.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Η ΓΥΜΝΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ!



Και πάλι η γύμνια του καλοκαιριού. 
Το σκανδαλώδες φαινόμενο έχει παραγίνει. 
Ο Ιερός Ναός, ως τόπος προσευχής και λατρείας, δεν πρέπει να παραμείνει άβατος στη γυμνότητα;
-Γιατί προσέρχονται οι γυναίκες στο Ναό; 
Για να επιδειχτούν; Είναι «πασαρέλα» μόδας οι Ναός του Θεού, και θέλουν να επιδείξουν τα κοσμήματά τους και τα φτιασίδια τους;
-Γιατί προσέρχονται στον ιερό χώρο οι γυναίκες;
Για να προσευχηθούν ή για να σαγηνέψουν, όσο γίνεται περισσότερα αντρικά βλέμματα;
-Φρικτότερο το ερώτημα, όταν πρόκειται για τα μυστήρια του Γάμου και της Βαπτίσεως.
Εκεί φτάνει στο ζενίθ η σατανική όντως μανία των γυναικών για … γυμνισμό.
-Η νύφη δεν συμβουλεύεται τον νόμο του Θεού ούτε σέβεται υποδείξεις σοβαρών συγγενών. 
Προσέρχεται στο Ναό, με πομπή, ξεγυμνωμένη «έμπροσθεν» και «όπισθεν».
-Θέλει να βεβηλώσει τον ιερό χώρο.
Να προκαλέση με τα γυμνά της «κάλλη»!. 
Μετατρέπει δηλαδή, το Ναό σε … πορνείο! Δεν είναι δική μας η εκτίμησις και η λέξις. Είναι του αγίου Ιωάννου του Χρυστοστόμου.
-Στο κείμενο, που παραθέτουμε, μιλάει ο ιερός πατήρ αυστηρά για τους άντρες, που επιζητούν και μέσα στο Ναό πορνικά θεάματα:
(μετάφρασις): «Τι κάνεις, άνθρωπε; Περιεργάζεσαι τα κάλλη των γυναικών και δεν φρίττεις που προβαίνεις σ’ αυτού του είδους τις αμαρτίες μέσα στο Ναό; Για πορνείο την πέρασες την εκκλησία και ατιμότερη από την αγορά; ‘Έξω μεν στον κόσμο φοβάσαι και ντρέπεσαι να περιεργάζεσαι μια γυναίκα, ενώ στο ναό του Θεού, την ώρα μάλιστα που σου μιλάει ο θεός και σε απειλεί, πορνεύεις και μοιχεύεις;».
-Στην περίπτωση Γάμων και Βαπτίσεων συνένοχοι είναι και οι λειτουργοί του Θεού.
-Ο επίσκοπος ας οπλίσει τους πρεσβυτέρους της περιφέρειας του με θάρρος, ώστε να υπερασπίζονται την ιερότητα του χώρου λατρείας, χωρίς το φόβο, ότι κάποιος θα τους καταγγείλει στη …Μητρόπολη, επειδή απαγόρευσαν την είσοδο στο Ναό ασέμνων και αναιδών γυναικών. 

π. Δανιήλ Αεράκης
περιοδικό "ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ" 
τ. Αύγουστος 2014

Ό δρόμος για τον Αντίχριστο βρίσκεται στην ιδεολογία, στα πιστεύω μας


Πατήρ Δανιήλ: «…Πολλοί άνθρωποι για κάποιο λόγο πιστεύουν oτι ό Αντίχριστος δεν θα είναι σε θέση χωρίς την σφραγίδα του να αναγνωρίσει έναν άνθρωπο…
Αλλ΄ όμως, μέσα στον Αντίχριστο θα ζει ό ίδιος ο Σατανάς, όπως αναφέρεται στην Επιστολή προς τούς Θεσσαλονικείς…
Τα πονηρά πνεύματα έτσι και αλλιώς όλο μάς ακολουθούν, και έχουν ενοχοποιητικά στοιχεία για μας. Όπως περιγράφεται μάλιστα και στην δοκιμασία της μακάριας Θεοδώρας, αυτοί καταγράφουν κάθε κακή πράξη πού κάνουμε.
Στ’ αλήθεια λοιπόν, θα είναι άραγε δύσκολο στον Αντίχριστο να καλέσει το πονηρό πνεύμα ( πού έχει υπό παρακολούθηση τον άνθρωπο ) και να ζητήσει να του πεί, πού βρίσκεται κανείς;
Ναι, θα είναι εύκολο για αυτόν να το ρωτήσει. Και για αυτό δεν του χρειάζεται να μάς καταδιώξει...

Στον Αντίχριστο θα είναι σημαντικό να γνωρίζει, όχι, το πού βρίσκεται ό άνθρωπος, ή με τί ασχολείται καί τί εμπορεύεται.

Για αυτόν θα είναι σημαντικό ό άνθρωπος να έχει «υπογράψει» συμβόλαιο μαζί του. Να έχει κάνει συμμαχία μαζί του. Αλλά θα του κάνει εκβιασμό χρησιμοποιώντας την πείνα.
Γι’ αυτό είναι ή απαγόρευση για το εμπόριο ( οπότε ) και ό κανόνας θα είναι απλός. Δέν με προσκυνάς, θα σέ πεθάνω λοιπόν της πείνας !
Αυτή είναι ή όλη λογική, το καταλαβαίνετε;…

Και για ποιό λόγο ό Σατανάς εξαπλώνει όλα αυτά; Για τον λόγο, ότι, όταν εμφανισθεί ό πραγματικός Αντίχριστος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι πού φοβούνται να πάρουν την σφραγίδα, όλοι θα πάρουν με επιτυχία την πραγματική.

Επειδή θα ψάχνουν την σφραγίδα, όχι εκεί πού θα βρίσκεται. Αυτοί θα την ψάχνουν σέ κάποια τεχνικά μέσα τα οποία στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται στον Αντίχριστο. Ό διάβολος θέλει να μάθει στους ανθρώπους, όταν θα έρθει ό αληθινός εχθρός, αυτοί να μην τον φοβούνται πλέον.
Αλλά ό άγιος Ιππόλυτος λέει το έξης: «Τί θα λέει ό άνθρωπος, λαμβάνοντας την σφραγίδα του Αντίχριστου; Θα πει: αποτάσσομαι τον Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης, τον Μοναδικό Του Υιό τον Ιησού Χριστό, το Άγιο Πνεύμα, την Αγία Εκκλησία και παραδίνομαι σέ σένα μόνος μου».

Κοιτάξτε ό άγιος Ιππόλυτος είχε δίκιο. Το βασικό σήμερα, το οποίο ό Αντίχριστος παίρνει για δικό του, είναι ή απάρνηση της δημιουργίας του σύμπαντος. Ή εξέλιξη, αυτό δεν είναι ή προετοιμασία του ερχομού του Αντίχριστου; Και βέβαια είναι ή προετοιμασία, ή θεϊστική εξέλιξη ιδιαίτερα.

Όταν ισχυρίζονται ότι ό Θεός δημιουργούσε τον κόσμο με τη βοήθεια του κακού, και του θανάτου, αυτό οδηγεί στον Αντίχριστο.
Ό ισχυρισμός ότι ό Χριστός δεν είναι ό μοναδικός δρόμος για τον Θεό, αυτός είναι ό δρόμος για τον Αντίχριστο.
Ό ισχυρισμός ότι υπάρχει σωτηρία έκτος της Εκκλησίας, αυτός είναι ό δρόμος για τον Αντίχριστο.
Ό ισχυρισμός ότι εμείς πρέπει να βολευόμαστε εδώ στην γη.
Και όπως ό Απόστολος Παύλος λέει: « όταν θα λένε ότι τώρα έχουμε ειρήνη και ασφάλεια, τότε έρχεται ή καταστροφή !»
Ό δρόμος λοιπόν για τον Αντίχριστο βρίσκεται στην ιδεολογία, στα πιστεύω μας, και όχι στην τεχνική. Με την πνευματική έννοια, πολλοί άνθρωποι σήμερα ήδη έχουν υιοθετήσει τις ιδέες του Αντίχριστου, και συμμερίζονται τις ιδέες του Αντίχριστου.
Ή ιδέα, για το ότι ό Θεός είναι ένας, αλλά οι δρόμοι είναι πολλοί, αυτή είναι ιδέα του Αντίχριστου. Αλλά κανείς δεν γράφει ενάντια σέ αυτό.

