.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Όποιος παραμένει στον ήλιο κι όποιος μνημονεύει το Θεό, δε θα παγώσει ποτέ...



«Συνήθισε να μνημονεύεις το Θεό,όχι μόνο οταν προσεύχεσαι, αλλα κάθε ώρα και στιγμή της ημέρας, αφού Εκείνος είναι πανταχού παρών. 
Έτσι θα επισκεφτεί την ψυχή σου η ειρήνη και το έργο σου θ' αποκτήσει νόημα. 
Και το έργο αυτό θα ρυθμιστεί καλά…
Όποιος παραμένει στον ήλιο κι όποιος μνημονεύει το Θεό, δε θα παγώσει ποτέ…»

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

«Ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον»

ήτοι ουκ εά με καθεύδειν το της Κορίνθου κατακόμβης ομολογιακό τρόπαιον.

«Στις μέρες μας το πρόσωπο του Επισκόπου καθίσταται τραγικό, όχι τόσο εκ της μη αναγνωρίσεως του έργου του, όσο εκ των σοβαρών εκκλησιολογικών εκτροπών, όπως από τους φερομένους και αλληλοσπαρασσομένους Παλαιοημερολογίτες ή και “ζηλωτές”, οι οποίοι με φανατισμό καταστρατηγούν, αποδομούν και παραπλανούν, την υπό τον κανονικό και νόμιμο Επίσκοπο, λογική ποίμνη του Χριστού».

Με αυτά τα λόγια προσπάθησε ο οικουμενιστής Ψευδοποιμένας Κορίνθου Διονύσιος να προστατεύσει την θέση του και να αποδείξει το κύρος του και την δυναμικότητα του.
Αντίθετα όμως από τους δημαγωγικούς επικοινωνιακούς σκοπούς του –και παρά την υποστήριξη του συναγωνιστή του στις επικοινωνιακού τύπου δηλώσεις Γόρτυνος– απέδειξε, ότι όχι μόνο σίγουρος δεν νιώθει αλλά δεν μπορεί ακόμα και να κοιμηθεί από την ανησυχία του, διότι εκεί στην Κόρινθο υπάρχει κάτι που τον ελέγχει διαρκώς:
Μία κατακόμβη αποτειχισμένων πιστών, που αψηφώντας τις κατηγορίες και την λάσπη που τους αποδίδουν από άμβωνος οι αυλικοί ιερείς της κορινθιακής επισκοπής, αγωνίζονται για την πίστη τουςτιμώντας και υπακούοντας στις εντολές του Χριστού και των Αγίων Πατέρων, αυτές δηλ. που καταπατά ο πράγματι τραγικός υποκριτής –κατά την ορολογία των ηθοποιών της αρχαίας τραγωδίας– Διονύσιος. 

Οι ύβρεις που τους αποδίδουν οι την εύνοια του Διονυσίου ευσεβοφανείς ρασοφόροι της Κορίνθου είναι το ομολογιακό τρόπαιο αυτής της Κατακόμβης: Οι ύβρεις από τους ανθρώπους για θέματα ομολογίας και πίστεως, είναι τρόπαιο για τον Θεό διότι είναι σίγουρο, ότι «οι θέλοντες ευσεβώς ζην διωχθήσονται», είναι σίγουρος ο λόγος του Κυρίου μας «Μακάριοι έστε, όταν ονειδίσωσιν υμάς καί διώξωσιν καί ειπωσιν πάν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε καί άγαλλιάσθε». Τρόπαιο λοιπόν μπροστά στον Θεό για την Κατακόμβη των αποτειχισμένων της Κορίνθου, όταν ο κ. Διονύσιος τους ονειδίζει και διώκει και λέει παν ρήμα πονηρόν ψευδόμενος και ωρυόμενος ένεκεν του Χριστού.
Και αν τον κ. Διονύσιο με τις γνωστές παρεκτροπές και εξάρσεις του τον ενοχλεί το κήρυγμα πίστεως κάποιων πιστών της Επισκοπής του φοβόμενος για το έργο του ας μας πει αν τον ενοχλεί, ως Επίσκοπο, και το κήρυγμα του Χριστού και των Αγίων.
Αν τον ενοχλεί ως Επίσκοπο και ο λόγος του Κυρίου «τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ' αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν».
Αν τον ενοχλεί ως Επίσκοπο και ο άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγοντας «Κρεῖττον γὰρ ὑπὸ μηδενός ἄγεσθαι ἢ ὑπὸ κακοῦ ἄγεσθαι».
Αν τον ενοχλεί ως Επίσκοπο και ο 15ος Κανόνας «Οἱ γὰρ δι᾿ αἵρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾿ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

Αν τον ενοχλεί ως Επίσκοπο και ως οικουμενιστή, εκκοσμικευμένο ρασοφόρο και ο Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης. Αφιερώνουμε ως επίλογο στον κ. Διονύσιο το ακόλουθο απόσπασμα του Αγίου, αν και γνωρίζουμε ότι και με αυτό δεν θα μπορέσει να κοιμηθεί:
«Τὸ πάλαι ὑπὲρ τῶν προβάτων ἀπέθνησκον οἱ Ποιμένες, νῦν δὲ μᾶλλον ἀναιροῦσι αὐτοί τὰ πρόβατα· τότε νηστείαις τὸ σῶμα ἐσωφρόνιζον, νῦν δὲ τρυφαῖς παρασκευάζουσι σκιρτᾶν. Τότε τὰ ἑαυτῶν τοῖς δεομένοις διένειμον, νῦν δὲ τὰ τῶν πενήτων σφετερίζονται· τότε τὴν ἀρετῆν ἤσκουν,νῦν δὲ τοὺς τὴν ἀρετὴν ἀσκοῦντας ἐξοστρακίζουσι. Τότε οἱ φιλάρετοι πρὸς τὴν ἱερωσύνην ὑπήγοντο, νῦν δὲ οἱ φιλάργυροι· τότε οἱ τὸ πρᾶγμα φεύγοντες διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀρχής, νῦν δὲ οἱ τὸ πρᾶγμα ἐπιτρέχοντες μεθ’ἡδονῆς. Τότε οἱ ἀκτημοσύνη ἐναβρυνόμενοι, νῦν δὲ οἱ πλεονεξίᾳ ἐκουσίως χρηματιζόμενοι. Τότε οἱ πρὸ ὀφθαλμοῦ ἔχοντες τὸ θεῖον δικαστήριον, νῦν δὲ οἱ μηδὲ εἰς ἔννοιαν τοῦτο λαμβάνοντες. Τότε οἱ τύπτεσθαι νῦν δὲ οἱ τύπτειν ἔτοιμοι. Καὶ τότε μὲν τὴν ἀγνείαν ἐξεθείαζον,νῦν δέ, ἀλλ’ οὐδέν βούλομαι δυσχερὲς εἰπεῖν…».

Χαιρετίζω την Κατακόμβη των αποτειχισμένων της Κορίνθου.

Ένας πιστός της Κορίνθου.

Εξαρτωμενος απο το Οικουμενικο Πατριαρχειο ο αποδημος Ελληνισμος κινδυνευει να υποστη βαθεια διαβρωσι θρησκευτικη & εθνικη

Ειναι απολυτως αναγκη να υπαχθη στην Αυτοκεφαλο Εκκλησια της Ελλαδος για να μην μπορη να αλωνιζη τον αποδημο Ελληνισμο ο Αθηναγορας & τα «τσιρακια» του που αποκαλουν την Τουρκια φιλτατη των πατριδα & αγκαλιαζωνται & συμπροσευχωνται με πολυωνυμους αιρετικους της Δυσεως.

Τα 3.000.000 του αποδημου Ελληνισμου κινδυνευουν να υποστουν μεγαλη διαβρωσι θρησκευτικη & εθνικη απο τον οικουμενικο Πατριαρχη, που αποκαλει την Τουρκια φιλτατη του πατριδα & αγκαλιαζεται & συμπροσευχεται με πολυωνυμους αιρετικους της Δυσης.


ΧΡΙΣΤΙΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ φυλ. 268, Ἰανουαριος 1964 (μικρο ἀπόσπασμα)
Βρίσκεται και στο βιβλίο «ΑΝΤΙΠΑΠΙΚΑ» σελ. 97-98
Toῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
Ἡμεῖς δέ, βλέποντες πλέον ὅτι 3 περίπου ἑκατομμύρια Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων Ἀμερικῆς, Εὐρώπης καὶ Αὐστραλίας, ἐξαρτώμενα πνευματικῶς ἐκ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κινδυνεύουν λόγω τῆς τακτικῆς τοῦ Πατριάρχου νὰ ὑποστοῦν βαθεῖαν διάβρωσιν τῆς θρησκευτικῆς καὶ ἐθνικῆς συνειδήσεώς των, διʼ είδικοῦ ἄρθρου ὑπεδείξαμεν, ὅτι παρίσταται ἀπόλυτος ἀνάγκη ὅπως ὁ ἀπόδημος αὐτὸς Ἑλληνισμὸς ὑπαχθῆ ἐκκλησιαστικῶς εἰς τὴν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, προαγομένην εἰς Πατριαρχεῖον. Ἔτσι δὲν θὰ ἠδύνατο νʼ ἀλωνιζη τὸν ἀπόδημον Ἑλληνισμὸν ὁ Ἀθηναγόρας καὶ τὰ «τσιράκια» του, καὶ νʼ ἀποκαλοῦν τὴν Τουρκίαν φιλτάτην των πατρίδα, καὶ νὰ ἐναγκαλίζωνται καὶ νὰ συμπροσεύχωνται μετὰ τῶν πολυωνύμων αἱρετικῶν τῆς Δύσεως (Ἴδε τὰ ὑπʼ ἀριθμ. 148, 161, 183, 218, 223, 248, 251 φύλλα τῆς «Σπίθας»).
Ταῦτα ἐπὶ μίαν δωδεκαετίαν ἐλέγομεν καὶ ἐγράφομεν, ἀπηχοῦντες τὰς σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματα πιστῶν τῆς Ορθοδοξίας τέκνων Ἐσωτερικοῦ καὶ Ἐξωτερικοῦ, ποὺ ἐξέφραζον εἰς ἡμᾶς, προφορικῶς καὶ ἐγγράφως, τὰς ἀνησυχίας των διὰ τὴν τακτικὴν τοῦ Πατριάρχου. Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν εἰσηκούσθημεν. Δὲν ἐλήφθησαν τὰ προσήκοντα μέτρα. Δὲν ἐχαράχθη αὐστηρὰ γραμμή. Καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συνέχισε τὴν καταστρεπτικὴν πορείαν του. Καὶ ἰδοὺ τὰ τελευταῖα γεγονότα τῆς συναντήσεως Πατριάρχου καὶ Πάπα, συναντήσεως, τὴν ὁποίαν οὗτος ὅλως αὐθαιρέτως, ἄνευ προηγουμένης συννενοήσεως μετὰ τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπεδίωκε καὶ ἐπέτυχεν, ἔρχονται νὰ ῥίψουν φῶς ἐπὶ τῆς ψυχοσυνθέσεως τοῦ Πατριάχου Ἀθηναγόρου, καὶ νὰ ἀποδειχθῆ, ὅτι σκεπτόμενος οὗτος ὡς σκέπτεται, καὶ ἐνεργῶν ὡς ένεργεῖ, ἀποβαίνει μέγας διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν κίνδυνος.

Όταν η Ορθοδοξία δεν θα στέκεται πια στο ύψος της, τότε θα έλθει ο Αντίχριστος


Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού (+2004)

Τώρα που φτάσαμε στον 8ο αιώνα, έχουμε ανάγκη από προσευχή. Μέρα-νύχτα προσευχή στο Θεό για να μας φωτίσει το μυαλό και να μην δεχτούμε όπως οι εχθροί της Ορθοδοξίας να μας γκρεμίσουν.
Αυτά που ξέρουμε, με τη βοήθεια του Θεού να προσπαθούμε να τα εφαρμόζουμε. Θα έλθουν δύσκολοι καιροί και μεγάλες αλλαγές. Οι άνθρωποι θέλουν να διαμορφώσουν την Ορθοδοξία σύμφωνα με τα πάθη τους. 
Τα πάθη δηλαδή των ανθρώπων να είναι ελύθερα (ανθρώπινα δικαιώματα). Αυτή είναι η πιο δόλια επινόηση του σατανά για να κυριαρχήσει στους ανθρώπους, δηλαδή να προστατεύει τα πάθη δια νόμου.
Η Αλήθεια είναι η Εκκλησία. Η Αλήθεια είναι η Ορθοδοξία. Η Αλήθεια είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Θεός που κατέβηκε από τους ουρανούς.
'Όταν η Ορθοδοξία δεν θα στέκεται πια στο ύψος της, τότε θα έλθει ο Αντίχριστος, μέχρι τότε δεν θα μπορεί να βασιλεύσει. Εμείς κρατιόμαστε από την Αλήθεια, που είναι η Ορθοδοξία, και από τις αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων.

«Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΕΝΕΑ ΘΑ ΥΠΕΡΒΕΙ ΣΕ ΚΑΚΙΑ ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ»

Η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται...

Αλλοίμονον που κατήντησαν οι άνθρωποι της παρούσας πονηράς γενεάς. Αληθώς η προφητεία του αγίου Νήφωνος εκπληρώνεται, ότι η παρούσα γενεά θα υπερβεί εις την κακίαν, την κακίαν όλων των αιώνων. 

Σκέπτομαι να παρακαλέσω τον Θεόν να με πάρει, ή να παραμείνω εδώ εις τους Αγίους Πάντες, διότι είδον ανομίαν και αντιλογίαν εν τη πόλει και εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω, πλην το θέλημα του Κυρίου γενέσθω.

