.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

- Ἂν εἶσαι μόνος…

Ἂν εἶσαι μόνος ἀδελφέ, ἅρπαξε τὴν εὐκαιρία. Ἀνάπεμπε ὕμνους στὸν Τρισάγιο Θεό μας. Δόξαζέ Τον πολλὲς φορὲς στὴν διάρκεια τῆς ἡμέρας, διότι κάποιοι ἄλλοι Τὸν ὑβρίζουν καὶ Τὸν βλασφημοῦν (καθημερινῶς). Ὕμνει τὴν Παναγία μας, λέγε τοὺς Χαιρετισμούς της. Εἶναι ἔργο ἀγγελικό. Τώρα δὲν ἔχεις πλέον ἄλλες μέριμνες καὶ φροντίδες οἰκογενειακές. Ἴσως εἶσαι καὶ συνταξιοῦχος. Ἐκμεταλλεύσου τὴν περίστασι. Ἁγίαζε τὸν χρόνο σου.

Εἴσελθε εἰς τὸ «ταμεῖον» σου καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, μὴν ἀμελεῖς αὐτὸ τὸ καθῆκον. Ἔχομε εὐθύνη γιὰ τὴν κατάστασι ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας.

Προσεύχου γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ τὴν ταλαίπωρη πατρίδα μας ποὺ τὴν συκοφάντησαν, ν᾿ ἀναστηθῇ καὶ πάλι. Γιὰ τὴν μετάνοια καὶ συντριβὴ τῶν ὀρθοδόξων ἑλλήνων.

Γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀγωνίζονται στὴν πρώτη γραμμὴ —γιὰ νὰ κρατήσουν τὴν ὀρθόδοξη πίστι ἀλώβητη ἀπὸ τοὺς ποικιλώνυμους ἐχθρούς της καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὴν παναίρεσι τοῦ οἰκουμενισμοῦ— καὶ πολεμοῦνται λυσσωδῶς.

Ν᾿ ἀναδειχθοῦν κι ἄλλοι ὁμολογηταὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ Ἱεράρχες ἄξιοι «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι».

Κλεῖσε τὴν τηλεόρασι· δὲν σοῦ προσφέρει τίποτε.

Καὶ προσεύχου, ἀδελφέ μου, κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο:

Γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια, νὰ μὴ χάσῃ τὴν δομή της· νὰ μὴν σαλευθοῦν τὰ θεμέλιά της.

Γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, γιὰ τοὺς γέροντες καὶ τοὺς διακονητές τους, γιὰ δύναμι καὶ ὑπομονή..

Γιὰ τοὺς νοσηλευομένους στὶς ἐντατικὲς κλινικές, γιὰ ὑπομονή.

Γιὰ τοὺς γιατροὺς καὶ νοσηλευτάς, νὰ τοὺς φωτίζῃ ὁ Θεὸς νὰ δίνουν τὶς κατάλληλες διαγνώσεις, νὰ κάνουν σωστὲς ἐνέργειες.

Προσεύχου γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς μας, νὰ μεταφέρουν τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, τὰ ἰδανικὰ τῆς φυλῆς, στὰ παιδιά μας. Νὰ μείνουν ὄρθιοι στὶς ἐπάλξεις, στὸ καθῆκον, στὴν ἀποστολή τους.

Γιὰ τοὺς ἐργαζομένους, γιὰ τοὺς πολλοὺς ἀνέργους, γιὰ τοὺς ἀπογοητευμένους, νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐλπίδα τους στὸ Θεὸ καὶ ἔλθουν σὲ ἀπόγνωσι.

Γιὰ τοὺς φυλακισμένους, μάλιστα δὲ διὰ τοὺς ἀδίκως φυλακισμένους, γι᾿ αὐτοὺς ποὺ τοὺς συμπαραστέκονται.

Γιὰ τὰ ἐγκαταλελειμμένα, γιὰ τὰ παραβατικὰ παιδιά. Γιὰ τοὺς νέους μας, γιὰ τοὺς ναρκομανεῖς, γιὰ τοὺς πλανεμένους, νὰ βροῦν τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας.

Γιὰ τοὺς πολυτέκνους, γιὰ τοὺς χρεωμένους.

Προσεύχου γιὰ τὴν ἀφύπνισι καὶ ἑνότητα τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ!

Γιὰ τὸ μικρὸ ποίμνιο.

Γιὰ τὴν προστασία πάντων ἡμῶν ἀπὸ τὰ ἐπερχόμενα δεινά!

Γιὰ τοὺς μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ὅπου κι ἂν βρίσκωνται, στὴν Ἑλλάδα ἢ στὸ ἐξωτερικό.

Γιὰ τὸν Ἱερὸ κλῆρο· γιὰ τοὺς ἐργαζομένους ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κάνεις πολὺ σπουδαῖο ἔργο.

Προσεύχου ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν ἀνάπαυσί τους· τὸ περιμένουν. Εἶναι ἡ καλύτερη ἐλεημοσύνη καὶ ἱεραποστολή.

—Μελέτα τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἁγία Γραφή! Ἰδιαιτέρως τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἐμβάθυνε σ᾿ αὐτήν. Θὰ γλυκαίνεται «ὁ λάρυγξ» σου, θὰ φωτίζεται ὁ νοῦς σου, θὰ ἠρεμῇ ἡ ψυχή σου. Καθὼς καὶ τὸ Ψαλτήριο.

Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἂν ἔχῃς αὐλὴ ἢ μπαλκόνι, ρίξε λίγα ψίχουλα σ᾿ ἕνα σκεῦος, γιὰ νά ᾽ρθουν περιστέρια ἢ ἄλλα πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· θὰ ἔχῃς πολὺ καλὴ συντροφιὰ καὶ θὰ χαίρεσαι. Μίλα μαζί τους.

Φύτεψε καὶ λίγα λουλούδια ἢ δένδρα, ἂν ἔχῃς χῶρο, καὶ δόξαζε τὸν Θεό.

Ἡ ἀγαθή Του Πρόνοια στὴν δυσκολία ἢ ἀρρώστια σου δὲν θὰ σ᾿ ἀφήσῃ. Θὰ προνοήσῃ γιὰ σένα. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ σ᾿ ἐγκαταλείψῃ; Ἀφοῦ φροντίζει γιὰ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ· γιὰ σένα τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν του, τὸν λογικὸ ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχυσε τὸ αἷμα του πάνω στὸν σταυρό, θ᾿ ἀδιαφορήσῃ;

Ἐσύ, μόνο, ἔλπιζε εἰς Αὐτόν.
Ἂν εἶσαι μόνος, ἀδελφέ, ἔχεις πολλὰ νὰ κάνῃς.

Η ανιδιοτελής ευχαριστία



Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ πρέπει νά εὐχαριστεῖ τόν εὐεργέτη του. Καί γιά τό παραµικρό πού θά τοῦ δώσει κάποιος, πρέπει νά αἰσθάνεται τήν ἐσωτερική ἀνάγκη νά τόν εὐχαριστήσει – καί ὄχι µόνο µιά φορά - καί νά θυµᾶται πάντα αὐτό πού τοῦ προσέφερε. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ εὐγνωµοσύνη εἶναι ἐκδηλώσεις καλλιεργηµένης ψυχῆς. Ὅταν δέν ὑπάρχουν, σηµαίνει ὅτι δέν βρίσκεται στό σωστό δρόµο.

Ὁ κοσµικός ἄνθρωπος εὔκολα ζητάει αὐτό πού ἔχει ἀνάγκη, ἀλλά σπάνια εὐχαριστεῖ. Περιορίζεται σὲ ἕνα τυπικό «εὐχαριστῶ» καί συνήθως µένει ἀνικανοποίητος, γιατί πάντα θέλει περισσότερα καί καλύτερα. Ἐάν ζητήσει κάτι καί δέν τό λάβει, τότε ἀγριεύει καί ἡ συµπεριφορά του εἶναι ἀπαράδεκτη.
Πρέπει ὅµως νά δοῦµε καί µιά ἄλλη περίπτωση, ἀνώτερη καί πνευµατική. Ὁ Θεός εἶναι ὁ µεγάλος εὐεργέτης τῶν ἀνθρώπων. Ὅ,τι ἔχουν καί ὅ,τι χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι εἶναι προσφορά τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Πόσο ὅµως τόν εὐχαριστοῦν; Πόσο τόν ἀναγνωρίζουν εὐεργέτη τους; Πάντως ἐκεῖνοι πού πιστεύουν, δέχονται τό Θεό ὡς δηµιουργό καί προνοητή, γι᾿ αὐτό καί ἡ εὐχαριστία τους εἶναι ἀδιάκοπη. Νιώθουν παιδιά τοῦ στοργικοῦ Πατέρα καί τά χείλη τους ψελλίζουν ἀδιάκοπα εὐχαριστήριες προσευχές.

Πολλοί ἀδελφοί περιορίζουν τήν εὐχαριστία τους στά ἀναγκαῖα καί τά εὐχάριστα, ἐνῶ ὅταν ἀντιµετωπίζουν δυσάρεστες καταστάσεις, τήν ἀντικαθιστοῦν µέ τό παράπονο καί τό γογγυσµό. Προσπαθοῦν νά βροῦν ἐξήγηση στόν προβληµατισµό τους, γιατί ὁ Θεός ἐπιτρέπει νά συµβοῦν τά δυσάρεστα γεγονότα στή ζωή τους. Ξεχνοῦν ὅµως ὅτι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται µέ ἄγνωστους καί ἀνεξήγητους σέ µᾶς τρόπους, ἔχει ὅµως πάντα ὡς σκοπό νά µᾶς προφυλάξει ἀπό πολλούς κινδύνους ἤ νά µᾶς συνεφέρει, ὅταν παρεκκλίνουµε ἀπό τό δρόµο του. Πρέπει νά εἶναι σταθερή ἡ ἐµπιστοσύνη µας στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, χωρίς νά ἐπιµένουµε στήν ἐπιθυµία µας νά τήν κατανοήσουµε, κάτι πού δέν ἐπιτρέπει πάντα ἡ ἴδια ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνεργεῖ µόνο ἐπωφελῶς γιά µᾶς.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς µιλοῦσε γιά ἀνιδιοτελῆ εὐχαριστία, πού πρέπει νά προσφέρουν οἱ ἄνθρωποι στό Θεό. 
Ἔλεγε: «Κάποιοι ἔχουν τήν συνήθεια νά εὐχαριστοῦν τό Θεό µόνο τότε πού ὁ Θεός τούς δίνει, ἀλλά ὄχι καί ὅταν ὁ Θεός τούς παίρνει. Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν τούς “χαϊδεύει”, καί ὄχι ὅταν τούς τιµωρεῖ. Ἐπίσης Τόν εὐχαριστοῦν µόνο ὅταν ὁ Θεός σάν γιατρός ἐπουλώνει τίς πληγές τους καί ὄχι ὅταν µέ κοφτερό µαχαίρι ἀφαιρεῖ τό µολυσµένο ἱστό ἀπό τό σῶµα τους. Τέτοια ἰδιοτελῆ εὐχαριστία προσβάλλει τόν Θεό. Ὁ Θεός προνοεῖ πάντα γιά τό δικό µας καλό, γιά τή δική µας αἰώνια σωτηρία, καί ὅταν µᾶς “χαϊδεύει” καί ὅταν µᾶς τιµωρεῖ. Ἐµεῖς λοιπόν σάν νοήµονα ὄντα πού εἴµαστε, εἶναι καλό νά εὐχαριστοῦµε τό Θεό πάντοτε καί γιά ὅλα, ὅπως παροτρύνει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος: “Νά εὐχαριστεῖτε πάντοτε καί γιά ὅλα τό Θεό καί Πατέρα στό ὄνοµα τοῦ Κυρίου µας Ἰησοῦ Χριστοῦ”.

Ὁ ἅγιος τονίζει τό χαρακτήρα τῆς εὐχαριστίας, τόν ὁποῖο πρέπει ὅλοι νά προσέχουµε, καί νά µή ξεχνοῦµε τούς ἁγίους µάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι καί στίς φρικτές ὧρες τοῦ µαρτυρίου τους, εὐχαριστοῦσαν τό Θεό, ξεπερνώντας τούς κανόνες τῆς κοσµικῆς λογικῆς.

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ορθόδοξος Τύπος, Αριθ Φύλλου 2085, 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015

«Η πεταλούδα, ο Δάσκαλος και ο Μαθητής»

Και ήταν κάποτε που έφτασε μια μικρή ιστορία στα αυτιά μου.Ιστορία μικρή, εύκολη, κατανοητή αλλά με νόημα που σε βάζει σε σκέψεις, σε ερωτήματα, σε προβληματισμούς…
Και έλεγε αυτή η ιστορία πως: Μια μέρα ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλό του.
Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα. Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του. Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο θα τον ρώταγε τι είχε στο χέρι του. Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε, τότε θα τον ρωτούσε εάν η πεταλούδα ήταν ζωντανή ή νεκρή. Στην περίπτωση που απαντούσε ότι η πεταλούδα ήταν ζωντανή, τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε και το αντίστροφο.
Όταν είχαν μάθημα λοιπόν, πλησίασε τον δάσκαλο, μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους μαθητές, έτεινε το χέρι προς το μέρος του και τον ρώτησε:
– «Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;»
– «Την ψυχή σου έχεις παιδί μου», απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος.
Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο. Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του. Ωστόσο, συνέχισε:
-«Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;»
Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά:
– «από το χέρι σου εξαρτάται».
Τώρα αυτήν την μικρή ιστορία την λέω και σε εσάς και σας λέω ακόμη πως τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την ψυχή μας παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι!!!!!
O Δάσκαλος της ιστοριούλας είναι ο ίδιος ο Θεός, το παιδί ένας από εμάς και η πεταλούδα η ψυχή μας. Πραγματικά ωφέλιμη ιστορία με πολύ βαθύ νόημα. Σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό σε βάζει σε σκέψεις, έστω και για λίγο. Αυτό το λίγο μπορεί να είναι αρκετό να πάρεις καινούριες αποφάσεις βασισμένες σε κάτι όχι επιφανειακό αλλά βασισμένες στο συμφέρον της ψυχής σου της ίδιας.
Δύσκολο ε; Στα λόγια όλοι είμαστε άνετοι και θαρραλέοι στις πράξεις είναι εκεί που τα βρίσκουμε σκούρα. Λίγο όμως αν προσπαθήσουμε θα δούμε μια εσωτερική αναγέννηση η οποία θα μας εκπλήξει θα μας κάνει άλλον άνθρωπο. Στο χέρι μας είναι που θέλουμε να φτάσουμε. Η κορυφή του βουνού είναι ψηλά και μακριά από εδώ. Ο δρόμος δύσβατος, απόκρημνος στενός χωράει μόνον δύο, εσένανε και τον Δάσκαλο που θα είναι εκεί έστω κι αν δεν τον βλέπεις για να σε στηρίζει όχι με τον τρόπο που εσύ περιμένεις αλλά με τον τρόπο που Αυτός γνωρίζει πως θα μπορέσεις να οδηγηθείς στην κορυφή.
Εσύ επιλέγεις, από το δικό σου χέρι εξαρτάται αν θα προχωρήσεις και θα αποτελέσεις ίσως ακόμη και παράδειγμα προς μίμηση η θα μείνεις στάσιμος αλλά ποτέ σου δεν θα νιώθεις γεμάτος, ποτέ σου δεν θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος και ξέρεις γιατί; Γιατί μόνον ο Θεός μπορεί να σε γεμίσει εσωτερικά.
Μόνον ο Θεός μπορεί να σε ολοκληρώσει ως άνθρωπο. Μόνον αυτόν αν έχεις ως συνοδοιπόρο έχεις τα πάντα, αν έχεις όλους τους άλλους εκτός από Αυτόν, τότε λυπάμαι αλλά να ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα και θα βασανίζεσαι σε όλη σου την ζωή για να βρεις κάτι που σε γεμίζει. Όσα κι αν κάνεις, όσα κι αν αποκτήσεις αν δεν καταφέρεις να έχεις τον Θεόν-Πατέρα-Δάσκαλο στην καρδιά σου τότε μόλις αποκτάς κάτι καινούριο πάλι άδειος θα αισθάνεσαι. Μόνον όταν φτάσεις και καταφέρεις αυτό που ίσως και να σε δυσκολεύει μόνο και μόνο στο άκουσμα, να έχεις Θεό μέσα σου, θα νιώσεις αγαλλίαση, ηρεμία, θα νιώσεις ο πιο πλούσιος άνθρωπος πάνω στην γη, μόνον τότε θα νιώσεις ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος. Θα γίνεις κι εσύ ένας μικρός Θεός, όπως ο Σπυρίδων ο Τριμυθούντος, όπως ο Λουκάς ο Συμφερουπόλεως, όπως η Παρασκευή η αθληφόρος.
Τους ξέρεις αυτούς; Τους έχεις ακούσει; Ναι τους ξέρεις. Τους έχεις ζητήσει και την μεσιτεία τους στον Θεό. Μπορείς να τους μοιάσεις και να τους ξεπεράσεις; Μπορείς να φτάσεις πιο κοντά από ότι έφτασαν αυτοί στον ίδιον τον Θεόν. Ναι μπορείς γιατί ο Θεός για εκεί σε προορίζει, για τόσο ψηλά σε έχει. Εσύ είσαι αυτός που δεν θες και δεν κυνηγάς αυτό που θα σε κάνει ολοκληρωμένο σαν άνθρωπο και θα είναι αυτό μέσα στο οποίο δεν θα σου λείπει τίποτα γιατί θα τα έχεις όλα, θα έχεις Θεό. Στο χέρι σου είναι…..
Στο εύχομαι !!!!!
Στο χέρι σου είναι μην το ξεχνάς.
Ελπίζω να συναντηθούμε στην κορυφή

