.
«Το χρονικό της ΔΙΩΞΗΣ ΜΟΥ» Πρωτοπρεσβ. Ἀγγελος Ἀγγελακόπουλος
29-06-2026
Στίς 26 Αὐγούστου 2019 ὁ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ, μέσῳ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου, ἐδίωξε τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀπολύοντάς με, παραδίδοντάς μου τόν ὑπηρεσιακό μου φάκελο καί διακόπτοντας τὴν μισθοδοσία μου. Τὸ χρονικὸ αὐτῆς τῆς δίωξής μου καὶ τὰ αἴτιά της περιγράφονται στὰ δύο τότε δημοσιευμένα κείμενά μου μὲ τίτλο : «Τὸ χρονικὸ τῆς ἑκούσιας ἀπόλυσής μου ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς»[1] (29-10-2019) καὶ «Ἡ πραγματικὴ αὐτονόμηση καὶ ἀποστασιοποίησή μου ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ»[2] (18-12-2019).
Στὴ συνέχεια, μοῦ ἀπέστειλε ἐπιστολή στίς 05 Ἀπριλίου 2021, ἡ ὁποία βρίθει ἐκφοβισμοῦ, ὕβρεων, ψευδῶν καὶ ἀνυποστάτων συκοφαντιῶν, ἀπειλῶν καὶ καθαιρέσεων ἐναντίον μου («πρόδηλη ἀχαριστία σου καὶ ἀπείθειά σου», «ἀνακρίβειες καὶ στρεβλώσεις τῆς πραγματικότητας», «ἐπανέλαβες τὸ ψεῦδος», «ἀπαράδεκτα προσωπικὰ ὑβριστικὰ σου κείμενα», «ἀσχετοσύνη καὶ ἡμιμάθειά σου», «θεοσημία στὴν ζωὴ σου τοῦ ὀνείδους τῆς ἀτεκνίας σου», «δὲν ἔχεις καμμία κανονικὴ ἐξειδίκευση», «ἀδαέστατος», «θράσος τῆς ἀγνοίας σου», «ὁ οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτισμός σου», «βρίσκεσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας», «τραγικὴ σου κατάσταση»). Ἐδόθη βέβαια ἡ δέουσα ἐκ μέρους μου ἀπάντηση[3].
Πρόσφατα, στίς 02 Ἰουνίου 2026, ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης ἔκανε μηνυτήρια ἀναφορὰ ἐναντίον μου πρὸς τὸν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς.
Στὶς 05 Ἰουνίου 2026 ἔκανε καταγγελία ἐναντίον μου στὴν Ἀστυνομία Πειραιῶς.
Ὁ λόγος; Παράνομη λειτουργία χώρου λατρείας, χωρίς ἄδεια, βασιζόμενος στὸν Ν.5224/05-08-2025 περὶ «Χώρων λατρείας καὶ θρησκευτικῶν λειτουργῶν», ὅτι ἔχω Ἱερὸ Ναό, ὅτι ἔχω πήξει θυσιαστήριο, ὅτι ἐφαρμόζω τὴν ἀποτείχιση, ὅτι δὲν μνημονεύω, ὅτι κατηγορῶ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος πώς παραβαίνει τό Σύνταγμα τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων ὅσον ἀφορᾶ τίς σχέσεις της μέ τούς ἑτεροδόξους χριστιανούς, ὅτι παραπλανῶ καί παρασύρω τούς πιστούς ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλαδος καί ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς «προδίδουν» τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως καί ἑπομένως οἱ πιστοί δέν πρέπει νά ἔχουν καμμία πνευματική κοινωνία καί σχέση μέ τήν οἰκεία τους Ἐκκλησιαστική Ἀρχή, ὅτι ἔχω ἀναγορευθεῖ ὁ ἴδιος αὐθαιρέτως καί αὐτογνωμόνως σέ κανόνα «τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀκριβείας» καί κριτή τῆς Οἰκουμένης. Τέλος, ζητᾶ νά μοῦ ἐπιβληθοῦν τά ὑπό τοῦ Νόμου προβλεπόμενα, ἐπιφυλασσόμενος γιά τήν ἄμεση κανονική καί πειθαρχική μετά ταῦτα δίωξή μου, μέ βάση τόν Ν.5383/1932.
