.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημεία των Καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημεία των Καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

«Ο Τσίπρας της Εκκλησίας»



Η ΘΛΙΒΕΡΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ

Αρσένιος Μοναχός αγιορείτης
(Σκήτη Κουτλουμουσίου)


Αναγνώρισε η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος την ψευδο-εκκλησία της Ουκρανίας! 

Τι κρίμα. Η Ιεραρχία προτίμησε την εύνοια του Πατριάρχου και Αρχιεπισκόπου, αντί της εύνοιας του Χριστού. Προτίμησε τα συγχαρητήρια τηλεγραφήματα του Αμερικανού Πάϊατ και του πάπα, από τα συγχαρητήρια του Αρχηγού της Εκκλησίας μας, Ιησού Χριστού. 

Το 1997 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανεγνώρισε τον αναθεματισμόν και την επαναγωγήν του ψευδο-Κιέβου Φιλαρέτου στην τάξη των λαϊκών, από τον Μακαριστό Πατριάρχη Ρωσσίας Αλέξιο. 

Σήμερα, χωρίς ίχνος εκκλησιαστικής συνειδήσεως, αποκατέστησε και έδωσε αυτοκεφαλία στους καθηρημένους και αμετανοήτους, αυτούς που είναι ακόμη στην τάξη των λαϊκών, αφού μόνο το Πατριαρχείο Μόσχας μπορεί να τους λύσει τον αναθεματισμόν.

Ο δε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, με την ίδια περίπου συνταγή που χρησιμοποιήθηκε για την προδοσία της Μακεδονίας μας στις Πρέσπες, την ίδια χρησιμοποίησε και για την προδοσία της Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας του Μητροπολίτου Ονουφρίου. 

Μερικοί είπαν, πως είναι πιο βδελικτή η προδοσία των Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, από την προδοσία των πολιτικών στις Πρέσπες. 

Συνεπώς, δεν έχουν άδικο που πολλοί αγανακτισμένοι πιστοί, ονομάζουν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο «ο Τσίπρας της Εκκλησίας». 

Διότι, όπως δεν υπήρχε άλλος πολιτικός στην χώρα μας, εκτός από τον Τσίπρα να προδώσει την Μακεδονία μας, κατά θλιβεράν αναλογίαν, ούτε στην Εκκλησία μας υπήρχε κάποιος αντίστοιχος να πράξει προδοσία εκτός από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Και τώρα τί μέλλει γενέσθαι;

Αξιόλογοι ερευνητές επί αυτών των θεμάτων, λένε πως η κατάπτυστη ένωση με τους παπικούς, θα γίνει περίπου σαν την πρόσφατη αναγνώριση της ψευδο-εκκλησίας της Ουκρανίας, ώστε να τον αναγνωρίσει ως επίσκοπό του και μετά θα αρχίσει τις διαδικασίες αυτές που είδαμε πρόσφατα, για την ψευδο-εκκλησία της Ουκρανίας. 

Φυσικά, το μόνο σίγουρο που πρέπει να περιμένουμε πως θα προσθέσουν στις άνομες διαδικασίες, είναι οι ενέργειες βίας. Να λοιπόν, πως ο Πατριάρχης μας μαζί με τους επισκόπους του, εφήρμοσαν την «σοφή» τακτική των παπικών, «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Σύμφωνα με αυτήν την «σοφή» τακτική, τα μέσα που χρησιμοποιούνται αγιάζονται χάριν του ιερού σκοπού...

Δηλαδή, ''αγιάζονται''οι πράξεις που παραβιάζουν τους Ιερούς Κανόνες... ''αγιάζονται'' και άλλες πολλές ανορθόδοξες πράξεις, που θα χρησιμοποιήσουν χάριν του «σκοπού» τους.

Ἀρσένιος μοναχὸς ~ Ἅγιον Ὄρος

ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΦΡΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΓΥΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ



«Νὰ ἀποφεύγετε τοὺς παπικούς, ὅπως κανεὶς ἀποφεύγει τὸ φίδι»
Γράφει ὁ Γεώργιος Τραπούλης, θεολόγος

Ὁ Μακαριστός Γέροντας π. Θεόκλητος Διονυσιάτης στό περισπούδαστο ἄρθρο του στόν Ὀρθόδοξο Τύπο τό 1965 μέ τίτλο «Ἀβυσσαλέον τό χάσμα μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Παπισμοῦ», μεταξύ τῶν πολλῶν ἔγραφε «Ἐλέχθη εὐφυῶς, ὅτι τό θαῦμα συνίσταται εἰς τό ἐμμένειν. Ὄντως. Θαῦμα εἶναι ἡ διάσπασις τῆς σχέσεως αἰτίου καί ἀποτελέσματος. Καί τοιοῦτον θαῦμα ἀποτελεῖ τό γεγονός, ὅτι ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία μας ἐμμένει εἴκοσιν αἰῶνας ἐν τῇ Ἀποστολικῇ παραδόσει. Θαῦμα θαυμάτων ἡ κεχαριτωμένη Ἐκκλησία μας! Τί δέν μετεβλήθη, τί δέν μετεμορφώθη, τί δέν ἀνετράπη κατά τόν μακρότατον δίαυλον τῶν αἰώνων τούτων; Θεσμοί, φιλοσοφίαι, ἰδέαι, συστήματα, καθεστῶτα, ἔθνη, ὁ κόσμος ὁλόκληρος. Πάντα ἠλλοιώθησαν. Καί μόνη ἡ Ἐκκλησία ἔμεινεν ἀρραγής, ἀμετάβλητος, ὑπερφυσικόν πρᾶγμα καί θέαμα μέσα εἰς τήν ρέουσαν τοῦ βίου τούτου διάβασιν. Ἰδού τό θαῦμα».
Ὁ σοφός καί μεγάλος ἅγιος τῆς Ὀρθοδοξίας μας, Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, μεταξύ τῶν ἐπικαίρων, ὅσο ποτέ ἄλλοτε, πού ἔλεγε ἦταν τό «Νά ἀποφεύγετε τούς παπικούς, ὅπως κανείς ἀποφεύγει τό φίδι». Οἱ λόγοι αὐτοί ἐπιβεβαιώνονται κατά γράμμα σήμερα. Διότι «Ἰδού ἡ Ὀρθοδοξία. Ἡ νύμφη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» πενῆντα καί πλέον χρόνια ἀπό τούς λόγους τοῦ Γέροντος Θεοκλήτου, ἔπαψε πιά νά «ἐμμένη ἐν τῇ Ἀποστολικῇ παραδόσει. Μετεβλήθη. Μετεμορφώθη. Ἀνετράπη. Τά πάντα ἠλλοιώθησαν» καί αὐτό διότι ἔπαψε νά ἀποφεύγη τούς παπικούς, ὅπως κανείς ἀποφεύγει τό φίδι.

Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ἰσοπεδώνει τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν

Θλιβερό εἶναι τό φαινόμενο τῆς ἰσοπέδωσης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, πού παρατηρεῖ­ται ἀπό τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, μέ τό νά ἐπιβάλλη παπικῷ τῷ τρόπῳ, διαλόγους, σχισματικές Ἐκκλησίες, νά εἰσάγη ἕνα ἀνύπαρκτο πρωτεῖο, νά ἀκυρώνη τούς Ἱερούς Κανόνες. Ἡ ἀγνόηση ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ὅλων τῶν ἄλλων ὈρθοδόξωνἘκκλησιῶν, οἱ ὁποῖ­ες ἀρνοῦνται νά ἐπικυρώσουν τίς παράνομες πράξεις του, παραπέμπει στό παπικό δόγμα ὅτι ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀποτελοῦν ἐπιμέρους Ἐκκλησίες τῆς μιᾶς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅτι μπορεῖ δηλαδή νά ἐνεργῆ χωρίς ἤ καί παρά τίς ἐνστάσεις τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Μία τέτοια ὅμως ἀκριβῶς νοοτροπία ἐκφράζει τό ‟πέτρειο” δόγμα τοῦ παπισμοῦ, ὅτι δηλαδή ἡ ἐκκλησία εἶναι ἡ τῆς Ρώμης καί ὅλες οἱ ἄλλες ἀποτελοῦν ἐκφράσεις αὐτῆς, ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι ὅτι τό Φανάρι μαθαίνει γρήγορα.
Κατά τήν πρόσφαρτη ἑορτή τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου στήν Ρώμη, ὁ πάπας Φραγκίσκος προσέφερε στήν ἀντιπροσωπία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ὁποίας ἐπικεφαλῆς ἦταν ὁ ἐπίσκοπος Τελμισσοῦ Ἰώβ, λείψανα τοῦ ἀποστόλου Πέτρου, ὥστε νά ἐνταχθοῦν μέ αὐτά τοῦ ἀδελφοῦ του Ἀνδρέα, γράφει τό δημοσίευμα τῆς Asia News. Ὁ Ποντίφικας στό γράμμα του πρός τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο τονίζει ὅτι «Ἡ ἐπανένωση τῶν λειψάνων τῶν δύο ἀδελφῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί Ἀνδρέα μπορεῖ νά εἶναι μία συνεχής ὑπενθύμιση καί ἐνθάρρυνση, σέ αὐτό τό ταξίδι πού συνεχίζεται, ὅπου οἱ διαφορές μας δέν ἀποτελοῦν πλέον ἐμπόδιο στήν κοινή μαρτυρία μας καί στήν ἀποστολή μας γιά τήν εὐαγγελισμό τῆς ἀνθρώπινης οἰκογένειας … μία μεγαλύτερη δέσμευση γιά νέα καί θαρραλέα βήματα».

Τὸ Πατριαρχεῖον καλλιεργεῖ ἀνυπάρκτους ἀξιώσεις

Τό Πατριαρχεῖο διατείνεται ψευδῶς ὅτι ἔχει ‟ρόλο συντονιστικό καί ἀποφασιστικό” στήν καθ’ ὅλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ θέση του αὐτή ὅμως εἶναι ξένη πρός τήν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία καί παράδοση, ἀφοῦ οἱ Ἱεροί Κανόνες δέν προβλέπουν σέ κανένα ἐπίσκοπο ἕνα ἰδιαίτερο ρόλο. 
Ἡ θέση αὐτή εἶναι κατάλοιπο τῆς Ὀθωμανικῆς περιόδου, ὅταν ὁ Πατριάρχης ὡς ‟Μιλλέτμπασης”, ἦταν ὁ πολιτικός καί θρησκευτικός ἡγέτης ὅλων τῶν ὑπόδουλων χριστιανῶν καί «ἐξαντλοῦσε τήν ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν του πρός τε περιφρούρησιν ἀλλά καί κανονικήν διοίκησιν τῶν ἑκασταχοῦ Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐν πολλοῖς καί οὐσίᾳ ἐκδηλωθεῖσαν καί πέραν τῶν ὁρίων τοῦ κλήματός του ἐπί ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ὑπαγομένων εἰς τήν Ὀθωμανικήν Αὐτοκρατορίαν». Ὅμως αὐτό τό σχῆμα ἔχει ἐκκλείψει πάνω ἀπό ἕνα αἰώνα, ἔτσι ἡ ἀποδοχή τοῦ ρόλου αὐτοῦ καλλιεργεῖ ἀνύπαρκτες ἀξιώσεις, ὅπως τό νά ἐπεμβαίνη σέ ἄλλη Ἐκκλησία καί νά ἀποδίδη αὐτοκεφαλία ἀκόμη καί σέ σχισματικούς.

Σεβ. Ζηζιούλας: «Ἡ λογικὴ τῆς συνοδικότητας ὁδηγεῖ στὸ πρωτεῖο»

