Βλασφημία στην Εθνική Πινακοθήκη: Περί τέχνης, ορίων και άλλων «δαιμονίων»

Απαντήσεις για τις πιο χιλιοειπωμένες ανοησίες που ακούστηκαν προς υπεράσπιση των βλάσφημων έργων στην Εθνική Πινακοθήκη

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Με αφορμή τις απίστευτες ηλιθιότητες που έχουν ακουστεί τις τελευταίες μέρες για τη βλάσφημη έκθεση στην Εθνική Πινακοθήκη, είναι ευκαιρία να δώσουμε μερικές απαντήσεις και μερικά επιχειρήματα για όλον τον woke «σανό» που αναμασούν τα μηρυκαστικά της τηλεόρασης και του διαδικτυακού τύπου.

Ας δούμε λοιπόν τα πιο κοινότοπα «τσιτάτα» που ακούστηκαν από τους σκοταδόψυχους που θέλουν σώνει και καλά να παρουσιάσουν τα καλλιτεχνικά κοπρίσματα του Χριστόφορου Κατσαδιώτη ως… απαύγασμα του ελληνικού πολιτισμού.

«Οι επίμαχες εικόνες στην πινακοθήκη είναι μορφή τέχνης»

Τέχνη σημαίνει δημιουργία. Αν δεν είναι αποτέλεσμα έμπνευσης και δημιουργίας, τότε δεν είναι τέχνη. Αλλιώς μπορούμε να μπούμε σε σουρεάλ ατραπούς παράνοιας, λέγοντας ότι και μια γκρεμισμένη μάντρα είναι… τέχνη. Στα εκτρώματα του Κατσαδιώτη δεν υπάρχει καμία δημιουργία και φυσικά καμία έμπνευση. Υπάρχει μόνο καταστροφή μιας αρχαίας, αναγνωρισμένης, ιστορικής και θεολογικής τέχνης, της Βυζαντινής αγιογραφίας.

Πέρα από τη βλάσφημη πλευρά της υπόθεσης, αυτό που πράττει ουσιαστικά ο Κατσαδιώτης είναι να τραμπουκίζει ως «καλλιτέχνης» άλλους καλλιτέχνες. Τους Βυζαντινούς αγιογράφους που διαμέσου της παράδοσης αιώνων μετέφεραν στο ξύλο τη σεπτή μορφή της Παναγίας. Είναι δηλαδή σαν να αντιγράψουμε έναν εμβληματικό πίνακα του Γκόγια, να τον μετατρέψουμε σε μια χυδαία καρικατούρα που χλευάζει το αυθεντικό έργο και να τον παρουσιάσουμε ως δική μας… τέχνη.

Η παραποίηση αναγνωρισμένων έργων (όπως είναι άλλωστε και οι Βυζαντινές αγιογραφίες) δεν είναι τέχνη, αλλά πλαστογράφηση και καταστροφή της τέχνης. Με λίγα λόγια η «τέχνη» του Κατσαδιώτη είναι αντάξιας ποιότητας με την «τέχνη» που παρήγαγαν με τις βαριοπούλες τους οι τζιχαντιστές που έσπαγαν αρχαία γλυπτά στην Παλμύρα. Άρα λοιπόν αυτό που κάνει ο Κατσαδιώτης δεν είναι μόνο ανήθικο ως πράξη θρησκευτικού μίσους, δεν είναι μόνο αντιδημοκρατικό, δεν είναι μόνο άτεχνο, είναι και αντιδεοντολογικό προς την ίδια την υπόσταση του (κάθε) καλλιτέχνη.

«Οι επίμαχες εικόνες δεν έχουν να κάνουν με την Παναγία και τους Αγίους, αλλά με κάποιον… άλλο συμβολισμό που δανείστηκε τη μορφή τους»

Ναι, ακούστηκε και αυτή η ανοησία. Έγιναν ξαφνικά όλα τα κνώδαλα της τηλεόρασης… κριτικοί υψηλής τέχνης. Και μας λένε «δεν είναι αυτό που νομίζετε, απλά εσείς οι διαμαρτυρόμενοι χριστιανοί είστε απολίτιστοι και δεν κατανοείτε την… έμπνευση του καλλιτέχνη». Μας εμπαίζουν κατάμουτρα δηλαδή. Κρύβονται πίσω από το δράμι της νοημοσύνης που διαθέτουν. 

Πέρα από το ότι είναι πασιφανές πως τα έργα αυτά δεν συμβολίζουν τίποτε άλλο παρά τη βλασφημία, για να τελειώνουμε με αυτό το γελοίο επιχείρημα, αρκεί να κάνει ο οποιοσδήποτε ένα απλό ζουμ στα εικαστικά εξαμβλώματα του Κατσαδιώτη. Στις εικόνες με το ασημί μεταλλικό φύλλο θα δείτε τα γράμματα: «ΜΡ ΘΥ». Μήτηρ Θεού. Η Παναγία. Είναι τα γράμματα που γράφονται σε όλες τις Βυζαντινές αγιογραφίες της Θεοτόκου. Σε άλλη μεταλλική εικόνα είναι χαραγμένο: «Άγιος Γεώργιος». Σε άλλη: «Αρχάγγελος Μιχαήλ». Και στους ζωγραφισμένους πίνακες είναι φαρδιά – πλατιά τα ονόματα των Αγίων.

Φανταστείτε δηλαδή να εξέθετε κάποιος σε ένα δημόσιο μουσείο μια προσβλητική απεικόνιση του (όποιου) πρωθυπουργού με παραποιημένα χαρακτηριστικά, να έγραφε και το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ του πρωθυπουργού, αλλά να ισχυριζόταν ο καλλιτέχνης ότι δεν είναι ο πρωθυπουργός αυτός που βλέπουμε αλλά κάτι… άλλο. Και ότι φταίμε εμείς που είμαστε «σκοταδιστές» και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν απεικονίζεται ο (ονομασμένος στο έργο) πρωθυπουργός. Με μια τέτοια προπαγανδιστική σχιζοφρένεια εμπαίζουν τη νοημοσύνη και την πίστη μας.

«Ο καλλιτέχνης δεν ήθελε να προκαλέσει – δεν είχε αντιχριστιανικό κίνητρο»

Σε αυτόν τον ισχυρισμό, αρκεί μόνο να παραθέσουμε δυο σειρές από τα λόγια του ίδιου του Κατσαδιώτη, σε συνέντευξη που έδωσε ΜΕΤΑ το περιστατικό στην Εθνική Πινακοθήκη. Εκεί ο ταλαίπωρος κακοτέχνης παρουσιάζει τους Χριστιανούς σαν φαντασιόπληκτους που βλέπουν οράματα και πιστεύουν σε παραμύθια που είναι πιο ακραία και από τον Χάρι Πότερ.

Συγκεκριμένα όταν τον ρώτησαν αν πιστεύει ότι η «τέχνη» του μπορεί να προσβάλλει τον θεατή, εκείνος απάντησε:

«Αν ο θεατής βλέπει οράματα με αρχαγγέλους και θεωρεί τη μάνα του ως Παναγία, μπορεί να προσβληθεί. Δεν το είχα φανταστεί ποτέ. Μιλάμε για φαντασία πέραν του Χάρι Πότερ…». Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο.

«Η τέχνη δεν έχει όρια»

Αυτό και αν βαρεθήκαμε να το ακούμε. Σε ένα πολιτισμένο κράτος δεν υπάρχει τίποτα που να εκδηλώνεται στο δημόσιο βίο και να μην υπόκειται σε κάποια όρια και περιορισμούς. Το μόνο πράγμα που δεν επιδέχεται ορίων, είναι η βλακεία που ανθεί σε έναν εγκέφαλο.

Η τέχνη είναι έκφραση ελευθερίας και κάθε ελευθερία εκτείνεται ως εκεί που ξεκινά η ελευθερία των άλλων. Και ιδιαίτερα όταν αυτοί οι «άλλοι» αποτελούν το 90% του συνολικού πληθυσμού της Ελλάδας που είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τότε η ίδια η φύση της δημοκρατίας ορίζει ότι οι ιδέες της πλειοψηφίας πρέπει να γίνουν ακόμη πιο σεβαστές. Αν κάποιοι δυσκολεύονται να ανιχνεύσουν τα όρια της τέχνης, οφείλουν να συμμορφωθούν τότε με τα όρια της δημοκρατίας, τα όρια του σεβασμού, τα όρια της προσβολής, τα όρια της ανεκτικότητας.

Η τέχνη σαφώς και έχει όρια, γιατί και η ηθική που την ορίζει έχει όρια ή τουλάχιστον θα όφειλε να έχει, σε μια κοινωνία που θέλει να διαφέρει από ζούγκλα. Οποιαδήποτε μορφή έκφρασης που δεν περιορίζεται από όρια, είναι εν δυνάμει άσκηση βίας. Η βλασφημία είναι μορφή ψυχολογικής βίας, ρητορική μίσους και ρατσισμός. Αυτές είναι προφανέστατες πράξεις εκτός ορίων που θα έπρεπε να είναι και ποινικά κολάσιμες.