του Σπύρου Συμεών

Προσκόλληση στον Πλάστη

«Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω Σου, 
εμού δε αντελάβετο η δεξιά Σου» 
(Ψαλμ. ξβ΄ 9)

Πεφιλημένε μοι Κύριε, ακούων τους λόγους τούτους εξερχομένους εκ της καρδίας του θείου Δαβιδ καταλαμβάνομαι υπό λύπης και αθυμίας · διότι ορώ την καρδίαν μου διατεθειμένην προς σε όλως αδιάφορον και αυχμώσαν και προς τα κάτω, τα γήινα και φθαρτά, προσκεκολλημένην. Αλλά και η λύπη αύτη, Κύριέ μου, μικρά εστι λίαν και διαλείπουσα, ότι η γνώσις, ην περί σου έχω, ελαχίστη τυγχάνει και αμυδρά. Αλλ’ έως πότε, ερασμιώτατέ μοι Κύριε, η κατάστασις αύτη διαμένει εν εμοί; έως πότε έσομαι τοιούτος οίος ειμι; Πάντες οι πατέρες μου κατενόησάν σε και ηγάπησάν σε, εγώ δε στερούμαι αμφοτέρων · πάντες οι άγιοί σου ηρνήθησαν τα πάντα και προσεκολλήθησαν εις σε μετά φόβου και χαράς · εγώ δε ο άθλιος ουδέν τοιούτον μέχρι του νυν εδοκίμασα · εν πάσαις γαρ ταις περιστάσεσει καθ’ άς πρέπει αναφαίνεσθαί με αφωσιωμένον και πεποιθότα εις σε, ορώ εμαυτόν ταραττόμενον και σφόδρα ενδιαφερόμενον και διά τα μηδαμινώτατα. Ευρίσκομαι, Κύριέ μου, εν τη αθλία ταύτη καταστάσει, διότι αγνοώ σε, το όντως αγαθόν, αγνοώ σε, την πηγήν της ζωης και της δόξης, αγνοώ σε, τον ανεκτίμητον θησαυρόν, όστις ουκ ανταλλάσσεται δι’ όλων. Κυλίομαι κάτω εν τοις εφημέροις και φθαρτοίς ως ο σκώληξ εν τη κόπρω και ως ο χοίρος εν τω βορβόρω · διότι ου δύναμαι κατιδείν το έκλαμπρον και πλήρες χαρίτων πρόσωπόν σου. Ανιώμαι και τήκομαι διά τα άξια περιφρονήσεως και αποστροφής, διότι τυφλός τυγχάνει ο νους μου και ορά τα φαινόμενα και τα δοκούντα · τα δ’ αληθή και πραγματικά ουδόλως νοεί και βλέπει. Επεθύμουν σφόδρα, Λόγε μου, θεραπευθήναι και απαλλαγήναι εκ πάντων ων κατέχομαι κακών και όλως αφοσιωθήναι εις σε και κολληθήναι οπίσω σου, ον τρόπον εκολλήθη και η ψυχή του θειοτάτου Δαβίδ. Αλλ’ αι ψευδείς δόξαι των ανθρώπων, και αι αφανείς παγίδες του διαβόλου κατέχουσί με αιχμάλωτον και δέσμιον. Εφίεμαι, Λόγε μου, κολληθήναι οπίσω σου αναποσπάστως, ως εκολλήθη ο κατά πάντα μιμητής σου θείος Παύλος, και αναφωνείν μετ’ αυτού «τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού…;», αλλ’ η εν εμοί οικούσα αμαρτία φραγμός εστιν ανυπέρβλητος, κωλύων με επιτυχείν της εφέσεως. Ιμειρόμην, Χριστέ μου, αιχμαλωτισθήναι και τρωθήναι υπό της αγάπης σου, ως ετρώθη και ηχμαλωτίσθη η τεκούσα σε μήτηρ, αλλά το περικαλύπτον με σκότος και η της καρδίας μου ακαθαρσία ποιούσι με ψυχρόν και νεκρόν. Αποσόβησον ουν πάντα τα κωλύοντά με, όπως προσκολληθώ όλος σοί, τω ποιητή μου και πλάστη μου. Αμήν

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ - ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Πολύ χαίρομαι, όταν βλέπω ψυχές που προσέχουν και αγωνίζονται μέσα στον κόσμο που γέμισε από ταγκαλάκια. Ο Θεός, σαν καλός και δίκαιος που είναι, έδωσε σε όλους μας και ανάλογα χαρίσματα – π.χ. στους άνδρες τον ανδρισμό και στις γυναίκες την αγάπη-, για να αγωνιζώμαστε και να ανεβαίνουμε την πνευματική κλίμακα με την βοήθεια της θείας Χάριτος και να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο σ’ Εκείνον που είναι ο Δημιουργός μας. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι έχουμε δίπλα μας, εκτός από ανθρώπους που μπορούν να μας βοηθήσουν πνευματικά, και τον ίδιο τον Χριστό που μας βοηθάει, την Παναγία, τα Χερουβείμ, τα Σεραφείμ και τους Αγίους Πάντες. Θάρρος λοιπόν! Ο Χριστός είναι πολύ δυνατός, είναι παντοδύναμος, και θα δώση την θεϊκή Του δύναμη, να συντρίψουμε τα κέρατα του πονηρού. Μας παρακολουθεί συνέχεια αοράτως και θα μας ενισχύη, όταν εμείς έχουμε την αγαθή προαίρεση και κάνουμε τον κατά δύναμιν αγώνα μας.

Όσο μπορούμε, να αποφεύγουμε τις αφορμές της αμαρτίας. Να προσέχουμε τις αισθήσεις μας, γιατί όλα από εκεί ξεκινούν. Και όταν αυτό καμμιά φορά, ή και πολλές φορές,είναι δύσκολο, να αποφεύγουμε τουλάχιστον την περιέργεια, για να μην παίρνουν τα μάτια μας εικόνες αμαρτωλές, και μας παίζουν μετά οι δαίμονες σινεμάδες. Εάν πιάσουμε ένα καρβουνάκι αναμμένο και το κρατήσουμε στην χούφτα μας, επόμενο είναι να μας κάψη. Εάν όμως το κουνάμε στο χέρι – εννοείται για λίγη ώρα-, δεν θα μας κάψη. Έτσι και οι άσχημες εικόνες, όταν κινούνται σύντομα, τα μάτια δεν τις κρατούν, αλλά απλώς τις πιάνουν και δεν καίνε την ψυχή.

Όσοι δεν πρόσεξαν και απέκτησαν κακές συνήθειες, όταν ζούσαν κοσμική ζωή, ας δέχωνται αγόγγυστα μετά την μεταστροφή τους τον πόλεμο του εχθρού, χωρίς όμως να καλλιεργούν επιθυμίες κακές. Αν αγωνισθούν έτσι, θα εξαγνισθούν και θα φθάσουν στην κατάσταση των αγνών ανθρώπων, οι οποίοι ούτε αμαρτίες μεγάλες γνώρισαν ούτε κακές συνήθειες απέκτησαν ούτε και μεγάλο πόλεμο δέχονται. Και αν αξιοποιήσουν ως πείρα τις προηγούμενες πτώσεις τους, θα προχωρήσουν πολύ. Αν κάποιος προχωράη μέσα σε ένα ναρκοπέδιο και δεν γνωρίζη την περιοχή, θα είναι αναγκασμένος να προχωράη πολύ αργά και προσεκτικά, αλλιώς θα τιναχθή στον αέρα. Ενώ, αν γνωρίζη λίγο-πολύ την περιοχή, μπορεί να έχη και τραύματα, αλλά, με την πείρα που έχει, προχωράει σταθερά και γρήγορα. Αν ασχοληθή κανείς με το ακαλλιέργητο χωράφι της ψυχής του, θα ξερριζώση όλα τα αγκάθια των παθών της και θα φυτέψη στην θέση τους αρετές. Αυτή η εργασία όμως είναι επίπονη και χρειάζεται θέληση πολλή και υπομονή.

Να προσπαθή κανείς κάθε μέρα να τοποθετή μέσα του κάτι το πνευματικό, το οποίο θα απωθή κάτι το κοσμικό και αμαρτωλό, και έτσι σιγά-σιγά θα απεκδυθή τον παλαιό άνθρωπο και στην συνέχεια θα κινήται ελεύθερα στον πνευματικό χώρο. Να τοποθετήση κανείς άγιες εικόνες στην μνήμη του αντί αμαρτωλές. Να αντικαταστήση τα τραγούδια με ψαλμωδίες, και τα κοσμικά περιοδικά με πνευματικά βιβλία. Αν ο άνθρωπος δεν ξεκόψη από οτιδήποτε κοσμικό και αμαρτωλό και δεν έχη επικοινωνία με τον Χριστό, με την Παναγία, με τους Αγίους, με την θριαμβεύουσα Εκκλησία, και δεν αφεθή τελείως στα χέρια του Θεού, δεν μπορεί να αποκτήση την πνευματική υγεία.

Υγεία πνευματική ίσον αγνοί λογισμοί, φωτισμένος νους και εξαγνισμένη καρδιά που φιλοξενεί συνέχεια τον Χριστό και την Παναγία. Η πολλή προσοχή με την παρακολούθηση του εαυτού μας και την προσευχή βοηθούν πολύ θετικά να αποκτήσουμε την υγεία της ψυχής. Η προσευχή είναι απαραίτητη για τον εξαγνισμό της ψυχής και η σύνεση για την διατήρηση της καλής πνευματικής καταστάσεως.

Η ζωή βέβαια δεν είναι κατασκήνωση∙ έχει χαρές, έχει όμως και λύπες. Πριν από την Ανάσταση προηγείται η Σταύρωση. Τα χτυπήματα των δοκιμασιών είναι απαραίτητα για την σωτηρία της ψυχής μας, γιατί αυτά λαμπικάρουν την ψυχή. Όπως συμβαίνει και με τα ρούχα∙ όσο τα τρίβουμε, όταν τα πλένουμε, τόσο καλύτερα καθαρίζουν. Το ίδιο και με το χταπόδι∙ όσο το χτυπάμε, τόσο περισσότερο αυτό καθαρίζει και μεγαλώνει. Και το ψάρι φαίνεται ωραίο, όταν πλέη στη θάλασσα και είναι ζωντανό, ακόμη και όταν είναι στη αγορά με τα λέπια και τα εντόσθιά του, αλλά γίνεται χρήσιμο, μόνο όταν καθαρισθή – ασχημήνη εξωτερικά- και μετά ψηθή. Έτσι και ο άνθρωπος,όταν αποβάλη καθετί κοσμικό, ενώ εξωτερικά φαίνεται ότι χάνει την ζωή, την κοσμική ζωντάνια- τα λέπια-, αδειάζει ό,τι άχρηστο έχει μέσα του, «ψήνεται» και τότε γίνεται χρήσιμος.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β'- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
Πηγή: "Ὀρθόδοξοι Ὁρίζοντες"

Μπροστὰ στὶς τσακισμένες ψυχὲς...

Μπροστὰ σ’ ἕνα μεγαλειῶδες ὅ­­­σο καὶ συγκινητικὸ θέαμα βρέθη­καν γιὰ ἀκόμη μία φορὰ οἱ ἅ­­­γι­­­­οι Ἀπόστολοι, Μαθητὲς τοῦ Σωτῆρος. Τὸ ἀ­­­ναφέρει ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, αὐ­τό­­πτης μάρτυς προφανῶς καὶ ὁ ­ἴδιος. Ὁ Κύριος, λέγει, πορευόταν, καὶ ὄχλοι πολλοὶ Τὸν ἀκολουθοῦσαν ἀναμένοντας τή θεία Του ἐνέργεια καὶ παρέμβαση στὰ ποικίλα τους προβλήματα. Ἄρρωστοι μὲ διάφορες ἀσθένειες πλησίαζαν τὸν θεῖο Λυτρωτὴ γιὰ νὰ τοὺς χαρίσει τὴν ἴαση.