Ενάντια σέ αυτό δεν πολεμάνε. Καταπολεμάνε ενάντια σέ αυτά τα πράγματα, τα όποια εδώ και πολύ καιρό παλιώσανε….
Προσέξτε, oσο περισσότερο ό άνθρωπος άρχιζε να ασχολείται με την καταπολέμηση του ΑΦΜ, ή των Βιομετρικών διαβατηρίων, τόσο περισσότερο αγχώδης γίνεται, γίνεται εκνευρισμένος, οργισμένος, επιθετικός...
Μήπως αυτό είναι από το Άγιο Πνεύμα; Μήπως το Άγιο Πνεύμα είναι ό Θεός της σύγχυσης, της ακαταστασίας; Όπως είπε ό Απόστολος Παύλος «ό Θεός δεν είναι Θεός ακαταστασίας, αλλά ειρήνης» (Α’Κορινθ. 14, 33).

Άλλ’ εγώ δεν έχω δει ακόμη έναν ήσυχο και ήρεμο άνθρωπο πού θα συμμετάσχει ενεργά στην καταπολέμηση του ΑΦΜ. Όλοι τους είναι υστερικοί…
Εμείς είχαμε έναν Αρχιμανδρίτη με κύρος, σέ ένα μεγάλο μοναστήρι, δεν θα αναφέρω το όνομα του, ώστε να μην τον προσβάλω, αυτός καταπολεμούσε ενεργά το ΑΦΜ και ως αποτέλεσμα είχε τρελαθεί. Στην πραγματική έννοια της λέξης. Άρχισε να τρέχει γυμνός γύρω από το μοναστήρι, ουρλιάζοντας μέ διάφορους παραλογισμούς, και κατέληξε σέ ένα ψυχιατρείο. Τέτοια πνευματική σύγχυση, ή οποία έβλαψε τον άνθρωπο ολοκληρωτικά.
Ό λαός μας άρχισε να καταφεύγει στις σπηλιές. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του ίδιου πειρασμού. Είναι αυτό από το Θεό;
Όχι, αυτό είναι από τον Σατανά ! Και αυτό είναι από τον Σατανά, ακριβώς, γιατί ό διάβολος θέλει τούς ανθρώπους να τούς φέρει σέ σύγχυση. Τούς σύγχυσε ακόμα και με αυτό, έτσι πού αυτοί ξέχασαν τον Χριστό και θυμούνται μόνο το διάβολο.
Μιλήσατε για τον πατέρα Παΐσιο, και εγώ θυμήθηκα μία ιστορία την οποία γνωρίζω από πρώτο χέρι.
Το 1980 στον γέροντα Παΐσιο τον ‘Αγιορείτη ήρθαν κάποιοι προσκυνητές και άρχισαν να ρωτάνε, πότε θα έρθει ό Αντίχριστος.
Και εκείνος τούς ρώτησε: «Γιατί ( είστε τόσο ανυπόμονοι ; ), εσείς τον περιμένετε πολύ ;»

Νεομάρτυρος Δανιήλ Σισόεβ(+2009
Από το βιβλίο του διακόνου Γεωργίου Μαξίμωβ«Να λάμπεις σαν ένα αστέρι»
Πνευματικές συζητήσεις με τον νεομάρτυρα ιερέα Δανιήλ Σισόεβ
Εκδ.''Ορθόδοξος Κυψέλη''


Πόλεμος τῶν Μασώνων κατά τῆς Ὀρθοδοξίας

Ὅλος, αὐτός ὁ φοβερός, πολύπλευρος καί συντονισμένος πόλεμος τῆς Ἑβραιομασωσνίας στρέφει τά πυρά του κατά τῆς Ὀρθοδοξίας. Προβάλλει ἡ Μασωνία στήν Οἰκουμενική Κίνηση τό δικό της "Πιστεύω". Βασική της γραμμή εἶναι ὅτι καμμία θρησκεία δέν κατέχει τήν πλήρη καί τέλεια ἀλήθεια. Μιλάει γιά μῦστες καί ἐξισώνει τόν Χριστό μέ τόν Πυθαγόρα.
Στό Τυπικό 30οῦ βαθμοῦ τῆς Μασωνίας διδάσκεται στόν μυούμενο τό ἑξῆς:

"Ὁ Τεκτονισμός θέλει ἀπό τοῦ ἑνός ἄκρου τῆς γῆς μέχρι τοῦ ἄλλου νά δύναται ὁ μυούμενος ἐάν θέλη νά καίη θυμιάμα ἐπί τοῦ βωμοῦ τῆς θεότητος, ὑπό οἱανδήποτε μορφήν καί ἄν λατρεύεται αὐτή"! (Αὐτό δέν κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές;;;).

Ὅλος ὁ ἀγώνας τῶν ἀντιχρίστων γίνεται γιά νά πέσουμε στήν ἀπιστία ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι. Καί μᾶς καλοῦν οἱ Μασῶνοι σέ ἕνωσι λέγοντας ὅτι χρεωκόπησε ὁ Χριστιανισμός καί "δέν δύναται πλέον νά ἐπαναφέρη τήν ἀνθρωπότητα εἰς τόν θεῖον αὐτῆς προορισμόν" ἀλλά ὅτι αὐτό πλέον εἶναι ἔργο "τῶν Τεκτόνων τῶν ἐμπνευσμένων αὐτῶν προδρόμων τῆς Παγκόσμιας εὐδαιμονίας"!
Μᾶς καλοῦνε νά καῖμε θυμίαμα στό βωμό τῆς εἰδωλολατρίας, ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ καί προσκυνητές τοῦ Διαβόλου. 
Αὐτό προβλέπει τό σχέδιο MRA τῆς Σιωνιστικῆς Πανθρησκείας!


Ἀρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου
ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Ἐκδόσεις: "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"


ΣΕ ΠΟΙΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ;

«Η Εκκλησία είναι καθολική 
εις πάντα τα μέρη αυτής. 
Έκαστον των μελών της, 
όχι μόνον ο κληρικός αλλά 
και πας λαϊκός καλείται να ομολογεί 
και να υπερασπίζει την αλήθειαν 
της παραδόσεως και να αντιτάσσεται 
και προ αυτούς ακόμη τους Επiσκόπους, 
εάν ούτοι πίπτουν εις αίρεσιν».

«Η Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας»
του Vladimir Lossky



Τα τελευταία χρόνια και ειδικά τους τελευταίους μήνες αυξάνονται σαν χιονοστιβάδα οι συνεχείς δηλώσεις και εκδηλώσεις ιεραρχών, επισκόπων, καθηγούμενων και του Αγίου Όρους, με πρωτοστατούντα την ίδια την «κεφαλήν» της Ορθοδοξίας, υπέρ νεοταξικών προτύπων, (όπως το παραμύθι της «αντιρατσιστικής» εκστρατείας), υπέρ της «προοδευτικής» αλλαγής του κόσμου με «σημαία» την κάθε διαστροφή, υπέρ της σταδιακής ισλαμοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, (όχι τόσο γιατί είναι υπέρ του Ισλάμ, αλλά γιατί πιστεύουν πως έτσι θα «σπάσουν» το ορθόδοξο φρόνημα των πιστών), υπέρ του οικουμενισμού και γιατί όχι, υπέρ της ένωσης των «εκκλησιών».Στα μεγάλα μοναστήρια του Αγίου Όρους, (από πρόσφατη επίσκεψη), κανείς δεν τολμά να προβάλλει δημόσια τις ενστάσεις του σε αυτή την πορεία που επιταχύνεται με δραματικό τρόπο, (ευτυχώς που υπάρχουν οι Αγιορείτες Κελλιώτες). Αλήθεια τι συμβαίνει; Υπάρχει οργανωμένο από «κέντρα» σχέδιο για τετελεσμένα ανατροπής σε ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα; Θα πάρουν επιτέλους επίσημη θέση οι Ποιμένες, ή θα συνεχίσουν το «παιχνίδι» του… «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» χωρίς να δώσουν λόγο σε κανένα (βέβαια στο τέλος όλοι θα δώσουμε λόγο). Θα μας απαντήσουν στο ερώτημα που σε άλλη εποχή θα φάνταζε το άκρον άωτο του παραλόγου; Επιτέλους τι πιστεύουμε ή καλύτερα σε τι πιστεύουν;

