Η Τουρκοκρατία και οι διωγμοί δεν κατόρθωσαν να κλείσουν τις Εκκλησίες και όμως ο Μητσοτάκης - Τσίπρας με την συναίνεση του ανάξιου των περιστάσεων αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και των προσκυνημένων δεσποτάδων έκλεισαν τις Εκκλησίες

Μητσοτάκη Τσίπρα, "σκληρόν σοι πρός κέντρα λακτίζειν»

Ουδέν Εκκλησίας δυνατώτερον. Λύσατε τον πόλεμον, μη καταλυθήτε.

Αγανάκτηση και Οργή στους Χριστιανούς. Καιροί Αποκαλύψεως

Ούτε η Τουρκοκρατία και οι διωγμοί δέν κατόρθωσαν νά κλείσουν τις Εκκλησίες και όμως ο Μητσοτάκης - Τσίπρας με την συναίνεση του ανάξιου των περιστάσεων αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου και των προσκυνημένων δεσποτάδων έκλεισαν τις Εκκλησίες 

«Σκληρόν υμίν, άνθρωποι, προς κέντρα λακτίζειν ουκ αμβλύνετε τα κέντρα, και τουςπόδας αιμάσσετε. 

Ουδέν Εκκλησίας δυνατώτερον. Λύσατε τον πόλεμον, μη καταλυθήτε.

Εκκλησίαν δε εάν πολεμής νικήσαισε αμήχανον 

Εκκλησία Ουρανού ισχυροτέρα (Ιωάννης Χρυσόστομος)

Πύλαι άδου ού κατισχύσουσην αυτής

Ο ουρανός και η γή παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι" 

Μητσοτάκη Τσίπρα "σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» 

«φοβερόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χείρας Θεοῦ ζῶντος»! 

π. Δήμος Αυγέρης

Κύριοι της ΔΙΣ ο Πόντιος Πιλάτος ένιψε τας χείρας του και δεν κινδυνεύει από τον κορωνοϊό.

Άγιοι Πατέρες ερωτώ: Πόσο προσβλητικό για την ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ είναι να μου απαγορεύετε να λειτουργηθώ, ενώ επιτρέπεται να πάω στη λαϊκή;

https://agonasax.blogspot.com

''Όταν με μία πανδημία.. σαν τους τρομαγμένους νεοσσούς αποκρύβονται να σωθούν!

(Εικόνα απο: Τοιχογραφίες Αποκαλύψεως,

Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους ~ 1553)

OTAN με μία πανδημία ,

σαν ένα νέφος μολυσμένο ...

που εξαπλώνεται ασταμάτητα παντού, καταρρέουν όλες οι ανθρώπινες σιγουριές και βεβαιότητες.

Όταν η εφήμερη λάμψη σκοτεινιάζει .

Όταν αφανίζονται οι ματαιότητες 

και ο πολιτισμός ανατρέπεται…

τότε οι άνθρωποι άρχοντες, μεγιστάνες, φτωχοί, στρατιώτες, δούλοι, και ελεύθεροι…

σαν τους τρομαγμένους νεοσσούς αποκρύβονται να σωθούν !

(Αποκάλυψη, κεφ. στ΄)

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

ΠΑΝΔΗΜΙΑ , ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ DNA - ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΒΡΙΔΙΑ......

''Όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη μου θα τη βρεί...'' ~ Ιησούς Χριστός

Μη νομίσετε ότι ήρθα να βάλω ειρήνη πάνω στη γη. Δεν ήρθα να βάλω ειρήνη αλλά μάχαιρα. 

Γιατί ήρθα να διχάσω άνθρωπο κατά του πατέρα του και θυγατέρα κατά της μητέρας της και νύφη κατά της πεθεράς της. Και εχθροί του ανθρώπου θα είναι οι οικιακοί του.

Όποιος αγαπάει πατέρα ή μητέρα περισσότερο από εμένα δεν μου είναι άξιος, και όποιος αγαπάει γιο ή θυγατέρα περισσότερο από εμένα δεν μου είναι άξιος.

Και όποιος δε λαβαίνει το σταυρό του και δεν ακολουθεί πίσω μου δεν μου είναι άξιος. 

Όποιος βρει τη ζωή του θα τη χάσει, και όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη μου θα τη βρεί.