Πως ανακαλύφθηκε ξαφνικά όριο στην τέχνη, όταν η Λίνα Μενδώνη απαγόρευε τα Μπολσόι και όλες τις Ρωσικές καλλιτεχνικές παραστάσεις; Τελικά φαίνεται ότι τους σώθηκαν όλα τα ηθικά όρια της τέχνης και φυλάσσουν μόνο τα πολιτικά, που τα μεταχειρίζονται όταν και όπως τους συμφέρει. Διότι πολιτικό όριο είναι ότι ποτέ δεν ξεπερνούνται τα όρια του σεβασμού στο Ισλάμ στα καλλιτεχνικά σαλόνια της χώρας μας. Και πολιτική απόφαση είναι επίσης όταν η μόνη θρησκεία που υβρίζεται συνεχώς στην Ελλάδα, είναι η χριστιανική.

Να θέσουμε και ένα ερώτημα:

Ακόμα και στην παρακμή της εποχής μας, θα τολμούσε κάποιος αχρείος να κάνει «τέχνη» χλευάζοντας σε δημόσια θέα πχ. νεκρούς Παλαιστίνιους ή νεκρούς Ισραηλινούς ή νεκρούς Ρώσους από τις τελευταίες πολεμικές συγκρούσεις; Φυσικά και όχι. Θα ήταν μια κτηνώδης πράξη που θα την καταδίκαζαν οι πάντες, θα τιμωρούνταν ποινικά, και κανείς δεν θα μπορούσε να απολογηθεί λέγοντας «έκανα τέχνη και η τέχνη δεν έχει όρια».

Εμείς οι Χριστιανοί που ευλαβούμαστε και τιμούμε ιστορικά πρόσωπα που έζησαν και έπαθαν και μαρτύρησαν στη γη, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, την Παναγία μας, τον Άγιο Γεώργιο, τον Άγιο Χριστόφορο, γιατί δεν δικαιούμαστε να μπαίνει όριο στο συλλογικό μας σέβασμα;

Αφήστε λοιπόν την υποκριτική καραμέλα ότι η τέχνη δεν έχει όρια. Έχει και παραέχει, αλλά είναι τα όρια που ορίζει η ατζέντα σας.

«Η καταδίκη των συγκεκριμένων έργων είναι ‘’μεσαίωνας’’ – Πρέπει να προστατέψουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά»

Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα οφείλουμε να προστατέψουμε την πνευματική μας κληρονομιά. Τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους μας. Ο πολιτισμός δεν είναι θεότητα και δεν μας προάγει στη σωτηρία. Είναι μια υλική αξία που μάλιστα κακοποιείται βάναυσα στην εποχή μας, χωρίς να δίνει κανείς από αυτούς δεκάρα.

Αν φτάσουν να θεωρούνται κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς οι βλάσφημες καλικαντζούρες του Κατσαδιώτη, τότε «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Αλίμονο μας. Εκεί που σκούπιζε τα πινέλα του ο Γκόγια σίγουρα θα είχαν σχηματιστεί πιο «σαγηνευτικά» έργα.

Η πολιτιστική κληρονομιά που οφείλουμε να προστατέψουμε είναι η αρχαία και παγκοσμίως αναγνωρισμένη τέχνη της Βυζαντινής αγιογραφίας, η οποία κοσμεί μνημεία ανεκτίμητης αξίας σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Τα τερατουργήματα του Κατσαδιώτη δεν είναι ούτε μια λερή σταγόνα στον ωκεανό, σε σχέση με όσα έχει προσφέρει στην πολιτιστική μας κληρονομιά η Βυζαντινή τέχνη.

Η κληρονομιά προστατεύεται με το να τη διαφυλάττεις, όχι με το να την γελοιοποιείς και να την παραχαράζεις, όπως πασχίζει να κάνει ο guest star της Εθνικής Τερατοθήκης. Αυτό είναι σκοταδισμός. Αυτό είναι απολίτιστη κουλτούρα. Και την πληρώνουμε από τους φόρους μας. Είναι σαν να λέμε ότι ένα κακοφορμισμένο αγαλματάκι που θα φτιάξω τώρα από πηλό και θα μοιάζει με αποκρουστικό ξόανο της Αφροδίτης της Μήλου, έχει περισσότερη αξία προστασίας από την τέχνη που δημιούργησε την ίδια την Αφροδίτη της Μήλου.

Σε τέτοια σχιζοφρένεια μας υποβάλλουν. Τόσο απεγνωσμένοι είναι να δικαιολογήσουν το μίσος τους για την Ορθόδοξη πίστη που μεταχειρίζονται τα πιο γελοία, τα πιο αυτοαναιρούμενα, τα πιο γραφικά επιχειρήματα που εμφανίστηκαν στην μεταπολιτευτική ιστορία του δημόσιου διαλόγου.

πηγή.sportime

Άλλο η συμφιλίωση των ανθρώπων, άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών

«Άλλο η συμφιλίωση των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών. 

Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν’ αγαπάμε με όλη μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν..! 

Συγχρόνως όμως μας διατάζει να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της. 

Σαν χριστιανοί πρέπει να ελεούμε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους! Ακόμη και τη ζωή μας να δώσουμε γι αυτούς.

Αλλά τις αλήθειες Του Χριστού δεν έχομε το δικαίωμα να τις θίξομε. Γιατί δεν είναι δικές μας. 

Η πίστη Του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνομε ο,τι θέλομε! »

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Πηγή: tideon.org

"ΒΟΛΕΨΑΝΕ" ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥΣ ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ..ΤΗΝ ΝΕΚΡΩΣΑΝ!!!

 

Ιερά Αποτείχιση

"ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ; ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ" Π. Αθανάσιος

 

Ιερά Αποτείχιση

Καθαρά Δευτέρα. Κι όμως ο λαός ΔΕΝ μετανοεί. Υπάρχει ελπίδα;

Καθαρά Δευτέρα 2025 στην «Ορθόδοξη» Ελλάδα ...

Τύρναβος:

Καρναβαλικές εκδηλώσεις με αντρικά γενετικά μόρια παντού. Καμαρώστε τους:

Πολύ ωραίο ήθος δίνουν στα παιδιά τους ...

Κατά τα άλλα πενθούμε για τους νεκρούς στα Τέμπη ..

Καθαρά Δευτέρα 2025 και το Αγρίνιο αφικολλήθηκε με την ίδια βλάσφημη αφίσα. 

Προηγήθηκε η Πτολεμαΐδα και η Βέροια (και στις δύο πόλεις υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις πιστών, δείτε εδώ).

Κάθε ατάλαντος, όταν πλησιάζει το Πάσχα βρίσκει τρόπο να αναδειχθεί (σχετικό άρθρο εδώ)

Στην Αθήνα, στην Εθνική Πινακοθήκη, 

χυδαίες βλάσφημες εικόνες με πρόσωπα και σύμβολα της Ορθοδοξίας (δείτε εδώ):

Η Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αντάλλαξε φιλοφρονήσεις με τον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο και κάθισαν δίπλα δίπλα στο Ολύμπιον να καμαρώσουν το έργο του γνωστού καθηγητή Χρυσόστομου Σταμούλη (που ανάμεσα σε άλλα αναφερόταν και στην άλλη βλάσφημη αφίσα: «Αδέσποτα Κορμιά», σίγουρα όχι για να την καταδικάσει) 

Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Μάξιμος δωρίζει στην ΛΟΑΤΚΙ+ Σακελλαροπούλου «ένα Ευαγγέλιο κομψοτέχνημα»! (το είδαμε εδώ). 

(εννοείται ότι η Σακελλαροπούλου το παρέλαβε χωρίς να το προσκυνήσει)!

Και ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, τίμησε με «Σταυρό» τον υποστηρικτή του ψηφιακού ολοκληρωτισμού, της woke υποκουλτούρας και λογοκριτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, υπουργό Κυριάκο Πιερρακάκη (δείτε εδώ).

Όλα αυτά εν όψει του κοινού εορτασμού του Πάσχα και της Α' Οικουμενικής Συνόδου με τους αιρετικούς Παπικούς.

Και για όσους νομίζουν ότι ο ελληνικός λαός ξεσηκώθηκε με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, παραθέτουμε ένα μικρό σχόλιο από την Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία (εδώ), με αφορμή την ανυπαρξία ελληνικών σημαιών (διόλου τυχαίο, υπό την τρομοκρατία των αριστερών και αναρχικών ορδών που κατέβηκαν οργανωμένα): 

«... Ορδές αριστερών, όρκς αναρχικών συμμοριών, κύματα κιναίδων, χαλκοφορεμένων μαντραχαλαίων, αξύριστων μαλλιάδων και εν γένει απλύτων κοπρόσκυλων, με παλαιστινιακές σημαίες και πλακάτ με όποιο σύνθημα μίσους κατά του Έθνους μπορεί να γεννήσει ένας ανιάτως νοσηρός εγκέφαλος, όπως και την προηγούμενη φορά, (...)

(...) Καμμία ελληνική οικογένεια δεν τόλμησε μαζί με τα παιδιά της να άρει και πάλι τη γαλανόλευκη επ’ ώμου, το κατ’ εξοχήν σύμβολο της ελευθερίας μας, ...»