Καὶ Ἐκεῖνος δὲν περιφρονοῦσε κανέναν. Τὰ σπλάχνα Του πάντοτε κινοῦνταν γιὰ ὅλους τοὺς «κακῶς ἔχοντας». Ἔτσι κι ἐδῶ «ἐθεράπευσεν αὐτοὺς πάντας». Σὲ ὅλους χάριζε τὴν ἰαματική Του δύναμη καὶ τοὺς ἔκανε καλά, τὸν καθένα ἀπὸ τὸ νόσημα ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε.
Καὶ ὄχι μόνο αὐτό. Παράλληλα τοὺς παρήγγειλε μὲ ἔντονο τρόπο νὰ μὴν Τὸν φανερώσουν σὲ ἄλλους· νὰ μὴ γνωστοποιήσουν τὰ καταπληκτικά Του ἐκεῖνα θαύ­ματα. «Καὶ ἐπετίμησεν αὐτοῖς ἵνα μὴ φα­­νερὸν ποιήσωσιν αὐτόν»(Ματθ. ιβ΄ 15-16).
Συγκινεῖται ὁ Εὐαγγελιστὴς ἀπὸ τὸν τρό­­­­πο αὐτὸ τοῦ Κυρίου, τὴν ἄμετρη εὐ­­­­­­σπλαχνία καὶ συμπάθεια πρὸς τοὺς ἀν­­θρώπους καὶ συνάμα τὸ βάθος τῆς ταπεινώ­σεώς Του, καὶ ἀμέσως ἐνθυμεῖται μία προφητεία ποὺ 750 χρόνια πρὶν εἶχε ἐκφωνήσει γιὰ τὸν Χριστὸ ἐκ στόματος τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ὁ προφήτης Ἡσαΐας: 
«Ἰδοὺ ὁ παῖς μου, ὃν ᾑρέτισα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς ὃν εὐδόκησεν ἡ ψυχή μου». Νά τος ὁ ἀπεσταλμένος μου, ὁ ἀγαπητὸς Υἱός μου, τὸν Ὁποῖο ἐγὼ ἐξέλεξα γιὰ τὸ ἔργο τὸ μεσσιακὸ καὶ ἡ ψυχή μου ἀναπαύθηκε ἐπάνω Του. 
«...Οὐκ ἐρίσει οὐδὲ κραυγάσει, οὐδὲ ἀ­­­κούσει τις ἐν ταῖς πλατείαις τὴν φωνὴν αὐ­­τοῦ» (στίχ. 18-19). Δὲν θὰ φιλονικήσει, οὔτε θὰ βγάλει ἀπὸ τὸ στόμα Του παρά­φορες κραυγές, οὔτε ποτὲ κανεὶς θὰ ἀκούσει τὴ φωνή Του στὶς πλατεῖες. Δὲν θὰ ἐμφανισθεῖ δηλαδὴ μπροστὰ στὸν κόσμο ὡς δημαγωγός, προσπαθώντας μὲ φωνὲς καὶ ἐπιχειρήματα, μὲ βία καὶ δόλο, μὲ ἐγκλήσεις καὶ ἀν­­­τεγκλήσεις νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ κυρι­αρχήσει ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους.
Ὄχι. Δὲν θὰ εἶναι ὁ δικός μου Υἱός, ὁ Μεσ­σίας καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς ἀνθρώπους τῆς γῆς, τοὺς ­μεγάλους καὶ ἐπιφανεῖς, ἄρχοντες καὶ ­σατράπες. Ἄλ­λη ἡ τακτική Του. ­Διαφορετικὴ ἐντελῶς, ἀντίθετη ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ ­μάταιου αὐ­τοῦ κόσμου. Ἡ δική Του ἐργασία θὰ εἶ­ναι στὸ κάθε πρόσωπο ­ξεχωριστά. ­Ἥσυχα, ἀθόρυβα, ἰδιαίτερα. Ἀπολύτως προσω­πικά. Μὲ ἀπέραντο σεβασμὸ καὶ τιμὴ καὶ ἐπιμέλεια στὸν καθένα ἰδιαιτέρως. Καὶ ἀ­­­­­­κόμα πιὸ πολὺ στοὺς ἀδύναμους, τοὺς παν­τοιοτρόπως ταλαιπωρημένους, τραυματισμένους, ἐξουθενημέ­νους. 
«Κάλαμον συντετριμμένον οὐ ­κατεάξει καὶ λίνον τυφόμενον οὐ σβέσει»(στίχ. 20). Καλάμι τσακισμένο δὲν θὰ τὸ σπάσει, καὶ φιτίλι ποὺ καπνίζει δὲν θὰ τὸ σβήσει. Ψυχὲς δηλαδὴ ποὺ μοιάζουν μὲ τσακισμένα καλάμια ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θλίψεων τῆς ζωῆς δὲν θὰ τὶς συντρίψει. Καὶ καρδιὲς στὶς ὁποῖες τὸ φῶς ἔχει ἐπικίνδυνα λιγοστέψει δὲν θὰ τὶς σβήσει, δὲν θὰ τὶς ἐκμηδενίσει. Θὰ πλησιάσει ὁ Υἱὸς ὁ ἀγαπητός μου κάθε πρόσωπο γιὰ νὰ τὸ ὑπηρετήσει, νὰ τὸ διακονήσει στὴν ἀνάγκη του, τὸν πόνο του, τὴν κάκωσή του. Νὰ τὸ θεραπεύσει. Γεμάτος ἔλεος. Γεμάτος σπλάχνα οἰκτιρμῶν, φιλανθρωπία. Ἥσυχα, ἀθόρυβα, ταπεινά.
Καὶ θὰ κινηθεῖ ἔτσι μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, καταλήγει ἡ προφητεία, «ἕως ἂν ἐκ­βάλῃ εἰς νῖκος τὴν κρίσιν» (ὅ.π.)· ­μέχρις ὅτου ἀναδείξει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ νόμο Του, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο θὰ κριθεῖ ὁ­­­­λόκληρος ὁ κόσμος, νικητὴ μέσα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ὥστε ὅλοι νὰ θε­λήσουν νὰ ζήσουν σύμφωνα μὲ αὐτόν. Γι’ αὐτὸ καὶ «τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἔθνη ἐλ­πιοῦσι» (στίχ. 21). Τὰ ἔθνη καὶ οἱ λαοὶ τῆς γῆς σ’ Αὐτὸν τελικὰ θὰ στρέψουν τὰ μάτια καὶ τὶς ἐλπίδες τους. 
«Κάλαμον συντετριμμένον οὐ ­κατεάξει».
«Παραφωνία» εἶναι τὸ τσακισμένο καλάμι μέσα σ’ ἕναν καλαμιώνα μὲ ­στητά, ὡραῖα, σὰν λαμπάδες ­ὀρθωμένα ­καλάμια. Παραφωνία. Χαλάει τὸ ­θέαμα, τὸ ­τοπίο. Καὶ ἄχρηστο πιά. Δὲν μπορεῖς νὰ τὸ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ ­στηρίξεις ἄλλα φυτά, κηπευτικά, σ’ ἕναν κῆπο μέσα. Πῶς νὰ γίνει στήριγμα, τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἴδιο εἶναι σπασμένο... Ἄχρηστο λοιπόν. Τίποτε ἄλ­λο παρὰ κόψιμο καὶ στὴ φωτιά. Ἐκεῖ εἶ­­­ναι ὁ προορισμός του.
Αὐτὰ γιὰ μᾶς. Γιὰ τὸν Κύριο ὄχι.
Αὐτὸς γι’ αὐτὸ ἦρθε στὴ γῆ. Γιὰ νὰ συν­αντήσει τὰ σπασμένα καλάμια, τὶς τσακισμένες ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴ ­θλίψη ψυ­χὲς καὶ νὰ σκύψει ἐπάνω τους. Νὰ σκύ­­ψει, νὰ γονατίσει μπροστά τους γιὰ νὰ τὶς ἐπιμεληθεῖ. Νὰ ­προσηλώσει τὸ ­βλέμ­μα Του στὸ τραῦμα τους, νὰ ­ἀσχοληθεῖ μὲ τὴν πληγή τους, νὰ τὴ φροντίσει, νὰ τὴ δέσει, νὰ τὴ στηρίξει, νὰ τὴν ἐπουλώσει, νὰ τὴ θεραπεύσει μὲ τὴν ἰαματική Του φροντίδα καὶ ἐπιμέλεια.
Ὁ Κύριος!... Τί στοργή, τί σεβασμὸς εἶ­­ναι αὐτὸς ποὺ δείχνει μπροστὰ στὸν πλη­γωμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ­ἄνθρωπο! Ἐ­­­πανειλημμένως τὸ εἶχε ὁ Ἴδιος ­διακηρύξει μὲ διαφορετικὰ κάθε φορὰ λόγια: «Οὐ χρεί­αν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες· οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν» (Μάρκ. β΄ 17). Καὶ πάλι: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια΄ 28). Καὶ ἄλλοτε τὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα: «...ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρ­­δίαν» (Λουκ. δ΄ 18). Καὶ μὲ τὴν παρα­βολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη τὸν Ἑαυτό Του εἰ­­κόνιζε: «...καὶ προσελθὼν ­κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶ­­­­νον» (Λουκ. ι΄ 34). Ὅλα γιὰ τὴ ­σωτηρία τοῦ πληγωμένου, τοῦ ­τραυματισμένου, τοῦ τσακισμένου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου! 
«Κάλαμον συντετριμμένον οὐ κατεάξει».
Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ θρηνῶ ἀκόμα ἐπάνω στὰ συντρίμμια μου, στὰ σκορπισμένα κομμάτια τῆς ψυχῆς μου, τὰ θρυμματισμένα σπαράγματα τῆς καρδιᾶς μου; Πῶς μπορῶ ἀκόμα νὰ πενθῶ γιὰ τὴ διάλυση ποὺ μοῦ προξένησε ἡ ἁμαρτία; Ἀφοῦ τέτοιον ἰατρὸ διαθέτω δίπλα μου; Τόσο στοργικὸ θεράποντα καὶ ἐπιμελητή μου;
Τί περιμένω ἀκόμα καὶ δὲν προστρέχω στὴν ἁγία Του ἀγκάλη γιὰ νὰ βρῶ τὴ θεραπεία μου, τὴν ἀνακούφιση στὸ ἄλγος μου; Τὴν ἑνότητα στὴ διχασμένη ὕπαρξή μου; Τὴ βέβαιη σωτηρία μου;

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

Προφήτης Βαρούχ (28 Σεπτεμβρίου)

Βλέπουμε πολλές μνῆμες ἁγίων στόν ἡμεροδείκτη τοῦ Σεπτεμβρίου. Εἶναι μία πολύφωτη καί πολύφωνη δέσμη μηνυμάτων, μία πολύχρωμη πνευματική ἀνθοδέσμη, πού εὐφραίνει τήν ψυχή τοῦ πιστοῦ καί τοῦ προτείνει ἐφόδια γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς. Ἀξίζει, ὡστόσο, νά δώσουμε προτεραιότητα σέ μία προφητική μορφή. Νά ἀκούσουμε τό μήνυμα τοῦ μήνα ἀπό τά προφητικά χείλη τοῦ Βαρούχ (28/9), μαθητῆ καί συνεργάτη τοῦ προφήτη τῶν δακρύων, τοῦ Ἰερεμία.

Ἀπό τή νεότητά του ὁ Βαρούχ εἶδε τήν οἰκονομική, ἠθική καί ἐθνική κατάπτωση τοῦ λαοῦ του. Γνώρισε τόν πόλεμο, τήν αἰχμαλωσία, τόν ἐκπατρισμό, τή στέρηση, τήν ταλαιπωρία. Δέν μπόρεσαν ὅμως ὅλες αὐτές οἱ συμφορές νά καταβάλουν τό φρόνημά του. Εἶχε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, ὅπως δηλώνει τό ἴδιο τό ὄνομά του, πού στά ἑλληνικά μεταφράζεται«Εὐλογημένος». Αὐτή τήν εὐλογία μεταφέρει καί μεταδίδει καί σέ μᾶς μέσα ἀπό τά πέντε κεφάλαια τοῦ προφητικοῦ βιβλίου του.

Ροδίζει ἡ ἐλπίδα γιά τήν ἀποκατάσταση τοῦ Ἰσραήλ μέσα στήν προφητεία τοῦ Βαρούχ. Αἰτία τῆς ἐρημώσεως τῆς Ἰερουσαλήμ (586 π.Χ.) καί τῆς αἰχμαλωσίας τῶν κατοίκων της, λέγει, εἶναι ἡ παράβαση τοῦ νόμου, ἡ περιφρόνηση τοῦ κηρύγματος τῶν προφητῶν. Μποροῦν ὅμως ὅλα νά διορθωθοῦν, ἄν ὁ λαός μετανοήσει εἰλικρινά καί ἀλλάξει ζωή. Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ! Τό μαρτυρεῖ ἡ φυσική δημιουργία. Τό δείχνει ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στόν περιούσιο λαό του, τόν Ἰσραήλ. Ἀλλά καί μετά τήν ἀποστασία τοῦ Ἰσραήλ ὁ Θεός ἐξακολουθεῖ νά ἀγαπᾶ τόν κόσμο. Γι᾿ αὐτό θά κατεβεῖ ὁ ἴδιος στή γῆ!

Ὁ Θεός «ἐπί τῆς γῆς ὤφθη καί ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βρ 3, 38)! Τό προφητικό βλέμμα βλέπει ἤδη πραγματοποιημένη τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ.
Ἔγινε ἄνθρωπος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καί κατασκήνωσε ἀνάμεσά μας, θά γράψει μετά ἀπό ἕξι αἰῶνες ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης (βλ. Ἰω 1,14). Καί σήμερα, πού μᾶς χωρίζουν εἰκοσιένας αἰῶνες ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἰωάννη καί εἰκοσιεφτά ἀπό ἐκείνη τοῦ Βαρούχ, ἡ Ἐκκλησία παρουσιάζει ζωντανή στόν κόσμο τή μορφή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ λυτρωτής τοῦ κόσμου, ἀλλά καί ὁ Ἐμμανουήλ, ὁ Θεός μαζί μας! Μᾶς σώζει ἀλλά καί μᾶς συντροφεύει σέ κάθε βῆμα αὐτῆς τῆς ζωῆς.

Ὑποφέρεις πραγματικά καί θλίβεσαι, ὅταν μετά ἀπό ὅλα αὐτά βλέπεις τή ζωή τῶν σημερινῶν χριστιανῶν. Συχνά μοιάζουμε νά ἀγνοοῦμε καί τό προφητικό μήνυμα καί τήν εὐαγγελική διαβεβαίωση καί τήν ἱστορία ὅλη. Σάν νά μή γεννήθηκε γιά μᾶς ὁ Ἰησοῦς Χριστός, σάν νά μήν ὑπάρχει ὁ Θεός! Αὐτό δείχνει ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀδικία, ἡ μιζέρια πού χαρακτηρίζει τή ζωή μας, κι ἄς ἀναφέρουμε πολλές φορές στή ροή τοῦ λόγου φράσεις ὅπως «μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ» ἤ«πρῶτα ὁ Θεός».

«Χωρίς Θεό ὅλα ἐπιτρέπονται», λέγει κάποιος, ἀλλά τίποτε καλό δέν γίνεται. Κι αὐτές οἱ ἐπιτυχίες μας λειτουργοῦν ἀρνητικά χωρίς Θεό. Εἶναι μαζί μας ὁ Θεός. Ἐμεῖς ὅμως θέλουμε νά εἴμαστε μαζί του; Παίρνουμε θάρρος κι ἐλπίδα ἀπό τή ζωντανή παρουσία του; Ὑπολογίζουμε τό θέλημά του; Ἀναγνωρίζουμε τό νόμο του ρυθμιστή τῆς καθημερινῆς μας ζωῆς; Τότε χαιρόμαστε τήν εὐλογία του, γινόμαστε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Θεοῦ.

(Στέργιος Ν. Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης).

