.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορναράκης Ιωάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορναράκης Ιωάννης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το μεγάλο μυστικό…!

Όλο το πνεύμα του Ευαγγελίου του Χριστού, από τη στιγμή που πραγματοποιούμε την πρώτη κατάδυσή μας στην ιερή κολυμβήθρα του Μυστηρίου του Βαπτίσματος, μας εντάσσει σε μια μεταμορφωτική πορεία. Η πνευματική μας προσπάθεια δεν προσδιορίζεται μόνο ως ακρόαση του λόγου του Θεού και ως εφαρμογή ορισμένων εντολών. 
Προβάλλεται και διευκρινίζεται σαν μια διαδικασία δημιουργίας νέας ζωής! Θα έλεγε κανείς ότι, μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της φύσεως του ανθρώπου, η νέα ζωή κατανοείται σαν μια οντολογική μεταβολή με σαφή τον εξελικτικό της χαρακτήρα από την πνευματική νηπιότητα στην ανδρική πνευματική ωριμότητα, εφ’ όσον οφείλουμε να φτάσουμε «οι πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού».
Έτσι το πρόβλημά μας δεν είναι να γίνουμε απλώς καλύτεροι, απ’ ότι είμαστε, σε μια συγκεκριμένη στιγμή αλλά να βιώσουμε την «καλήν άλλοίωσιν» και να γίνουμε «καινή κτίσις». Με τον πνευματικό εξοπλισμό, που μας εφοδιάζει ο μυστηριακός πλούτος της Εκκλησίας μας, οφείλουμε να εισέλθουμε σε μια διαδικασία «υπαρξιακής» αλλαγής. 
Να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο «συν ταις πράξεσιν αυτού» και να ενδυθούμε «τον νέον τον ανακαινούμενον εις επίγνωσιν κατ’ εικόνα του κτίσαντος αυτόν». Να αποκρούουμε με το δυναμισμό της ζωντανής χριστιανικής μας συνειδήσεως κάθε συσχηματισμό με την εποχή μας («τω αιώνι τούτω») και να αγωνιζόμαστε για μια μεταμόρφωση που θα συντελείται με την ανανέωση «του νοός ημών».
Είναι αλήθεια ότι στη συνείδηση πολλών από μας των χριστιανών κυριαρχεί η πνευματική ολιγάρκεια! Είμαστε ολιγαρκείς στις απαιτήσεις μας από τον εαυτό μας. Ελπίζουμε βέβαια «νομότυπα» μόνο στο έλεος του Θεού και γνωρίζουμε την αθεράπευτη αδυναμία μας. Αντιλαμβανόμαστε ότι η εργασία της «υπαρξιακής» μας αλλαγής είναι στα χέρια του Θεού. Πιστεύουμε ότι, όπως και ο Συμεών ο Νέος Θεολόγος λέγει, «όλα τα κάνει ο Θεός». 
Αλλά όλες αυτές οι θέσεις που παίρνουμε μπροστά στο πρόβλημα της πνευματικής μας οικοδομής «εις μέτρον της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» δεν υπογραμμίζουν συνήθως το σεβασμό μας στην πρωταρχικότητα της Θείας Αγάπης αλλά την «έν Χριστώ» ολιγάρκειά μας…! 
Δεν προσπαθούμε να ακροβατούμε επιδέξια, με τη Χάρη του Θεού, στο συρματόσχοινο της συνεργίας Θείου και ανθρώπινου παράγοντος αλλά γινόμαστε θεατές μιας εργασίας, στην οποία όμως οφείλουμε προσωπικά… «μεροκάματα».
Έτσι τη μεταμορφωτική μας πορεία τη μεταβάλλουμε ίσως σε ένα ευσεβή περίπατο, κατά τον οποίο αποθαυμάζουμε τα αξιοθέατα της ορθοδοξίας! Ο θρησκευτικός μας «τουρισμός» μπερδεύεται με την πνευματική μας πρόοδο! Οι σποραδικές και ελάχιστες προσπάθειες που καταβάλλουμε για να οικοδομηθούμε μας γεμίζουν τόσο… χορταστικά ώστε σχηματίζουμε μέσα μας τη βεβαιότητα ότι «μέσα καλά πηγαίνουμε»· το κακό είναι έξω από μας!
Αυτό όμως σημαίνει ότι βασικά ο ψυχολογικός και ο πνευματικός μας προσανατολισμός έχει ένα χαρακτήρα εξωστρεφικό. Τα βλέμματα που ρίχνουμε μέσα μας, στις πιο πολλές περιπτώσεις, είναι τυχαία και περιστατικά. Το μάτι της ψυχής μας μένει σχεδόν αμετακίνητα στυλωμένο στα εξωτερικά πράγματα αυτού του κόσμου. Κι όταν οι προθέσεις μας είναι άγιες, αισθανόμαστε την ανάγκη να αλλάξουμε τον κόσμο που είναι γεμάτος από τόσα κακά. Όταν μέσα μας εγείρεται κραυγή για το κατάντημα της εποχής μας, πιεζόμαστε εσωτερικά για την επιδίωξη μιας αλλαγής λ.χ. στα εκκλησιαστικά μας πράγματα, στα πολιτικά μας προγράμματα, στα κοινωνικά μας συστήματα! 
Τη μεταμόρφωση θέλουμε να τη δούμε στα πρόσωπα και τη ζωή των άλλων στη μορφή και τη δομή του κόσμου που μας περιβάλλει.
Αλλ’ αυτός ο εξωστρεφικός προσανατολισμός των «αγίων» προθέσεων μας σημαίνει, πολλές φορές, παραμέληση μιας ενδοψυχικής ακαταστασίας που οικοδομείται με τον τρόπο της σε μια γρανιτώδη εγωκεντρική ατομικότητα. Από εδώ και πέρα μπορεί κανείς να διακρίνει, αν εντρυφήσει στην προσευχή και συγκλονισθεί από την κατάνυξη, μια διάσταση μεταξύ των αγίων προθέσεών μας και της εγωκεντρικής μας αντιστάσεως στις επιταγές των προθέσεων αυτών.
Οι προθέσεις μας εναρμονίζονται ασφαλώς με τη βασική επιταγή του Ευαγγελίου να αγωνιζόμαστε «άχρις ου μορφωθή Χριστός εν ημίν». Αλλά ο γρανιτώδης εγωκεντρισμός μας προβάλλει το έργο αυτό στη μορφή και τη δομή του εξωτερικού κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι την αλλαγή και τη μεταμόρφωση τη θεωρούμε πάντοτε ένα στόχο έξω από μάς· γιατί εμείς έχουμε τις προθέσεις! Ο εσωτερικός κορεσμός από τις προθέσεις αυτές, με τον παράλληλο εξωστρεφικό μας προσανατολισμό, δημιουργεί μια ενδοψυχική διάσταση σχιζοφρενικού χαρακτήρος. Αναμφίβολα, στο Ευαγγέλιο του Χριστού λέμε· ναι! Αλλά και στις γρανιτώδεις εγωκεντρικές μας δυνάμεις λέμε επίσης (χωρίς να το καταλαβαίνουμε;)· ναι! Το αποτέλεσμα αυτής της σχιζοφρενικής διαστάσεως είναι μια πνευματική ζωή σε βαθμό ψευδαισθησίας!
Μ’ αυτούς τους όρους προσωπικής ζωής η μεταμόρφωση μεταπίπτει σε μια ουτοπία που φυσικά δεν κρύβει κανένα μυστικό…
Οπωσδήποτε φαίνεται ότι η δύναμη και η παρουσία του Ιησού Χριστού, ως μεταμορφωτικά στοιχεία του κόσμου τούτου (και επομένως και της εποχής μας), πρέπει να αντλούνται και από την εμπειρία της Μεταμορφώσεώς Του! Ο Απόστολος Πέτρος είναι σαφής στο σημείο τούτο. Στους παραλήπτες της Β΄ Επιστολής του προβάλλει την ατομική του εμπειρία ως την πηγή, από την οποία αντλεί για να μεταδώσει τη μεταμορφωτική δύναμη του Ιησού και να καταστήσει ζωντανή την παρουσία του μέσα στον κόσμο που πρέπει να μεταβληθεί σε Βασιλεία του Θεού. «Ου γαρ σεσοφισμένοις μύθοις εξακολουθήσαντες εγνωρίσαμεν υμίν την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δύναμιν και παρουσίαν, αλλ’ επόπται γεννηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος…». Το όραμα της Μεταμορφώσεως είναι το μεγάλο μυστικό του. 
Η φωνή που άκουσε, την στιγμή που τελούσε κάτω από την ανέκφραστη γοητεία της Μεταμορφώσεως του Ιησού, ηχούσε πάντοτε μέσα του ως ανεξάντλητη πηγή μαρτυρίας της θείας δυνάμεως και παρουσίας του «Υιού του ανθρώπου». Γι’ αυτό το λόγο, όταν γράφει· «και ταύτην την φωνήν ημείς ηκούσαμεν εξ ουρανού ενεχθείσαν, συν αυτώ όντες εν τω όρει τω αγίω», προβάλλει τη Μεταμόρφωση του Ιησού σαν μια προσωπική εμπειρία, που μαζί με την εμπειρία της Αναστάσεως, τροφοδοτεί ακατάπαυστα το ζήλο της αποστολικής του δραστηριότητας.
Κατά κάποιο παράλληλο τρόπο κάθε ευαίσθητη χριστιανική ψυχή πρέπει να κλείνει μέσα της, σαν το μεγάλο μυστικό της, τη Μεταμόρφωση του Ιησού! 
Τη στιγμή που μεταμορφώνεται ο Ιησούς, ακούγεται η μαρτυρία του Πατέρα που βεβαιώνει ότι είναι ο Υιός του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι η επικύρωση και της δικής μας υιοθεσίας πρέπει να εξαρτηθεί από την προσωπική μας μεταμόρφωση. Όταν ο Υιός του Θεού «μορφωθή εν ημίν», τότε ασφαλώς θα μπορούμε να απολαύσουμε την υιοθεσίαν «κατά Χάριν»!.
Αλλά η μεταμόρφωσή μας σε Υιό του Θεού δεν είναι βέβαια εύκολο πράγμα. Γιατί, όπως είπαμε, το πρόβλημά μας δεν είναι να γίνουμε λίγο καλύτεροι απ’ ό,τι είμαστε σε μια στιγμή φωτιστικής αυτοσυνειδησίας. Το πρόβλημά μας είναι να ενώσουμε τα διεστώτα! 
Να επαναφέρουμε τον ψεύτικο εαυτό μας στην αγκαλιά του αληθινού και αυθεντικού εαυτού μας! Να καταργήσουμε τον εγωκεντρισμό μας που απέχει από τις άγιες προθέσεις μας όσο η γη από τον ουρανό! Να θεραπεύσουμε την εγωκεντρική μας… σχιζοφρένια, που αντίθετα προς τη μεταμόρφωση, αποτελεί το μεγάλο μυστικό της πνευματικής ψευδαισθησίας…!

Του αειμνήστου Ι. Κορναράκη
Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών

Ο Οικουμενιστές προχωρούν, επειδή οι αντιδράσεις μας είναι χλιαρές ή ανύπαρκτες!

Τοῦ ἀειμνήστου Ἰωάννου Κορναράκη

Νά, τί ἔγγραφαν πρὶν ἀπὸ μιὰ δεκαπενταετία, οἱ Ποιμένες ποὺ δυστυχῶς ἀκόμα κοινωνοῦν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές:
«Το μόνο, που θα ευφράνει τους Ορθοδόξους και θα καταισχύνει τους κακόδοξους, είναι η διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχου και των απανταχού συμφωνούντων ή σιωπούντων επισκόπων»!