Τά συμβάντα τῆς 07ης Ἰουνίου 2026
Ἔχουν περάσει 22 ἡμέρες ἀπὸ τὸ συμβάν, καὶ πραγματικὰ ἀκόμη ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, ἀναρωτιέμαι καὶ ἀδυνατῶ νὰ κατανοήσω τί ἔγινε καὶ πῶς βρέθηκα ἀπὸ τὴ μιὰ στιγμὴ στὴν ἄλλη στὸ Τμῆμα νὰ κατηγοροῦμαι ὡς κακοποιός, ἐγκληματίας καὶ σεσημασμένος, περιφερόμενος ἀπὸ Τμῆμα σὲ Εἰσαγγελία καὶ πάλι στὸ Τμῆμα μέσα σὲ περιπολικὸ τῆς Ἀστυνομίας, κρινόμενος προφυλακιστέος καὶ ὑπόδικος! Ἀλλά, ἂς πάρουμε τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Tἣν ἡμέρα τῆς Κυριακῆς, ποὺ ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, 07 Ἰουνίου 2026, ποὺ ἑορτάσαμε τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης ἐν Ἀσία, Λιβύη, Ἀφρική, Εὐρώπη, Νότο καὶ Βορρὰ Ἁγίους Πάντας, γύρω στὶς 8:30 π.μ, εἰσῆλθε στὴν οἰκία μου ξαφνικὰ καὶ ἀναπάντεχα μιὰ ὁμάδα περίπου 7-8 ἀτόμων (ἄνδρες καὶ γυναῖκες), ἀστυνομικοὶκαὶ εἰσαγγελέας, μὲ πολιτικὰ ροῦχα, διακόπτοντας τὴν ἀκολουθία. Παρόντες στήν οἰκία μου ἦταν πέντε-ἔξι γνωστοί μου.
Ὁ ὑπεύθυνος τῆς ὁμάδας ἀστυνομικός, ἀφοῦ μᾶς καλημέρισε, μὲ ἐνημέρωσε ὅτι θά πρέπει νά τόν ἀκολουθήσω στά πλαίσια τῆς αὐτοφώρου διαδικασίας, νά τοῦ δώσουμε ταυτότητες καί νά μήν φύγει κανείς, λόγῳ καταπάτησης τοῦ Ν.5224/2025 περὶ «Χώρων λατρείας», καὶ ὅτι πρέπει νὰ ὁδηγηθῶ στὸ Τμῆμα Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ κατάθεση καὶ τὰ περαιτέρω.
Οἱ ἀστυνομικοὶ θέλησαν νὰ πάρουν ὡς ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἐγκλήματος τὸ Ἱερὸ καὶ Ἅγιο Εὐαγγέλιο, τὸ θυμιατὸ καὶ τὸ Ἅγιο Ποτήριο! Τοὺς ἐπέστησα τὴν προσοχὴ ὅτι αὐτὰ τὰ Ἅγια μόνο ὁ ἱερεὺς δικαιοῦται νὰ τὰ ἀγγίζει καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση αὐτοί, ποὺ εἶναι ἁπλοὶ λαϊκοί, διότι αὐτὸ ἀποτελεῖ ἱεροσυλία καὶ βεβήλωση. Στὴν ἐπιμονὴ τους, ἀρνήθηκα νὰ τοὺς τὰ παραδώσω, κι ἔτσι τὰ κατήσχεσαν μόνοι τους, διαπράττοντας ἱεροσυλία καὶ βεβήλωση.
Βεβαίως, τὰ παραπάνω Ἅγια, τὰ ὁποία ἀποτελοῦν κειμήλια εὐλαβοῦς προσώπου καὶ ἀγοράστηκαν ἀπὸ μένα καὶ μερικοὺς γνωστοὺς μὲ δικὰ μας ἔξοδα, οὐδόλως ἀποτελοῦν ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα ἐγκλήματος ἢ ἐγκληματικὰ ὄργανα. Ἴσα ἴσα τὸ Εὐαγγέλιο κηρύττει τὴν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ δὲν προτρέπει στὴν διάπραξη κανενὸς ἐγκλήματος.Ἡ εὕρεση τῶν παραπάνω ἀντικειμένων δὲν εἶναι ἀρκετή, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ ποινικὸ ἀδίκημα. Θὰ ἔπρεπε ἡ κα Εἰσαγγελέας, ποὺ ἦταν παροῦσα, νὰ δώσει ἐντολὴ στὸν ἀστυνομικὸ νὰ μὴν τὰ κατασχέσει, παρὰ μόνο νὰ βγάλει φωτογραφίες. Μέχρι στιγμῆς τὰ Ἅγια παρακρατοῦνται.