Όπου και αν κοιτάξης, όποιον και αν ερωτήσης, όλοι ως εξ ενός στόματοςθα ομολογήσουν ότι κάποιο αγκάθι τους κεντά και πονούν

Ας μη λησμονώμεν, τέκνον μου, ότι όλοι οι άγιοι διήλθον αυτό το καμίνι των θλίψεων υπό διαφόρους μορφάς, συμφώνως έκαστος προς ο εκλήθη επάγγελμα.
Εάν ρίψωμε μία ματιά εις τον πολυθρύλητον βίον και πολιτείαν της αγίας Αυγούστης Θεοφανούς, θα ίδωμεν συσσωρευμένας τας θλίψεις, την μίαν κατόπιν της άλλης, καθ’ όλην την πολυβασανισμένην ζωήν της. Έπασχε πολύ, παντοιοτρόπως προσεπάθει, ίνα δια μέσου νουθεσιών και προσευχών και δακρύων και παραδειγμάτων επιστρέψη τον εξοκείλαντα εις την αμαρτίαν αυτοκράτορα, τον σοφόν Λέοντα, τον νόμιμον σύζυγόν της. Αυτός ήτο καθ’ ολοκληρίαν ο σταυρός της αγίας αυτής ψυχής, καθ’ όλην την ζωήν της.
Και αυτά τα βάσανα με τα καλά έργα της, την αγίασαν. Κάνε λοιπόν υπομονήν, προσεύχου, νουθέτει, ελπίζοντας εις τον Κύριον, « Μακάριος ανήρ ος ελπίζει επ’ αυτόν» ( Ψαλμ. 33,8 ). Ούτως εχαράχθη του ανθρώπου ο βίος επί της γης, εφ’ όσον εξέπεσεν από την αθανασίαν, τρυγά τώρα τους καρπούς, ους εγέννησεν η παρακοή.
Όσον και αν θελήση κανείς, όσον και αν προσπαθήση και νομίση ότι θα ζήση άνευ θλίψεων, δεν θα ημπορέση να το κατορθώση, διότι ο πειράζων εμπεριπατών την υπ’ ουρανόν και περιελθών την γην, πάντας κοσκινίζει και ποτίζει το φαρμάκι των θλίψεων της κατάρας του νόμου. Όπου και αν κοιτάξης, όποιον και αν ερωτήσης, όλοι ως εξ ενός στόματος θα ομολογήσουν ότι κάποιο αγκάθι τους κεντά και πονούν. Υπάρχει όμως διαφορά θλίψεως από θλίψιν, θλίβονταί τινες, διότι δεν ημπορούν να απολαύσουν αθεμίτους πράξεις, τούτο ένοχος θλίψις. Θλίβονται άλλοι νομίμως και ευλόγως, τούτο φυσικόν αποτέλεσμα.
Όταν όμως υπάρχη και η πνευματική γνώσις, αι θλίψεις εμβολιάζονται εις τον υπομένοντα προς αγιασμόν. Τούτο ακριβώς διεπράχθη και εις την αγίαν Θεοφανώ, νομίμως έπασχε, διότι ο σύζυγός της εξηπάτα αυτήν, εκείνη όμως με πνευματικάς γνώσεις και νουθεσίας και χριστιανικόν παράδειγμα, υπομένουσα, κλαίουσα, προσευχόμενη ανέθετε τα πάντα μετ’ ελπίδος εις τον Θεόν. Και δια ταύτα πάντα εκεντρίσθη εις το νόμιμον η αγιότης. Δια τούτο υπόμεινον ταύτα πάντα, αγιάζου δια μέσου των θλίψεων, ευχαρίστει τον Θεόν, όπου σε παιδεύει προσκαιρα, ίνα σε αναπαύση αιώνια! Εγώ εάν ίδω, ή ακούσω ότι ο τάδε ζη άνευ θλίψεων και ευημερεί κατά πάντα τα θελήματα αυτού, τούτο το θεωρώ ως εγκατάλειψιν Θεού!
Εμάς ας μας κατατάξη ο Θεός με τους πάσχοντας, ίνα γραφή το όνομά μας εις την βίβλιον της ζωής και μη μείνωμεν έξω του Θείου Νυμφώνος του Χριστού. Όσον και αν θλιβώμεν, μίαν ημέραν όλα θα λήξουν και θα ξεχασθούν, μόνον είτε κακόν είτε καλόν, τούτο θα μείνη, δια να ακολουθήση την ψυχήν μέχρι του κριτηρίου, όπου θα ακούση την μεγάλην απόφασιν. Τούτο πολλάκις με αλλοιώνει και κλαίω, το τι θα απολογηθώ εις το κριτήριον του Χριστού εγώ ο ανάξιος ιερεύς. Να εύχεσαι δι’ εμέ να μη καταδικασθώ.

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

ΕΚΕΙ ΠΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ, ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ… ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΣΤΕ

Δε χρειάζεται ο άνθρωπος να απελπίζεται για κανέναν, ούτε για τον εαυτό του ούτε για τους άλλους, πολυ δέ περισσότερο για τα μέλη της οικογένειάς του. Όταν βλέπουμε ή νομίζουμε ή θεωρούμε ότι ο Θεός κλείνει μια πόρτα, να είμεθα βέβαιοι ότι κλείνει μέν την πόρτα, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο. Και δεν ανοίγει μόνο ένα, αλλά ίσως και δύο και τρία και πέντε, οπότε κλείνοντας την πόρτα, μπορεί να μην στείλει το φως απο την πόρτα, αλλα θα το στείλει οπωσδήποτε από το παράθυρο. Θα έλθει και φως και δροσιά και Χάρις και ενέργεια Θεού. Επομένως, να περιμένουμε τη Χάρι να ενεργήσει. Εκείνο, που πρέπει να γίνει, είναι να εκμεταλλευώμεθα εμείς το φως, που μπαίνει μέσα από αυτό ή από αυτά τα παράθυρα. Μην το αφήνουμε να πηγαίνει χαμένο, διότι έρχεται νυξ (το λέει και η Γραφή) και όταν θα έλθει η νύχτα, τότε πιθανόν να είναι αργά. Να εκμεταλλευώμεθα τον καιρό τώρα, διότι " οι καιροί ου μενετοί ", όχι μόνο γιατί δεν ξέρουμε αν θα ζούμε αύριο, αλλά δεν ξέρουμε τί καιροί θα έλθουν κι αν θα είναι καλοί και κατάλληλοι για τη σωτηρία μας. Προσοχή λοιπόν!!!

Απο το βιβλίο:
Στεφάνου Αναγνωστόπουλου Ιερέως
ΑΝΑΣΑΣΜΟΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

ΟΤΑΝ ΠΑΨΟΥΝ ΟΛΑ ΝΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ…

«Ευτυχία» είναι όντως μια μεγάλη λέξη και επίσης μια τεράστια βιωματική υπόθεση που ρέει συνεχώς σιωπηλά ανάμεσα στις δύο όχθες του υποκειμενικού και του αντικειμενικού μας· μια βασανιστική ουτοπία και μια σαγηνευτική αυταπάτη που ριπίζει λογική και πιέζει την καρδιά. Εκτός βέβαια και αν βρεθεί ένα δυνατό σενάριο για μια υπαρκτή και αληθινή κοινωνία προσώπων, όπου εκεί μπορεί να συμπληρώνεται η σκέψη του ενός στο λόγο του άλλου· όπου μια προσέγγιση μπορεί να επεκτείνει αισθήματα που το μυαλό αδυνατεί να κατανοήσει ή αρνείται να αποδεχτεί· όπου η καρδιά μπορεί να προχωράει επιτέλους θαρρετά, χωρίς τα δεκανίκια της αντίληψης του περίπου, του «έτσι κι έτσι», του «δεν ξέρω», του «εγώ νόμιζα», του «εγώ φαντάστηκα», του δήθεν, του λίγου, του καθόλου και του τίποτα. Κι όταν πάψουν όλα να συμπληρώνονται κι όταν πάψει κάτι από την καρδιά μας να εκτείνεται προς τα μπρος, τότε μάλλον θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι κάπου μια «δυστυχία», μια μορφή από δαύτην, έχει ήδη κάνει τα δικά της πενθηρά εγκαίνια και έχει στήσει τη δική της θλιβερή φιέστα. Κάπου μέσα στην καρδιά, κάπου σε ένα πρόσωπο, σε μια σχέση, στον κοντινό ή μακρινό κόσμο, στο τώρα, το σήμερα και το αύριο…

π. Δαμιανός



ΣΑΡΩΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ



Πολλές φορές, η έντονη και βαριά θλίψη που υπάρχει ανεξέλεγκτη μέσα στην καρδιά, είναι η «άλλη» ζωηρή φωνή της επάρατης φιλαυτίας και των πικρών θελημάτων της, που κατατρύχουν ολάκερο το είναι του ανθρώπου. Πραγματικά, κανένας δεν μπορεί να αντισταθεί και να αντιπαλέψει με το σαρωτικό πνεύμα της θλίψης και της λύπης, εάν πρώτα δεν γευθεί ο ίδιος βιωματικά μέσα του τη δύναμη, τη χάρη και εκείνη την ανέκφραστη ενέργεια της ελπίδας, της πίστης και της αγάπης προς τον παντοδύναμο Χριστό. –Νόμος!...

π. Δαμιανός

Την στενοχώρια, γεννούν στην ψυχή οι αναθυμιάσεις του εγώ...




Ο πόνος, η αγωνία, η ψυχική τραγωδία ,η στενοχώρια είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία οφείλεται στον εγωισμό του. Την στενοχώρια ,γεννούν στην ψυχή οι αναθυμιάσεις του εγώ , ενώ η φυσιολογική της κατάσταση είναι η χαρά, διότι ο Θεός είναι χαρά, είναι ειρήνη, και η ψυχή είναι εμφύσημα του Θεού, δημιουργήθηκε από Αυτόν και οδεύει προς Αυτόν. Επομένως, μέσα στην ανθρώπινη ζωή, η στενοχώρια είναι ξένη και αδικαιολόγητη.

Και όμως σήμερα δεν βρίσκεις άνθρωπο χαρούμενο, που σημαίνει πως δεν βρίσκει κανείς άνθρωπο ισορροπημένο, ήρεμο, φυσιολογικό. Η στενοχώρια είναι αρρώστια τρομερή που μαστίζει την οικουμένη, η μεγαλυτέρα ίσως βάσανος της ανθρωπότητος, το μεγαλύτερό της δράμα. Δεν είναι απλώς τα προοίμια της κολάσεως αλλά η βίωσις της κολάσεως από της παρούσης ζωής.

Έλλειψις χαράς σημαίνει έλλειψις Θεού, ενώ η χαρά απόδειξις της παρουσίας αυτού. Εάν κανείς είναι κοσμικός άνθρωπος και τέρπεται επί τοις επικήροις, χαίρεται για τις ηδονές, για τα παροδικά και μάταια, αυτός ίσως έχει κάποια ηδονή, κάποια ευχαρίστηση, αλλά στην πραγματικότητα, αν προσέξει κανείς, θα δει ότι υπάρχει θλίψις και στενοχώρια στην ζωή του, όπως λέγει η Αγία Γραφή:

"θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν".Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χαρά εκεί όπου υπάρχει παράβασις της εντολής του Θεού, όπως είναι αδύνατον να υπάρχει στενοχώρια με την εφαρμογή του νόμου του Θεού.
Χαρά, Λύπης Όλεθρος. Λύπη είναι ένα ξίφος που έρχεται αιφνιδίως και χτυπάει το σώμα, ιδιαίτερα όμως την ψυχή του ανθρώπου. Και μάλιστα κάτι που εξέρχεται από την κακία των ανθρώπων, από την αμαρτία, από την δυσωδία, από την αντίθεση των άλλων. Η λέξη λύπη είναι συγγενής προς την λέξη λύμη, η οποία σημαίνει πληγή, κάτι που στάζει πύον. Επομένως, λύπη είναι η κατάσταση της ψυχής, η οποία στάζει πύον. Κυρίως προέρχεται από βέλη τα οποία εξακοντίζονται από την κακία των ανθρώπων ή και από τις κακίες της δικής μας ψυχής. Η λύπη εδώ δεν είναι αυτό που λέμε, είμαι λυπημένος. Όταν λέμε, είμαι λυπημένος, κατά κανόνα εννοούμε, ζω τις αναθυμιάσεις της δικής μου αμαρτίας, της δικής μου εγωπάθειας, της δικής μου απομονώσεως από τον Θεό. Όταν οι πατέρες ομιλούν για την λύπη, εννοούν κάτι διαφορετικό.

Η χαρά λοιπόν είναι λύπης όλεθρος. Επομένως όταν μας χτυπήσουν τα βέλη αμαρτίας, των πονηρών παθών, των εμπαθών λογισμών, τα βέλη των κακών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα, όταν φαίνεται η δυσωδία του προτέρου μας βίου, όταν η αποτυχία της ζωής μας έλθει να μας χτυπήσει, τότε η χαρά είναι όλεθρος της λύπης. Η χαρά είναι σαν μια ασπίδα που χτυπούν τα βέλη και φεύγουν και δεν παθαίνεις τίποτε. Όλοι εκείνοι και όλα εκείνα που έρχονται να θλίψουν την δική μας ψυχή καταστρέφονται, απόλλυνται.
Η τροφή των εν Χριστώ ασκουμένων είναι η χαρά. Η χαρά τρέφει την ψυχή, το πνεύμα, τον νου, ώστε να μπορούν να ανεβαίνουν και να δίδωνται εις τον Θεόν. Καμία άσκησις, καμία εγκράτεια, κανείς πόθος, καμία αγάπη δεν μπορεί να φτάσει εις το τέρμα εάν δεν τρέφεται. Σκεφτείτε κάποιον που θέλει να είναι καλός αθλητής και δεν τρώει. Απλούστατα θα πέσει εις τον δρόμο. Έτσι ακριβώς παθαίνει και κάποιος πνευματικός ασκητής αν δεν έχει χαρά.

Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

«ΑΛΛΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ»

«Σ’ αυτή την ζωή είμαστε προσωρινοί. Ήρθαμε και φεύγομε. Μόνο τα βουνά μένουν στην θέση τους. Έκανε ο άλλος λάθος; Άρρωστος είναι. Η αμαρτία είναι αρρώστια. Να τους λυπούμαστε τους ανθρώπους που κάνουν αμαρτίες.
Οποιαδήποτε στενοχώρια να την σηκώνουμε με υπομονή. Δεν θα μαραίνουμε την ψυχή μας, κακό λόγο δεν θα πούμε, ούτε στον Θεό ούτε σ’ εκείνον που προξενεί την στενοχώρια. Θα την κρατούμε σαν δικό μας βίωμα. Για μας ήρθε, ο Θεός θα την πάρει και θα φέρει καλύτερα. Και να παραπονεθούμε και να στενοχωρηθούμε, θα το διορθώσουμε; Εμείς και να στενοχωριόμαστε και να σφιγγόμαστε, χαλνάμε τον εαυτό μας. Εμείς θα κάνουμε το ανθρώπινο και τ’ άλλα στον Θεό. Η υπομονή άκρα δεν έχει.
Καμιά φορά με έρχεται μια στενοχώρια χωρίς να θέλω. Όμως δεν απελπίζομαι. Ας έρθει και αυτή. Ο καιρός τα φέρνει, ο καιρός τα παίρνει. Να τα περάσουμε όλα, διότι είμαστε υποχρεωμένοι στον Θεό. Ο Θεός όπως τα δίνει, θα τα πάρει. Και άλλο καλύτερο δεν έχουμε από την υπομονή. Μην απελπιζόμαστε. Όσο περισσότερο βαστήξει, τόσο περισσότερη χαρά θα έχουμε.
Να κρατάς τόσο πολύ τον εαυτό σου στην ψυχή σου συγκεντρωμένο· μην την βάζεις την λογική μέσα, να σκέφτεσαι άγια πράγματα και να σκέφτεσαι ποιος Άγιος θα σε βοηθήσει. Ό,τι και να κάνεις, Άγιοι θα σε εξυπηρετήσουν».

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΑΝΝΑ ΓΙΟΒΑΝΟΓΛΟΥ
(1903–1998)

[«Ασκητές μέσα στον κόσμο»
τόμ. α΄, μέρος α΄, βιογρ. ιστ΄, σελ. 232–234,
Άγιον Όρος 20118.]