Ιησούς Χριστός

(Κατά Ματθαίον Kεφ. 10: 34-39)

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΡΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ–ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ

Προσευχή με το Ψαλτήρι

Θέλει πολλή προσοχή σήμερα. Η μονή λύση η προσευχή είναι∙ αλλιώς δε γίνεται. Πάντως το Ψαλτήρι πολύ βοηθάει. Είναι κεραυνός για τον διάβολο. Πόση παρηγοριά βρίσκω με το Ψαλτήρι! 

Το χώρισα σε τρία μέρη. Κάθε μέρα διαβάζω και ένα μέρος. Σε τρεις μέρες το τελειώνω και μετά το αρχίζω πάλι από την αρχή. Διαβάζω την περίπτωση του Ψαλμού και κάνω καρδιακή προσευχή για την περίπτωση αυτήν και για όσους πάσχουν σωματικά και ψυχικά.

Μετά διαβάζω τον Ψαλμό και στο τέλος κάθε Ψαλμού λέω: «Ο Θεός, ανάπαυσον τους κοιμηθέντας δούλους σου». Αυτήν την μιάμιση ώρα που διαβάζω το Ψαλτήρι την βλέπω σαν την πιο θετική βοήθεια προς τον κόσμο. 

Τον χειμώνα που υπέφερα πολύ από την κήλη, όρθιος το διάβαζα.

Από τα μάτια μου έτρεχαν δάκρυα από τους ανυπόφορους πόνους. Με το ένα χέρι συμμάζευα την κήλη και με το άλλο κρατούσα το Ψαλτήρι. 

Χτυπούσα τον διάβολο με το πυροβόλο. Την ημέρα τον χτυπούσα με το Ψαλτήρι, το βράδυ με την ευχή. Λύσσαξε ο διάβολος. Αυτό το σακάτεμα με την κήλη ήταν δαιμονικό χτύπημα. Αλλά και ο Θεός το παραχώρησε, για να δη τι θα κάνω.

– Γέροντα, δυσκολεύομαι να διαβάζω όρθια το Ψαλτήρι, χωρίς να στηρίζομαι κάπου.

– Θα κάνω και για σας «υποστυλώματα» για τον «ναό του Αγίου Πνεύματος» της καθεμιάς∙ θα κάνω και για σας ακουμπιστήρια. Επάνω σε ένα ξύλο καρφώνω ένα οριζόντιο σανίδι σε σχήμα ταυ. Σ’ αυτό ακουμπώ και διαβάζω το Ψαλτήρι. Έχω ένα ακουμπιστήρι μέσα στο κελί και ένα έξω.

– Γέροντα, μερικές φορές όταν είμαι κουρασμένη διαβάζω το Ψαλτήρι, αν και από την κούραση δεν καταλαβαίνω τίποτε, βιάζω τον εαυτό μου να σταθώ όρθια και νιώθω ότι αυτό με βοηθάει. Μου λέει όμως ο λογισμός ότι αυτή η προσευχή δεν έχει αξία.

– Μπορεί να μην καταλαβαίνεις τι διαβάζεις, αλλά έχει αξία, γιατί, παρόλο που είσαι κουρασμένη, βιάζεις όμως τον εαυτό σου και στέκεσαι μπροστά στον Χριστό. Να μην ξεχνάς ότι και ο κόπος συμπεριλαμβάνεται στην προσευχή.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Ζ΄. Περί Προσευχής. ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. 

oikohouse.wordpress.com

Προσευχή Ἱεροῦ Αὐγουστίνου

Κύριε ὁ Θεός μου, σέ παρακαλῶ νά μοῦ δώσῃς τήν χάριν σου, διά νά ποθῶ μέ ὅλην τήν καρδίαν μου καί μέ τόν πόθον αὐτόν νά σέ ζητῶ καί ζητῶν νά σέ εὕρω, ἀφοῦ δέ σέ εὕρω, ἀξίωσέ με νά σέ ἀγαπήσω καί ἀφοῦ σέ ἀγαπήσω εἰλικρινῶς, νά ἐλευθερωθῶ ἀπό ὅλα τά κακά, ὅσα ὑπάρχουν μέσα εἰς τήν ψυχήν μου. 

᾿Αφοῦ δέ ἀπαλλαγῶ ἀπό αὐτά, βοήθήσε με διά νά μή γυρίσω πάλιν εἰς τά ἴδια ἁμαρτήματα.