Ἡ ἀποδοχή καί ἡ μή καταγγελία τῶν οἰκουμενιστικῶν ἀνοιγμάτων τοῦ Πατριαρχείου ἐπί ἕνα αἰώνα ἀπό τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες εἶχε σάν ἀποτέλεσμα νά ὑπερβῆ τό Πατριαρχεῖο περαιτέρω τά ἐσκεμμένα καί νά κάνη πράξη σήμερα τήν κυοφορούμενη ἐπί δεκαετίες αἱρετική θεολογία τοῦ Σεβ. Ἰωάννη Ζιζιούλα. Ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφερόμενος στό ζήτημα τοῦ πρωτείου γράφει «Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχουν τήν τάση νά παραβλέπουν ὁρισμένα γεγονότα καί ἰδέες, παροῦσες στή θεολογική τους παράδοση καί πίστη, ὅπως ἡ παρουσία καί ἡ λειτουργία τοῦ πρώτου σέ κάθε τοπική ἐκκλησία καί στή συνοδική της ζωή. Σύνοδοι χωρίς πρώτους ποτέ δέν ὑπῆρχαν στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί αὐτό δείχνει ξεκάθαρα ὅτι ἐάν ἡ συνοδικότητα ἀποτελεῖ μία ἐκκλησιολογική, δηλαδή δογματική ἀναγκαιότητα, τό ἴδιο πρέπει νά ἰσχύει καί γιά τό πρωτεῖο. Τό γεγονός ὅτι ὅλες οἱ σύνοδοι ἔχουν ἕνα πρῶτο ὡς ἐκκλησιολογική ἀναγκαιότητα, σημαίνει ὅτι καί οἱ οἰκουμενικές σύνοδοι θά πρέπει ἐπίσης νά ἔχουν ἕναν πρῶτο. Αὐτό αὐτόματα συνεπάγεται ἕνα παγκόσμιο πρωτεῖο. Ἡ λογική τῆς συνοδικότητας ὁδηγεῖ στό πρωτεῖο καί ἡ λογική τῆς οἰκουμενικῆς συνόδου ὁδηγεῖ στό παγκόσμιο πρωτεῖο.
Τώρα, τό πρωτεῖο στήν Ἐκκλησία ποτέ δέν ἀσκήθηκε ἐκ περιτροπῆς. Πρόκειται γιά σαφῆ ἔνδειξη ὅτι τό πρωτεῖο συνδέεται μέ ἕνα ἰδιαίτερο διακόνημα ἤ ἀξίωμα καί μέ ἕνα συγκεκριμένο πρόσωπο. Ἀπό τή στιγμή πού τό διακόνημα καί τό ἀξίωμα αὐτό βρίσκει τόν λόγο ὕπαρξής του στόν συνοδικό θεσμό, τοῦ ὁποίου καί ἀποτελεῖ τμῆμα, μπορεῖ νά λειτουργήσει μονάχα σέ σχέση μέ ἐκείνους πού συναπαρτίζουν τή σύνοδο, καί ποτέ σέ ἀπομόνωση. Τό πρωτεῖο, ὅπως ὁτιδήποτε ἄλλο στήν Ἐκκλησία, ἀκόμη καί στό εἶναι τοῦ Θεοῦ (στήν Ἁγία Τριάδα), εἶναι σχεσιακό.»! Τελικά ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸν Σεβ. Ζηζιούλα εἶναι ὁ Χριστός ἤ ὁ ἐπίσκοπος; Δηλαδή, ἡ παπική ἐκκλησία, ὅπου ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης λειτουργεῖ ὡς ὁρατό κέντρο τῆς ἑνότητας τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν καί ὡς κεφαλή τοῦ σώματος τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, σέ τί διαφέρει μέ αὐτά πού ὑποστηρίζει ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἰωάννης; Αὐτό τό πρωτεῖο κάνει πράξη στίς ἡμέρες μας ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί μάλιστα οἱ ἀπόψεις αὐτές τοῦ Σεβασμιωτάτου δέν εἶναι καινούργιες, ἔχουν διατυπωθῆ χρόνια τώρα. Αὐτό τό πρωτεῖο ἔχει κατά νοῦ καί ὁ πάπας Φραγκίσκος καί μιλᾶ γιά «κοινή μαρτυρία καί ἀποστολή γιά τόν εὐαγγελισμό τῆς ἀνθρώπινης οἰκογένειας γιά μία μεγαλύτερη δέσμευση, γιά νέα καί θαρραλέα βήματα». Αὐτά τά νέα θαρραλέα βήματα ἐπιχειρεῖ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος σήμερα, ἀναγνωρίζοντας στανικῷ τῷ τρόπῳ σχισματικούς ὡς κανονική Ἐκκλησία, πρωτάκουστο στά ἐκκλησιαστικά δεδομένα. Ἆραγε ὅποια Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ἔχει κοινωνία μέ τόν πρῶτο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας θά εἶναι πλήρης Ἐκκλησία ἤ θά εἶναι ἐλλειμματική;
Εἰς τὰ πλαίσια τῆς ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει ξεσπάσει τὸ Οὐκρανικὸν ζήτημα
Στήν ἐποχή μας ὁτιδήποτε συμβαίνει δέν εἶναι τυχαῖο, ἀλλά ἀπόρροια τῶν χρόνιων οἰκουμενιστικῶν σχεδιασμῶν στήν προσπάθεια τῆς ἕνωσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Παπική καί μέσα σέ αὐτούς τούς σχεδιασμούς ἐντάσσεται ἡ δογματική σύγκλιση τῶν ἐκκλησιῶν ἀλλά καί ἡ ἀνάδειξη τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως σέ πάπα τῆς Ἀνατολῆς. Ἔτσι, στά πλαίσια τῆς ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν συγκλήθηκε ἡ σύνοδος τῆς Κρήτης καί τώρα ἔχει ξεσπάσει τό οὐκρανικό ζήτημα, ὥστε νά πλησιάσουν ὁ παπισμός καί ἡ Ὀρθοδοξία, δηλαδή νά ὑπαταχθῆ ἡ Ὀρθοδοξία στόν Πάπα καί στό πνεῦμα τοῦ κόσμου.
Ἐπειδή οἱ βηματισμοί γιά τήν σύγκλιση τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι πολύ ταχεῖς στήν ἐποχή μας εἶναι ἀνάγκη νά ἀποσαφηνισθῆ καί νά ἐμπεδωθῆ, διότι στήν ἀντίθετη περίπτωση ἡ κατάσταση θά ἐκτροχιασθῆ:
• Ὅτι εἶναι μῦθος πώς ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δίνει τό αὐτοκέφαλο σὲ ξένη ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία.
• Οὔτε ‟πρωτεῖο τιμῆς” διαθέτει, μόνο ‟ἁπλῶς πρεσβεῖα”. Μόνο στόν γ’ κανόνα τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναφέρεται ἅπαξ ὁ ὅρος ‟πρεσβεῖα τιμῆς”. Ἀλλά ὁ ὅρος αὐτός καταργεῖται καί ἀντικαθίσταται πολλάκις μέ τόν ἁπλό ὅρο ‟πρεσβεῖα”, στούς νεωτέρους Κανόνες. Δηλαδή στόν κη’ Κανόνα τής Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Χαλκηδών, 451 μ.Χ.) καί στόν λστ’ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου (Κωνσταντινούπολις 691).
• Οὔτε φυσικά ὑφίσταται ‟πρωτεῖο τιμῆς”, κάτι πού δέν ἀπαντᾶται πουθενά καί σέ κανένα Ἱ. Κανόνα.
• Ὅτι δέν ἔχει συντονιστικό καί ἀποφασιστικό ρόλο στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως.
• Πώς δέν μπορεῖ νά ἐκφράζη τήν βούληση ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
• Καί ὅτι δέν εἶναι οὔτε ἐκφραστής οὔτε ἐγγυητής τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἅγ. Νικόδημος: «Ὁ τίτλος “Οἰκουμενικὸς” ἀπὸ συνήθειαν ἐδόθη εἰς τὸν Κων/πόλεως»!

Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό Πηδάλιο, ἑρμηνεύοντας τόν ΚΗ΄ Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενιθκῆς Συνόδου, τονίζει γιά τόν τίτλο ‟Οἰκουμενικός” γιά τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι «οὐχί ἀπό Κανόνων Συνοδικῶν ἤ Πατρικῶν, ἀλλ’ ἀπό συν­ηθείας ἐδόθη εἰς τόν Κωνσταντινουπόλεως». Ἄρα ἀνά πᾶσα στιγμή ὁ Θεός μπορεῖ νά ἐπιτρέψη, γιά τίς ἁμαρτίες τοῦ Γένους μας, νά δοθῆ σέ ἄλλον, ὅπως ἔγινε ἀπό τόν Ρώμης στόν Κωνσταντινοπόλεως. Ὅμως ὁ Δοσίθεος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων θά τονίση στήν ‟Δωδεκάβιβλο” στό «Περί τοῦ πολυσήμου τῶν πρεσβείων, καί διαφορᾶς πρεσβείου, τιμῆς καί ἐξουσίας» ὅτι «ἔστι δέ διαφορά μεταξύ τῶν Πρεσβείων τῆς τιμῆς καί τῆς ἐξουσίας, καί πρεσβεῖα μέν τῆς πρώτης τιμῆς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἐστί τό πατριαρχικόν ἀξίωμα, ὅθεν ἡ δευτέρα Οἰκουμενική δέδωκε τῷ Κωνσταντινουπόλεως πρεσβεῖα τιμῆς, ἅτινα ὡς εἴρηται καί μόνα συνιστῶσι τό πατριαρχικόν ἀξίωμα, καί γάρ μόνον τῆς τιμῆς τό πρεσβεῖον ἔχων ὁ Κωνσταντινουπόλεως προηγεῖτο τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, καίτοι γε ἐχόντων ἐκείνων καί τά πρεσβεῖα τῆς ἐξουσίας· ἐν τῷ παρόντι ὅμως Κανόνι βεβαιοῦται τά πρεσβεῖα τῆς τιμῆς καί τῆς ἐξουσίας τοῦ Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καί Ρώμης, καί τά πρεσβεῖα τῆς τιμῆς καί ἐξουσίας τῶν Μητροπολιτῶν πάντων, δηλονότι τῶν ὑπό τούς Πατριάρχας καί τῶν μή ὑποκειμένων Πατριάρχαις, ἤτοι Ἀσίας, Πόντου, Θράκης, Κύπρου, Ἀφρικῆς καί τῶν λοιπῶν, ὥστε μένειν ἀβίαστα καί ἐν ταῖς χειροτονίαις καί εἰς πᾶσαν ἄλλην ἐκκλησιαστικήν κυβέρνησιν καί παρ’ ἀλλήλων τῶν Μητροπολιτῶν καί παρά τῶν Πατριαρχῶν πάντων».

Ὁ Κων/λεως ἐπιδοκιμάζει τὴν Οὐνίαν καὶ ὁμιλεῖ περὶ «κοινῆς πίστεως»!



Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖ­ος κατὰ τὴν πρόσφατον ἐπίσκεψίν του εἰς τὴν Ἰταλίαν μετέβη τὴν 18ην Σεπτεμβρίου εἰς τὸ Λοῦγκρον, ὅπου ἐγένετο δεκτὸς μετὰ τιμῶν ἀπὸ τοὺς Οὐνίτας. Κατὰ τὴν ὑποδοχὴν αὐτοῦ μεταξὺ ἄλλων ἀνεφώνησε καὶ τὰ ἑξῆς: 
«(Ἤρθαμε)… νὰ προσκυνήσωμεν τὰ ἱερὰ σεβάσματα τῆς κοινῆς ἡμῶν Πίστεως καὶ πνευματικῆς κληρονομίας καὶ νὰ μετάσχωμεν τῆς χαρᾶς τῆς τοπικῆς Ἐπισκοπῆς διὰ τὴν ἑκατοστὴν ἐπέτειον ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της… Αἰσθανόμεθα ὅτι μαζί σας μᾶς ὑποδέχονται οἱ Ἅγιοι τῆς περιοχῆς, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεριστής… 
Μέσα ἀπὸ μιὰ ποικιλία ὀνομάτων ποὺ ὑπενθυμίζουν τὴν ἀπώτερη Ἑλληνικὴ ἢ Ἀρβανίτικη καταγωγὴ καὶ τὸν σύνδεσμο μὲ τὸ Βυζάντιο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολὴ μὲ τὸ λειτουργικὸ Τυπικὸ καὶ τὶς Παραδόσεις της, οἱ Χριστιανοὶ τῆς περιοχῆς προσπαθεῖτε νὰ αὐτοπροσδιορισθῆτε καὶ νὰ νιώσετε τὴν ὑπερηφάνειαν ποὺ δικαιοῦσθε γι’ αὐτὸ τὸ ὁποῖον εἶσθε!». 
Ὑπάρχει «κοινὴ Πίστις» μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ Οὐνιτῶν; Μετέχει εἰς τὴν χαρὰν τῆς ἱδρύσεως Οὐνιτικῆς Ἐπισκοπῆς; Ὁμιλεῖ διὰ τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Θεριστήν, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης ἐξεδίωξεν, ἀπὸ τὸ Μοναστήρι τοὺς Ὀρθοδόξους; Τοὺς παροτρύνει νὰ αἰσθάνωνται ὑπερηφάνεια, ἐπειδὴ εἶναι Οὐνῖται; 
Δυστυχῶς, ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος δὲν ἐσταμάτησε εἰς αὐτά. Μετέχων εἰς «ἑσπερινὸν» συμπροσευχόμενος μὲ παπικοὺς εἰς τὸν καθεδρικὸν ναὸν εἰς τὸ Λοῦγκρον προσέθεσεν ἀκόμη ἕτερα ἀντορθόδοξα: 
«…Τιμᾶται ὁ Ἅγιος Δονάτος ἰδιαιτέρως ὡς προστάτης τῆς Θεσπρωτίας καὶ τῆς πόλεως τῆς Παραμυθιᾶς. Ἑπομένως, εἶναι ἰδιαιτέρως οἰκεῖος, ὄχι μόνον εἰς τὸν φέροντα τὸ ὄνομά του Ἐπίσκοπον, ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ἐνταῦθα Χριστιανούς, πολλοὶ τῶν ὁποίων κατάγονται ἐκ προγόνων ἐξ Ἠπείρου καὶ Ἀλβανίας… 
Ἡ Καλαβρία, αὐτὴ ἡ “terra d’ occidente volta verso l’ oriente”, ὅπως προσφυῶς ἀπεκλήθη, ὑπῆρχεν ἀπὸ παλαιοτάτων χρόνων Ὀρθόδοξος καὶ εὐδοκιμοῦσα εἰς τὴν εὐσέβειαν, μὲ θαυμαστῶς ἀκμάζοντα φιλοκαλικὸν καὶ νηπτικὸν Μοναχισμόν, εὑρίσκετο δὲ ἐκκλησιαστικῶς ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ Η΄ αἰῶνος ὑπὸ τὸν Θρόνον τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ὁποίαν καὶ ἀνεγνώριζεν ὡς Μητέρα Ἐκκλησίαν. Οἱ σχέσεις συγγενείας, ὡς γνωστόν, δὲν ἀλλάζουν, παρὰ τὰς κατὰ καιροὺς στροφὰς τῆς Ἱστορίας. Ἡ μητέρα αἰσθάνεται πάντοτε μητέρα, ἀγαπᾶ τὰ παιδιά της, τὰ σκέπτεται καθημερινῶς, προσεύχεται διακαῶς ὑπὲρ αὐτῶν, ὅσον μακρυὰ καὶ ἂν εὑρίσκωνται. Ἅπαξ μητέρα, πάντοτε μητέρα! Οὕτω πως αἰσθάνεται καὶ δι’ ὑμᾶς ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Μήτηρ Ἐκκλησία, ἔστω καὶ ἂν δὲν εὑρίσκεσθε πλέον ὑπὸ τὴν ἄμεσον κανονικὴν προστασίαν της. Καὶ χαίρεται μητρικῶς, διότι βλέπει ὅτι κρατεῖτε τὴν γλῶσσαν της, τὸ τυπικόν της, τὴν ὑμνολογίαν καὶ ὅλον τὸν λειτουργικόν της πλοῦτον, τὴν περιβολὴν καὶ τὰ ἄμφια τῆς ἱερωσύνης της. Τοῦτο δὲν τὸ παραδέχεται ὡς ἐξωτερικὸν μόνον στοιχεῖον, κάτι τὸ ὁποῖον θὰ ἐνεῖχεν ἴσως καὶ κάποιαν δόσιν ὑποκρίσεως, ἀλλὰ ὡς δεῖγμα ἐσωτερικῆς καὶ βαθυτέρας δίψης καὶ νοσταλγίας. Δίψης, νοσταλγίας, ἀλλὰ καὶ ἀγάπης! Ἀγάπης «κραταιᾶς ὡς θάνατος», ἀφοῦ διὰ νὰ τὰ κρατήσετε ὅλα αὐτὰ ὡς θεμελιώδη στοιχεῖα τῆς ἰδιοπροσωπίας σας καὶ τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ σας, κάποτε, εἰς δυσκόλους ἐποχάς, «ἐσχήκατε ἐν ἑαυτοῖς τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου» (Β΄ Κόρ. 1,9) καὶ θαυμασίους Ὁμολογητὰς ἀνεδείξατε, οἷοι οἱ Ὅσιοι Λουκᾶς καὶ Βαρθολομαῖος, τῶν ὁποίων καὶ τὰς ἁγίας εὐχὰς ἐπικαλούμεθα… 
Εἴμεθα βέβαιοι ὅτι αὐτὰς τὰς Ἐνορίας καὶ Μονὰς τῶν Ὀρθοδόξων ἤδη τὰς ἀγαπᾶτε καὶ δὲν τὰς θεωρεῖτε ὡς ἀνταγωνιστρίας, ποὺ βεβαίως δὲν εἶναι τοιαῦται, ἀλλ’ ὡς ἀδελφικὰς παρουσίας καὶ μαρτυρίας τῆς μητρικῆς ἀγάπης τῆς Κωνσταντινουπόλεως… 
Προσευχόμεθα ἐμεῖς, νὰ προσεύχεσθε καὶ σεῖς, νὰ λειάνη ὁ Θεὸς τὴν ὁδὸν καὶ νὰ ἀνατείλη ἡ ἡμέρα ἡ μεγάλη καὶ ἐπιφανής, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ εὑρεθῶμεν ἀπὸ κοινοῦ πέριξ τῆς ἁγίας Τραπέζης. Μέχρι τότε, κρατεῖτε, παρακαλοῦμεν, τὰς ἀνατολικὰς παραδόσεις σας…». 
Τί νὰ πρωτοεπισημάνη κανείς. Ἀναγνωρίζει τὸν παπικὸν κ. Δονάτον ὡς Ἐπίσκοπον! Χαίρεται ποὺ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴν Ἤπειρον καὶ τὴν Ἀλβανίαν ἔπεσαν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Παπισμοῦ! Ἐνδιαφέρεται μόνον νὰ προβάλη ὅτι κάποτε ἡ περιοχὴ ἦτο δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως! Ἡ δικαιοδοσία εἶναι τὸ μεῖζον, ἐνῶ ἡ πίστις τὸ ἔλασσον! «Ἅπαξ μητέρα, πάντοτε μητέρα», δηλαδὴ ἀναγνωρίζει ὅτι εἶναι «μητέρα» τῆς Οὐνίας; Ἀναγνωρίζει τὴν Οὐνίαν ὡς ἀποδεκτὸν τέκνον τοῦ Πατριαρχείου; Βεβαίως, ἀφοῦ ἐν συνεχείᾳ ἐπιχαίρει, διότι κρατοῦν «τὴν γλῶσσαν της, τὸ τυπικόν της, τὴν ὑμνολογίαν καὶ ὅλον τὸν λειτουργικόν της πλοῦτον, τὴν περιβολὴν καὶ τὰ ἄμφια τῆς ἱερωσύνης της»! Ὅλα ἐκεῖνα δηλαδὴ μὲ τὰ ὁποῖα ἐξηπάτησαν ἐπὶ αἰῶνας Ὀρθοδόξους, διὰ νὰ τοὺς προσελκύσουν εἰς τὸν παπισμόν. Αὐτὰ εἶναι τὰ σημαντικὰ διὰ τοὺς Φαναριώτας, τὰ ἄμφια καὶ ὁ πλοῦτος… Πρὸ ἔτους εἶχεν ἐκμανεῖ ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὡμίλει (ἐσφαλμένως βεβαίως) περὶ «ἀντιποιήσεως ἀρχῆς», ὅταν ἐθίγησαν τὰ ὑποτιθέμενα προνόμιά του! Τώρα ἡ Οὐνία δὲν εἶναι δι’ αὐτὸν ἀντιποίησις, ἀλλὰ ἀξία ἐπαίνων! 
Ἀναφέρεται ἐπίσης εἰς κάποιας ἐλαχίστους Ὀρθοδόξους ἐνορίας καὶ Μονάς, διὰ τὰς ὁποίας δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχη ἀνταγωνισμός… Δὲν εἶναι ἔργον τῶν Ὀρθοδόξων ἡ ἱεραποστολή; Ὄχι, διὰ τὸν κ. Βαρθολομαῖον αὐταὶ αἱ ἐνορίαι δὲν εἶναι «παρουσία καὶ μαρτυρία» τῆς πίστεως, ἀλλὰ τῆς δικαιοδοσίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως! 
Παρελείψαμεν ἕνα τμῆμα, εἰς τὸ ὁποῖον δηλώνει ὅτι ὄντως ὑπάρχουν διαφοραὶ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκφράζει τὴν εὐχὴν τοῦ «Κοινοῦ Ποτηρίου». Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν Ὀρθόδοξος Πατριάρχης νὰ προτρέπη νὰ παραμείνουν εἰς τὴν Οὐνίαν; Καὶ ὅσοι ἐν τῷ μεταξὺ ἀπέλθουν εἰς τὴν ἄλλην ζωὴν ὡς Οὐνῖται; 
Ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ μετάδοσις τῆς Θ. Κοινωνίας εἰς τὸν Οὐνίτην Ποροσένκο δὲν ἦτο σφάλμα ἀλλὰ συνειδητὴ πρᾶξις.