Να έχετε υπομονήν και να μην απελπίζεσθε ποτέ, διότι η ελπίς ου καταισχύνει, και όποιος ελπίζει στο Θεό πάντα καλά πηγαίνει και εάν δοκιμάζεται, έχει θλίψεις, στενοχωρίας, διωγμούς, κινδύνους, όταν έχει ελπίδα, όλα παρέρχονται…

Οι φρόνιμοι και καλοί χριστιανοί χαίρονται εις τας θλίψεις των. Δεν πρέπει να απελπίζεσαι, διότι σε εγκατέλειπον οι άνθρωποι, αλλά θα παρακαλείς τον Θεόν να σου δίδει υπομονήν εις τέλος, και να πιστεύεις, ότι, εάν οι άνθρωποι σε εγκαταλείψουν, ο Θεός ποτέ δεν θα σε εγκαταλείψει.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΥ, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑ», τευχ. 53, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1993, σ. 102.

Αγάπη προς κάθε μορφή ύπαρξης....



»Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα. Πέρασε από το δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό που είχε για τον εαυτό του και έτσι τον έσωσε. 

Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο ουρανός και ακούστηκε μια φωνή: “Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο, θα του συγχωρεθούν πολλές αμαρτίες”.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο».

Όσιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής....


***Αγάπη σε κάθε ύπαρξη!!!!!!!!!!!! Ολα είναι του Θεού!!!!

Πόσο άλλο να κάνω υπομονή;



Ἀνθρώπινο καὶ δικαιολογημένο ἀ­κούγεται τὸ παράπονο: Πόσο νὰ κάνω ἀκόμη ὑπομονή;… Ὅταν βιώνεις καθημερινὰ τὴν ἀβεβαιότητα γιὰ τὴν ἐπιβίωσή σου· ὅταν βλέπεις τὰ προβλήματα ὄχι μόνο νὰ μὴν ὁδηγοῦνται σὲ κάποια λύση, ἀλλὰ νὰ διογκώνονται· ὅταν εἶσαι ἀναγκασμένος νὰ συμβιώνεις ἢ νὰ συνεργάζεσαι μὲ ἀνθρώπους δύστροπους, ἄδικους, σκληρούς, φθονερούς· ὅταν δύσκολες ἀσθένειες ἢ καὶ αὐτὸς ὁ φοβερὸς θάνατος ἐπισκέπτον­ται ἀγαπημένα σου πρόσωπα· ὅταν κι ἐσὺ ὁ ἴδιος ἔρχεσαι ἀντιμέτωπος μὲ πειρασμοὺς καὶ θλίψεις χωρὶς νὰ διαφαίνεται κάποια διέξοδος… Ὁπωσδήποτε τότε δοκιμάζεται ἡ ὑπομονή σου. Κι εἶναι φυσικὸ νὰ ἀναρωτηθεῖς: Ἐπιτέλους, πόση ὑπομονὴ νὰ κάνω ἀκόμη;… Δὲν ἀντέχω! Πόσο ἄλλο ὑπομονή;;;…

Βέβαια, εὔκολα θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι θὰ περάσει ἡ δυσκολία. Πότε ὅμως; Τὸ πότε θὰ περάσει, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πεῖ. Ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη ξεπεραστεῖ σύντομα ἡ δυσκολία, μήπως δὲν θὰ ἔρθει ἄλλη; «Κοιλάδα κλαυθμῶνος» (Ψαλ. πγ΄ [83] 7) εἶναι ἡ ἐπίγεια ζωή μας, γεμάτη ἀπὸ θλίψεις καὶ στενοχώριες. Τὸ ζητούμενο ἑπομένως δὲν εἶναι νὰ μάθουμε τὸ πότε θὰ τελειώσει ἡ κάθε δοκιμασία, ἀλλὰ τὸ πῶς θὰ τὴν ἀντιμετωπίσουμε σωστά.

Πῶς μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό; Ἀσφαλῶς χρειάζεται ὑπομονή. Εἶναι ὅμως λύση ἡ ὑπομονή;… Ἐξαρτᾶται. Δὲν εἶναι λύση ἡ ὑπομονή, ἂν αὐτὴ ἐκδηλώνεται μοιρολατρικά. Λένε κάποιοι: «Τί ἄλλο νὰ κάνω; ὑπομονή… Ἔτσι ποὺ κατήντησα, δὲν ἔχω κι ἄλλη ἐπιλογή». Τέτοια ἀντιμετώπιση ὅμως δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικὴ ἀρετὴ τῆς ὑπομονῆς. Ἡ ὑπομονὴ δὲν εἶναι παθητικὴ ἀλλὰ δυναμικὴ κατάσταση ποὺ ἐνεργοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ φανερώσει τὴν πίστη του στὸ Θεὸ καὶ νὰ προοδεύσει πρὸς τὴν τελειότητα. Αὐτὸ ἐπισημαίνει ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος καθὼς γράφει: «ἡ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω, ἵνα ἦτε τέλειοι καὶ ὁλόκληροι, ἐν μηδενὶ λειπόμενοι» (Ἰακ. α΄ 4).

Καλούμαστε λοιπὸν ὄχι ἁπλῶς «νὰ κάνουμε ὑπομονή», ἀλλὰ νὰ καλλιεργοῦμε τὴν ὑπομονὴ ἡ ὁποία ἔχει «τέλειον ἔργον», δηλαδὴ παράγει καρποὺς ἀρετῆς καὶ πνευματικῆς ὡριμότητος. Ὅπως οἱ ἀθλητὲς σηκώνουν βάρη γιὰ νὰ γυμνάσουν τὸ σῶμα τους καὶ νὰ δυναμώσουν, ἔτσι κι ἐμεῖς καλούμαστε νὰ σηκώνουμε τὰ βάρη τῶν θλίψεων γιὰ νὰ δυναμώσει ἡ ψυχή μας. Συνεπῶς, οἱ δοκιμασίες μᾶς ἐξασκοῦν στὴν ὑπομονὴ καὶ ἀποτελοῦν εὐκαιρίες γιὰ πνευματικὴ πρόοδο, ὥστε νὰ γινόμαστε τέλειοι καὶ ὁλοκληρωμένοι, καὶ νὰ μὴν ὑστεροῦμε σὲ τίποτε.

Ὑπομονή, λοιπόν, δὲν σημαίνει ὑποταγὴ στὴ μοίρα, οὔτε ἀντιμετώπιση τῶν δυσκολιῶν μὲ στωικὴ ἀπάθεια καὶ ἀναισθησία. Ἡ ὑπομονὴ τῶν πιστῶν Χριστιανῶν εἶναι ἀγώνας πίστεως, εἶναι νίκη, χαρά, θρίαμβος! Ὅπως γράφει ὁ μακαριστὸς καθηγητὴς Π. Ν. Τρεμπέλας, «ἡ ὑπομονὴ τῶν χριστιανῶν εἶναι θριαμβευτικὴ κατανίκησις τῶν θλίψεων» κι ὄχι μόνο δὲν ἀδρανοποιεῖ τὸν πιστό, ἀλλὰ ἐνισχύει τὴν πίστη του, δυναμώνει τὴ θέλησή του, κινεῖ τὴν ψυχή του σὲ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν ἅγιο Θεό (Ὑπόμνημα εἰς τὰς Ἐπιστολάς, τόμος Γ΄, σελ. 227).

Πιὸ συγκεκριμένα, ὁ Χριστιανὸς ποὺ κάνει ὑπομονή, γνωρίζει ὅτι δὲν εἶναι μόνος του, διότι ὁ Κύριος εἶναι κοντά του. Πιστεύει ἀκράδαντα ὅτι ὁ Θεὸς ὡς Παντοδύναμος ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀνατρέψει ἀκόμη καὶ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια· ὡς Πάνσοφος μπορεῖ νὰ δώσει διέξοδο καὶ στὰ πλέον ἄλυτα προβλήματα· ὡς Πανάγαθος εἶναι ἕτοιμος νὰ ἀγκαλιάσει μὲ ἀγάπη ἀκόμη καὶ τὸν μεγαλύτερο ἁμαρτωλό. Αὐτὸ αἰσθανόταν κι ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς ποὺ ἔλεγε: «Τίς ἡ ὑπομονή μου; οὐχὶ ὁ Κύριος;». Δηλαδή, τί ἄλλο ἔχω νὰ περιμένω; Ὁ Κύριος δὲν εἶναι ἡ μόνη προσδοκία μου, Αὐτὸς στὸν Ὁποῖο ὀφείλω νὰ στηρίζω ὅλες μου τὶς ἐλπίδες;» (Ψαλ. λη΄ [38] 8). Ὅταν λέμε λοιπὸν «ἂς κάνουμε ὑπομονή», δὲν σημαίνει ὅτι θὰ περιμένουμε ἀδιάφορα κι ἀόριστα τὴν ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, ἀλλὰ ὅτι ­προσβλέπουμε στὸν Κύριο καὶ ἐμπιστευόμαστε τὸν ἑ­αυτό μας στὴν πατρικὴ πρόνοιά Του.

Ἐπιπλέον ἂς μὴν ξεχνοῦμε ὅτι δὲν θὰ ζήσουμε γιὰ πάντα στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ συνεπῶς, δὲν θὰ μᾶς ἀκολουθοῦν αἰώνια τὰ βάσανα καὶ οἱ στενοχώριες. Μᾶς περιμένει ἄλλος κόσμος, ζωὴ αἰώνια «ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός». Ἐκεῖ εἶχαν στραμμένο τὸ βλέμμα τους ὅλοι οἱ Ἅγιοι, γι’ αὐτὸ καὶ μποροῦσαν νὰ ὑπομένουν φοβερὰ μαρτύρια ἢ νὰ ἐπιτυγχάνουν μεγάλα ἀσκητικὰ κατορθώματα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ παράδειγμα τῶν ἁγίων Τεσσαράκοντα οἱ ὁποῖοι, ὅταν τοὺς ἔριξαν μέσα στὴν παγωμένη λίμνη, ἔλεγαν μεταξύ τους: «Δριμὺς ὁ χειμών, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ παράδεισος· ἀλγεινὴ ἡ πῆξις, ἀλλ’ ἡδεῖα ἡ ἀνάπαυσις» (ὁ χειμώνας εἶναι τσουχτερός, ἀλλὰ γλυκὺς ὁ Παράδεισος. Τὸ πάγωμα εἶναι ὀδυνηρό, ἀλλὰ γλυκιὰ ἡ ἀνάπαυση κοντὰ στὸ Θεό). «Ἂς κάνουμε λίγη ὑπομονή, καὶ θὰ μᾶς ζεστάνει ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ. Μὲ μιὰ νύχτα ἂς ἀγοράσουμε τὴν αἰωνιότητα». Κι ἔτσι ἐνθαρρύνοντας ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὑπέμειναν τὸ φοβερὸ ψύχος κι ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

Ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης τόνιζε χαρακτηριστικά: «Τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ὁ Χριστὸς τὴν κρέμασε στὴν ὑπομονή… Νὰ προσέχουμε λοιπὸν νὰ μὴ χάνουμε τὴν ὑπομονή μας, γιὰ νὰ μὴ χάσουμε τελικὰ τὴν ψυχή μας» (Γερ. Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι: Ε΄, σελ. 290).

Πράγματι, αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος δρόμος τῆς σωτηρίας μας: ἡ ὑπομονή. Αὐτὸ τὸν δρόμο βάδισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Ὁποῖος ἐφάρμοσε τὴν ὑπομονὴ σὲ τέλειο βαθμὸ καὶ περιμένει, ὡς δίκαιος Ἀθλοθέτης, νὰ στεφανώσει νικητὴ κάθε ἀγωνιστὴ ποὺ θὰ δείξει ὑπομονὴ μέχρι τέλους. Ἄλλωστε Ἐκεῖνος μᾶς ὑποσχέθηκε ὅτι «ὁ ὑπομείνας εἰς τέ­λος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. ι΄ [10] 22).

Για ένα «πουκάμισο αδειανό»…



του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Έξαρση της… καζαντζακολαγνείας πάλι εσχάτως, με αφορμή την πρόσφατη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατό του, αλλά φυσικά και την μόλις εμφανισθείσα νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Του γνωστού δηλαδή ατάλαντου «δημιουργού», που εδώ και χρόνια επιμένει να βασανίζει ειδεχθώς τη δύσμοιρη Έβδομη Τέχνη. Και αυτή τη φορά, μετά τις πρωτοφανώς εκείνες άτεχνες ταινίες για τις - σημαντικές πράγματι - μορφές των Ελ Γκρέκο και Ιωάννη Βαρβάκη, σειρά έχει μία άλλη μορφή (άκρως θλιβερή αυτή τη φορά): εκείνη του Νίκου Καζαντζάκη.

Και την αποκαλούμε θλιβερή, γιατί θα μας επιτρέψουν βεβαίως τα πολυπληθή λιβανιστήρια της καθ’ ημάς νεοελληνέζικης πνευματικής χωματερής που στέκουν έκθαμβα μπροστά στον… «οικουμενικό Έλληνα» και τον «κορυφαίο μας συγγραφέα και στοχαστή» (μέχρι για «τον σπουδαιότερο μετά τον Όμηρο», έφτασε στο απίστευτο σημείο να γράψει πρόσφατα κάποιος σε γνωστή αθηνοφυλλάδα) να υπάρχουμε και μερικοί που δεν τον θεωρούμε τίποτε περισσότερο από ένα… κοινό ντενεκέ (που ναι μεν γυαλίζει, ουδεμία ωστόσο σχέση έχει με τον χρυσό). Ένας άνθρωπος που η αναμφίβολη ευφυΐα και η τεράστια κοσμική παιδεία του, αξεδιάλυτα όμως με την απροσμέτρητη έπαρση ενός υπερτροφικού εγωκεντρισμού, τον οδήγησαν δυστυχώς σε ένα συνεχή κατήφορο τερατώδους παραμόρφωσης (προς πλήρη μάλλον επίρρωση της γνωστής πλατωνικής ρήσης ότι «πάσα επιστήμη, χωριζομένη αρετής, πανουργία, ου σοφία φαίνεται»). Ένα τραγικό πλάσμα με συνεχή τρικυμία εν κρανίω, ένα απερινόητα αλλοπρόσαλλο ον, ένας εξεζητημένος επαΐων της πλέον φτιασιδωμένης και υπερτιμημένης, αλλά απολύτως κούφιας και βερμπαλιστικής τελικά υπαρξιστικής αμπελοφιλοσοφίας.