Δῶσε εἰς τήν ψυχήν μου μετάνοιαν ἀληθινήν, Κύριε ὁ Θεός μου, καί εἰς τήν καρδίαν μου λύπην βαθεῖαν διά τάς ἁμαρτίας μου, καί εἰς τά μάτια μου ἄφθονα δάκρυα μετανοίας, καί εἰς τά χέρια μου ἐλεημοσύνας πλουσίας πρός τούς πτωχούς.

Σύ, Κύριε, ὁ βασιλεύς μου, εὐδόκησε νά σβήσῃς μέ τήν χάριν σου τάς ὀρέξεις καί ἐπιθυμίας τῆς σαρκός, πού ἐξεγείρονται καί ἀνάβουν ἐντός μου, καί ν᾿ ἀνάψῃς εἰς τήν ψυχήν μου τήν φλόγα τῆς ἀγάπης πρός σέ.

Σύ, Κύριε, ὁ ἐλευθερωτής μου, ἀποδίωξε ἀπό ἐμέ τό πνεῦμα τῆς ὑπερηφανείας καί ὡς εὔσπλαγχνος εὐδόκησε νά μεταδώσῃς εἰς τήν ψυχήν μου ἀπό τόν ἄφθονον πλοῦτον τῆς ἰδικῆς σου ἀγαθωσύνης.

Σύ, ὁ Θεός, ὁ Σωτήρ μου, ἀπόστρεψε ἀπό ἐμέ τόν θυμόν τῆς δικαίας ὀργῆς σου διά τάς ἁμαρτίας μου.

Δεῖξε καί εἰς ἐμέ τό ἔλεός σου καί τούς οἰκτιρμούς σου καί εὐδόκησε νά περιφράξῃς τήν ψυχήν μου μέ τήν ἀρετήν τῆς ὑπομονῆς, πού ὁμοιάζει μέ ἀσπίδα, προφυλάττει καί ἀσφαλίζει τήν ψυχήν ἀπό τάς ἐπιθέσεις τοῦ διαβόλου.

Σύ, Κύριε, ὁ δημιουργός καί πλάστης μου, ξερρίζωσε ἀπό τήν ψυχήν μου κάθε ἀπρεπῆ καί ἐπιβλαβῆ δυσαρέσκειαν καί πικρίαν κατά τῶν ἄλλων, καί δῶσε νά βασιλεύῃ πάντοτε εἰς τόν νοῦν μου τό γλυκύ καί εἰρηνικόν φρόνημα τῆς ἐπιεικείας καί συμπαθείας πρός τόν πλησίον.

«ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ», σσ. 120-121, ῎Εκδοσις «ΣΩΤΗΡΟΣ»

www.elromio.gr

«ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ» ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ

Γεμάτες οι εκκλησιές την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Και αθρόα η προσέλευση στο μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Προς απογοήτευση ολόκληρης της φωτισμένης δεσποτείας των προοδευτικών δημοσιογράφων και δημοσιογραφούντων. 

Που δεν σταμάτησαν να ανησυχούν για την υγεία του λαού και να επικαλούνται επιστημονικοφανείς λόγους ότι κάτι πρέπει να γίνει ώστε να αλλάξει η μετάδοση των θείων δώρων στους πιστούς, για να μη μεταδοθεί ο κορωνοϊός. 

Αλλά αν πρόκειται να υπερασπιστούν την «πρόοδο» του λαού, π.χ. την «απελευθέρωση» των γυναικών και το δικαίωμα στην έκτρωση και να πολεμήσουν το «δικαίωμα στη ζωή», να περάσουν στη νεολαία το ιδεολόγημα της κοινωνικής δομής του φύλου, τότε η επιστήμη – ιατρική, βιολογία -παραμερίζεται για να περάσει η πολιτική σκοπιμότητα.

Και επειδή χθες ήταν – λέει – η γιορτή της γυναίκας*, να δούμε, πρώτα, τι λέει για τις εκτρώσεις ο Διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Αθήνας, τ. Επιμελητής Μαιευτικής Γυναικολογίας του Princess Royal University Hospital London κ. Στέφανος Χανδακάς:

3% μέχρι 5% των γυναικών που έκαναν έκτρωση παρουσιάζουν στείρωση.

44% νευρικές διαταραχές,

36% διαταραχές ύπνου,

30% – 50% προβλήματα στη σεξουαλική ζωή,

25% επισκέπτονται ψυχίατρο

60% αναφέρουν ιδεασμό αυτοκτονίας,

28% από αυτές επιχειρεί αυτοκτονία.»