orthodoxostypos.gr

Οικουμενικός: ''Προσευχόμαστε οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να επιτύχουν τον σκοπό τους''



Του Αθανάσιου Θανόπουλου | Romfea.gr

Την στήριξή του στον Πρόεδρο της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε με επιστολή του ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Σύμφωνα με την εφημερίδα Χουριέτ ο Οικουμενικός Πατριάρχης στην επιστολή που απέστειλε στον Τούρκο Πρόεδρο τονίζει ότι η Εκκλησία προσεύχεται για την επιτυχία της επιχείρησης ''Κλάδος Ελαίας'' στην Αφρίν της Συρίας.

''Όπως ορίζει η παράδοση της Εκκλησίας μας, πάντα προσευχόμαστε υπέρ του κράτους μας, υπέρ της υγεία των ηγετών μας, της ευημερίας και της ευτυχία του λαού μας. Δεν έχουμε ξεχάσει τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που έχουν εκτοπιστεί εξαιτίας συγκρούσεων με τους γείτονές μας στο νότο, ειδικά στη Συρία'' αναφέρει σε άλλο σημείο η επιστολή.

Επίσης στην επιστολή ο Οικουμενικός Πατριάρχης πρόσθεσε ότι η Εκκλησίας προσεύχεται να αποκατασταθεί η ειρήνη στην Συρία με την επιχείρηση ''Κλάδος Ελαίας''.

Σε άλλο σημείο ο κ. Βαρθολομαίος πρόσθεσε: ''Είναι η επιθυμία της κοινότητάς μας να αναπτυχθεί γρήγορα το έθνος μας σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης με τον τερματισμό αυτής της ασθένειας που λέγεται τρομοκρατία, η οποία έχει πλήξει όλους τους πολίτες μας, αλλά κυρίως τους Κούρδους πολίτες που ζουν στο νοτιοανατολικό τμήμα της Τουρκίας''.

Στην συνέχεια ο κ. Βαρθολομαίος αναφέρει: ''Η αποφασιστική στάση του προέδρου Ερντογάν, ο οποίος αρνείται αυστηρά τη σύνδεση της τρομοκρατίας με την θρησκεία, αντικατοπτρίζεται στην παγκόσμια γνώμη''

"Προσευχόμαστε οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις να επιτύχουν τον σκοπό τους και η επιχείρηση ''Κλάδος Ελαίας'' να φέρει την ειρήνη στην περιοχή όπως λέει και το όνομά της'' υπογραμμίζει κλείνοντας Οικουμενικός Πατριάρχης στην επιστολή του προς τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν.

O Αντίχριστος θα πηγαίνει στήν Εκκλησία...

- Μα τώρα, μας δουλεύεις; Θα είναι ο Αντίχριστος πιστός και θα πηγαίνει και στην Εκκλησία;

- Βεβαίως! Αφού είδε και αποείδε ότι με άμεσους διωγμούς τόσους αιώνες κατάφερε μια τρύπα στο νερό, τώρα προσπαθεί με πονηριά και υπουλότητα να βάλει τους χριστιανούς στο σακί του μέσα από την αλλοίωση της πίστης μας.

Ο Αντίχριστος δεν θα κλείσει τις Εκκλησιές, ούτε και θα τις κάψει κατά πως έκανε παλιά, αλλά θα τις γεμίσει κιόλας από χριστιανούς που θα βαπτίζονται θα εξομολογούνται, θα κοινωνούν, θα κάνουν ευλαβή έργα, μα στην ουσία δεν θα ξέρουν σε ποιον Θεόν πιστεύουν.

Εάν εστιάσουμε στη ετυμολογία της λεξης –Αντίχριστος- «αντι» δεν σημαίνει μόνο «αυτός που εναντιώνεται», αλλά και «αυτός που βρίσκεται στη θέση άλλου», δηλαδή ο άνομος που θα έρθει θα παραπλανήσει τον κόσμο προσποιούμενος τον Χριστό και προσπαθώντας να τον μιμηθεί σε όλα.

Γι' αυτό βλέπουμε σήμερα κάποιοι να προσπαθούν να εκλογικεύσουν την Αγία μας πίστη, να αγωνίζονται να κάνουν την Ορθοδοξία «επιστημονική» και «ευρωπαϊκή» και όχι την λιβανισμένη και «βλάχικη» που είχαμε έως τώρα. 

Ακόμη και Του Χριστού θέλουνε να του δώσουμε πτυχίο να μην είναι «αγράμματος» και «ξυπόλητος», αλλά και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας τους θέλουνε επιστήμονας και προφέσσορες και όχι λιπόσαρκους ασκητάδες σαν τους αγράμματους…

Στα χρόνια λοιπόν του Αντιχρίστου, ο οποίος θα είναι πραγματικό πρόσωπο και όχι απλά μία κατάσταση, όπως αναφέρει άλλωστε και η Αγ. Γραφή (Β΄Θεσσ. Β΄-3,4) αλλά και πολλοί παλαιοί και σύγχρονοι Άγιοι Πατέρες, τότε λοιπόν οι Χριστιανοί θα χωριστούν σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που θα πιστεύουν με την καρδιά και σε εκείνους που θα πιστεύουν με το μυαλό. 

Γι' αυτό και όσοι Χριστιανοί ακολουθήσουν τον Αντίχριστο δεν θα νοιώθουν καμμία αμφιβολία και αβεβαιότητα, αλλά θα νομίζουν ότι κάμουνε και το χρέος τους κιόλας κινούμενοι στα γνωστά ήσυχα νερά τους.

Αναφέρει για το θέμα αυτό ο Άγιος Γαβριήλ ο νέος από την Γεωργία:
«Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην Εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό Χριστιανό».Αλλά και τα Θεολογικά κηρύγματά πλέον καταντήσανε συναισθηματικές αγαπολογίες με κοινωνικές και ψυχολογικές αναφορές και ζήτημα πλέον είναι να ακούσουμε σήμερα να μιλάνε για Παράδεισο, Κόλαση, Δευτέρα Παρουσία και Κρίση.

Ας αναβαπτιστούμε λοιπόν στην αγία Ορθοδοξία μας, που μυρίζει Αγιορείτικο μοσχολίβανο και όχι λεβαντίνικη κολόνια. Στην πίστη μας, που μας έμαθαν οι αγράμματοι μεν πατεράδες και παππούδες μας, μα μοσχομυρισμένοι από την ευωδία Του Παναγίου Πνεύματος.

Η Πόλις Εάλω- Εκκωφαντική σιωπή της Επισήμου Εκκλησίας



Η Επίσημη εγκαθίδρυση ουδετερόθρησκου και οδουτεροεθνούς Κράτους, υπό των, Ορθοδοξοφικών και εθνοφοβικών προβατόσχημων λυκοποιμένων

Τα προηγούμενα άρθρα μου, ήχησαν εις επήκοον όλων, ως προφητικά, κατόπιν της οψιγενούς και επισυμβάσας δυσμενούς εξελίξεως, υπό του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων και δη επί κυβερνήσεως, πλέον της πολύφερνης Νέας Δημοκρατίας, η οποία ενστερνίστηκε ευθαρσώς και γηθοσύνως, την πρόταση της Ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών δεδομένων, περί της καθολικής απαλοιφής του θρησκεύματος και της Ιθαγενείας από τα σχολικά πιστοποιητικά, διπλώματα και εν γένει έγγραφα και βεβαιώσεις.