Στὴ συνέχεια, οἱ ἀστυνομικοὶ φωτογράφησαν τὸν χῶρο καὶ πῆραν τὰ στοιχεῖα ἀπὸ τοὺς λιγοστοὺς γνωστοὺς μου, ποὺ ἦταν παρόντες, δύο ἀπὸ τοὺς ὁποίους (ἕναν ἄνδρα καὶ μία γυναίκα) ἐπιτακτικὰ τούς ὁδήγησαν στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ κατάθεση.
Ἔπειτα, ἔδιωξαν ὅλους ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, κατήσχεσαν τὰ κλειδιὰ τῆς οἰκίας μου, κλείδωσαν τὴν ἐξωτερικὴ πόρτα, μὲ ὁδήγησαν μὲ συνοδεία στὸ αὐτοκίνητο τῆς ἀστυνομίας, μὲ βάλανε νὰ καθίσω στὸ πίσω μέρος, κλείδωσαν τὶς πόρτες καὶ μὲ φέρανε στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς.
Ἐκεῖ μὲ ἀνέβασαν μὲ συνοδεία στὸν τρίτο ὄροφο, ὅπου ὁ ἁρμόδιος ἀστυνομικὸς μὲ ἐνημέρωσε ὅτι ἡ καταγγελία προέρχεται ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ πρὸς τὸν εἰσαγγελέα Πειραιῶς καὶ σχηματίστηκε δικογραφία εἰς βάρος μοῦ.
Κατά τήν διάρκεια πού ἔδινα κατάθεση, ξαφνικά ἕνας ἀστυνομικός μοῦ ἀπευθύνθηκε μέ ἀπειλητικό καί ἔντονο ὔφος, λέγοντάς μου νά δώσω ἀποτυπώματα, διότι, ἄν ἀρνηθῶ, θά ἔχω μπλεξίματα καί δέν θά προχωρήσει ἡ διαδικασία. Ἀφοῦ τοῦ ἐξήγησα ἤρεμα ὅτι δέν ἔχω τέτοια πρόθεση, ἀποχώρησε καί συνέχισα τήν κατάθεση.
Στὴ συνέχεια, ὁδηγήθηκα μὲ τὸ περιπολικὸ στὸ Α.Τ. Ἁγίου Ἰωάννου Ρέντη, ὅπου ξανὰ μοῦ πῆραν ἀποτυπώματα, ἠλεκτρονικὰ αὐτὴ τὴ φορά, καὶ μὲ βγάλανε φωτογραφίες απ΄ ὅλες τὶς πλευρὲς μὲ ὑπερσύγχρονα μηχανήματα, γιὰ ν’ ἀποδειχθεῖ φυσικὰ τὸ αὐτονόητο ὅτι δὲν εἶμαι κακοποιός, οὔτε ἐγκληματίας, οὔτε σεσημασμένος.
Μετὰ μὲ γυρίσανε στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς γιὰ διάφορα διαδικαστικὰ. Σ’ ἕνα ἀπό τά ἔγγραφα, πού μέ βάλανε νά ὑπογράψω, τήν «Ἔκθεση Ἔρευνας», ἔγραφε : «ἔχοντας βάσιμες ὑπονοιες ὅτι στήν οἰκία μου κρύπτονται πράγματα, πού ἔχουν σχέση μέ τήν ἀνακρινόμενη ὑπόθεση, ἤ ὅτι κρύπτεται ὁ δράστης αὐτῆς». Διαβάζοντάς το αὐτό, διαφώνησα καί διαμαρτυρήθηκα ὅτι οὔτε κρύβω πράγματα, οὔτε δράστης εἶμαι, ἀρνούμενος νά ὑπογράψω. Παρακάλεσα ἐπιμόνως νά διαγραφεῖ τό ἐπίμαχο σημεῖο ἤ νά διορθωθεῖ κάπως ἡ ἔκφραση. Ἀφοῦ μέ διεβεβαίωσαν οἱ ἀστυνομικοί ὅτι αὐτή ἡ φράση ἀποτελεῖ «τεχνικό ὄρο» στά ἀστυνομικά ἔγγραφα καί ὅτι δέν ἐννοεῖ ὅτι ὄντως κρύπτονται πράγματα ἤ κρύβομαι ὡς δράστης, καί ὅτι αὐτοί μαρτυροῦν περί τοῦ ἀντιθέτου, τότε ὑπέγραψα τό ἔγγραφο.