Πως εννοούν άραγε την Εκκλησία οι κ.κ. Ηγούμενοι;
Και αιρετική και Εκκλησία;
Ποιος πρέπει να αποκοπεί από ποιόν;

Ο εναγκαλισμός του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου με την παπική αίρεση, στο Φανάρι, γεγονός απρόσμενο, στις διαδικασίες στις οποίες εκδηλώθηκε, ως πτώση της κεφαλής της Ορθοδοξίας στα χέρια του Ρωμαίου Ποντίφικα, προκάλεσε ορισμένες αντιδράσεις όπως ήταν φυσικό στο αγιώνυμο όρος της παλαίφατης ορθόδοξης μοναχικής πολιτείας, αλλά διχασμένες, ως προς το πρακτέο! Δύο αγιορείτικα κείμενα, τα οποία είδαν, μέχρι σήμερα, το φως της δημοσιότητος, χρωματίζουν με διαμετρικά αντίθετες τάσεις, το μοναχικό δυναμικό της πολιτείας αυτής, σε σχέση με τη στάση των μοναχών απέναντι στον Πατριάρχη!
Το κείμενο που προηγήθηκε χρονικώς αντανακλά το αγωνιστικό μοναχικό πνεύμα, που κυριαρχεί σε μία μεγάλη μερίδα του Όρους, ιερομόναχων και μοναχών, στις φλέβες των οποίων φαίνεται να ρέει ο αγιοπνευματικός δυναμισμός της μαρτυρίας! Ιερομόναχοι και μοναχοί, οι οποίοι αυτοχαρακτηρίζονται, με ειλικρινή ταπείνωση ως «αμαθείς και ταλαίπωροι αμαρτωλοί» απευθύνονται στους είκοσι ηγουμένους της Ι. Μ. του Αγίου Όρους, «σοφότερους και λογιότερους» από αυτούς και τους ζητούν, μάλλον τους εκλιπαρούν, να ενεργοποιηθούν δυναμικά κατά των γεγονότων, που συνέβησαν στο Πατριαρχείο, κατά την επίσκεψη του Πάπα, και με ορθόδοξο ήθος να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στην προάσπιση της αλήθειας της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας!
«Δεν είναι πλέον καιρός λόγων αλλά έργων», επισημαίνουν, οι εν λόγω αγιορείτες. «Αναλάβετε τον καλόν αγώνα της πίστεως», προτρέπουν τους ταγούς του Όρους και συμπληρώνουν, ότι «Εκτιμούμε με πολύ μεγαλύτερη λύπη, ότι η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους τα τελευταία έτη δεν αντιμετωπίζει με σθένος και γενναιότητα ομολογητική τα φαινόμενα της αποστασίας όπως έπραττον παλαιότερα οι Αγιορείτες πατέρες. 
Ο Πατριάρχης έχειμετρήσει τις αντιδράσεις μας και επειδή είναι χλιαρές και πολλές φορές ανύπαρκτες, προχωρεί χωρίς εμπόδια στην ένωσημε τον αμετανόητο και παραμένοντα στις αιρέσεις του, πάπα. Μας εμέτρησε και χάρηκε σφόδρα και κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, στο οποίο λες και ήλθε, για να πάρει την συγκατάθεση και ευλογία των Αγιορειτών για όσα είχε σχεδιάσει να πράξει με τον πάπα λίγες ημέρες αργότερα»!
Και πιο κάτω «Εμείς οι ταπεινοί ιερομόναχοι και μοναχοί, εξομολογητικά σας αποκαλύπτουμε ότι έχουμε σκανδαλισθεί με την σιωπή και απραξία της πνευματικής ηγεσίας στο Άγιο Όρος, και μαζί με μας και το απανταχού της Ελλάδος και της Οικουμένης ορθόδοξο και φιλομόναχο πλήρωμα. Περιμένουν όλοι να ακούσουν την φωνή του Αγίου Όρους… πιστεύουμε… το μόνο, που θα ευφράνει τους Ορθοδόξους και θα καταισχύνει τους κακόδοξους, είναι η διακοπή του μνημοσύνου του Πατριάρχου και των απανταχού συμφωνούντων ή σιωπούντων επισκόπων»!
Γενικώς, το πρώτο αυτό κείμενο είναι μακροσκελές και πλήρες με θαρραλέες αλήθειες της πίστεως και της παραδόσεως της Εκκλησίας! Υπογράφεται δε από πενήντα και πλέον ιερομόναχους και μοναχούς, αλλά σε αυτούς θα προστεθούν και πολλοί άλλοι, εφόσον η συλλογή υπογραφών στο Όρος, όπως λέγεται συνεχίζεται! 
Το δεύτερο κείμενο, το οποίο υπογράφουν «άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, Άθω», είναι γραμμένο με διαφορετικό σκεπτικό, από το πρώτο. Αναφέρεται σε γνωστά γεγονότα, χωρίς καμία νευρώδη αντίδραση, ανάλογη του ύψους του εγκλήματος της παραδόσεως του Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στην αγκαλιά και στην προστασία του Πάπα! Φαίνεται μάλλον σαν ένα καθησυχαστικό, σε πιθανές ανησυχίες του Πατριάρχου, για δυναμικές αντιδράσεις από το Άγιο Όρος, κείμενο! Μάλλον δηλώνει, και μετά τα συγκλονιστικά γεγονότα του Φαναρίου, υπακοή και σεβασμό στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου! Το περιεχόμενο δηλαδή του εν λόγω κειμένου δικαιώνει τη θέση των Ιερομόναχων και μοναχών του πρώτου κειμένου, περί της σκανδαλώδους σιωπής και απραξίας και επιδείξεως χλιαρότητος της ηγεσίας του Αγίου Όρους σε θέματα παραβιάσεως και αθετήσεως των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας. Ισχυρίζεται βέβαια το επίμαχο κείμενο, δηλ. οι συγγράψαντες αυτό, ότι «Περιφρουρούμε ως κόρην οφθαλμού την δογματικήν μας συνείδηση, την οποία οικοδομεί η εντρύφησις στους φιλόθεους αγώνες και τα κατά των ποικιλώνυμων αιρέσεων κατορθώματα των αγίων ομολογητών πατέρων…».
Πως αισθάνεται, όμως, άνετα, δηλ. χλιαρά η δογματική συνείδηση των ηγουμένων των είκοσι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και δεν εξεγείρεται δυναμικά, όπως η συνείδηση των «αμαθών και ταλαιπώρων και αμαρτωλών» αδελφών τους, του πρώτου κειμένου; Πρόκειται άραγε για απλό πρόβλημα εκκλησιαστικής ευταξίας σε λεπτομέρειες ασήμαντες της ζωής της Εκκλησίας, το γεγονός της παραδόσεως του Πατριάρχου στην Παπική αίρεση; 
Δεν συγκλονίστηκε η δογματική συνείδηση της πνευματικής ηγεσίας του Όρους, απ’ όσα, καταλυτικά της Ορθοδόξου πίστεως και διδασκαλίας, συντελέστηκαν και συνέβησαν στο κέντρο της Ορθοδοξίας, χάριν του οικουμενικού κύρους του κ. Βαρθολομαίου;
Πάντως οι ηγούμενοι των είκοσι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, παρηγορούν τον Πατριάρχη και τον καθησυχάζουν «Οι Αγιορείτες Μοναχοί σεβόμεθα το Οικουμενικό Πατριαρχείο, υπό την κανονικήν δικαιοδοσίαν του οποίου υπαγόμεθα. Τιμώμεν και ευλαβούμεθα τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν μας Πατριάρχην κ. Βαρθολομαίον και χαιρόμεθα για τα όσα θεοφιλώς και με πολλούς κόπους εργάζεται υπέρ της Εκκλησίας».
Αντιθέτως, εντούτοις, ο μοναχικός σύλλογος των «αμαθών» και «ασόφων», γνωρίζει αυτά, τα οποία και οι σοφοί ηγούμενοι γνωρίζουν αλλά τα αποσιωπούν, δηλ. την εμπλοκή του Πατριάρχου στην παναίρεση του οικουμενισμού και τις παραχωρήσεις στους αιρετικούς, οι οποίες ακυρώνουν την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας. Γράφουν λοιπόν στους ηγουμένους:
«Γνωρίζετε, σεβαστοί Πατέρες, καλύτερα από εμάς τις αντορθόδοξες και βλάσφημες ενέργειες, δηλώσεις και αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου και άλλων προκαθημένων και επισκόπων, που συνιστούν κραυγαλέα και εμφανή -γυμνή τη κεφαλή- αποδοχή και διδαχή της παναιρέσεως του Οικουμενισμού,της μεγαλύτερης εκκλησιολογικής αιρέσεως όλων των εποχών,που αθετεί την μοναδικότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και την ταυτίζει με τις αιρέσεις, των οποίων δέχεται τα μυστήρια ως έχοντα και μεταδίδοντα αγιαστική και σώζουσα Χάρη. Εκτός της αναγνωρίσεως του Βαπτίσματος των Παπικών και Λουθηριανών έχουμε και μετοχή στο κοινό ποτήριο με τους Μονοφυσίτες, και σε πολλές περιπτώσεις με τους Παπικούς στις Κυκλάδες και στη Διασπορά.
Τέλος, οι αγιορείτες ηγούμενοι προβλέπουν ενδεχόμενη δημιουργία σχισμάτων στην Εκκλησία, «…. Οι φιλόφρονες εκδηλώσεις, όπως αυτές των επισκέψεων του Πάπα στο Φανάρι και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στο Βατικανό, χωρίς την προϋπόθεση της ενότητος στην πίστη επιτυγχάνουν αφ’ ενός…. και αφ’ ετέρου να αμβλύνουν το δογματικό αισθητήριο πολλών Ορθοδόξων, επί πλέον δε να εξωθήσουν μερικούς από τους πιστούς και ευλαβείς Ορθοδόξους, που ανησυχούν για όσα ακαίρως και παρά τους Ιερούς Κανόνες γίνονται, σε αποκοπή τους από το σώμα της Εκκλησίας και τη δημιουργία νέων σχισμάτων»!
Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει από το τελευταίο αυτό μέρος του κειμένου των ηγουμένων είναι:

-- Ποιος φωτισμός, τους πληροφορεί ότι «οι μερικοί (έστω) πιστοί και ευλαβείς Ορθόδοξοι», υπερασπιστές των Ιερών Κανόνων και της Πατερικής Παραδόσεως, στην περίπτωση, που ο μη γένοιτο, δημιουργηθεί σχίσμα, αυτοί θα πρέπει να αποκοπούν από το σώμα της Εκκλησίας;
Γιατί θέλουμε κάποιους και ευλαβείς και Ορθοδόξους, αλλά έξω από το σώμα της Εκκλησίας;
Αν η Διοικούσα Εκκλησία εμμένει στις αιρέσεις, που καταδικάζουν οι Πατέρες και οι Ιεροί Κανόνες, και άρα, στην περίπτωση αυτή, δεν είναι πλέον Εκκλησία αλλά «εκκλησία», δεν θα πρέπει να αποκοπεί η αίρεση από την Εκκλησία;
Πως εννοούν άραγε την Εκκλησία οι κ.κ. Ηγούμενοι; Και αιρετική και Εκκλησία; 
Ποιος πρέπει να αποκοπεί από ποιόν;

«Εν τω ονόματι του Ιησού…»



Βέβαια είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια αγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου. Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.

Πράγματι! Έδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τη διαβεβαίωση του Παύλου· «Ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. 5, 5.). Αν η αγάπη του Θεού είναι ο μονογενής Υιός Του, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας είναι η έκχυση της χάριτος του λυτρωτικού Του έργου σε όλο το χώρο της υπάρξεως μας. Ο απ. Παύλος, μ’ ένα νου βαπτισμένο σε απερίγραπτες ουράνιες εμπειρίες, μας παραδίδει συχνά έννοιες που δεν μπορούμε να καταλάβουμε άμεσα. Μπορούμε όμως να … υποψιαζόμαστε τί άπειρο βάθος «σοφίας Χριστού» υπάρχει πίσω από κάθε έννοια που είναι προορισμένη να προσανατολίζει το πνεύμα μας στη συνάντηση και βίωση του Χριστού μέσα μας.