Και για να γίνουμε αναπόφευκτα πιο συγκεκριμένοι.
Μέχρι πρότινος ξέραμε πως πιστεύουμε σε Μια, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Σήμερα βλέπουμε πως υπάρχουν πολλές «εκκλησίες» με τις οποίες ανοίγουμε κανονικό επί ίσοις όροις διάλογο και πολύ περισσότερο, πως η παπική είναι μια «κανονική» εκκλησία και μάλιστα «αδελφική» όπως την αποκάλεσε ο Πατριάρχης.
Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι στο δόγμα της Αγίας Τριάδας, το θεμελιώδες δόγμα του χριστιανισμού, το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός. Σήμερα μας βάζουν αμφιβολίες ότι είναι έτσι και ότι μπορεί και οι παπικοί να έχουν δίκιο ότι εκπορεύεται και εκ του Υιού και ότι στο κάτω κάτω αυτό δεν έχει καμία σημασία και ας αλλοιώνεται η Αγία και Ομοούσιος Τριάδα.
Μέχρι πρότινος πιστεύαμε πως οι Πατέρες της εκκλησίας μας είναι αυτοί που διαφωτίζουν την Αγία Γραφή, αυτοί που μας μετέδωσαν την εμπειρία της θέωσης, αυτοί που εμπέδωσαν τον αγώνα κατά των αιρέσεων. Σήμερα μαθαίνουμε πως οι Πατέρες της εκκλησίας είναι αντιδραστικοί, αναχρονιστικοί, ξεπερασμένοι και βασικό εμπόδιο στην «ευλογημένη» ενότητα των χριστιανών.
Μέχρι τώρα θεωρούσαμε πως η ορθόδοξη ιεροσύνη έχει την αποστολική διαδοχή γι’ αυτό είναι και η μόνη κανονική. Σήμερα βλέπουμε να αναγνωρίζεται σταδιακά η ιεροσύνη και σε άλλα δόγματα από την ίδια κεφαλή της Ορθοδοξίας που συνέρχεται σαν ίσος με ίσο με όλους αυτούς και αύριο θα αναγνωρίσουμε την ιεροσύνη ακόμα και στο… γυναικείο φύλο.
Μέχρι σήμερα ξέραμε ότι οι κανόνες της εκκλησίας, (Πηδάλιο), απαγορεύουν με την ποινή του αφορισμού τις συμπροσευχές με αιρετικούς, πολύ περισσότερο με αλλόδοξους. Τώρα βλέπουμε ότι ο ίδιος ο Πατριάρχης όχι μόνο συμπροσεύχεται με τους αιρετικούς αλλά ακόμα και με αλλόδοξους (6-13 Σεπτεμβρίου του 2007 στην Γροιλανδία στο Ζ΄ Οικολογικό συμποσίο παγκόσμιο οικολογικό συμπόσιο).
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι ο μεγάλος Άγιος Γρήγορος ο Παλαμάς, είναι αυτός που έχει καθορίσει με θεόπνευστες γραφές τα βασικά δόγματα της Ορθοδοξίας, (σε συνέχεια των μεγάλων Πατέρων της Καππαδοκίας), σε αντιδιαστολή με την καταδικασμένη αίρεση των παπικών. Σήμερα μας λένε πως ο Άγιος αυτός θα πρέπει να ξεπεραστεί χάριν της «προόδου» και της Νέας Εποχής για να μην μείνουμε «πίσω».
Μέχρι σήμερα νομίζαμε πως τα δόγματα και οι Άγιοι της εκκλησίας μας είναι αιωνία. Σήμερα μαθαίνουμε πως ένεκα της εξέλιξης θα πρέπει να αναθεωρηθούν όλα, να αλλάξουμε γραμμή, να αποδεχτούμε κάθε νεωτερισμό, ακόμα και το συλλείτουργο με ότι απίθανο μπορεί κανείς να φανταστεί, χάριν της… μεγάλης αγάπης της θρησκείας μας.
Μέχρι σήμερα πιστεύαμε πως η Ορθοδοξία είναι η μόνη οδός της αλήθειας. Σήμερα μαθαίνουμε πως υπάρχουν και πολλοί άλλοι δρόμοι που οδηγούν στην «αλήθεια», ακόμα και πέραν και έξω από τον Ιησού Χριστό.
Μέχρι σήμερα νομίζαμε πως η προσευχή μας είναι η μόνη αληθινή επίκληση προς τον Παντοδύναμο. Σήμερα μαθαίνουμε πως και οι Μουσουλμάνοι και οι Βουδιστές και άλλοι με την δική τους προσευχή, (όπως τα… μάντραμς), βαδίζουν στον «ορθό δρόμο».
Μέχρι σήμερα πιστεύαμε πως η Νέα Τάξη είναι ο αντίχριστος που επιδιώκει να κυριαρχήσει στις ψυχές μας με το ηλεκτρονικό φακέλωμα, το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων, την άλωση και υποταγή του αυτεξούσιου μας κ.α. Σήμερα μας λένε πως η Νέα Τάξη και η Παγκοσμιοποίηση, όπως μας την επιβάλλουν, είναι η μόνη λύση στα προβλήματα της ανθρωπότητας.

Αυτή είναι η Ορθοδοξία και μπορεί έτσι να εκπληρώσει τον σωτήριο θεραπευτικό της ρόλο;

Μήπως πραγματικά θα πρέπει να αναθεωρήσουμε όλα όσα ξέραμε και να βαδίσουμε «ενωμένοι» με όλους αυτούς τους… «πολύχρωμους» τον δρόμο της «ενότητας» και της «ειρήνης» της ανθρωπότητας; Μήπως είναι ορθά το φιλιόκβε, το πρωτείο, το αλάθητο, η άσπιλος σύλληψης της Θεοτόκου, τα άζυμα, η αξιομισθία των αγίων, το καθαρτήριο πυρ; Μήπως ο Άγιος Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης και τόσοι άλλοι έχουν πια ξεπεραστεί και η Νέα Εποχή επιτάσσει την ριζική αλλαγή όλων των πιστεύω μας;
Αλήθεια μήπως όσοι διαφωνούν και μένουν ακόμα «πίσω», είναι κύμβαλα αλαλάζοντα απέναντι σε μια ιεραρχία που καθοδηγεί το ποίμνιο σε «νέους δρόμους» που δεν έχουν καμία σχέση με ότι γνωρίζαμε και πιστεύαμε μέχρι σήμερα;

Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες της Ελληνικής Ορθόδοξης εκκλησίας, Άγιοι Πατέρες του Αγίου Όρους, λοιποί Ποιμενάρχες, τι έχετε να πείτε στο ποίμνιο που αγωνιά για όλα αυτά; Η «Κεφαλή της Ορθοδοξίας» έχει πάρει τον δρόμο της χωρίς να ενδιαφέρεται για το ποίμνιο και φέρεται αποφασισμένη για τις επιλογές της. Εσείς όμως σαν Ποιμενάρχες έχετε την υποχρέωση να δώσετε μια απάντηση σε όσους ακόμα αγωνιούν για το τι γίνεται, για το τι έρχεται και για το τι θα συμβεί. Απαντήστε τουλάχιστον –αν είστε αληθινοί Ιεράρχες– για το τι θεωρείται πως είναι σωστό και τι όχι, σε όλα όσα γίνονται σήμερα.
Είναι δυνατόν να έχουν δίκιο όλοι αυτοί που υποστηρίζουν την ένωση χωρίς όρους και πως η Νέα Τάξη είναι η σωτήρια της ανθρωπότητας, (ανθρωπότητας όμως, ανθρώπων χωρίς Πρόσωπα);; Είναι άξιοι όσοι σιωπούν; Είναι άξιοι όσοι βλέπουν τον λαό να υποφέρει και δεν μιλούν την Αλήθεια των πραγμάτων να σωθεί ο κόσμος; Το χειρότερο είναι να κρυβόμαστε όλοι πίσω από ακριβές τιάρες, μακριά μαύρα ράσα, φανταχτερές τελετές, πολύχρωμες γραβάτες, ακριβές τουαλέτες, ευσεβιστικές υπεκφυγές και από «όμορφα» λόγια. Ακόμα χειρότερο να ξεφεύγουμε δια της «πλαγίας οδού»... 