Ο Καζαντζάκης «έπαιξε με όλα, με βουδισμούς, με νιτσεϊσμούς, με χριστιανισμούς, με ό,τι θέλεις», έγραφε με ειλικρινή πόνο ο σπουδαίος μας (και επί σειρά ετών φίλος του) Φώτης Κόντογλου, μαζί με τη διαπίστωση ότι «τα γραφόμενά του είναι κούφια κι ολοένα γίνονται χειρότερα». Καθόλου τυχαία και η αποστροφή που αισθανόταν, όποτε άκουγε γι’ αυτόν, ο Άγιος Παΐσιος, φτάνοντας στο σημείο να ξύνει το χαραγμένο σε βράχο του Σινά όνομά του, για να το εξαφανίσει (θεωρώντας παράταιρο να βρίσκεται το «βδέλυγμα της αθεΐας εν τόπω αγίω»), ή να συμμετέχει προς έκπληξιν πολλών στο μεγάλο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης κατά της βέβηλης ταινίας του Σκορτσέζε. Καθόλου τυχαία και η έντονη δυσφορία που προκαλούσε η μορφή και τα γραπτά του και σε άλλους σημαντικούς αυθεντικά ορθόδοξους αγωνιστές (κληρικούς και λαϊκούς) της Εκκλησίας μας. Καθόλου τυχαία όμως και η αποδοχή του από άλλους ιεράρχες πλανεμένους, ενώ ο διαβόητος οικουμενιστής Αθηναγόρας έφτανε να δηλώνει ότι «τα βιβλία του Καζαντζάκη κοσμούν την Πατριαρχική βιβλιοθήκη».

Από την τραγική «Ασκητική» ως τον ψυχοδιαστροφικά βλάσφημο «Τελευταίο Πειρασμό» και από τον αποτρόπαια πλανεμένο «Φτωχούλη του Θεού» ως τα στερνά γραπτά του και το εωσφορικά εφιαλτικό επίγραμμα του τάφου του, βλέπει κανείς στον Καζαντζάκη μια πορεία ενίοτε παλινδρομήσεων, αλλά γενικά σταθερής και συνεχούς κατάδυσης μέσα σε ολοένα και πιο ερεβώδεις σκιές, βλέπει κανείς ένα «πλανών και πλανώμενο» καταραμένο πνεύμα, που κι όταν κάποτε έδειξε επιφανειακά να πλησιάζει προς το φως, δεν μπόρεσε (και δεν θέλησε) ποτέ του πραγματικά να το αγγίξει. Είχε τη μόρφωση, είχε τις προϋποθέσεις, είχε και τις ευκαιρίες, αλλά η επιλογή του ήταν αυτή: «ουκ ηβουλήθη συνιέναι». Αντίθετα, εκείνο που επέλεξε ήταν να βουλιάξει μέσα στους πλέον σκοτεινούς και δύσοσμους βάλτους της πλάνης, της βλασφημίας και του δαιμονισμού. Αν και φυσικά δεν είναι καθόλου υπερβολή να πει κανείς ότι αυτός πήγε κι ακόμη πιο πέρα, γιατί όσα σκέφτηκε κι έγραψε για τον Χριστό το σκοτισμένο και άρρωστο αυτό μυαλό είναι σίγουρο πως ούτε οι δαίμονες μπορούν να τα διανοηθούν ή τολμούν να τα εκφράσουν.

Αποδείχτηκε έτσι ο Καζαντζάκης ένας μέγας «υιός της απωλείας», που πλην του εαυτού του όμως και πολλούς ακόμη παρέσυρε σ’ αυτή την οδό και χιλιάδες ανθρώπους έβλαψε πνευματικά με τα τόσο προβεβλημένα και πολυδιαβασμένα γραπτά του. Αποδείχτηκε ένα θλιβερό κύμβαλο αλαλάζον πένθιμα κι ένα τραγικό «πουκάμισο αδειανό», που εξαιτίας μάλιστα όλου του συνονθυλεύματος των πεποιθήσεών του, θα μπορούσε δικαιωματικά να θεωρηθεί και εκ των σκαπανέων και προφητών της Νέας Εποχής, ως μέγας μυστικιστικός homo universalis της διαπλανητικής συγκρητιστικής πολτοποίησης του παντός, ένας αυθεντικός συνοδοιπόρος του Χόμπαρντ, της Μπέιλι και της Μπλαβάτσκι, ένας σκοτεινός μύστης που μέσα από την ξεκάθαρα θεοσοφική και μασονική του σκέψη λάτρεψε κι υπηρέτησε αναφανδόν ένα ζοφερό «Θεό» μέσα στο όραμα της παγκόσμιας Πανθρησκείας, ένα «ανήσυχο πνεύμα» και ένας δήθεν «αμφισβητίας» (ο οποίος βέβαια τόσο αμφισβητίας ήταν, που αν ζούσε σήμερα θα ήταν από τους βασικούς πνευματικούς ινστρούχτορες για όλη τη γνωστή νεοταξίτικη πολυπολιτισμική και πολυθρησκειακή ατζέντα).

Δικαίως λοιπόν αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια είδωλο κάθε φανατικού οικουμενιστή, κάθε μεταπατερικού ψευδοθεολογούντος και κάθε επιφανειακού ψευδοφιλολογούντος, κάθε θολοκουλτουριάρη αθεϊστή, κάθε μπερδεμένου αγνωστικιστή, κάθε βλακωδώς βαυκαλιζόμενου ως «πολίτη του κόσμου», κάθε εκκλησιομάχου γραικύλου, κάθε ψευτοπροοδευτικού της κακιάς ώρας και κάθε άλλου αφελληνισμένου φελλού. Αφελληνισμένου, γιατί ούτως ή άλλως κι ετούτος ο δήθεν «κορυφαίος» και «οικουμενικός Έλληνας», πέραν της ρηχής επιφάνειας κάποιων τύπων, δεν είχε στην πραγματικότητα καμία ουσιαστική και ζωντανή σχέση κι επαφή με την αυθεντική Ελλάδα της αείποτε ζώσας και ζήδωρης ελληνορθόδοξης διαχρονίας. Δικαίως επίσης οι ύμνοι της αναγνώρισης κλιμακώνονται ολοένα και περισσότερο σε μια εποχή τεχνητής συγκρητιστικής σύγχυσης που ταιριάζει ζηλευτά στη ζοφερά ταραγμένη του σκέψη. Είναι και αυτό απλούστατα άλλο ένα από τα πολύ φυσιολογικά «σημεία των καιρών»…

Ο Γόρτυνος Ιερεμίας διάδοχός (ως καρικατούρα) του Ζηζιούλα!



Οι μητροπολίτες Γόρτυνος και Κορίνθου κατά της «αγίας ανυπακοής».

«Όλα στην Εκκλησία γίνονται με την ευλογία του Επισκόπου»!
-Ακόμα και η …νομιμοποίηση της αιρέσεως!!!

-Γόρτυνος Ιερεμίας:

Δεν υφίσταται Ευχαριστία χωρίς Επίσκοπο


-Μύδροι Διονύσιου για «φανατικούς» & «Παλαιοημερολογίτες».


Μεγάλη ανησυχία έχει προκαλέσει η «αγία ανυπακοή» στους κόλπους των Δεσποτάδων και δεν χάνουν την ευκαιρία να «ευλογούν» τα γένια τους….

Με την καθιερωμένη τελετή του Αγιασμού, που τέλεσε ο Μητροπολίτης Κορίνθου κ. Διονύσιος, ξεκίνησαν για τρίτη συνεχή χρονιά, οι συνάξεις πνευματικής οικοδομής της Ιεράς Μητροπόλεως Κορίνθου, την Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017.

Προσκεκλημένος του κ. Διονυσίου ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας ανέπτυξε το θέμα: «Ο Επίσκοπος στην Εκκλησία και η Εκκλησία στον Επίσκοπο». Ο κ. Ιερεμίας με τον θεολογικό του λόγο, κατόρθωσε με απλές σκέψεις και παραδείγματα να ομιλήσει για την εκκλησιολογία του Αγίου Κυπριανού Καρχηδόνος, αναλύοντας τον θεσμό της Εκκλησίας, που στην βάση της είναι, όπως είπε, η υπό τον Επίσκοπο τέλεση της Θείας Ευχαριστίας.

Χρησιμοποιώντας παράλληλα και άλλους Αποστολικούς Πατέρες, όπως τον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο και τον Κλήμεντα Ρώμης υποστήριξε ότι το κατεξοχήν έργο του Επισκόπου είναι η Θεία Ευχαριστία και ότι από αυτήν πηγάζει όλη η εξουσία του Επισκόπου όχι μόνον η αγιαστική αλλά και η ποιμαντική και διοικητική. Παρουσίασε δε, ένα κείμενο του Αγίου Διονυσίου Κορίνθου, στο οποίο αποτυπώνεται το βαθύτερο θεολογικό νόημα, για το οποίο όλα στην Εκκλησία γίνονται με την ευλογία του Επισκόπου, σημειώνοντας ότι δεν υφίσταται Ευχαριστία χωρίς Επίσκοπο, καθώς και Επίσκοπος χωρίς Ευχαριστία.

Από την πλευρά του ο Μητροπολίτης κ Διονύσιος, αφού ευχαρίστησε με θερμούς λόγους τον κ Ιερεμια έκλεισε την εσπερινή αυτή σύναξη τονίζοντας ότι στις μέρες μας το πρόσωπο του Επισκόπου καθίσταται τραγικό, όχι τόσο εκ της μη αναγνωρίσεως του έργου του, όσο εκ των σοβαρών εκκλησιολογικών εκτροπών, όπως από τους φερομένους και αλληλοσπαρασσομένους Παλαιοημερολογίτες ή και «ζηλωτές», οι οποίοι με φανατισμό καταστρατηγούν, αποδομούν και παραπλανούν, την υπό τον κανονικό και νόμιμο Επίσκοπο, λογική ποίμνη του Χριστού.

Μην αρνείσαι να μαθαίνεις, κι ας τυχαίνει να ξέρεις πάρα πολλά...



Του αββά Μάρκου :

Ο άνθρωπος συμβουλεύει τον πλησίον του καθώς γνωρίζει. Ο Θεός πάλι ενεργεί σ΄ αυτόν που ακούει ανάλογα με την πίστη του.
Ο άνθρωπος που μακροθυμεί, έχει πολλή φρόνηση (Παροιμ. 14:29). Το ίδιο κι εκείνος που τεντώνει το αυτί του για ν΄ ακούει λόγους πνευματικής σοφίας.
Μην αρνείσαι να μαθαίνεις, κι ας τυχαίνει να ξέρεις πάρα πολλά. Γιατί αυτό πού μπορεί να οικονομήσει ο Θεός, είναι πολύ πιο ωφέλιμο από τη δική μας φρόνηση.

Αυτός που θέλει να σηκώσει το σταυρό του και ν΄ ακολουθήσει το Χριστό, πρέπει πρώτα-πρώτα να επιδιώξει την αληθινή γνώση και μάθηση, εξετάζοντας ακατάπαυστα τους λογισμούς του και μεριμνώντας συνεχώς για τη σωτηρία του και ρωτώντας τους δούλους του Θεού πού έχουν το ίδιο φρόνημα και αγωνίζονται τον ίδιο αγώνα μ΄ αυτόν, έτσι ώστε να μην αγνοεί πού και πώς βαδίζει και να μην προχωράει μέσα στο σκοτάδι χωρίς λύχνο να του φέγγει. 

Γιατί εκείνος πού βαδίζει ιδιόρρυθμα, χωρίς ευαγγελική γνώση, χωρίς διάκριση και χωρίς την καθοδήγηση κάποιου, σκοντάφτει συχνά και πέφτει σε πολλούς λάκκους και παγίδες του πονηρού και πλανιέται πολύ και κοπιάζει πολύ και μπαίνει σε πολλούς κινδύνους και δεν γνωρίζει τι τέλος θα έχει. 

Γιατί δεν είναι λίγοι εκείνοι πού πέρασαν από πολλούς κόπους και ασκήσει και κακοπάθειες και πού υπέφεραν πολλούς μόχθους για το Θεό, αλλά η ιδιορρυθμία, η αδιακρισία και η έλλειψη πνευματικής βοήθειας από τον πλησίον έκαναν τους τόσους και τόσους κόπους τους ανίσχυρους και μάταιους.

Γι αυτό αν είναι δυνατόν, πρέπει κανείς να φροντίζει και ν΄ αγωνίζεται να είναι συνεχώς μαζί με ανθρώπους πού έχουν πνευματική γνώση, με σκοπό, αν ο ίδιος δεν έχει φωτισμό αληθινής γνώσεως, βαδίζοντας μαζί μ΄ εκείνον που έχει, να μην περπατάει στο σκοτάδι, να μην κινδυνεύει από βρόχια και παγίδες και να μην πέφτει πάνω στα νοητά θηρία, που ζουν στο σκοτάδι και που αρπάζουν και αφανίζουν όσους περπατούν μέσα σ΄ αυτό χωρίς τον νοητό λύχνο του θείου λόγου. 