«(...) Αν αυτός ο λαός ζητούσε όντως πτώση της μεταπολιτεύσεως και αντικατάσταση του δυσώδους πολιτικού συστήματος, τότε ακριβώς είναι που θα τον βλέπαμε να βαστάει ελληνική σημαία, αυτή που κατήργησε, βεβήλωσε, ποδοπάτησε, ούρησε και κακοποίησε ο ίδιος ο μεταπολιτευτικός βούρκος, ο οποίος πνίγει το Έθνος κάθε μέρα που περνά και μάς έκανε να ξεχάσουμε όσα μάς ενώνουν, τον Χριστό και την Πατρίδα, αυτά που πληρώνουν με αληθινή ευτυχία τον Έλληνα.(...)

Αντ’ αυτού, είδαμε μία έρμαια της εποχής μάζα, χωρίς συλλογική ταυτότητα, ένα ετερόκλητο όχλο, χωρίς πίστη και ιδανικά, ο οποίος αφήνει ακόμα να τού νοηματοδοτούν τα όνειρα τα απόβλητα της μεταπολιτεύσεως που καπέλωσαν και τις συγκεντρώσεις του». 

Καθαρά Δευτέρα 2025, 

Αντί μάταια να προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους, 

ας γονατίσουμε μπροστά στο εικονοστάσι, 

ας περιορίσουμε τις απολαύσεις, 

ας κόψουμε τα πάθη μας, 

ας ξεκινήσουμε την κάθαρση όχι από την κοινωνία, αλλά από μέσα μας.

Μόνον έτσι μπορεί να ελκύσουμε το έλεος του Θεού. 

Μόνον έτσι μπορεί να υπάρξει ελπίδα για την πατρίδα μας.

Ομάδα εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

https://opaidagogos.blogspot.com/2025/03/blog-post.html

Καλή Αγία Τεσσαρακοστή

 

Η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που δεν το υπολογίζουμε...

''Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που δεν το υπολογίζουμε, η Χάρις του Θεού περιέρχεται και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας και ενοικεί και σε ανθρώπους που δεν υποψιαζόμαστε ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα.''

Μακαριστός Μητρoπολίτης π. Γεράσιμος Φωκάς

-Αυτό που θα σας διηγηθώ προέρχεται από εξομολόγηση και το κάνω για κοινή ωφέλεια. Ήρθαν δυο κοπέλες να εξομολογηθούν. Ήταν την προηγούμενη Κυριακή της Σαμαρείτιδος που λέει το Ευαγγέλιο “ουκ έχω άνδρα …”

Πήγαν στην εκκλησιά, άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.

Ήρθαν, λοιπόν, να εξομολογηθούν. Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα ντυμένες. Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. Μου είπε ότι έχει δύο.

Την ρώτησα:

– Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;

Και μου απάντησε:

– Δεν έχω άντρα.

Θυμάστε τη Σαμαρείτιδα. Ανδρα ουκ έχω, που και ο Κύριος της είπε: “Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω, πέντε γαρ άνδρας έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου.” Την ρώτησα:

-Μήπως σκοτώθηκε, απέθανε ο άντρας σου; Και μου απάντησε:

-Οχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα και το άλλο με άλλο άντρα.

Με συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο. Καλά, κόρη μου, που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση, της είπα. Χωρίς σύζυγο ήσουνα , χωρίς στήριξη, με δουλειά της νύκτας, σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα τις άγαμες μητέρες.

Μου λέει: -Δεσπότη μου, ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; Αφού ο Θεός επέτρεψε να έλθουν, να μην τα σκοτώσω, γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες, και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου, τουλάχιστον, αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά τα δύο παιδιά, να τα σώσω, μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, επειδή έσωσα αυτά τα παιδιά, σώσει κι εμένα.

Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος μας τα διάβαζε κλαίγοντας, και κλαίγαμε και όλοι εμείς.

Μετά ακολούθησε η φίλη της, επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα.

-Ξέρετε, μου λέει, απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα που θα εργαστώ.

– Γιατί; την ρωτάω.

-Θα παντρευτώ. Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, θα πάω να εξομολογηθώ, μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.

Της λέω:

-Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, όπως η φίλη σου;

Μου λέει:

– Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών.

Της λέω:

-Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;

– Είναι άλλου.

-Καλά, της λέω, γιατί δεν παίρνεις αυτόν που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου; Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα.

– Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει. Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου, ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού.

Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, κι αν τον δέχεστε κι εσείς, να έρθει να εξομολογηθεί.

-Αν τον δέχομαι; Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, να πάρω την ευχή του.

Αφού είναι τέτοιος άνθρωπος που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, να βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί, να πάρω την ευχή του!

Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, μας κοίταξε και συνέχισε:

Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές εκεί που δεν το υπολογίζουμε, η Χάρις του Θεού περιέρχεται και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας και ενοικεί και σε ανθρώπους που δεν υποψιαζόμαστε ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, ᾗ ὡμίλησεν ὁ Χριστὸς ἐν τῷ φρέατι, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ.

Πηγή: iconandlight.wordpress.com

Η απάνθρωπη βία των τζιχαντιστών, από το κοράνι έλκει την καταγωγή της

Η ανθρωπότητα με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τα απάνθρωπα εγκλήματα των τζιχαντιστών. Τα πρόσφατα αποτρόπαια των τζιχαντιστών στη Συρία τι φανερώνουν; Μήπως παρερμήνευσαν την υποδεικνυόμενη βία η οποία ενυπάρχει στο κοράνι; 

Τι κι αν υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας (ολίγιστοι ευτυχώς), οι οποίοι καταφεύγουν σε ωραιολογίες για το κοράνι; Η αγάπη προς τον αληθινό Τριαδικό Θεό, αλλά και η αγάπη προς όλους τους συνανθρώπους μας, δεν μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε το ατόπημά τους. 

Τα εγκλήματα των τζιχαντιστών στη Συρία για παράδειγμα, δεν είναι σημερινά. Να θυμίσουμε τα αποτρόπαια εγκλήματα των τζιχαντιστών, σε βάρος χριστιανών. 

Να θυμίσουμε επίσης το αποτρόπαιο έγκλημα των τζιχαντιστών με τον αρχαιολόγο ερευνητή Χάλεντ Άσαντ στην Παλμύρα (82 ετών). Η απάνθρωπη εκτέλεση του Σύρου αρχαιολόγου Χάλεντ Άσαντ τον Αύγουστο του έτους 2015, ο οποίος ήταν διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Παλμύρας, τον οποίον αποκεφάλισαν οι τζιχαντιστές, για τον λόγο ότι δεν τους αποκάλυψε τα αρχαιολογικά ευρήματα, για να μην τα καταστρέψουν.

Αυτό ήταν ακόμα ένα έγκλημα ανάμεσα στο πλήθος των εγκλημάτων των φανατικών μουσουλμάνων. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες από το πλήθος των απάνθρωπων εγκληματικών ενεργειών των τζιχαντιστών σε βάρος Χριστιανών και όχι μόνο.

Οι ισλαμικές φρικαλεότητες των τζιχαντιστών από που αντλούν το τόσο μένος; Ποιος αμφιβάλλει ότι η βία των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από τις βίαιες υποδείξεις του ανίερου κορανίου. Το κοράνι είναι γεμάτο από υποδεικνυόμενες βιαιότητες. Εξάλλου και η ετυμολογία τη λέξης τζιχάτ, παραπέμπει στην ισλαμική φράση «ιερός πόλεμος».

Οι κορανιακές προτροπές, τις οποίες ακόμα και Ορθόδοξοι Ιεράρχες προσπερνούν, υποδεικνύουν απόλυτη εξουσία απέναντι σε όσους δεν πιστεύουν στις πλάνες τους Μωάμεθ. Το κοράνι υπόσχεται ανταμοιβή γι’ αυτούς που πεθαίνουν κάτω από τις σημαίες του Αλλάχ, του θεού που κατασκεύασε Μωάμεθ. 

Μιλά το κοράνι, για τον τρόμο που θα σκορπίσουν σε όσους εξομοίωσαν τον κατασκευασμένο από τον Μωάμεθ Αλλάχ με άλλες θεότητες. Υποδείξεις όπως το ‘’να κολυμήσετε στο αίμα τους εχθρούς σας’’, δεν συνάδουν με τις ενέργειες των τζιχαντιστών; Μήπως πρόκειται για παρερμηνεία εκ μέρους των τζιχαντιστών; Η μόνη παρερμηνεία είναι εκείνη των ολίγιστων ευτυχώς Ορθοδόξων Ιεραρχών, οι οποίοι προσπερνούν την υποδεικνυόμενη κορανική βία.

Η φρικτή κορανική υπόδειξη να κτυπούν όσους δεν πιστεύουν στο κατασκεύασμα του Μωάμεθ στο λαιμό μέχρι να τους νικήσουν εντελώς, είναι συμβολή στην ειρήνη, όπως διαλαλούν και Ιεράρχες ακόμη; Ποια συμβολή στην ειρήνη καταδεικνύει η υπόδειξη προς τους πιστούς του Μωάμεθ, να σκοτώνουν τους εχθρούς τους παντού όπου τους βρίσκουν; 

Αυτή είναι ‘’θρησκεία αγάπης’’, όπως χαρακτηρίστηκε από τους ολίγιστους αυτούς Ιεράρχες της Εκκλησίας μας; Αυτοί είναι τρόποι έκφρασης ή απάνθρωπες και βίαιες υποδείξεις; 

Όταν όμως αναφερόμαστε σε φανατικούς μουσουλμάνους, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι την υπαγορευόμενη κορανική βία εφαρμόζουν. Η βαρβαρότητα των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από την υποδεικνυόμενη απάνθρωπη κορανική βία. 