Το παρόν γράφτηκε μετά από μια πρόσφατη επίσκεψη- προσκύνημα στο Άγιο Όρος όπου μας περίμεναν μια σειρά αναπάντεχων και... δυστυχώς δυσάρεστων εκπλήξεων. Είναι το Άγιον Όρος αυτό που ξέραμε, δηλαδή το Περιβόλι της Παναγίας;


ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος



«Οἱ ταγοὶ τοῦ λαοῦ – Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι – προδίδουν τὴν Ἐκκλησία χωρὶς δισταγμὸ ἀνοίγουν τὴν πόρτα στὸν Οἰκουμενισμό»

«...Καὶ μία ὁλόκληρη τοπικὴ Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ καθεύδει καὶ νὰ ἔχει ἀνάγκη αὐτῆς τῆς ἀφυπνίσεως. Θὰ λέγαμε ἀκόμη, ἂν ξεχωρίσουμε πρόσωπα μόνο,  ὅτι καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὅπως θὰ συμβεῖ καὶ συμβαίνει  ἤδη στὰ ἔσχατα, διότι εἴμεθα στὴν περιοχὴ τῶν ἐσχάτων, ἐν ὄψει τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ ἀντιχρίστου), ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι
σὲ μιὰ κατάσταση ναρκώσεως, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα, ἔξω ἀπὸ πρόσωπα  -τὸ λέγω δυὸ φορές-, τὰ ὁποῖα θὰ εἶναι σὲ κατάσταση ἐγρηγόρσεως.
Ὁ Χριστὸς πόσες φορὲς τὸ εἶπε: «Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν». Αὐτὸ τὸ «γρηγορεῖτε» εἶναι ἀναγκαιότατον σύνθημα πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν· καὶ βέβαια δὲν γρηγοροῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι· μακάριοι ὅμως οἱ γρηγοροῦντες. Καὶ τοῦτο διότι ἔρχεται φοβερὴ ἐποχή.
Ζοῦμε τὴν ἐποχὴ αὐτή, ἔχουμε εἰσέλθει στὴν περιοχὴ αὐτῆς τῆς φοβερῆς ἐποχῆς.
Ἔτσι, ὅταν θὰ ἀρχίσει νὰ ἁπλώνεται –καὶ ἁπλώνεται– ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ στὴν πατρίδα μας, καὶ στὰ Πατριαρχεῖα μας, –τὸ ἀκούσατε ἄραγε; –καὶ στὰ πατριαρχεῖα μας, καὶ στὶς Ἀρχιεπισκοπές μας, τότε δὲν εἶναι ἀπέξω ὁ ἐχθρός· καὶ ὅταν ἡ τελευταία, θὰ λέγαμε, πράξη εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, καὶ θὰ εἶναι ἐργαλεῖο στὰ χέρια τοῦ ἀντιχρίστου, συνεπῶς, δὲν πρέπει νὰ εἴμεθα ξύπνιοι; 
Ναί, πρέπει, ἀλλὰ οἱ πολλοὶ μπορεῖ νὰ μὴ εἶναι ξύπνιοι. 
Ἔτσι θὰ λέγαμε, ὅτι μοιάζει κάποτε ὁλόκληρη ἡ Ὀρθοδοξία νὰ κοιμᾶται, ὅταν Πατριάρχαι καὶ Ἀρχιεπίσκοποι μπορεῖ νὰ τὴν προδίδουν. 
Ναί. 
Τότε μοιάζει μʼ ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο στὸ ὁποῖο ὁ Χριστὸς κάποτε ἐκοιμᾶτο. 
Ἐκεῖνο τὸ πλοιάριο μὲ τοὺς μαθητὰς εἶναι τύπος τῆς Ἐκλλησίας...
Καὶ βλέπουμε σʼ αὐτὴν τὴν εἰκόνα: ὁ Χριστὸς καθεύδει. 
Ποιός καθεύδει; Μοιάζει ὅτι καθεύδει ὁ Χριστός. 
Ἔτσι, σὲ μιὰ ἐποχὴ παρακμῆς καὶ καθιζήσεως πνευματικῆς, οἱ λίγοι σωστοὶ πιστοὶ κραυγάζουν τὸν ἴδιο λόγο: «ἐπιστάτα, ἀπολλύμεθα, βοήθησον ἡμῖν».
Τότε τὸν εἶπαν ἐπιστάτη, προϊστάμενο. 
Σήμερα λέμε: «Κύριε χανόμαστε, βάλε τὸ χέρι Σου». 
Δὲν τὸ λέμε; 
Τὸ λέμε μὲ πόνο, μὲ ὀδύνη, μὲ δάκρυα…

+π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος 
(Ὁμιλία εἰς τὸν προφ. Ἡσαΐα, ἀριθ. 85, 1997, Ἱ. Μ. Παντοκράτορος)

