Μία από τις χειρότερες αμαρτίες, που μπορεί να διαπράξει ο άνθρωπος προσβάλλοντας το θέλημα του Θεού, είναι η ενασχόληση με τον αποκρυφισμό.
Η έννοια του αποκρυφισμού (ή απόκρυφη γνώση ή απόκρυφες τέχνες) είναι άμεσα συνδεδεμένη με την μαγεία, δηλαδή είναι ένα είδος γνώσης ή δύναμης, το οποίο παρέχει ο Διάβολος στον άνθρωπο.
Και καθώς αυτού του είδους η γνώση είναι κρυφή από το ευρύ κοινό, ονομάστηκε απόκρυφη. Ο Θεός, ωστόσο, ξεκαθαρίζει στην πρώτη Εντολή του Δεκαλόγου ότι δεν πρέπει να αναγνωρίζουμε άλλους (ψεύτικους) θεούς ή να συσχετιζόμαστε μαζί τους.
Ένας είναι ο αληθινός Θεός, οποιαδήποτε άλλη «θεότητα» είναι δαίμονας, δεν υπάρχουν άλλοι θεοί. Αλλά δεν αρκεί μόνο να μην αναγνωρίζουμε άλλο Θεό, εκτός του αληθινού, πρέπει να μην έχουμε σχέση με τους ψεύτικους θεούς, τα δαιμόνια.
Η οποιαδήποτε συνεργασία του ανθρώπου με τον Διάβολο (Εωσφόρο) και τους δαίμονες ονομάζεται μαγεία και είναι απαγορευμένη και καταδικασμένη από τον Θεό.
Αυτό, ωστόσο, γινόταν σε όλες τις πολυθεϊστικές θρησκείες της αρχαιότητας, οι άνθρωποι θεωρούσαν θεούς τα διάφορα δαιμόνια, τους απέδιδαν λατρεία και ζητούσαν την βοήθειά τους, μέσω της μαγείας.
Ο πνευματικός ξεπεσμός των ανθρώπων στην προ Χριστού εποχή, εκτός από την μαγεία, συνδέεται και με τις ανθρωποθυσίες.
Οι πολυθεϊστές πίστευαν ότι οι «θεοί» διψούν για ανθρώπινο αίμα, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε τελετουργικές θυσίες ανθρώπων, για να εξευμενίζουν τους θεούς ή να εναγίζουν τα πνεύματα των νεκρών. Στην Ιλιάδα (Ψ΄ 175) ο Αχιλλέας σφάζει δώδεκα νεαρούς Τρώες, για να εναγίσει τον νεκρό Πάτροκλο.
Βέβαια, η μεγαλύτερη χαρά των δαιμόνων ήταν (και είναι) να βάζουν τους γονείς να θυσιάζουν τα ίδια τους τα παιδιά, μια δαιμονική πρακτική στην οποία παρασύρονταν και οι Ισραηλίτες, παρόλο που ο Θεός την απαγόρευε ρητά (Δευτ. 12,31 και Λευιτ. 18,21).
Παρά την σκληρή τιμωρία, που προέβλεπε ο Θεός για αυτό το έγκλημα, οι Εβραίοι δεν διορθώνονταν (Ιερ. 7,31 και Ιεζ. 16,20).
Η μαγεία, ανάλογα με το τί επιδιώκουν οι άνθρωποι, διακρίνεται σε λευκή (δήθεν για να κάνουμε καλό ή θεραπείες), μαύρη (για να κάνουμε οποιοδήποτε κακό) και μελλοντολογία (δήθεν για να γνωρίσουμε το μέλλον μας).
Στην ρωμαϊκή εποχή επικράτησε και άλλη μια διάκριση στον αποκρυφισμό, υπήρχε μαγεία για μορφωμένους, η Θεουργία, και για τα λαϊκά στρώματα, η Γοητεία. Επίσης κάθε λαός είχε αναπτύξει και την τοπική του μαγεία, κάτι σαν εθνική σχολή.
Έτσι υπήρχε η σουμεριακή μαγεία, την οποία κληρονόμησαν οι Βαβυλώνιοι, η αιγυπτιακή, που ονομάστηκε ερμητική από τον Θωθ (Τρισμέγιστο Ερμή), η χανανιτική, η φοινικική και η ελληνική.