Ἔπειτα μὲ ὁδηγήσανε στὸ Δικαστικὸ Μέγαρο Πειραιὰ στὸν Εἰσαγγελέα. Ἐκεῖ ἐνημερώθηκα ὅτι ἔχει ὁριστεῖ δικάσιμος γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα, Δευτέρα 08 Ἰουνίου 2026 στὶς 2 μ.μ., χωρὶς νὰ γίνει κάποια συνάντηση μὲ τὸν εἰσαγγελέα, ὁ ὁποῖος μὲ ἔθεσε ὑπὸ κράτηση μέχρι τὴν δικάσιμο.
Ἔτσι, ὁδηγήθηκα πίσω στὸ Α.Τ. Δημοτικοῦ Θεάτρου Πειραιῶς στὸν 3ο ὄροφο, ὅπου μὲ βάλανε νὰ καθίσω σὲ περιορισμὸ σὲ μιὰ παλαιὰ σχισμένη καὶ ἀσταθὴ καρέκλα γραφείου τῶν ἀστυνομικῶν.
Μίλησα τηλεφωνικῶς μὲ τὸν δικηγόρο μου καὶ τὸν ἐνημέρωσα γιὰ τὴν ὑπόθεση.
Οἱ ἀστυνομικοὶ ἦταν λίγο ἕως πολὺ ἀδιάφοροι γιὰ τὴν παρουσία μου ἐκεῖ, μὲ ἀρκετοὺς ἀπ' αὐτούς, παρὰ τὶς πολλὲς καὶ ἐπίμονες παρακλήσεις μου, νὰ παρεμποδίζουν ἐπὶ ὧρες τὴν βρώση καὶ τὴν πόση μου, μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δὲν προβλεπόταν φαγητὸ καὶ νερὸ γιὰ μένα, διότι δὲν ἤμουν καταγεγραμμένος στὴ λίστα τῶν κρατουμένων, γιὰ νὰ μοῦ ἐξασφαλίσουν μερίδα φαγητοῦ.
Τελικά, μετὰ ἀπὸ πολλὲς παρακλήσεις, ὅταν ἄρχισε περίπου νὰ σουρουπώνει, ἔδωσα σὲ μία νεαρὴ ἀστυνομικὸ τὰ 5 εὐρώ, ποὺ εἶχα πάνω μου, καὶ πῆγε καὶ μοῦ πῆρε κάτι καὶ ἔφαγα.
Ἀπὸ τότε περίμενα ἐν ὑπομονῇ καὶ προσευχῇ πολλῇ, ἐν δοξολογίᾳ Θεοῦ καὶ μὲ ἀκμαῖο τὸ φρόνημα νὰ ξημερώσει ὁ Χριστὸς μας τὴ μέρα Του καὶ νὰ ἔρθει ἡ ὥρα τῆς παράστασής μου στὸ δικαστήριο μὲ τὸν δικηγόρο μου.
Τὴν ἑπόμενη μέρα, Δευτέρα 08 Ἰουνίου 2026 τὸ μεσημέρι, μὲ συνοδεία ἀστυνομικῶν καὶ μέσα σὲ περιπολικό, ὁδηγήθηκα στὸ Δικαστικὸ Μέγαρο Πειραιά. Αἰτηθήκαμε προθεσμία, ἡ ὁποία δόθηκε γιὰ τὴν Πέμπτη 11 Ἰουνίου 2026 στις 2 μ.μ., καὶ ἀφέθηκα ἐλεύθερος.
Τὴν Πέμπτη 11 Ἰουνίου 2026 αἰτηθήκαμε κι ἄλλη προθεσμία, ἡ ὁποία δόθηκε γιὰ τήν Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026 στις 2 μ.μ..
Τήν Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026 ξεκίνησε ἡ δίκη, καί μέ τήν παράσταση δικηγόρου ὡς ἐκπροσώπου τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἡ ὁποία, ὅμως, δίκη, μέ πρωτοβουλία τῆς κας Προέδρου, διακόπηκε καί τελικά δόθηκε ἀναβολή γιά τίς 05 Ἀπριλίου 2027.
Στίς 17 Ἰουνίου 2026 ὁ Μητρ. Πειραιῶς ἄσκησε κανονική δίωξη ἐναντίον μου καί στίς 26 Ἰουνίου 2026 σχηματίστηκε ἡ κλήση μου πρός ἀπολογία. Τά δύο αὐτά ἔγγραφα μοῦ τά παρέδωσε ἀστυνομικός τό πρωΐ τοῦ Σαββάτου 27 Ἰουνίου στήν οἰκία μου. Τά παρέλαβα μέ τήν ἐπιφύλαξη παντός νομίμου δικαιώματός μου. Κατά τά ἔγγραφα, πρέπει νά παρουσιαστῶ ἐνώπιον δύο κληρικῶν - ἀνακριτῶν τήν Παρασκευή 03 Ἰουλίου 2026 στίς 11 π.μ. στήν Μητρόπολη Πειραιῶς.