(https://www.onmed.gr/ygeia/story/331491/sovares-oi-somatikes-kai-oi-psyxologikes-synepeies-mias-ektrosis)

AIDS

Στο προκείμενο τώρα:

Το 1985 ο «προοδευτικός» βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βασίλης Αγοράστης (1930-2015), εκλεγόμενος στην περιφέρεια της Λάρισας, για την πρόληψη του AIDS κατέθεσε το 1985 ερώτηση στη Βουλή και ζητούσε μέτρα γιατί «η Θεία Κοινωνία μπορεί να σώζει την ψυχή των χριστιανών αλλά ενδέχεται να βλάπτει σοβαρά την υγεία τους».

Η ερώτησή του προκάλεσε την ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, στην οποία τονίζεται: «.. ιατρικώς δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ βεβαιωμένη περίπτωσις απλού πιστού στον οποίον να έχει μεταδοθεί αρρώστια με τη Θεία Μετάληψη. Ούτε και ιερέως, ο οποίος μάλιστα μετά την κοινωνία των πιστών κάνει την «κατάλυση» και καταπίνει όλα τα υπόλοιπα της Θείας Κοινωνίας μέχρι τρυγός [μέχρι τον πάτο], μαζί με ό,τι από το στόμα του κάθε μεταλαμβάνοντος δια της Αγίας Λαβίδας κατέληξε στο Άγιο Ποτήριο. Ούτε ακόμη και τότε που έβραζε η φυματίωση, εθέριζε η σίφυλλη και η λέπρα ήτανε ευρύτατα διαδεδομένη. Τα ίδια προφανώς θα ίσχυαν αν ετίθετο θέμα και για το AIDS. Δεδομένα τα οποία να οδηγούν την ιατρική σε παρέμβαση δεν υπάρχουν. … Σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και Εκκλησίας δεν υπάρχει παρά μόνο στους έχοντες τρικυμία εν κρανίω. Εφόσον αμφότερες εξυπηρετούν την αλήθεια, οπωσδήποτε δεν κινούνται επί διαφορετικής βάσεως και σε διαφορετικά επίπεδα. Χρειάζεται βεβαίως επίγνωση των ορίων εκάστης και αλληλοσεβασμός στην τήρηση των αποστάσεων εκατέρωθεν.»

ΛΕΠΡΑ

Το δεύτερο περιστατικό αφορά στους χανσενικούς της νήσου Σπιναλόγκας. Ο ιερομόναχος που υπηρέτησε τους λεπρούς εκεί μία ολόκληρη δεκαετία (1947-1957) μέχρι το κλείσιμό της, μετά την εμφάνιση των αντιβιοτικών, έχει ταυτότητα: ονομαζόταν Χρύσανθος, κατά κόσμον Ματθαίος Κατσουλογιαννάκης (1893-1972). Κοινωνούσε τους λεπρούς και κατέλυε και ωστόσο, σε πείσμα των «προοδευτικών» δεν έπαθε απολύτως τίποτε.

Ας δώσουμε το λόγο σε έναν πρώην λεπρό: «Κάποια μέρα καθόμαστε μερικοί άντρες στην αυλή του καφενείου μας, που ήταν κοντά στην πύλη. Τότε πιο πέρα φάνηκε ένας ιερέας. Καταλάβαμε όλοι μας ότι ήρθε στο νησί, για να λειτουργήσει. Μόλις μας είδε ήρθε κοντά μας. Μας καλημέρισε με εγκαρδιότητα. Όλοι μας όρθιοι και με ελαφρά υπόκλιση τον καλωσορίσαμε. Κανένας μας όμως δεν έτεινε το χέρι του, για να τον χαιρετήσει. Ο λεπρός δεν πρέπει να χαιρετά με χειραψία. Κι αυτό, για να μη μεταδώσει την καταραμένη του αρρώστια. Τότε εκείνος μας χαιρέτησε όλους με χειραψία! Μας είπε απλά ότι θα μείνει κοντά μας, για να μας βοηθάει στην εκπλήρωση των χριστιανικών μας καθηκόντων. Η συγκίνησή μας ήταν μεγάλη.