Στην αρχαία Ελλάδα εφαρμόζονταν όλα τα είδη μαγείας. Στην Οδύσσεια υπήρχαν οι περίφημες μάγισσες Κίρκη και Καλυψώ, υπήρχε γενικότερα θεά της μαγείας, η Εκάτη, αλλά παραδόξως υπήρχαν και περιπτώσεις που διώκονταν κάποιοι μάγοι (Πλάτωνος Νόμοι 933) ή θανατώθηκαν, όπως η Θεωρίδα από την Λήμνο (Δημοσθένους, Κατά Αριστογείτονος 79). Δηλαδή κυνήγι μαγισσών γινόταν και στην αρχαία Αθήνα!
Ξακουστές, επίσης, ήταν οι μάγισσες της αρχαίας Θεσσαλίας (Αριστοφάνους Νεφέλαι 749 και Plinius, Naturalis Historia 30,6).
Στην σύγχρονη εποχή του δυτικού ορθολογισμού πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι δεν υπάρχει μαγεία και ότι όλα αυτά είναι φαντασιώσεις ανόητων ανθρώπων.
Μακάρι να μην υπήρχε μαγεία και όλα αυτά να ήταν ένα ψέμα. Αναμφίβολα, υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες απατεώνες, οι οποίοι παριστάνουν τους μάγους και εξαπατούν αφελείς ανθρώπους με το αζημίωτο!
Ωστόσο υπάρχουν και περιπτώσεις, όπου κάποια υπερφυσικά φαινόμενα είναι πραγματικά και όχι απλά τεχνάσματα. Αυτό το βλέπουμε στις Δέκα Πληγές του Φαραώ, με τους ειδωλολάτρες ιερείς της Αιγύπτου. Η ίδια η Αγία Γραφή μάς βεβαιώνει ότι είχαν μαγικές δυνάμεις (Έξ. 7,11) και, μέσω δαιμονικής ενέργειας, μπορούσαν να κάνουν υπερφυσικά πράγματα.
Η Αίγυπτος εκείνη την εποχή (1374 π.Χ.) ήταν μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, στρατιωτικά και οικονομικά, αλλά ταυτόχρονα ήταν και το βασίλειο της μαγείας και του σατανισμού.
Απέναντι λοιπόν σε αυτούς τους ισχυρούς μάγους ο Θεός στέλνει τον ταπεινό δούλο Του, ένα φτωχό και βραδύγλωσσο βοσκό (Έξ. 6,30), τον Μωυσή, για να αποδείξει σε όλη την ανθρωπότητα ότι η δύναμη δεν είναι του Σατανά και των ψευδοθεών, αλλά του Τριαδικού Θεού.
Και ο ταπεινός Μωυσής, με την ενέργεια του Θεού, τελικά συντρίβει και εξευτελίζει τους μάγους του Φαραώ Αμενχοτέπ Γ΄ (Amenhotep III) και ολόκληρο το βασίλειο της Αιγύπτου, για να δώσει και ένα διαχρονικό μήνυμα, ότι ο άνθρωπος πρέπει να καταφεύγει στην ενέργεια και την χάρη του Παντοδύναμου Θεού και όχι στον Σατανά, του οποίου η δύναμη κατατροπώθηκε με τις Δέκα Πληγές και την θαυμαστή διάβαση της Ερυθράς θάλασσας (Έξ. 14,29).
Το ίδιο γίνεται στην Καινή Διαθήκη, τα δαιμόνια τρέμουν μπροστά στον Χριστό και δεν έχουν δύναμη ούτε να μπουν μέσα στα γουρούνια (Μτ. 8,31), χωρίς την άδεια του Κυρίου.
Αλλά και η τριπλή προσπάθεια του Διαβόλου να πειράξει τον Χριστό στην έρημο (Μτ. 4,11), κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία.
Απέναντι σε όλο αυτό το ολέθριο φαινόμενο, ο Θεός έχει δώσει ξεκάθαρη απάντηση, καταδικάζει κάθε μορφή μαγείας με τον πλέον αυστηρό τρόπο (Λευιτ. 19,26 και Δευτ. 18,10), ενώ παράλληλα αποκαλύπτει ότι οποιαδήποτε «επιτυχία» των μάγων, είτε για θεραπεία είτε για πρόβλεψη, οφείλεται στην ενέργεια του Σατανά.