Με λύπη θυμούμαστε και την παλαιότερη υπόδειξη χωρίς ανασκευή, Κυπρίου Ιεράρχη, όταν οι Τουρκοκύπριοι δάσκαλοι αντέδρασαν στη διδασκαλία του κορανίου στα σχολεία των κατεχομένων της Κύπρου. 

Ο εν λόγω Ιεράρχης σε ερώτηση – απορία δημοσιογράφου, αν αυτό (το κοράνι) θα βοηθούσε τον τόπο, χαρακτήρισε την ερώτηση ως φασιστική αντίληψη, τονίζοντας τη θέση του με το άτοπο ερώτημα ‘’Ποιος ξέρει τι βοηθά, πως κτίζεται, πως δομείται μια σκέψη; Ποιος είναι αυτός, ο οποίος θα καταρτίσει έναν κατάλογο με βιβλία που θα βοηθήσουν την επανένωση του τόπου; Αυτό δεν είναι ελευθερία…». 

Ποια βοήθεια μπορεί να υπάρξει από το ανίερο κοράνι, που είναι γεμάτο από υποδείξεις για βιαιότητες. Όσον αφορά την αναφορά, «αυτό που λέτε είναι φασιστική αντίληψη», θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι και προσεκτικά να μη διαβάσει κανείς το ανίερο κοράνι, θα αντιληφθεί το πλήθος των φασιστικών υποδείξεων – διατάξεων οι οποίες υπάρχουν σ’ αυτό και που καταστρατηγούν τη θεόσδοτη ελευθερία του ανθρώπου. Σίγουρα θα αντιληφθεί ότι ‘’βοηθά’’ το κοράνι, σε μια ακράτητη και απάνθρωπη βία, αλλά και στο αντίθεο μένος για τον αληθινό Τριαδικό Θεό.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

https://fdimathan.wordpress.com/

Ἁμάρτησες; Νά πενθήσεις καί σβήνει ἡ ἁμαρτία...

Ἁμάρτησες; 

Νὰ πενθήσεις καὶ σβήνει ἡ ἁμαρτία. 

Εἶναι τόσο κουραστικὸ αὐτό; 

Δὲν σοῦ ζητάω τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο νὰ λυπηθεῖς γιὰ τὴν ἁμαρτία...

Ιερός Χρυσόστομος 

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Οι καταβολές των άθλιων καρναβαλικών δρώμενων

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου καθηγητού

Η περίοδος του Τριωδίου είναι από τους σημαντικότερους εορτολογικούς σταθμούς του ενιαυτού. Είναι για τη ζωή της Εκκλησίας μας νοητό στάδιο αγώνα, όπου παίρνει μέρος οντολογικά ο πιστός και ασκεί τις σωτήριες αρετές και κυρίως τη μετάνοια προκειμένου να καθαρίσει από τους ρίπους της αμαρτίας την όλη ψυχοσωματική του υπόσταση, ώστε να εορτάσει το υπέρτατο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου ως αναγεννημένος άνθρωπος. Κατά συνέπεια το άγιο Τριώδιο έχει χαρακτήρα κατανυκτικό και πένθιμο, διότι απώτερο στόχο έχει να δημιουργήσει στους πιστούς κατάσταση αυτοσυνειδησίας και να εγείρει πνεύμα εγρήγορσης και επιστροφής στην αυθεντική θεοδημιούργητη ανθρώπινη φύση τους. 

Όμως αλίμονο. Ο πολύς κόσμος όχι μόνο δεν θεωρεί την αγία αυτή περίοδο ως ευκαιρία αυτοσυνειδησίας και ασκήσεως, αλλά πράττει τα αντίθετα. Αναβιώνει συνήθειες πρωτόγονες του απώτερου ειδωλολατρικού παρελθόντος, όταν βίωνε η ανθρωπότητα την πιο φρικτή σκοτοδίνη της ιστορίας της, όταν τα κτηνώδη ένστικτα κυριαρχούσαν του λόγου και των αξιών, όταν η μοιρολατρία καθόριζε τυφλά την πορεία της ζωής, όταν η μαγεία και ο φόβος συντάραζαν τον ανθρώπινο ψυχισμό και δεν επέτρεπαν στον άνθρωπο να σκεφτεί λογικά. Πρόκειται για τα γνωστά καρναβαλικά δρώμενα, τα οποία κυριολεκτικά οιστρηλατούν αυτές τις ημέρες την πλειονότητα των ανθρώπων.

Έχει ενδιαφέρον να ανατρέξουμε στην ιστορία για να δούμε τις ρίζες των καρναβαλικών εκδηλώσεων για να καταλάβουμε γιατί υπάρχει σήμερα, στην εποχή της πλήρους πνευματικής συγχύσεως, τέτοια προβολή και ανάπτυξη σε παγκοσμίως.

Η αρχή αυτών των δρώμενων χάνονται στο βάθος του ιστορικού παρελθόντος. Έχουν τις καταβολές τους στην ανάγκη του πρωτόγονου ανθρώπου να νικήσει τις τρομερές φοβίες του μπροστά στη φύση και να υπερπληρώσει τα νοητικά του κενά από την έλλειψη της ορθολογικής σκέψεως και ερμηνείας του κόσμου που τον περιέβαλε. Τότε που δεν υπήρχε σ’ αυτόν λογική εξήγηση για τον κόσμο και τα φυσικά φαινόμενα, αλλά πίστευε ότι αυτός κυριαρχούνταν από αόρατες μαγικές δυνάμεις, οι οποίες κανόνιζαν τη ζωή του ανάλογα με τις δικές τους διαθέσεις. Η πρωτόγονη αυτή πίστη τον ανάγκασε να εφεύρει τρόπους να μεταβάλλει τη διάθεση αυτών των δυνάμεων σύμφωνα με το συμφέρον του. Έπρεπε να καλοπιάσει αυτές τις δυνάμεις για να σταθούν απέναντί του ευνοϊκές και καλόβουλες. Με πιο τρόπο; Με παράλογα μαγικά δρώμενα, διότι στερούνταν ο ίδιος, όπως είπαμε, ορθού λόγου.

Πίστευε πως με το θόρυβο, τις ειδεχθείς προσωπίδες, τον ξέφρενο χορό και τις παράλογες πράξεις ήταν δυνατόν να φοβίσει τις κοσμικές δυνάμεις και να ξορκίσει το κακό, από τον ίδιο και το περιβάλλον του. Πίστευε ακόμα πως με διάφορες τελετές, με αποκορύφωμα αυτές που είχαν σχέση με τον αχαλίνωτο ερωτισμό, θα ξυπνούσε τις γονιμοποιές δυνάμεις της φύσεως προκειμένου για να δώσουν πλούσια σοδιά.

Οι ειδωλολατρικές θρησκείες όλων των λαών της αρχαιότητας ήταν πνιγμένες στον αποκρυφισμό, τη μαγεία και φυσικά τα παράλογα δρώμενα. Η απόλυτα ειδωλολατρική αρχαιοελληνική θρησκεία δεν αποτελούσε εξαίρεση, ιδιαίτερα στη λαϊκή της μορφή, η οποία συνέχιζε επακριβώς τον φετιχιστικό, τοτεμιστικό και ανιμιστικό χαρακτήρα των πρωτόγονων στοιχείων της θρησκείας των Πελασγών, Κάρων, Λελέγων και άλλων προελληνικών φυλών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα μαγικά και παράλογα αυτά δρώμενα εντάχτηκαν στη διονυσιακή οργιαστική λατρεία, η οποία είναι η μετεξέλιξη της λατρείας του φρυγικού θεού Σαβάζιου και η οποία εισήχθη στην Ελλάδα μέσω της Θράκης μετά τον 8ο π.Χ. αιώνα και επιβλήθηκε με φοβερές και ανείπωτες βιαιοπραγίες στον ελληνικό χώρο. Στη Θράκη εντάχτηκε η λατρεία του Σαβάζιου – Διόνυσου στην ορφική θρησκεία, διατηρώντας τον οργιαστικό ανατολικό χαρακτήρα και αναμειγνύοντας τα πανάρχαια μαγικά δρώμενα των προελλήνων, με τον δικό της πρωτογονισμό. Δεν είναι τυχαίος ο μύθος του ιδρυτή της ορφικής θρησκείας θράκα Ορφέα, ο οποίος κατασπαράχτηκε και φαγώθηκε από τις μανιασμένες λάτρισσες του Διονύσου, τις απαίσιες μαινάδες! Δεν είναι επίσης τυχαία τα φοβερά διονυσιακά δρώμενα με τον ανείπωτο εκστασιασμό, την ωμοφαγία και κάθε λογίς έκτροπα, που λάβαιναν χώρα στα διαβόητα «διονυσιακά μυστήρια».