Την άλλη μέρα πήγαμε στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα. Παρακολουθήσαμε όλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά, με κατάνυξη τη Θεία Λειτουργία, που τελούσε με δωρική απλότητα και απροσμέτρητη ευσέβεια. Την Κυριακή αυτή δεν μεταλάβαμε. Δεν είχαμε ενημερωθεί έγκαιρα για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και δεν είχαμε νηστέψει. Στο τέλος της Λειτουργίας πήραμε από το χέρι του αντίδωρο. Και παίρνοντας το αντίδωρο του φιλούσαμε όλοι το χέρι! Ήταν κάτι που το επιδίωξε ο ίδιος. Καθώς έδινε το αντίδωρο, πλησίαζε το χέρι του στο στόμα μας. Όλων μας τα μάτια βούρκωσαν από συγκίνηση. Πριν έρθει εκείνος, το αντίδωρο το παίρναμε από ένα καλαμόπλεχτο πανέρι που τοποθετούσε ο νεωκόρος στο παγκάρι.

Την επόμενη Κυριακή πήγαμε σχεδόν όλοι στην εκκλησία. Η εκκλησία ήταν κατάμεστη, το ίδιο και το προαύλιό της. Τη μέρα αυτή μεταλάβαμε όλοι. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας είδαμε τον ιερέα μας να καταλύει ο,τι είχε απομείνει στο Άγιο Ποτήριο από τη μετάληψή μας! Ανοίξαμε όλοι τα ματιά μας από έκπληξη. Νομίζαμε ότι ονειρευόμαστε. Χοντρά και καυτά δάκρυα ανάβρυσαν από τα μάτια μας. Ο προηγούμενος ιερέας ο,τι απέμενε από τη μετάληψή μας -ασφαλώς κατά θεία οικονομία- το έχυνε στο χωνευτήρι.

Ο ιερομόναχος Χρύσανθος έμενε κοντά μας νύκτα και μέρα. Και έμεινε κοντά μας δέκα χρόνια!»

Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

(Πηγές:Roykoymoykoy.Blogspot.Gr-Www.Sitiapress.Gr- Ahdoni.Blogspot.Gr)

Η «προοδευτική» δημοσιογραφία αδικεί τον εαυτό της όταν μετατρέπεται σε «προστάτιδα του σκότους». Και για τους δημοσιογράφους ισχύει το «έρχου και ίδε».

*Χθες γιορτάζαμε την αναστήλωση των Εικόνων, που αποτελεί νίκη του ελληνικού πνεύματος έναντι του ανεικονιστικού πνεύματος της Ανατολής. Και όπως είπε και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Αγιος Νικηφόρος (758-822):«Αν καταργήσουμε την Εικόνα δεν εξαφανίζεται ο Χριστός αλλά o κόσμος.» (Από το βιβλίο του Ρεζί Ντεμπρέ: Vie et mort de l’image)…

http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

Ο Θεός μιλάει πάντα τελευταίος

Ο σταυρός που σηκώνουμε, η δυσκολία που βιώνουμε δεν είναι το τέλος της ιστορίας μας. 

Η απόγνωση και η θλίψη δεν θα κερδίσουν. 

Θα είναι απλά μια φάση μέσα στην ζωή μας. 

Μπορεί η θλίψη, η ακηδία και ραθυμία, να μας επισκεφτεί πολλές φορές, μα πάντα θα έχει κάτι να μα πει για τον τρόπο που σκεφτόμαστε, βλέπουμε και ζούμε την ζωή μας. 

Όλα μπορούν να γίνουν δρόμος, ευκαιρία και αιτία εξέλιξης, αρκεί να θελήσουμε να κοιτάξουμε με το βλέμμα του Χριστού. Αυτό το βλέμμα που όλα τα αλλάζει και τα μεταμορφώνει. 

Ακόμη και τα πιο σκληρά, τα πιο απελπισμένα. 

Μην ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό, ότι στο τέλος κάθε Σταυρού υπάρχει μια υπόσχεση κι αυτή είναι η Ανάσταση. 

Ο Θεός πάντα μιλάει τελευταίος και οι απαντήσεις του είναι γεμάτες εκπλήξεις.

πλ

«Επιζητείται ο τεμαχισμός της Ελλάδας»: Τα δάκρυα του ιστορικού Σ. Καργάκου και οι αποκαλύψεις του

Οι Άτακτοι

Η μετάδοση της Ορθοδοξίας είναι ο πρώτιστος σκοπός ενός πνευματικού

Η μετάδοση της Ορθοδοξίας είναι ο πρώτιστος σκοπός ενός πνευματικού, κατά την Κλίμακα του Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτη, καθώς λέγει στις προτροπές του προς τον Ποιμένα:

«Την ακέραια πίστη και τα ευσεβή δόγματα, ας αφήσεις πριν απ' όλα σαν κληρονομία στα τέκνα σου, ώστε όχι μόνο τα τέκνα σου, αλλά και τους εγγονούς σου να οδηγήσεις στον Κύριον δια της οδού της Ορθοδοξίας...». 