Η απόφαση, αυτή, συνιστά μία βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλια του έθνους μας, ισχυρός κόλαφος προς την Συνταγματική νομιμότητα ενώ εις τον αντίποδα συνιστά εγκατάσταση ανοικτής πλέον θύρας, και ουχί απλώς κερκόπορτας προς την επελαύνουσα παγκοσμιοποίηση, του πολυπολιτισμού και της εγκαθίδρυσης της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Πλέον, η κυβέρνηση στεντορείως και ουχί απλώς ακροποδητί συμβάλλει εις τον να παρατηρήσουμε ότι όχι μόνον η πόλις αλίσκεται βαθμηδόν, αλλά η Πόλις Εάλω.
Καθίσταται ιταμή πρόκληση, το Υπουργείο να συντάσσεται, στερούμενο νομικής επιχειρηματολογίας με μία απλή γνωμοδότηση μη νομικώς δεσμευτικού χαρακτήρα την ίδια ώρα την οποία αρνείται κατηγορηματικά να συμμορφωθεί ως όφειλε με τις έκπαγλες αποφάσεις της Ολομελείας του Σ.τ.Ε (ΣτΕ Ολ 660/2018 και ΣτΕ Ολ 926/2018), αναφορικώς με τα ακυρωθέντα σχολικά βιβλία των θρησκευτικών, δια τα οποία, κωφεύει και εθελοτυφλεί, καίτοι έχει την υποχρέωση δυνάμει της παραγράφου 5 του άρθρου 95 του Συντάγματος.
Είναι λοιπόν πρόδηλο ότι το περιεχόμενο της διατάξεως αυτής αναφέρει ρητώς :
« Η διοίκηση έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται με τις δικαστικές αποφάσεις. Η παράβαση της υποχρέωσης αυτής γεννά ευθύνη για κάθε αρμόδιο όργανο, όπως Νόμος ορίζει. Νόμος ορίζει τα αναγκαία μέτρα για την διασφάλιση της συμμόρφωσης της διοικήσεως»
Εν ολίγοις λοιπόν, αντί να συμμορφωθεί με τις δικαστικές αποφάσεις οι οποίες καθίστανται απολύτως δεσμευτικές δια την διοίκηση και είναι εξαναγκαστικού χαρακτήρα, άμεσα εκτελεστές, τουναντίον ευθυγραμμίζεται, μετά φανών και λαμπάδων, παράνομα με την « γραμμή» του προκατόχου της, Υπουργού Παιδείας, επί Σύριζα, του κ. Φίλη και εν συνεχεία κ. Γαβρόγλου, ενώ την ίδια στιγμή, σπεύδει, άνευ ετέρου τινός, να ενστερνιστεί μία απλή μη δεσμευτική νομικά γνωμοδότηση, η οποία δεν θεσπίζει κανόνα δικαίου, από της Ανεξάρτητης Αρχής προσωπικών δεδομένων.
Η νομική τοιαύτη αστοχία, η παράνομη αυτή στάση της κυβερνήσεως καθίσταται πρόδηλη και πέμπει πολιτικής φύσεως μηνύματα, σαφώς αρνητικά δια το μέλλον του τόπου μας, διότι οι αναθεωρητές και οι διαπρύσιοι θιασώτες της Νέας Τάξης Πραγμάτων, πλήττουν αταλάντευτα και βαθμηδόν τον πυρήνα της εθνικής μας συνειδήσεως τα θεμελιώδη και ουσιώδη συστατικά στοιχεία της ταυτότητάς μας, μολονότι η Συνταγματική έννομη Τάξη τα προστατεύει.
Ζούμε πρωτοφανείς επιθέσεις και οι φωνές αντιδράσεων καθίστανται «θεσμικώς» μεμονωμένες, υπό την έννοια ότι η Εκκλησία, ως επίσημος φορέας στρουθοκαμηλίζει, τηρώντας αιδήμονα σιωπή αντί να κλυδωνίσει την βάση του κλήρου αλλά και του ποιμνίου, απευθυνόμενη συντεταγμένα, εις τους γρηγορούντες πολίτες της κοινωνίας ίνα αφυπνισθούν και να δράσουν οργανωμένα.
Ως εκ τούτου λοιπόν, η δρομολόγηση αυτών των εξελίξεων, υπό το πρόσχημα και τον εύγλωττο νομικό μανδύα, δημιουργεί την απατηλή πεποίθηση, στον λαό, ότι οι σημαίνουσες δήθεν προσωπικότητες, έλαβαν μία απόφαση με νομικό στοχασμό προς προάσπιση των προσωπικών δεδομένων, μην αναλογιζόμενοι, ότι τούτο συνιστά μόνον το επιφαινόμενο, διότι κατ’ ουσία υποκρύπτεται, ο μαινόμενος πόλεμος κατά της Ορθοδοξίας και εν γένει των δομικών στοιχείων της εθνικής μας ιδιοπροσωπίας.
Σας υπενθυμίζω, από τούτο εδώ το βήμα, παρέθετα τις επονείδιστες τροποποιήσεις του νέου ποινικού κώδικα, περί της αποποινικοποιήσεως της κακόβουλης βλασφημίας του θεού, της καθύβρισης θρησκεύματος και της περιυβρίσεως των νεκρών, με ποικιλότροπες και παντοδαπές κοινωνικό- πολιτικές προεκτάσεις, καθώς βαίνουμε αφεύκτως, εκόντες- άκοντες, ως έθνος- κράτος, σε κινούμενη άμμο, ένεκεν του κεκαλυμμένου εποικισμό, ο οποίος συντελείται, επί καθημερινής βάσεως, ένεκεν της ανέλεγκτης, αναρίθμητης και αθρόας προσελεύσεως των μεταναστών, με ό,τι επαχθείς γεωστρατηγικές συνέπειες, τούτο συμβαίνει.
Άρα η αλληλουχία των συμβάντων, είναι δεδομένη, ποινικός κώδιξ, ανεξάρτητη αρχή δεδομένων, μη εφαρμογή αποφάσεων, κατασυκοφάντηση προς την Ορθόδοξη παράδοση, υποστήριξη του Ισλάμ και όλων των άλλων θρησκειών.
Όλα αυτά τεκταίνονται, ενώ εμείς καθεύδουμε τον νήδυμο ύπνο, χάσκοντες και προσδοκώντες, από την παρούσα κυβέρνηση της αποκατάσταση του εθνικού μας κύρους, τον σεβασμό προς την ιερά μνήμη των προγόνων μας, και την περιποίηση τιμών προς την Ορθόδοξη παράδοσή μας, αντί αυτών, βιώνουμε την καταφρόνηση και την απαξία.
Το ίδιο το Σύνταγμά μας, το οποίο συνιστά τον καταστατικό χάρτη της πατρίδας μας και είμεθα εξ αυτού υποχρεωμένοι, να το τηρούμε απαρεγκλίτως, ήτοι στην παράγραφο 2 του άρθρου 120, αναφέρει ρητώς περί της υποχρεώσεως να είμεθα αφοσιωμένοι εις την Πατρίδα και την Δημοκρατία και ωσαύτως να ομνύουμε πίστη εις προς το Σύνταγμα και τους Νόμους οι οποίο συμφωνούν, με αυτό.
Με κράτιστο λοιπόν γνώμονα, την προμετωπίδα του Συντάγματός μας, η οποία αναφέρει « Εις το Όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», όπερ και τούτο σημαίνει ότι ανέκαθεν το Σύνταγμα της Πατρίδας μας ήτο ακραιφνώς Χριστιανικό, υποδηλώνοντας τα θέμεθλα του πολιτισμού μας, τις διαχρονικές αργόσυρτες συνιστώσες του, οι οποίες έχουν ποτίσει γενεές, με τον νάμα της ζώσης ορθοδόξου Παραδόσεως, έθνος και Εκκλησία, εν μία κεραία, βαίνουν συναλλήλως και αλληλοπεριχωρούνται συγκροτώντας ένα αρμονικό αμάλγαμα το οποίο αναδεικνύει την ταυτότητα μας ως λαό εις την πορεία του έθνους μας.
Κατά συνέπεια λοιπόν, στρέφουμε τα βέλη εξ οικείων, αν δεν καταφάσκουμε την Ορθοδοξία, τόσο θεσμικά, όσο και πολιτισμικά, δια της πνευματικής διαστάσεως της, ωσεί κιβωτός του γένους, η οποία διαφύλαξε τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την γλώσσα, κατά την Τουρκοκρατία.
Η ορθοδοξία καθίσταται σμιλεμένη εις την ταυτότητά, τόσο ουσιαστικά όσο και συμβολικά αλλά και εν κατακλείδι και αμιγώς νομικά.
Ο Χριστιανικός Χαρακτήρας του Συντάγματος αναδύεται επίσης από τις διατάξεις των άρθρων 13, άρθρο 14 παρ. 3, άρθρο 16 παρ. 2,
Ειδικότερον η διάταξη του άρθρου 16 παρ. 2 του Συντάγματος αναφέρει περί της σκοπού της Παιδείας, ο οποίος συνίσταται, μεταξύ άλλων εις την καλλιέργεια της θρησκευτικής συνειδήσεως, η οποία κατά πλειοψηφία, καθότι είναι ιστορικώς άρρηκτα συνδεδεμένη με τους αγώνες του έθνους, είναι Χριστιανική Ορθόδοξη, εξ αυτού του λόγου εις το άρθρο 3 του Συντάγματος γίνεται ρητή μνεία περί επικρατούσης θρησκείας, ως θεμέλιο δια το Γένος μας,
Ωσαύτως, εις το ίδιο πνεύμα εντάσσονται και λοιπές διατάξεις, των άρθρων 30 παράγραφος 3 και 33 παράγραφος 2, οι οποίες προβλέπουν την ορκωμοσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και τον τύπο αυτής.
Είναι δε ιδιαιτέρως σημαντικό ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορκίζεται εις το όνομα της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, όπως ρητώς αναγράφεται εις το προοίμιο του Συντάγματός μας, το αυτό πράττουν αντιστοίχως και οι βουλευτές σύμφωνα με το άρθρο 59 παρ. 1, απτό και αδιάσειστο γεγονός, το οποίο επιρρωνεύει έτι περαιτέρω τον Χριστιανικό χαρακτήρα του Συντάγματος.
Η διχοστασία, και η λυσσώδη επίθεση, παντοιοτρόπως με την μετέλευση υποχθονίων και υποδορίων μέσων, κατά της Ορθοδοξίας, υποκρύπτει τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας, την υποτίμηση της Ορθοδοξίας υπό το πρόσχημα του ουδετερόθρησκου Κράτους, το αυτό και με το έθνος, άρα Εκκλησία και έθνος υπό διωγμόν, υπό το πρόσχημα των ατομικών δικαιωμάτων και δήθεν τώρα των προσωπικών δεδομένων. Τα εργαλεία επιβολής των αποδομητικών εθνομηδενιστικών των σχεδίων είναι πάμπολλα και νομιμοφανή.
Υπό την ρητορική του ουδέτερου θρησκευτικά Κράτους, διατί άραγε αγκαλιάζουν οι «δικαιωματιστές» μόνον τους Μουσουλμάνους, δια ποιο λόγο σέβονται τις συνήθειες και τις εορτές των Μουσουλμάνων και χαρακτηρίζουν τους Ορθοδόξους ως σκοταδιστές, ασφαλώς και αναφανδόν δύο μέτρα και δύο σταθμά, τι τεκταίνεται άραγε παρασκηνιακά;
Ο εποικισμός της Πατρίδας μας, ενόψει της Παγκοσμιοποιήσεως, επιχειρεί να καταλύσει οιοδήποτε φραγμό αντίστασης και αφύπνισης της βοσκηματώδους μάζης, η οποία έχει εθιστεί εις την ανοχή των πάντων, βιώνοντας έναν ανίατο και επάρατο κοινωνικό μιθριδατισμό.
Μία κοινωνία, η οποία παρακολουθεί παθητικά, διανοητικά ευνουχισμένη, με απονεκρωμένα αντανακλαστικά το νομικοπολιτικό γίγνεσθαι αναμηρυκάζοντας χρεοκοπημένα συνθήματα περί Μαρξισμού και άλλα τέτοιας φύσεως βδελυρά φληναφήματα, σημαίνει ότι είμεθα, αμβλύωπες, προσκολλημένοι μυωπικά, προς τον εθνικό θάνατό μας.

Η λύσις, μελέτη, προσευχή και αντίσταση !

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Απέναντι στη «γοητεία» της οικουμενιστικής πλάνης



Αυτές οι λίγες γραμμές ξεκίνησαν να γράφονται με αφορμή το κείμενο μιας συνέντευξης γνωστού για τις οικουμενιστικές θέσεις του θεολόγου, που έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου. Στη συνέντευξη αυτή ο εν λόγω καθηγητής, πέρα από τις γνωστές αγαπολογικές απόψεις (για την τεκμηρίωση της «ανάγκης» συνέχισης και ολοκλήρωσης των «εκκλησιαστικών διαλόγων»), υπεραμυνόταν και της «αναγκαιότητας» εκμοντερνισμού της λειτουργικής ζωής (κυρίως με τις μεταφράσεις λειτουργικών κειμένων). Είχε βεβαίως προηγηθεί και όλος εκείνος ο πόλεμος οργής, λάσπης και χλεύης εναντίον της Ιεράς Συνόδου για το θέμα των εκτρώσεων, αλλά και εναντίον του μητροπολίτη Μόρφου (που έκανε το… εγκληματικό λάθος να επισημάνει μέσα σε ομιλίες του πράγματα που ήδη έχουν πει σπουδαίοι άγιοι της Εκκλησίας μας πάνω σε θέματα φιληδονίας, σαρκολατρείας και ομοφυλοφιλίας). Βλέποντας όλα αυτά, προσπάθησα να μπω στη θέση του μέσου σημερινού συμπατριώτη μας (και μάλιστα όχι κατ’ ανάγκην του πλέον κακοπροαίρετου), που η επαφή του με την πίστη των προγόνων του είναι σε γενικές γραμμές από ελλειμματική έως επιδερμική και που έχει υποστεί όλη τη γνωστή πλέον εδώ και 3-4 δεκαετίες ψυχοδιανοητική επεξεργασία σταδιακής εξοικείωσης με τη νεοταξική ατζέντα των (πνευματικών και πολιτικών) αφεντικών του πλανήτη. Δεν ξέρω πόσο το κατόρθωσα.

Τη θλίψη πάντως από το πόσο πολύ έχει μεταλλάξει τη σκέψη μας όλη αυτή η (ας μου επιτραπεί ο όρος) «γοητεία της πλάνης», όλη αυτή η νεωτερική προσέγγιση με στόχο τον «εκσυγχρονισμό» της εκκλησιαστικής μας Παράδοσης και των Ιερών Κανόνων, που πλέον αντιμετωπίζονται ουσιαστικά ως ξεπερασμένοι, όλη αυτή η νέα αναθεωρητική «μεταπατερική» ψευδοθεολογία, που δήθεν προσαρμόζει και εναρμονίζει την Εκκλησία μας με τις ανάγκες και τα προβλήματα της σημερινής εποχής, αυτή τη βαθιά θλίψη πράγματι κατάφερα να τη νιώσω.

Ναι, είναι ξεκάθαρο ότι μέγα μέρος του λαού της πάλαι ποτέ αγιοτόκου πατρίδας μας τελεί όντως υπό την καταλυτική επήρεια όλης αυτής της πλάνης. Έχοντας διαποτιστεί από τα νεοταξικά προτάγματα της «αγάπης», του «σεβασμού στη διαφορετικότητα», των «ανοιχτών συνόρων», της προσέγγισης λαών, πολιτισμών και θρησκειών, οι περισσότεροι βρίσκουν όχι μόνο φυσιολογικούς αλλά και απαραίτητους τους «διαλόγους» και τα αγαπολογικά ανοίγματα προς ετεροδόξους ή και αλλοθρήσκους. Πόσοι και πόσοι άλλωστε βαφτισμένοι Ορθόδοξοι συμπατριώτες μας, δεν έχουν πλέον την πεποίθηση ότι λίγες και ασήμαντες είναι οι διαφορές μας με τον Παπισμό και με τις αιρέσεις της Δύσης, αλλά και ότι ακόμη και σε σχέση με το Ισλάμ και τις άλλες θρησκείες, όλοι κατά βάθος «στον ίδιο Θεό πιστεύουμε»; Πόσοι επίσης δεν είναι υπέρ του εκμοντερνισμού της Εκκλησίας (και αναφέρομαι σε ανθρώπους που μπορεί και να εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή); Πόσοι δεν τα βρίσκουν φυσιολογικά και δεδομένα όλα αυτά, πόσοι δεν θεωρούν τις μεταπατερικές πλάνες προοδευτικές και φρέσκιες απόψεις (αφού…«ο κόσμος εξελίσσεται και οφείλει και η Εκκλησία να ακολουθήσει»), ενώ τις ορθόδοξες θέσεις πολύ συχνά τις επικρίνουν ως σκοταδιστικές, μουχλιασμένες και ξεπερασμένες; Πόσοι δεν έχουν πραγματικά γοητευθεί από την πλάνη της άνευ ορίων «αγάπης» από τη μια και της ανάγκης από την άλλη για πρόοδο και νεωτερισμό;

Και ο νεωτερισμός φυσικά τα περιλαμβάνει όλα, ξεκινώντας από τα τύποις πιο αθώα (αλλαγές στην ένδυση των κληρικών, νόθευση εκκλησιαστικής μουσικής, μεταφράσεις κάποιων – όχι φυσικά όλων εξαρχής – κειμένων στη λατρεία) και φτάνοντας μιθριδατικά μέχρι τα μείζονα, όπως ο νεο-νικολαϊτισμός και η αποδοχή της σαρκολατρείας ακόμη και στις πλέον διαστροφικές της μορφές («άλλωστε ο Χριστός δεν μιλησε για την κρεβατοκάμαρά μας»), η υποτίμηση της νηστείας και της άσκησης, η σταδιακή άμβλυνση έναντι της ομοφυλοφιλίας («αφού εξάλλου όλοι παιδιά του Θεού είμαστε»), η καύση των νεκρών, το «δόγμα» ότι ο Θεός ως αγάπη δεν υποβάλλει σε δοκιμασίες τον άνθρωπο (ούτε καν παιδαγωγικά) και τόσα ακόμη. Κεντρική θέση μέσα σε όλα αυτά κατέχουν, όπως ήδη προαναφέρθηκε, η άκριτη αγαπολογία, η «αναγκαιότητα» εκσυγχρονισμού και εναρμόνισης της Εκκλησίας με τους νέους καιρούς (και με στόχο την καλύτερη προσέγγιση με τον κόσμο), ο «σεβασμός του Άλλου» και η δήθεν ανάγκη εξάλειψης των θρησκευτικών φανατισμών.