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ

Όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας, πηγάζουν και απολήγουν στην μία αλήθεια, την απεριόριστη και αιώνια. Η αλήθεια αυτή είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αν βιώσετε μέχρι τέλους οποιαδήποτε αλήθεια της Ορθοδοξίας, θα ανακαλύψετε υποχρεωτικά ότι η καρδιά της είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Στη πραγματικότητα, όλες οι αλήθειες της Ορθοδοξίας δεν είναι τίποτε περισσότερο από διαφορετικές παραλλαγές της μίας Αλήθειας: του Θεανθρώπου Χριστού.
Η ορθοδοξία είναι Ορθοδοξία εν τω Θεανθρώπω, εν ουδενί άλλω. Από αυτό και η άλλη ονομασία της Ορθοδοξίας είναι Θεανθρωπότης. Μέσα της, τίποτε δεν συντελείται κατά άνθρωπον και εξ ανθρώπου αλλά τα πάντα προέρχονται από του Θεανθρώπου και συντελούνται κατά Θεάνθρωπον. 
Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος βιώνει και γνωρίζει την θεμελιώδη και αιώνια αλήθεια της ζωής και του κόσμου μόνο διά του Θεανθρώπου, εν τω θεανθρώπω. 
Και κάτι ακόμα: την πλήρη αλήθεια περί ανθρώπου, περί του σκοπού και του νοήματος της υπάρξεώς του, γνωρίζει ο άνθρωπος αποκλειστικά μέσω του Θεανθρώπου. Εκτός Εκείνου και πέραν Εκείνου δεν υφίσταται πραγματικός άνθρωπος επειδή ο άνθρωπος είναι πραγματικός μόνον διά του Θεανθρώπου και εν τω Θεανθρώπω.
Έξω από Εκείνον, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε φάντασμα, σε σκιάχτρο, σε κάτι ανοημάτιστο. Έτσι, στη θέση του ανθρώπου θα βρείτε υπολείμματα ανθρώπου, αποσπάσματα ανθρώπου, τεμάχια ανθρώπου. Ένεκα τούτου και η αληθινή ανθρωπιά βρίσκεται μονάχα στην Θεανθρωπότητα. Δεύτερη δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή έλυσε όλα τα ζητήματα που βασανίζουν και κατατρώγουν το ανθρώπινο πνεύμα: το ζήτημα ζωής και θανάτου, το ζήτημα καλού και κακού, το ζήτημα γης και ουρανού, το ζήτημα αληθείας και ψεύδους, το ζήτημα αγάπης και μίσους, το ζήτημα δικαίου και αδικίας. 
Με ένα λόγο: το ζήτημα Θεού και ανθρώπου.
Γιατί ο Θεάνθρωπος αποτελεί τη θεμελιώδη αλήθεια της Ορθοδοξίας;
Επειδή με την επίγειο ζωή Του, κατέδειξε με τον πιο εναργή τρόπο ότι ο Ίδιος είναι η σαρκωμένη, ενανθρωπήσασα, προσωποποιημένη και αιώνια Αλήθεια, η αιώνια Δικαιοσύνη, η αιώνια Αγάπη, η αιώνια Χαρά, η αιώνια Δύναμις: Παναλήθεια, Πανδικαιοσύνη, Παναγάπη, Παντοχαρά, και Παντοδύναμις. Εκείνος κατέβασε όλες τις θείες τελειότητες από τον ουρανό στη γη. Και όχι μονάχα τις κατέβασε μα και μας δίδαξε και μας έδωσε τη χαριτωμένη δύναμη να τις μεταποιούμε σε δική μας ζωή, σε δικές μας σκέψεις, σε δικά μας αισθήματα, σε δικά μας έργα. Από εδώ πηγάζει και η κλήση η δική μας: να τις σαρκώσουμε μέσα μας και στον κόσμο που μας περιβάλλει.
Παρατηρήστε τους αρίστους των αρίστων στο ανθρώπινο γένος. Σε όλους αυτούς, ο Θεάνθρωπος είναι ό,τι πιο καλό έχουν, ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο αιώνιο. Επειδή Εκείνος είναι: η Αγιότης στους αγίους, το Μαρτύριο στους μάρτυρες, η Δικαιοσύνη στους δικαίους, η Αποστολικότης στους αποστόλους, η Αγαθότης στους αγαθούς, το Έλεος στους ελεήμονες, η Αγάπη στους αγαπώντας.
Γιατί ο Θεάνθρωπος είναι όλα και τα πάντα στην Ορθοδοξία;
Επειδή Εκείνος είναι, ως ο Είς εκ της Αγίας Τριάδος, ο σαρκωμένος Υιός του Θεού, ανυπέρβλητος και ως Θεός, και ως Παράκλητος, και ως Σκεπαστής, και ως Διδάσκαλος, και ως Σωτήρας. Ταλανιζόμενος μέσα στην επίγεια τραγωδία ο άνθρωπος, μονάχα σε Εκείνον, στον πανελεήμονα Κύριο Ιησού, βρίσκει: τον Θεό που μπορεί αληθινά να νοηματοδοτήσει το πάθος, τον Παράκλητο που μπορεί αληθινά να παρηγορήσει σε κάθε συμφορά και θλίψη, τον Προστάτη που μπορεί αληθινά να προστατέψει από κάθε κακό, τον Σωτήρα που μπορεί αληθινά να σώσει από το θάνατο και την αμαρτία, τον Διδάσκαλο που μπορεί αληθινά να διδάξει την αιώνια Αλήθεια και Δικαιοσύνη.
Ο Θεάνθρωπος είναι μέσα στην Ορθοδοξία το όλον και τα πάντα επειδή έχει δώσει ανυπέρβλητο μεγαλείο στον άνθρωπο: τον ανύψωσε μέχρι του Θεού, τον έκανε Θεόν κατά Χάριν. Και το έπραξε αυτό, όχι με το να υποτιμήσει τον άνθρωπο υπέρ του Θεού αλλά με το να πληρώσει τον άνθρωπο με κάθε τελειότητα. Ο Θεάνθρωπος εδόξασε τον άνθρωπο όσο κανένας άλλος: του χάρισε την αιώνιο ζωή, την αιώνιο Αλήθεια, την αιώνιο Αγάπη, την αιώνιο Δικαιοσύνη, την αιώνιο Χαρά, το αιώνιο Αγαθό, την αιώνιο Μακαριότητα. Ο άνθρωπος απέκτησε διά του Θεανθρώπου το θείο μεγαλείο.
Ενώ ο Θεάνθρωπος είναι η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας, η βασική αλήθεια κάθε αλλοδοξίας είναι ο άνθρωπος η τα θραύσματα της υπάρξεώς του, η διάνοια, η θέληση, οι αισθήσεις, η ψυχή, το σώμα, η τεχνολογία. Πουθενά στην αλλοδοξία δεν υπάρχει ακέραιος άνθρωπος, είναι ολόκληρος κατακερματισμένος σε άτομα, σε μόρια. Και όλο αυτό προς δόξαν του ανθρωπίνου μεγαλείου.
Όμως, όσο ανόητη είναι η ρήση: «η τέχνη για την τέχνη» άλλο τόσο ανόητη είναι και η ρήση: «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο». Αυτή η οδός οδηγεί στο πιο ποταπό πανδαιμόνιο όπου το ύψιστο είδωλο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Και δεν υπάρχει πιο ποταπό είδωλο από αυτόν.
Αφετηριακή αλήθεια για την Ορθοδοξία είναι η εξής: δεν είναι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο αλλά για τον Θεό, η ακόμα πληρέστερα: για τον Θεάνθρωπο. Γι' αυτό και εμείς, στο όνομα του ανθρώπου, είμαστε υπέρ του Θεανθρώπου. Δι' Εκείνου αποκλειστικώς, είναι δυνατός ο λογικός χαρακτήρας του ανθρώπου, είναι δυνατή η νοηματοδότηση της ανθρωπίνης υπάρξεως. Μέσω αυτής της αλήθειας αποκτώνται όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης, όλες οι αξίες όλων των κόσμων τις οποίες μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος, όλες τις χαρές όλων των τελειοτήτων τις οποίες ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει. Έμμεσα η άμεσα στην Ορθοδοξία ο Θεάνθρωπος είναι το πάν και άρα εν Αυτώ και ο άνθρωπος, ενώ στην αλλοδοξία μονάχα ο γυμνός άνθρωπος.
Στην ουσία, Ορθοδοξία δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά το θαυμαστό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, παρατεινόμενο σε όλους τους αιώνες, παρατεινόμενο ως η Εκκλησία. Η Ορθοδοξία έχει τη σφραγίδα και το σημείο της δια του οποίου καθίσταται γνωστή Πρόκειται για το φωτεινό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού. Κάθε τι το οποίο δεν φέρει τούτο το Πρόσωπο, δεν είναι ορθόδοξο. Κάθε τι το οποίο δεν έχει την θεανθρώπινη Δικαιοσύνη, την Αλήθεια, την Αγάπη, την Αιωνιότητα δεν είναι ορθόδοξο.
Κάθε τι το οποίο επιδιώκει να πραγματώσει σε τούτο το κόσμο το Ευαγγέλιο του Θεανθρώπου με τις μεθόδους του κόσμου τούτου και τις μεθοδείες του βασιλείου του κόσμου τούτου, δεν είναι ορθόδοξο αλλά υποδηλώνει υποδούλωση στον τρίτο πειρασμό του πονηρού.
Το να είσαι ορθόδοξος θα πεί: να έχεις μόνιμα τον Θεάνθρωπο στην ψυχή σου, να ζείς εν Εκείνω να σκέφτεσαι εν Εκείνω, να αισθάνεσαι εν Εκείνω, να ενεργείς εν Εκείνω. Με άλλα λόγια: το να είσαι ορθόδοξος σημαίνει να είσαι Χριστοφόρος και Πνευματοφόρος. Αυτό το πετυχαίνει ο άνθρωπος όταν εν τω σώματι του Χριστού - εν τη Εκκλησία, γεμίσει όλο του το είναι από τη κορυφή μέχρι τον πυθμένα, με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Γ' αυτό και ο ορθόδοξος άνθρωπος είναι κρυμμένος με τον Χριστό εν τω Θεώ.
Ο Θεάνθρωπος είναι ο άξονας όλων των κόσμων: Από τον κόσμο των ατόμων μέχρι τον κόσμο των Χερουβείμ. Αν από τούτον τον άξονα αποκοπεί οποιοδήποτε όν, σφραγίζεται με τη φρίκη, τον πόνο και τα πάθη. Αποκόπηκε ο Εωσφόρος και κατέληξε να γίνει Σατανάς. Αποκόπηκαν οι άγγελοι και κατέληξαν δαίμονες. Αποκόπηκε εν πολλοίς και ο άνθρωπος και κατέληξε απάνθρωπος. Μόλις οποιοδήποτε κτίσμα αποκοπεί από τον άξονα αυτό, κρημνίζεται αναπόφευκτα στο χάος και τη θλίψη. Και όταν ένας λαός στο σύνολό του απαρνηθεί τον Θεάνθρωπο, τότε η ιστορία του μετατρέπεται σε ταξίδι μέσα από την κόλαση και τα δεινά της.
Ο Θεάνθρωπος είναι, όχι μονάχα η θεμελιώδης αλήθεια της Ορθοδοξίας μα και η παντοδυναμία της αφού μόνον Εκείνος σώζει τον άνθρωπο από το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν μπόρεσε, δεν μπορεί και ούτε θα το μπορέσει ο άνθρωπος, οποιοσδήποτε άνθρωπος μα ούτε και η ανθρωπότητα ως σύνολο. Η ήττα είναι πάντοτε το τέλος του ανθρωπίνου αγώνα με το θάνατο, την αμαρτία και τον διάβολο, εφόσον τη μάχη αυτή δεν τη διεξάγει ο Θεάνθρωπος. Μόνο δια του Θεανθρώπου Χριστού νικά ο άνθρωπος και το θάνατο και την αμαρτία και το διάβολο. Από αυτό πηγάζει και το νόημα του ανθρώπου: να πλημμυρίσει από Θεάνθρωπο μέσα στο σώμα Του - στην Ορθόδοξη Εκκλησία - να μεταμορφωθεί εν Αυτώ δια της χαριτωμένης ασκήσεως, να γίνει παντοδύναμος.
Όσο θα προχωρά με το σώμα δια της προσευχής μέσα στη θλιβερή μυρμηγκοφωλιά της γης, με τη ψυχή του θα κατοικεί άνω, εκεί που ο Χριστός κάθεται στα δεξιά του Θεού. Επειδή η ζωή του είναι μόνιμα σταυρωμένη με την προσευχή μεταξύ ουρανού και γης σαν το ουράνιο τόξο που ενώνει την κορυφή του ουρανού με τα βάθη της γης. 
Δι' Αυτού πρέπει με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να αθανατοποιηθούμε, να θεωθούμε, να θεανθρωποποιηθούμε. Αυτό είναι το νόημα, το πραγματικό νόημα ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτό είναι και η χαρά, η μόνη χαρά σε τούτο τον κόσμο της αμέτρητης θλίψεως και της φαρμακερής πίκρας.
Η Ορθοδοξία, είναι Ορθοδοξία δια του Θεανθρώπου. Και εμείς οι ορθόδοξοι, ομολογώντας τον Θεάνθρωπο, έμμεσα ομολογούμε το χριστοειδές του ανθρώπου, την θεία του καταγωγή, την θεία του ανωτερότητα και ταυτόχρονα την θεία αξία και το ανυπέρβλητον του ανθρωπίνου προσώπου. Στην ουσία, ο αγώνας για τον Θεάνθρωπο είναι αγώνας για τον άνθρωπο. Όχι οι ουμανιστές, αλλά οι άνθρωποι της ορθοδόξου θεανθρωπίνης πίστεως και ζωής είναι αυτοί που αγωνίζονται για τον αληθινό άνθρωπο, εκείνον τον θεοειδή και χριστοειδή.

