.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Σε ποιον ανήκουν οι Ιεροί ναοί; Στους ρασοφόρους ή στον λαό;


Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης 


Το ακούσαμε και αυτό ότι οι πιστοί που ζητούν την επιστροφή του Εσταυρωμένου, που οι αιρετικοί ρασοφόροι αφαίρεσαν από την θέση του πίσω από την Αγία Τράπεζα απειλούνται.
Εκφοβίζονται με πάσης φύσεως απειλές μεταξύ του οποίου και ο αφορισμός λέει.
Φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης δηλαδή χριστιανοί μου.

Αυτούς τους ναούς που χτίσατε με αίμα εσείς ή οι πρόγονοι σας, μαζεύοντας δραχμή την δραχμή και ευρώ το ευρώ.
Αφού τους φτιάξατε, και αφού τους συντηρείτε με τον οβολό σας και το υστέρημα σας, και όταν αυτοί έγιναν περίλαμπροι, ήρθαν κάποιοι ρασοφόροι και τώρα σας απειλούν με αφορισμό-εκδίωξη
Γιατί ο αφορισμός εκδίωξη είναι.

Ξεχνούν αυτοί οι φωστήρες των στοών, ότι ο νοικοκύρης είναι ο Χριστός και οι πιστοί αυτοί που έφτιαξαν όλους τους Ιερούς ναούς ανά την Ελλάδα και τον κόσμο.
Ξεχνούν πως αν το πλήρωμα μιας ενορίας ψηφίσει και αποφασίσει, μπορεί να αφαιρέσει τον Ιερό Ναό από αυτή την εκκλησιαστική αρχή, και να τον μεταφέρει σε κάποια άλλη.
Αν δηλαδή υποθετικά η εκκλησία μας πέσει σε αίρεση, τότε οι πιστοί μπορούν αν αποφασίσουν με πλειοψηφία σε κάθε ενορία, να υπαχθούν σε μια άλλη εκκλησία που δεν είναι σε αίρεση.

Αντιθέτως η εκκλησιαστική αρχή δεν μπορεί να πάρει τον Ναό και να τον δώσει πχ στους Λατίνους, αν η ενορία, ο λαός που τον έφτιαξε δεν το θέλει.

Ούτε μπορεί ο εφημέριος ή ο Επίσκοπος να συμπεριφέρεται στον Ιερό Ναό ωσάν να είναι τσιφλίκι του.
Γιατί δεν τον έφερε από το σπίτι του.
Τον βρήκε εδώ που ήρθε, και πρέπει να υπηρετήσει τον Χριστό σε αυτόν.
Και αν έχει βλέψεις για θρόνους αυτός ο επίσκοπος τότε να τους βάλει στο σπίτι του και να στρογγυλοκαθήσει μέχρι να το ευχαριστηθεί.

Αν ως χριστιανοί, φτάσαμε στο σημείο, να μην μπορούμε να επιβάλλουμε στους ρασοφόρους, ότι επιθυμούμε να προσευχόμαστε κοιτάζοντας προς τον Εσταυρωμένο και όχι προς μια πολυθρόνα, τότε δεν αξίζουμε να λογιζόμαστε ως χριστιανοί.

Γιατί ο Κύριος μας, και το φραγγέλιο πήρε όταν χρειάστηκε να υπερασπιστεί τον Ναό Του Πατέρα Του, και με το ιερατείο τα έβαλε, και την ζωή Του έδωσε ενάντια στις κακοδοξίες τους.

Και σήμερα εμείς βλέπουμε κάτι μαυροφορεμένους να απλώνουν το χέρι τους και να πετάνε τον Χριστό, και αντί να τους το κόψουμε από την μασχάλη, τους το φιλάμε και από πάνω.

Σε ποιον ανήκουν οι Ναοί λοιπόν;
Σε αυτούς ή σε εμάς;
Ποιος είναι ο νοικοκύρης και ποιος ο κλέφτης στην εκκλησία του Χριστού.
Αυτός που σταυρώθηκε γυμνός και με ακάνθινο Στέφανο στην κεφαλή, ή αυτοί που είναι κούφιοι και για να κάνουν φιγούρα φρορούν στολίδια και πλουμιστά μπλιχλιμπίδια, και αντί ακάνθινου Στέφανου φέρουν χρυσή κολοκύθα με σμαράγδια και διαμάντια στο κεφάλι για να εντυπωσιάζουν;

Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί...


Πηγή