Υπό το άλλοθι και το προσωπείο όλων αυτών περάσαμε στον επιλεκτικό εξοβελισμό των Ιερών Κανόνων και της Ιεράς Παράδοσης, στη θεολογία των κλάδων, στην ισοτιμία των θρησκειών, στην άποψη ότι όλες μπορούν να οδηγήσουν στον Θεό (εκπεφρασμένη μάλιστα από στόματα πατριαρχών και επισκόπων) και στην έναρξη επομένως της παρασκευής της παγκόσμιας Πανθρησκείας. Δεν δείχνουν όλα αυτά πράγματι καινούργια, δημοκρατικά και προοδευτικά, έναντι δογμάτων και Κανόνων που γράφτηκαν πριν από πολλούς αιώνες και που φαντάζουν πια αφόρητα συντηρητικοί, σκοταδιστικοί και απολύτως ξεπερασμένοι από το «φιλελεύθερο» πνεύμα της Νέας μας Εποχής; Δεν δείχνουν σαφέστατα πιο ελκυστικά και γοητευτικά εν τέλει;

Όσοι όμως γνωρίζουμε την αλήθεια (και παρά τα υπόλοιπα βαρύτατα πνευματικά χάλια μας), έχουμε καθήκον να αντιδρούμε απέναντι σε όλες αυτές τις κακοδοξίες (και τη «γοητεία» τους). Και να θυμίζουμε στους αδελφούς μας πως ανέκαθεν «ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν» ήταν πλατιά και ευχάριστη, πως πάντοτε η πλάνη φαινόταν νεωτερικά δροσερή και γοητευτική και πως οι μεγαλύτεροι αιρεσιάρχες (από τον Άρειο και εξής) ήταν άνθρωποι μορφωμένοι, γοητευτικοί και «χαρισματικοί». Είναι αλήθεια άλλωστε ότι ο «άρχων της πλάνης» στολίζει και αυτός τους ακολούθους του με κάποια…«χαρίσματα».

Και απέναντι σε όσους τελούν υπό το κράτος αυτής της «γοητείας» και βρίσκουν από τη μια υγιείς και φρέσκιες τις νεοεποχίτικες κακοδοξίες (και κακοπραξίες) και από την άλλη αρρωστημένα, μουχλιασμένα και φανατικά τα απολύτως αυτονόητα και κατά γράμμα συμμορφούμενα σε όλη μας την πατερική θεολογία περί Παπισμού και άλλων αιρέσεων, αλλά και τα πασιφανή ως προς τη δήθεν ανάγκη για «εκκλησιαστικό εκσυγχρονισμό», εμείς ας έχουμε πάντοτε στον νου μας και ας απαντούμε με τη φράση του Κυρίου μας ότι «ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν…» (Ματθ. 5,17-19).

Όσο για τους «μεταπατερικούς» και «εκσυγχρονιστές» κληρικούς και θεολόγους των ζοφερών καιρών μας, αυτή την ολοένα και αυξανόμενη πράγματι ομάδα ανθρώπων, μπορεί να μιλούν για Χριστό και Ορθοδοξία, δεν κατορθώνουν όμως παρά να μας φέρνουν στον νου την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου «ὅτι εἰσελεύσονται… λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν». Και δυστυχώς, με το κύρος που θεωρητικά τους προσδίδουν τα εκκλησιαστικά τους αξιώματα ή οι πανεπιστημιακές τους έδρες, αλλά και με τη συνήθη τους αγαπολογική (και…νανουριστική) μειλιχιότητα, κατορθώνουν να ξεγελούν και να παρασύρουν πολλούς πιστούς, σε μία εποχή που δυστυχώς ο λαός μας χαρακτηρίζεται από βαθιά άγνοια πάνω στα θέματα των δογμάτων της πίστης μας και που η ανάγκη επανευαγγελισμού του είναι επιτακτική. Και αντί αυτού, εκείνοι γίνονται υπαίτιοι ακόμη μεγαλύτερης ζημιάς, πνευματικού ολέθρου και απώλειας ψυχών.

Απέναντι σε όλη αυτή την κατάσταση, θα επαναλάβω ότι το επιτακτικό μας καθήκον είναι να αντιστεκόμαστε στην εξάπλωση της πλάνης και να παραμένουμε, όσο μπορούμε, απαρασάλευτοι στην πίστη μας. Και πάνω απ’ όλα βέβαια οφείλουμε να παρακαλάμε με πόνο τον Θεό να παρέχει σε όλους (και βεβαίως και σ’ εμάς) φωτισμό, οδούς μεταστροφής και πνεύμα ειλικρινούς μετανοίας. Αυτόν τον απότομο κατήφορο άλλωστε στον οποίο κατρακυλούμε πνευματικά, μόνο Εκείνος μπορεί να τον ανασχέσει…

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Δεν είναι ούτε προσφυγικό ούτε μεταναστευτικό, είναι μαζική εισβολή μουσουλμάνων στην Ελλάδα και είναι η υπ' αριθμόν ένα εθνική απειλή για την πατρίδα μας

Ξυπνήστε επιτέλους!


Εικόνα από την εισβολή μουσουλμάνων στη Λέσβο με 13 φουσκωτά σκάφη, που είχε τον χαρακτήρα στρατιωτικής απόβασης (29-08-2019)

Σάββας Καλεντερίδης

Πριν από λίγες μέρες το Κοινοβούλιο της Βουλγαρίας ενέκρινε νόμο με 156 ψήφους επί 240, σύμφωνα με τον οποίο θα αναπτυχθούν στα σύνορα με την Τουρκία 11.000 στρατιώτες, οι οποίοι θα επιχειρούν μαζί με χίλιους αστυνομικούς που εποπτεύουν τα σύνορα σήμερα.
Να θυμίσουμε ότι τα χερσαία σύνορα της Βουλγαρίας με την Τουρκία είναι μήκους 260 χιλιομέτρων, στα οποία υπάρχει φράκτης μήκους 30 χιλιομέτρων για την αποτροπή της εισόδου ξένων στο έδαφος της Βουλγαρίας.

Την ίδια περίοδο που οι Βούλγαροι βουλευτές συζητούσαν για το θέμα και αποφάσιζαν να προστατέψουν τα σύνορά τους από την εισβολή ξένων, κάποιοι συμπατριώτες τους έστελναν στην Ελλάδα –και συγκεκριμένα στο ακριτικό Ορμένιο του Έβρου– 26 Αφγανούς και Πακιστανούς. Δεν υπάρχουν σαφείς πληροφορίες, όμως, δεδομένης της αστυνόμευσης που υπάρχει από την άλλη πλευρά των συνόρων, είναι αδιανόητο αυτοί οι 26 άνθρωποι να πετάχτηκαν στην Ελλάδα από τους διακινητές, χωρίς τουλάχιστον τη γνώση αν όχι την παρότρυνση της βουλγαρικής αστυνομίας.
Και για να μην υπάρχουν παρανοήσεις, μας τους έστειλαν σχεδόν ολόγυμνους, με ένα μόνο εσώρουχο, για να πάρουμε το μήνυμα και εμείς, οι Έλληνες, και πιο συγκεκριμένα η Ελλάδα, κυβέρνηση και κράτος, αλλά και οι ξένοι εισβολείς, ότι παιχνίδια με τη Βουλγαρία δεν μπορεί να παίζει κανείς και ότι η χώρα αυτή έχει κράτος και κυβέρνηση που την υπερασπίζεται!
Ένα άλλο κράτος που σέβεται τον εαυτό του είναι η Αλβανία, η οποία ζήτησε δύναμη της Frontex να περιπολεί στο αλβανικό έδαφος, για να αποτρέπεται η εισβολή ξένων από το έδαφος της Ελλάδας.

Επίσης, η Αλβανία έχει διαθέσει ένα σκάφος στη δύναμη του ΝΑΤΟ που επιτηρεί ποιος-ξέρει-τι στο Αιγαίο, το οποίο διασώζει και μεταφέρει ξένους εισβολείς στα ελληνικά νησιά.
Ενώ γίνονται όλα αυτά, η Ελλάδα συνεχίζει να είναι η πιο απροστάτευτη και άρα η πιο ελκυστική χώρα της Ευρώπης, για να μην πούμε το κόσμου, για εκείνους που από οποιαδήποτε άλλη χώρα πείθονται από τους επιτήδειους των συμμοριών εμπορίας ανθρώπινων ψυχών ότι η Ευρώπη είναι ένας επίγειος παράδεισος, που τους εξασφαλίζει στέγη, τροφή και υγειονομική περίθαλψη βρέξει-χιονίσει και χωρίς να χρειαστεί να εργαστούν.
Για όσους επικαλούνται επιχειρήματα του τύπου «η Ελλάδα λόγω γεωγραφικής ιδιαιτερότητας δεν μπορεί να προστατέψει τα σύνορά της», «και τι να κάνουμε, να τους πνίγουμε;» ή «είμαστε υποχρεωμένοι να τους δεχόμαστε από τις διεθνείς συμβάσεις που έχουμε υπογράψει ως χώρα», να τους υπενθυμίσω ότι η Ισπανία απέχει μόλις μερικά χιλιόμετρα από τις ακτές του Μαρόκου, και έλυσε το πρόβλημα με μέτρα αποτροπής.
Η Βουλγαρία είναι πιο εύκολη γιατί δεν μεσολαβεί ποτάμι, όπως ο Έβρος, και έχει χερσαία σύνορα μεγαλύτερου μήκους με την Τουρκία απ’ ό,τι η Ελλάδα. Επίσης έχει και θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Με μια βάρκα, σε μερικά λεπτά από το τουρκικό Μπεγεντίκ βρίσκεσαι στο βουλγαρικό λιμάνι του Ρέζοβο.
Όμως κι εδώ, ω του θαύματος, οι ροές είναι σχεδόν μηδενικές, εν αντιθέσει με την Ελλάδα, που γίνεται το έλα να δεις.
Το λέγαμε από το 2014, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε την κυβέρνηση Σαμαρά για τα κλειστά κέντρα κράτησης, για τις επαναπροωθήσεις και για το φράχτη στον Έβρο, λέγοντας μάλιστα ότι όταν έλθει στην κυβέρνηση, θα ακολουθήσει πολιτική ανοικτών συνόρων, που είναι η μόνη εξαγγελία που υλοποίησε, γιατί ούτε μνημόνια έσκισαν με ένα νόμο και ένα άρθρο, όπως μας έλεγαν, τουναντίον υπέγραψαν το τρίτο μνημόνιο που ήταν και το... μακρύτερο, ούτε την Τρόικα έδιωξαν, απλά την μετονόμασαν σε... θεσμούς, για να εξαπατήσουν τον κόσμο, ούτε τον ΕΝΦΙΑ κατήργησαν, τον οποίο έλεγαν ότι θα καταργήσουν «γιατί είναι ένας νόμος παράνομος και αντισυνταγματικός».
Τότε τους λέγαμε, και το γράφαμε σε άρθρα, ότι αν ανοίξουν τα σύνορα, η Ελλάδα θα καταστεί ελκυστικός προορισμός για τους απανταχού συμμορίτες που διακινούν ανθρώπους και αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες για την πατρίδα αλλά και για την Ευρώπη.
Τώρα η νέα κυβέρνηση παρακολουθεί κι αυτή απαθής την καταστροφή της Ελλάδας, αντί:
να πάρει άμεσα ριζοσπαστικά μέτρα, να απομακρύνει από τα νησιά και τον Έβρο για λόγους εθνικής ασφάλειας και να απαγορεύσει για ένα τρίμηνο τη δράση όλων των ΜΚΟ μέχρι να ελεγχθούν από την εφορία, το υγειονομικό, την αστυνομία, την αρμόδια υπηρεσία για το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος,
να ξηλώσει τα δίκτυα διακίνησης ανθρώπων,
να καταγγείλει αντί να χαϊδεύει την Τουρκία για μεθοδευμένη και σκόπιμη αποστολή ξένων στην Ελλάδα – κάτι που δεν κάνει στη Βουλγαρία,
να παγώσει τη διαδικασία εξέτασης χορήγησης ασύλου για ένα εξάμηνο και
να στέλνει την ίδια μέρα, άντε την επομένη, όλους όσους εισβάλουν στην Ελλάδα εξυπηρετώντας με τη θέλησή τους ή μη –δεν έχει σημασία– τους σχεδιασμούς της Τουρκίας, που πλήττουν καίρια εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Χτυπήσαμε το καμπανάκι του κινδύνου στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έγκαιρα και δεν εισακουστήκαμε, με αποτέλεσμα:
να γίνει η Ελλάδα η χαρά των συμμοριών, ΜΚΟ,** λαθροδιακινητών, πρακτόρων της ΜΙΤ και πόσων άλλων χωρών, εκπρορνευτών ανηλίκων κ.ά.,
να δώσουμε στα χέρια του Ερντογάν ένα διαπραγματευτικό χαρτί το οποίο του έχει εξασφαλίσει ήδη 5,5 δισ. ευρώ, πιθανή ελεύθερη πρόσβαση των Τούρκων πολιτών στην ΕΕ (άρση βίζας),
να δώσουμε στα χέρια του τουρκικού κράτους ένα όπλο με το οποίο μπορεί σε μια πενταετία να μετατρέψει την Ελλάδα σε μουσουλμανική χώρα, ανατρέποντας στην ουσία την Επανάσταση του 1821, η οποία στην ουσία έγινε εναντίον του Ισλάμ, αφού ο σουλτάνος ήταν ο χαλίφης, που σημαίνει ο τοποτηρητής του Μωάμεθ στη γη, και ο αγώνας που έκανε ήταν ιερός, τζιχάντ, για την εξάπλωση του Ισλάμ, εξού και οι εξισλαμισμοί των χριστιανών που σταμάτησαν για έναν και μόνο λόγο: Για να έχει έσοδα η οθωμανική κρατική μηχανή από τους αυξημένους φόρους που πλήρωναν οι χριστιανοί. Αν δεν ήταν αυτό, δεν θα είχε μείνει χριστιανός στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ξυπνάτε λοιπόν η κυβέρνηση, τα κόμματα και οι πολιτικοί γενικώς, πριν να είναι αργά.
Και μην νομίζετε ότι οι πολίτες δεν έχουν σημειώσει τη στάση που τηρήσατε όλοι σας στο Μαρακές, όταν η κυβέρνηση υπέγραψε το παγκόσμιο Σύμφωνο του ΟΗΕ για τη μετανάστευση, και η αξιωματική αντιπολίτευση... πετούσε χαρταετό!
Κουνηθείτε και σώστε τη χώρα από την εισβολή των ξένων στην Ελλάδα.
Κουνηθείτε.

*Εισβολή ξένων: Χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, γιατί αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας έχει τα χαρακτηριστικά εισβολής που έχει σχεδιαστεί από συμμορίες και την Τουρκία και στοχεύει στην καρδιά της Ελλάδας.
**Η δράση των ΜΚΟ στρέφεται εναντίον των εθνικών συμφερόντων της πατρίδας μας και πρέπει να απαγορευτεί κυρίως στα νησιά και τον Έβρο για λόγους εθνικής ασφάλειας, ενώ όπου αλλού δραστηριοποιούνται, να είναι υπό ασφυκτικό έλεγχο.

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ: «ΝΑ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ. ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΤΑΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΑΠΑΔΕΣ & ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ. ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ ΡΑΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΝ ΝΑ ΦΟΡΕΣΟΥΝ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ… ΘΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ»! ΜΗΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΡΟΦΗΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ; ΑΣ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ. ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΘΥΣΙΑ

Ἄς ἀκούσουμε ἀπομαγνητοφωνημένα τα λόγια που εἶπε στὶς 24-8-1975 σε στελέχη της Κατασκηνώσεως

«Ἕνας φτωχὸς δάσκαλος μὲ δέκα παιδιά, ἀπο την Αἰτωλοακαρνανία, ὅταν ἄκουσε τὸν ἐπιθεωρητή του νὰ βλασφημᾶ το Θεό, ἐξεράγη καὶ τον πέταξε ἔξω ἀπὸ τὴν τάξη. Τὴν ἱερὴ αὐτὴ ἀγανάκτησή του, τὴν πλήρωσε μὲ διωγμό. Ὁ ἐπιθεωρητής, ὡς ἐξουσία ἔχων, ἔκανε κακή ἔκθεση καὶ ἀπέλυσε τὸν δάσκαλο ἀπὸ τὴν θέση του. Και ὁ Μακρυγιάννης ὅταν εἶδε ἕναν εὐρωπαῖο νὰ γελᾶ εἰρωνικά, ποὺ ἔκανε τὸν σταυρό του, τὸν ἔδιωξε ἀπό τὸ σπίτι του.
Ἐκείνους ποὺ θὰ καταδιώξουν οἱ ἐχθροί τῆς πίστεως δὲν θὰ ’νε οὔτε παπάδες, οὔτε δεσποτάδες, γιατὶ αὐτοὶ θὰ τὰ ’χουν πάντοτε καλά μαζί τους, βολεμένα μὲ τὸ κράτος. Ἂν τοὺς ποῦνε νὰ φορέσουν και κόκκινα ράσα, θὰ τὰ φορέσουν…

Τὰ ξέρουν οἱ διῶκτες, ἔξυπνοι εἶνε, τετραπέρατοι εἶνε, ἡ ρίζα εἶνε οἱ θρησκευτικοὶ ἄνθρωποι. Τὸ γνωρίζουν καλὰ καὶ χτυποῦνε δυνατὰ τὰ καρποφόρα δέντρα, τὰ δέντρα τὰ ἄκαρπα δὲν τὰ χτυποῦνε.
Καὶ ἐδῶ (στὴ Φλώρινα) ποὺ ὑψώνεται ἡ σημαία τοῦ Χριστοῦ θὰ τὴν καταλάβουν καὶ τότε θὰ πᾶμε στὴν Ἐκκλησία τῶν κατακομβῶν, στὴν Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς καὶ θὰ ἀντιγράψουμε, ἂν θέλῃ ὁ Θεός, τὰ ἡρωϊκὰ παραδείγματα τῆς Φαβιόλας καὶ τῶν ὅλων ἐκείνων προσώπων, ποὺ δακρύζουμε ὅταν τὰ διαβάζουμε, τὰ ὁποία δὲν εἶνε μῦθος, ἀλλὰ μιὰ πραγματικότης καὶ ὡχρὰ ἀπόδοσις τῆς φοβερᾶς ἐκείνης καταστάσεως. Ἐκεῖ πᾶμε, σ’ αὐτὲς τὶς μέρες ὁδηγούμεθα…

Πρέπει νὰ ἐξετάζουμε τὸν ἑαυτό μας, ἄν εἴμεθα πιστοί. Καὶ ἂν πιστεύουμε, νὰ δείξουμε τὴν πίστι μας με τὰ ἔργα μας.

Ἂν πάρουμε κόσκινο καὶ κοσκινίσουμε τὸν ἑαυτό μας, θὰ τον βροῦμε σκάρτο, «μανή, θεκέλ, φάρες»(Δανιηλ. 5, 25), ἐζυγίσθης, ἐμετρήθης καὶ εὑρέθης ἐλλειπής. Εἴμεθα πολὺ πίσω ὅλοι, στὸ στόμα ἔχουμε τὸ Χριστὸ καὶ στὴν καρδιὰ τὸ διάβολο. Θὰ μᾶς δοκιμάσῃ ὁ Θεός.
Καὶ αὐτὸ ποὺ συνέβει σὲ μᾶς, μιὰ ἀρχὴ εἶνε, «πατάξω τὸν ποιμένα καὶ διασκορπισθήσονται τὰ πρόβατα». Καὶ θὰ ρθῃ ὥρα κατὰ τὴν ὁποίαν – καὶ τὸ Χριστὸ τὸν ἐγκαταλείψανε καὶ ἄπαντες ἔφυγαν. Ποῦ ’νε ὁ Πέτρος; Ποῦ ’νε ὁ Ἰωάννης; Φύγανε, καὶ ἕνας νέος ἀπὸ τὸ φόβο του ἄφησε τὸ σεντόνι καὶ ἔφυγε γυμνός.
Χρειάζεται προετοιμασία. Ἔχουμε;

Εἴδατε, ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός; Ζητοῦσε ὡς χάρη ἀπὸ τὸ Θεό· «Ἀξίωσε με Κύριε νὰ χύσω τὸ αἷμα μου γιὰ σένα, ὅπως ἐσὺ ἔχυσες τὸ αἷμα Σου γιὰ μένα». Εἶχε πόθο μαρτυρίου. Νὰ καλλιεργοῦμε αὐτὸν τὸν πόθο καὶ ἐμεῖς.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π.ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: ΠΡΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)



Σεβασμιότατε,

μας εκπλήσσει η προσπάθεια άρσης της αγιότητας, που επιχειρήσατε προσφάτως, ενός Αγίου των ημερών μας. Κι ακόμη χειρότερα, με πρόχειρο τρόπο, ανάξιο του αξιώματος ή του διακονήματος του οποίου χάριτι Θεού είστε φορέας. Όχι μέσω μιας οποιασδήποτε Συνοδικής διαδικασίας ή έστω μιας επιστημονικής ημερίδας, αλλά μέσω προσωπικού λογαριασμού σας σε κοινωνικό δίκτυο.

Δεν αποτελεί ξεπεσμό, η εκφορά απόψεων για τόσο σοβαρά θέματα, μέσα από προσωπικούς λογαριασμούς στο facebook;

Καλά οι πλανητάρχες, πολιτικοί, εγχώριοι και μη, πρωθυπουργοί και υπουργοί, να κάνουν δηλώσεις διαδικτυακές, αλλά και μητροπόλεις; Ή μήπως κάνοντας τη δήλωση αυτή, πάψατε για λίγο να είστε επίσκοπος και μιλάτε ως ιδιώτης ή λαϊκός; Σεβασμιότατε είστε δημόσιο πρόσωπο και δη μητροπολίτης. Δεν εκφέρετε απλές γνώμες σε μια παρέα ιδιωτική.

Σε λίγο σεβασμιότατε που θα φθάσουμε; Nα γίνονται Σύνοδοι μέσω teamviewer και skype; Να τελούνται μυστήρια διαδικτυακά; Nα δογματίζετε μέσω emails και sms;

Διαπράξατε μεγάλο ατόπημα σεβασμιότατε, εκτός κι αν ο λογαριασμός αυτός που δημοσίευσε το μήνυμα, δεν ανήκει σε εσάς, αλλά σε δολίους που σας εχθρεύονται και σας φθονούν.

Δεν αμφισβητήσατε απλώς την αγιότητα και τη μαρτυρία του διωκόμενου Ρώσου επισκόπου της διασποράς, αλλά τον κατακρίνατε και τον καθυβρίσατε ποικιλοτρόπως.

Το μύνημά σας :


«ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΟΤΙ Ο ΡΩΣΣΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ. ΤΑ ΦΡΙΚΑΛΕΑ ΓΡΑΦΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΔΙΔΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΚΑΤΑΡΤΙΣΤΟ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΟ, ΙΣΤΟΡΙΚΩΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ, ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΤΑ ΞΕΡΕΙ Ο ΘΕΟΣ.»

Ποιοι είναι αυτοί που διέπραξαν τέτοιο αδίκημα; Τέτοιο αμάρτημα;

Mήπως κάθε χριστιανικό βιβλιοπωλείο που διαθέτει σε περίοπτη θέση βιβλία σχετικά με τον βίο του αγίου;

Μήπως όλα τα ορθόδοξα ιστολόγια που επίσης αναφέρονται στον μεγάλο άγιο της ορθοδοξίας;

Μήπως ο ελληνορθόδοξος λαός που δεν εθνικοποιεί την πίστη, αλλά ευλαβείται τον νεοφανή άγιο;

Mήπως ο Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος Γεώργιος με τα θυρανοίξια του Ιερού Παρεκκλησίου του νεοφανούς Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς, στον Ιερό Ναό Αγίας Άννης Κατερίνης;

Πέρα απ’ αυτούς τους «κάποιους» στην Ελλάδα ποιοι άλλοι προσπαθούν να μας πείσουν; Οι εκατομμύρια Ρώσοι ορθόδοξοι αδελφοί μας;

Mήπως ο π. Σεραφείμ Ρόουζ που μεταξύ άλλων είπε: «… Ήταν πλέον γνωστό, ότι ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς δεν ήταν απλώς ένας δίκαιος άνθρωπος και ασκητής, αλλά κυρίως ένας άνθρωπος τόσο κοντά στο Θεό που του είχε δωθεί το προορατικό χάρισμα και οι προσευχές του έφερναν την ίαση και τη θεραπεία… »

Στο Παρίσι γράφτηκε γι’ αυτόν το εξής:
«Ζει πέρα από το δικό μας επίπεδο ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίο πως σ’ ένα ναό του Παρισιού, που υπάγεται στη Ρώμη, ένας παπικός ιερέας, απευθυνόμενος στους νέους είπε:

«Ζητάτε αποδείξεις; Λέτε ότι πια δεν υπάρχουν ούτε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί χρειάζεστε θεωρητικές αποδείξεις, όταν ένας ζωντανός άγιος περπατά στους δρόμους του Παρισιού, ο Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος!».

Εσείς σεβασμιότατε, που μάλλον αναγνωρίζετε μυστήρια και ενέργεια της Θείας Χάρης στους παπικούς και αιρετικούς, δεν εμπιστεύεστε τον παπικό ιερέα;

Μήπως ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, που είπε σε κάποιον:

«Αν θερμά επιθυμείς να δεις ένα ζωντανό άγιο, πή­γαινε στο Μπίτολ (επισκοπή Αχρίδας) στον π. Ιωάννη» και σε μία μικρή ομάδα ιεροσπουδαστών είπε: «Παιδιά, να ακούτε τον πατέρα Ιωάννη. Είναι ένας άγγελος του Θεού με τη μορφή ενός ανθρώπου».

Δεν θα επεκταθώ σε Μαρτυρίες και Θεοσημεία (όπως το άφθαρτο σκήνωμά του και τα θαύματα) που οδήγησαν, όχι στην «αγιοποίηση», αλλά στην αναγνώριση της αγιότητας του Ιωάννη Μαξίμοβιτς από λαό και ιεραρχία. Αυτά τα ξέρετε και δεν σας συγκινούν. Δεν σας συγκινούν γιατί ξεβολεύεστε. Θίχθηκε ο Οικουμενικός Θρόνος.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποτελεί σύμβολο, αξία , προπύργιο της Ορθοδοξίας. Το τιμάμε και το ευλαβούμαστε. Ο εκάστοτε Πατριάρχης όμως, κρίνεται και απ’το Θεό και απ’τον λαό («φωνή λαού, οργή Θεού») εάν είναι αιρετικός, σχισματικός ή μασονοκινούμενος.

Δεν θα παρασυρθώ σε αναλύσεις και κρίσεις σχετικά με το θέμα των εδαφών του Οικουμενικού Πατριαρχείου, γιατί θα παρεκκλίνω απ’το ζητούμενο.

Πιθανόν ο άγιος να σφάλλει, πιθανόν όχι.

Σφάλλουν οι άγιοι;

Στην εποχή των Αγίων Αποστόλων γνωρίζουμε τη διαφωνία των δύο κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου όσον αφορά το θέμα της περιτομής των ειδωλολατρών. Ο Απ. Πέτρος υποστήριζε ότι έπρεπε να περιτέμνονται, ενώ ο Απ. Παύλος υποστήριζε το αντίθετο. Η Αποστ. Σύνοδος έλυσε το πρόβλημα. Αφού υπάρχει το βάπτισμα δεν χρειάζεται η περιτομή. Ο Απ. Πέτρος έκανε λάθος. Μετανόησε και δέχθηκε την αλήθεια.

Ο Άγιος Φώτιος, Πατριάρχης Κων/λεως γράφοντας στον Μητροπολίτη Ακυλείας για το θέμα αναφέρει:

«…Πόσαι δε περιστάσεις πραγμάτων πολλούς (=πατέρες) εξεβιάζοντο, τα μεν παραφθέγξασθαι, τα δε προς οικονομίαν ειπείν, τα δε και των απειθούντωνεπαναστάντων, τα δε και αγνοία, οία δη περιολισθήσαιανθρώπινον… Ει δε παρεφθέξαντο μεν ή διά τινααιτίαν νυν αγνοουμένην ημίν της ευθύτητος εξετράπησαν, ουδεμία δε ζήτησιςαυτοιςπροσενήνεκται, ουδ’ εις μάθησιν της αληθείας ουδείς αυτούς παρακάλεσε, πατέρας μεν ουδέν ελλάτοναυτούς, ει και μη τούτο είπον, επιγραφόμεθα… τοις λόγοις τούτων, εν οιςπαρηνέχθησαν, ουχ εψόμεθα…» (Φωτίου, Επιστολή Ε΄, Προς τον ΑκυλουΐαςΙωάννην ι΄, εις Ι. Βαλέττα, Φωτίου Επιστολαί, Λονδίνο 1864, σ. 196).

(«…Ακόμη, πόσες δυσκολίες των καταστάσεων ανάγκαζαν πολλούς Πατέρες άλλα να τα παραποιούν, άλλα να τα λεν με πνεύμα συγκατάβασης, άλλα να λεν όταν ξεσηκώνονταν οι απείθαρχοι, άλλα νατα λεν από άγνοια, καθώς βέβαια είναιανθρώπινο να σφάλει κανείς. Και αν παραποίησαν κάτι ή, γιακάποιο λόγοπου εμείς τώρα αγνοούμε, παρεξέκλιναν από την ορθή πορεία, τη στιγμή μάλισταπου δεν τους ζητήθηκε να εκφέρουν άποψη ούτε κανείς τους παρακάλεσε να του διδάξουν την αλήθεια, τους αναγνωρίζουμε το ίδιοως Πατέρες, όπως θα τους αναγνωρίζαμε και αν δεν εξέφραζαν αυτή την άποψη… τη διδασκαλία τους στην οποία πλανήθηκαν δε θα την ακολουθήσουμε…» )

Μπορούν λοιπόν οι άγιοι να σφάλλουν –σπάνια βέβαια – σε ορισμένα θέματα που δεν είναι πρωτεύοντα.

Σε άλλα βέβαια,ὀπως στο θέμα του δόγματος και των αιρέσεων, όλοι οι Άγιοι και οι Πατέρες της Ορθοδοξίας δεν σφάλλουν. Όπως στο θέμα του Οικουμενισμού για παράδειγμα, που άγιοι αλλά και σεβάσμιοι γέροντες, όπως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης,ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς,ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός,ο Άγιος Ιωάννης ο Μαξίμοβιτς,ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης, ο Άγιος ΠαΙσιος,ο γέρων Αθανάσιος Μυτιλιναίος, ο μακαριστός Αυγουστίνος Καντιώτης, ο γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης, ο γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, ο άγιος Νεκτάριος (τελειωμό δεν έχουν) συμφωνούν απόλυτα και δε σφάλλουν.

Έτσι θεμελιώνεται ένα φρόνημα στο λαό,που ήδη προϋπάρχει απ’ την ανάγνωση του Ευαγγελίου και των Πατερικών λόγων, σχετικά με την αλλοίωση της πίστεως από ψευδοποιμένες.

Σίγουρα σεβασμιότατε, ένας άγιος κάνει σφάλματα, καθ’ ότι αποκλειστικά άγιος και αλάνθαστος είναι μόνο ο Θεός. Αυτό όμως δεν καθιστά τον αγιασμένο άνθρωπο ακατάρτιστο, ανερμάτιστο, αγράμματο και κακομοίρη όπως τόσο απερίσκεπτα λέτε. Ειδικά ένα τέτοιο άγιο με τέτοια παρακαταθήκη.

Σας βεβαιώνω ότι όλοι που τον ευλαβούμαστε, το κάνουμε ελεύθερα χωρίς καταπίεση κι επιβολή.

Μάλλον σεβασμιότατε εσείς είστε, που προσπαθείτε να μας πείσετε για τα αδικαιολόγητα κι ανεξήγητα.

Χαρακτηρίζετε «φρικαλέα» τα γραφόμενα του αγίου.

Φρικαλέο κι ανορθόδοξο είναι που υπερασπίζεστε εσείς, με πάθος και ζήλο, τη «μεγάλη σύνοδο» όπως λέτε του Κολυμπαρίου.

Μια Σύνοδο που δεν ακυρώνει απλώς ένα Πατριάρχη ή εγείρει εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά προσβάλλει την Πατερική παράδοση, τα μαρτύρια των αγίων, αίρει τα δόγματα και υβρίζει το Χριστό.

Αν αναζητάτε τη «φρίκη» θα τη βρείτε σε αυτή τη Σύνοδο,που και μικρή ήταν σε συμμετοχή, και ελάχιστη σε αποδοχή, αλλά και επικίνδυνη στις διαπιστώσεις της.

Αψηφάτε επίσης εκατομμύρια λαού που ευλαβείται τον άγιο, σε ολόκληρη την ορθόδοξη οικουμένη, με αυτό το αδόκιμο, άστοχο και υβριστικό σας τηλεμύνημα.

Επίσης διαπράττετε και ιεροκατάκριση, όταν εκφράζεστε κατ’ αυτόν τον τρόπο, για ένα διάδοχο των Αγίων Αποστόλων, καθ’ ὀτι δεν κρίνετε τον άγιο για θέματα πίστεως και αίρεσης. Τότε θα είχατε το δικαίωμα, όπως μας τονίζει και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:«Τό, Μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε, περί βίου ἐστίν, οὐ περί πίστεως».

Μετά ποιος θα έχει σειρά; Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που μας προτρέπει να καταριώμαστε τον Πάπα; O άγιος Νεκτάριος που λέει ότι ο Πάπας ξεθεμελίωσε τον Χριστό απ’την εκκλησία;

Aνανήψτε σεβασμιότατε και συνέλθετε. Ζητείστε τις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς για Θεία Συγχώρεση!

«Πᾶνος»

Πως θα καταλάβουν την Εκκλησία και τα Μοναστήρια οι άνθρωποι που προετοιμάζουν την άφιξη του Αντιχρίστου

Από τον Άγιο γέροντα και Μάρτυρα Ανατόλιο 
τον νεότερο, της Όπτινα (+1922)

«Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα δρα με πανουργία για να οδηγήσει στην αίρεση, αν ήταν δυνατόν, και τους εκλεκτούς. Δεν θα ξεκινήσει με την ψυχρή απώθηση των δογμάτων της Αγίας Τριάδος, της Θεότητος του Κ. Ι. Χριστού, και της παρθενίας της Θεοτόκου, αλλά θα ξεκινήσει ανεπαίσθητα να καταστρέφει τις διδασκαλίες και τις παραδόσεις της Εκκλησίας και την μεγάλη τους πνευματικότητα, που έφτασε σε μας μέσω των Αγίων Πατέρων, από το Άγιον Πνεύμα.
Λίγοι θα παρατηρήσουν αυτά τα καλοπιάσματα του εχθρού, μόνον εκείνοι που είναι πολύ πεπειραμένοι στην πνευματική ζωή. 
Οι αιρετικοί θα αποκτήσουν ισχύ πάνω στην Εκκλησία, και θα τοποθετήσουν τους υπηρέτες των παντού. 
Οι ευλαβείς θα ατενίζονται καταφρονητικά. Ο ίδιος ο Κύριος είπε ότι από τους καρπούς των θα τους αναγνωρίσετε, και έτσι, από τους καρπούς των καθώς και από τις ενέργειές των αιρετικών, προσπαθήστε να τους διακρίνετε από τους αληθινούς ποιμένες. Αυτοί είναι πνευματικοί κλέφτες, διαρπάζοντες τη πνευματική ποίμνη, και θα εισέλθουν στο μαντρί (την Εκκλησία), σκαρφαλώνοντας με κάποιο άλλο τρόπο, χρησιμοποιώντας δύναμη και καταπατώντας τους ιερούς κανόνες. 
Ο Κύριος καλεί αυτούς ληστές (Ευαγ. Ιω. 10/1). Πράγματι, η πρώτη τους ενέργεια θα είναι η καταδίωξη των αληθινών ποιμένων, η φυλάκιση και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατο γι αυτούς, να διαρπάσουν το ποίμνιο.
Γιαυτό το λόγο παιδί μου, όταν βλέπεις την καταπάτηση της πατρικής παραδόσεως και των θείων εντολών στην Εκκλησία, των εντολών που ορίσθηκαν από το Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και κατά το χρόνο δράσης τους μπορεί να κρύβουν την ασέβειά τους, ή να καταστρέφουν την Αγία Πίστη ανεπαίσθητα, προκειμένου να επιτύχουν καλύτερα στην σαγήνευση και προσκόλληση των απείρων στα δίχτυα τους.
Η καταδίωξη θα κατευθύνεται όχι μόνον εναντίον των ποιμένων αλλά εναντίον όλων των δούλων του Θεού, διότι όλοι όσοι θα καθοδηγούνται από την αίρεση δεν θα υποφέρουν την ευσέβεια. Αναγνωρίζετε αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη της ισχύος. 
Θα είναι συκοφάντες, προδότες, παντού δεικνύοντες έχθρα και κακοήθεια. Γιαυτό ο Κύριος είπε ότι οι καρποί τους θα τους κάνουν γνωστούς. 
Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον συνάνθρωπό τους και είναι υπάκοοι στην Εκκλησία.
Οι Μοναστές θα ταλαιπωρηθούν υπερβολικά από τους αιρετικούς, και η μοναστική ζωή θα καταφρονηθεί. 
Τα (ενεργά) Μοναστήρια θα σπανίζουν, ο αριθμός των μοναχών θ ελαττωθεί, και αυτοί που θα παραμείνουν θα υποφέρουν από βία. Αυτοί που μισούν την μοναστική ζωή, εντούτοις, έχοντας μόνο την αμφίεση της ευσεβείας, θα αγωνίζονται να προσελκύσουν τους μοναχούς με το μέρος τους, υποσχόμενοι σ’ αυτούς προστασία και κοσμικά αγαθά, και απειλώντας αυτούς που τους αντιτίθενται με εξορία. Αυτές οι απειλές θα προκαλέσουν μεγάλη απόγνωση στους μικρόψυχους, αλλά εσύ παιδί μου, να χαίρεσαι για το ότι έχεις ζήσει μέχρι αυτό τον καιρό, διότι τότε οι πιστοί που δεν θα έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στέμματα, μόνο διότι θα έχουν μείνει σταθεροί στην πίστη, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου. (Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ευαγ. Ματ. Ι-32).
Φοβού τον Κύριο τέκνο μου. Φοβού να χάσεις το στέμμα που ετοιμάστηκε για σένα, φοβού το να ριχτείς από το Χριστό στο εξώτερο σκότος και στα αιώνια βάσανα. Στάσου γενναίος στην πίστη, και αν είναι αναγκαίο, υπόμεινε καταδίωξη και άλλες λύπες, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου και οι άγιοι Μάρτυρες και πνευματικοί θα κοιτάζουν σε σένα και τον αγώνα σου με ευχαρίστηση.
Αλλά αλλοίμονο στους μοναχούς εκείνες τις ημέρες που θα καθηλωθούν από ιδιοκτησίες και πλούτη, οι οποίοι λόγω της αγάπης της ειρήνης (ανάπαυσης) θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν στους αιρετικούς. Θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους, λέγοντας «Εμείς διατηρούμε και σώζομε το Μοναστήρι και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει. Οι ατυχείς και τυφλοί αυτοί δεν λογαριάζουν καθόλου ότι δια της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέλθουν στο Μοναστήρι, και κατόπιν δεν θα είναι ένα Άγιο Μοναστήρι, αλλά μόνο τοίχοι, από τους οποίους η Χάρη θα έχει απομακρυνθεί.
Ο Θεός εντούτοις είναι ισχυρότερος από τον εχθρό, και δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τους δούλους του. Οι αληθινοί Χριστιανοί θα παραμείνουν μέχρι το τέλος αυτής της περιόδου, μόνο θα προτιμήσουν να ζουν σε απομονωμένα ερημικά μέρη. 
Μη φοβηθείτε θλίψεις,μάλλον να φοβηθείτε την ολέθρια αίρεση, διότι μας γυμνώνει από τη Χάρη και μας απομονώνει από τον Χριστό…

Oὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι. Ο του κανόνος τοις ακοινωνήτοις κοινωνών, και τούτον ακοινώνητον είναι




Οι Ι. Κανόνες της Εκκλησίας, με οικουμενικό κύρος, που αναφέρονται στην απαγόρευση συμπροσευχής με αιρετικούς και σχισματικούς είναι: 

1. Κανών Ι΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις ακοινωνήτω, καν εν οίκω συνεύξηται, ούτος αφοριζέσθω»

2. Κανών ΙΑ΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις καθηρημένω, κληρικός ων, κληρικώ συνεύξηται, καθαιρείσθω και αυτός».

3. Κανών ΜΕ΄ των Αγ. Αποστόλων: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος, μόνον, αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως Κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω»

4. Κανών ΞE΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις Κληρικός, ή Λαϊκός εισέλθοι εις συναγωγήν Ιουδαίων, ή αιρετικών προσεύξασθαι, και καθαιρείσθω, και αφοριζέσθω»

5. Κανών ΟΑ΄ των Αγ. Αποστόλων: «Ει τις Χριστιανός έλαιον απενέγκοι εις ιερόν εθνών, ή εις συναγωγήν Ιουδαίων εν ταις εορταίς αυτών, ή λύχνους άπτοι, αφοριζέσθω»

6. Κανών ΣΤ΄ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου: «Περί του, μη συγχωρείν τοις αιρετικοίς εισιέναι εις τον οίκον του Θεού, επιμένοντας τη αιρέσει»

7. Κανών Θ΄ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου: «Περί του, μη συγχωρείν εις τα κοιμητήρια, ή εις τα λεγόμενα μαρτύρια πάντων των αιρετικών απιέναι τους της Εκκλησίας, ευχής ή θεραπείας ένεκα, αλλά τους τοιούτους, εάν ώσι πιστοί, ακοινωνήτους γίνεσθαι μέχρι τινός, μετανοούντας δε, και εξομολογουμένους εσφάλθαι, παραδέχεσθαι»

8. Κανών ΛΒ΄ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου: «Ότι ου δεί αιρετικών ευλογίας λαμβάνειν, αίτινές εισιν αλογίαι μάλλον, ή ευλογίαι»

9. Κανών ΛΓ΄ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου: «Ότι ου δεί αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι«

10. Κανών ΛΔ΄ της εν Λαοδικεία Συνόδου. Ότι ου δεί πάντα χριστιανόν εγκαταλείπειν μάρτυρας Χριστού και απιέναι προς τους ψευδομάρτυρας, τουτέστιν αιρετικών, ή αυτούς προς τους προειρημένους αιρετικούς γενομένους· Ούτοι γαρ αλλότριοι του Θεού τυγχάνουσιν. Έστωσαν ουν ανάθεμα οι απερχόμενοι προς αυτούς.

11. Κανών ΛΖ΄ της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου: «Ότι ου δεί παρά των Ιουδαίων ή αιρετικών τα πεμπόμενα εορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζειν αυτοίς»

12. Κανών Θ΄ του Τιμοθέου Αλεξανδρείας: «Ερώτησις. Ει οφείλει Κληρικός εύχεσθαι, παρόντων Αρειανών, ή άλλων αιρετικών; ή ουδέν αυτόν βλάπτει, οπόταν αυτός ποιή την ευχήν, ήγουν την προσφοράν; Απόκρισις. Εν τη θεία αναφορά ο Διάκονος προσφωνεί προ του ασπασμού. «Οι ακοινώνητοι περιπατήσατε.» Ουκ οφείλουσιν ουν παρείναι, ει μη αν επαγγέλλωνται μετανοείν και εκφεύγειν την αίρεσιν» 

13. Κανών Β΄ της εν Αντιοχεία Συνόδου: «Πάντας τους εισιόντας εις την Εκκλησίαν και των ιερών Γραφών ακούοντας, μη κοινωνούντας δε ευχής άμα τω λαώ ή αποστρεφομένους την αγίαν μετάληψιν της ευχαριστίας κατά τινα αταξίαν, τούτους αποβλήτους γίνεσθαι της Εκκλησίας, έως αν εξομολογησάμενοι και δείξαντες καρπούς μετανοίας και παρακαλέσαντες τυχείν δυνηθώσι συγγνώμης, μη εξείναι δε κοινωνείν τοις ακοινωνήτοις, μηδέ κατ” οίκους συνελθόντας συνεύχεσθαι τοις μη τη εκκλησία συνευχομένοις, μηδέ μη συναγομένοις. Ει δε φανείη τις των επισκόπων, ή πρεσβυτέρων, ή διακόνων, ή τις του κανόνος τοις ακοινωνήτοις κοινωνών, και τούτον ακοινώνητον είναι, ως αν συγχέοντα τον κανόνα της Εκκλησίας». 

Η "Ορθοδοξία" της Μητροπόλεως Πειραιώς!



Ὁ ἀμοραλισμὸς καὶ ἡ ὑποκρισία τοῦ μητροπολίτη Πειραιώς και τῶν συνεργατῶν του, ἄλλη μιὰ φορά …θριάμβευσε. Στὸ περιοδικὸ «Πειραϊκὴ Ἐκκλησία», λοιπόν, τοῦ κ. Σεραφεὶμ καὶ τῶν ἱερέων του π. Παύλου Δημητρακόπουλου καὶ π. Ἀγγέλου Ἀγγελακόπουλου (ὁ πρῶτος ἐπαινεθεὶς πολλάκις ὡς «λέων» τῆς Ὀρθοδοξίας από τον π. Θεόδωρο Ζήση καὶ ὁ τελευταῖος στενὸς συνεργάτης του, ὅπως καὶ τῆς «Κατάνυξις») δημοσιεύονται κείμενα τοῦ μητρ. Ἀργολίδος Νεκταρίου, τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ, τοῦ π.Βαρνάβα Γιάγκου καὶ ἄλλων τῶν ἰδίων ἰδεολογιῶν-κακοδοξιῶν. Πρόκειται γιὰ ἐκείνους ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ δίνουν συγχωροχάρτι στὴν ὁμοφυλοφιλία συμπλέοντες μὲ τὸν καθηγητὴ Γιανναρᾶ! Σήμερα λοιπὸν συνεργαζόμαστε, κοινωνοῦμε καὶ συλλειτουργοῦμε μὲ τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς ὁμοφυλίας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ αὔριο βγάζουμε πύρηνα ἄρθρα ἐναντίον τους!

Αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς καὶ τῶν συνεργατῶν της!

Τὸ περιοδικό



π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: «Οι Σύγχρονοι Κληρικοί είναι Προδότες της Πίστεως»!

Αδελφοί διαδώστε το παντού! Έχει σαπίσει το παν! Αρκετά τους έχουμε ανεχθεί!

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ!
ΠΑΡΑΒΡΕΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ 
ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΛΗΡΙΚΟΙ!

Πολλοί ήταν οι προβοκάτορες στην βλάσφημη διάσκεψη της Οξφόρδης για την ομοφυλοφιλία.
…Ανθρωποι από τέσσερις Ελληνικές Μητροπόλεις «τίμησαν» με την παρουσία τους τους αιρετικούς και τους ομοφυλόφυλους ακτιβιστές για τα «δικαιώματα» των ΛΟΑΤΚΙ.

Η Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής με τον π. Δημήτριο Μπαθρέλο.
Η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού με τους Δρς Παντελή Καλαϊτζίδη και Νικόλαο Ασπρούλη, διευθυντή και αναπληρωτή διευθυντή αντίστοιχα της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου.
Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών με τον πρόσφατα χειροτονηθέντα π. Ισίδωρο Κάτσο.
Η Ιερά Μητρόπολη Θηβών και Λεβαδείας με τον (ποιόν άλλον;) π. Βασίλειο Θερμό.

Στην ανακοίνωσή τους οι διοργανωτές ανέφεραν ότι «η συνάντηση ήταν αυστηρώς ανεπίσημη: όλοι οι συμμετέχοντες παρευρέθησαν ως ιδιώτες και η ιεραρχία της Εκκλησίας δεν συμμετείχε με την τυπική της ιδιότητα». Αυτό όμως που γράφουν δεν στέκεται με τίποτα, διότι η ίδια η συνάντηση είχε την αξίωση, άκουσον άκουσον, «να βοηθήσει την Εκκλησία να μάθει πώς να ανταποκριθεί στις ποιμαντικές ανάγκες του 21ου αιώνα». Να μάθει η Εκκλησία από ποιους;… ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ

Διαβάστε όλο το ἄρθρο:


Η κοινωνία με τους Οικουμενιστές εκφράζει έλλειψη «αγάπης–ταύτισης προς τον Θεόν»

«Ο 15ος Κανόνας της Α–Β Συνόδου»

(Ως βιωματική πτυχή του Μοναχισμού)

Στην ασκητική γραμματεία, όπως για παράδειγμα στο Λειμωνάριο, στο Λαυσαϊκό και στο Γεροντικό, διακρίνουμε στην νηπτική συνείδηση των Μοναχών το φρόνημά τους, ότι αποτελούν οργανικά μέλη της Εκκλησίας, του Σώματος του Χριστού.
Αυτή η συνείδηση–φρόνημα εκφράζει την ουσία του Ορθοδόξου Μοναχισμού, από τον απλούστερο κοινοβιάτη μοναχό εως τα πιο απόμακρα προκεχωρημένα φυλάκια, όπως είναι οι αναχωρητές – ερημίτες.
«Και αυτός δε ο Κύριος, ότε ήρξατο, πολεμείν μετά του διαβόλου, εν ερήμω ξηροτάτη επολέμησεν αυτόν…», υπογραμμίζει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος.
Σε πολλές σελίδες της ερήμου είναι λιγότερο ή περισσότερο εμφανές το πνεύμα του 15ου Κανόνα της Α–Β Συνόδου, που οριοθετεί και σχηματοποιεί την πορεία των πιστών σε καιρό αιρέσεως.
Διασώζονται αξιομνημόνευτα γεγονότα–περιστατικά (της ερήμου) εφαρμογής του κανόνα, ως πνεύμα και πρακτική, πριν ακόμη αυτός διατυπωθεί (αργότερα) από την Σύνοδο (Α–Β).

Στα γεγονότα αυτά η προφητική βίωση του πνεύματος του Ι. Κανόνα αναβλύζει ως δύναμη ορθοδόξου λόγου, ως ξεχείλισμα πνευματικής ζωής, ως περίσσευμα Αγίου Πνεύματος, ως σθεναρή ομολογιακή κίνηση, ως έκφραση αγάπης για τον ασθενούντα αιρετικό – άνθρωπο.
Για τους Πατέρες της ερήμου η ορθή πίστη δεν ήτο ενέργημα (απλό) της διανόησης. 
Ήτο ο μεγάλος κοινός παρονομαστής όλων των επιπέδων της ζωής τους, ως έκφραση ολοκληρωτικής εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού, ως έκφραση αγάπης–ταύτισης προς τον Θεόν.
Όπου υπήρξε αντιπαράταξη ανθρώπινου λόγου–αυθεντίας με την Αποκάλυψη του Θεού, οι φωτισμένοι Πατέρες της ερήμου προχώρησαν στην απόρριψη της ανθρώπινης λογικής και πρόσφεραν στο πλήρωμα της Εκκλησίας την ακαινοτόμητη αλήθεια του Χριστού. Πρόσφεραν δηλ. ως διδαχή και κήρυγμα αυτό που ζούσαν στην ένωσή τους με τον Χριστό.
Αυτή η διδαχή της ερήμου ενσωματώθηκε και στο πνεύμα του 15ου Κανόνα, ως μία συνεχής πρόσκληση και πρόκληση στην αλήθεια της εκκλησιαστικής ζωής, που αναιρεί τον θάνατο της αιρέσεως.

Διαβάζουμε στο Γεροντικό, στο βίο του Αββά Αγάθωνος:
Έλεγαν για τον Αββά Αγάθωνα, ότι πήγαν μερικοί σ’ αυτόν, έχοντας ακουστά ότι ήταν στολισμένος με μεγάλη διάκριση. Και θέλοντας να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται, του λέγουν:
- Συ είσαι ο Αγάθων; Ακούσαμε για σένα ότι είσαι ακόλαστος και περήφανος.
- Ναι έτσι είναι, απάντησε ο Αββάς Αγάθων.
Ξαναρωτούν:
- Συ είσαι ο Αγάθων, ο φλύαρος και φιλοκατήγορος;
- Ναι εγώ είμαι, απάντησε ο γέροντας.
Τον ξαναρωτούν:
- Συ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;
- Δεν είμαι αιρετικός.
Τον παρακάλεσαν λέγοντες:
- Πες μας, γιατί τόσα σου είπαμε και τα παραδέχθηκες και το τελευταίο δεν το άντεξες;
Τους λέγει ο γέροντας:
- Τα πρώτα τα παίρνω επάνω μου. Γιατί χρέος είναι για την ψυχή μου. «Το δε αιρετικός χωρισμός εστίν από του Θεού, και ου θέλω χωρισθήναι από του Θεού. Οι δε ακούσαντες, εθαύμασαν την διάκρισιν αυτού και απήλθον οικοδομηθέντες».

Θεμέλιο, αρχή και τέλος, και το νόημα του 15ου Κανόνα, είναι να δαμάσει τις αιρετικές ροπές, που οδηγούν στον πνευματικό θάνατο, όπως τόνισε ο Αββάς Αγάθων.

Το βάθος της εκκλησιολογικής αφετηρίας του Ι. Κανόνα, το δείχνει ολοφάνερα και η διδασκαλία του Αββά Θεοδώρου της Φέρμης (Γεροντικό). Διαβάζουμε:
- Είπε πάλι: Αν έχης φιλία με κάποιον και του συμβή να πέση σε πειρασμό σαρκικό, αν μπορείς άπλωσέ του το χέρι και τράβηξέ τον πάνω. Αν όμως πέση σε αίρεση και δεν τον πείσης να την αποβάλη, γρήγορα κόψε κάθε δεσμό μαζί του. 
Γιατί, αργοπορώντας, είναι κίνδυνος να βυθισθής μαζί του στον βόθρο.

Καμμία «δυνητική» ουδετερότητα δεν επικαλείται ο γέροντας, καμμία «πρόφαση αγάπης» δεν εφαρμόζει, πιστός στην Αγιογραφική εντολή (Τιτ. 3,10) περί διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με την (όποια) αίρεση.

Οι Θεοφόροι Πατέρες της ερήμου στάθηκαν όρθιοι έναντι των αιρέσεων, παρόλη την αριθμητική υπεροχή και την πολιτειακή στήριξη του αντιπάλου.
Σήμερα, ο ομολογιακός χάρτης άλλαξε. Έντονα επάνω του τα σημάδια αρνήσεως της Ορθοδοξίας. Ο Μοναχισμός δεν ανταποκρίνεται στο σημερινό αίτημα ομολογίας έναντι της παναιρέσεως του οικουμενισμού.
Οι «Δυνητικές» συνέπειες αντανακλώνται στη συνειδησιακή υποβάθμιση του πληρώματος της Εκκλησίας, στην απώλεια της αγωνιστικής ταυτότητας του πιστού.
Η ανέλιξη των «Δυνητικών» βημάτων σημαίνει κατάργηση της εφαρμογής του 15ου Κανόνα.
Η ανάπτυξη του «Δυνητικού άξονα» σημαίνει άρνηση της πρακτικής των Πατέρων και μορφοποίηση της (κακόδοξης) «Δυνητικής θεωρίας» του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου και των συνεχιστών του, π. Θεοδώρου Ζήση και π. Νικολάου Μανώλη.
Βαραίνει, όμως, η ομολογιακή απουσία του Αγίου Όρους
Είναι αλήθεια ότι η βάση (πλήρωμα) δεν μορφοποιείται χωρίς κορυφή (ηγεσία) και η κορυφή δεν σταθεροποιείται χωρίς βάση.

Παραπέμπω σε ένα μικρό κείμενο του Γεροντικού, του Αββά Χομαί, το οποίο ελέγχει τις σημερινές Εκκλησιαστικές και Μοναχικές ηγεσίες. Εκφράζει το βάθος της Μοναχικής πολιτείας και το εύρος της.
«Έλεγον περί του αββά Χομαί ότι μέλλων τελευτάν είπε τοις υιοίς αυτού. Μη οικήσετε μετά αιρετικών μηδέ σχήτε γνώσιν μετά αρχόντων μηδέ έστωσαν αι χείρες υμών ηπλωμέναι εις το συνάγειν, αλλ’ έστωσαν μάλλον ηπλωμέναι εις το διδόναι».
Μετάφραση:
«Έλεγαν για τον Αββά Χομαί ότι, μέλλοντας να τελευτήση, είπε στα τέκνα του (πλήρωμα, πνευματικά παιδιά). Μη κατοικήσετε μαζί με αιρετικούς (όχι εκκλησιαστική κοινωνία) μήτε να συνάψετε σχέσεις με άρχοντες (επιδοτήσεις, δάνεια, συναλλαγές) μήτε να είναι τα χέρια σας απλωμένα στο να συνάζετε (ακτημοσύνη) αλλά μάλλον απλωμένα στο να δίνετε».

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