Ὁ Πανορμίτης φαίνεται νὰ ἀποτρέπει τουρκικὸ πολεμικὸ σκάφος φέτος παραμονὴ τῆς Παναγίας


Φωτό: «Ῥωμαίικου»

Γράφει ὁ Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Πολλὲς φορὲς δὲν μπορεῖς νὰ ταιριάξεις τὴν συγκίνηση, τὴν λογικὴ καὶ τὴν ἔκπληξη. 
Αὐτὸ σήμερα συνέβη καὶ σὲ ἐμένα ὅταν ὁ φίλος μου Ἀναστάσης ζήτησε νὰ μὲ δεῖ γιὰ νὰ μοῦ δείξει κάτι ἀπὸ τὸ προσωπικό του ἀρχεῖο φωτογραφιῶν ποὺ τράβηξε φέτος παραμονὴ τῆς ΠΑΝΑΓΙΑΣ καὶ συγκεκριμένα στὴν παραλία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Δυσάλωνας τῆς νήσου Σύμης. 
Ἔτσι καὶ ὁ ἴδιος μοῦ ξεδίπλωσε τὴν ἐσωτερική του συγκίνηση καὶ ἔκπληξη. 
- Παραμονὴ τῆς ΠΑΝΑΓΙΑΣ βρέθηκα στὴν Σύμη γιὰ νὰ προσκυνήσω τόν Ἀρχάγγελο Μιχαὴλ τὸν Πανορμίτη ποὺ εὐλαβοῦμαι ἰδιαιτέρως. 
- Ἡ ζέστη τοῦ μεσημεριοῦ ἦταν ἀνυπόφορη καὶ μετὰ τὸ προσκύνημα ἀποφάσισα νὰ κάνω μία βουτιὰ στὴν πανέμορφη παραλία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Δυσάλωνας. 
- Μετὰ τὴν δροσιὰ τῆς θάλασσας καὶ ἐνῶ ξεκουραζόμουν βλέπω νὰ ¨σκάει μύτη¨ ἀπὸ τὴν δεξιὰ βραχώδη ἀπόληξη τοῦ κόλπου καὶ στὸ βάθος σὲ ἀπόσταση ὁρατὴ ἕνα τουρκικὸ πολεμικὸ σκάφος. 
- Ἡ ἔκπληξή μου μεγάλη ἀλλὰ ἀποκορυφώθηκε ὅταν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους λουόμενους εἴδαμε ὅτι τὸ τουρκικὸ ἐπιβράδυνε τὴν πορεία του καὶ ἀμέσως ἔκανε ἀναστροφὴ ἐπὶ τόπου γιὰ νὰ φύγει ἀπὸ τὴν ἴδια πλευρὰ ποὺ εἰσῆλθε. 
- Ἀποφάσισα τότε νὰ τὸ φωτογραφίσω καὶ νὰ τραβήξω αὐτὲς τὶς πέντε φωτογραφίες. 
- Βρὲ τοὺς τουρκαλάδες εἶπα μέσα μου, τί νὰ σκαρώνουν παραμονὴ τῆς ΠΑΝΑΓΙΑΣ μας καὶ...
Δεῖτε τὶς φωτογραφίες…
τὸ μυαλό μου πῆγε στὸν ΠΑΝΟΡΜΙΤΗ.
- Ἒκανα ΠΑΝΑΓΙΑ στὴν Σύμη καὶ ἐπέστρεψα στὴν Ἀθήνα.
- Τὶς φωτογραφίες ὅμως δὲν τὶς ἀποθήκευσα ἀμέσως καὶ τὶς ἄφησα μέσα στὸ κινητό.
- Κάποια στιγμὴ τὶς ἀποθήκευσα στὸν ὑπολογιστὴ καὶ ἀπὸ περιέργεια ἔπαιξα λίγο μὲ τὴν μεγέθυνση γιὰ νὰ ὑποστῶ τὴν πρώτη ¨κρυάδα¨… ὅπως θὲς πὲς το ἀνατριχίλα.
- Καὶ στὶς πέντε φωτογραφίες ἐμφανίζεται πάνω ἀπὸ τὸ τουρκικὸ πολεμικὸ σκάφος μία πανύψηλη ἀγέρωχη ἀνθρώπινη φιγούρα καὶ μάλιστα νὰ κραδαίνει μὲ τὸ δεξί του χέρι πρὸς τὰ πάνω καὶ μὲ κίνηση πρὸς τὰ κάτω μία ΡΟΜΦΑΙΑ.


- Δὲς καὶ μόνο σου Κώστα καὶ πές μου ἂν μπορεῖς νὰ καταλάβεις ποιὸς εἶναι ΑΥΤΟΣ πού ἀνάγκασε τοὺς Τούρκους σὲ ἄμεση ἀναστροφὴ πορείας;
Ἦταν πλέον ἡ δικιά μου σειρὰ νὰ ἀνατριχιάσω καὶ νὰ συγκινηθῶ.


Καὶ στὶς πέντε φωτογραφίες ἀπεικονιζόταν ἡ φιγούρα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαὴλ νὰ κραδαίνει πάνω ἀπὸ τοὺς τούρκους τὴν Ρομφαία του.
Οἱ λέξεις πλέον περισσεύουν


ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΙΓΑΙΟ τὸ περιπολεῖ μὲ ὅλο τὸν στρατιωτικό του ἐξοπλισμὸ ὁ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ.
Ἀλλοίμονο σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸ ἐπιβουλεύονται καὶ ἀλλοίμονο σὲ ἐμᾶς ποὺ ἀμφισβητοῦμε τὰ ¨Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια μας¨.

Μὲ πνευματικὴ εὐθύνη καὶ συνείδηση




Υ.Γ ἔκρινα σκόπιμο νὰ στείλω καὶ τὶς πέντε αὐτὲς φωτογραφίες τοῦ Ἀναστάση ὥστε ὁ καθένας νὰ σχηματίσει μία ὁλοκληρωμένη ἄποψη.


“Έχει πέσει πολύ στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα για να φύγει”



Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τι θα γίνει – πολύ δύσκολη κατάσταση.

Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολύ προσευχή με πόνο, για να βάλει ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια. Έχει πέσει πολύ στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα για να φύγει.

Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μια βαβυλωνία. Να κάνουμε προσευχή να βγουν οι άνθρωποι από αυτήν την βαβυλωνία.

Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων (βλ. Δανιήλ 2-21, Προσευχή Αζαρίου και Ύμνος των Τριών Παίδων), να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν. Και τον 82ο Ψαλμό: “Ο Θεός, τις ομοιωθήσεται σοι; μη σιγήσεις…”. Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει θεϊκή επέμβαση…

από το βιβλίο: “Λόγοι Β’ Πνευματική αφύπνιση – Γέροντος Παϊσίου (Ι. Ησυχαστήριο “Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος” – Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

“Αλλά, ακολούθως αυτής της μεγάλης κλίμακας κάθαρσης, θα γίνει τέτοια αναγέννηση της Ορθοδοξίας…!” (Γέροντας Ιωσήφ Βατοπεδινός)

-…Ο Θεός θα επιτρέψει την καταστροφή όλων αυτών που σπέρνουν αυτούς τους πειρασμούς, την πορνογραφία, και τον εθισμό στα ναρκωτικά. Και ο Κύριος θα τους τυφλώσει τόσο το μυαλό, ώστε να καταστρέψουν ο ένας τον άλλο χωρίς να λαμβάνουν την παραμικρή ικανοποίηση από αυτό. Ο Κύριος θα το επιτρέψει αυτό ακριβώς για να φέρει μια μεγάλη κάθαρση.

…Αλλά, ακολούθως αυτής της μεγάλης κλίμακας κάθαρσης, θα γίνει τέτοια αναγέννηση της Ορθοδοξίας, όχι μόνο στην Ρωσία, αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Τέτοια αναλαμπή της Ορθοδοξίας!!! 
Ο Κύριος θα δώσει περίσσεια την ευλογία Του, την Χάρη Του, ακριβώς όπως έγινε στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Τότε, οι άνθρωποι πήγαιναν στον Κύριο με καθαρή καρδιά… Αυτό θα κρατήσει για 3-4 δεκαετίες όμως. Μετά η δικτατορία του Αντιχρίστου θα εγκατασταθεί πολύ σύντομα. Αυτά είναι τα τρομερά γεγονότα που πρέπει να αντέξουμε.

Ας μην μας φοβίζουν, γιατί ο Κύριος θα σκεπάσει τους δικούς Του. Ναι, θα βιώσουμε σίγουρα φοβερές δυσκολίες, πείνα, και ακόμα και διωγμούς και πολλά άλλα, αλλά ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει τους δικούς Του. Και αυτοί που είναι τοποθετημένοι σε θέσεις εξουσίας θα πρέπει να συμβουλεύουν όσους είναι υπό την εξουσία τους να έλθουν πιο κοντά στον Κύριο. Να ασκηθούν στην προσευχή περισσότερο, και ο Κύριος θα διαφυλάξει τους δικούς Του.

Η κατάσταση που θα επικρατήσει μετά την κάθαρση θα είναι αυτή μιας μεγάλης αναγέννησης. Εμείς, σαν ποιμένες, πρέπει να καταφέρουμε όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούμε να αποφύγουν την αμαρτία, ώστε η Χάρη του Θεού να μην μας εγκαταλείψει όλους.  Για να είμαστε όσο το δυνατόν κοντύτερα στον Θεό, στην μετάνοια και στην προσευχή 
Τότε ο Κύριος θα είναι πάντα μαζί μας, άσχετα από το πόσο δύσκολες μπορεί να είναι οι περιστάσεις. Ο Κύριος δεν θα μας εγκαταλείψει. Πρέπει να τακτοποιήσουμε τους εαυτούς μας, και τους δικούς μας.

*απόσπασμα από συνέντευξη του Γέροντος Ιωσήφ της Ι. Μονής Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος, σε Ρώσους προσκυνητές στις 26-10-2001, δημοσιευθείσα στο περιοδικό kitezhgrad.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΣΤΑ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ



Ὅλος ὁ κόσμος σὲ ὅλα τὰ πλάτη, ἀλλὰ εἰδικὰ ἐμεῖς ἐδῶ νιώθουμε πλέον τὸν πόλεμο εἰς τὸ πετσί μας.
Ἴσως φτάσαμε νὰ δοῦμε τὸ τέλος τῆς ἀνεμελειᾶς μας, μιᾶς ἀλόγιστης κοσμικῆς χαρᾶς, ἐπιπολαιότητος, εὔθυμης βιοτῆς, προσκόλλησης στὰ παρόντα, τῆς ρηχῆς ἐγκόσμιας συμβατικότητας. Ἐκλονίσθη ἡ ἐμπιστοσύνη στὶς ἀνθρώπινες ἀσφάλειες, τὸν κοινωνικὸ καὶ εὐρωπαϊκὸ προστατευτισμό. Ἐτρώθη ἐπίσης τὸ κύρος τῆς «φιλανθρώπου Παντοδυνάμου» ἐπιστήμης καθόσον χρησιμοποιεῖται αὐτὴ ἐναντίον τοῦ ἴδιου του ἀνθρώπου ποὺ ὑποτίθεται αὐτὴ ὅτι πρέπει νὰ ὑπηρετεῖ. Ἄλλα αἰσθήματα κατέλαβον τὴν θέσιν τῶν παλαιῶν εἰδώλων. Ἡ ἀγωνία, ἡ λύπη, ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης, τὰ ἀπελπιστικὰ ἀδιέξοδα στὸ τοῦνελ, ἡ οἰκονομικὴ ἀβεβαιότητα, τὰ ἀτελείωτα χρέη, φόροι μὲ ἐπιστέγασμα τὴν ἀνεργία ἐν πάσει περιπτώσει ἐνεφανίσθησαν εἰς τὸ παγκόσμιο θέατρο, ὅλα τὰ ἀπὸ αἰῶνος φαντάσματα ποὺ ἡ ἀνθρώπινη προσπάθεια, ἀλλὰ κυρίως ἡ χριστιανικὴ ἀρετή, φώτιση εἶχον κατὰ τὸ παρελθὸν ἐξορίσει.
Τὰ κέντρα ἐξουσίας ποὺ προωθοῦν τὰ ὡς ἄνω εἶναι ἀόρατα. Οἱ διάφορες κυβερνήσεις τῶν λαῶν ἀδύνατες, ἄβουλες τηλεκατευθυνόμενες μαριονέτες. Οἱ λαοὶ ὡς διὰ μαγείας βρέθηκαν ἀποίμαντοι, ἀπροστάτευτοι, φοβισμένοι, κυνηγημένοι, φτωχοί, ἄνεργοι, ἀπελπισμένοι, ἀγανακτισμένοι. Ποιὸ νέο σύστημα παγκόσμιας ἀνθρωπιᾶς ἑτοιμάζεται; Ἤδη τὸ ὀσφραινόμεθα.
Ἡ χώρα μας δὲν δύναται νὰ ἀπουσιάζει ἀπὸ τὸ ὡς ἄνω γίγνεσθαι ὡς ὁ σημαντικότερος ἱστορικὸς καὶ πνευματικὸς παράγοντας στὰ ἀνθρώπινα πάλι πρωτοστατεῖ. Ἀλλὰ πῶς; Σὰν κακὸ οἰκονομικὸ παράδειγμα καὶ διεθνὴς ταραξίας. Αὐτὰ μᾶς πρόσαψαν. Μᾶς φοβοῦνται βαθύτερα καὶ ζητοῦν νὰ μᾶς ἀπομονώσουν. Μήπως ἡγηθοῦμε καὶ πάλι καὶ ἀπαλλάξουμε τὸν πλανήτη ἀπὸ τὸ τέλμα. Ὅμως ἐν ἀγνοίᾳ τους ἐνεργοποιοῦν νὰ ἀναλάβουμε καὶ πάλι τὶς οἰκονομικές μας εὐθύνες. Ὡς πτέρυγας Κυρίου τῶν δυνάμεων, ὥστε στὸ διεθνὲς ἁλώνι νὰ χωρισθεῖ ὁ σίτος ἀπὸ τὰ ἄχυρα. «Τὰ ἀσθενῆ ἐξελέξατο ἵνα τὰ ἰσχυρὰ καταισχύνει». Αὐτοὶ ποὺ δείχνουν κατὰ κόσμο ἰσχυροί, δὲν εἶναι παρὰ φοβισμένα ἀνθρωπάρια, μήπως δυσαρεστήσουν τὰ ἀφεντικά τους ποὺ ἔστησαν αὐτὴ τὴν πλανητικὴ ἰσχὺ καὶ παγίδα μὲ ἄπειρη πολυπλοκότητα καὶ πονηριὰ ἀπὸ παλιά. Ἰσχυροποιούμενοι ἐπὶ πλέον ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς λανθασμένες ἐπιλογὲς ποὺ καλλιέργησαν στὶς λαϊκὲς μάζες. Οἱ πραγματικὰ ἰσχυροὶ ποὺ φαίνονται κατὰ κόσμον ἀδύναμοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ζοῦν ἐν Θεῷ, ἀλήθειᾳ καὶ μετάνοιᾳ συμμετέχοντες στὸ πλήρωμα τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὕπαρξης. Αὐτοὺς τρέμουν οἱ ἐξουσιαστὲς μὴν ξυπνήσουν τὰ κοιμώμενα πλήθη. Σήμερα τὰ κράτη ὁδηγοῦνται βίαια μὲ οἰκονομικὰ ἢ ἄλλα δεσμὰ ἀδύναμα γιὰ βορὰ μπροστὰ στὸ παγκόσμιο θηρίο ποὺ τὰ ἀποβάλλει συνέχεια σὲ κιμά.
Οἱ ἐταιρεῖες ὅλο καὶ γιγαντώνονται, τὸ ἀνθρώπινο μέγεθος πρὸ πολλοῦ ἐχάθη. Τείνουν ὅλες οἱ πολυεθνικὲς νὰ ἀφομοιωθοῦν ἀπὸ τὴν «Mather company», τὴν ὑπερεταιρεία τοῦ πλανήτη γιὰ ὅλες τὶς δουλειές. Ὅλοι καὶ ὅλα παρακολουθοῦνται, μὲ ἄγνωστο γιὰ τὴν ὥρα σκοπό.
Αἰτιολογικὸ, ὥστε τὰ οἰκουμενικὰ δεσμὰ νὰ συσφίγγονται, ἀποτελεῖ τὸ κυνήγι ἀοράτων ἐχθρῶν μὲ διάφορα κατὰ καιροὺς ὀνόματα, ὅπως ὁ «φόβος τῶν χωρῶν μὲ πυρηνικά», «μουσουλμάνοι τρομοκράτες», «φοροφυγάδες», «ἀνεξέλεκτες ἀρρώστιες φυτῶν καὶ ζώων» κ.λπ. Μὲ ὅλα αὐτὰ δικαιολογοῦν ἀκραῖες ἐνέργειες, ὅπως στρατιωτικὲς ἐπεμβάσεις, προώθηση συστημάτων ἠλεκτρονικῆς παρακολούθησης, χημικὰ νέφη ἄγνωστων ἀερίων καὶ σκόνης ποὺ ψεκαζόμενα στὴν ἀτμόσφαιρα τείνουν στὴ χειραγώγηση τῆς ὑγείας τοῦ νοῦ καὶ τῶν αἰσθημάτων, ὡς ἔσχατης μορφῆς ἐλέγχου.
Οἱ παγκοσμιοποιητές ὡς ψευδοθεοὶ τοῦ σύμπαντος ἐνδιαφέρονται καὶ θέλουν νὰ δώσουν λύσεις γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα. Κόπτονται γιὰ τὸ κλίμα, βαθύτερα ὅμως θέλουν νὰ μεταφράσουν σὲ χρῆμα ὅλα τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἁπλόχερα ὁ δημιουργὸς ἐχάρισε, ἀέρα, γῆ καὶ ὕδωρ. Σφετεριστὲς τῆς γῆς θέλουν μὲ τὸ χρῆμα ποὺ θὰ συλλέξουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν τὴν παγκόσμια πράσινη φυλακή. Θέλουν στὸ φινάλε νὰ διαχειρισθοῦν καὶ νὰ χειραγωγήσουν τὴν ἴδια μας τὴν ζωὴ τῆς ὁποίας τὰ νούμερα, ἐὰν ξεφύγουν πέρα κάποιου ἀριθμοῦ ἀνθρώπων, γιὰ αὐτοὺς αὐτὸ θὰ ἀποτελεῖ πρόβλημα πρὸς «θεραπεία».
Ἀκοῦμε συνεχῶς γιὰ διεθνῆ συννενόηση καὶ εἰρήνη. Ὅμως ἡ ἀληθινὴ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ὀντολογικὴ αἴσθηση πληρότητας ζωῆς καὶ συγχωρητικότητας, ἐνῷ ἡ δική τους εἰρήνη γράφεται μὲ τὰ αἵματα τῶν ἀνθρώπων θυμάτων τῶν ἰσχυρῶν καὶ ἀποτελεῖ περήφανη διακήρυξη, πάνω ἀπὸ τοὺς πόδας τῶν ἀντιπάλων.
Τὸ θεωρητικό τους ὑλικὸ εἶναι περίπλοκο, ἀκαταλαβίστικο, καλυμμένο μὲ τὸν φιλανθρωπικό τους μανδύα τῆς «βιώσιμης ἀνάπτυξης», διάβαζε ἀνθρώπινου ἀφανισμοῦ. Αὐτοὶ φαίνονται «πανίσχυροι οἰκονομικά», «ἑνωμένοι». Ἀπεναντίας οἱ ἀγωνιζόμενοι νὰ διασωθοῦν ἀπὸ τὸν πανίσχυρο ὁδοστρωτήρα των εἶναι σκόρπιοι, ἀδύνατοι οἰκονομικά, ἀναποφάσιστοι μὲ μόνο κίνητρο τὴν πίστη στὸν Θεὸ, τὴν ἱερὴ ἀποστολὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἐλευθερία ἀπὸ τώρα βίωση τῆς θείας ζωῆς καὶ ἀλήθειας. Ἡ ὡς ἄνω μάχη εἶναι ἄνιση. Μᾶς τοποθετεῖ στὸ κλίμα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος τῶν Παθῶν. Μόνο ποὺ τὴν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου, κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς θὰ πρέπει νὰ λάβωμε, γιὰ νὰ συνεχίσουμε ὡς ὀρθόδοξοι καὶ Ἕλληνες νὰ ὑπάρχουμε. Γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὸ «Ρωμέϊκο» καλεῖται νὰ σταυρωθῆ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Ὅταν τὸν Κύριο ζήτησαν οἱ Ἕλληνες . Αὐθόρμητα εἶπε τὸ γνωστὸ. «Ἐὰν ὁ σίτος ἀποθάνη στὴ γῆ πολὺ καρπό…».
Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καλούμεθα νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν αὐτάρκεια, ρηχότητα, χλιαρότητα. Οἱ περιστάσεις μᾶς ὠθοῦν νὰ ἀναλάβουμε τὶς πνευματικές μας εὐθύνες ἔναντι ὅλων. « Ἂς ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Σωτήρα τὴν ἐνεργοποίηση τῆς Χάριτος κατ” ἄλλους τοῦ «ἰχὼρ», ὥστε νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἀξιοπρεπῶς τὰ ἐρχόμενα γιὰ νὰ μὴν καταντήσουμε «ἑρπετὰ σιελοφόρα» τὰ ὁποῖα θὰ ἱκετεύσουν τοὺς ἐξουσιαστὲς γιὰ ἑνότητα. Μία θέση ὑπὸ τὸν ἥλιο καὶ ἕνα ρυπαρὸ κομμάτι καρκινογόνου κρεατόμαζας ἢ ἄλλο ἔκτρωμα τροφῆς. Ἤμεθα ἐν Χριστῷ χορτάτοι, «οὐκ ἐπ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος». Δοκιμάσαμε ἀπὸ ὅλα τὰ καλούδια τοῦ πονηροῦ τοῦ αἰῶνος τούτου, τὰ μπουχτίσαμε. Δὲν μᾶς ζήτησε ὁ Πονηρὸς πολλά, γιὰ νὰ μᾶς τὰ δώσει, παρὰ μόνο τὴ λήθη.
Τώρα ὅμως ὀργανωμένα μᾶς ζητᾶ τὴν ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας, τὴν ὑποταγὴ σὲ αὐτόν. Ἡ δύναμη τῆς συνήθειάς μας, λειτουργεῖ ὑπέρ του. Πῶς ὅμως θὰ ἐγκαταλείψει κανεὶς τὸν μέχρι πρότινος τρόπο ζωῆς;
Μία λέξη ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ καὶ συνάμα μία ἀνίκητη πυρηνικὴ πνευματικὴ ρουκέτα κατὰ τοῦ ἐχθροῦ. Ἡ λέξη μετάνοια εἶναι τὸ ἰσχυρότερο καὶ φθηνότερο ὅπλο ποὺ λόγῳ εὐτέλειας καὶ οἰκειότητος δὲν τὸ ὑποψιαζόμεθα. Κατὰ τὴν μακροχρόνια διάρκεια τοῦ ὑποβόσκοντος πνευματικοῦ πολέμου, βλέπουμε ὀχυρὰ καὶ θύλακες, ὀρθόδοξα κεκτημένα, νὰ καταλαμβάνονται τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο ἀμαχητί. Τότε δὲν πρέπει κανεὶς νὰ εἶναι προφήτης γιὰ νὰ προβλέψει τὴν μεγάλη ἐπικείμενη μάχη ἡ ὁποία θὰ ἀνταποκρίνεται στὸν πραγματικὸ κόσμο μὲ σκοπὸ τὴν ὁλοκληρωτική μας δουλεία. Τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἡ Ἐκκλησία ἀποτελοῦν σήμερα στόχο ἐκτὸς ἐὰν κανεὶς δὲν ἀντιδρᾶ σὲ ὁτιδήποτε.
Καλούμεθα ὅλοι νὰ ἀναχωρήσουμε στὴ φωτιὰ τῆς δοκιμασίας, ἀκόμη γιὰ μία φορά, τὰ προσωπικά, τὰ ρηχά μας ἐκκλησιαστικὰ βιώματα, τὶς ἀνάδελφες πρακτικές, τοὺς φαραϊσμούς, τὶς φιλάρεσκες βεβαιότητες. Ἴσως ἔτσι οἱ ψυχὲς ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωὴ νὰ λάμψουν ὅπως ἀστράφτουν τὰ μπροῦτζα στοὺς ἁγιορείτικους ναούς, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν Πανηγύρεων τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων. Ἀλλιῶς κινδυνεύει νὰ χαθῆ ἡ κοινὴ λογική ἐὰν δὲν πρυτανεύση ἡ ἀγάπη. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἤδη οἱ παγκοσμιοποιητὲς προσπαθοῦν νὰ μᾶς τρελάνουν. Χρησιμοποιοῦντες τὸν ὑστερόβουλο, συμφεροντολογικό, ἄρρωστο, σκοτεινό, ἀπάνθρωπο, παραλογισμό. Ὠθοῦντες τὰ πράγματα στὸ νὰ ἀνατείλει γιὰ ὅλους ἕνας νέος μεσαιωνικός, ὁλοκληρωτικὸς σκοταδισμός.
Δὲν ἔχουμε λοιπὸν χρόνο γιὰ χάσιμο καὶ ἐρασιτεχνισμούς. Ὁ καιρὸς εἶναι πολύτιμος, ἡ ἐποχὴ καὶ ὁ κόσμος μᾶς ζητοῦν πολλά. Τὰ θεμέλια τῆς οἰκουμένης κλονίζονται. Τὸ πανανθρώπινο παιχνίδι, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν σοβαρότητά μας. Οἱ συμβατικὲς ρηχὲς ἀρετές, τὰ ἐπίπλαστα χαμόγελα, ἡ αὐτοϊκανοποίηση τοῦ εὐσεβισμοῦ καὶ τῆς αὐτοδικαίωσης τελείωσαν. Ἀναμένονται σοβαρὲς δυσκολίες, πόνος ἀλλὰ καὶ θυσίες. Ἂς συστρατευτοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Ἀρχηγὸ τῆς πίστης μας καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλειφθοῦμε. Θὰ ἔχουμε Στρατηγὸ γιὰ νὰ ἀντεπεξέλθουμε. Ἡ νίκη εἶναι δεδομένη γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ. Θὰ νικήσουμε μαζί Του.
Ὁ ἀπ” αρχῆς ἀνθρωποκτόνος θὰ πετύχω.

μοναχοῦ Δημητρίου Ἱβηρίτικο κελλὶ «Ἁγίου Χαραλάμπους»

Έτσι θα βγούμε από την κρίση!

Αν ακούγαμε και συμβουλευόμασταν τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, δεν θα είχαμε ποτέ οικονομική κρίση, διότι η οικονομική κρίση είναι αποτέλεσμα της κακής πνευματικής μας κατάστασης. Πρώτα είναι πνευματική η κρίση και μετέπειτα οικονομική.

~ Ποιός σου έδωσε τα πλούτη; Πόσην μεγάλη χάριν έπρεπε να χρωστάς εις τον ευεργέτην, πόσον να είσαι χαρούμενος και να λαμπρύνεσαι με την τιμήν, διότι ο ίδιος δεν ενοχλείς την πόρταν των άλλων, αλλά άλλοι κρούουν τας ιδικάς σου!

Τώρα δε είσαι κατσούφης και αποκρουστικός, αποφεύγων τας απαντήσεις , μη τυχόν κάπου αναγκασθής να βγάλης έστω και ολίγον από τα χέρια σου. Μίαν λέξιν γνωρίζεις∙ δεν έχω∙ Ούτε θα δώσω , διότι είμαι πτωχός. Πράγματι πτωχός είσαι και στερείσαι απ’ όλα τα αγαθά. Πτωχός από φιλανθρωπίαν, πτωχός από πίστιν εις τον Θεόν, πτωχός από ελπίδα αιώνιον. Κάμε συμμέτοχους εις τα σιτηρά τους αδελφούς. Αυτό που αύριον σαπίζει, δώσε το σήμερον εις τον έχοντα ανάγκην. Η χειρότερα μορφή της πλεονεξίας είναι το να μη δίδη κανείς εις τους ενδεείς ούτε από αυτά που φθείρονται.

Ποίον, λέγει, αδικώ με το να προστατεύσω τα ιδικά μου; Ποία, πες μου, είναι ιδικά σου; Από πού τα έλαβες και τα έφερες εις την ζωήν; Όπως όταν κάποιος , αφού καταλάβη εις το θέατρον θέσιν θέας, εμποδίζη έπειτα τους εισερχόμενους με το να νομίζη ιδικόν του αυτό που είναι κοινόν κατά την χρήσιν εις όλους, τέτοιοι είναι και οι πλούσιοι. Δηλαδή, αφού εκ των προτέρων εκυρίευσαν τα κοινά αγαθά, τα ιδιοποιούνται λόγω του ότι τα επρόλαβαν. Διότι, εάν ο καθένας , κρατών αυτό που χρειάζεται δια να θεραπεύση τας ανάγκας του, άφηνε το περίσσευμα εις τον έχοντα ανάγκην, τότε κανένας δεν θα ήταν πλούσιος , κανένας δε θα ήταν φτωχός.

Δεν εξήλθες γυμνός από την κοιλίαν; Δεν θα επιστρέψης και πάλιν γυμνός εις την γην; Αυτά δε που έχεις τώρα από πού τα έχεις; Εάν μεν λέγης ότι από την τύχην είσαι άθεος, διότι δεν γνωρίζεις τον δημιουργόν, ούτε ευχαριστείς τον δοτήρα. Εάν δε αποδέχεσαι ότι από τον Θεόν είναι, πες μου τον λόγον δια τον οποίον τα έλαβες. Μήπως ο Θεός είναι άδικος που άνισα μοιράζει εις ημάς τα αναγκαία δια την ζωήν; Διατί εσύ πλουτείς και εκείνος είναι πτωχός; Δια κανένα άλλον λόγον παρά δια να λάβης εξάπαντος και εσύ τον μισθόν της αγαθότητος και της καλής διαχειρίσεως και εκείνος δια να τιμηθή με τα μεγάλα έπαθλα της υπομονής.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Διδάγματα ἱστορίας

"Νὰ γιατὶ ὅταν οἱ λαοὶ ξεχνοῦν τὴν ἱστορία τους καὶ δὲν παραδειγματίζονται ἀπὸ τὰ διδάγματά της εἶναι καταδικασμένοι νὰ τὴν ξαναζήσουν...."
Ἕνα ἀπὸ τὰ κρατίδια ποὺ δημιουργήθηκαν μετὰ τὴν πρώτη ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Φράγκους τὸ 1204 ἦταν ἡ αυτοκρατορία τῆς Νίκαιας ἡ ὁποία ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν Θεόδωρο Λάσκαρη. Ὅταν τὰ ἡνία τῆς διακυβέρνησης ἀνέλαβε ὁ Ἰωάννης Γ΄Δούκας Βατάτζης , ἕνας πολὺ ἰκανὸς καὶ εὔστροφος διάδοχος στὴν ἡγεσία τῆς αυτοκρατορίας τῆς Νικαίας, ἔθεσε ξεκάθαρα ἕναν στόχο: τὴν ἀνακατάληψη τῆς Κωνσταντινούπολης. Πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς ἐπέκτασης τῆς ἔκτασης τοῦ κρατιδίου του σκόπευε και στὴν οικονομικὴ αὐτάρκεια τῆς χώρας του, γιατὶ γνώριζε πὼς ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικότερους δρόμους ποὺ θὰ τοὺ ἐξασφάλιζαν τὴν κατάκτηση τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων. «Ἐπιζήτησε νὰ προστατεύσει τὴν αυτοκρατορία ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ ξένων προϊόντων καὶ νὰ τὴν ἀπαλλάξει ἀπὸ τὸ οἰκονομικὸ μονοπώλιο τῶν ἰταλικῶν κτήσεων. Ἀπαγόρευσε μὲ κάθε αὐστηρότητα στοὺς ὑπηκόοους του νὰ....ἀγοράζουν εἴδη πολυτελείας ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Κάθε πολίτης ἔπρεπε νὰ ἀρκεσθεῖ μὲ ὅ, τι παράγει τὸ ρωμαϊκὸ ἔδαφος καὶ ὅ, τι δημιουργοῦν τα ρωμαϊκὰ χέρια». 

Αὐτὴ εἶναι ἡ νοοτροπία ποὺ δημιούργησε τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Πόλης τὸ 1261. Ἐὰν λοιπόν δὲ καταστεῖ συνείδηση σὲ ὅλους τοὺς σύγχρονους Ἕλληνες ὅτι ἡ λύση στὰ σύγχρονα προβλήματα τῆς πατρίδας μας θὰ ἔρθει ἐκ τῶν ἔσω, δυστυχῶς προβλέπεται διαιώνιση καὶ ὄξυνση ἀντὶ τῆς ἐπίλυσής τους. Ἡ οἰκονομικὴ ἐξάρτηση προοιωνίζει ὅλων τῶν ἄλλων εἰδῶν τὶς ἐξαρτήσεις. 
Ὁ ἀγώνας εἶναι οὕτως ἢ ἄλλως δύσκολος. Ἀς καρπωθεῖ τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἀγώνων μας ἡ πατρίδα μας, ἡ χώρα τῶν παιδιῶν μας…

Παύλου Α. Ζαχαρούλα

Ἡ πρώτη Ἑλληνική ἐπιχείρηση πού δέ δέχεται μετρητά!

Και όμως υπάρχει. Είναι η πρώτη ελληνική εταιρεία που για οποιαδήποτε υπηρεσία προσφέρει –από έναν απλό καφέ μέχρι μια συνδρομή- δεν δέχεται μετρητά. Ο λόγος για την ακαδημία Tennis Square, που βρίσκεται στο Μαρούσι και η οποία, σύμφωνα με τη Mastercard, είναι η πρώτη ελληνική επιχείρηση που λειτουργεί σε περιβάλλον συναλλαγών χωρίς μετρητά.
Σημειωτέον πως η ακαδημία ξεκίνησε να λειτουργεί χωρίς μετρητά από τον περασμένο Ιούνιο, πριν δηλαδή την επιβoλή των capital controls που είχαν ως αποτέλεσμα την «εκτόξευση» της χρήσης των καρτών για τη διεκπεραίωση των συναλλαγών.

Η Tennis Square έχει δημιουργηθεί από τους νέους επιχειρηματίες και προπονητές Τριάντη Αποστόλη και Φιλίππου Δημήτρη και οι εγκαταστάσεις της βρίσκονται στο Μαρούσι, ενώ η «χωρίς μετρητά» πρωτοβουλία της έχει και την υποστήριξη τηςMastercard.

Ο πελάτης είναι υποχρεωμένος να αποπληρώνει τις οφειλές του μέσω κάρτας, ακόμη και μικροποσά που αφορούν π.χ. καφέδες ή άλλα ροφήματα που καταναλώνει.

Ακόμη κι εκείνος που δεν διαθέτει πιστωτική ή/και χρεωστική κάρτα, η Τennis Square, πριν ξοδέψει οτιδήποτε θα τον εφοδιάσει με μια προπληρωμένη κάρτα που περιέχει ένα μικρό ποσό. Στη συνέχεια ο πελάτης θα πρέπει να τη «φορτίζει» με ευρώ σε μια τράπεζα.\

Στην Tennis Square μπορούν φυσικά να αξιοποιηθούν όλες οι πιστωτικές κάρτες, αλλά οι χρήστες MasterCard θα έχουν περισσότερα προνόμια από τους άλλους.

Ο Αθανάσιος Γεραμάνης, Country Manager της MasterCard Ελλάδας, Κύπρου και Μάλτας σχολίασε σχετικά: «Για την MasterCard, η Tennis Square αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πως η εταιρία αντιμετωπίζει τις εξελίξεις στο χώρο της λιανικής, καθώς και το μέλλον της εμπειρίας των καταναλωτών, σε έναν κόσμο χωρίς μετρητά, αυτόν των ‘Cashless Pioneers’. Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι που υποστηρίζουμε την πρώτη ελληνική επιχείρηση που λειτουργεί χωρίς μετρητά, την Tennis Square.

Δίνουμε έτσι στην ακαδημία τα εφόδια ώστε να αναπτύξει περαιτέρω τη λειτουργία της, αξιοποιώντας τις δεξιότητες, την τεχνολογία και το διεθνές δίκτυο συνεργατών της MasterCard».Οι Αποστόλης Τριάντης και Δημήτρης Φιλίππου, συνιδιοκτήτες της ακαδημίας Tennis Square, δήλωσαν επίσης, «Είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι για την συνεργασία αυτή, καθώς ανέκαθεν υιοθετούσαμε την καινοτομία στη λειτουργία της ακαδημίας μας, παρέχοντας τις καλύτερες υπηρεσίες στους πελάτες μας.

Η ταχύτητα και η ευκολία στις συναλλαγές ήταν πάντα πρωταρχικό ζητούμενο σε ένα χώρο άθλησης, όπου οι ρυθμοί είναι γρήγοροι και απαιτητικοί και το περιβάλλον ιδιαίτερα δυναμικό. Σε αυτό το νέο περιβάλλον που καταργεί τα μετρητά, όλες οι συναλλαγές είναι πιο γρήγορες και πιο εύκολες, ενώ οι πελάτες μας αισθάνονται πιο ασφαλείς χωρίς την υποχρέωση να φέρουν μετρητά. Τέλος, τόσο εμείς όσο και τα μέλη μας, απολαμβάνουμε τα οφέλη από την πλήρη διαφάνεια στις συναλλαγές.

Είμαστε περήφανοι που είμαστε η πρώτη ελληνική επιχείρηση που κάνει αυτό το βήμα, καθώς αυτό τοποθετεί επίσης την ακαδημία μας στο παγκόσμιο δίκτυο των επιχειρήσεων της MasterCard, ‘Cashless Pioneers’».

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/830413/article/oikonomia/epixeirhseis/h-prwth-ellhnikh-etaireia-poy-den-dexes-metrhta

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Τι ξεκινάει με την επίσκεψη του πάπα στην Αμερική;;;!

Ο ΠΑΠΑΣ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΟΙΚΟ : «ΚΟΡΑΝΙ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ»

Για άλλη μια φορά ο Πάπας της Ρώμης, ο Πάπας Francis στο Λευκό Οίκο επανέλαβε ότι έχουν πεί και έχουν κάνει οι προηγούμενοι Οικουμενιστές Πάπες και Πατριάρχες! –«Κοράνι και Αγία Γραφή είναι το ίδιο»!!!
Συγκεκριμένα ανέφερε ενώπιων του προέδρου Ομπάμα και άλλων αξιωματούχων και επισήμων του Λευκού Οίκου τα ακόλουθα :
«Ο Ιησούς Χριστός, ο Ιεχωβά, ο Αλλάχ. Αυτά είναι όλα τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια οντότητα που είναι σαφώς η ίδια σε όλο τον κόσμο. Για αιώνες, το αίμα έχει ρίξει άσκοπα λόγω της επιθυμίας να διαχωρίζουν την πίστη μας. Αυτό, όμως, θα πρέπει να είναι η ίδια η έννοια που μας ενώνει ως άνθρωποι, ως έθνη, και ως έναν κόσμο που δεσμεύονται από την πίστη. Μαζί, μπορούμε να επιφέρει μια άνευ προηγουμένου εποχή ειρήνης, το μόνο που χρειάζεται για να επιτευχθεί μια τέτοια κατάσταση είναι ο σεβασμός κάθε άλλων πεποιθήσεων, γιατί είμαστε όλοι παιδιά του Θεού, ανεξάρτητα από την ονομασία που επιλέγουν να τον αντιμετωπίσουν. 
Μπορούμε να θαυμαστα πράγματα στον κόσμο από τη συγχώνευση της πίστη μας, και ο χρόνος για ένα τέτοιο κίνημα είναι τώρα. Δεν είναι πλέον θα μπορούμε να σφάζουν τους γείτονές μας για διαφορές σε σχέση με το Θεό τους»
Αλήθεια δεν μας είπε κάτι καινούργιο ο προκαθήμενος του Βατικανού. Εκείνο που αναρωτιόμαστε είναι πως είναι δυνατόν να συνεχίζουν τον διάλογο με τέτοιες απόψεις όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι αρχιεράρχες της Ορθοδοξίας, με πρωτοπόρο τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
Ως ποτέ θα είναι υποκριτές, (πλην κάποιων «φωτεινών»εξαιρέσεων), λεηλατώντας την Ορθοδοξία ενώ εμφανίζονται ότι μάχονται υποτίθεται κατά της παναίρεσης του Οικουμενισμού, της χειρότερης αίρεσης της Χριστιανοσύνης ;
«Οι προ του Αντίχριστου αντίχριστοι εμφανίζονται συνεχώς ως άλλες εικόνες και ομοιώματα του «ως ρίζα αμαρτωλός», ο Νέρων, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο Μωάμεθ, ο Πάπας, ο Στάλιν, ο Χίτλερ. Την επί του Αντίχριστου αποστασία είναι αιρέσεις, μεγάλες κινήσεις σκοτεινών δυνάμεων: Ο Αρειανισμός, η Εικονομαχία, ο Παπισμός» 

Από το «Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΜΑΣ», έκδοση Ιερόν Κελλίον ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ Μπουραζέρι
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος


Πάπας: ο αρνούμενος τον Χριστό!

Για άλλη μια φορά ο Πάπας διέπραξε πανηγυρικά τα γνωστά του καραγκιοζιλίκια αναφέροντας ενώπιον του προέδρου Ομπάμα και άλλων αξιωματούχων και επισήμων του Λευκού Οίκου τα ακόλουθα :
«Ο Ιησούς Χριστός, ο Ιεχωβά, ο Αλλάχ. Αυτά είναι όλα τα ονόματα που χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια οντότητα που είναι σαφώς η ίδια σε όλο τον κόσμο.»
Ας πάρει λοιπόν ο Πάπας την απάντηση που του πρέπει από τον σήμερα Ορθοδόξως εορτάζοντα Άγιο Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο, για αυτά τα ανεκδιήγητα και δαιμονικής εμπνεύσεως λόγια του που αποτυπώνουν και την σατανική του πρόθεση να υποτάξει τους πιστούς στο ερχόμενο άρμα του Αντι-Χρίστου.
« Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν…
Τίς ἐστιν ὁ ψεύστης εἰ μὴ ὁ ἀρνούμενος ὅτι Ἰησοῦς οὐκ ἔστιν ὁ Χριστός;
Οὗτός ἐστιν ὁ ἀντίχριστος, ὁ ἀρνούμενος τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱόν.»
Α” ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΩΑΝΝΟΥ Β”-ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 2 (18-22)
Και πάλι η σοφία του λαού βγαίνει αληθινή :
«μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσει!»

-ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΛΕΥΙΤΗΣ-

Ενωση, Προδοσία της Πίστεως και «intercommunion»: Άγ. Ιουστίνος και π. Ι. Ρωμανίδης



Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, εδώ και δεκαετίες ομιλεί για την προδοσία της Πίστεως από τους Οικουμενιστές, γι’ αυτό και διέκοψε το Μνημόσυνο του Πατριάρχου Γερμανού (“Ὀρθ. Τύπος, φ. 144, 15/6/1971”), αλλά οι Ορθόδοξοι Ποιμένες ακόμα «κοινωνούν» με όλους αυτούς που προδίδουν την Πίστη!

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης –ἐδῶ καὶ δεκαετίες «εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι Ρωμαιοκαθολικὸς ἐπίσκοπος τοῦ εἶχε ἐκμυστηρευθῆ ὅτι κατὰ τὸ σχέδιο τοῦ Βατικανοῦ ἡ ἕνωσις δὲν θὰ γίνη ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ τῶν ἐπισκόπων, τῶν θεολόγων καὶ τῶν διαλόγων, ἀλλὰ μᾶλλον μέσῳ τοῦ λεγομένου λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ, δηλαδὴ τῶν ἀμοιβαίων ἐπαφῶν καὶ τῆς σταδιακῆς ἐφαρμογῆς τῆς μυστηριακῆς διακοινωνίας (intercommunio), ἡ ὁποία τουλάχιστον ἀπὸ τὴν Ρώμη ἤδη ἐφαρμόζεται» (Καψάνη Γεωργίου, Ἡ κρίσις Θεολογίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ ἐν Η.Π.Α., Ἀθῆναι 1968).

Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς γράφει γιὰ τὴν δια-κοινωνία:

«Ἡ «intercommunion», δηλαδὴ ἡ διακοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς στὰ ἅγια Μυστήρια ἰδιαιτέρως στὴ θεία Εὐχαριστία, εἶναι ἡ πλέον ἀναίσχυντη προδοσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα. 
Πρόκειται μάλιστα περὶ προδοσίας ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀποστολικῆς, τῆςἘκκλησίας τῆς Ἁγιοπατερικῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγιοπαραδοσιακῆς, τῆςἘκκλησίας τῆς Μιᾶς καὶ μοναδικῆς» (π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός»).

ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ; (ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΩΖΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ
ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ.

ΣΥΝΕΝΟΧOI ΣΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΠΑΝΗΓΥΡΤΣΙΔΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ

ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕ ΜΙΛΟΥΝ

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωσιν (Γαλ. 2,16-20)
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου
ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ;

«…Οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστό» 
(Γαλ. 2,16)


ΖΟΥΜΕ, ἀγαπητοί μου, σὲ μιὰ ἐποχὴ μεγάλης ἀπιστίας. Ὑλισταὶ καὶ ἄθεοι λένε, ὅτι ἔτσι τυχαίως ἔγινε ὁ κόσμος, ὅλα ὅσα βλέπου­με. Κι ὁ ἄνθρωπος ἔτσι, λένε, ξεφύτρωσε, κ᾽ εἶνε κι αὐτὸς ἕνα ζῷο, ἐξελιγμένο βέβαια· ὅ­σο ἀναπνέει τόσο καὶ ζῇ, τὸ φτυάρι τοῦ νεκρο­θάφτη θέτει τελεία καὶ παῦλα στὴ ζωή του.
Ἀλλὰ δὲν εἶνε ἔτσι τὰ πράγματα. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε μόνο ὕλη, κόκκαλα καὶ σάρκες· εἶνε καὶ πνεῦμα, ψυχὴ ἀθάνατη. Καὶ μόνο τὰ λόγια ποὺ εἶπε σήμερα ὁ Χριστὸς στὸ εὐαγγέλιο, ἀρκοῦν· «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυ­­χὴν αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36). Λόγια αἰώνια, ποὺ πρέπει νὰ τὰ προσέξουμε ὅλοι. Δὲν λέει «ἐὰν κερ­δήσῃ τὴν γῆν ὅλην», ἀλλὰ «τὸν κόσμον ὅ­λον». Προφήτευσε δηλαδὴ καὶ τὶς σημερινὲς διαστημικὲς κατακτήσεις. Γιατὶ αὐ­τὸ εἶνε «κόσμος»· δὲν εἶνε μόνο ἡ γῆ. Τὰ λόγια αὐτὰ κηρύττουν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε καὶ ψυχὴ ἀθάνατη.
Ὑπάρχει λοιπὸν ψυχή, Θεὸς πλάστης καὶ κριτής. Ὑπάρχει ἄλλος κόσμος, καὶ σήμερα – αὔριο φεύγουμε νὰ πᾶμε ἐκεῖ. Καὶ ὅπως ὅσοι πρόκειται νὰ ταξιδέψουν φροντίζουν γιὰ τὸ εἰσιτήριό τους, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς, ποὺ δὲν ξέρουμε πότε ἀναχωροῦμε γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι, ἂς φροντίσουμε γιὰ τὸ εἰσιτήριό μας.
Καὶ ποιό «πρακτορεῖο» ἐκδίδει τὸ εἰσιτήριο αὐτό; Τὸ εἰσιτήριο, ἂν προσέξατε, μᾶς τὸ δίνει ὁ σημερι­νὸς ἀπόστολος. Τί μεγάλα λόγια ἔχει! Ἐγώ, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἤ­μουν φανατικὸς Ἰουδαῖος, τηροῦσα μὲ ἀκρίβεια ὅλα ὅσα διατάζει ὁ Μωσαϊκὸς νόμος. Κατάλαβα ὅμως, ὅτι μ᾽ αὐτὰ δὲν σῴζομαι. Αὐτὰ ἦταν τὸ φλοῦδι καὶ ὄχι ὁ καρπός, ἡ σκιὰ καὶ ὄχι ἡ πραγματικότης. Γι᾽ αὐτὸ ἄφησα τὴν ἰουδαϊκὴ θρησκεία καὶ ἦρθα στὸ Χριστιανισμό, πίστεψα στὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀπὸ τότε αἰσθάνθηκα τὴ λύτρωσι, τὴ σωτηρία, καὶ ἀγάπησα τὸ Χριστό. Καὶ δὲν ἡσυχάζω· μέρα – νύχτα γυρίζω τὸν κόσμο καὶ κηρύττω, ὅτι ὁ ἄνθρωπος «δικαιοῦται», σῴζεται, μὲ τὴν πίστι στὸ Χριστό· «διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ» καὶ ὄχι «ἐξ ἔργων νόμου» (Γαλ. 2,16).

Στὰ λόγια αὐτὰ θὰ σᾶς παρακαλέσω νὰ δώσετε ἰδιαιτέρα προσοχή.

Γιὰ νὰ καταλάβουμε, ἀγαπητοί μου, τὰ λόγια αὐτά, πρέπει νά ᾽χουμε ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι ὁ ἄν­θρωπος, ὄχι ὅπως εἶνε σήμερα ἀλλ᾽ ὅπως βγῆ­κε ἀπ᾽ τὰ χέρια τοῦ Δημιουργοῦ, ἦταν «καλὸς λίαν»· ἦταν τὸ τελειότερο δημιούργημα, πλασμένος «κατ᾽ εἰκόνα» καὶ «καθ᾽ ὁμοίωσιν» τοῦ Θεοῦ (Γέν. 1,31,26). Εἶχε τὸ νοῦ καθαρό, τὴν καρδιὰ ἀμόλυντη, τὴ θέλησι ἰσχυρὴ στὸ καλό. Ζοῦσε κοντὰ στὸ Θεό, εἶχε πραγματικὸ παρά­δεισο. Ἂν ἔμενε ἐκεῖ, θὰ ἀνέβαινε σκαλὶ – σκα­λὶ καὶ θὰ ἔφτανε νὰ γίνῃ ἕνας μικρὸς θεός, ὅπως λέει ἡ Γραφή (βλ. Ψαλμ. 81,6· Ἰωάν. 10,34).
Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔμεινε στὴν κο­ρυφὴ αὐτή. Ἔπεσε· καὶ ἀντὶ μικρὸς θεὸς κατρακύλισε καὶ τί ἔγινε; ζῷο, θηρίο, καὶ χειρότερος. Ὕστερα ἀπ᾽ τὸ προπατορικὸ ἁ­μάρτημα ὁ ἄνθρωπος διεφθάρη. Τὸ μυαλό του σκοτείνια­­σε, δὲ μπο­ροῦσε πιὰ ν᾽ ἀναγνωρίσῃ τὸ Θεό, κατήν­τησε νὰ λατρεύῃ εἴδωλα· ἡ καρδιά του μολύν­θηκε μὲ τὰ ἀγριώτερα αἰσθήματα· ἡ θέλησί του δὲν μποροῦσε πιὰ νὰ κάνῃ τὸ καλό.
Ὁ ἄνθρωπος ἔπεσε. Πῶς νὰ σᾶς παραστήσω τὴν πτῶσι του; Ὑποθέστε ὅτι κάποιος βαδίζει σὲ ἴσιο δρόμο, ἀλλὰ ὁ ἐχθρός του τοῦ ᾽χει στήσει κάπου παγίδα. Βλέπει πρασινάδα καὶ λουλούδια, κάτω ὅμως ἀπ᾽ αὐτὰ εἶνε ἕνας λάκ­κος βαθὺς 30 μέτρα. Τὸν ἑλκύουν τὰ λουλού­δια, πάει νὰ κόψῃ, καὶ ξαφνικὰ πέφτει μέσα. Προσπαθεῖ κατόπιν νὰ βγῇ. Ἀλλὰ δὲν εἶνε δυνατόν· γλιστράει καὶ πέφτει πάλι μέσα στὸ λάκ­κο. Ἀρχίζει νὰ φωνάζῃ, ἔρχονται ἀπὸ πάνω διάφοροι, προσπαθοῦν νὰ τὸν βγάλουν, μὰ τίποτα. Ἔτσι κάπως ξεγέλασε τὸν ἄνθρωπο ὁ διάβολος. Τοῦ ἔστρωσε ἐπάνω λουλούδια ἡ­δονῆς. Ὁ ἀφελὴς πῆγε νὰ τὰ κόψῃ, καὶ ἔπεσε μέσα στὸ λάκκο· εἶνε τὰ λόγια ποὺ ἀκοῦμε τὸ πρωὶ στὸν ἑξάψαλμο· «Ἔθεν­τό με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ, ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου». Μ᾽ ἔρριξαν, λέει, Θεέ μου, μέσα σ᾽ ἕ­να λάκκο βαθὺ καὶ σκοτεινό, γιὰ νὰ πεθάνω ἐκεῖ (Ψαλμ. 87,7). Ἔτσι ἦταν π.χ. ὁ λάκκος ποὺ ἔρριξαν τὸν Ἰωσὴφ τὰ ἀδέρφια του· καὶ ἂν δὲν πήγαινε ὁ ῾Ρουβὴν νὰ τὸν βγάλῃ, ἐκεῖ θὰ πέθαινε. Ἔπεσε λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸ λάκκο τῆς ἁμαρ­τίας. Στὴν ἀπελπιστικὴ αὐτὴ κατάστασι ἦταν πέντε χιλιάδες χρόνια. Φώναζε, ζητοῦσε βοήθεια, μὰ κανείς δὲ μποροῦσε νὰ τὸν πλησιάσῃ.
Τελικὰ ποιός τὸν ἔβγαλε ἀπὸ ᾽κεῖ; οἱ φιλόσοφοι, οἱ ποιηταί, οἱ ῥήτορες, οἱ στρατηγοί, οἱ βασιλιᾶδες, ἢ μήπως κάποιος ἄγγελος ἢ ἀρ­χάγγελος; Κανείς ἀπὸ αὐτούς. Τὸν ἔβγαλε ὁ Χριστός! Ὅποιος τὸ νιώθει αὐτό, λέει· «Δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσ­­πέσωμεν Χρι­στῷ τῷ λυτρωτῇ ἡμῶν».
Πῶς τὸν ἔβγαλε μέσα ἀπὸ τὸ λάκκο, μὲ ποιό τρόπο; Ἂν βρεθῆτε καμμιὰ φορὰ σὲ λιμάνι ποὺ ξεφορτώ­νουν ἐμπορικὰ πλοῖα, θὰ δῆτε ὅτι βαρειὰ ἀντικείμενα, ποὺ δὲ μποροῦν οὔτε ἑκατὸ ναῦτες νὰ τὰ σηκώσουν, τὰ σηκώνει ἕ­να μηχάνημα, ὁ γερανός. ῾Ρίχνει τὸ γάντζο του μέσα στὸ ἀμπάρι, καὶ βλέπεις ἕνα φορτίο τόσων τόννων νὰ τὸ ὑψώνῃ σὰν πούπου­λο.
Καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς, ἀδέρφια μου, ἔχει ἕνα φορτίο, ἕνα βάρος ποὺ πιέζει τὴν καρδιά· εἶνε τὰ ἁμαρτήματά μας. Τὸ βάρος αὐτὸ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ σηκώσῃ κανείς, οὔτε ὅλοι οἱ ἄγγελοι καὶ ἀρχάγγελοι. Ἀλλὰ ἦρθε ὁ Χριστὸς μὲ τὸν οὐράνιο γερανό του. Δὲν εἶνε αὐτὸ φαν­­ταστικὸ παράδειγμα γιὰ νὰ ποικίλω τὸ λόγο· εἶνε μιὰ πραγματικότης. Ὁ οὐράνιος γερανός, ποὺ ἔρριξε τὸ γάντζο του μέσα στὸ βαθὺ λάκκο καὶ μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ ᾽κεῖ καὶ μᾶς ὑψώνει ψηλά, εἶνε ὁ τίμιος σταυρός. Αὐτός, ὅπως ἀκούσαμε στοὺς ὕμνους στὶς 14 Σεπτεμβρίου, «ὕψωσεν ἡμᾶς εἰς τὴν ἀρχαίαν μακαριότητα» (ἐν ὅσῳ γίνεται ἡ προσκύνησις). Ναί, ἀδέρφια μου· διὰ τοῦ σταυροῦ ἀνυψωθήκαμε, βγήκαμε μέσα ἀπὸ τὴν ἀπερίγραπτη δυστυχία.
Δὲν εἶνε αὐτὰ λόγια. Δὲν ἀκοῦτε ἐσεῖς; Ἐ­γὼ ἀκούω πλῆθος φωνὲς ποὺ κελαηδοῦν σὰν τ᾽ ἀηδόνια, πλῆθος κιθάρες ποὺ ὑμνοῦν. Εἶνε οἱ φωνὲς τῶν σεσωσμένων. Εἴδατε καμμιὰ φο­ρά, ὅταν κάποιον τὸν σώσῃ ἕνας καλὸς γιατρός, αὐτὸς δημοσιεύει στὶς ἐφημερίδες· Εὐχαριστῶ τὸ γιατρό μου, ἡ εὐγνωμοσύνη μου θὰ εἶνε αἰώνια… Ποιά λοιπὸν εὐγνωμοσύνη πρέπει στὸ Χριστό; «Αὐτὸς μὲ ἔσωσε, εἶνε ὁ Θεός μου, ὁ λυτρωτής μου, ὁ Κύριός μου!». Ποιός τὸ λέει αὐτό; Τὸ φωνάζει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ γράφει· Ὁ Χριστὸς μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν ἑαυτό του στὸ θάνατο γιὰ μένα· γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀγαπῶ, πεθαίνω γι᾽ αὐτόν (βλ. Γαλ. 2,20). Τὸ λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τὸ λένε ὅλοι οἱ ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι, οἱ μάρτυρες, ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἦρθε ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ καὶ μέσ᾽ ἀπ᾽ τὸ λάκκο τῆς ἁ­μαρτίας τοὺς ὕψωσε μέχρι τὸν οὐρανό.

Ἔχουμε, ἀδέρφια μου, θρησκεία ζωντανή, διαμάντι ποὺ πρέπει νὰ τὸ κρατήσουμε. Ἂς φωνάζουν οἱ ἄπιστοι· αὐτοὶ κοάζουν σὰν τὰ βα­τράχια, ποὺ ἄκουγα ὅλη νύχτα ὅταν κάποτε ἤμουν στὸ Μεσολόγγι. Ἂς μὴ δώσουμε σημα­σία· ἂς βουλώσουμε τὰ αὐτιά μας σ᾽ αὐτούς. Ἂν μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος νὰ σωθῇ μόνος του, δὲν θὰ κατέβαινε στὸν κόσμο ὁ Χριστός.
Τί χρειάζεται λοιπὸν γιὰ νὰ σωθοῦμε; «Κον­τὸς ψαλμὸς ἀλληλούϊα». Ἕνα, δύο, τρία πρά­γματα. Τὸ πρῶτο εἶνε, νὰ συναισθανθοῦμε ὅ­λοι, ὅτι εἴμεθα πεσμένοι «ἐν λάκκῳ κατωτά­τῳ» (Ψαλμ. 87,7), ὅτι εἴμεθα ἁμαρτωλοί. Τὸ δεύτερο· μέσα ἀπὸ τὸ λάκκο ποὺ εἴμεθα, νὰ φωνάξουμε κ᾽ ἐμεῖς ὅπως ὁ Ἰωσήφ, ὁ Δαυΐδ, ὁ Δανιήλ, ὁ Ἰωνᾶς, ὅπως ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι, νὰ φωνάξουμε μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας· «Κύριε, ἐλέησον», «Κύριε, σῶσόν με» (Ματθ. 14,30). Καὶ τὸ τρίτο· νὰ πιστέψουμε ἀκράδαντα, ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶνε ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ὅτι «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος, ᾿Ιησοῦς Χριστός» (Φιλ. 2,11 καὶ θ. Λειτ.). Ὅταν κάνουμε αὐτά, θὰ δοῦμε τὸ θαῦ­μα· θὰ δοῦμε δυὸ χέρια ἄχραντα, χέρια τρυπημένα πάνω στὸ σταυρό, ποὺ στάζουν αἷμα· θὰ χαμηλώσουν νὰ μᾶς πάρουν ἀπὸ τὸ βάθος καὶ θὰ μᾶς ἀνεβάσουν ψηλά.
Ναί, ἀδέρφια μου· ὁ ἄνθρωπος σῴζεται μόνο «διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἀλλ᾽ ὅταν λέμε πίστι, ἐννοοῦμε πίστι ζωντανή, ποὺ ἐκ­δηλώνεται μὲ πράξεις μεγάλες καὶ ἡρωϊκές, πίστι ὅπως ἡ πίστι τῶν προγόνων μας. Νὰ μπορῇ ὁ κάθε Χριστιανὸς νὰ λέει· «Ζῶ οὐκέτι ἐγώ» (Γαλ. 2,20), ζῇ μέσα μου ὁ Χριστός, ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Δῶστε μου μιὰ τέτοια πίστι, καὶ σᾶς χαρίζω τὰ πλούτη καὶ τὰ παλάτια. Μ᾽ αὐτὴ τὴν πίστι νὰ ζήσουμε, μ᾽ αὐτὴ νὰ πεθάνουμε, αὐτὴ ν᾽ ἀ­φήσουμε στὴ νέα γενεά, γιὰ νὰ εἶνε τὸ ἔθνος μας εὐλογημένο εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(πρῶτος παλαιὸς ἱ. ναὸς Τριῶν Ἱεραρχῶν Καισαριανῆς – Ἀθηνῶν 16-9-1962)