Έτσι η προτροπή του «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» είναι μια ευαγγελική διαφάνεια μέσα από την οποία αναφαίνεται η «ανά πάσαν στιγμήν» λυτρωτική ενέργεια της αγάπης του Θεού διά του ονόματος του Υιού Του «εν Αγίω Πνεύματι».
Γι΄ αυτό ο απόστολος θα μας παραδώσει την αδιάλειπτη προσευχή μ’ ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο· την επίκληση του ονόματος του Ιησού· «Παν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω, ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε» (Κολοσ. 3, 17).

Η καθολική αυτή «χρησιμοποίηση» του ονόματος του Ιησού στις οποιεσδήποτε στιγμές και καταστάσεις της υπάρξεώς μας είναι συγχρόνως μετοχή του όλου ανθρώπου, διά της ιερατικής λειτουργίας του νου, στη «Θεία Λειτουργία» της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας. Όταν δηλ. επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας, δεν επικαλούμεθα μόνο το άγιο βλέμμα Του ή μόνο την ευλογία της «δεξιάς Του». Επικαλούμεθα όλες τις λεπτομέρειες της καθολικής Του ζωής και παρουσίας, όπως βιώθηκαν από τον Ίδιο και συναπετέλεσαν το λυτρωτικό Του έργο που, εξ άλλου, συνοπτικά εκφράζεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας! Γι’ αυτό η απαραίτητη συμμετοχή μας στο μυστήριο αυτό είναι, από την άλλη μεριά, η εξασφάλιση της δυνατότητος να επικαλούμεθα το όνομα του Ιησού και να βιώνουμε τη μυστηριακή δραστικότητα του ονόματος αυτού σαν μια πλήρη «Θεία Λειτουργία» μέσα στον «εν ημίν Ναόν του Θεού»!

Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι απλώς μια…προσευχή! Είναι κάτι πολύ περισσότερο της προσευχής που κάνουμε για μια καθησύχαση της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας! Είναι μια πλήρης Θεία Λειτουργία της υπάρξεως …! Όντως!
Οι δυο μαθητές και απόστολοι του Χριστού, στο θαύμα της θεραπείας του χωλού ανθρώπου, δεν έκαναν μια απλή ενέργεια. Κατά κάποιο τρόπο επετέλεσαν μια «Θεία Λειτουργία»! Με την επίκληση του ονόματος του Ιησού παρέδωσαν τον άνθρωπο αυτό στη μοναδική λυτρωτική διαδικασία, στην ενέργεια της Χάριτος του Θεού που απέρρευσε πλούσια από το Σταυρό του Κυρίου. Εξ άλλου η παράδοση αυτή ήταν για το χωλό άνθρωπο εισαγωγή του στο αδιάλειπτα τελεσιουργούμενο εν Αγίω Πνεύματι έργο της σωτηρίας του ανθρώπου διά του Ιησού Χριστού. Και το έργο αυτό είναι πράγματι μια αδιάλειπτη Θεία Λειτουργία! Γιατί ένα θαύμα μόνο καρπός μιας Θείας Λειτουργίας μπορεί να είναι!

Η θαυματουργική θεραπεία της παραλυμένης σάρκας- η ζωοποίηση εν Χριστώ Ιησού μιας σωματικής νεκρώσεως μόνο σαν αποτέλεσμα της λυτρωτικής λειτουργίας της παρουσίας και ζωής του Χριστού μπορεί να εννοηθεί. Συνήθως η επιφάνεια του θαύματος είναι μια απλή ενέργεια ή ένας σύντομος λόγος. Αλλά οι λυτρωτικές εν Χριστώ Ιησού ενέργειες, που ολοκληρώνουν το θαύμα, είναι διαδικασίες μιας Θ. Λειτουργίας…!

Το μήνυμα αυτής της ευαγγελικής διαφάνειας είναι φανερό. Τα υπαρξιακά μας προβλήματα μπορούν να θεραπεύονται μέσα στις σκοτούρες και το άγχος τής καθημερινότητας, αν τα παραδίδουμε διά της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού στην αγία τράπεζα της Θείας Λειτουργίας της Ζωής και Παρουσίας του Χριστού …!

«Και παν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε». Με τον τρόπο αυτό λειτουργούμε κι εμείς σαν μια Θ. Λειτουργία της υπάρξεως. 

Γιατί η αδιάλειπτη μετοχή μας στη ζωή και παρουσία του Χριστού μας κάνει να λειτουργούμε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Του ἀεμνήστου Ἰωάννου Κορναράκη

«Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε»

«Εν τω ονόματι του Ιησού…»

Είναι αλήθεια ότι ή πρώτη σύλληψη, από το λογοκρατούμενο πνεύμα μας, της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού είναι συνήθως μια διαφάνεια νοησιαρχική. Τη διαδικασία της επικλήσεως συλλαμβάνουμε ως καθαρή νοητική λειτουργία. Αλλά αν βιώνουμε έναν ορισμένο βαθμό αγιοπνευματικής εμπειρίας, το πνεύμα μας, καθώς ανοίγει τις πύλες του για να δεχθεί την εικόνα της λειτουργίας της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού, δεν υποδέχεται μια παράσταση της διανοίας αλλά μια άγιοπνευματική «Θεία Λειτουργία», στην οποία εκφράζεται συνοπτικά όλη η δυναμική λυτρωτική παρουσία της ζωής του Κυρίου.
Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι μια τυπική (μηχανική – ψυχολογική) επανάληψη προβολής νοητικών διαφανειών στην οθόνη του πνεύματός μας. 
Είναι αναμφιβόλως η έκχυση της συνολικής δυναμικής του σωτηριολογικού Του έργου στην καθολική μας ύπαρξη.
Πράγματι! Έδώ μπορεί κανείς να θυμηθεί τη διαβεβαίωση του Παύλου· «Ότι η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος ημίν» (Ρωμ. 5, 5.). Αν η αγάπη του Θεού είναι ο μονογενής Υιός Του, η έκχυση του Αγίου Πνεύματος στις καρδιές μας είναι η έκχυση της χάριτος του λυτρωτικού Του έργου σε όλο το χώρο της υπάρξεως μας. Ο απ. Παύλος, μ’ ένα νου βαπτισμένο σε απερίγραπτες ουράνιες εμπειρίες, μας παραδίδει συχνά έννοιες που δεν μπορούμε να καταλάβουμε άμεσα. 
Μπορούμε όμως να …υποψιαζόμαστε τί άπειρο βάθος «σοφίας Χριστού» υπάρχει πίσω από κάθε έννοια που είναι προορισμένη να προσανατολίζει το πνεύμα μας στη συνάντηση και βίωση του Χριστού μέσα μας. Έτσι η προτροπή του «αδιαλείπτως προσεύχεσθε» είναι μια ευαγγελική διαφάνεια μέσα από την οποία αναφαίνεται η «ανά πάσαν στιγμήν» λυτρωτική ενέργεια της αγάπης του Θεού διά του ονόματος του Υιού Του «εν Αγίω Πνεύματι».
Γι΄ αυτό ο απόστολος θα μας παραδώσει την αδιάλειπτη προσευχή μ’ ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο· την επίκληση του ονόματος του Ιησού· «Παν ό,τι αν ποιήτε εν λόγω, ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε» (Κολοσ. 3, 17). 
Η καθολική αυτή «χρησιμοποίηση» του ονόματος του Ιησού στις οποιεσδήποτε στιγμές και καταστάσεις της υπάρξεώς μας είναι συγχρόνως μετοχή του όλου ανθρώπου, διά της ιερατικής λειτουργίας του νου, στη «Θεία Λειτουργία» της εν Χριστώ Ιησού σωτηρίας. Όταν δηλ. επικαλούμεθα το όνομα του Κυρίου σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας, δεν επικαλούμεθα μόνο το άγιο βλέμμα Του ή μόνο την ευλογία της «δεξιάς Του». Επικαλούμεθα όλες τις λεπτομέρειες της καθολικής Του ζωής και παρουσίας, όπως βιώθηκαν από τον Ίδιο και συναπετέλεσαν το λυτρωτικό Του έργο που, εξ άλλου, συνοπτικά εκφράζεται στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!
Γι’ αυτό η απαραίτητη συμμετοχή μας στο μυστήριο αυτό είναι, από την άλλη μεριά, η εξασφάλιση της δυνατότητος να επικαλούμεθα το όνομα του Ιησού και να βιώνουμε τη μυστηριακή δραστικότητα του ονόματος αυτού σαν μια πλήρη «Θεία Λειτουργία» μέσα στον «εν ημίν Ναόν του Θεού»! Η επίκληση του ονόματος του Ιησού δεν είναι απλώς μια…προσευχή! Είναι κάτι πολύ περισσότερο της προσευχής που κάνουμε για μια καθησύχαση της χριστιανικής μας αυτοσυνειδησίας! Είναι μια πλήρης Θεία Λειτουργία της υπάρξεως…!
Όντως! Οι δυο μαθητές και απόστολοι του Χριστού, στο θαύμα της θεραπείας του χωλού ανθρώπου, δεν έκαναν μια απλή ενέργεια. Κατά κάποιο τρόπο επετέλεσαν μια «Θεία Λειτουργία»! Με την επίκληση του ονόματος του Ιησού παρέδωσαν τον άνθρωπο αυτό στη μοναδική λυτρωτική διαδικασία, στην ενέργεια της Χάριτος του Θεού που απέρρευσε πλούσια από το Σταυρό του Κυρίου. Εξ άλλου η παράδοση αυτή ήταν για το χωλό άνθρωπο εισαγωγή του στο αδιάλειπτα τελεσιουργούμενο εν Αγίω Πνεύματι έργο της σωτηρίας του ανθρώπου διά του Ιησού Χριστού. Και το έργο αυτό είναι πράγματι μια αδιάλειπτη Θεία Λειτουργία! Γιατί ένα θαύμα μόνο καρπός μιας Θείας Λειτουργίας μπορεί να είναι!

Η θαυματουργική θεραπεία της παραλυμένης σάρκας -η ζωοποίηση εν Χριστώ Ιησού μιας σωματικής νεκρώσεως- μόνο σαν αποτέλεσμα της λυτρωτικής λειτουργίας της παρουσίας και ζωής του Χριστού μπορεί να εννοηθεί. Συνήθως η επιφάνεια του θαύματος είναι μια απλή ενέργεια ή ένας σύντομος λόγος. Αλλά οι λυτρωτικές εν Χριστώ Ιησού ενέργειες, που ολοκληρώνουν το θαύμα, είναι διαδικασίες μιας Θ. Λειτουργίας…! 
Το μήνυμα αυτής της ευαγγελικής διαφάνειας είναι φανερό. Τα υπαρξιακά μας προβλήματα μπορούν να θεραπεύονται μέσα στις σκοτούρες και το άγχος τής καθημερινότητας, αν τα παραδίδουμε διά της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού στην αγία τράπεζα της Θείας Λειτουργίας της Ζωής και Παρουσίας του Χριστού …!

«Και παν ό,τ ι αν ποιήτε εν λόγω ή έργω, πάντα εν ονόματι Κυρίου Ιησού ποιήτε». Με τον τρόπο αυτό λειτουργούμε κι εμείς σαν μια Θ. Λειτουργία της υπάρξεως. Γιατί η αδιάλειπτη μετοχή μας στη ζωή και παρουσία του Χριστού μας κάνει να λειτουργούμε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη
Καθηγητού Θεολογικής Αθηνών


Όχι μόνο δεν βλέπουν αίρεση, αλλά και επαινούν τον Οικουμενιστή Πατριάρχη, ταυτιζόμενοι έτσι με τις αιρέσεις του!