Μικρός Ευεργετινός

«Ο ΗΡΩΑΣ, Ο ΑΓΙΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ»

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ ἀποτειχισμένο ἀδελφό
Άρθρο για τον αγώνα των Αποτειχισμένων Ομολογητών Ιερέων

Είχα την ευκαιρία, προσφάτως, να μιλήσω τηλεφωνικώς με έναν αποτειχισμένο Ιερέα. Κλείνοντας το τηλέφωνο, σκεφτόμουν το πόσο μεγάλη ευλογία ήταν αυτό το τηλεφώνημα! Συνομίλησα με έναν –αφανή– ήρωα! Ω! Ναι, δεν είναι μεγάλη κουβέντα αυτή! Ήρωες είναι οι Ιερείς που διακόπτουν το Μνημόσυνο και την Εκκλησιαστική Κοινωνία από τους εκπεσόντες ψευτοεπισκόπους. Θέλει ανδρεία αυτή η πράξη και ανδρεία έχουν μόνο οι καρδιές των Ηρώων! (Σε ελεύθερη απόδοση, θα λέγαμε, πως η Ελευθερία, η Αποτείχιση και ο Παράδεισος θέλουν τόλμη και θάρρος!). 
Η σκέψη μου «τρέχει» σε όλους αυτούς τους αποτεχισμένους Ιερείς, που αν και είναι λίγοι, εν τούτοις υπάρχουν και κρατούν την Λειτουργική Παράδοση, ούτως ώστε όλοι εμείς οι αποτειχισμένοι λαϊκοί να μπορούμε, έστω και μια-δυο φορές το χρόνο –αναλόγως με το που βρίσκεται ο καθένας από εμάς– να λειτουργούμαστε. 
Σκεφτόμουν την απλότητα και την σεμνότητα που έχει αυτός ο Ιερέας. Ένας Ιερέας, που δεν νιώθει πως κάνει κάτι σπουδαίο, αλλά κάνει –ως οφείλει– το καθήκον του ως πραγματικός Υπουργός του Υψίστου, κάτι που απουσιάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό στις ημέρες μας. Ένας Ιερέας, που αισθάνεται την θέση του μέσα στην Εκκλησία ως ένας εκ των τελευταίων
και ελαχίστων Λειτουργών του Κυρίου και αυτό είναι που τον κάνει τόσο σπουδαίο και μεγάλο στα μάτια μου! Αυτή του η κατά Θεόν απλότητα, αυτός ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα, (τόσο απλά, μα και τόσο ξεκάθαρα!), είναι που του επιτρέπει να νιώθει και να καταλαβαίνει· να αναγνωρίζει την Θεία επέμβαση στην πορεία της ζωής του. Αυτός ο τρόπος του είναι που τον κάνει να βιώνει και να αντιλαμβάνεται τα Θαύματα του Κυρίου στην ζωή του και αυτό είναι που τον κάνει να ταιριάζει τόσο με τους Αγίους της Εκκλησίας μας! 
Όλοι αυτοί οι Ιερείς που διακόπτουν το Μνημόσυνο και την Εκκλησιαστική Κοινωνία από την Παναίρεση του Οικουμενισμού, που μαστίζει επί έναν και κάτι αιώνα εκ των έσω την Εκκλησία, περνούν μέσα από καμίνι που καίει. Το καμίνι της Πίστεως, το οποίο δοκιμάζει τις καρδιές τους. Δίνουν μάχη με τον κόσμο και τον εαυτό τους για να κάνουν το καθήκον τους και να προβούν στην επιβεβλημένη, μα τόσο ευλογημένη και σωτήρια Αποτείχιση, και η μάχη αυτή δεν είναι μικρή ή εύκολη. Πραγματικά δοκιμάζονται οι καρδιές τους και καίγονται, λιώνοντας και καθαρίζοντας κάθε γωνιά της υπάρξεώς τους. Στη μάχη τους αυτή, έχουν για «όπλα» τους την προσευχή και τα δάκρυα και εκείνο που τους κρατάει, είναι η αγάπη τους για τον Κύριο! Και έτσι εξαγνισμένοι περνούν «δια πυρός και σιδήρου» μέσα από το καμίνι για να δοθούν σε εμάς τους Ορθόδοξους των Εσχάτων καιρών, καθαροί και εξαγνισμένοι· καρδιές άγιες! 
Ο δικός τους αγώνας είναι μαρτυρικός, μια και ο διωγμός που βιώνει η Ορθοδοξία μας, είναι πιο ύπουλος από όλους τους προηγούμενους, και όλοι αυτοί οι απλοί και αφανείς Ιερείς, έρχονται αντιμέτωποι με εχθρούς που φορούν Μίτρες και κρατούν Πατερίτσες. Με εχθρούς που έχουν μεγάλη κοσμική εξουσία και ασκούν επιρροή εκβιάζοντας ανθρώπους και καταστάσεις. Όλοι αυτοί οι ήρωες Ιερείς, έρχονται αντιμέτωποι και με το γεγονός ότι από την στιγμή που διέκοψαν το Μνημόσυνο και την Εκκλησιαστική Κοινωνία από τον οικείο ψευτοεπισκόπό τους, παύουν να έχουν και την οικονομική απολαβή από την μισθοδοσία τους, που σημαίνει πως οι οικογένειές τους αυτομάτως παύουν να έχουν την δυνατότητα να καλύπτουν τις όποιες ανάγκες τους. 
Και όμως, τίποτα από όλα αυτά τα εμπόδια δεν στέκεται ικανό να μπει ανάμεσα σε αυτούς και το καθήκον που τους καλεί, ανάμεσα σε αυτούς και την αγάπη που τρέφουν οι υπάρξεις τους για τον Κύριο! Και αυτό είναι που με κάνει να αναρωτιέμαι· τι λιγότερο έχουν, άραγε, αυτές οι καρδιές από τις καρδιές των Αγίων; (!) 
Ιερείς με οικογένειες, Ιερείς που μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους, αλλά και Ιερομόναχοι που δεν έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους ή μια γωνιά δική τους. Όλοι αυτοί πόσο πολύ ταιριάζουν με το Κύριο ο Οποίος δεν είχε κυριολεκτικώς «που την κεφαλή κλίνη» (Ματθ. 8,20 / Λουκ. 9,58). Ακολουθούν κατά πόδας Εκείνον στον δρόμο προς τον Γολγοθά. Η αγάπη τους είναι έμπρακτη και μαρτυρική με Σταυροαναστάσιμο χαρακτήρα. Και αναφωνώ: Ω! Θεέ μου! Σε ευχαριστώ που μας αξιώνεις να γνωρίζουμε τους Λειτουργούς Σου! Σε ευχαριστώ που μας αξιώνεις να ζούμε σε τούτη την –πλέον– δυσκολότερη εποχή, που «μυρίζει» θυσία και δάκρυα! 
Και θέλω, αποτειχισμένα αδέλφια μου, να μιλήσω σε όλους εσάς. Θέλω στην αγάπη σας να απευθυνθώ και να σας ζητήσω να γίνουμε ενεργά μέτοχοι του –δύσκολου μα και τόσο ευλογημένου– αγώνα αυτών των Ομολογητών και συνειδησιακώς Μαρτυρικά αποτειχισμένων ηρώων Ιερέων! 
Καλά μου εν Χριστώ αδέλφια, ας γίνουμε και εμείς μέρος του Θαύματος, ούτως ώστε οι πολύτιμοι για εμάς αποτειχισμένοι Ιερείς να μπορούν να πορευτούν στον δύσκολο αυτόν αγώνα τους, με –όσο το δυνατόν– λιγότερες δυσκολίες. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως είναι οι πνευματικοί μας Πατέρες και τώρα, πραγματικά, οφείλουμε να τους στηρίξουμε όσο μπορούμε σύμφωνα με την διάθεση της καρδίας μας («Μη εκ λύπης ή εξ ανάγκης· Ιλαρόν γαρ δότη αγαπά ο Θεός» / Β´ Κορ. 9,7). Πρώτα και πάνω απ’ όλα, να μην τους ξεχνάμε, έχοντάς τους –επί καθημερινής βάσεως– στις προσευχές μας. Έπειτα, να μην ξεχνάμε να τους ενισχύουμε οικονομικά ή με όποιον άλλον υλικό τρόπο δύναται ο καθένας από εμάς, διότι όπως λέει και ο Ευαγγελικός λόγος πως «άξιος γαρ ο εργάτης του μισθού αυτού» (Λουκ. 10,7 / Ματθ. 10,10 / Α´ Τιμ. 5,18 / Δευτ. 25,4 / Κριτ. 9,9 ).
Ψάξτε να βρείτε τις διευθύνσεις τους (είναι, άλλωστε, εύκολο και τα ιστολόγια που ασχολούνται με αυτά τα θέματα, αλλά και οι ομάδες αποτεχισμένων λαϊκών μπορούν να βοηθήσουν πάνω σε αυτό το θέμα). Μην ξεχνάμε αδέλφια μου, πως οι Ιερείς αυτοί έχουν οικογένειες, έχουν παιδιά που πρέπει να καλύψουν τις ανάγκες τους.
Αδέλφια, οι Ιερείς αυτοί πρέπει να μας νιώθουν δίπλα τους, διότι όπως εμείς τους έχουμε ανάγκη, έτσι και εκείνοι χρειάζονται την στήριξή μας. Όπως ο πατέρας, που αγωνίζεται για τα παιδιά του, έχει ανάγκη από την αγκαλιά τους για να ξεκουραστεί και να πάρει και από εκεί δύναμη, ώστε να συνεχίσει τον αγώνα της βιοπάλης, έτσι και οι Ιερείς μας έχουν ανάγκη να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι. Το θαύμα δεν είναι υποχρεωτικό να κάνει θόρυβο. Συνήθως τα θαύματα είναι απλά και αφανή· έρχονται απαλά σαν την ανοιξιάτικη βροχή!
Ας γίνουμε, αδέλφια μου, μέρος του θαύματος της ηθικής και υλικής στηρίξεως των Πατέρων μας! Ας γίνουμε και εμείς, όπως και όσο μπορούμε, μικρά γρανάζια στην λειτουργία του μηχανισμού του Θαύματος που λέγεται έμπρακτη αγάπη και στήριξη των Πνευματικών μας Πατέρων.
Ας έχουμε την τιμή να βοηθήσουμε τους αληθινούς ήρωες και αγίους της εποχής μας!

Ἐὰν δὲν μισήσεις πρῶτα, δὲν μπορεῖς ν᾿ ἀγαπήσεις ...



Εἶπε κάποιος ἀπ᾿ τοὺς πατέρες: 

«Ἐὰν δὲν μισήσεις πρῶτα, δὲν μπορεῖς ν᾿ ἀγαπήσεις, ἐὰν δηλαδὴ δὲν μισήσεις τὴν ἁμαρτία, δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἁγία Γραφή, «Ἀπόφυγε τὸ κακὸ καὶ πρᾶξε τὸ καλό». 

Ὅμως καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἡ ψυχικὴ διάθεση εἶναι ἐκείνη ποὺ μετράει πάντοτε. 

Γιατὶ ὁ Ἀδὰμ ἂν καὶ ἦταν μέσα στὸν παράδεισο, παρέβη τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ ὁ Ἰώβ, ἂν καὶ ἦταν καθισμένος πάνω στὴν κοπριά, κράτησε τὴν αὐτοκυριαρχία του. 

Λοιπὸν τὸ μόνο ποὺ ζητάει ὁ Θεὸς ἀπ᾿ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ καλή του διάθεση καὶ νὰ ἔχει πάντοτε τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ μέσα του».

ΜΕΓΑ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ

"Το παιχνίδι της "δημιουργικής ασάφειας"!

Αποδοχή της Ψευδοσυνόδου από την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους


Του π. Νικολάου Μανώλη

Προσφάτως έγινα κάτοχος του επισήμου ετησίου περιοδικού που εκδίδει η Αγιορείτικη Μονή του Οσίου Γρηγορίου με τον ομώνυμο τίτλο "Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ" - Περίοδος Β' Έτος 2017 Αριθμ.42.

Με ιδιαίτερη χαρά αντίκρισα το πρώτο άρθρο του περιοδικού "Η Εκκλησία και ο Οικουμενισμός" - απάνθισμα λόγων του μακαριστού, ακραιφνούς ορθοδόξου, Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη.

Δυστυχώς η χαρά μετετράπη σε λύπη καθώς προχώρησα και ανέγνωσα το "Επίκαιρα γεγονότα και θέματα" διότι διαπίστωσα πως το θέμα του Οικουμενισμού θίχτηκε στο περιοδικό μόνο ως κάτι θεωρητικό και όχι ως κάτι το οποίο έχει σχέση με τις αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου της Κρήτης (της λεγομένης "Αγίας και Μεγάλης Συνόδο"). 
Σε αυτή τη στήλη, γίνεται εκτενή αναφορά στις όντως ορθόδοξες προτάσεις που είχεδιατυπώσει το Άγιον Όρος προ της Ψευδοσυνόδου προκειμένου να διορθωθούν τα επίμαχα κείμενα, και δηλώνουν πως είναι σύμφωνοι με αυτές τις προτάσεις. Το πρόβλημα είναι ότι παραλείπουν να μας αναφέρουν πως παρόλο που οι προτάσεις αυτές ήταν ορθόδοξες και στόχευαν στο να "αποφευχθεί η οικουμενιστική νοηματοδότησις των κειμένων", το αποτέλεσμα είναι ότι ΔΕΝ έγιναν αποδεκτές από τη Ψευδοσύνοδο.
Σημασία έχει το τι έγινε και όχι το τι θέλαμε να γίνει!

Διαβάζουμε ακόμη: "Οι επίσημες θέσεις του Αγίου Όρους περί της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, τις οποίες ανεπτύξαμε ανωτέρω, συνοψίζονται στο ότι τα κείμενα της Συνόδου, ιδίως στο ζήτημα της εκκλησιολογίας, χρειάζονται περαιτέρω διορθώσεις και διασαφήσεις, που μπορούν να γίνουν κατά τις προαναγγελθείσες επόμενες συνόδους της Εκκλησίας."
Η Ψευδοσύνοδος δεν ολοκληρώθηκε; Δεν υπογράφτηκαν τα κείμενά της; Δεν απορρίφθηκαν οι ορθόδοξες αντι-προτάσεις σας; Τι θα πει χρειάζονται περαιτέρω βελτίωση (“διορθώσεις και διασαφήσεις”); Η Ψευδοσύνοδος δεν είναι εν εξελίξει και τα κείμενα υπογράφτηκαν!