Κλίμαξ Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, Εις τον Ποιμένα

Μείνε πεινασμένος....

Πρέπει με κάθε κόστος να κρατήσεις ανοιχτή την πληγή.

Μην βιαστείς να βάλεις ψεύτικα φάρμακα πάνω της. 

Μην την κρύψεις κάτω από το ψυχικό σου χαλί. 

Άφησε το κενό να φωνάζει. Να λαχταρά την πλήρωση του. Να λέει "δεν την παλεύω", "δεν αντέχω", "κάτι μου λείπει", "κάτι ζητάω". 

Μη φοβάσαι τα επώδυνα συναισθήματα. 

Μείνε πεινασμένος, μονάχα έτσι θα βρεις τροφή. 

Είναι τόσο αληθινό αυτό, ίσως να είναι το πιο αυθεντικό κομμάτι της ύπαρξης σου. 

Είσαι γεννημένος για το Όλον δεν σε γεμίζει το μερικό, το λίγο και ελάχιστο. 

Είσαι πλασμένος για αθανασία δεν σε χωρά ο θάνατος. 

Ασε αυτή την κραυγή, την πείνα και την δίψα να σε οδηγεί στην αλήθεια. 

Να σκάβει μέσα σου ανοίγοντας δρόμους. 

Κάθε πληγή, κάθε τραύμα μπορεί να γίνει ο τρόπος της σωτηρίας σου. 

Δηλαδή ο τρόπος να δεις αλλιώς την ζωή. 

Γιατί συνήθως μέσα από τις πληγές μας βλέπουμε αλλιώς το κόσμο και την ζωή. 

Είναι η καταστροφή που ορίζει μια νέα αρχή. 

Όπως λέει ο Χριστός μας, πρέπει να χάσεις για βρεις. 

Πρέπει να σου λείψω για να με αναζητήσεις. 

Πρέπει κάτι να πεθάνει για να αναστηθεί. 

Ακριβώς αυτή η βαθιά έλλειψη που είναι στις ψυχές όλων μας, εκείνο το κενό που ζητά πληρότητα, είναι που κινεί τα βήματα μας. 

'Άλλωστε πριν γευθούμε τον παράδεισο είχαμε βιώσει την πίκρα της κολάσεως. 

Γι αυτό μην βιαστείς να βγάλεις το καρφί από την πληγή, λίγο ακόμη μέχρι να μυρίσει Ανάσταση.

πλ

'Όταν η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας...

«Μην ζητάς από το Θεό να σε κάνει καλά αλλά καλό», έλεγε ο Άγιος Πορφύριος. Και εγώ στα λόγια αυτά διαβάζω, μην ζητάς να γίνεις καλά χωρίς πρώτα να ακούσεις τι θέλει να σου πει το τραύμα, η πληγή, η ασθένεια σου. 

Πολλές φορές μια αρρώστια είναι η τελευταία προσπάθεια της ψυχής σου να σου πει μια μεγάλη αλήθεια που δεν θέλεις ή δεν αντέχεις να ακούσεις. 

Το σώμα μιλάει. 

Η ψυχή γράφει την ιστορία των τραυμάτων μας πάνω στο ευάλωτο κορμί μας. Η ασθένεια σχεδιάζει πάνω στα σώματα μας, εκείνα που δεν θελήσαμε ποτέ να δούμε, και μας φωνάζει «κοίταξε», «δες» καταρρέεις και χάνεσαι, άλλαξε, μεταπλάσου, μεταμορφώσου, μετανόησε. 

Η αρρώστια μιλάει την γλώσσα της υγείας. 

Καμία σκιά δεν υπάρχει δίχως φως. 

Κανένα τραύμα δίχως να κρατάει δώρο. Μα και κανείς σταυρός δε μένει χωρίς Ανάσταση.

πλ

Όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία

Δεν πήγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο Άγιον Όρος να βρει ένα κατάλληλο μέρος να περάσει καλά, έστω και πνευματικά, όπως θα νόμιζε κανείς.

Είχε καημό μέσα του. Καθώς τότε ήταν πιο γνήσιοι οι άνθρωποι, ήταν πιο ειλικρινείς, όσοι είχαν έφεση, έβλεπαν ότι κάτι δεν ήταν καλό μέσα τους, και ήθελαν αυτό να αλλάξει, να διορθωθεί. Πήγε λοιπόν και έμεινε σ’ ένα ασκητήριο που είναι πάνω από τη Μεγίστη Λαύρα στους πρόποδες του Άθω, και εκεί επί τρία ολόκληρα χρόνια η κύρια προσευχή του ήταν: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος».

Ο άγιος Γρηγόριος, όπως και άλλοι άγιοι πιο παλιά, είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία. Και αργότερα, όπως ξέρουμε, είχαν ιδιαίτερη ευλάβεια ο άγιος Νικόδημος και ο άγιος Νεκτάριος. Οι άγιες δηλαδή ψυχές που ζητούν τον Χριστό, που αγαπούν τον Χριστό, περνούν από κει που ασφαλέστερα θα βρουν τον Χριστό και, αν θέλετε, γρηγορότερα θα βρουν τον Χριστό και επιτυχέστερα.

Όπως λέγαμε και άλλη φορά, όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία και διαχέονται όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους αγγέλους. Αυτό το τονίζει ο άγιος Γρηγόριος στην όλη διδασκαλία του. Τα πίστευαν αυτά οι άγιοι, και έτσι είναι. 

Είχαμε αναφέρει, αν ενθυμείσθε, και το τροπάριο του αγίου Ανδρέου Κρήτης:«Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα…» Και στη συνέχεια λέει ακριβώς αυτό, ότι μεταδίδει και στους αγγέλους και στους ανθρώπους το πλήρωμα «των εκ Θεού δωρεών».

Παρακαλώ, όσοι τυχόν έχετε κάποιες επιφυλάξεις ως προς αυτά, αφήστε τις κατά μέρος αυτή την ώρα. Καθόλου δεν είναι δύσκολο να τα δεχθεί κανείς αυτά, όταν ο ίδιος ο Θεός, που αποφάσισε να γίνει άνθρωπος, τίμησε αυτό το πρόσωπο που λέγεται Παναγία. 

Το τίμησε όχι απλώς με το να το πλησιάσει, με το να μιλήσει, αν θέλετε, μαζί του, αλλά με το να λάβει την ανθρώπινη φύση από την Παναγία και να κυοφορηθεί όπως κάθε άνθρωπος. Ποιoς είσαι εσύ, όποιος κι αν είσαι, που θα έλθεις να πεις δεν ξέρω τι; Ποιoς είσαι; Ο Θεός σκύβει εδώ.

Βέβαια, ο Θεός ετοίμασε αυτό τον ναό που λέγεται Παναγία, όπως ψάλλουμε: «Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος…» Αλλά όμως η Παναγία συμμετέχει, είναι συνεργός, επειδή δεν είναι ένα άψυχο όργανο, αλλά είναι λογικό πλάσμα και παραδίνεται σ’ αυτό που θέλει να κάνει ο Θεός και δίνει την όλη βούλησή της, την όλη διάθεσή της. Όπως κι αν έχει το πράγμα, ο άνθρωπος είναι συνεργός. Επομένως, τιμάται αυτό καθεαυτό το πρόσωπό της. Δεν λένε λοιπόν τυχαία οι άγιοι ότι δέχεται όλες τις ευλογίες η Παναγία από τον Θεό και διοχετεύονται δια μέσου αυτής προς όλα τα λογικά κτίσματα, τους αγγέλους και τους ανθρώπους.

Και, αν θέλετε, για να το καταλάβουμε καλύτερα το όλο θέμα, να πω και αυτό, ότι μετά τη σάρκωση του Χριστού ακόμη και οι άγγελοι είναι πλησιέστερα προς τον Θεό, απ’ ό,τι ήταν. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και έτσι, όπως λέγαμε και άλλη φορά, τιμήθηκε ο άνθρωπος τρόπον τινά περισσότερο από τους αγγέλους, διότι ο Χριστός δεν έγινε άγγελος, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να σωθούν οι πεπτωκότες άγγελοι, και οι άλλοι άγγελοι ήταν στερεωμένοι στο αγαθό. Ο άνθρωπος ήταν ο πεπτωκώς, και έπρεπε λοιπόν ο Κύριος να γίνει άνθρωπος. Και δια μέσου του ανθρώπου-Χριστού, ο οποίος έλαβε από την Παναγία την ανθρώπινη φύση, και οι άγγελοι προσλαμβάνουν όλο και περισσότερο το φως του Θεού.