Οι μάγοι ονομάζονται φαρμακοί στην Βίβλο (Έξ. 22,18) και οι μάγισσες φαρμακίδες, διότι μεταξύ άλλων, ήξεραν να φτιάχνουν δηλητήρια, τα οποία πωλούσαν σε επίδοξους δολοφόνους. Αντίστοιχα τα μάγια ονομάζονται και «φαρμακείες» (Αποκ. 9,21).
Άλλες κατηγορίες μάγων είναι οι εγγαστρίμυθοι και οι επαοιδοί (Λευιτ. 19,31 και 20,27), ενώ υπάρχουν και οι μελλοντολόγοι, οι «τερατοσκόποι» (Δευτ. 18,11), δηλαδή τα μέντιουμ (πνευματιστές και υπνωτιστές).
Ο ανάξιος βασιλιάς του Ισραήλ, ο Σαούλ, παραβιάζοντας τις εντολές του Θεού, κατέφυγε σε γυναίκα μέντιουμ, για να συμβουλευτεί πνεύματα νεκρών (Α΄ Βασιλειών 28,8), ώστε να μάθει το μέλλον του.
Κάθε φορά που οι αρχαίοι Ιουδαίοι πρόδιδαν την πίστη τους στον αληθινό Θεό, τον Γιαχβέχ, και παρασύρονταν στον πολυθεϊσμό και τον αποκρυφισμό, ο Θεός απαντούσε με αυστηρό λόγο, μέσω των Προφητών της Παλαιάς Διαθήκης.
Ονόμαζε τον λαό του Ισραήλ πόρνη (Ωσ. 2,2 και Ησ. 1,21) και μοιχαλίδα, για να τους δώσει να καταλάβουν πόσο φρικτή αμαρτία ήταν αυτό που έκαναν.
Ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους, τον λαό Του, τόσο πολύ (Έξ. 20,5), που δεν ανέχεται να μας μοιράζεται με τον Διάβολο.
Μας θέλει μόνο δικούς Του! Γι’ αυτό παρομοίαζε με πόρνη τους Ισραηλίτες, διότι πρόδιδαν τον νόμιμο σύζυγό τους, τον Θεό (Ιερ. 3,20) και έκαναν παράνομη σχέση με τους βρώμικους εραστές, τους ψευδοθεούς της ειδωλολατρείας (Ιεζ. 16,17).
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, επίσης, έχει καταδικάσει με κανόνες Συνόδων κάθε είδος μαγείας και αφορίζει τους αμετανόητους Χριστιανούς, που επιμένουν να ασχολούνται με τον αποκρυφισμό (Πενθέκτη Οικ. Σύνοδος, κανόνες 61-62). Αξίζει να γνωρίζουμε ότι στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν ειδωλολάτρες, οι οποίοι όταν αποφάσισαν να γίνουν Χριστιανοί, έκαψαν τα μαγικά βιβλία τους, για να σβήσει η δαιμονική γνώση (Πράξ. 19,19).
Παρά την εξάπλωση του Χριστιανισμού και τον αγώνα των Πατέρων της Εκκλησίας ενάντια στον αποκρυφισμό και την λατρεία του Διαβόλου, το κακό επιβίωσε και έφτασε μέχρι την εποχή μας. Το όχημα, το οποίο μετέφερε τον σατανισμό από την αρχαία Μέση Ανατολή στην σύγχρονη εποχή είναι ο Γνωστικισμός.
Η αφετηρία του Γνωστικισμού βρίσκεται στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., μετά την καταστροφή του Ναού των Ιεροσολύμων (70 μ.Χ.), όταν κάποιοι Εβραίοι κρυφοσατανιστές άρχισαν να δημιουργούν τις ομάδες των Γνωστικών, οι οποίοι παρίσταναν τους φιλοσόφους, αλλά στην πραγματικότητα αγωνίζονταν να πολεμήσουν την Εκκλησία του Χριστού και να κρατήσουν ζωντανή την μαγεία της Ανατολής και την λατρεία του Εωσφόρου.