Δεν είναι τέλος καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τη λαϊκή θρησκεία του διονυσιασμού την υποστήριξε και την καθιέρωσε η τυραννική δυναστεία των Πεισιστρατιδών στην Αθήνα τον 6ο π.Χ. αιώνα. Μέσω αυτής μπόρεσαν οι τύραννοι εκείνοι να επιβληθούν στις λαϊκές μάζες, στις οποίες κυριαρχούσε η δεισιδαιμονία και το παράλογο. Η «αιρετική» και απόβλητη από την «επίσημη» αρχαιοελληνική θρησκεία, λατρεία του Διονύσου ανήχθη σε κυρίαρχο θρησκευτικό σύστημα, παίρνοντας πάνδημο χαρακτήρα με τις μεγάλες διονυσιακές εορτές: «Λήναια», «Μικρά Διονύσια», «Μεγάλα Διονύσια» κλπ.

Οι δεισιδαίμονες και αμόρφωτες μάζες του λαού συμμετείχαν με πάθος σε αυτές τις μαγικές (στην ουσία) εορτές, διότι οι ιθύνοντες προνόησαν να προσδώσουν σε αυτές αφάνταστη ελευθερία ακόμη και στα πιο ταπεινά ορμέμφυτα των θρησκευτών. Οι αρχαίες πηγές μας διασώζουν καταπληκτικές λεπτομέρειες για τα δρώμενα στις διονυσιακές εορτές. Ο αχαλίνωτος ερωτισμός, χωρίς κανένα φραγμό και αναστολή, είχε αναχθεί ως η κύρια έκφανση και δρώμενο αυτών των εορτών. Οι ελεύθερες και ανείπωτες ερωτικές μείξεις ήταν το δέλεαρ που προσέλκυε τους θρησκευτές να μετέχουν στις εμετικές εορτές. Θλιβεροί άνθρωποι, οι οποίοι είχαν καταπιεσμένες στην ψυχή τους ανικανοποίητες ερωτικές έξεις, μπορούσαν να τις ικανοποιήσουν στο όνομα του Διόνυσου. Μοιχοί, πόρνοι, ομοφυλόφιλοι και κάθε λογίς ανώμαλοι, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα αισχρά πάθη τους «νόμιμα», εκτελώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα! Οι αξίες της συζυγικής πίστης, της ερωτικής αφοσίωσης, της αγνής και άδολης έλξης των ετερόφιλων νέων, οι οποίοι ορκίζονται αιώνια πίστη μεταξύ τους, της αιδούς κλπ, δεν είχαν θέση στις διονυσιακές εορτές. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αναγκάζονταν με το ζόρι οι γυναίκες που ήταν κλεισμένες στους γυναικωνίτες να βγαίνουν στους θορυβώδεις δρόμους και να παίρνουν μέρος στις τελετές, υποκύπτοντας στις βρωμερές ορέξεις του κάθε θρησκευτή ανώμαλου και αισχρού άνδρα, ως δήθεν υποταγή στο θέλημα του Διόνυσου! Η σεξουαλική κακοποίησή τους θεωρούνταν θρησκευτική πράξη λατρείας προς το «θεό»!

Η βωμολοχίες, οι άσεμνες χειρονομίες, οι περιφορές των φαλλών, δηλαδή τεραστίων ομοιωμάτων του ανδρικού οργάνου, οι ξέφρενοι οργιαστικοί χοροί, η οινοποσία μέχρι και αυτού ακόμη του θανάτου, οι υστερικές κραυγές, οι ειδεχθείς μεταμφιέσεις, ο δαιμονικός θόρυβος και η εκκωφαντική μουσική, των αυλών και των τυμπάνων συνέθεταν ένα νοσηρό μυστικιστικό κλίμα, το οποίο ενείχε το μαγικό στοιχείο. Ήταν μια ανοικτή τεράστια μαγική τελετουργία για να ξορκιστούν οι κακές δαιμονικές δυνάμεις. 

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε την ιστορική πληροφορία, πως στους ύστερους χρόνους της αρχαιότητας, όταν ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν σε τέλεια παρακμή, οι λάτρεις του Διονύσου, είχαν οργανωθεί σε ιδιότυπους θρησκευτικούς συλλόγους των «Βακχών» οι οποίοι τελούσαν τα περιβόητα όργια «Βακανάλια». Ο διαπρεπής μελετητής της αρχαίας Ελλάδος, αείμνηστος Γ. Καψάλης αναφέρει τα εξής σημαντικά γι’ αυτούς τους διαβόητους συλλόγους και τα όργιά τους: «Η επιμειξία των δύο φύλων (εν καιρώ νυκτός) εξέτρεπε την εορτήν εις σκηνάς κραιπάλης και παρά φύσιν όργια, δικαιολογούμενα υπό των μεμυημένων εκ της λατρείας του Διονύσου, όστις εθεωρείτο σύμβολον της αναπαραγωγής του ανθρώπου. Παρθένοι και νέοι διεφθείροντο κατ’ αυτά και εκορέννυντο εν αυτοίς παν είδος σαρκικών ορέξεων. Συν τω χρόνω δε το έγκλημα δεν περιορίζετο μόνον εις την τέλεσιν ανηθικοτήτων, αλλ’ έλαβε μεγάλας διαστάσεις, διότι κατά τα Βακανάλια εφιλοτεχνούντο ψευδομαρτυρίαι και επιορκίαι, εγίνοντο πλαστογραφίαι και ετοιμάζοντο πλασταί διαθήκαι. Ακόμη δε αι δηλητηριάσεις και αι δολοφονίαι εμελετώντο εις τα καταγώγια εκείνα. Και ηκούοντο μεν ενίοτε εις τα καταφύγια ταύτα της διαφθοράς αι φωναί και διαμαρτυρίαι των δι’ απάτης εισαχθέντων εκεί, των θυμάτων των δηλαδή, αλλ’ αύται κατεπνίγοντο από τας κραυγάς των βακχευόντων και τους κρότους των κυμβάλων και των τυμπάνων. Κατήντησεν τέλος η θρησκευτική εκείνη εορτή να έχει ως αρχήν την παραβίασιν παντός της θρησκείας και της πολιτείας νόμον.» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.ΣΤ΄,σελ.491)!

Όμως και μετά την κατάρρευση της αρχαίας θρησκείας η συνήθεια του διονυσιασμού παρέμεινε ζωντανή στις ψυχές πολλών ανθρώπων, τους οποίους δεν άγγιξε το ανέσπερο φως του Χριστού και η χριστιανική ψυχική ηρεμία. Άνθρωποι ακόλαστοι συνέχιζαν και συνεχίζουν να τιμούν το ψευτοθεό Βάκχο με τον ίδιο οργιαστικό και μαγικό τρόπο.

Σήμερα διαπιστώνουμε με λύπη μια τρομερή άνθιση του οργιαστικού διονυσιασμού. Τα σύγχρονα λεγόμενα καρναβάλια δεν διαφέρουν σε τίποτε από τις επαίσχυντες βακχικές εορτές της αρχαιότητας. Όποιος αμφιβάλει ας ρίξει μια ματιά στα δρώμενα του καρνάβαλου των πειναλέων της Βραζιλίας, ή των «δικών» μας φαλλικών δρώμενων του Τιρνάβου και θα πεισθεί πως ο μέθυσος θεός ατυχώς συνεχίζει να «ζει» και να κυριαρχεί στις ψυχές μυριάδων ανθρώπων! Εκτός από ιδιωτικούς συλλόγους και αυτό το επίσημο κράτος συμμετέχει γενναιόδωρα στη διοργάνωση των καρναβαλικών εκδηλώσεων, σπαταλώντας πακτωλούς χρημάτων από το υστέρημα του άγρια φορολογούμενου φτωχού Έλληνα πολίτη. Τοπικοί άρχοντες συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα διοργανώσει τον πιο εντυπωσιακό καρνάβαλο! 

Το δυστύχημα είναι πως σε αυτές τις μαγικές, οργιαστικές και ανήθικες εκδηλώσεις παίρνουν μέρος και πολλοί χριστιανοί με ελαφριά τη συνείδηση, αγνοώντας προφανώς, ότι εκεί λατρεύονται με κάθε επισημότητα τα ανθρώπινα πάθη και θεοποιούνται τα κτηνώδη ένστικτα. Τα περί «ανάπαυλας χαράς» των ημερών των απόκρεω, είναι αστείες δικαιολογίες, διότι η χαρά είναι μια άκρως υποκειμενική ψυχική κατάσταση σε κάθε άνθρωπο. 

Δε καταφερόμαστε εναντίον αυτών των εκδηλώσεων από καμιά παρότρυνση σεμνοτυφίας, αλλά από πραγματική γνώση των πρωτογόνων και μαγικών καρναβαλικών δρώμενων, τα οποία, πέρα από την επίπλαστη ευθυμία, ενέχουν στην ουσία τους το στοιχείο της τραγικότητας, της απαισιοδοξίας και τους αδιεξόδου του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος έχει ανάγκη από μόνιμη έξοδο από την τραγικότητα της ζωής, και όχι από πρόσκαιρη «φυγή»..

