Σ’ ένα μοναστήρι, ζούσε κάποτε ένας μοναχός που ένιωθε αποτυχημένος.
Παρ’ όλο που προσευχόταν, πάλευε με τα πάθη του και συχνά έπεφτε στα ίδια λάθη.
Μια μέρα, πήγε στον πνευματικό του και του είπε με θλίψη:
«Πάτερ, κουράστηκα… Προσπαθώ, μα πάλι αμαρτάνω. Ο Χριστός σίγουρα θα με έχει βαρεθεί».
Ο γέροντας χαμογέλασε γλυκά και του ζήτησε να φέρει από το πηγάδι ένα αγγείο με νερό.
Ο μοναχός πήγε, αλλά το αγγείο ήταν ραγισμένο. Μέχρι να φτάσει πίσω, το μισό νερό είχε χυθεί.
«Ξαναπήγαινε», είπε ο γέροντας.
Το ίδιο συνέβη και δεύτερη, και τρίτη φορά.
Απορημένος, ο μοναχός είπε:
«Πάτερ, αυτό το αγγείο είναι άχρηστο! Χύνει το νερό πριν προλάβω να το φέρω».
Ο γέροντας τον κοίταξε ήσυχα και είπε:
«Κοίτα γύρω σου, παιδί μου».
Κοίταξε, και είδε ότι όλο το μονοπάτι ως το πηγάδι είχε γεμίσει λουλούδια.
Το ραγισμένο αγγείο, χωρίς να το ξέρει, πότιζε τη γη σε κάθε του βήμα.
Ο γέροντας τότε του είπε:
«Έτσι είναι κι η ψυχή μας μπροστά στον Χριστό.
Μπορεί να ’χει ρωγμές, αδυναμίες, πτώσεις.
Μα αν προσπαθεί, αν πορεύεται με ταπείνωση, ο Κύριος μετατρέπει τις ρωγμές σε δρόμο ζωής.
Η αγάπη Του δεν απορρίπτει τα σπασμένα αγγεία τα γεμίζει ξανά και ξανά με έλεος.»
Ο Χριστός δεν αγαπά τους τέλειους, αγαπά εκείνους που, παρά τα λάθη τους, δεν σταματούν να Τον αναζητούν.
Γιατί η αγάπη Του είναι πιο δυνατή από κάθε ρωγμή της ψυχής μας.