.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ, διότι ἀρνοῦνται οἱ πιστοὶ νὰ ἐργασθοῦν


«Ὁ Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως Ἐμμανουὴλ (κατὰ κόσμον Ἰωάννης Σφιατκὸς) τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εὑρέθη προσφάτως εἰς τὴν Γερμανίαν εἰς οἰκουμενικὴν λατρευτικὴν σύναξιν, ὅπου προσ­ηύχετο καὶ ἐμοίραζε σταυροὺς μαζὶ μὲ Προτεστάντισσα «ἐπίσκοπον»!!!

Ἡ σύναξις αὐτὴ ἀποτυπώνει τὴν ρηχὴν «θρησκευτικὴν» προσέγγισιν τῶν αἱρετικῶν καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐγχείρημα τοῦ λεγομένου οἰκουμενικοῦ κινήματος, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ μία κοινωνικὴν ἐνασχόλησιν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀπολύτως καμίαν σχέσιν μὲ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς.

Εἰς μίαν ἐντυπωσιακὴν ἐπίδειξιν ἑνότητος καὶ ἐνθαρρύνσεως, χριστιανοὶ ἀπὸ διαφόρους ὁμολογίας ἑώρτασαν τὴν κεντρικὴν Οἰκουμενικὴν Λειτουργικὴν Σύναξιν εἰς τὸ Καθολικὸν Συνέδριον τοῦ 2026 εἰς τὸ Βύρσμπουργκ. Πλῆθος ἐπισκεπτῶν συνεκεντρώθησαν εἰς τὸν Καθεδρικὸν Ναὸν μὲ τὸ σύνθημα “Θᾶρρος, σηκωθεῖτε!”, τὸ ὁποῖ­ον ἀπετέλεσε τὸ κεντρικὸν θέμα ὁλοκλήρου τῆς τελετῆς, τοῦ κηρύγματος καὶ τοῦ μουσικοῦ προγράμματος.

Ἐκπρόσωποι διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν ἐλειτούργησαν ἀπὸ κοινοῦ.

Ἡ κεντρικὴ οἰκουμενικὴ σύναξις κατέστησε σαφὲς ὅτι ὁ οἰκουμενισμὸς ἀνθεῖ μέσῳ κοινῶν ἐμπειριῶν, ἀμοιβαίας ἐνθαρρύνσεως καὶ τῆς πεποιθήσεως ὅτι ἡ χριστιανικὴ πίστις μπορεῖ νὰ δίνη δύναμιν καὶ νὰ ἑνώνη τοὺς ἀνθρώπους».

Ὅμως κάποιος δύναται νὰ ἀναρωτηθῆ, ποῦ ἀκριβῶς εἶναι ὁ Χριστὸς εἰς ὅλα αὐτά; Ὁ Κύριος προέτρεψε τοὺς μαθητάς του «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν». Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς θὰ διδάξουν νὰ τηροῦν τὰς ἐντολάς, τὰς ὁποίας τοὺς παρήγγειλεν, ὅταν οἱ ἴδιοι ἀρνοῦνται νὰ τὰς τηρήσουν;