Αρχιμ. Ιουστίνου Πόποβιτς 1979
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Ο άθεος πιστεύει στα πάντα, εκτός από την Αλήθεια!

“Ὅταν κάποιος παύσει νὰ πιστεύει στὸ Θεὸ, 
δὲν σημαίνει ὅτι δὲν πιστεύει,
ἀλλὰ ὅτι πιστεύει σὲ ὁτιδήποτε...”. 

(Γ.Τσέστερσον)



Άραγε πόσο αληθινή είναι η παραπάνω φράση;
Μπορούμε να το διαπιστώσουμε παρατηρώντας την ζωή των ανθρώπων αυτών.
Οι αυτοαποκαλούμε άθεοι είναι οι άνθρωποι αυτοί που ενώ από την μία απορρίπτουν την ύπαρξη του Θεού, από την άλλη πολύ εύκολα αποδέχονται την ύπαρξη παράλληλων κόσμων, την ύπαρξη εξωγήινων ή φαντασμάτων, την δυνατότητα του ανθρώπου να αποκτήσει δυνάμεις υπέρ του λογικού διαμέσου της “αυτοσυγκέντρωσης” κτλ.
Όμως δεν θα μείνουμε σ’ αυτά. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι δηλώνουν άθεοι δεν δέχονται τους λόγους των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας αλλά από την άλλη μεριά δέχονται με ευκολία τους λόγους του οποιουδήποτε ο οποίος κατηγορεί τηνΕκκλησία.

Είναι αλήθεια τελικά ότι αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι λένε ότι δεν πιστεύουν στον Θεό πιστεύουν σε οτιδήποτε, αρκεί να έρχεται σε αντίθεση με την διδασκαλία της Εκκλησίας.

Το θέμα δεν είναι να πιστεύσουν με το ζόρι στον Αληθινό Θεό, το θέμα είναι να μην αυτοξεφτιλίζονται με το να αποδέχονται γελοίες θεωρίες περί της ζωής και της ζωής μετά την ζωή από ανθρώπους που το μόνο τους κίνητρο είναι τα χρήματα και η αναγνωρισιμότητα - δόξα του κόσμου.
Πως είναι δυνατόν να λες ότι δεν πιστεύεις σε κάτι για το οποίο εκατομμύρια μάρτυρες δώσανε το αίμα τους και από την άλλη να πιστεύεις σε κάτι για το οποίο ακόμα και οι δημιουργοί του το εγκαταλείπουν πρόθυμα με την πρώτη δυσκολία που θα αντιμετωπίσουν;

Η Εκκλησία του Χριστού είναι το σχολείο μέσα στο οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει να διαβάζειτην Ζωή, μαθαίνει να βλέπει την Αλήθεια, μαθαίνει να ακούει και να σκέφτεται Ορθόδοξα. Εάν απορρίπτει κάποιος την Εκκλησία του Χριστού απορρίπτει και την Αλήθεια περί του Θεού και της Ζωής. Εάν κάποιος απορρίπτει τον Θεό από την ζωή του, δεν απορρίπτει το παράλογο,απορρίπτει την λογική και το υπέρλογο. 

Ο άθεος που υποστηρίζει ότι δεν πιστεύει στον Θεό επειδή η διδασκαλία περί του Θεού δεν στηρίζεται λογικά, αποδεικνύει την Αλήθεια περί του Θεού. Εάν μπορούσαμε να κατανοήσουμετον Θεό 100% τότε τί Θεός θα ήταν; Εάν μπορούσαμε να εξηγήσουμε τα πάντα γύρω από τονΘεό, τότε δεν θα ήταν κάτι το “ανώτερο” από εμάς.

Δυστυχώς όμως πολλοί άνθρωποι θέλουν έναν Θεό ο οποίος να έχει αδυναμίες, ελλατώματα, ώστε να δικαιολογούν και τις δικές τους ανομίες. Θέλουνε έναν Θεό ο οποίος να έχει πάθη ώστενα ευλογεί τα πάθη τους. 

Ο Τριαδικός Θεός των Ορθοδόξων Χριστιανών δεν είναι ένας τέτοιος Θεός προς απογοήτευσή τους. Δηλαδή δεν είναι ο Θεός των παθών και της εμπάθεις αλλά ο Απαθής Θεός ο οποίος είναι Αγάπη. Γι’ αυτό και βρίσκουν καταφύγιο στους Δώδεκα Θεούς του Ολύμπου, στονΣατανισμό, στην μαγεία και σε κάθε τί το οποίο θα επιδοκιμάζει τα ανθρώπινα πάθη και θα"ευλογεί" την καλλιέργειά τους.
Λες άνθρωπε ότι δεν πιστεύεις στον Θεό των Ορθοδόξων…τουλάχιστον μην πιστεύεις σε ανοησίες που δεν τιμούν την ανθρώπινη φύση σου και τον λογικό σου νου.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 


ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΩΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ


Οι δαίμονες πολεμούν το Μέγα Αντώνιο -
(λεπτομέρεια φορητής εικόνας). 

Κάποια μέρα, στις τρεις το απόγευμα, ο άγιος Αντώνιος ετοιμαζόταν να φάει. Καθώς σηκώθηκε να προσευχηθεί, ένιωσε τον εαυτό του ν' αρπάζεται νοερά.και το περίεργο είναι ότι, ενώ στεκόταν, έβλεπε την ψυχή του σαν να έχει βγει από το σώμα και να οδηγείται από κάποιους στον αέρα. Έπειτα έβλεπε άλλους, φοβερούς και μοχθηρούς, να στέκονται στον αέρα και να θέλουν να εμποδίσουν τη διάβασή του. Εκείνοι όμως πού τον οδηγούσαν αντιδικούσαν μ' αυτούς πού ζητούσαν λόγο, μήπως ήταν υπεύθυνοι απέναντί τους για κάτι. και ενώ ήθελαν να κάνουν έλεγχο της ζωής του από τον καιρό πού γεννήθηκε, οι οδηγοί του αγίου Αντώνιου τούς εμπόδιζαν, λέγοντας: ο Κύριος του έσβησε όλες τις αμαρτίες από τη γέννησή του. Μπορείτε να λογαριάσετε μόνο όσα έπραξε αφότου έγινε μοναχός και αφιερώθηκε ατό Θεό.

Τότε, επειδή τον κατηγορούσαν χωρίς να μπορούν ν' αποδείξουν τις κατηγορίες, ο δρόμος του έγινε ελεύθερος και ανεμπόδιστος. και αμέσως είδε την ψυχή του να επιστρέφει, κι ένιωσε να συνέρχεται και να γίνεται πάλι ο Αντώνιος, όπως ήταν πρώτα.