Δυστυχώς είναι εμφανές για αυτόν που θα πάρει το περιοδικό στα χέρια του, ότι παντού δεσπόζει η αναφορά σε "Αγία και Μεγάλη Σύνοδο" και όχι σε Ψευδοσύνοδο.

Το κερασάκι στη τούρτα έρχεται με το παρακάτω απόσπασμα:
"Επειδή μεταξύ του λαού έγινε μετασυνοδικώς ταραχή με την διακοπή του μνημοσύνου ωρισμένων επισκόπων, η ιεροκοινοτική Επιτροπή θεώρησε απαραίτητο να τονίση ότι «η τάσις διά διακοπήν μνημοσύνου δεν είναι εν προκειμένω δικαιολογημένη». Οι λόγοι είναι αρκούντως σοβαροί. Γράφει στην Έκθεσί της ότι στην Κρήτη δεν υπεγράφη ενωτικός Όρος, όπως στην Λυών και στην Φλωρεντία, ούτε οι επίσκοποι προσεχώρησαν σε κατεγνωσμένη αίρεσι (όπως το Φιλιόκβε, η κτιστή Χάρις, η χειροτονία γυναικών κ.λπ.), αλλά οι επίσκοποί μας παραμένουν οι Ορθόδοξοι ποιμένες του Ορθοδόξου λαού"

Θεωρώ αδιανόητα προκλητικό να αναφέρεται ότι επειδή δεν "υπεγράφη ενωτικός Όρος" η διακοπή μνημοσύνου δεν είναι δικαιολογημένη. Αν υπογραφόταν ενωτικός όρος και προσχωρούσαν στην αίρεση τότε δε θα συζητούσαμε για διακοπή μνημοσύνου καθώς οι υπογράψαντες θα έθεταν εαυτούς εκτός Εκκλησίας. Δε θα ήταν πλέον Ορθόδοξοι. Η διακοπή μνημοσύνου γίνεται σε επισκόπους που είναι ακόμα στην Ορθοδοξία αλλά κηρύσσουν γυμνή τη κεφαλή αίρεση. Ο κανόνας (ΙΕ΄ της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) του Μεγάλου Φωτίου είναι ξεκάθαρος.
Αν τώρα - στις μέρες μας - θεωρείτε τη διακοπή μνημοσύνου αδικαιολόγητη τότε τί έχετε να πείτε για το ΄70 που είχε κόψει το μνημόσυνο σχεδόν σύσσωμο το Άγιον Όρος; Θεωρείτε αδικαιολόγητη τη στάση του Οσίου Παΐσιου που έκοψε το μνημόσυνο;

"Ούτε οι επίσκοποι προσεχώρησαν σε κατεγνωσμένη αίρεσι": Ο οικουμενισμός δεν είναι κατεγνωσμένη αίρεση; Η αίρεση των ψευδομαρτύρων του Ιεχωβά όντως δεν είναι κατεγνωσμένη αίρεση, αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι αν ένας επίσκοπος κηρύττει τις αιρέσεις τους η διακοπή μνημοσύνου του θεωρείται αδικαιολόγητη;

Το αποκορύφωμα είναι πως ενώ δε θεωρείτε τον οικουμενισμό ως κατεγνωσμένη αίρεση, θεωρείτε όμως τη χειροτονία γυναικών ως αίρεση! Μα είναι αίρεση η χειροτονία γυναικών; Μήπως και ο διπλός γάμος των ιερέων είναι αίρεση; Μήπως θα μας πείτε και πως η ημερολογιακή μεταρρύθμιση είναι αίρεση; Ή μήπως ο εγωισμός είναι αίρεση, όπως θεωρεί και ο Αλβανίας Αναστάσιος; Αδυνατώ να πιστεύσω πως στο μοναστήρι που έζησε ο π. Γεώργιος Καψάνης, σήμερα δεν έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν την αίρεση από τη πλάνη, το πάθος ή τα διοικητικά λάθη της Εκκλησίας.

Γιατί πατέρες παίζεται το παιχνίδι της "δημιουργικής ασάφειας" όπως έκανε η Ψευδοσύνοδος;
Δεν είναι δυνατόν να αφήνουμε τους οικουμενιστές (βλ.Λαρεντζάκη) να διαβάζουν τις αποφάσεις της Ψευδοσυνόδου ως έχουν και να λένε πως "Οι αντιδρώντες αναφέρονται και επικαλούνται το Σύμβολο της Πίστεως και ισχυρίζονται ότι με την έκφραση "Εις Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν" εννοείται αποκλειστικώς και μόνον η Ορθόδοξος Εκκλησία" και εσείς να κρύβεστε πίσω από τις απορριφθείσες παλαιές προτάσεις σας!
Οι αποφάσεις της Κρήτης είναι Ορθόδοξες ή όχι;
Είναι Ορθόδοξη Σύνοδος ή Ψευδοσύνοδος;
Θέλουμε ξεκάθαρες απαντήσεις.
Δεν είναι δυνατόν η "Αγία και Μεγάλη Σύνοδος" να είναι ολίγον Ορθόδοξη!
Ή είναι Ορθόδοξη ή Ψευδοσόνοδος!

"ἔστω δέ ὁ λόγος ὑμῶν ναί ναί, οὒ οὔ· τό δέ περισσόν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν" (Ματθ. ε΄ 37).


«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΘΕΟΣ»

Μα κι αν υπάρχει άλλος Θεός, το αποφάσισα, «ΕΓΩ θα αποφασίζω, στη γη και η δύναμή μου θα επεκτείνεται στους ουρανούς και στα καταχθόνια».

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΟΥΝ

Ξεκάθαρος λόγος που αφορά καλοπροαίρετες ψυχές προς Δόξα Θεού και δικής μας Σωτηρίας. Μάθετε την αλήθεια που μας κρύβουν και το που μας οδηγούν !

(μέρος 1ο εκ των 3ων)

Σώστε τα για να έχετε σαφή άποψη για την ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χριστού που έκαναν οι ΨΕΥΔ-επίσκοποι και ΨΕΥΔΟ-διδάσκαλοι συνεργαζόμενοι με τον ΑΝΤΙ-χριστο.

Όλα αποκαλύπτονται και γίνονται γνωστά μετά την ΨΕΥΔΟ-σύνοδο (στο Κολυμπάρι) της Κρήτης.

Οι μάσκες έπεσαν, ο κύβος ερρίφθη. Θα είμαστε αναπολόγητοι εκείνη την ημέρα του θανάτου μας και της 2ας παρουσίας.

Α’ Οικουμενική Βατικάνια Σύνοδος

Ο αλάθητος Πάπας Ρώμης (φ.653/Ιουλ.-Αυγ.2007)

Τι γνώμη έχουν οι παπικοί για τον πάπα τους και ο ίδιος για τον εαυτό του, φαίνεται στο παρακάτω απόσπασμα-απόφαση από τα πρακτικά της δικής τους Α’ οικ/ής Συνόδου του Βατικανού, που έγινε το 1870.

Πρόεδρος της Συνόδου ήταν ο τότε Πάπας Ρώμης, Πίος ο 9ος και σύνεδροι 700 παπικοί ιεράρχες.

Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΩΑΣ ΤΑΣ ΦΡΕΝΑΣ,…..ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΑΝΕΙ…..!!

ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ: 

«*Ο πάπας της Ρώμης είναι Θείος άνθρωπος και ανθρώπινος Θεός, γι’αυτό κανείς δε μπορεί να τον δικάσει ή να τον κρίνει.

*Ο πάπας έχει Θεία εξουσία, η δε εξουσία του είναι απεριόριστη (απόλυτη).

*Για τον πάπα είναι δυνατά πάνω στη γη τα ίδια ακριβώς που είναι δυνατά για τον Θεό στους ουρανούς.

*Ό,τι έχει κάνει ο πάπας είναι το ίδιο σαν να το έκανε ο Θεός.

*Τις εντολές του πρέπει να τις εκτελούμε σαν εντολές του Θεού.

*Ο πάπας μέσα στον κόσμο είναι το ίδιο πράγμα που είναι ο Θεός μέσα στον κόσμο ή η ψυχή μέσα στο σώμα.

*Η εξουσία του πάπα είναι υψηλότερη από κάθε δημιουργημένη εξουσία, γιατί η εξουσία του, κατά κάποιο τρόπο, εκτείνεται στα ουράνια, τα γήινα και τα καταχθόνια (πράγματα), για να δικαιωθούν σ’αυτόν οι λόγοι της Γραφής: «Πάντα υπέταξας υπό τους πόδας Του» (πρβλ.α’Κορ.ιε’27,Εφ.α’22).

*Στην εξουσία του πάπα και στο θέλημά του έχουν παραδοθεί τα πάντα και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να του αντισταθεί ή εναντιωθεί.

*Αν ο πάπας παρέσερνε μαζί του μέσα στην κόλαση εκατομμύρια ανθρώπων, τότε κανείς τους δεν θα’ χε το δικαίωμα να τον ρωτήσει: «άγιε πάτερ, γιατί το κάνεις αυτό;»

*Ο πάπας είναι αλάθητος όπως ο Θεός και έχει τη δύναμη να κάνει κάθετι που ο Θεός κάνει.

*Η βουλή (το θέλημα) του Θεού, κατά συνέπεια δε και του πάπα, ο οποίος είναι τοποτηρητής του Θεού, έχει την ανώτατη εξουσία παντού.

*Ο πάπας φέρει δύο ξίφη στη ζώνη, εξουσιάζει δηλαδή τα πνευματικά και τα εγκόσμια, τους πατριάρχες και τους επισκόπους, τους αυτοκράτορες και τους βασιλιάδες. 
Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο είναι υπήκοοί του.

*Εκείνος (ο πάπας) είναι τα πάντα, είναι πιο ψηλά από κάθετι και έχει μέσα του τα πάντα.

*Ό,τι εκείνος (ο πάπας) επαινεί ή αποδοκιμάζει, όλοι πρέπει να το επαινούν ή να το αποδοκιμάζουν.

*Ο πάπας δύναται να μεταβάλλει τη φύση των πραγμάτων, να κάνει ο,τιδήποτε εκ του μηδενός.

*Έχει (ο πάπας) την ικανότητα από το ψεύδος να δημιουργήσει αλήθεια, δύναται (ενεργώντας) ενάντια στην αλήθεια, δίχως την αλήθεια και παρά την αλήθεια (στο πείσμα της αλήθειας), να πράξει κάθετι που του είναι αρεστό.

*Δύναται να έχει αντιρρήσεις έναντι των Αποστόλων και των εντολών που οι Απόστολοι μετέδωσαν.

*Έχει το δικαίωμα και την εξουσία να διορθώνει κάθετι το οποίο θεωρεί αναγκαίο.

*Μέσα στην Καινή Διαθήκη, δύναται να μεταβάλλει τα ίδια τα Μυστήρια, που έχουν ορισθεί και θεσπιστεί από τον Ιησού Χριστό.

*Έχει τέτοια δύναμη στους ουρανούς, που δύναται να αναδεικνύει σε Άγιους όποιους από τους αποθανόντες θελήσει, ακόμη και ενάντια σε όλες τις έξωθεν πεποιθήσεις και παρά τις απόψεις όλων των καρδιναλίων και επισκόπων, που θα διενοούντο να εναντιωθούν σ’ αυτό.

*Ο πάπας έχει εξουσία πάνω στο καθαρτήριο (πυρ) και την κόλαση. 

*Είναι ο Δεσπότης της Οικουμένης. Με την απεριόριστη εξουσία του ενεργεί τα πάντα μόνο κατά τη βούλησή του και έχει τη δύναμη να πράττει ακόμη περισσότερα των όσων εμείς ή εκείνος γνωρίζουμε.

*Το να αμφιβάλλει κανείς για την δύναμή του αποτελεί ιεροσυλία.

*Η δύναμη και η εξουσία του είναι ανώτερη και ευρύτερη από την δύναμη και εξουσία όλων των Αγίων και την Αγγέλων.

*Κανείς δεν έχει το δικαίωμα, έστω και με τη σκέψη, να διαμαρτυρηθεί ενάντια σε απόφαση ή κρίση.

*Η εξουσία του πάπα δεν έχει μέτρο ούτε όρια. Όποιος αρνείται την ανώτατη εξουσία και ηγεμονία του πάπα αμαρτάνει ενάντια στο πνεύμα το Άγιο, διαιρεί τον Χριστό και είναι αιρετικός. Μονάχα στον πάπα δόθηκε η εξουσία να αφαιρεί ο,τιδήποτε από οποιονδήποτε και να το δίνει σε άλλον.

*Ο πάπας έχει εξουσία να αφαιρεί και να διαμοιράζει αυτοκρατορίες, βασίλεια, πριγκιπάτα και κάθε λογής περιουσία.

*Την εξουσία του ο πάπας την λαμβάνει απευθείας από τον Θεό, οι δε αυτοκράτορες και οι βασιλιάδες από τον πάπα.

* Ο πάπας είναι τοποτηρητής του Θεού, όποιος δε, αρνείται αυτό το πράγμα είναι ψεύτης.

*Ο πάπας είναι αντικαταστάτης του Θεού πάνω στους καλούς και τους κακούς αγγέλους. Ό,τι τελείται με την εξουσία του πάπα ,τελείται με την εξουσία του Θεού.

*Όποιος δεν υπακούει και δεν υποτάσσεται στον πάπα, δεν υπακούει και δεν υποτάσσεται στον Θεό.

*Κάθετι που κάνει ο πάπας είναι αρεστό στο Θεό.

*Τον πάπα δεν μπορεί να τον κρίνει κανείς, επειδή έχει λεχθεί ότι: «ο πνευματικός ανακρίνει μεν πάντα, αυτός δε υπ’ ουδενός ανακρίνεται».(Α’Κορ.2,15)

*Η δύναμη και η εξουσία του εκτείνεται ίσαμε τα ουράνια, τα γήινα και τα καταχθόνια.

*Ο πάπας είναι ομοίωση του Χριστού, στο δε σώμα του ζει το Άγιο πνεύμα.