Ἐπίλογος
Ἀφιερώνουμε πρός τούς διώκτες μας, τούς ὁποίους ἀγαπᾶμε μέ ἀλήθεια καί ἐν Χριστῷ καί γιά τούς ὁποίους προσευχόμαστε, τὸ τοῦ Κυρίου : «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»[4], ἀλλὰ καὶ τὸ ἕτερον τοῦ Κυρίου : «Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί»[5]! Ἐπίσης, καὶ τὸ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου : «Οὐκ ἔξεστί σοι»[6]!
Λησμονεῖται, δυστυχῶς, ἠθελημένως ἢ ἀθελήτως ὅτι κάθε πράξη τοῦ ἀνθρώπου, ἀνεξαρτήτως θέσεως καὶ ἰσχύος, ἔχει ὁπωσδήποτε ἀντίκτυπο καὶ ἀντίκρυσμα μεταφυσικό καί μεταθανάτιο, κρινομένη κατὰ τὴν Τελικὴ Μεγάλη Κρίση ὑπὸ τοῦ Πανδικαίου Κριτοῦ, τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου Ἰοησοῦ Χριστοῦ, ὄχι μὲ τὴν ἁμαρτωλή, μεροληπτική, ἐμπαθή, πεπερασμένη καὶ ἐν πολλοῖς ἄδικη ἀνθρώπινη δικαιοσύνη, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀπόλυτη, ἀμερόληπτη, ἀπροσωπόληπτη καὶ ἀλάνθαστη Θεανθρώπινη πανδικαιοσύνη Του!
Δοξάζουμε, ὑμνοῦμε καὶ προσκυνοῦμε τὴν Ἁγία Τριάδα, τόν Πατέρα, τόν Υἱό καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ παρεχώρησε αὐτὴ τὴν δοκιμασία!
«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος»[7]!
Δόξα τῷ Θεῶ, πάντων ἕνεκεν!
[1] Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενο μὲ τίτλο : «Τὸ χρονικὸ τῆς ἑκούσιας ἀπόλυσής μοῦ ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς», 29-10-2019, https://sotiriosnavs.com/to-chroniko-tis-akoysias-apolysis-moy-a/
[2]Σχ. βλ. ἡμέτερον κείμενο μὲ τίτλο : «Ἡ πραγματικὴ αὐτονόμηση καὶ ἀποστασιοποίηση μοῦ ἀπὸ τὸν Μητρ. Πειραιῶς Σεραφείμ», 18-12-2019, https://sotiriosnavs.com/i-pragmatiki-aytonomisi-kai-apostasi/
[3] Σχ. βλ. ἡμέτερα κείμενα μὲ τίτλο : «Ἀπάντηση Α΄, Β΄, Γ΄ στὴν ἀπὸ 05ἧς-04-2021 ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Μητρ. Πειραιῶς Σεραφεὶμ»,14-04-2021, 19-04-2021 καὶ 20-05-2021, https://sotiriosnavs.com/apantisi-a΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/ καὶ https://sotiriosnavs.com/apantisi-v΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/ καὶ https://sotiriosnavs.com/apantisi-g΄-stin-apo-05is-04-2021-epistolis-toy-sev-mitr-peiraios-serafeim/
[4] Λουκ. 23, 34.
[5] Ματθ. 23, 23.
[6] Μάρκ. 6, 18.
[7] Ἰώβ 1, 21 καί Ψαλμ. 112, 2.
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ
Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου
Θεολόγου- συγγραφέως-ιατρού
Εν Θεσσαλονίκη τη 29η Ιουνίου 2026
Πριν από δέκα χρόνια ακριβώς πραγματοποιήθηκε, όπως είναι γνωστό, στο Κολυμπάρι της Κρήτης η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, (16 έως 27 Ιουνίου 2016). Ένα κατ’ εξοχήν τραγικό και συγκλονιστικό εκκλησιαστικό γεγονός παγκοσμίων διαστάσεων με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ζωή της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που προκάλεσε το πλέον οδυνηρό πλήγμα στο σώμα της Εκκλησίας. Ένα γεγονός, που σήμανε τον θρίαμβο της παναιρέσεως του Οικουμενισμού και γέμισε με απερίγραπτη θλίψη την θριαμβεύουσα και τη στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού.