Ξέχασε τότε να φάει και πέρασε την υπόλοιπη μέρα κι όλη τη νύχτα με στεναγμούς και προσευχές. Έμενε εκστατικός, καθώς αναλογιζόταν με πόσους έχουμε να παλέψουμε και με τι κόπους πρέπει κανείς να περάσει την εναέρια διάβαση (ώσπου να φτάσει στον ουρανό). και σκεφτόταν ότι αυτό εννοούσε ο απόστολος Παύλος όταν έλεγε, «κατά τον άρχοντα της εξουσίας του αέρος» (Έφ. 2,2). 
Γιατί η εξουσία του εχθρού αυτή είναι να πολεμάει και να προσπαθεί να εμποδίσει όσους περνούν από τον εναέριο αυτό δρόμο. Συμβούλευε λοιπόν συνεχώς: 
«Φορέστε την πανοπλία του θεού, για να μπορέσετε ν΄ αντισταθείτε την πονηρή μέρα, ώστε να καταντροπιαστεί ο εχθρός, αφού δεν θα έχει να πει κανένα κακό εναντίον μας» (Έφ. 6,13).

Κάποτε άλλοτε, συζήτησε με μερικούς επισκέπτες για την πορεία της ψυχής και για τον τόπο πού της έχει ετοιμαστεί μετά τη ζωή αυτή.

Την ίδια νύχτα κάποιος τον προσκάλεσε από ψηλά και του είπε :
- Σήκω, Αντώνιε. Βγες έξω και δες.

Σαν βγήκε λοιπόν έξω - γιατί γνώριζε σε ποίους πρέπει να υπακούει - και σήκωσε το βλέμμα του, είδε κάποιον ψηλό, απαίσιο και φοβερό, να στέκεται όρθιος και να φτάνει μέχρι τα σύννεφα, και καθώς κάποιοι ανέβαιναν, λες και είχαν φτερά, εκείνος άπλωνε τα χέρια του και τούς εμπόδιζε να περάσουν. Μερικοί όμως με το πέταγμά τους τον ξεπερνούσαν και ανέβαιναν ανενόχλητοι.

Γι' αυτούς λοιπόν έτριζε τα δόντια του εκείνος ο ψηλός, ενώ χαιρόταν για όσους γκρεμίζονταν και αμέσως ακούστηκε μία φωνή να λέει στον Αντώνιο:
- Προσπάθησε να καταλάβεις αυτό πού βλέπεις.

Φωτίστηκε τότε ο νους του και κατάλαβε ότι το δράμα ήταν το πέρασμα των ψυχών στον ουρανό και ότι ο ψηλός εκείνος που στεκόταν ήταν ο διάολος, πού φθονεί τούς πιστούς. Αυτός κρατούσε και εμπόδιζε να περάσουν όσους ήταν δούλοι του, ενώ όσους δεν τον ακολούθησαν σ' αυτή τη ζωή δεν μπορούσε να τούς πιάσει, γιατί περνούσαν ψηλότερα απ' αυτόν.


ΜΙΚΡΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, 
εκδ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 
ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ 2001



Το μαρτύριο του αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα ...ένα ξερίζωμα που συνοδεύεται με πόνο …πολύ πόνο !!!



Ὄντως φοβερώτατον, τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον!!!!
Ένα αληθινό σύγχρονο γεγονός.
Ήταν δυο φίλοι που αγαπιόντουσαν πολύ. Ήταν και εν ΧΩ αδερφοί, γιατί ήταν πιστοί και αγωνιστές χριστιανοί. 
Ο ένας έφυγε γρήγορα, πολύ ξαφνικά και έτσι ο πόνος ήταν μεγάλος στον φίλο του που έμεινε...

Μέσα του δημιουργήθηκε, καθώς περνούσαν οι μέρες, ένα ερώτημα ….άραγε πως έφυγε ο φίλος μου, πως είναι να αποχωρίζεται η ψυχή από το σώμα ….τι έγινε αυτό το βράδυ, που εντελώς απροσδόκητα έκλεισε τα μάτια του και αναχώρησε κοντά στο Θεό που τόσο αγαπούσε?

Ο καλός Θεός, που τα αιτήματα των απλών άδολων ανθρώπων δεν τα αφήνει αναπάντητα, έδωσε την άδεια στον κεκοιμημένο να εμφανιστεί στον ύπνο του αγαπημένου του φίλου και να του λύσει την απορία του.

Πρώτα τού είπε τι ένιωσε βιολογικά ……Αδερφέ μου, νιώθεις τη καρδιά σου να φτερουγίζει, να αλλάζουν οι χτύποι και καταλαβαίνεις ότι κάτι αλλιώτικο συμβαίνει…. νιώθεις ότι το σώμα σου μουδιάζει και το αίμα σου δεν κινείται όπως πριν ……Νιώθεις μια παγωμάρα να σου σκεπάζει στο σώμα.!!!! 

Αλλά, αυτό, αδερφέ, που δεν περιγράφεται, είναι το μαρτύριο του αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα…!!! Μεγάλο μαρτύριο, πόνος πολύς ….εγώ έβλεπα το δικό σας πόνο που με χάνατε, έτσι ξαφνικά και δεν μπορούσα να σας βοηθήσω, αλλά ούτε και εσείς εμένα …..αυτός όμως ο πόνος δεν είναι τίποτα μπροστά στο μαρτύριο του αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα ...ένα ξερίζωμα που συνοδεύεται με πόνο …πολύ πόνο !!! 

Μετά όλα παίρνουν το δρόμο τους …….τώρα δόξα τω Θεώ είμαι καλά!!! 

Έρχονται στο μυαλό μας τα τροπάρια της εξόδιου ακολουθίας……… 

.....Οἴμοι, οἶον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος! Οἴμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν! Πρὸς τοὺς Ἀγγέλους τὰ ὄμματα ῥέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει· πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χεῖρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχὺ τῆς ζωῆς, τῷ μεταστάντι τὴν ἀνάπαυσιν, παρά Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος...... 

.....Ὄντως φοβερώτατον, τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον! πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται, ἐκ τῆς ἁρμονίας, καὶ τῆς συμφυΐας, ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται; Διό σε ἱκετεύομεν, τοὺς μεταστάντας ἀνάπαυσον, ἐν σκηναῖς τῶν Ἁγίων σου, Ζωοδότα φιλάνθρωπε. … 

Αυτό είναι ένα απόλυτα αληθινό γεγονός, που βίωσε ο φίλος μας πριν λίγο καιρό….!!!! 






Ούτε οι άγγελοι ξέρουν πως θα κρίνει ο Θεός τον άνθρωπο



- Πουλούσαν κάποτε σε σκλαβοπάζαρο δύο παιδιά. Το ένα το πήρε κάποιος που διηύθυνε οίκο ανοχής και το μεγάλωσε έτσι που το παιδί δεν έμαθε ποτέ αν υπάρχουν μοναστήρια. 
Το δεύτερο παιδί το εξαγόρασε ο ηγούμενος ενός μοναστηριού. Αυτό το παιδί μεγάλωσε έτσι που ποτέ του δεν έμαθε αν υπάρχουν οίκοι ανοχής. Πείτε μου τώρα, που θα πάνε αυτά τα παιδιά μετά θάνατον;
- Δεν ξέρουμε, απαντήσαμε.
- Ούτε οι άγγελοι ξέρουν πως θα κρίνει ο Θεός τον άνθρωπο.


από το βιβλίο της Νάνα Μερκβιλάτζε: 
''Ο Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής''


ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ



Η προφητεία του Αββά Παμβώ προς μαθητήν του…

…Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς. 
Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα.
Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.
Κατόπιν λέγει ο μαθητής:
-Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα;
Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:
-Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον.
Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των.
Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν.
Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα.
Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις.
Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα.
Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των.
Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία.
Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί.
Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής:
-Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν;
Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη:
-Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.