Στην Αποκάλυψη (2,9) οι Εβραίοι Γνωστικοί ονομάζονται «Συναγωγή του Σατανά» και μία από τις πρώτες γνωστικές ομάδες είναι οι Νικολαΐτες (Αποκ. 2,6). Ένας από τους πρώτους Γνωστικούς (ίσως και ο πρώτος αρχηγός τους) ήταν ο Σίμων ο Μάγος (Πράξ. 8,9).
Στους επόμενους αιώνες οι ομάδες και οι «σχολές» Γνωστικών πολλαπλασιάστηκαν, έχουμε Έλληνες, Πέρσες και Αιγύπτιους, που φτιάχνουν γνωστικά παραθρησκευτικά συστήματα.
Ωστόσο ο γνήσιος ιουδαϊκός Γνωστικισμός διατηρήθηκε και εξελίχθηκε στον μεσαιωνικό Καμπαλισμό (Καμπάλα ή Καμπαλάχ), ο οποίος διακρίνεται σε θεωρητικό – φιλοσοφικό καμπαλισμό (Kabbalah lyunit) και πρακτικό καμπαλισμό (Kabbalah maasit ή σολομωνική).
Μέσα από αυτά τα δύο σατανικά παρακλάδια διατηρήθηκε ο αρχαίος πολυθεϊσμός, μεταμφιεσμένος βέβαια, αλλά και η γνώση της μαγείας, η εφαρμογή της στην πράξη.
Δυστυχώς, ο άλλος μεγάλος κλάδος της μαγείας, ο αρχαίος αιγυπτιακός ή ερμητικός, διατηρήθηκε μέσω των Ελλήνων του Βυζαντίου, κάποιοι από τους οποίους γοητεύονταν από την πλάνη του αποκρυφισμού και είχαν ολόκληρες βιβλιοθήκες με βιβλία ερμητισμού.
Ένας από αυτούς ήταν ο αποκρυφιστής Γεώργιος Πλήθων (ή Γεμιστός), ο οποίος μετέδωσε την γνώση του ερμητισμού στους Ιταλούς της Φλωρεντίας, το 1439.
Ο καμπαλισμός και ο ερμητισμός διαδόθηκαν σχεδόν σε όλους τους επιστήμονες της Ευρώπης, από την Αναγέννηση και έπειτα, μέχρι που κατάφεραν να εγκατασταθούν μόνιμα στον Τεκτονισμό, κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα.
Τελικά ο καμπαλισμός έγινε το κυρίαρχο δόγμα στις μασονικές στοές, οι οποίες μετατράπηκαν σε ναούς της σατανικής καμπαλιστικής θρησκείας.
Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την Μασονία με τον Σιωνισμό. Στην πραγματικότητα ο Σιωνισμός είναι το αφεντικό, ενώ οι Μασόνοι είναι οι υπάλληλοι. Και ο σύγχρονος Σιωνισμός (από το 1740 και έπειτα) προέκυψε από την συνεργασία του Γερμανού κρυφοσατανιστή βασιλιά της Πρωσσίας Φρειδερίκου Β΄ (Frederick II) με συγκεκριμένους Εβραίους καμπαλιστές (Ασκεναζί), οι οποίοι λαχταρούν να καταστρέψουν την πίστη στον Χριστό και στην θέση Του να φέρουν τον δικό τους ψευδομεσσία.
Στην ιστορική αυτή αναδρομή, την οποία κάναμε για να καταλάβουμε πώς φτάσαμε να επιβιώνει ακόμα η αρχαία ειδωλολατρεία, χρειάζεται να αναφέρουμε και την Ουκρανή καμπαλίστρια Έλενα Μπλαβάτσκυ (Blavatsky), η οποία ίδρυσε την «Θεοσοφική Εταιρεία» το 1875 και συνέδεσε τον αποκρυφισμό της Ευρώπης με τα θρησκεύματα της ανατολικής Ασίας.
Οι παρανοϊκές θεωρίες της Μπλαβάτσκυ έδωσαν έμπνευση και ώθηση στα παραθρησκευτικά κινήματα του 20ού αιώνα, στην Αριοσοφία, στην Νέα Εποχή και στον Νεοπαγανισμό.
Όλα αυτά τα «πνευματικά σκουπίδια», ιδίως ο νεοπαγανισμός και ο δωδεκαθεϊσμός στην σύγχρονη Ελλάδα, διακινούν ιδέες της Μπλαβάτσκυ και συνδέονται άμεσα ή και χρηματοδοτούνται από μασονικές στοές.