*Ο πάπας είναι κύριος πάντων, βασιλιάς και αιτία πάσης αιτίας.

*Ο πάπας είναι νυμφίος και κεφαλή της οικουμενικής Εκκλησίας.

*Ο πάπας δεν μπορεί να πλανάται ή να κάνει λάθος, είναι παντοδύναμος και μέσα του ενυπάρχει όλο το πλήρωμα της δυνάμεως και εξουσίας.

*Είναι ο πάπας πιο ψηλά από τον Απόστολο Παύλο, γιατί σύμφωνα με την κλήση του στέκει στο ίδιο επίπεδο με τον Απόστολο Πέτρο. Γι’ αυτό τον λόγο μπορεί να διαφωνεί με τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και να δίνει εντολές αντίθετες με τις επιστολές εκείνου.

*Το να κατηγορεί ή να καταγγέλλει κάποιος τον πάπα είναι το ίδιο όπως το ν’ αμαρτάνει ενάντια στο πνεύμα το Άγιο ,είναι δε κάτι που δεν συγχωρείται ούτε σ ’αυτόν ούτε στον μέλλοντα αιώνα.

*Το τριπλό στέμμα (η τιάρα) του πάπα σημαίνει το τρισσό της εξουσίας του: πάνω στους αγγέλους, στους ουρανούς, πάνω στους ανθρώπους στη γη, και πάνω στους δαίμονες στην κόλαση.

*Ο Θεός παραχώρησε στην εξουσία του πάπα όλους τους νόμους, αλλά ο ίδιος ο πάπας είναι πιο ψηλά απ’ όλους τους νόμους.

*Αν ο πάπας απεφθέγγετο απόφαση ενάντια στην κρίση του Θεού, τότε η κρίση του Θεού πρέπει να διορθωθεί και να μεταβληθεί.

*Ο πάπας είναι το φως της αλήθειας και η ανταύγειά της.

*Ο πάπας είναι το παν επί πάντων και δύναται τα πάντα.»

(περ. «Ιερά παρακαταθήκη»,φ.16/Μάρτιος 2007,σσ.10-11)


Να σημειωθεί ότι 100 χρόνια πριν το 1779 ο Προφήτης, Ιερομάρτυρας, Εθνομάρτυρας, Ισαπόστολος, Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (Πατρο-Κοσμάς) μετά από πληροφορία είχε προφητεύσει τα εξής: 

«Ο ένας ΑΝΤΙχριστος είναι ο πάπας» και πάλι:

«Τον πάπα να καταράσθε, γιατί αυτός θα είναι η αιτία.»

Και όντως ο ίδιος ο πάπας το επιβεβαίωσε μετά 100 χρόνια στην Α’ Βατικανή σύνοδο ομολογώντας το «με τον πιο ταπεινό τρόπο» (όπως διαβάσατε πιο πάνω).

Αυτόν τον «άνθρωπο» (τον πάπα) πλήθος κόσμου τον ακολουθεί, χωρίς να ξέρει «ποιοι αφαιρούν και διαμοιράζουν αυτοκρατορίες, βασίλεια, πριγκιπάτα και κάθε λογής περιουσία»!


Εσείς Ορθόδοξοι αδελφοί μου, τέκνα Θεού τον ακολουθείτε; Συμφωνείτε με όσα λέει (πιο πάνω); Πόσες φορές πρέπει να σας διδάξει η ιστορία;

Στο 2ο μέρος θα αποδείξουμε ότι «ορθόδοξοι χριστιανοί» και μάλιστα «πατριάρχης», «ιεράρχες» και πλήθος «ιερέων» τον ακολουθούν κατά πόδας αποκαλώντας τον μάλιστα «αγιότατο», τον αποδέχονται και τον υπακούουν….!

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ σε όλους αυτούς που στηρίζουν τους οικουμενιστές-αιρετικούς «ποιμένες» και λένε: «να κάνουμε λίγο πίσω εμείς, να κάνουν λίγο πίσω αυτοί για να… συναντηθούμε!!»

«…ΟΥ ΓΑΡ ΟΙΔΑΣΙ ΤΙ ΠΟΙΟΥΣΙ…»

Αγαπητοί μου αδελφοί, τέκνα φωτός, να είστε ψύχραιμοι και πραείς διότι θα ακούτε τα αντίθετα.

Είναι ηλίου φαεινότερο εκ των ανωτέρω ποιοι είναι οι νοσούντες που προσπαθούν να βρουν ψυχολογικές και παθολογικές συμπεριφορές σε άλλους. Δεν έχουν κανένα θεολογικό επιχείρημα. Μακράν των Εντολών γυμνώθηκαν πνευματικά και το μόνο που κάνουν είναι να κατηγορούν άλλους. Μη λησμονήσουμε του Θείου Παύλου το ότι:

«Οι δυνατοί θα βαστάξουν τα ασθενήματα των αδυνάτων».

Όσοι πιστεύουν ότι ο αγώνας είναι απλά αντιαιρετικός, σφάλλουν!

Ας καταλάβουν ότι ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ,ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΑΙΡΕΣΗΣ.

ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΣΤΗΡΙΞΗ,ΓΙ’ΑΥΤΟ ΑΛΛΩΣΤΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ!

Αδελφοί μου, ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ…!!

ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ των παθών, των αιρέσεων και της Ν.Τ.Π.!

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑ ΘΕΟΥ!!


Σας μεταφέρει ταπεινά
με εν Χριστώ αγάπη και ενδιαφέρον 
ο Γεώργιος Φλώρος

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ «ΚΑΙΕΙ» ΤΟΥΣ ΠΟΙΜΕΝΕΣ

ποὺ ἐθελοτυφλοῦν, καὶ ἐπιτρέπουν μέρα μὲ τὴ μέρα, ὅλο καὶ περισσότεροι πιστοὶ νὰ ὁδηγοῦνται στὰ ἐνδότερα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμού!