Οἱ Ἡγούμενοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους δὲν παύουν σκανδαλίζουν τὸ λαὸ καὶ νὰ ἀποδεικνύουν ὡς ἀληθινὸ τὸν “προφητικὸ” λόγο τοῦ ἀείμνηστου Ἰωάννη Κορναράκη, ὅτι κατάντησαν τὸ «Περιβόλι τῆς Παναγίας ἀποσαθρωμένο ὀπωροφυλάκιο τῆς Ὀρθοδοξίας»!
Πρόσφατα, «την Κυριακή των Μυροφόρων κατά την Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία», ὁμίλησε ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ.Σίμωνος Πέτρας Ἐλισσαῖος. Τὸ ὅτι ἀποδέχτηκε νὰ παραστεῖ σ’ αὐτὴν τὴν Θ. Λειτουργία, ἀσφαλῶς καὶ δείχνει τὴν συμφωνία του μὲ τὰ αἱρετικὰ φρονήματα τοῦ παναιρετικοῦ Πατριάρχη. Ὅμως δὲν ἔμεινε μόνο σ’ αὐτό, τὸ ὁποῖο -ἔστω γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου- θὰ μποροῦσε νὰ δικαιολογήσει ὅτι προσκλήθηκε καὶ “ἀναγκάστηκε” νὰ ὁμιλήσει! Ἀλλὰ στὴν ὁμιλία του ἐκθείασε πολυτρόπως τὸν Αἱρεσιάρχη τοῦ Φαναρίου (δηλ. τὸν «ἀδελφὸ» τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καὶ τοῦ Κόπτη Πάπα καὶ Πατριάρχη Ταγουάρδο, τὸν κακόδοξο διδάσκαλο περὶ πολλῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Βαπτισμάτων κ.λπ.).
Παραθέτουμε ὅσα ὑμνητικὰ τοῦ προσώπου τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου εἶπε ὁ Ἡγούμενος Ἐλισαῖος, στὴ συνέχεια ὅλη τὴνὁμιλία του καὶ στὸ τέλος ἐπαναδημοσιεύουμε τὸ ἄρθρο τοῦ ἀείμνηστου Κορναράκη.

Μεγάλην τιμήν καί εὐλογίαν περιποιήσασθε εἰς τήν ἐμήν ἐλαχιστότητα, Παναγιώτατε πάτερ καί προσκυνητέ ἡμῶν Δέσποτα Οἰκουμενικέ, νά παρίσταμαι ἐνώπιον ὑμῶν, συμμέτοχος καί συγκοινωνός τῆς Ἱερᾶς ταύτης πανηγύρεως… Ἐσκέφθημεν ὅτι ἡ εὐλογία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (Βαρθολομαίου), αἰσθητοποεῖ τήν ἄρρηκτον ἑνότητα τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, τοῦ Φαναρίου, καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί ἰδού βλέπομεν μετά συγκινήσεως τόν πολύπλευρον καί πολύπλαγκτον ἀγῶνα του ἐκ τοῦ σύνεγγυς… συγκινούμεθα καί κλίνομεν γόνυ βαθυτάτου σεβασμοῦ καί υἱϊκῆς ἁγιοπρεποῦς ἀγάπης τῇ Ὑμετέρᾳ Σεπτῇ Κεφαλῇ…
Ὁρόσημον ὑπῆρξε πρό ἔτους καί ἡ συμπλήρωσις εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἀγωνιστικῆς καί πολυκάρπου πατριαρχείας εἰς τό πηδάλιον τοῦ Πρώτου Θρόνου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου μας. Κατ’ αὐτήν ὁ ἴδιος, ζωσθείς τό λέντιον χάριν τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων, μετέδωσεν ἕνα ἄλλον τρόπονὑπάρξεως καί ζωῆς, τόν τρόπον νά μάθωμεν ὅλοι μας νά θυσιαζώμεθα…
Πέντε συναπταί πενταετίαι πατριαρχείας· ἑκάστη δύναται νά λάβῃ τό ἰδικόν της χαρακτηριστικόν ἐπίγραμμα καί ὅλαι ὁμοῦ διασφαλίζουν, ἀνά τόν κόσμον, τήν ἑνιαίαν φωνήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκφράζουν τόν τεράστιον ἀγῶνα διά τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἀποκορύφωμα τήν ὑπέρβασιν τῶν ἀνθρωπίνων ἀτελειῶν καί διά συνεργίας οὐρανοῦ καί γῆς τήν ἐπίτευξιν τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ πολύτιμος προσφορά ὅμως δέν περιορίζεται, ἀλλά συνεχίζεται καί μετά τήν εἰκοσιπενταετίαν καί ἐπεκτείνεται ἀνά τήν οἰκουμένην καί γίνεται κεφάλαιον ἐλπίδος καί φωτός τοῖς πᾶσι. 
Ἀσπαζόμεθα τούς κόπους Ὑμῶν καί ἐκζητοῦμεν τάς εὐχάς, μέ τήν παράκλησιν ἀκολούθως νά εὐλογήσετε, Παναγιώτατε…
Εἰς αὐτήν τήν ἀνηφορικήν καθημερινήν πορείαν καί τόν μαρτυρικόν ἀγῶνα τῆς μιμήσεως τῶν ἁγίων, ἔχομεν ἀνάγκην τῆς πνευματικῆς ἀρωγῆς καί ἐπινεύσεως τοῦ σεπτοῦ προκαθημένου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν κ.κ. Βαρθολομαίου, ἔχομεν ἀνάγκην τοῦ φωτός ἐκ τοῦ Φαναρίου,
Εὐχαριστοῦντες καί αὖθις, ἐλαχίστως ἀντιδωροῦμεν …ὑπέρ τῆς ἐξ ὕψους δυνάμεως, πρός καρποφόρον συνέχισιν τῆς διακονίας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας.


Ομιλία του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας στην Κωνσταντινούπολη για την Κυριακή των Μυροφόρων 

Ακολουθεί η ομιλία του Γέροντος Ελισσαίου, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, που εκφώνησε την Κυριακή των Μυροφόρων κατά την Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στην Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλί. 