Εν κατακλείδι, η αγία περίοδος του Τριωδίου δεν είναι για μας τους πιστούς ευκαιρία για κραιπάλη και εφήμερους αισθησιασμούς, αλλά πρόκληση και προτροπή να ξαναβρούμε το χαμένο αυθεντικό εαυτό μας. Να συναισθανθούμε τη δίνη της τραγικότητάς μας εξαιτίας της αμαρτίας που πρυτανεύει στη ζωή μας και να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση να αλλάξουμε πορεία στη βιωτή μας. Η ειλικρινής μετάνοιά μας και η οντολογική ένωσή μας με το Χριστό θα μας δώσουν ασύγκριτα μεγαλύτερη χαρά από εκείνη των εφήμερων καρναβαλικών αθλιοτήτων και θα πληρώσουν με μόνιμη ιλαρότητα και ουράνια αγαλλίαση τη σκοτισμένη ψυχή μας. 

Αναρτήθηκε από ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ 

Ἔλεος πιά! Οὔτε τὸ αἷμα τῶν Τεμπῶν καὶ τὰ ρίχτερ τῶν σεισμῶν δὲν μᾶς κάνουν νὰ παρατήσουμε τὰ καρναβάλια;

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης

 

Καρναβάλια ἀκόμα καὶ τώρα; Πένθος μόνο τὴν 28η Φεβρουαρίου καὶ μετὰ ξεφάντωμα; Τί ἄλλο πρέπει νὰ γίνει γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε; 

Οὔτε καὶ τώρα ποὺ ἡ χώρα μας στενάζει ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν 57 μαρτύρων καὶ ἀναστατώνεται ἀπὸ τὰ ρίχτερ ποὺ μᾶς βροντοῦν συνεχῶς τὴ θύρα, δὲν στέκεται ἀρκετὸ γιὰ νὰ πάψουν τὰ καρναβαλικὰ γλέντια. 

Γιὰ δεῖτε πῶς ἔχει καταντήσει ἡ κοινωνία μας. Γιὰ ἀρκετοὺς ἡ μαύρη ἐπέτειος τῶν 2 ἐτῶν ἀπὸ τὸ ἔγκλημα τῶν... Τεμπῶν εἶναι μιὰ παρένθεση μέσα στὴ μανιώδη καρναβαλικὴ περίοδο! 

Καὶ γιὰ πολλοὺς (περισσότερους) ἰσχύει τὸ ἀντίστροφό ἀλλὰ ἐξίσου τραγικό: Βλέπουν μὲν τὸ καρναβάλι ὡς ἀταίριαστη παρένθεση στὸ κλίμα τῶν Τεμπῶν, ἀλλὰ μιὰ παρένθεση ποὺ τοὺς εἶναι ἀπαραίτητη καὶ ἀναντικατάστατη. Δηλαδὴ τὴ μία μέρα θὰ θρηνοῦνε καὶ τὶς ἄλλες θὰ ξεφαντώνουν. Τὴ μία μέρα θὰ συμπάσχουν καὶ τὴν ἄλλη θὰ ὀργιάζουν. «Τῆς Κυριακῆς χαρὰ καὶ τῆς Δευτέρας λύπη»! 

Πολλοὶ εἶναι οἱ μεγάλοι Δῆμοι ποὺ δὲν ἔχουν κἂν τὴν τσίπα νὰ ἀκυρώσουν τὰ καρναβάλια ἀνήμερα τῆς μαύρης ἐπετείου! Κάμποσοι ἄλλοι Δῆμοι ἔχουν ἀκυρώσει τὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Παρασκευή, ἀλλὰ πρὶν καὶ μετὰ τὴν ἐπέτειο τῶν Τεμπῶν καλοῦν τὸν κόσμο νὰ «λυσσάξει» κανονικότατα. 

Τὶς ἴδιες μέρες ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ κάνει ἐπιμνημόσυνη δέηση γιὰ τὰ θύματα τῆς τραγωδίας, ἑκατοντάδες χιλιάδες κόσμου θὰ γιορτάζουν ξέφρενα τὸ μασκάρεμα τῶν παθῶν τους καὶ τὴν ἀμετανοησία τους. Φυσικὰ ἁμαρτωλοὶ εἴμαστε ὅλοι, πάθη ἔχουμε ὅλοι, ἀλλὰ ἔλεος κάπου μὲ αὐτὴν τὴν ἀναισθησία! Νὰ μὴν μποροῦν νὰ «κρατηθοῦν» κάποιοι σὲ μιὰ συγκυρία ποὺ παίζεται τὸ μέλλον τῆς χώρας; 

Ἔχουμε συγκλονιστικὲς ἀποκαλύψεις γιὰ τὶς πτυχές της συγκάλυψης, ἔχουμε τὴν ὀδύνη τῶν συγγενῶν γιὰ τὸν χυδαῖο πόλεμο ποὺ δέχονται, ἔχουμε ἐνδεχόμενες δολοφονίες, καὶ τὸ μυαλὸ κάποιων εἶναι ἀκόμα στὸ γλεντοκόπημα; Ἂν εἶναι δυνατόν! Ἕνα σωρὸ μηνύματα μᾶς στέλνει ὁ πανάγαθος Θεὸς γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε ἐπί τέλους, ἀλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ καταστρεφόμαστε φυσῶντας σερπαντίνες ταυτόχρονα! 

Λέμε ὅτι τὴν Παρασκευὴ 28 Φεβρουαρίου, ὁ λαὸς τηρεῖ ἐθνικὸ πένθος. Μάλιστα. Στὴν ἀπεργία θὰ συμμετάσχουν μέσα μεταφορᾶς, ὑπηρεσίες, ἑταιρεῖες, καταστήματα, νυχτερινὰ κέντρα, ἐκπαιδευτικοὶ καὶ πολλοὶ ἄλλοι. Μάλιστα. Σωστὰ καὶ καλὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἔχετε δεῖ κανέναν νὰ πενθεῖ μὲ ὡράριο καὶ σχόλασμα; Ἔχετε δεῖ κανέναν νὰ χτυπάει «κάρτα» στὴ συμπόνοια του; Ἐμεῖς πῶς θὰ τὸ ἐπιτρέψουμε στοὺς ἑαυτούς μας αὐτό; 

Σίγουρα μὲ ὅλο αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, ἡ συμμετοχὴ στὰ καρναβάλια θὰ εἶναι μειωμένη, ἀλλὰ ὄχι σὲ βαθμὸ ποὺ νὰ δείχνει κοινωνικὴ εὐπρέπεια. Καὶ ἐντάξει, γνωρίζουμε ὅτι πολλοὶ εἶναι οἱ δύστυχοι ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ πνευματικὸ κάλεσμα τοῦ Τριωδίου καὶ γυρίζουν στὸν Θεὸ τὴν πλάτη. Μὰ τὴ γυρίζουν τώρα καὶ σὲ 57 μνήματα; Τὴ γυρίζουν καὶ στὶς οἰκογένειες ποὺ ἀγωνίζονται μέρα μὲ τὴ μέρα σὲ συνθῆκες τρομοκρατίας; 

Τί μήνυμα θὰ λάβουν οἱ ἀπὸ «πάνω» ἂν δοῦν ἕναν λαὸ τὴ μιὰ μέρα νὰ εἶναι ἀγανακτισμένος μὲ τὰ Τέμπη καὶ τὴν ἄλλη νὰ γεμίζει τοὺς δρόμους μὲ χαζοχαρούμενα μασκαριλίκια; Μήπως ἡ κοινωνική μας ἀντίσταση δύναται νὰ παίρνει...ρεπό γιὰ νὰ φωνάξει «κετελαπόνγκο»; Τὰ ἔχουμε σκεφτεῖ αὐτὰ ἢ μᾶς φαίνονται ἀσύνδετα; Θὰ σοβαρευτοῦμε ἐπί τέλους σὰν λαός; Πότε θὰ ἐπιστρέψουμε τὰ καρναβάλια πίσω στὸ ἀρχαῖο ἀφεντικό τους, γιὰ νὰ δουλέψουμε μὲ εὐλογία Θεοῦ τὸ καλὸ τῆς πατρίδας μας; Πρέπει νὰ χρειαστοῦμε διπλάσιες, τριπλάσιες καὶ πολλαπλάσιες συμφορὲς γιὰ νὰ ξυπνήσουμε; Δυστυχῶς αὐτὸ φαίνεται. 