Με αφορμή, λοιπόν, τη θλιβερή αυτή επέτειο θεωρήσαμε αναγκαίο να καταθέσουμε στον πιστό λαο του Θεού κάποιες αλήθειες που αφορούν την ψευδοσύνοδο, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να διδάσκονται οι νεώτεροι.
Η ψευδοσύνοδος δεν αποτελεί οργανική συνέχεια των αρχαίων μεγάλων Οικουμενικών Συνόδων, διότι δεν έχει τίποτε κοινό μ’ αυτές. Και τούτο διότι:
1. Όλες οι Οικουμενικές Σύνοδοι συνεκαλούντο πρωτίστως και κυρίως για να καταδικάσουν αιρέσεις της εποχής των. Η «Σύνοδος» της Κρήτης καμιά αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε κατεδίκασε, (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), ωσάν η Εκκλησία να έπαυσε να πολεμείται στην εποχή μας από σύγχρονες αιρέσεις, ενώ η θλιβερή σύγχρονη πραγματικότητα μαρτυρεί το ακριβώς αντίθετο. Απ’ εναντίας μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού και αναγνώρισε ως «Εκκλησίες» τους ετεροδόξους.
2. Στις Οικουμενικές Συνόδους, κάθε επομένη Σύνοδος επεκύρωνε τις δογματικές αποφάσεις όλων των προηγουμένων. Αντίθετα η «Σύνοδος» της Κρήτης καμία από τις δογματικές αποφάσεις των προγενεστέρων Οικουμενικών και Ενδημουσών Συνόδων δεν θεώρησε χρέος της να επικυρώσει. Και τούτο διότι αν το έπραττε, θα ήταν αναγκασμένη να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών, πράγμα που δεν το ήθελε επ’ ουδενί λόγω.
3. Κατεπάτησε και ακύρωσε στην πράξη θεοπνεύστους Ιερούς Κανόνες διαχρονικού κύρους, όπως αυτούς που απαγορεύουν τις συμπροσευχές, τους μεικτούς γάμους κ.λ.π.
4. Προσκάλεσε εκπροσώπους των αιρετικών κοινοτήτων των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών ως τιμώμενα πρόσωπα, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων δεν υπήρξε το φαινόμενο να προσκαλούνται αιρετικοί ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά πάντοτε ως υπόδικοι και ως απολογούμενοι, ως ένοχοι αιρετικών διδασκαλιών.
5. Τα θέματα και οι αποφάσεις τις οποίες έλαβε ήταν προδιαγεγραμμένες και προαποφασισμένες. Οι προειλημμένες αποφάσεις, όπου ο ανθρώπινος παράγων παίζει τον κυρίαρχο, ή και τον αποκλειστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων, αποτελούν κατ’ ουσίαν εμπαιγμό του αγίου Πνεύματος και ένα από τα χαρακτηριστικότερα γνωρίσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού.
6. Η «Σύνοδος» αυτή συγκλήθηκε κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προέβλεπε, ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ωστόσο τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), ζήτησαν την αναβολή της «Συνόδου», με σκοπό την εκ νέου μελέτη των προσυνοδικών κειμένων, διότι αυτά περιείχαν αντιφάσεις, ασάφειες και κακόδοξες διατυπώσεις. Επειδή όμως το αίτημά τους απερρίφθη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τελικά δεν έλαβαν μέρος στη «Σύνοδο». Επομένως η «Σύνοδος» συνεκλήθη χωρίς να πληρούται ο όρος της ομοφωνίας, που προβλέπει ο Κανονισμός.
7. Προκάλεσε αλλοίωση και στρέβλωση του παραδοσιακού Συνοδικού Συστήματος και καθιέρωσε για πρώτη φορά ένα άλλο Συνοδικό Σύστημα, το οποίο οφείλεται κυρίως και πρωτίστως στην ανάπτυξη μιάς νέας οικουμενιστικής θεωρίας αυτής του «πρώτου άνευ ίσων».
8. Είχε σοβαρότατο έλλειμα συνοδικότητος, τόσο κατά την περίοδο της προετοιμασίας της, όσο και κατά την διεξαγωγή της διότι:
Α). Τα προσυνοδικά κείμενα παρέμεναν άγνωστα επί μακρά σειρά ετών στις Ιεραρχίες των κατά τόπους Εκκλησιών και δεν έτυχαν συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας από τις εν λόγω Ιεραρχίες. Κοινοποιήθηκαν μόλις τον Φεβρουάριο του 2016, ολίγους μήνες πριν από την έναρξη της «Συνόδου», οπότε δεν δόθηκε επαρκής χρόνος συνοδικής μελέτης και επεξεργασίας.
Β). Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν όλοι οι επίσκοποι της ανά την Οικουμένην Ορθοδοξίας, αλλά μόνον εικοσιτέσσερις από κάθε Τοπική Αυτοκέφαλη Εκκλησία. Από το σύνολο των 800 περίπου Επισκόπων της ανά την Οικουμένην Εκκλησίας συμμετείχαν μόλις 156.
Γ). Στις συνοδικές αποφάσεις υιοθετήθηκε το σχήμα: μία ψήφος - μία Εκκλησία, πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή συνοδική καινοτομία. Οι κληθέντες να συμμετάσχουν στη «Σύνοδο» επίσκοποι ήταν απλώς διακοσμητικά στοιχεία, διότι δεν είχαν δικαίωμα ψήφου. Αποφασιστική ψήφο είχαν μόνο οι δέκα παρόντες Προκαθήμενοι, πράγμα που προσβάλλει την ισότητα των επισκόπων, διότι μεταβάλλει τους προκαθημένους από «πρώτους μεταξύ ίσων» σε «πρώτους άνευ ίσων» .
Δ). Καταφρονήθηκε επιδεικτικά στην όλη συνοδική διαδικασία ο συνοδικός ρόλος του υπόλοιπου κλήρου, του μοναχισμού και του πιστού λαού του Θεού, λες και τα θέματα της πίστεως είναι μια ιδιωτική υπόθεση των αρχιερέων και των Προκαθημένων. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι καταφρονήθηκαν οι εισηγήσεις και τα πορίσματα της Ημερίδος που έγινε στον Πειραιά, (23.3.2016), οι επισημάνσεις εγκρίτων καθηγητών των Θεολογικών Σχολών, αλλά και άλλες δημοσιεύσεις καταξιωμένων θεολόγων, κληρικών και λαϊκών. Καταφρονήθηκαν οι πρό της ψευδοσυνόδου επισημάνσεις και παρατηρήσεις των είκοσι αγιορειτικών Μονών και εν γένει όλου συλήβδην του αγιορειτικού και λοιπού Μοναχισμού.
Ε) Προ πάντων καταφρονήθηκαν και δεν ελήφθησαν υπ’ όψιν επισημάνσεις και παρατηρήσεις αγίων ανδρών, όπως του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, του αγίου Φιλόθεου Ζερβάκου κ.α., οι οποίοι ομίλησαν εν αγίω Πνεύματι περί της μελλούσης Συνόδου.
ΣΤ) Η ψευδοσύνοδος αυτοαναγορεύθηκε ως η υπέρτατη αυθεντία και ο έσχατος κριτής σε θέματα πίστεως. Επομένως παραθεωρήθηκε το γεγονός ότι, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Πατριαρχών της Ανατολής του 1848, έσχατος κριτής της ορθότητος και της εγκυρότητος των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού, ο οποίος, με την γρηγορούσα εκκλησιαστική και δογματική του συνείδηση επικυρώνει, ή απορρίπτει τις αποφάσεις των Συνόδων.
Το δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπό χριστιανικό κόσμο» παρουσιάζει κακόδοξες διατυπώσεις, αντιφάσεις, κενά και ασάφειες.
Πιο συγκεκριμένα:
α) Χρησιμοποιείται ο όρος «Εκκλησία» αδιακρίτως για τους Ορθοδόξους και για τους ετεροδόξους αιρετικούς, με αποτέλεσμα να μην οριοθετείται με σαφήνεια η Ορθοδοξία από την αίρεση. Στην 6η παραγραφο διατυπώνεται: «Παρά ταύτα, η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν των μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών, μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής». Είναι αδύνατον να γίνει αποδεκτός ο όρος «Εκκλησία» στους ετεροδόξους, επειδή αυτοί έχουν καταδικασθεί από Ορθόδοξες Οικουμενικές Συνόδους ως αιρετικοί και έχουν αποκοπεί από το σώμα της. Η προσπάθεια των οικουμενιστών να δικαιολογήσουν τον όρο «ετερόδοξες Εκκλησίες», ως «τεχνικό όρο», είναι άστοχη, διότι η Εκκλησία ουδέποτε στο παρελθόν, σε προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, χρησιμοποίησε «τεχνικούς όρους», για να εκφράσει τη δογματική της διδασκαλία, αλλά πάντοτε οι συνοδικοί πατέρες φρόντιζαν να διατυπώσουν τις δογματικές αληθειες της πίστεως με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια και ακρίβεια. Μια άλλη δικαιολογία που προβλήθηκε είναι ότι με την φράση «ιστορική ονομασία», αποκλείσθηκε η απόδοση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους. Ωστόσο δεν ευσταθεί, διότι η φράση «ιστορική ονομασία», ισοδυναμεί με τη φραση «ιστορική ύπαρξη», αφού ποτέ δεν ονομάζουμε κάτι που δεν υπάρχει.