Δεν είναι λοιπόν αυτά υπερβολές, όπως θα έλεγε, όπως θα νόμιζε κανείς, και κακώς μερικοί διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις. Οι μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας έτσι ευλαβούνταν την Παναγία, έτσι τιμούσαν την Παναγία. Και βλέπουμε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά να έρχεται στο Όρος, να κάθεται σ’ ένα κελάκι και να φωνάζει: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος, Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος». Τρία ολόκληρα χρόνια η κυρίως προσευχή του ήταν αυτή. Όχι ότι δεν έκανε άλλες προσευχές, αλλά η κυρίως προσευχή ήταν αυτή.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Το μυστήριο της σωτηρίας», Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 234.

Για την απώλεια της χάριτος του Θεού, υπεύθυνοι είμαστε μόνο εμείς, «η λάθος αγάπη του εαυτού μας»

Άγιος Σιλουανός ο ΑθωνίτηςΕνώ όλα πάνε καλά στην ζωή μας, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους και με τον Θεό, έρχεται μία μέρα όπου χάνουμε αυτή την χάρη, ξαφνικά ή σταδιακά.

Τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε αυτό που μας συμβαίνει. Όλα πήγαιναν τόσο καλά, και τώρα είναι όλα τόσο οδυνηρά. Η επιθυμία να προσευχηθείς μειώνεται, η προσευχή γίνεται στεγνή και κοπιώδης, η πνευματική προσοχή χαλαρώνει.

Οι σχέσεις μας με τους άλλους περιπλέκονται: τους κρίνουμε και τους κατακρίνουμε αντί να κοιτάμε τα δικά μας προσωπικά λάθη. Η καρδιά μας μένει κλειστή, σκληραίνει.

Η ψυχή ταράζεται, σκοτεινιάζει, γίνεται λεία των παθών και των λογισμών που την περικυκλώνουν. 

Η ύπαρξη δεν αναζητά να ανέλθει προς τον Θεό, αλλά βυθίζεται στην καθημερινότητα ή στα κοσμικά πάθη, περιορίζεται σε πράξεις ρουτίνας, μέσα στις ανάγκες και τις καθημερινές έγνοιες. Η υπομονή μας απέναντι στις αντιξοότητας και στον πόνο αποδυναμώνεται.

Για όλη αυτήν την κατάσταση λοιπόν, της απώλειας της χάριτος του Θεού υπεύθυνοι είμαστε μόνο εμείς, η λάθος αγάπη του εαυτού μας. Όσο γιγαντώνεται μέσα μας το εγώ τόσο...

...καταλαμβάνει τον χώρο της ύπαρξής μας που δεν μένει τελικά χώρος για τον Θεό.

Έχουμε λοιπόν ευθύνη για την απώλεια αυτής της Χάριτος. Αυτή η ευθύνη απαιτεί επαγρύπνηση, απαιτεί προσοχή, αφού αρκεί ένα τίποτα, μία μόνο σκέψη ματαιοδοξίας, γι να εγκαταλειφθεί η ψυχή από το φως του Πνεύματος.

Η υπερηφάνεια ενεδρεύει στην καρδιά μας, ακόμα κι όταν είμαστε εν μέσω πνευματικών προσπαθειών. Τελικά χαρακτηριστικό του εγώ είναι η ικανότητά του να διαστρέφει τα πάντα σε αντικείμενα ατομικής χρήσης και οφέλους.

Είναι πιθανόν να προσεύχεσαι, να συμμετέχεις στη θεία λειτουργία, να μελετάς την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά αυτή σου η συμπεριφορά να προέρχεται είτε από μία προσπάθεια καλλωπισμού της «βιτρίνας» του εγώ σου με ένδοξα ψιμύθια, είτε από την προσπάθεια να θέσεις υπό την κατοχή σου τον Θεό! 

Σ’αυτές τις περιπτώσεις, ζούμε μία ολοκληρωτική πνευματική ψευδαίσθηση.

Τα πάθη της υπερηφάνειας και οι αμαρτίες είναι όπως τα σύννεφα που κρύβουν το φως της Χάριτος και του Θείου Ελέους. Αλλά πίσω από τα σύννεφα, ο ήλιος δεν λάμπει λιγότερο.

oikohouse.wordpress.com