θα δοξάσουμε την Ελλάδας μας, με την βοήθεια της Παναγιάς, τόσο, που θα τρίβουν όλοι τα μάτια τους! 
Όπως το ΄40!
Κι ας στείλουμε απόψε κιόλας το πρώτο σήμα στον Ουρανό, ανάβοντας το καντήλι μας, το κεράκι, την προσευχή της ψυχής μας!
Και στο τέλος ψέλλνοντας, σαν μέσα στην πολιορκημένη και περιτρυγιρισμένη από εκατοντάδες χιλιάδες αγρίους και βαρβάρους εχθρούς Πόλη:

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια, 
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε. 
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, 
 εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

ΟΙ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΜΑΣ

Μοναχοὶ καὶ ἱερεῖς δὲν ἀντέχουν ἄλλο τὴν προδοσία τῆς Πίστεως τῶν αὐτο-αποσχισμένων ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Κυρίου Οἰκουμενιστῶν Δεσποτάδων. Ἑτοιμάζονται νὰ γίνουν –μὲ ὅποιο κόστος- Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεως.

Τὰ γεγονότα τῆς προδοσίας τῆς Πίστεως ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, ποὺ κορυφώθηκαν μετὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς «Μεγάλης καὶ Ἁγίας Συνόδου», δημιουργοῦν σὲ πολλοὺς μοναχοὺς καὶ ἱερεῖς μας ἔντονο συνειδησιακὸ πρόβλημα. Ἡ συνείδησή τους κυριολεκτικὰ ἀσφυκτιᾶ καὶ ὑποφέρουν μὲ τὴν σκέψη ὅτι ἀνέχονται τὴν διαστροφὴ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἀλλὰ γνωρίζουν πώς, ἡ καλὰ ὀργανωμένη Δεσποτοκρατία –αὐτὸ τὸ καρκίνωμα στὰ σπλάχνα τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως– εἶναι ἀποφασισμένη νὰ τοὺς ἐκδιώξει ἄσπλαχνα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἔχουν οὔτε τὰ πρὸς τὸ ζῆν, σὲ περίπτωση ποὺ τολμήσουν νὰ ἀντιδράσουν στοὺς ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!
Παρόλα αὐτὰ τολμοῦν νὰ ὑψώσουν (κατ’ ἀρχὰς ἀνωνύμως) τὴν φωνή τους, καθὼς ἀντιλαμβάνονται ὅτι, ἀφοῦ οἱ Οἰκουμενιστὲς πορεύονται πρὸς τὴνὁλοκλήρωση τοῦ κατὰ τῆς Πίστεως ἐγκλήματος (κι ἔτσι ἀποσχίζονται ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων), δὲν μποροῦν πλέον νὰ ἀναμένουν διόρθωση τῶν πραγμάτων. Καί, ἢ θὰ συμβιβασθοῦν, κοινωνοῦντες μετὰ τῆς αἱρέσεως, ἢ θὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μετ’ αὐτῶν, σύμφωνα μὲ τὴν διαχρονικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἕνα τέτοιο κείμενο μᾶς ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν «Εναν ενοχλητικό Μοναχό» καὶ τὸ δημοσιεύουμε.

ΟΙ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΔΙΩΓΜΟΙ
ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΜΑΣ

Ο καιρός διαβαίνει κι αργά και σταθερά σφίγγει ο κλοιός για πολλούς Ιερείς και Μοναχούς που προσπαθούν με κάθε τρόπο να κερδίσουν λίγο χρόνο πριν από την οριστική και αναπόφευκτη σύγκρουση και αποτείχιση τους από τα Δεσποτικά δεσμά των «ορθοδόξων» Οικουμενιστών ηγετίσκων και εντολοδόχων των ισχυρών της γής: Πατριαρχών, Μητροπολιτών, Ηγουμένων και της καμαρίλας τους, που πραξικοπηματικά έχουν καταλάβει την καθέδρα του Ποιμένος Χριστού και ως ληστές πηδάνε και μπαίνουν «αλλαχόθεν» (Ιωάνν.ι΄1) στην ποίμνη του Κυρίου μας και καταβροχθίζουν τα αμνάρια Του Θεού.
Αν και αυτό που κυρίως φοβούνται οι Ιερείς μας, και δικαιολογημένα αφού ως άνθρωποι οικογενειάρχες έχουν περισσές υποχρεώσεις στην πλάτη τους, είναι η οικονομική εξάρτηση από την υπηρεσία της Μητρόπολης στην οποία ανήκουν.
Την κάνουλα την βαστούν οι Μητροπολίτες, ως υπαλληλίσκοι των πολιτικάντηδων αφεντικών τους, με ύφος αββά και ήθος νταβά, που απειλητικά όποτε θέλουν μπορούν να την κλείσουνε ή να δώσουν μία δυσμενή μετάθεση και να καταδικάσουνε έτσι τον κάθε φιλότιμο Ιερέα σε εξόντωση αυτού και της οικογένειάς του.
Ξεχνούν όμως, πως πάντα την διαφορά την κάνει ο λαός, στον οποίο δεν έχουν πλέον ούτε το ένα χιλιοστό από το έρεισμα που έχει και ο τελευταίος Παπαδάκος του τελευταίου χωριού των συνόρων.
Είναι επηρμένοι χάρτινοι πύργοι που λησμονούν ακόμη τα λόγια του Χριστού μας τα οποία βεβαιώνουν ότι τα πρόβατα της φωνής των γνησίων ποιμένων θα ακούσουνε και θα ακολουθήσουν (ας είναι και απλοί παπάδες αυτοί) ενώ από τους ψευδείς λυκοποιμένες Επισκόπους και Ηγουμένους θα αποστραφούν.(1)
Ας έχουνε λοιπόν θάρρος οι καταπιεσμένοι, παντί τρόπω, Ιερείς μας διότι στον προσεχή διωγμό τους όχι σε τίποτα δεν θα ζημιωθούν αλλά ως ήρωες και ομολογητές θα γίνουν ακόμη πιο αγαπητοί και συμπαθείς για την τιμιότητα και ειλικρίνεια από το ποίμνιό τους, το οποίο και θα αναλάβει μέσα σε όλα και με το παραπάνω την οικονομική στήριξή τους αλλά και πλουσιωτέρα την ευλογία Του Θεού θα έχουν στην ζωή τους και στην οικογένειά τους.
Όταν θα έρθουν τα δύσκολα μπορούν κάλλιστα να ιερουργούν ανεμπόδιστα ακόμη και σε δωμάτια και σε πρόχειρους Ναΐσκους την Θείαν Ευχαριστία μαζί με το ποίμνιο Του Χριστού που θα συρρέει συγκινημένο και αμέτρητο, αφήνοντας πίσω άδεια τα παγκάρια και τις καρέκλες των μεγαλοπρεπών Ναών των αιρετικών και αυτό-αποσχισμένων από την Ορθόδοξο πίστη Οικουμενιστών Δεσποτάδων.
Να δούμε λοιπόν τότε την λεβεντιά τους όταν τους γυρίσει ο λαός την πλάτη!
Στην περίπτωση βέβαια και κλασσικά που θα προβούν οι Μητροπολίτες (από το πραιτώριό τους στην Μονή Πετράκη) σε αφορισμούς και καθαιρέσεις των εν λόγω ομολογητών Ιερέων αυτές θα είναι άκυρες αφού οι ίδιοι έχουν ήδη αυτοακυρωθεί και απομακρυνθεί ως παναιρετικοί Οικουμενιστές από την μάνδρα του Κυρίου μας και δεν υφίστανται πια ως κληρικοί και Ποιμένες.
Ας κάνουν λοιπόν οι Ιερείς μας το καθήκον της συνείδησής τους άφοβοι και ατρόμητοι, και στην κατάλληλη στιγμή η θεία Πρόνοια θα επέμβει δυναμικά και αποτελεσματικά προς δόξαν της Εκκλησίας μας.

*Ενας ενοχλητικός Μοναχός *

(1) Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής· ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει, καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ' ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἦν ἃ ἐλάλει αὐτοῖς. (Ιωάνν.ι΄1-6).