Αββά Παμβώ

Τό δάκρυ



Δέν ἔχουμε νά χαρίσουμε στόν Κύριο κάτι καλό, παρά μόνο πάθη, ἀδυναμίες, ἁμαρτίες, καί προβλήματα.
Ὁ Κύριος γνωρίζει αὐτές τίς "παράδοξες καταθέσεις" μας ἐνώπιόν Του κι ὅτι εἴμαστε χοϊκοί, πηλός.
Εἴμαστε ποιήματα τῶν χειρῶν Του. Μᾶς γνώριζε πρίν κἄν μᾶς φτιάξει. 
"Ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ πλάσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμεν" (Ψαλμ. 102, 14)
Καί ὡς Φιλάνθρωπος καί Φιλεύσπλαγχνος πού εἶναι, δέχεται ἀπό ἐμᾶς τούς πνευματικά πτωχούς καί μόνο ἕνα δάκρυ ἐλεημοσύνης πρός τήν χήρα παντός ἀγαθοῦ ψυχή μας, ὅπως δέχθηκε τό λεπτό ἐλεημοσύνης τῆς πτωχῆς χήρας γιά τούς ἄλλους πτωχούς.
Μήν ξεχνοῦμε ποτέ, ὅτι ὁ πιό κοντινός κουρελιάρης ἐπαίτης πού θά συναντοῦμε συνέχεια στήν ζωή μας καί μέχρι τελευταίας μας πνοῆς, εἶναι ἡ ταλαίπωρη ψυχή μας!
Μέσα σέ ἕνα ἀνυπόκριτο ἐκ καρδίας δάκρυ  ἐκχυνόμενο ἐνώπιος ἐνωπίῳ τῷ Χριστῷ,
μπορεῖ νά κρυφθεῖ ἕνας ὁλόκληρος κόσμος  ἀπό ὅλα ὅσα δέν μπορέσαμε νά ποῦμε καί νά κάνουμε κατά Θεόν κι ἀπό ὅση ἀγάπη δέν δείξαμε στόν Κύριο  καί στίς "εἰκόνες Του" τούς συνανθρώπους μας!
Αὐτό τό δάκρυ γίνεται μετάνοια, κατάθεση τῆς ἀνεπαρκείας μας  καί οἰκειοθελής παράδοσις στά σοφά χέρια τοῦ Ὑψίστου, γιά νά κάνει ὅ,τι θέλει μέ ἐμᾶς.
Δηλαδή τά καλά, κἀγαθά καί σωτήρια! 
«Ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωά. 15, 5) 
Μέ ἕνα μικρό κρυφό δάκρυ μετανοίας ἀπό καρδιᾶς κερδίζει κάποιος τόν Θεό πού ἔχασε
ἀπό τήν ἀπροσεξία του στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του, ὅσο μέ κανένα ἄλλο λαμπρό καί μεγάλο ἔργο  προσεχτικά καί περίτεχνα καμωμένο!
Γιατί τό ἐσωτερικό ἔργο τῆς κάθαρσης τῆς καρδιᾶς  μέ πόνο καί συντριβή  καί ἡ ἀπόφασή της νά δοθεῖ στόν Θεό, εἶναι ἀνώτερα ἀπό κάθε ἐξωτερικό ἔργο πού μποροῦμε νά κάνουμε καί νά δώσουμε!
"Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. 
θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον,  καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει" (Ψαλμ. 50, 18-19) 
Ὁ Κύριος θέλει πάνω ἀπό ὅλα τήν καρδιά μας.
Εἶναι ὁ μανιώδης ἐραστής της. Πάντα τήν ἀγαπᾶ, πάντα τήν περιμένει. 
«Υἱέ, δός μοι σήν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´ 26)
Καί τό γρηγορώτερο ὄχημα πού στέλνει τήν καρδιά μας ψηλά στόν Θεό, εἶναι τό ἀνυπόκριτο, ταπεινό, σιωπηλό δάκρυ πού κυλᾶ χάμω στούς Ἀχράντους πόδας Του, περιμένοντας κι αὐτό μέ τήν σειρά του ὑπομονετικά, τό ἄπειρον ἔλεός Του!
Εἴθε νά ταξιδεύουμε σέ πέλαγα δακρύων στόν πνευματικό μας ἀγῶνα καί εἴθε νά μᾶς προσαράξουν για πάντα στό ἀπάνεμο κι αἰώνιο λιμάνι τοῦ Κυρίου! 
Γιατί τά δάκρυα μετανοίας στούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος εἶναι οἱ μόνες καταιγίδες  πού ὄχι μόνο δέν καταποντίζουν τόν ἄνθρωπο, ἤ δέν τόν ξεβράζουν σέ ἄγνωστους κι ἀπόκρημνους τόπους,  ἀλλά ἀντίθετα, προκαλοῦν τό "οὐράνιο τόξο" τῆς κατάπαυσης κάθε καταιγίδας πού σκιάζει τήν ψυχή καί τήν ζωή μας  καί τῆς ἐξιλέωσής μας στόν Θεό!

Γράφει: Μ.Σ. ἐκπ/κός-ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Ο ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΤΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ



Ο όσιος συγγραφέας. μ’ ένα προφητικό τόνο, σημειώνει: «Στους έσχατους χρόνους το στενό δρόμο θα τον εγκαταλείψουν σχεδόν όλοι. Θα προτιμήσουν ν' άκολουθήσουν το φαρδύ δρόμο. Αυτό όμως δέ σημαίνει πώς ό φαρδύς δρόμος έχασε το χαρακτηριστικό του να οδηγεί στην απώλεια ή ό στενός δρόμος δεν είναι αναγκαίος, για να οδηγηθεί ό άνθρωπος στη σωτηρία του. 
Ό σπουδαίος ποιητής Τ.S. ΕΙiοt είχε πει ότι, “δεν ωφελεί να κάνεις το χριστιανισμό εύκολο... Κι ό τελευταίος χριστιανός μπορεί και πρέπει να ζει μια τέτοια μορφή ζωής, πού για το σύγχρονο κόσμο είναι ασκητική”... Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει οπωσδήποτε ν ακολουθήσει το στενό δρόμο, όπως είπε πολύ καθαρά και με σαφήνεια ό Σωτήρας μας...Υπάρχουν πολλοί δρόμοι πνευματικής ζωής. Ο δρόμος της νοερας προσευχής όμως, είναι ό βασιλικός, ό εκλεκτός. Εξυψώνει τον άνθρωπο κι από γή και σποδό, τον κάνει υιό τού Θεού... Η απαλλαγή από τά πάθη και ό αγιασμός, δεν είναι δυνατά χωρίς την απόκτηση της νοεράς προσευχής...».


ΟΣΙΟΥ ΙΓΝΑΤΙΟΥ ΜΠΡΙΑΝΤΣΑΝΙΝΩΦ: 
«Ή Στενή Πύλη», Μετάφραση και επιμέλεια Πέτρου Μπότση, 
Αθήνα 2014

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με

Τό κομβοσχοίνι δέν εἶναι κάτι διακοσμητικό

Εἶναι φτιαγμένο (τό κομποσχοίνι) γιά νά κάνουμε τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Ὥς ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει (Α΄ Θεσ. ε΄ 17): "Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε". 
Μέ τό κομποσχοίνι κάθε ὀρθόδοξος χριστιανός μπορεῖ νά κάμει τήν πιό σύντομη, τήν πιό θερμή προσευχή, εἴτε γιά τόν ἑαυτό του, εἴτε γιά τούς ἄλλους. Κάθε κόμπος ἀποτελεῖται ἀπό ἐννέα σταυρούς, πού συμβολίζουν τά ἐννέα τάγματα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων.
Μέ κάθε κόμπο πού γυρνᾶμε λέμε καί τήν εὐχή:

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με

Βέβαια αὐτή ἡ εὐχή λέγεται καί χωρίς τό κομποσχοίνι, μόνο μέ τόν νοῦ καί ὅσο συχνότερα δυνατόν.
Ἡ προσευχή, εἶναι συνομιλία μέ τόν Θεό, μᾶς χαρίζει ἡερμία, ψυχική γαλήνη καί διώχνει τό ἄγχος.
Ὅποιος θέλει νά μάθει περισσότερα γύρω ἀπό τήν εὐχή ὑπάρχουν εἰδικά βιβλία. Ἡ προσευχή αὐτή, ὅπως καί κάθε ὀρθόδοξη προσευχή, δέν ἔχει καμία σχέση μέ διαλογισμούς ἰνδουιστῶν, ἀποκρυφιστῶν κ.λ.π., μέ τούς ὁποίους κινδυνεύει ἠ ψυχή νά σκοτισθεῖ καί νά δαιμονισθεῖ. 
Μόνο ἡ ὀρθόδοξη προσευχή ἔχει τήν δυνατότητα νά φωτίσει καί νά ἁγιάσει τόν προσευχόμενο μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν.


ΦΩΤΙΣΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΑΣ
Ὁρθόδοξος Ἱεραποστολικός Σύνδεσμος Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου 
τῶν Θεσσαλονικέων Φωτιστῶν Σλάβων