β) Παρουσιάζεται η Εκκλησία ως μία και αδιαίρετη και ταυτόχρονα ως διεσπασμένη. Ενώ δηλαδή στην 6η παράγραφο διατυπώνεται: «Κατά τήν οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας, η ενότης αυτής είναι αδύνατον νά διαταραχθή», παράλληλα διατυπώνεται η ύπαρξη και άλλων «Εκκλησιών», με τις οποίες η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν βρίσκεται σε εκκλησιαστική κοινωνία. Όμως η απουσία εκκλησιαστικής κοινωνίας με τις «άλλες» αυτές «Εκκλησίες» υποδηλώνει διαίρεση και διάσπαση. Παραλληλα ενώ στο κείμενο γίνεται κατά κόρον λόγος για «αποκατάσταση της χριστιανικής ενότητος», πουθενά δεν γίνεται λόγος για μετάνοια των ετεροδόξων, απάρνηση των κακοδοξιών των και επιστροφή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, πράγμα που φανερώνει ότι το ζητούμενο είναι η ενότητα παρά τις υπάρχουσες δογματικές διαφορές και όχι η ενότητα στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.
Ένα σοβαρότατο κενό είναι η απουσία μιάς αναλυτικής κριτικής αξιολογήσεως της πορείας όλων των μέχρι τώρα διμερών θεολογικών διαλόγων με τους ετεροδόξους. Η αναγκαιότης της αξιολογήσεως αυτής υπήρξε επιτακτική για τους εξής κυρίως λόγους:
1) Οι διάλογοι αυτοί διεξάγονται εδώ και πολλές δεκαετίες και επομένως η ψευδοσύνοδος είχε ύψιστο καθήκον και χρέος να προχωρήσει στο έργο αυτό, προκειμένου να αποφασίσει για την μελλοντική πορεία τους, ή την διακοπή τους.
2) Κατά την διεξαγωγή των παρήχθησαν κείμενα, όπως του Μπαλαμάντ, (1993), της Ραβέννας, (2007) του Πόρτο Αλέγκρε, (2006), του Πουσάν, (2013) και τα κείμενα των Κοινών Δηλώσεων του 1989 και 1990 με τους Μονοφυσίτες, τα οποία περιέχουν κακόδοξες διδασκαλίες και επομένως θα έπρεπε να εξετασθούν και να αποριφθούν.
Ένα άλλο σοβαρότατο κενό υπήρξε η απουσία μελέτης και εξετάσεως της νομιμότητος της εισόδου και της παραμονής, ως ισοτίμων μελών, των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. επί τη βάσει των Ιερών Κανόνων.
Ένα ακόμη κενό υπήρξε η απουσία κριτικής αξιολογήσεως από ορθοδόξου απόψεως, της «Δηλώσεως του Τορόντο», διότι θεωρήθηκε «κεφαλαιώδους σημασίας διά τήν Ὀρθόδοξον συμμετοχήν εἰς τό Συμβούλιον, [ΠΣΕ]».
Το καρκίνωμα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, αδελφοί μου, που ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα προχώρησε δυστυχώς σταδιακά και εξαπλώθηκε μεθοδικά, έτσι ώστε τελικά να βρεί πλήρη συνοδική νομιμοποίηση, αντί καταδίκης. Εκείνο που χρειάζεται τώρα είναι να συγκληθεί μιά αληθινή Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία θα καταδικάσει τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου. Αυτό όμως το χαρμόσυνο γεγονός δεν πρόκειται να γίνει ως διά μαγείας, χωρίς δηλαδή τη συνέργεια του ανθρωπίνου παράγοντος, συνεργούσης βεβαίως και της Χάριτος. Δεν πρόκειται να γίνει χωρίς αντιαιρετικούς αγώνες και θυσίες και πρό πάντων χωρίς την ευλογημένη αποτείχιση, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία καθίσταται αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε.
Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)