Καμία ἀναισθησία μας, κανένα πάθος μας, καμία πλεονεξία χαρᾶς δίπλα στὸν πόνο τοῦ διπλανοῦ, δὲν εἶναι ἀσύνδετα μὲ τὴ συλλογικὴ κατρακύλα ποὺ βιώνουμε. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὅταν ζοῦσε στὸ Σινᾶ ξερίζωσε μιὰ ξερικὴ ντοματιὰ ποὺ εἶχε, ἀπὸ συμπόνοια γιὰ τοὺς Βεδουΐνους ποὺ πεινοῦσαν. Ἔνιωθε στὴν ψυχή του τὴ συνάφεια τῶν πνευματικῶν ἰσορροπιῶν. Κι ἐμεῖς εἴμαστε ἄξιοι νὰ ταιριάζουμε τὸν πόνο μὲ τὰ ξέφρενα γλέντια γιὰ νὰ μὴ χαλάσει ἡ ζαχαρένια μας; Σὲ τέτοια ἐξαχρείωση ἔχουμε φτάσει; 

Προσευχὲς θέλουν οἱ ἀδικοχαμένες ψυχές, ὄχι σφυρίχτρες καὶ σαχλὰ θεάματα. Ἕνα κομποσχοίνι, ἕνα τρισάγιο, ἕνα «ὑπὲρ ἀναπαύσεως», μιὰ ἐλεημοσύνη στὴ μνήμη τους. Καὶ φυσικὰ τιμοῦμε τοὺς νεκροὺς καὶ μὲ τοὺς ἀγῶνες μας στοὺς δρόμους, στὸ ὄνομα τῆς θείας δικαιοσύνης ποὺ καρτεροῦμε νὰ θεραπεύσει καὶ τὴν ἀνθρώπινη. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ μᾶς περικυκλώνουν. Δὲν θὰ ὑποχωρήσουν ἂν εἴμαστε διπρόσωποι καὶ καλοπερασάκηδες ποὺ θλίβονται μὲ δόσεις καὶ ὀργιάζουν τοῖς μετρητοῖς. Ἡ μετάνοια χρειάζεται συνείδηση καὶ ἐνσυναίσθηση. 

sportime

Tα μαθηματικά του Θεού...

(Μαθηματικά κατουνακιώτικα!)

Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων, λέω εκατό ευχές την ημέρα… και εσείς μέσα στην τύρβη της πόλης, και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας, λέτε τρείς ευχές, είμαστε ίσα..! 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/

Επισκέψεις της θείας χάριτος...

Επισκέψεις της θείας χάριτος, μπορεί να δεχτεί ακόμη και άνθρωπος που δε βρίσκεται ούτε στο στάδιο της κάθαρσης, ακόμη κι ένας εγκληματίας...

Πρόκειται κατ’ ουσίαν για προσκλήσεις από το Θεό. Αν ο άνθρωπος ανταποκριθεί, τότε βιώνει τη συγκλονιστική κατάσταση της μετάνοιας...

''ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ' αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ' ἐμοῦ...'' ~ Αποκάλυψη του Ιωάννη, κεφάλαιο 3, 20

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Ἀξιώματα καὶ ἀνθρώπινη δόξα

Ἀπορῶ, πώς μερικοί δίνουν τόση σημασία στὴν ἀνθρώπινη δόξα καὶ ὄχι στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς περιμένει, ὅταν «τῶν ἀνθρώπων τὴν δόξαν φύγωμεν». 

Σὲ τί θὰ μᾶς ὠφελήση, ἄν ἀποκτήσουμε καὶ τὸ πιὸ μεγάλο ἀξίωμα ποὺ ὑπάρχει καὶ μᾶς ἐγκωμιάζη ὅλος ὁ κόσμος; Θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν Παράδεισο τὰ ἐγκώμια τοῦ κόσμου ἤ θὰ μᾶς ὠθήσουν στὴν κόλαση; 

Τί εἶπε ὁ Χριστός; «Δόξαν παρά ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω». Σὲ τί θὰ μὲ ὠφελοῦσε ἄν μποροῦσα νὰ γίνω ἀπὸ μοναχός ἱερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; 

Θὰ μὲ βοηθοῦσαν τὰ ἀξιώματα νὰ σωθῶ ἤ θὰ ἦταν μεγάλο βάρος σὲ ἕναν ἀδύνατο Παΐσιο καὶ θὰ μὲ γκρέμιζαν στὴν κόλαση; 

Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἄλλη ζωή, μποροῦσε νὰ δικαιολογηθῆ μία τέτοια ἀνοησία. Ἕνας ὅμως ποὺ ἐπιδιώκει τὴν σωτηριά τῆς ψυχῆς τοῦ ὅλα τὰ βλέπει «σκύβαλα» καὶ δὲν ἐπιδιώκει ἀξιώματα.

Ὁ Μωυσῆς, πάρ΄ ὅλο ποὺ ἦταν ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεό νὰ ἐλευθερώση τὸν λαό τοῦ Ἰσραήλ, δὲν ἀξιώθηκε νὰ πάη στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, γιατί ἔφθασε σὲ σημεῖο νὰ ἀγανακτήση κατὰ τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ. 

Ζοῦσε συνέχεια μέσα στὴν γκρίνια τοῦ λαοῦ καὶ μία φορά ἀγανάκτησε. «Μοῦ ζητοῦν νερό, εἶπε. 

Ποῦ νὰ τούς βρῶ νερό;». Μά πρίν ἀπὸ λίγο χτύπησες τὴν πέτρα καὶ ἔβγαλες νερό καὶ τούς ἔδωσες!

Δύσκολο ἦταν; Ἀλλά εἶχε μπλέξει μὲ τὰ θέματα, μὲ τὶς ὑποθέσεις τοῦ λαοῦ καὶ ξέχασε πόσο νερό εἶχε βγάλει νωρίτερα, καὶ ἀπὸ τὶς πολλές σκοτοῦρες ποὺ εἶχε, δὲν τὸ κατάλαβε, γιὰ νὰ ζητήση συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἄν ζητοῦσε συγχώρεση, θὰ τὸν συγχωροῦσε ὁ Θεός.

Τὸ νὰ μήν πάη στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ἦταν ἕνας μικρός κανόνας ἀπὸ τὸν Θεό, ἕνα ἐπιτίμιο γιὰ τὴν ἀγανάκτησή του. Φυσικά ὁ Θεὸς τὸν πῆρε στὸν Παράδεισο καὶ τὸν τίμησε μὲ τὸ νὰ τὸν στείλη μαζί μὲ τὸν Προφήτη Ἠλία στὸ Ὅρος Θαβώρ, στὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου. 

Ὅλα αὐτὰ βοηθοῦν νὰ καταλάβουμε πόσο μεγάλο ἐμπόδιο γίνεται τὸ ἀξίωμα μὲ τὶς εὐθύνες γιὰ τὴν πορεία ἑνός Χριστιανοῦ πρὸς τὸν Παράδεισο.

Μερικοί, ἐνῶ ἐσωτερικά καὶ ἐξωτερικά θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὅλο χαρά, γιατί οἰκονόμησε ὁ Θεὸς νὰ εἶναι ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ κάθε εὐθύνη, ἀντιθέτως ἐπιδιώκουν εὐθύνες καὶ ἀξιώματα, καὶ ὅταν δὲν τούς δίνωνται, τσιγαρίζονται καὶ φθείρουν καὶ τὴν ψυχή τους καὶ τὸ σῶμα τους, τὸν ναό τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. 

Ἐνῶ ὁ Χριστός τούς ἑτοιμάζει τὴν οὐράνια δόξα, αὐτοί θέλουν νὰ περάσουν στὸν Παράδεισο διά μέσο τῆς δόξης τῶν ἀνθρώπων.

Ἴσως ὅμως μου ποῦν μερικοί: «Γιατί ἄλλοι δοξάζονται καὶ ἀπὸ ἀνθρώπους, δοξάζονται μετά καὶ ἀπὸ τὸν Θεό;» Στὴν οὐσία κανεὶς δὲν θὰ δοξασθῆ ἀπὸ τὸν Θεό, ὅταν θέλη τὴν ἀνθρώπινη δόξα. 

Νὰ μήν ἐπιδιώκη ποτέ κανεὶς μόνος του εὐθύνες.

Ὅταν τὸν ἀπαλλάσσουν ἀπὸ εὐθύνες, θὰ πρέπη νὰ χαίρεται, γιατί κανονικά θὰ ἔπρεπε νὰ στενοχωριέται γιὰ τὶς εὐθύνες ποὺ εἶχε. Ἄν δὲν χαίρεται, σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μέσα τοῦ ὕπουλα ἡ ὑπερηφάνεα. 

Νὰ μήν ἐπιδιώκουμε ποτέ ἀξιώματα, γιὰ νὰ δοξασθοῦμε ἀπὸ αὐτά, γιατί αὐτὸ φανερώνει ἀρρώστια προχωρημένη. 

Δείχνει ὅτι βαδίζουμε ἀρρωστημένα ἄλλο δρόμο ἀπὸ τὸν δρόμο τῆς ταπεινοφροσύνης ποὺ βάδισαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ἔφθασαν στὸν Παράδεισο.

Ἔχουμε πλῆθος Ἁγίων Πατέρων ποὺ ἀπέφευγαν τὶς εὐθύνες∙ ἡγουμενίες, ἱερωσύνη καὶ ἀρχιερωσύνη. 

Ἄλλοι ἔκοβαν τὰ χέρια, ἄλλοι τὶς μύτες, ἄλλοι τὰ αὐτιά καὶ ἄλλοι τὶς γλῶσσες, γιὰ νὰ μήν εἶναι ἀρτιμελεῖς καὶ τούς χειροτονήσουν. 

Ἄλλους τούς ξεσκέπαζαν τὶς καλύβες καὶ τούς χειροτονοῦσαν ἀπὸ πάνω, ἄλλους τούς χειροτονοῦσαν ἀπὸ μακριά, ὅπως τὸν Ἅγιο Ἀμφιλόχιο. 