Χριστῷ φέρουσιν αἱ μαθήτριαι μύρα, ἐγώ δέ ταύταις ὕμνον ὡς μύρον φέρω.
Παναγιώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,
Σεπτή τῶν ἱεραρχῶν χορεία,
Ἀγαπητοί ἀδελφοί, φίλοι καί προσκυνηταί τῆς Ζωοδόχου καί χαριτοβρύτου πηγῆς τῆς Παναγίας τοῦ Βαλουκλῆ.
Χριστός Ἀνέστη!
Μεγάλην τιμήν καί εὐλογίαν περιποιήσασθε εἰς τήν ἐμήν ἐλαχιστότητα, Παναγιώτατε πάτερ καί προσκυνητέ ἡμῶν Δέσποτα Οἰκουμενικέ, νά παρίσταμαι ἐνώπιον ὑμῶν καί ἐνώπιον τῶν σεβασμίων Συνοδικῶν Ἱεραρχῶν καί νά καθίσταμαι, εὐνοίᾳ καί πατρικῇ Ὑμετέρᾳ διαθέσει, συμμέτοχος καί συγκοινωνός τῆς Ἱερᾶς ταύτης πανηγύρεως τῆς παλαιφάτου Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Θεοτόκου ἐν τῇ καθιερωμένῃ Πατριαρχικῇ καί Συνοδικῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων.
Ἐδίστασε καί συνεστάλη πρός στιγμήν ἡ καρδία ἡμῶν πρός ἀποδοχήν μίας τοιαύτης ὑψηλῆς προσκλήσεως, ἀλλά ἡ εὐλογία καί ἐπιθυμία τοῦ πατρός καί Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν, ἔλυσεν ἐν τῷ ἅμα τόν δισταγμόν, ἀλλά καί διότι ἐσκέφθημεν ὅτι ἡ εὐλογία του αἰσθητοποεῖ τήν ἄρρηκτον ἑνότητα τοῦ Σεπτοῦ Κέντρου, τοῦ Φαναρίου, καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί ἰδού εἴμεθα ἐνώπιόν Σας καί ὁρῶμεν ὑμᾶς, ἀλλά καί βλέπομεν μετά συγκινήσεως και κατανοοῦμεν τόν πολύπλευρον καί πολύπλαγκτον ἀγῶνα ἐκ τοῦ σύνεγγυς, εἰς τόν τόπον Σας, ἐδῶ εἰς τό πεδίον τῆς μάχης, τοῦ ἀγῶνος καί τῆς ἀγωνίας.
Ἀπόδειξις τῶν ἀγώνων τούτων ἀποτελεῖ μεταξύ πολλῶν ἄλλων καί τό θεομητορικόν τοῦτο σέμνωμα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καί τό ἱερόν αὐτοῦ ἁγίασμα ἐν τῇ διαδρομῇ δεκαπέντε περίπου αἰώνων ζωῆς, κατά τούς ὁποίους τά πλήθη τῶν πιστῶν συνέρρεον ἐνταῦθα μετά πίστεως πρός θεραπείαν καί πρός τῶν ψυχικῶν ἀλγηδόνων τήν ἐπούλωσιν, παρά τάς κατά καιρούς καταστροφάς, ἅς ὑπέστη. Ὅμως εἰς αὐτάς εὗρε σπεύδοντας πρός ἀνοικοδόμησιν αὐτοῦ, τούς πατέρας ὑμῶν, ὡς εὔγλωττα μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἱστοριογράφος: «Λαός Ὀρθόδοξος εὐλαβής καί εὐγνώμων εἰς τόν Θεόν τῶν πατέρων αὐτοῦ, λαός Ὀρθοδόξων ἐκ τῶν περιχώρων καί ἐκ τῆς πρωτευούσης ταύτης ἔσπευδε πρός τήν οἰκοδομήν καί ἐβοήθει τούς ἐργαζομένους τεχνίτας...».
Μακάριοι οἱ χρόνοι ἐκεῖνοι, κατά τούς ὁποίους οἱ πατέρες ἡμῶν πάντα ὑπέφερον ἀγογγύστως, καί ἐσήκωναν ἐπί τῶν ὤμων των τάς ἀπεχθεστέρας ἐργασίας καί τά μεγαλύτερα ἀτυχήματα, ἐάν εἰς τό κοινόν καλόν ἀπέβλεπον, ἐάν ὑπέρ τοῦ κοινοῦ καλοῦ ἐγίνοντο αὗται διά τό ὄνομα τοῦ Κυρίου καί τῆς Θεομήτορος. Ναοί, νοσοκομεῖα, γηροκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα, ἄσυλα ἐξεπήγαζον ἐκ τῆς θερμῆς πίστεως καί ἡ μεγάλη τῶν χρόνων ἐκείνων καί ἀπροσποίητος φιλόγενεια ἐξ ἐκείνης ἐτρέφετο γαλουχουμένη, διά τῆς πίστεως ταύτης ἐζωοποεῖτο καί ἐν αὐτῇ ἔζη, πάντοτε δέ ἐξεδηλοῦτο διά κοινωφελῶν ἔργων προικιζομένων κτιτορικῶς.
Ὅθεν, εἰς ταῦτα τά ἀγαθά ἀγωνίσματα ἐντρυφῶντες, οὐ μήν ἀλλά καί βλέποντες ταῦτα καί ἄχρι τῆς σήμερον συνεχιζόμενα, ἀτρύτοις πόνοις καί διά νυχθημέρων μόχθων, συγκινούμεθα καί κλίνομεν γόνυ, ὡς ἐμπρέπει τῇ ἁγιορειτικῇ ἁγίᾳ συνηθείᾳ, βαθυτάτου σεβασμοῦ καί υἱϊκῆς ἁγιοπρεποῦς ἀγάπης τῇ Ὑμετέρᾳ Σεπτῇ Κεφαλῇ καί τῇ ἁγιωτάτη τοῦ Θρόνου Ἱεραρχίᾳ, ἀλλά καί τῷ πιστῷ λαῷ, τῷ ἐγγύς καί μακρόθεν ἐλθόντι.
Συνέχειαν ταύτης τῆς μακρᾶς εὐποιΐας καί πορείας ὁρόσημον ὑπῆρξε πρό ἔτους καί ἡ συμπλήρωσις εἰκοσιπέντε ἐτῶν ἀγωνιστικῆς καί πολυκάρπου πατριαρχείας εἰς τό πηδάλιον τοῦ Πρώτου Θρόνου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Παναγιωτάτου Πατριάρχου μας. Κατ’ αὐτήν ὁ ἴδιος, ζωσθείς τό λέντιον χάριν τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀνθρώπων, μετέδωσεν ἕνα ἄλλον τρόπον ὑπάρξεως καί ζωῆς, τόν τρόπον νά μάθωμεν ὅλοι μας νά θυσιαζώμεθα καί νά ἐξερχώμεθα νικηταί, νά νικῶμεν τόν θάνατον, ὥσπερ μᾶς τό ἐνθυμίζουν καί σήμερον αἱ μυροφόροι γυναῖκες.
Πέντε συναπταί πενταετίαι πατριαρχείας· ἑκάστη δύναται νά λάβῃ τό ἰδικόν της χαρακτηριστικόν ἐπίγραμμα καί ὅλαι ὁμοῦδιασφαλίζουν, ἀνά τόν κόσμον, τήν ἑνιαίαν φωνήν τῆς Ἐκκλησίας καί ἐκφράζουν τόν τεράστιον ἀγῶνα διά τήν ἑνότητατῆς Ὀρθοδοξίαςμέ ἀποκορύφωμα τήν ὑπέρβασιν τῶν ἀνθρωπίνων ἀτελειῶν καί διά συνεργίας οὐρανοῦ καί γῆς τήν ἐπίτευξιν τῆςσυγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων. Ἡ πολύτιμος προσφορά ὅμως δέν περιορίζεται, ἀλλά συνεχίζεται καί μετά τήν εἰκοσιπενταετίαν καί ἐπεκτείνεται ἀνά τήν οἰκουμένην καί γίνεται κεφάλαιον ἐλπίδος καί φωτός τοῖς πᾶσι.Καί τό καλόν δι’ ὅλους, τό κοινόν καλόν, κατέχει ἀνεκτίμητον ἀξίαν, διότι εἶναι ἀνθεκτικόν εἰς τόν χρόνον, κατασβεννύει τήν λήθην καί ἔχει δύναμιν ζωῆς.
Ἀσπαζόμεθα τούς κόπους Ὑμῶν καί ἐκζητοῦμεν τάς εὐχάς, μέ τήν παράκλησιν ἀκολούθως νά εὐλογήσετε, Παναγιώτατε, ἵνα προσφέρωμεν, ἀναξίως μέν, ἀλλά τό κατά δύναμιν, ὡς εἰς τό δίστιχον τοῦ συναξαρίου ἀνεγνώσθη, ὕμνον ἀντί μύρου εἰς αὐτάς τάς ἀνδρείας μυροφόρους γυναίκας καί εἰς τόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθείας καί Νικόδημον τόν νυκτερινόν μαθητήν.
Τυγχάνει μάλιστα τῆς μίας ἐξ αὐτῶν τῶν μυροφόρων, τῆς ἁγίας ἰσαποστόλου Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἡ καθ’ ἡμᾶς Ἱερά Μονή νά πλουτίζῃ τό τίμιον λείψανον τῆς ἀριστερᾶς χειρός αὐτῆς, εὐῶδες καί θερμουργόν, εἰς ὅσους μέ πίστιν ἀσπάζονται αὐτήν, ἐξ οὗ καί ἡ σημερινή εὐκαιρία συμμετοχῆς ἡμῶν εἰς τήν ἑορτήν ταύτην εἶναι καί λίαν θυμηδής καί πάνυ συγκινητική.
Τούτων τῶν μυροφόρων αἱ μέν γυναῖκες ἔγιναν μάρτυρες καί πρῶται τῆς Ἀναστάσεως καί ἀπήγγειλαν ταύτην εἰς τούς μαθητάς. Ὁ Ἰωσήφ δέ καί ὁ Νικόδημος μάρτυρες τῆς ταφῆς, οἱ ὁποῖοι ἤλειψαν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ μέ μύρα, ἀλλά ὄχι ὅπως ἔπρεπε, λόγῳ τοῦ ἐπείγοντος τῆς ταφῆς. Ἔβαλαν ἀλόην καί σμύρναν μόνον καί περιτυλίξαντες παρέδωκαν εἰς τόν τάφον τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Διά τόν λόγον αὐτόν, δηλαδή διά τήν ἔλλειψιν τῶν μύρων, αἱ μυροφόροι γυναῖκες, ἀγάπην διαπύρως ἔχουσαι πρός τόν Χριστόν ὡς μαθήτριαι, ἠγόρασαν μῦρα πολυτελῆ καί κατέβησαν ἐκεῖ ὀρθριώτερον, δηλαδή κατά τό τελευταῖον βαθύ μέρος τῆς νυκτός, διά νά κλαύσουν καί νά μυρίσουν τό σῶμά Του καί οὕτω νά ἀναπληρώσουν, διά τήν ἔπειξιν τοῦ γεγονότος, τήν ἔλλειψιν τῶν μύρων. Τότε, κατά τήν ἐπίσκεψίν των, εἶδον διαφόρους ὀπτασίας, δηλαδή ἀπαστράπτοντας δύο ἀγγέλους ἔνδοθεν τοῦ μνήματος καί ἄλλον ὑπέρ τόν λίθον καθήμενον· μετά ταῦτα βλέπουν τόν Χριστόν καί προσκυνοῦν. Ὤ! Φύσις ἀσθενής τήν ἀνδρείαν ἐνίκησεν, ἐπειδή γνώμη συμπαθής τῷ Θεῷ εὐηρέστησε, Ὅστις, διά τοῦ θείου νεανίου, κατέστειλε τόν θόρυβον τῆς ψυχῆς αὐτῶν, καί κατέδειξε αὐθεντικῶς ὅτι ὁ ἐσταυρωμένος ἀρχηγός τῆς σωτηρίας ἡμῶν ἀνέστη ἐκ νεκρῶν ὡς ζωοδότης καί Κύριος.
Ἡ συμβολή τῶν ἁγίων μυροφόρων εἰς πίστωσιν καί πληροφορίαν ἀκραιφνῆ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καί τῶν καθ’ ἡμᾶς δογμάτων, ὑπῆρξεν ἀνυπολόγιστος, συμπληρουμένη δέ ἀπό τήν ἀγγελίαν τοῖς πᾶσι τοῦ σωτηρίου κηρύγματος τῆς ἐκ νεκρῶν ἐγέρσεως Αὐτοῦ καί ἀπό τήν κατά μίμησιν Αὐτοῦ ἄριστον πολιτείαν καί μαθητείαν των παρ’ Αὐτῷ, ἡ συμβολή των αὕτη καθίσταται ἀποστολική, μοναδική, ὑποδειγματική καί ἐπίκαιρος διά τήν σύγχρονον γενεάν.
Ἡ συμπεριφορά των ἦτο ἁπλή καί ἀνθρωπίνη, ἀλλά αὗται διά τῆς θυσίας των ἐγένοντο ἀφορμή θείων παρεμβάσεων καί ἀποκαλύψεων τοῦ Θεοῦ Πατρός καί τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ διά τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καί τήν πνευματικήν των ζωήν. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, παλαιοί τε καί νεώτεροι, ἱεράρχαι καί ἀσκηταί, ἐρευνοῦν τήν ἱστορικήν ἀκρίβειαν τῶν γεγονότων ἐκείνων, ἀλλά ταυτοχρόνως ἀνάγουν καί ἐφαρμόζουν ταῦτα εἰς τόν πνευματικόν ἀγῶνα καί τήν πορείαν τῆς καθημερινῆς ἡμῶν ζωῆς. Οὕτω τά μύρα μεταδίδουν ὅτι Αὐτός ὁ Κύριος, εἶναι ἡ εὐωδία, τό μύρον τῆς ζωῆς εἰς ὅσους Τόν πλησιάζουν μέ πίστιν. Ὄντως ἡ ἐπίσκεψις τῶν μυροφόρων εἰς τό μνῆμα τοῦ Χριστοῦ ἐτελείωσε τό πρωί τῆς Ἀναστάσεως. Τά φυσικά μύρα, τά ὁποῖα ἑτοίμασαν διά νά μυρώσουν Αὐτόν, ὁ Ὁποῖος χαρίζει τό ἄρωμά Του εἰς τούς οὐρανούς, ἔμειναν εἰς τά χέρια των. Ἐκεῖναι δέν ἔχρισαν τό νεκρό Του σῶμα. Ἐκεῖνος, ὁ ἀναστημένος Χριστός, ἔχρισε τάς ζωντανάς ψυχάς των μέ τό μύρον τῆς χαρᾶς, μέ τήν γλυκεῖαν φωνήν τοῦ νέου ἔαρος τῆς Ἀναστάσεως.
Ἀλλοῦ ὁ συμβολισμός ἀναφέρεται εἰς τό Σάββατον. Τό «αἱ μυροφόραι ἑτοιμάσασαι τά ἀρώματα ἡσύχασαν τό Σάββατον» παραπέμπει εἰς τά ἀληθινά Σάββατα, εἰς τό ὑπερευλογημένον ἐκεῖνο Σάββατον, τό ὁποῖον μετήγαγε καί μετάγει τήν φύσιν ἡμῶν ἀπό τά βάραθρα τοῦ ἅδου εἰς τό παμφαές καί θεῖον οὐράνιον ὕψος.
Ἐξ ἄλλου τό μνημεῖον συμβολίζει τήν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ἦτο ναός τοῦ Θεοῦ, κατέληξε νά γίνει τάφος καί χρειάζεται βοηθόν, ὁ ὁποῖος θά ἀποκυλίσῃ τόν μέγαν σφόδρα λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου τῆς καρδίας. Ἡ ἀναισθησία, κατ’ ἄλλους ἡ ἀπολίθωσις, τῆς καρδίας, λέγουν οἱ ἅγιοι, ἀφανίζεται μόνον μέ τήν ἐνέργειαν τῆς θείας χάριτος. Ἄγγελος Θεοῦ ὑπό θείου νεύματος κινούμενος, κατέρχεται εἰς βοήθειαν τῆς κοπιαζούσης ψυχῆς, ἀποκυλίει τόν λίθον τῆς πορώσεως ἐκ τῆς θύρας αὐτῆς, πλημμυρίζει ταύτην μετά κατανύξεως καί ἀναγγέλλει τήν ἀνάστασίν της, ἡ ὁποία εἶναι κατά κανόνα ἐπακόλουθον τῆς συνεχοῦς κατανύξεως, κατά τόν ἅγιον Ἰωάννην τῆς Κλίμακος καί κατά τό ἐδάφιον τῶν Πράξεων, οἱ πρῶτοι χριστιανοί «κατενύγησαν τῇ καρδίᾳ», τοὐτέστιν ἤνοιξεν αὐτῶν ἡ καρδία πρός τήν πίστιν καί τήν μετάνοιαν.
Πολλοί ἕτεροι συμβολισμοί ὑπάρχουν, ἀλλά δέν εἶναι τοῦ παρόντος. Ὅμως δι’ ἡμᾶς ὁ πλέον παραμυθητικός συμβολισμός εὑρίσκεται εἰς τό περιστατικόν τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἡ ὁποία «εἱστήκει πρός τῷ μνημείῳ κλαίουσα ἔξω» καί ὅταν ἐστράφη εἰς τά ὀπίσω, θεωρεῖ τόν Ἰησοῦν ἑστῶτα καί μετά τόν γνωστόν διάλογον καί τήν στροφήν ταύτης νά προσκυνήσῃ τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, Ἐκεῖνος ἀπήγγειλε εἰς Αὐτήν τό περίφημον «μή μου ἅπτου». Ὁ ὑμνωδός ὅμως εἰς τό σχετικόν ἑωθινόν προσθέτει ὅτι ἡ ἁγία, παρά ταῦτα, παρά τό γεγονός ὅτι εἶδε τόν Κύριον, θέλει πάλι νά ψηλαφήσῃ τούς πόδας Του. Δηλαδή, λέγει ὁ ὑμνωδός «ἔτι πρόσγεια φρονεῖ, γήινα φρονεῖ, οἷα γυνή ἀσθενής·». Ἀλλ’ ἐν τούτοις «κήρυξ πέμπεται, ὑπό τοῦ Κυρίου, τοῖς Μαθηταῖς», εἰς τούς ὁποίους ἔφησε τά εὐαγγέλια, τήν παγκόσμιον χαρμόσυνον εἴδησιν τῆς Ἀναστάσεως.
Καί ναί ἤ ἴσως οἱ ἄνθρωποι φρονοῦμεν πρόσγεια, γήινα, ἀλλά ἐν τούτοις πεμπόμεθα κήρυκες, κήρυκες τῆς Ἀναστάσεως, δηλονότι ἡμῖν τοῖς προσγείοις ὁμιλεῖ ὁ Κύριος καί μᾶς ποιεῖ σημεῖα τῆς Ἀναστάσεώς Του. Τό κήρυγμα κάθε ἀνθρώπου εἶναι ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη τῆς καρδίας, οἱ καρποί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ἀγαθός λόγος ἡμῶν, ὁ ὁποῖος πείθει τάς καρδίας τῶν ἄλλων, ἡ διάδοσις τῆς πίστεως καί τῶν ἰδικῶν μας βιωμάτων, τῶν ἀποδιδόντων δόξαν τῷ Θεῷ. Ὁ Κύριος ἐργάζεται, παρά τά πάθη καί τάς ἀδυναμίας τοῦ ἀνθρώπου, «ἐργάζεται ἕως ἄρτι, ἵνα φανερωθῇ τά ἔργα Του ἐν ἡμῖν», ἵνα ἀποδείξῃ, διά τῆς χάριτός Του τήν μετάνοιαν καί τήν ἄνοδον πρός τόν πατρῷον κλῆρον. Εἰργάσθη καί μέ τάς μυροφόρους, τάς ὁποίας κατέστησε ἀπό ἀσθενεῖς καί ἐμφόβους, γενναίας καί ἀγωνιστικάς, ὑπόδειγμα ζωῆς δι’ ἡμᾶς πάντας. Μή ἀμφιβάλλετε! Ἐργάζεται καί μέ ἡμᾶς ἕως ἄρτι, ἕως τῆς ἐσχάτης στιγμῆς.
Ὅθεν κατακλείοντες τόν ἀτελῆ λόγον μας, σήμερον, Κυριακήν Γ΄ ἀπό τοῦ Πάσχα, καλούμεθα νά γίνωμε κήρυκες ἐμπνεόμενοι ὑπό τῶν μυροφόρων γυναικῶν και ἀνδρῶν, νά μιμηθῶμεν τήν ζωήν καί νά ἀσπασθῶμεν τάς θυσίας των, νά συνακολουθήσωμεν τήν πορείαν των, νά κοινωνήσωμεν τοῦ βιώματός των, νά μαρτυρήσωμεν σύν αὐτοῖς τήν ἁγίαν τοῦ Κυρίου Ἀνάστασιν, νά ἐνωτισθῶμεν μετ’ αὐτῶν τό «χαίρετε» καί τό «εἰρήνη ὑμῖν» τοῦ ἀναστάντος Κυρίου.
Εἰς αὐτήν τήν ἀνηφορικήν καθημερινήν πορείαν καί τόν μαρτυρικόν ἀγῶνα τῆς μιμήσεως τῶν ἁγίων, ἔχομεν ἀνάγκην τῆςπνευματικῆς ἀρωγῆς καί ἐπινεύσεως τοῦ σεπτοῦ προκαθημένου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν κ.κ. Βαρθολομαίου, ἔχομεν ἀνάγκην τοῦ φωτός ἐκ τοῦ Φαναρίου, ἐκ τῆς Πόλεως τῶν ὀνείρων πάσης Ὀρθοδόξου ψυχῆς. Καί τοῦτο εἶναι ἀναγκαῖον, ὥστε νά εὑρισκώμεθα ἐντός τῆς κιβωτοῦ τῆς χάριτος τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς φανερούσης τόν παράδεισον, καί τρεφούσης ὄχι ὄνειρα, ἀλλά πραγματικήν ζωήν, τήν ἄλλην βιοτήν.
Δωροφορήσατε τέλος ἡμᾶς, παρακαλοῦμεν, Παναγιώτατε, τάς Ὑμετέρας θεοπειθεῖς καί πατρικάς εὐχάς καί εὐλογίας, σύν ταῖς δεήσεσι τῶν περιστοιχούντων Ὑμᾶς ἁγιωτάτων Συνοδικῶν Μητροπολιτῶν καί τῶν λοιπῶν σεβασμίων Ἱεραρχῶν.

Εὐχαριστοῦντες καί αὖθις, ἐλαχίστως ἀντιδωροῦμεν Ὑμῖν τήν ἀδιάλειπτον προσευχήν ἡμῶν εἰς τάς προσωπκάς δεήσεις καί ἐν τῇ λατρείᾳ ὑπέρ κουφίσεως τοῦ βάρους Ὑμῶν, ὑπέρ μακροημερεύσεως, ὑπέρ τῆς ἐξ ὕψους δυνάμεως, πρός καρποφόρον συνέχισιν τῆς διακονίας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί δόξαν τοῦ ἐκ νεκρῶν ἀναστάντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας

Ἰωαννη Κορναράκη
Ομοτιμου Καθηγητου της Θεολογικης Σχολης

«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» (Ψαλμ. 78, 1)
Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του!
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθόδοξης Παράδοσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.
Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και
Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!
Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!
Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!
Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!
Γύρισαν την πλάτη τους στη σκέπη και προστασία της Οικοδέσποινας Γερόντισσας του Αγίου Όρους.
Έκαναν την επιλογή τους!
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!

Από το περιοδικό «ΙΕΡΑ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ», μηνός Αυγούστου 2009

Κρίσις της αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας



Η κρίσις της Εκκλησίας 
του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη
Ομ. Καθηγητού Παν. Αθηνών


Η κρίση, η οποία έχει εκσπάσει στους κόλπους της Εκκλησίας, είναι πρωτίστως κρίση της αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας! Προτάσσεται βέβαια και προβάλλεται, κατά τις ημέρες αυτές, που οι αποκαλύψεις ποικίλων σκανδάλων συγκλονίζουν τις συνειδήσεις του πληρώματος της Εκκλησίας, ως κρίση, η διαφθορά, η οποία έχει εισδύσει στη ζωή και στον τρόπο λειτουργίας της Εκκλησίας. Αλλά το υπόβαθρο της διαφθοράς αυτής και η αδυναμία της διοικούσης Εκκλησίας να προχωρήσει σε ουσιαστική αυτοκάθαρση, έχουν το αρχικό τους αίτιο στην κρίση της επισκοπικής αυτοσυνειδησίας, η οποία δείχνει να είναι αποξενωμένη από τη συνεργία της με το Άγιο Πνεύμα, δηλ. από τη χάρη του συγκροτούντος τον θεσμό της Εκκλησίας Παρακλήτου Πνεύματος! Αλλά ποια είναι επιγραμματικά τα γεγονότα, που βεβαιώνουν την αποξένωση αυτή;
α) Η παγία τακτική να μαθαίνει το πλήρωμα της Εκκλησίας τα ονόματα των μελλόντων να αναδειχθούν στο επισκοπικό αξίωμα κληρικών, πολύ προ της ημέρας της εκλογής τους! Η παρασκηνιακή δραστηριότητα των αρμοδίων εκκλησιαστικών παραγόντων να αναδειχθούν στο αξίωμα αυτό πρόσωπα, όχι της εκλογής του Αγίου Πνεύματος, αλλά των προσωπικών 
τους συμφερόντων, περιθωριοποιεί την μετοχή του Αγίου Πνεύματος στη θέση του θεατού των συμβαινόντων, κατά την ανθρωπίνως μεθοδευμένη εκλογή. Με τον τρόπο αυτό οι περισσότερες εκλογές επισκόπων έχουν γίνει ερήμην του Αγίου Πνεύματος!
β) Δεν είναι λίγοι αυτοί οι επίσκοποι, που έχουν εκλεγεί «κληρονομικώ δικαίω»! Έχουν καταλάβει την επισκοπική έδρα ως «κληρονομία» εκ μέρους του προκατόχου της! Γεγονός απαγορευόμενο από τους Ι. Κανόνες (Απ. ΟΣΤ΄) και ως τέτοιο αποκλείον a priori τη μετοχή και συνεργία του Αγίου Πνεύματος σε μια τέτοια εκλογή! γ) Τα μέσα και οι τρόποι «προστασίας» και καλύψεως της διαφθοράς στους κόλπους της Εκκλησίας, δηλ. οι μεθοδευόμενες ενέργειες αποφυγής της πραγματικής αυτοκάθαρσής της, οι οποίες δρομολογούνται στο επίπεδο του ψεύδους και της αθετήσεως και προσβολής της ευαγγελικής ηθικής και πνευματικής δεοντολογίας, δείχνουν ότι δεν είναι δυνατόν, όλα αυτά τα γεγονότα και οι πράξεις, να συνυπάρχουν με αγιοπνευματική επισκοπική αυτοσυνειδησία! Προς Θεού!
δ) Η παντελής σχεδόν απουσία, κατά τις ημέρες της οξύτητος της σωβούσης κρίσεως στη ζωή της Εκκλησίας, της δραστικής μετοχής επισκόπων με πνευματική και ανεπίληπτη βιοτή, προς αντιμάχηση στις δυνάμεις και τις καταστάσεις της διαφθοράς, είναι ασφαλώς απουσία Αγίου Πνεύματος! Είναι απουσία αγιοπνευματικής μαρτυρίας!
Επομένως, σύμφωνα με τα ανωτέρω, η κρίση της Εκκλησίας, θεωρουμένη με θεολογικά κριτήρια, δείχνει να είναι κρίση αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας στο πεδίο της αγιοπνευματικής και της εκκλησιολογικής βιοτής! Μια τέτοια, όμως, αναμφισβήτητη πραγματικότητα δείχνει ότι, η κρίση στη ζωή της Εκκλησίας, είναι βαθύτερη από το επιφαινόμενο της ανθρωπίνης διαφθοράς! Αν και το Άγιο Πνεύμα είναι εκείνο, που συγκροτεί και συγκρατεί τον θεσμό της Εκκλησίας, εν τούτοις ο θεσμός αυτός αναιρείται και πλήττεται, στο μέτρο των ανθρωπίνων συνεπειών, από την απουσία αγιοπνευματικής δυναμικής στο πνεύμα και στη ζωή των ταγών της Εκκλησίας! Ακόμη και το γεγονός ότι η Ελλαδική Ορθόδοξος Εκκλησία έγινε, στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητος, ως ράκος αποκαθημένης, δείχνει εύγλωττα, ότι η ηγεσία της βρέθηκε, στο ξέσπασμα της κρίσεως στην οποία περιήλθε, απογυμνωμένη από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, λειτουργούσα τα εκκλησιαστικά πράγματα στο κλίμα μιας πενίας αγιοπνευματικού φρονήματος! Είναι λογικό· όσο ευρύτερη η ακτίνα της κρίσεως της Εκκλησίας, μέσα στον κόσμο, τόσο βαθύτερη η πνευματική διάβρωση! Μια επιβεβαίωση των αιτίων της κρίσεως στη ζωή της Εκκλησίας, οφειλομένων στην αγιοπνευματική πενία των εκάστοτε ταγών της, προκύπτει και από το σύγγραμμα του Αγίου Νεκταρίου· Μάθημα Ποιμαντικής. Στο κεφάλαιο του βιβλίου του αυτού, με τίτλο· Ηθικαί Κακίαι, αναφερόμενος ο Άγιος στις ενδεχόμενες ηθικές κακίες του επισκόπου, καταγράφει ένα πλήθος ηθικών παθών και κακιών, που εφόσον υπάρχουν, στην προσωπική του συμπεριφορά και στον τρόπον της ζωής του, τον απαξιώνουν από το επισκοπικό του αξίωμα, τον καθιστούν ακατάλληλο, για την υψηλή αυτή διακονία στο σώμα της Εκκλησίας και ακυρώνουν ακόμη και την χειροτονία του! Οι ηθικές κακίες του επισκόπου μπορεί να είναι, κατά τον Άγιο Νεκτάριο, υψηλοφροσύνη, εγωϊσμός, φιλαυτία, πονηρία, φιλαργυρία, αδικία, ηδυπάθεια, ακρασία με προέκταση στην απώλεια της αγνείας, ανανδρία, δειλία, σκληρότητα κ.ά. 
Όπως σημειώνει ο Άγιος·
α) Όπου υπάρχει πονηρία, στις ενέργειες και στην συμπεριφορά του επισκόπου, ο φορέας του πνεύματος της πονηρίας, δεν έχει χειροτονηθεί από το Άγιο Πνεύμα· «Η πονηρία εστι κακία φοβερά και έμπνευσις του πονηρού δαίμονος του επιζητούντος την επικράτησιν της εαυτού βασιλείας επί της γης»! «Ουαί τη Εκκλησία και τη παροικία εκείνη τη εντυχούση τοιούτου ποιμένος· τούτον ουχί το πνεύμα το Άγιον εχειροτόνησεν»!
β) Οι κακίες της υψηλοφροσύνης, του εγωϊσμού και της φιλαυτίας απαξιώνουν τον επίσκοπο από το αρχιερατικό του λειτούργημα. «Ο Θεός απέστη από της παροικίας του υψηλόφρονος επισκόπου (…) Ο υψηλόφρων εστιν ακαταλληλότατος πάντων προς το υψηλόν της ποιμαντορίας αξίωμα»!
γ) Η δειλία και η ανανδρία, κυριαρχούσα στο πνεύμα του επισκόπου τον καθιστά κακό παράδειγμα στα μάτια των ποιμαινομένων και ανάξιο για το αξίωμά του. «Η ανανδρία του πνευματικού ποιμένος αποβαίνει ολέθριον υπόδειγμα τοις ποιμαινομένοις (…) Ο άνανδρος εστιν όλως αναρμόδιος προς το μέγα αξίωμα της Αρχιερωσύνης και Ιερωσύνης»!
δ) Επίσης ο επίσκοπος, που συνδυάζει φιλαυτία, με δειλία και ατονία ποιμαντικής δράσεως, είναι ακατάλληλος για το έργο, που του έχει ανατεθεί. «Ο φίλαυτος, δειλός και ράθυμος (…) ο τοιούτος εστιν ακατάλληλος δια το μέγα της Ιερωσύνης και της Αρχιερωσύνης αξίωμα»!
ε) Ο μνησίκακος, κακεντρεχής και επιθετικός επίσκοπος, είναι όργανο του Σατανά. «Η επισκοπή, εν η ετάχθη επίσκοπος ο μνησίκακος, παρεδόθη ήδη τω Σατανά. Ουαί δε τοις προχειρίσασιν αυτόν»!
Ένας άγιος, λοιπόν, επίσκοπος πρωτοτυπεί στο ποιμαντικό του σύγγραμμα, εφόσον δεν καταγράφει μόνο, όπως γίνεται συνήθως σε άλλα σχετικά έργα, την δεοντολογία των αρετών και χαρισμάτων του υποψηφίου επισκόπου, αλλά χρησιμοποιεί προφανώς την προσωπική του πείρα από την συμπεριφορά και διαγωγή κάποιων επισκόπων, αμοίρων αγιοπνευματικής βιοτής, προκειμένου να εκθέσει ενδεχόμενες ηθικές κακίες, που μπορούν να παρουσιασθούν στη ζωή επισκόπου στερουμένου μιας τέτοιας βιοτής. Οπωσδήποτε, η κρίση της αρχιερατικής αυτοσυνειδησίας, εκτός των πολλών άλλων θλιβερών συνεπειών στη ζωή και στο αγιοπνευματικό κύρος της Εκκλησίας, μέσα στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο, αμαυρώνει και υποβαθμίζει πνευματικά και ηθικά, σε τραγικό βαθμό, την επισκοπική γενικά εικόνα, στις συνειδήσεις του πληρώματος της Εκκλησίας. Πάντοτε, βέβαια, η λέξη «δεσπότης» στο παρελθόν, προκαλούσε, σ΄ ένα αξιόλογο μέρος του εκκλησιαστικού πληρώματος, συνειρμούς όχι τόσο κολακευτικούς για το αξίωμα αυτό. Σήμερα, όμως, ό,τι μέχρι σήμερα έχει αποκαλυφθεί και έχει συμβεί και έχει γραφεί, και ό,τι έχει προβληθεί από τα ΜΜΕ, όσο κι αν αφίσταται, πιθανώς, σε κάποιες περιπτώσεις, της αληθείας, αντανακλά τις οδυνηρές συνέπειές του στο πρόσωπο του επισκόπου γενικώς! Έτσι η σύγχρονη επισκοπική εικόνα, με το αρνητικό της φορτίο, για την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία του σύγχρονου χριστιανού, αποτελεί ένα βαθύτατα προκλητικό σκάνδαλο! Επειδή κυρίως ακυρώνει, τον θεμελιακό, για την προσωπική εκκλησιαστική του ζωή, βιβλικό – ποιμαντικό λόγο· «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε· αυτοί γαρ αγρυπνούσιν υπέρ των ψυχών υμών ως λόγον αποδώσοντες» (Εβρ. 13, 17). Με το σκάνδαλο αυτό ήδη διαλέγεται! Θα μπορέσει να υπερβεί άραγε το τραύμα του σκανδάλου αυτού; Ή το σκάνδαλο θα αποβεί οριακό σημείο μιας αθέλητης εκτροπής του σε άλλα… σκάνδαλα της υπάρξεως; Τι μπορούμε να απαντήσουμε στον παραλήπτη ενός τόσο αιχμηρού σκανδάλου;
--Πάντως· «Όψονται εις ον εξεκέντησαν» (Ιω. 19, 37 – Αποκ. 1, 7). 

Ο αείμνηστος Ιωάννης Κορναράκης προς τον Πατριάρχην

…Επιλέξατε να επαναλάβετε το ιστορικό λάθος του παρελθόντος, της καταφυγής στη σκέπη και προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα! Και το έγκλημα έγινε! Καταφύγατε στη σαρκωμένη αίρεση! Ζητήσατε τη βοήθεια του Πάπα! «Πέσατε στην αγκαλιά του Πάπα»! Συλλειτουργήσατε, συμπροσευχηθήκατε, ανταλλάξατε λειτουργικό ασπασμό αγάπης και υποσχεθήκατε αμοιβαία δέσμευση, για «πλήρη και τελική ένωση»! Ενεργήσατε ως κάτοχος κύρους Οικουμενικής Συνόδου, ως μονοκράτωρ Πάπας του ορθοδόξου χώρου! Η τραγική αυτή επιλογή σας, να προσφύγετε στην προστασία του Ρωμαίου Ποντίφικα έχει εντούτοις το νοηματικό βάρος, αλλά και τις συνέπειες του αμαρτητικού παραπτώματος της αδαμικής παραβάσεως. Επαναλάβατε, με την τραγική σας επιλογή, το αξιολογικό έγκλημα της αρχεγόνου αυτής πράξεως. Μεταξύ του θελήματος του Θεού και του δικού σας, του καταπτοημένου από το αδιέξοδό σας, θελήματος, προτιμήσατε την αθέτηση του πρώτου! Μεταξύ της αμωμήτου Ορθοδοξίας, της κιβωτού της αποκεκαλυμμένης αληθείας και της παπικής αιρετικής κακοδοξίας, προτιμήσατε την τελευταία! Επιλέξατε την εμπλοκή σας στην αίρεση, ως σωτήρια λύση της στηρίξεως του εγκοσμίου οικουμενικού σας κύρους! Σας εγοήτευσε η υποβολή του όφεως! Στρέψατε την πλάτη σας στην αγιοπνευματική πατερική παράδοση της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και αδιαφορήσατε για τις ανυπολόγιστες ευθύνες σας, τις οποίες έχουν ήδη καταγράψει οι αθετηθέντες, από την επιλογή σας, Ιεροί Κανόνες, στη χρεωστική, εις βάρος σας, μερίδα του βιβλίου του ουρανού!

Γιατί η Ορθοδοξία επιλέγει την έρημο;

Η έρημος είναι συνήθως ο σκηνικός χώρος της απουσίας της ζωής. Είναι μια περιοχή υπαρξιακής σιωπής. Μια διάσταση σιωπηλού μυστηρίου.

Αλλά το γεγονός τούτο δεν σημαίνει πως η έρημος, σαν υπαρξιακή βίωση, είναι πάντοτε μια έννοια αντίθετη προς την έννοια της ζωής. Κάθε άλλο!

Η έρημος, μέσα στα πλαίσια της ζωής της Εκκλησίας, είναι μια διάσταση αυθεντικής ευαγγελικής ζωής. Μέσα στην ιστορία, αλλά και στο όλο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου, η έρημος, σαν περιοχή πνευματικής εμπειρίας, είναι η πλέον αυθεντική ευαγγελική παρουσία ζωής. Το Ευαγγέλιον, σαν μήνυμα σωτηρίας, εξαγγέλλεται πρώτα – πρώτα από την έρημο.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής κηρύσσει προδρομικά μέσα στην έρημο το μήνυμα του Ευαγγελίου του Χριστού. Ό,τι έπειτα θα διδάξη ο Κύριος, το κηρύσσει ο Ιωάννης με πέντε βαρυσήμαντες λέξεις. «Εν δε ταις ημέραις εκείναις παραγίνεται Ιωάννης ο Βαπτιστής κηρύσσων εν τη ερήμω της Ιουδαίας και λέγων. μετανοείτε ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών. Ούτος γαρ έστιν ο ρηθείς υπό Ησαΐου του προφήτου λέγοντος. φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν Κυρίου, ευθείας ποιείτε τας τρίβους αυτού»(Ματθ. 3,1-3).

Ο Ιωάννης προετοιμάζει τον ερχομό του Κυρίου και κηρύσσει συνοπτικά τις διαστάσεις του λυτρωτικού του έργου. «Εγώ μεν βαπτίζω υμάς εν ύδατι εις μετάνοιαν. ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου ε­στίν, ου ουκ ειμή ικανός τα υποδήματα βαστάσαι. αυτός υμάς βαπτίσει εν Πνεύματι Αγίω και πυρί» (Ματθ. 3,11). Το προδρομικό αυτό έργο του Ιωάννου καθαγιάζεται και επικυρώνεται από τον εν Τριάδι Θεόν στο γεγονός της βαπτίσεως του Κυρίου. Η έρημος καταξιώνεται, σαν χώρος της ευαγγελικής ζωής, με τη ζωντανή παρουσία του Τριαδικού Θεού. Στην έρημο για πρώτη φορά παρουσιάζεται και αποκαλύπτεται ο Θεός με τα τρία πρόσωπα. Αυτό δεν είναι μόνο μια ιδιαίτερη τιμή στον πνευματικό χώρο της ερήμου αλλά και μια τυπολογική προαγγελία του υπαρξιακού μυστηρίου του θείου Έρωτος μέσα στην ασκητική πατερική έρημο.

Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήτο αναμφίβολα μια ασκητική φυσιογνωμία. «Αυτός δε ο Ιωάννης είχε το ένδυμα αυτού από τριχών καμήλου και ζώνην δερματίνην περί την οσφύν αυτού, η δε τροφή αυτού ην ακρίδες και μέλι άγριον» (Ματθ. 3,4). Αυτό σημαίνει πως ο Ιωάννης ήτο συγχρόνως και πρόδρομος αλλά και «υπόσχεσις» όλων των αγίων ασκητών της χριστιανικής πατερικής ερήμου. Όλη η εμπειρία της χριστιανικής πατερικής ερήμου, οι ματωμένοι ιδρώτες της, τα καυστικά δάκρυά της, οι ακοίμητες προσευχές της και όλα τα άλλα ασκητικά αγωνίσματα συμπυκνώνονται προκαταβολικά μέσα σε όλο το πνευματικό βάθος της ασκητικής φυσιογνωμίας του Ιωάννου του Βαπτιστού. Ο Ιωάννης είναι υπόσχεση του ασκητικού μεγαλείου της Εκκλησίας του Χριστού, που θα ακτινοβολήση σε λίγο στην έρημο.

Κι έπειτα, όταν ο Κύριος δίδη εις τον Ιωάννην τον τίτλον του «μείζονος εν γεννητοίς», δίδει τα πνευματικά πρωτεία στις μεγάλες μορφές της ασκητικής ερήμου, που με την πνευματική τους ακτινοβολία θα καταυγάζουν έως της συντελείας του αιώνος το πνεύμα του πληρώματος της Εκκλησίας.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι το βασικό έργο του Ιωάννου ήτο να αφυπνίση τις συνειδήσεις των ακουόντων το κήρυγμά του. Το κήρυγμα αυτό, κήρυγμα μετανοίας, εσκόπευε κατ’ ευθείαν στη συνειδητοποίηση και εξαγόρευση της ενοχής τους. «Τότε εξεπορεύετο προς αυτόν Ιεροσόλυμα και πάσα Ιουδαία και πάσα η περίχωρος του Ιορδάνου, και εβαπτίζοντο εν τω Ιορδάνη υπ’ αυτού εξομολογούμενοι τας αμαρτίας αυτών» (Ματθ. 3,5-6). Το έργο της ασκήσεως, σε πρώτο πλάνο, είναι ακριβώς έργο πνευματικής αφυπνίσεως και συγκλονιστικού και εξουθενωτικού διαλόγου με την προσωπική ενοχή.

Πράγματι! Μόνο μέσα στην έρημο και μόνο από το στόμα μιας τόσο γιγαντιαίας ασκητικής φυσιογνωμίας θα ήτο δυνατόν να ακουσθή το λυτρωτικό μήνυμα «μετανοείτε». Έτσι το ασκητικό πλαίσιο της ερήμου γίνεται ο πνευματικός χώρος που συντελείται προδρομικά η εξαγόρευση της προσωπικής ενοχής.

Εξ άλλου η έρημος παρουσιάζεται μέσα στο Ευαγγέλιο σαν ένας πνευματικός χώρος με εσχατολογικές διαστάσεις που πλαισιώνουν τον θρίαμβο του Κυρίου επί του Σατανά. «Τότε ο Ιησούς ανήχθη εις την έρημον υπό του Πνεύματος πειρασθήναι υπό του διαβόλου» (Ματθ. 4,1). Ο μελλοντικός θρίαμβος του αποκαλυπτικού Ιησού επί του «πλανώντος την οικουμένην» προδιατυπούται στον «ασκητικό» θρίαμβό Του επί του Σατανά μέσα στο σκηνικό χώρο της ερήμου. «Τότε αφίησιν αυτόν ο διάβολος, και ιδού άγγελοι προσήλθον και διηκόνουν αυτώ» (Ματθ. 4,11). Με τον θρίαμβο αυτόν αποδεικνύεται πράγματι ο Κύριος «ισχυρότερος» του Ιωάννου, αφού συντρίβει τις προσβολές του Σατανά και εξουδετερώνει και εδώ τυπολογικά τις μεθοδείες του. Άλλωστε ο θρίαμβος αυτός του Κυρίου είναι συγχρόνως η «σπερματική δύναμη» του ερημικού ασκητικού θριάμβου. Χάρη και στην προϋπόθεση αυτή ο ερημικός ασκητισμός θα συν­τρίψη πανηγυρικά τους «δαιμονιώδεις λογισμούς» και θα εξουδετερώση αποτελεσματικά τα τεχνάσματα «των αιγυπτίων, ήγουν των δαιμόνων».

Η περίοπτη αυτή θέση της ερήμου μεταξύ των βασικών και ανεπαναλήπτων ιστορικά σταθμών του λυτρωτικού έργου του Κυρίου πρέπει να εκτιμηθή ιδιαίτερα από τον «κοινωνικό» ή «εγκόσμιο» χριστιανό. Γιατί ασφαλώς η δυναμική αυτή παρουσία της ερήμου στους αφετηριακούς σταθμούς της λυτρωτικής παρουσίας του Κυρίου ούτε τυχαία ημπορεί να είναι ούτε χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Αντίθετα. πρέπει να παραδεχθούμε πως η πολυδύναμη αυτή συνεργία του σκηνικού χώρου της ερήμου, μέσα στην «καρδιά» του «πληρώματος του χρόνου» (Γαλ. 4,4), με τη προαγγελτική λυτρωτική δράση του Ιωάννου και την «εισαγωγική» δυναμική παρουσία του Κυρίου, πρέπει να κρύβη ένα δυνατό αλλά και «υποχρεωτικό» νόημα. Ίσως μάλιστα θα ημπορούσε κανείς να ισχυριστή πως χωρίς μια πνευματική «ανακεφαλαίωση» όλων αυτών των δραματικών λυτρωτικών γεγονότων της ερήμου, μέσα στο βάθος της προσωπικότητος του «κοινωνικού» χριστιανού, ο τελευταίος δεν θα ημπορούσε να επιδείξη αυθεντικά διαπιστευτήρια αληθινού πνευματικού αγωνιστού.

Η εμπειρία της ασκητικής ερήμου πρέπει να είναι εξάπαντος μια μυστική εσωτερική διάσταση του αυθεντικού χριστιανού. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα ύστερα από μια προσεκτική εμβάθυνση στο νόημα της δυναμικής παρουσίας της ερήμου στις πρώτες σελίδες του λυτρωτικού έργου του Κυρίου.

ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ – ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΟΣ

Το Περιβόλι της Παναγίας αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας !!!




«Ο Θεός ήλθοσαν έθνη εις την κληρονομίαν σου, 
εμίαναν τον ναόν τον άγιόν σου, 
έθεντο Ιερουσαλήμ ως οπωροφυλάκιον» 
(Ψαλμ. 78, 1) 

Η επέλαση της παπικής αιρέσεως, τον Νοέμβριο του 2006, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, μετέβαλε το Άγιο Όρος ή μάλλον την πνευματική του ηγεσία, τους ηγουμένους των είκοσι Ι. Μονών του, σε εγκαταλελειμμένο και έρημο οπωροφυλάκιο Ορθοδοξίας!
Ο λαός του Θεού, το πλήρωμα της Εκκλησίας, ανέμενε την άμεση, δυναμική παρέμβαση του Αγίου Όρους στα διαδραματισθέντα στο Φανάρι, με την επίσκεψη-συλλειτουργία του Πάπα, ως αυτονόητη παρουσία ορθόδοξης αντιδράσεως και μαρτυρίας, όπως ακριβώς συνέβη στο παρελθόν επί Πατριάρχου Αθηναγόρα, με την άρση των αναθεμάτων, όταν σύσσωμο το Άγιο Όρος, η πνευματική του ηγεσία, διέκοψε τη μνημόνευση του ονόματός του! 
Αλλά η πνευματική ηγεσία του Αγίου Όρους των ημερών μας, δεν έπραξε το ίδιο!
Δεν διετράνωσε μαχητικά την ορθόδοξη μαρτυρία με το γνωστό κύρος του αγιορείτικου λόγου, ως διορθωτική παρέμβαση στις αυθαίρετες και κραυγαλέες πατριαρχικές παραβιάσεις των ι. Κανόνων της Εκκλησίας.
Αντίθετα επιβράβευσε τις πατριαρχικές αυτές αντορθόδοξες ενέργειες με τη διακήρυξη της ευλαβείας της στο πρόσωπο του κ. Βαρθολομαίου!
Έτσι οι φύλακες της Ορθoδόξου Παραδόσεως, οι πυλωροί της προστασίας και διασφαλίσεως του κύρους των Ι. Κανόνων της Εκκλησίας, εγκατέλειψαν τη θέση τους!
Αρνήθηκαν τον εαυτό τους.
Άφησαν ξέφραγο και απροστάτευτο τον αμπελώνα του Κυρίου και συσχηματίσθηκαν με τον νυν αιώνα του οικουμενισμού, του κακόδοξου χριστιανικού συγκρητισμού.
Ευθυγραμμίσθηκαν με τους νεοεποχίτικους νόες κληρικών και λαϊκών θεολόγων, αρνητών της αληθείας της Μίας, Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, της Εκκλησίας των ι. Αποστολικών και Συνοδικών Κανόνων, της Πατερικής Παραδόσεως!
Η στάση αυτή της πνευματικής ηγεσίας του Αγίου Όρους αποστερεί σήμερα από την Ορθόδοξη Εκκλησία το φρουρό και φύλακα των παραδεδομένων αληθειών της πίστεως και της διδασκαλίας της.
Σήμερα έπαυσε να είναι το Άγιο Όρος εγγύηση και στήριξη Ορθοδοξίας, έπαλξη παρατάξεως μαρτύρων και ομολογητών Ορθοδοξίας.
Σήμερα το Άγιο Όρος, μοιάζει με αποσαθρωμένο από τον οικουμενισμό και την αίρεση οπωροφυλάκιο, μνημείο πλέον αγιορειτικής εγκαταλείψεως του περιβολιού της Παναγίας!
Το θλιβερό αυτό γεγονός συμβαίνει σήμερα, σε ώρα και στιγμή προχωρημένης αποδυναμώσεως της Ορθοδοξίας από ζωτικές και άγρυπνες δυνάμεις μαρτυρίας και ομολογίας, δεδομένου ότι, σήμερα, επίσκοποι και αρχιεπίσκοποι και
Πατριάρχες αλλά και κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι, μεταποιούμενοι αλαζονικώς σε τάξη εκκλησιαστικής οικουμενικής συνόδου, αποφθέγγονται άρρητα ρήματα κακοδοξίας, «επ’ αγαθώ» της Ορθοδοξίας!
Αιρετικές χριστιανικές κοινότητες αναγνωρίζονται σήμερα ως εκκλησίες, συλλειτουργίες με τους πάσης φύσεως αιρετικούς και συμπροσευχές βαπτίζονται ως αγαπητικές σχέσεις και κάθε ορθόδοξη αλήθεια παραπέμπεται στον κάλαθο του οικουμενισμού, για επανερμηνεία με τα νέα δεδομένα της μετανεωτερικότητας, η οποία απαιτεί τον επαναπροσδιορισμό των πάντων στη θεολογία και γενικώς στη ζωή της Εκκλησίας!
Σ’ αυτή την κρίσιμη ώρα της οικουμενιστικής λαίλαπας, δεν έστερξαν οι αγιορείτες ηγούμενοι να αναδειχθούν· «θεία παρεμβολή και θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου»!
Παραδόθηκαν στη δειλία και το φόβο της μαρτυρίας, με το…αιρετικό πρόσχημα της ευλαβούς υπακοής στο πρόσωπο του Πατριάρχου!
Έτσι μετέτρεψαν την πνευματική τους ηγεσία σε αποσαθρωμένο οπωροφυλάκιο του περιβολιού της Παναγίας!
Έκαναν την επιλογή τους!
Επέλεξαν την συνοδοιπορία τους με την πατριαρχική οικουμενιστική λογική!
ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ!…

Του αείμνηστου Ιωάννου Κορναράκη, 
Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής Αθηνών

http://orthodox-voice.blogspot.gr/