Το ίδιο συμβαίνει και με το κίνημα του Οικουμενισμού, το οποίο επιδιώκει την συνένωση των χριστιανικών αιρέσεων μεταξύ τους, αλλά και με τις διάφορες θρησκείες του κόσμου, ώστε να καταλήξουμε στην παγκόσμια θρησκεία του Αντιχρίστου.
Ειδική μνεία οφείλουμε να κάνουμε και για την αστρολογία, η οποία ζει και βασιλεύει στην «ορθολογική» εποχή μας, παρόλο που η επιστήμη της Αστρονομίας έχει αποδείξει περίτρανα ότι οι πλανήτες δεν επηρεάζουν την ζωή μας, επομένως η αστρολογία είναι απάτη.
Εδώ ευθύνη έχουν και τα ΜΜΕ, τα οποία καθημερινά αφιερώνουν στήλες για τα ζώδια και τα ωροσκόπια, παρέχοντας έτσι στήριξη στους αστρολόγους.
Ο Ιταλός αποκρυφιστής της Αναγέννησης Μαρσίλιο Φιτσίνο, ο οποίος γνώρισε τον Γεώργιο Γεμιστό στην Φλωρεντία, συνέδεσε την ευρωπαϊκή αστρολογία με την αρχαία ερμητική μαγεία, η οποία έλεγε: «Κάθε άνθρωπος αναλαμβάνεται, την στιγμή της γέννησής του, από τον δαίμονα που ορίζει η θέση των άστρων.
Αυτός εισχωρεί σε όλα τα μέρη του σώματος…» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδ. Αθηνών, τόμος Στ΄, σελ. 508). Μέσω αυτού του «πλανητικού» δαίμονα πιστεύουν οι αστρολόγοι ότι τα άστρα επηρεάζουν την ζωή μας, αλλά δεν τολμούν να το ομολογήσουν δημόσια.
Συνεπώς, η αστρολογία είναι παρακλάδι του σατανισμού και αντίστοιχα καταδικάζεται από την Αγία Γραφή (Ησ. 47,13) και την Εκκλησία μας (Σύνοδος Λαοδικείας, κανόνας 36). Τέλος, οι ερμητικοί αστρολόγοι, όπως και οι καμπαλιστές Μασόνοι (Τέκτονες), πιστεύουν στην σατανική θεωρία της μετεμψύχωσης.
Ασφαλώς, ο Χριστιανός πρέπει να μισεί και να αποστρέφεται κάθε είδος αποκρυφισμού! Να μένει μακριά από μασόνους, αστρολόγους, μέντιουμ, καφετζούδες, χαρτορίχτρες, υπνωτιστές, πνευματιστές και μελλοντολόγους.
Μακριά από μάγια και ξόρκια, όπως το ξεμάτιασμα με φλυτζάνι και ελαιόλαδο, ψευτοφυλαχτά, όπως γαλάζιες χάντρες, μάτια. Μακριά από αντιχριστιανικές πρακτικές, όπως η γιόγκα και ο διαλογισμός.
Δεν μπορούμε να είμαστε και με τον Χριστό και με τον Διάβολο, «τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;» (Β΄ Κορ. 6,15). Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να διαλύσει τα έργα του Πονηρού (Α΄ Ιω. 3,8). Ή θα είμαστε 100% στην πλευρά του Χριστού ή θα είμαστε με τον Διάβολο, ή Παράδεισος ή Κόλαση, δεν υπάρχει κάτι ενδιάμεσο.
Ο Χριστός δεν κάνει διαπραγματεύσεις με τα δαιμόνια, τους λέει κλείστε το στόμα σας (Μρ. 1,25), σηκωθείτε και φύγετε.
Και εμείς, ως Χριστιανοί, να καταφεύγουμε στα πνευματικά όπλα της Εκκλησίας, στην προσευχή, στον αγιασμό, στα μυστήρια και στις ευχές, τις οποίες διαβάζει ο ιερέας κατά της βασκανίας ή οποιαδήποτε άλλης δαιμονικής ενέργειας.
π. Διονύσιος Κατσούλης, Εφημέριος Ι.Ν. Αγίας Παρασκευής Ν. Σμύρνης
https://aktines.blogspot.com