Ἐνῶ εἶχαν μόρφωση καὶ ἁγιότητα, ἐπειδή ὅμως εἶχαν νιώσει τὴν μεγάλη ἀξία τῆς ψυχῆς, καθώς καὶ τὸ μεγάλο βάρος τῶν εὐθυνῶν, ποὺ γίνεται μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ νὰ σωθῆ ὁ ἄνθρωπος, 

Γι’ αὐτὸ τὶς ἀπέφευγαν. Αὐτοί βρῆκαν τὸν κανονικό δρόμο.

Καὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος μερικοί θεωροῦν τὴν ἱερωσύνη ἐμπόδιο στὴν πνευματική ζωή, γιατί ἐκτός τῶν ἄλλων ὑποχρεώσεων εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ πᾶνε, ὅταν ἔρθη ἕνας δεσπότης, ἤ νὰ πᾶνε στὰ πανηγύρια –πνευματικά βέβαια πανηγύρια, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ δὲν ἀναπαύουν. 

Ὅταν ἤμουν στὸ Κοινόβιο, γνώρισα ἕναν διάκο ποὺ γέρασε καὶ πέθανε διάκος. 

Ὅταν ἦταν ἀκόμη νέος μοναχός, τὸ Μοναστήρι εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ διάκο καὶ τὸν χειροτόνησαν. 

Ἀργότερα ἦρθαν νεώτεροι. 

Οἱ νεώτεροι ἔγιναν διάκοι καὶ ἱερεῖς, καὶ ἐκεῖνος ἔδινε συνέχεια τὴν σειρά του στούς ἄλλους καὶ παρέμενε διάκος.

Ὅταν τοῦ ἔλεγαν νὰ γίνη ἱερεύς, ἔλεγε: 

«Τώρα δὲν ἔχει ἀνάγκη τὸ Μοναστήρι. Δόξα τῷ Θεῶ, ὑπάρχουν οἱ νεώτεροι ἀδελφοί». 

Τὸν ἔβαλαν στὸ γραφεῖο. 

Ὅταν ἦρθαν μορφωμένοι στὸ Μοναστήρι, παρακάλεσε καὶ ἔφυγε καὶ ἀπὸ τὸ γραφεῖο. 

Ὅταν τὸ Μοναστήρι περνοῦσε μία δυσκολία, παρακάλεσε αὐτός ὸ εὐλαβής διάκος ἕναν ἱερέα ἐνάρετο νὰ ἀναλάβη τὴν ἡγουμενία. 

Ἐκεῖνος τοῦ εἶπε: 

«Πῶς ἐσύ ἀποφεύγεις τὶς εὐθύνες καὶ τὶς φορτώνεις σ΄ ἐμένα; Γίνε ἐσύ προϊστὰμενος, γιὰ νὰ γίνω καὶ ἐγώ ἡγούμενος».

Ἔτσι ἔγινε ὁ ἕνας ἡγούμενος καὶ ὁ ἄλλος προϊστὰμενος. 

Ὅταν τακτοποιήθηκαν τὰ πράγματα καὶ πήγαινε καλά τὸ Μοναστήρι, παραιτήθηκε πάλι ἀπὸ προϊστὰμενος. 

Πολύ μὲ βοήθησε αὐτός ὁ διάκος∙ εἶχε πολλή Χάρη Θεοῦ. Αὐτόν καλοῦσαν γιὰ τὰ δύσκολα θέματα στὴν Ἱερά Κοινότητα νὰ πῆ τὴν φωτισμένη τοῦ γνώμη. 

– Τί φταίει, Γέροντα, ὅταν πνευματικοί ἄνθρωποι, ἐνῶ δὲν ἀγαποῦν τὰ χρήματα, ἐπιδιώκουν ὅμως τὴν δόξα;

Ἰσχύει αὐτὸ ποῦ ἔλεγαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες: 

«Πολλοί ἐμίσησαν τὸν πλοῦτον, τὴν δόξαν οὐδείς»;

– Τὸ κεφάλι τὸ ἄδειο φταίει! Αὐτή εἶναι κενή δόξα. 

Τὸ «πολλοί ἐμίσησαν τὸν πλοῦτον…» εἶναι κοσμική νοοτροπία∙ δὲν χωράει στὴν πνευματική ζωή. 

Αὐτὰ τὰ ἔλεγαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες ποὺ δὲν γνώριζαν τὸν ἀληθινό Θεό. 

Στὴν πνευματική ζωή ἡ δόξα πρέπει νὰ ἐξαφανισθῆ. 

Μεγαλύτερη ἀτιμία ἀπὸ αὐτή ποῦ ὑπέφερε ὁ Χριστός ὑπέφερε κανείς; 

Οἱ Πατέρες τὴν ἀτιμία ζητοῦσαν καὶ τούς τιμοῦσε ὁ Θεός. Αὐτοί ἀκόμη στὸ κοσμικό στὰδιο βρίσκονται. Ποδόσφαιρο παίζουν. ΠΑΟΚ‐ΑΕΚ‐ΔΟΞΑ! 

Ἡ δόξα ποὺ ἀναφέρει στὸ Εὐαγγέλιο ἔχει ἀγάπη καὶ ταπείνωση. «Δόξασόν σου τὸν υἱόν, λέει, ἴνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάση σὲ… αὐτή δέ ἐστίν ἡ αἰώνιος ζωή, ἴνα γινώσκωσι σὲ τὸν μόνον ἀληθινόν Θεόν». 

Ζητοῦσε δηλαδή ὁ Χριστός ἀπὸ τὸν Θεό νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τὸν Λυτρωτή τους, γιὰ νὰ σωθοῦν. Σήμερα οἱ περισσότεροι ἐνδιαφέρονται πῶς νὰ ἀποκτήσουν ἀπὸ παντοῦ δόξα. 

Δόξα ἀπὸ ΄δῶ, δόξα ἀπὸ ΄κεῖ, καὶ τελικά καταλήγουν σὲ… λόξα ἀπὸ ΄δῶ, λόξα ἀπὸ ΄κεῖ. Αὐτὸ εἶναι ποὺ εἶπε ὁ Χριστός: «Δόξαν παρά ἀλλήλων λαμβάνοντες», «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι». 

Μὲ κάτι τέτοια μου ἔρχεται νὰ κάνω ἐμετό. Σὲ τέτοια ἀτμόσφαιρα δὲν μπορῶ νὰ ζήσω οὔτε εἴκοσι τέσσερις ὧρες.

Οἱ εὐθύνες εἶναι μεγάλο ἐμπόδιο στὴν πνευματική ζωή. Ὅσοι θέλουν νὰ κάνουν δουλειά πνευματική ἀποφεύγουν τὶς εὐθύνες. 

Συνήθως δὲν βλέπει κανεὶς καλό τέλος σ΄ αὐτούς ποὺ ἐπιδιώκουν ἀξιώματα καὶ προϊσταμενίες. Μπαίνει τὸ προσωπικό στοιχεῖο, ὁ ἐγωισμός, καὶ μετά συγκρούονται καὶ μαλώνουν μεταξύ τους οἱ προϊστὰμενοι, ἐπειδή ὑπάρχει καὶ στὸν ἕνα καὶ στὸν ἄλλο προϊστὰμενο ὁ ἐγωισμός.

Ὅσοι ὅμως ἀγωνίζονται φιλότιμα καὶ δὲν ἀναπαύουν τὸν ἑαυτό τους καὶ βγάζουν τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὴν κάθε ἐνέργειά τους βοηθᾶνε πολύ θετικά, γιατί τότε μόνον ἀναπαύονται οἱ ψυχές ποὺ ἔχουν ἀνάγκη βοηθείας καὶ τότε μόνο θὰ ἀναπαυθῆ ἐσωτερικά ἡ ψυχή τους καὶ σ΄ αὐτήν τὴν ζωή καὶ στὴν αἰώνια.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, παλιά, ἔφευγαν στὴν ἔρημο πρῶτα καὶ ἐρημώνονταν ἀπὸ τὰ πάθη τους μὲ τὸν ἀγώνα τους. 

Χωρίς σχέδια καὶ προγράμματα δικά τους ἀφήνονταν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπέφευγαν τὰ ἀξιώματα καὶ τὴν ἐξουσία, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔφθαναν σὲ μέτρα ἁγιότητος –ἐκτός ἄν ἡ Μητέρα Ἐκκλησία εἶχε ἀνάγκη, ὅποτε ἔκαναν ὑπακοή στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ δοξαζόταν τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἁγία τους ζωή. 

Γίνονταν δηλαδή πνευματικοί αἱμοδότες, ἀφοῦ ἀποκτοῦσαν καλή κατάσταση πνευματικῆς ὑγείας στὴν ἔρημο, μὲ τὴν καλή πνευματική τροφή καὶ τὴν ἄγρυπνη πατερική παρακολούθηση.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη» σελ. 175 ‐ 177

Παναγία μου, σε παρακαλώ, Φώτισε το σκοτάδι της ψυχής μου...

Παναγία μου, σε παρακαλώ, διώξε απο την ψυχή μου κάθε λογισμό υπερηφάνειας. 

Φώτισε το σκοτάδι της ψυχής μου να δω ποιός είμαι στα αλήθεια...

Να δω οτι είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων, να μην υπερηφανεύομαι όταν με επαινούν να μην στεναχωριέμαι όταν με βρίζουν, όταν με κατηγορούν...

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com/