Τιμὴ ἁγίου καὶ μάρτυρος, εἶναι ἡ μίμηση τῆς ζωῆς του καὶ τῆς διδασκαλίας του.
Κι ὅμως οἱ σύγχρονοι πιστοί, μὲ πρώτους τοὺς ἐπισκόπους, πανηγυρίζουν στοὺς Ναούς, καὶ λιβανίζουν τοὺς Ἁγίους, καὶ ξελαρυγγίζονται ψάλλοντας καὶ ὁμιλώντας γι’ αὐτούς, ἀλλὰ σιωποῦν ἢ πράττουν τὰ ἀντίθετα στὴν ἀντιμετώπιση θεμάτων Πίστεως!
Ἐπειδὴ προέχει τὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραθέτουμε κάποια χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ σχετικὲς μελέτες, γιὰ νὰ γνωρίσουν τὴ καθοδηγητικὴ στάση τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ὅσοι ἀδελφοί μας ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν τηρητέα στάση ἀπέναντι τῶν αἱρετικῶν (καὶ κυρίως τῶν διακινούντων τὸν Οἰκουμενισμὸ Πατριαρχῶν, Ἐπισκόπων καὶ ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων), ἀλλὰ οἱ πνευματικοὶ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι τοὺς παραπλανοῦν, διδάσκοντας μιὰἄλλη ποιμαντικὴ στάση, ποὺ δὲν διδάσκουν οἱ Ἅγιοι καὶ ἡ διαχρονικὴ Εὐαγγελικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
Δηλαδή, ἀκολουθοῦν ἄλλη, κακόδοξη στάση, στὸ σωτηριολογικὸαὐτὸ θέμα τῆς ἀντιμετωπίσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὑπερμάχησε τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων ἐναντίον τῶν Βαρλαάμ καί Ἀκινδύνου, οἱ ὁποῖοι προσεπάθησαν νά διαδώσουν στήν Ἀνατολή τίς δυτικές αἱρέσεις περί κτιστῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐκεῖνος ἐπίσης ὁ ὁποῖος ὑπερμάχησε τοῦ μοναχισμοῦ εἰς τό θέμα τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τῆς συγκεντρώσεως τοῦ νοῦ καί τῆς ἀναγωγῆς διά μέσου τῆς καρδιᾶς πρός τόν Θεόν, τά ὁποῖα ὁ Βαρλαάμ προσεπάθησε νά διαστρέψη.
Οἱ ἀγῶνες τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ δέν ἐστράφησαν μόνον ἐναντίον τοῦ Βαρλαάμ καί τοῦ Ἀκινδύνου, ἀλλά καί ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου τοῦ ΙΔ΄ τοῦ ἐπιλεγομένου Καλέκα. Ὁ Καλέκας, μετά τή Σύνοδο τοῦ 1341, ἡ ὁποία ἐδικαίωσε τίς θέσεις τοῦ ἁγ. Γρηγορίου καί κατεδίκασε τίς αἱρέσεις τοῦ Βαρλαάμ, ἐστράφη ἐναντίον τοῦ ἁγ. Γρηγορίου, τόν ὁποῖο κατώρθωσε μέ διάφορες μηχανορραφίες καί τήν πολιτική ὑποστήριξι νά κλείση στήν φυλακή.
Ὁ Καλέκας ἐξέδωσε ἐγκύκλιον ἐπιστολή μέ τήν ὁποία ἀναθεματίζει τόν ἅγ. Γρηγόριο καί τούς ὁμόφρονάς του. Αὐτή περιεῖχε, μεταξύ ἄλλων καί τά ἑξῆς:
«Τόν Παλαμᾶν καί τούς ὁμόφρονας αὐτοῦ, ...τολμήσαντας ἀκανονίστως καί ἀκρίτως ἀποκόψαι τό μνημόσυνόν μου, τῷ ἀπό τῆς ζωαρχικῆς καί ἁγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καί τῷ ἀναθέματι παραπέμπομεν. Ἡ ὑπογραφή Ἰωάννης ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ρώμης καί οἰκουμενικός πατριάρχης» (P.G. 150, 863D).
Βλέπουμε λοιπόν ὅτι ὁ ἅγ. Γρηγόριος, λόγῳ τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Καλέκα, διέκοψε τό μνημόσυνό του πρό συνοδικῆς κρίσεως. Αὐτό ἦτο μία ἀπό τίς αἰτίες πού ἐξεδόθη ἐναντίον του ὁ ἀναθεματισμός «...τολμήσαντας ἀκανονίστως καί ἀκρίτως ἀποκόψαι τό μνημόσυνόν μου...».
Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι, τότε πού ὁ ἅγιος Γρηγόριος διέκοψε τήνμνημόνευσι τοῦ Πατριάρχου, ὁ Καλέκας δέν εἶχε καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο, ὁ δέ Ἅγιος δέν εἶχε χειροτονηθῆ Ἐπίσκοπος, ἀλλά ἦτο ἁπλός ἱερομόναχος τοῦ ἁγ. Ὄρους. Φαίνεται πώς τήν ἀπόφασι αὐτή τοῦ ἀναθεματισμοῦ τοῦ ἁγίου τήν ὑπέγραψαν καί ἄλλοι Ἐπίσκοποι, μεταξύ τῶν ὁποίων καί ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰγνάτιος, ὁ δέ ἅγιος δέν τήν ἐτήρησε, ἀλλά κατ’ ἰδίαν συνέχισε νά λειτουργῆ (P.G. 150, 880D).
Τό σπουδαῖο καί ἔχον μεγίστη σημασία εἰς τήν παροῦσα μελέτη εἶναι τό ὅτι ὁ ἅγ. Γρηγόριος δέν ἦτο ἁπλῶς ἀποτειχισμένος ἀπό τόν Πατριάρχη Καλέκα πρό συνοδικῆς κρίσεως, ἀλλά ἐπί πλέον ἐθεωροῦσε (καί διεκήρυττε) ὅτι ἦτο ἀδύνατον κάποιος πού ἐπικοινωνεῖ ἐκκλησιαστικῶς μὲ τὸν Πατριάρχη νά εἶναι Ὀρθόδοξος, ἐνῶ αὐτός, πού ἦτο ἀπό αὐτόν ἀποτειχισμένος, ἦτο ἑνωμένος συγχρόνως μέ τήν εὐσεβῆ πίστι. Λέγει λοιπόν ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Τούτου τοίνυν οὕτω καί τοσαυτάκις παντός τοῦ τῶν ὀρθοδόξων πληρώματος ἐκκεκομμένου, λείπεται τῶν ἀδυνάτων εἶναι τελεῖν ἐν τοῖς εὐσεβέσι τόν μή ἀφωρισμένον ἐκ τούτου, τοῦ καταλόγου δ’ εἶναι χριστιανῶν ἀληθῶς καί τῷ Θεῷ ἡνωμένον κατ’ εὐσεβῆ πίστιν, ὅστις ἄν εἴη τούτων ἕνεκεν ἀφωρισμένος ἐκ τούτου» (ΕΠΕ 3, 692, Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα).
Αὐτό δεικνύει καθαρά ὅτι ὁ ἅγιος τήν ἔνταξι καί τόν χωρισμό ἀπό τήν Ἐκκλησία τά συνέδεε ἀπολύτως ὄχι μέ τήν ὑποταγή εἰς τά ἑκάστοτε ποιμένοντα πρόσωπα, ἀλλά μέ τήν πλήρη ἀποδοχή καί ταύτισι μέ τήν ὀρθόδοξο πίστι. ΤόνΠατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα τόν ἐθεωροῦσε ἀποκομμένο ἀπό τούς Ὀρθοδόξους, λόγῳ πίστεως, πρό συνοδικῆς κρίσεως καί αὐτούς πού τόνἀκολουθοῦσαν ὁμοίως τούς συγκατέλεγε μέ αὐτόν. Ἡ σκέψις δηλαδή τοῦ ἁγίου εἶναι ὅτι εἶναι ἀδύνατον νά συγκαταλέγεται κάποιος μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, ἔστω καί ἄν ἰσχυρίζεται ὅτι ἔχει ὀρθόδοξο πίστι, τήν στιγμή πού ἀκολουθεῖ καί ἐντάσσεται σέ κάποιον αἱρετικό ποιμένα καί ἀρχιποιμένα.
Ὑπάρχει εἰς τό σημεῖο αὐτό καί ἕνα ἄλλο, πλέον ἀποκαλυπτικό χωρίο τοῦ ἁγ. Γρηγορίου, τό ὁποῖο εἶναι τόσο διαυγές πού δέν ἀφήνει περιθώρια παρερμηνείας, οὔτε καί εἰς αὐτούς πού προσπαθοῦν νά τά ἐφεύρουν ὥστε νά καλυφθοῦν. Εἶναι ἀπό τήν ἀναίρεσι πού κάνει εἰς τό γράμμα τοῦ Ἀντιοχείας Ἰγνατίου. Ἀναφέρει δέ τά ἑξῆς: «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ ”στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια; Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν και σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ΕΠΕ 3, 606).
Μέ λίγα λόγια ἡ ἀληθινή καί ὀρθόδοξος πίστις εἶναι τό κριτήριο εἰσόδου ἤ ἐξόδου ἀπό τήν Ἐκκλησία· εἶναι δέ τό μεγαλύτερο ψεῦδος νά λέγωνται κάποιοι ποιμένες καί ἀρχιποιμένες, ὅταν ἔχουν αἱρετικά φρονήματα καί, ἐπί πλέον, τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ Χριστιανισμοῦ δέν εἶναι τά πρόσωπα, ἀλλά ἡ ἀληθινή καί ἀκριβής πίστις.
Οἱ σημερινοί βεβαίως ποιμένες καί ἀρχιποιμένες πιστεύουν τά ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπό τόν ἅγιο, ἐπειδή θεωροῦν ὅτι μέ τήν χειροτονία των κατεστάθησαν ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας καί δύνανται νά τήν ὁδηγοῦν στήν ἱστορική της πορεία ὅπου βούλονται, ἀπαιτώντας συγχρόνως ἀπόλυτον ὑπακοή ἀπό ὅλους. Αὐτοί ὅλοι, οἱ σημερινοί ποιμένες καί ἀρχιποιμένες, εἶναι ἀκόλουθοι ὄχι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἀλλά τοῦ Πατριάρχου Καλέκα, διότι ἄν ἦταν ἀκόλουθοι τοῦ ἁγίου δέν θά ἀκολουθοῦσαν τόν Καλέκα εἰς τήν δυσσέβεια καί τήν αἵρεσι, ὅπως ὁ ἅγιος δέν τόν ἀκολουθοῦσε καί δι’ αὐτό ὁ Καλέκας τόν εἶχε ἀποκομμένο ἀπό τήν Ἐκκλησία.
Τό ἑωσφορικό πνεῦμα καί τήν ἀποκοπή του ἀπό τόν Καλέκα ἀναφέρει στήν ἴδια πραγματεία ὁ ἅγιος ὡς ἑξῆς: «Ἀλλ’ οἶμαι τόν οὕτως ἀνερυθριάστως τοσαῦτα ψεύδη γράφοντα καί περιαγγέλλοντα πᾶσιν ἀνέδην, ρᾳδίως καί τοῦτ’ ἄν εἰπεῖν, ὡς μόνος αὐτός ὑπῆρχεν ἡ σύνοδος, ἐπεί καί μόνον ἑαυτόν πολλάκις καί τήν ἐκκλησίαν εἶναί φησι καί ὅ,τι ἄν αὐτῷ δόξῃ καί ὅ,τι ἄν αὐτός εἴπῃ τῇ ἐκκλησίᾳ φησί δοκεῖν καί τήν ἐκκλησίαν ἀποφαίνεσθαι πᾶσαν. Κἄν τις μή ταχύ κατανεύσῃ πρός ὁ,τιοῦν καί τό λίαν ἀλυσιτελές αὐτῷ καί ἀπίθανον, οὗτος εὐθύς ὁ τῇ ἐκκλησίᾳ πάσῃ παντάπασιν ἀπειθής καί ἀνήκοος.
»Οὕτω γάρ καί ἡμᾶς ἀνυποτάκτους καί ἀλλοτρίους τῆς ἐκκλησίας ἀξιοῖ καλεῖν, ὡς ἀπαναινομένους τό δυσσεβεῖν, αὐτοῦ τοῦτο λέγοντος, καί παρεξηγεῖσθαι τόν προβάντα τόμον ὑπέρ ἡμῶν καί ἡμῖν εἰς δικαίωμα καί γεγενημένον καί δεδομένον, ὅτι τοῦτ’ αὐτό λέγομεν, ὡς ὑπέρ ἡμῶν ἐγεγόνει, ταῦτ’ ἄρα καί ἡμῖν δεδομένος ἐστίν. Ὁ τοιοῦτος τοίνυν, πῶς οὐκ ἄν ρᾳδίως εἴποι μόνον αὐτόν εἶναι καί τήν μεγίστην ἐκείνην σύνοδον, ὡς ἀνεξέλεγκτος εἶναι, ὅ,τι ἄν ὡς ἀπ’ ἐκείνης πλάττηταί τε καί συγγράφηται καθ’ ἡμῶν;» (ΕΠΕ 3, Ἀναίρεσις Γράμματος Καλέκα, σελ. 590).
Εἶναι ἄξιον προσοχῆς καί πρέπει νά τό ἀναφέρωμε, ὅτι ἀποτειχισμένοι ἀπό τόν Πατριάρχη Καλέκα καί τούς ὁμόφρονάς του δέν ἦτο μόνο ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἀλλά καί οἱ ἀκολουθοῦντες τόν ἅγιο κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί. Ὅταν ἐπίσης ὁ ἅγ. Γρηγόριος τό ἔτος 1340 συνέταξε καί προσυπέγραψε πρῶτος τόν λεγόμενον «Ἁγιορειτικόν τόμον» ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, ὁ ὁποῖος κατέλαβε δεσπόζουσα θέσι στήν μεταγενεστέρα Σύνοδο τοῦ 1341 καί ἐξέφραζε τήν πίστι ὅλων τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων πού ὁ ἴδιος ὑπερασπίζετο εἰς τούς ἀγῶνας του κατά τοῦ Βαρλαάμ, τόν προσυπέγραψαν καί ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.
Οἱ Ἁγιορεῖτες φαίνεται ὅτι πρό συνοδικῆς διαγνώσεως καί κρίσεως τοῦ αἱρετικοῦ Βαρλαάμ καί τῶν μαθητῶν του διέκοψαν τήν ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ κάθε ἕνα πού εἶχε ἀντίθετο φρόνημα ἀπό αὐτά πού ἐδίδασκε ὁ ἅγ. Γρηγόριος καί συμφωνοῦσαν κατά πάντα μέ τίς παραδόσεις τῶν ἁγίων «ἀποδεχθέντες ὡς συμφωνοῦντα ἀκριβῶς πρός τάς παραδόσεις τῶν ἁγίων», διέκοψαν δηλαδή τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως Ἰωάννου Καλέκα, γι’ αὐτό καί ὁ ἅγ. Γρηγόριος θεωροῦσε τόν Τόμον αὐτό ὡς σπουδαιότατο ὅπλο κατά τῆς αἱρέσεως πού παρουσιάσθηκε στήν ἐποχή του.
...Τόν Ἁγιορείτικο Τόμο, τόν ὁποῖο συνέταξαν οἱ Πατέρες, δέν τόν ἀπέστειλαν στήν Σύνοδο τῆς Κων/πόλεως πρός ἔγκρισι, διά νά διαπιστώσουν δηλαδή, ἄν ὀρθά φρονοῦν ἤ ὄχι, ἤ γιά νά ἔχουν τήν ἔγκρισι καί τό ἀξιόπιστον τῆς δογματικῆς των τοποθετήσεως, ἀλλά τόν ἐξέδωσαν πρό συνοδικῆς κρίσεως καί ἐπισήμου τοποθετήσεως τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος τούτου, διά τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως καί διά νά διακηρύξουν ὅτι, ὅποιος δέν ἔχει αὐτό τό φρόνημα τῶν Πατέρων, δέν θά ἔχει μέ τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία ὡς αἱρετικός.
Διά νά δείξουν δέ οἱ Πατέρες ὅτι εἶναι πεπεισμένοι περί τῆς ὀρθότητος τῆς πίστεώς των, μετά ἀπό πλῆθος πατερικῶν χωρίων πού ἀναφέρουν πρός ἀπόδειξι καί κατοχύρωσι, εἰς τό τέλος, πρό τῶν ὑπογραφῶν των, καταλήγουν τόν Τόμο ὡς ἑξῆς: «Ταῦτα ὑπό τῶν γραφῶν ἐδιδάχθημεν, ταῦτα παρά τῶν ἡμετέρων πατέρων παρελάβομεν, ταῦτα διά τῆς μικρᾶς ἐγνώκαμεν πείρας, ταῦτα καί τόν ἐν ἱερομονάχοις τιμιώτατον καί ἀδελφόν ἡμέτερον κύρ Γρηγόριον ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων συγγραψάμενον ἰδόντες καί ἀποδεξάμενοι ὡς ταῖς τῶν ἁγίων ἀκριβῶς ἐχόμενα παραδόσεσι, πρός πληροφορίαν τῶν ἐντυχανόντων ὑπεγράψαμεν» (ΕΠΕ Γρ. Παλαμᾶ, Τόμ. Γ΄, σελ. 510). Ὅταν λοιπόν εἰς τό τέλος ὑπογράφει καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καί ἁγ. Ὄρους Ἰάκωβος, δηλώνει ἐν κατακλεῖδι καί τά ἑξῆς:
«Ὁ ταπεινός Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καί Ἁγίου Ὄρους Ἰάκωβος, ταῖς ἁγιορειτικαῖς καί πατερικαῖς ἐντεθραμμένος παραδόσεσι καί μαρτυρῶν ὅτι διά τῶν ἐνταῦθα ὑπογραψάντων λογάδων, ἅπαν τό Ἅγιον Ὄρος συμφωνοῦντες ὑπέγραψαν, καί αὐτός συμφωνῶν καί ἐπισφραγίζων ὑπέγραψα, καί τοῦτο μετά πάντων προσγράφων, ὅτι τόν μή συμφωνοῦντα τοῖς ἁγίοις καθώς καί ἡμείς καί οἱ μικρῷ πρό ἡμῶν πατέρες ἡμῶν, ἡμεῖς τήν αὐτοῦ κοινωνίαν οὐ παραδεξόμεθα» (Ε.Π.Ε. Γρ. Παλαμᾶ, Τόμος Γ', σελ. 514)...
Ἐδῶ, δηλώνει ὁ Ἐπίσκοπος ὅτι ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες συμφωνοῦν εἰς τό ὅτι δέν θά ἔχουν καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ οἱονδήποτε δέν ἔχει αὐτήν τήν Ἀποστολική καί Πατερική πίστι, τήν ὁποία ἀνωτέρω ἐξέθεσαν.
Μέ αὐτά πού διακηρύττουν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες σημαίνει ὅτι δέν περιμένουν τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου (θετική ἤ ἀρνητική ὡς πρός τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως) γιά νά ἀποτειχισθοῦν ἀπό ὁποιονδήποτε ἔχει στό σημεῖο αὐτό διεστραμμένη πίστι. Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο εἶχαν ἀποτειχισθῆ ἀπό τόν Βαρλαάμ καί τούς ὁμόφρονές του πρό συνοδικῆς κρίσεως, καί βεβαίως ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα, τόν Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο καί τούς ὁμόφρονές των, ὅταν κατόπιν συνοδικῶς ἐτάχθησαν ὑπέρ τῆς αἱρέσεως. Δηλαδή, γιά τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ἡ ὀρθότης τῶν δογμάτων δέν ἐξαρτᾶτο ἀπό τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, ἀλλά ἀπό τήν ἁγ. Γραφή καί τήν διαχρονική διδασκαλία τῶν Ἁγίων.
Ἐδῶ θά ἐπικαλεσθοῦμε καί τήν μαρτυρία τοῦ μοναχοῦ Ἰωσήφ τοῦΚαλοθέτου, ὁ ὁποῖος ἦτο σύμψυχος καί ὁμόφρων καί συναγωνιστής τοῦ ἁγίου στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς εὐσεβείας. Τοῦτο μόνο λέγομε διά τόν Ἰωσήφ τόν Καλόθετον, ὅτι ἦτο τόσο κατηρτισμένος εἰς τά τῆς πίστεως καί εἰδικά διά τήν αἵρεσι τῆς ἐποχῆς του, ὥστε ὅταν μελετοῦμε σήμερα τά συγγράμματά του, νομίζομε ὅτι εἶναι ἕνας δεύτερος Γρηγόριος Παλαμᾶς, ἤ ἕνα ἀκριβές ἀντίγραφό του.
Λέγει λοιπόν ὁ Ἰωσήφ στήν ὀγδόη ὁμιλία του, ἡ ὁποία ἐπιγράφεται «Κατά Ἰωάννου Καλέκα», ὑπεραμυνόμενος ὅλων τῶν ἀποτειχισμένων ἀπό τόν Πατριάρχη Καλεκα: «Λέγει γοῦν ὁ χρηστὸς ποιμὴν οὗτος, ὅτι ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποίηκεν ἑαυτῆς ἡ ἐκκλησία, ὡς μὴ θελήσαντας δοῦναι ὁμολογίαν ἔγγραφον. Ποίαν ἐκκλησίαν φάσκει ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποιηκέναι; Τὴν τῶν ἀποστόλων; Καὶ μὴν παντάπασιν ἡμεῖς ἐκείνη σύμφωνοι καὶ σπουδασταὶ καὶ ὑπὲρ ἐκείνης πάντα παθεῖν εἱλόμεθα... Ὥστ’ οὐχί ἐκείνην φάσκει ἀποβεβληκέναι ἡμᾶς –πῶς γάρ;– ἀλλ’ ἥν αὐτός ὑπεστήσατο νεοφανῆ ἐκκλησίαν καί νεοφανῆ δόγματα... Πόθεν σύ ἐκκλησία εὐσεβῶν; Ἀπό τοῦ λόγου; Ἀπό τοῦ τρόπου; Ἀπό τῶν πράξεων; Ἀπό τῶν ὑγιῶν δογμάτων; Ἐργαστήριον τοίνυν γενόμενος παντός ψεύδους, πάσης διαβολῆς, παντός οὑτινοσοῦν φαύλου, παντός στασιαστικοῦ φρονήματος, πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, ἱεροσυλίας, ἁρπαγῆς, καπηλείας, εἶτα καί ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καί Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καί αὐτός ἰσχυρίζεσαι. Ἔσχον γάρ καί αὐτοί τήν αὐτήν αὐτῷ σοι καθέδραν.
»Πόθεν σύ ἐκκλησία; Ἀπό τοῦ δωροδοκεῖν; Ἀπό τοῦ ἐξαργυρίζειν τάς δίκας; Ἀπό τοῦ μή διαστέλλειν ἀναμέσον βεβήλων καί ἁγίων; Ἀπό τοῦ ἀνεῖσθαι τό ἱερόν πᾶσιν ἀνάγνοις καί βεβήλοις; Ἀπό τοῦ ἀναπεῖσαι τούς ἀνθρώπους ὁμογνίου αἵματος ἐμπίμπλασθαι; Ἀπό τοῦ πιπράσκειν τήν χάριν τοῦ πνεύματος; Ἀπό τοῦ πληρῶσαι τήν ἐκκλησίαν πάσης αἱρέσεως –εἶμι δ’ ἐπ’ αὐτόν τόν κολοφῶνα τῶν κακῶν– ἤ ἀπό τοῦ ἐξαργυρίσαι τήν σήν εὐσέβειαν καί τῶν ἐπισκόπων σου καί τῶν συνεπομένων σοι, οὕς καί ἐκκλησίαν αὐχεῖς; Τοιαύτη μέν ἡ κατά σέ ἐκκλησία, ἥν πρῴην ὀλίγου ἀποστατήσας τῆς ἡμετέρας, ὑπεστήσω.
»Ἡ δ’ ἡμετέρα ἐκκλησία, ἄνωθεν, ἁγνή, καθαρά, εἰρηνική, ἀπεχομένη παντός οὑτινοσοῦν φαύλου καί πονηροῦ καί πάσης ἡστινοσοῦν κακίας ἐλευθέρα καί ἀνεπίμικτος παντός ρύπου καί σπίλου, πρεσβεύουσα τά ὑγιᾶ καί καθαρά καί ἀπειλικρινημένα δόγματα τῶν θεοφόρων ἀνδρῶν. Κεφαλή δέ τῆς ἐκκλησίας ὁ κύριος ἡμῶν, μέλη δέ καί μέρη τῆς τοιαύτης ἐκκλησίας τό σύστημα καί σύνταγμα τῶν εὐσεβῶν, οἵ καί ἀναλόγως ἔχουσι καθάρσεως πρός τήν ἑαυτῶν κεφαλήν, οὐχ ὁ δεῖνα οὕτως ἀνάγνως ἔχων καί μεμιασμένως» (Ἰωσήφ Καλοθέτου Συγγράμματα, παρά Δημητρίου Τσάμη, τόμος 1, σελ. 294-296).
Τά βασικά σημεῖα τοῦ θαυμασίου καί ὁμολογιακοῦ αὐτοῦ χωρίου εἶναι τά ἑξῆς. 
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ «Ἐκκλησία» πού προΐσταται ὁ Πατριάρχης Ἰωάννης Καλέκας εἶναι διαφορετικές. Ὅταν λοιπόν ὑπάρχει αἵρεσις, αὐτοί πού τήν ἀκολουθοῦν, κληρικοί καί λαϊκοί, δημιουργοῦν ἄλλη «Ἐκκλησία». Ἡ μία δηλαδή, εἶναι ἡ διαχρονική τῶν ἁγ. Ἀποστόλων, καί ἡ ἄλλη, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἰωσήφ (Καλόθετος) γιά τόν Καλέκα, «ἡ κατά σέ ἐκκλησία, ἥν πρό ὀλίγου ἀποστατήσας τῆς ἡμετέρας, ὑπεστήσω». Ὡς ἐκ τούτου διά τῆς ἀποδοχῆς τῆς αἱρέσεως ἀποστατεῖ κάποιος τῆς διαχρονικῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἐντάσσεται στήν νεοΐδρυτο κατασκευασθεῖσα. Ὅ,τι δέ κάνουν οἱ Ἐπίσκοποι τῆς νεοϊδρύτου «Ἐκκλησίας» λέγουν ὅτι τό ἔκανε καί τό ἀπεφάσισε ἡ Ἐκκλησία: «εἶτα καί ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καί Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καί αὐτός ἰσχυρίζεσαι».
Ὅλα αὐτά πού ἀναφέρει ὁ Ἰωσήφ διά τόν Καλέκα εἶναι σά νά τά λέγη διά τούς σημερινούς οἰκουμενιστές Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι πάσχουν ἀπό τήν ἴδια νόσο. Στό τέλος δέ τοῦ ἐν λόγῳ χωρίου μέ πολλή σαφήνεια ἀναφέρει τά γνωρίσματα τῆς διαχρονικῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τό κυριώτερο τῶν ὁποίων εἶναι ὅτι αὐτή εἶναι «ἐλευθέρα καί ἀνεπίμικτος παντός ρύπου καί σπίλου, πρεσβεύουσα τά ὑγιᾶ καί καθαρά καί ἀπειλικρινημένα δόγματα τῶν θεοφόρων ἀνδρῶν».
Εἶναι φανερό, ἀπό ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἰωσήφ ὁ Καλόθετος, ὅτι ἡ ἀποτείχισις γίνεται ἀπό τήν νεοΐδρυτο «Ἐκκλησία» καί ἀπό ὅσους ἀνήκουν εἰς αὐτήν, προκειμένου νά ἀνήκη κάποιος στήν διαχρονική Ἀποστολική Ἐκκλησία καί ὄχι, ὅπως ἐσφαλμένως πολλοί σύγχρονοι κληρικοί ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ ἀποτείχισις γίνεται μόνο ὡς διαμαρτυρία, προκειμένου νά ἐπισπευθοῦν οἱ διαδικασίες διά τήν συνοδική καταδίκη τῆς αἱρέσεως.
Κλείνοντας ἀναφέρομε ὅτι ἡ ἀποτείχισις τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ὁμοφρόνων του ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα ἔγινε ὅπως ἀκριβῶς ἐντέλλεται ὁ ΙΕ΄ ἱερός Κανόνας τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, δεδομένου τοῦ ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Βαρλαάμ, τήν ὁποία ἐστερνίσθηκε ὁ Πατριάρχης, ἦτο κατεγνωσμένη ἀπό τήν Σύνοδο τοῦ 1341, ἀλλά ὁ Καλέκας δέν εἶχε κριθῆ συνοδικά. Ἡ συνοδική κρίσις καί καθαίρεσίς του ἔγινε τό 1347 (Θ.Η.Ε. τόμ. Ζ΄, σελ. 28).
Ἐκεῖνο τό ὁποῖο θέλομε νά τονίσωμε ἤ ἴσως δέν τό διεσαφήσαμε ἐπαρκῶς, εἶναι ὅτι τόν Ἁγιορείτικο Τόμο, τόν ὁποῖο συνέταξαν οἱ Πατέρες, δέν τόν ἀπέστειλαν στήν Σύνοδο τῆς Κων/πόλεως πρός ἔγκρισι, διά νά διαπιστώσουν δηλαδή, ἄν ὀρθά φρονοῦν ἤ ὄχι, ἤ γιά νά ἔχουν τήν ἔγκρισι καί τό ἀξιόπιστον τῆς δογματικῆς των τοποθετήσεως, ἀλλά τόν ἐξέδωσαν πρό συνοδικῆς κρίσεως καί ἐπισήμου τοποθετήσεως τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ θέματος τούτου, διά τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως καί διά νά διακηρύξουν ὅτι, ὅποιος δέν ἔχει αὐτό τό φρόνημα τῶν Πατέρων, δέν θά ἔχει μέ τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία ὡς αἱρετικός.
Διά νά δείξουν δέ οἱ Πατέρες ὅτι εἶναι πεπεισμένοι περί τῆς ὀρθότητος τῆς πίστεώς των, μετά ἀπό πλῆθος πατερικῶν χωρίων πού ἀναφέρουν πρός ἀπόδειξι καί κατοχύρωσι, εἰς τό τέλος, πρό τῶν ὑπογραφῶν των, καταλήγουν τόν Τόμο ὡς ἑξῆς: «Ταῦτα ὑπό τῶν γραφῶν ἐδιδάχθημεν, ταῦτα παρά τῶν ἡμετέρων πατέρων παρελάβομεν, ταῦτα διά τῆς μικρᾶς ἐγνώκαμεν πείρας, ταῦτα καί τόν ἐν ἱερομονάχοις τιμιώτατον καί ἀδελφόν ἡμέτερον κύρ Γρηγόριον ὑπέρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων συγγραψάμενον ἰδόντες καί ἀποδεξάμενοι ὡς ταῖς τῶν ἁγίων ἀκριβῶς ἐχόμενα παραδόσεσι, πρός πληροφορίαν τῶν ἐντυχανόντων ὑπεγράψαμεν» (ΕΠΕ Γρ. Παλαμᾶ, Τόμ. Γ΄, σελ. 510). Ὅταν λοιπόν εἰς τό τέλος ὑπογράφει καί ὁ Ἐπίσκοπος Ἱερισσοῦ καί ἁγ. Ὄρους Ἰάκωβος, δηλώνει ἐν κατακλεῖδι καί τά ἑξῆς: «καί τοῦτο μετά πάντων προσγράφων, ὅτι τόν μή συμφωνοῦντα τοῖς ἁγίοις καθώς καί ἡμείς καί οἱ μικρῷ πρό ἡμῶν πατέρες ἡμῶν, ἡμεῖς τήν αὐτοῦ κοινωνίαν οὐ παραδεξόμεθα» (Ε.Π.Ε. Γρ. Παλαμᾶ, Τόμος Γ΄, σελ. 514).
Ἐδῶ, δηλώνει ὁ Ἐπίσκοπος ὅτι ὅλοι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες συμφωνοῦν εἰς τό ὅτι δέν θά ἔχουν καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ οἱονδήποτε δέν ἔχει αὐτήν τήν Ἀποστολική καί Πατερική πίστι, τήν ὁποία ἀνωτέρω ἐξέθεσαν.
Μέ αὐτά πού διακηρύττουν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες σημαίνει ὅτι δέν περιμένουν τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου (θετική ἤ ἀρνητική ὡς πρός τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως) γιά νά ἀποτειχισθοῦν ἀπό ὁποιονδήποτε ἔχει στό σημεῖο αὐτό διεστραμμένη πίστι. Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο εἶχαν ἀποτειχισθῆ ἀπό τόν Βαρλαάμ καί τούς ὁμόφρονές του πρό συνοδικῆς κρίσεως, καί βεβαίως ἀπό τόν Πατριάρχη Ἰωάννη Καλέκα, τόν Ἀντιοχείας Ἰγνάτιο καί τούς ὁμόφρονές των, ὅταν κατόπιν συνοδικῶς ἐτάχθησαν ὑπέρ τῆς αἱρέσεως. Δηλαδή, γιά τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, ἡ ὀρθότης τῶν δογμάτων δέν ἐξαρτᾶτο ἀπό τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, ἀλλά ἀπό τήν ἁγ. Γραφή καί τήν διαχρονική διδασκαλία τῶν Ἁγίων.
Γιά τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀπομάκρυνσι ἀναφέρει καί ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ ὁποῖος παρομοιάζει τούς αἱρετικούς μέ φίδια. Ἀναφέρει ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Φύγωμεν οὖν τούς τάς πατρικάς ἐξηγήσεις μή παραδεχομένους, ἀλλά παρ’ ἑαυτῶν πειρωμένους εἰσάγειν τά ἐναντία, καί τάς μέν ἐν τῷ γράμματι λέξεις περιέπειν ὑποκρινομένους, τήν δέ εὐσεβῆ διάνοιαν ἀπωθουμένους· καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως. Ὁ μέν γάρ ἐνδακών τό σῶμα θανατοῖ πρόσκαιρα, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς χωρίσας· οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὀδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς. Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει, καί προσφεύγωμεν τοῖς ὑποτιθεμένοις τά εὐσεβῆ καί σωτήρια, ὡς συνάδοντα ταῖς πατρικαῖς παραδόσεσι» (ΕΠΕ, 10,356).
Οἱ ἐκφράσεις τοῦ ἁγίου «...καί φύγωμεν μᾶλλον ἤ ἤ φεύγει τις ἀπό ὄφεως»καί ἐπίσης «Φεύγωμεν οὖν τούς τοιούτους πάσῃ δυνάμει», τί ἄλλο μπορεῖ νά σημαίνουν παρά τήν ἐξ ἐνστίκτου ἀποτείχισι; Πῶς ἀπομακρύνεται κάποιος ἀπό ἕνα φίδι; Περιμένει ἄραγε τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου ἤ μήπως κυττάζει, ὅπως ἀναφέρετε, νά μήν κρίνη τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως τοῦ κάθε Ἐπισκόπου; Καί ἐδῶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος τονίζει ὅτι ἡ παραμονή μας κοντά στούς αἱρετικούς μᾶς χωρίζει ἀπό τό Θεό «οἱ δέ τῆς ψυχῆς αὐτῆς λαβόμενοι τοῖς ὁδοῦσι χωρίζουσιν αὐτήν τοῦ Θεοῦ, ὅπερ ἐστί θάνατος αἰώνιος τῆς ἀθανάτου ψυχῆς».

(Ἀποσπασματα ἀπὸ βιβλία τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ)