.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημεία των Καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σημεία των Καιρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Θα έρθει εποχή, που ο φίλος για τον φίλο, θα είναι ιερέας και εξομολόγος



Θα έρθει εποχή, κατά την οποία ο φίλος για τον φίλο, θα είναι ιερέας και εξομολόγος, και όχι ''συνεργάτης'' στην συγκέντρωση πλούτου, και την απόλαυση αυτού του κόσμου...

Θα έρθει εποχή, κατά την οποία ο φίλος θα είναι για τον φίλο παρηγορητής και γιατρός, και όχι αποπλανητής και εξολοθρευτής της ψυχής...

Όταν έρθει αυτή η εποχή, τότε θα αρχίσει η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. 
Μα όσο μακριά και αν είναι αυτή η εποχή, βρίσκεται καθ΄οδόν και θα έρθει.

Η ''αγάπη''με την οποία σήμερα οι άνθρωποι αγαπιούνται οδηγεί και στήν αυτοκτονία.

Αλλά όταν έρθει εκείνη η εποχή, θα φέρει μαζί της και την Αγάπη η οποία θα καθοδηγεί προς τη Ζωή...

"Αργά βαδίζει ο Χριστός'' ~ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Γέμισαν οι εκκλησίες με κληρικούς και λαικούς που πιστεύουν σε έναν Χριστό Ασταύρωτο



Σήμερα προβάλλεται από όλους τους «αγωνιστές» ο σύγχρονος Χριστός.
Ένας Χριστός Ασταύρωτος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα των ανθρώπων. 
Γίναμε χριστιανοί αγνώριστοι σε σημείο να μη διαφέρουμε από απίστους και άθεους και σε πολλά σημεία να τους ξεπερνούμε.
Κληρικοί που υποτίθεται ότι είναι η προσωπική φρουρά του Χριστού, να φοβούνται να ομολογήσουν τον Κυριο που υποσχέθηκαν να υπηρετήσουν. Εγιναν φίλοι με τον εχθρό του Βασιλιά. Δόγμα έγινε η Σιωπή η καριέρα και το προσωπικό βόλεμα.
Σήμερα η ορθοδοξία είθισται να ταυτίζεται μόνον με την αποδοχή του Χριστού. Δηλαδή επειδή δεχόμεθα τον Χριστόν και επειδή πηγαίνουμε στην Εκκλησία και ανάβουμε κανένα κεράκι, και επειδή πηγαίνομε σε καμιά θρησκευτική εκδήλωση, υποτίθεται ότι κλείσαμε θέση στον παράδεισο. 
θέλουμε να μιλάμε για την αλλαγή της θρησκευτικής νοοτροπίας του ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα αντικαθιστούμε στην ψυχή του, την παλαιά δεισιδαιμονία με την καινούργια.
Η ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα εγινε ακραιφνώς Προτεσταντική.
Να βρούμε 4 ντουβάρια με έναν ιερεα να ακουσουμε του κυρίου δεηθώμεν… να πάρουμε αντίδωρο και είμαστε εντάξει, δεν μας ενδιαφερει τίποτα άλλο. Ποιος είναι αυτός ο Ιερεας, αν είναι καθηρημένος, ποιον επίσκοπο μνημονευει, τι πιστευει αυτος ο επισκοπος, αν είναι εκκλησία ο επίσκοπος που μνημονευτηκε… όλα αυτά για τον σύγχρονο «αγωνιστή» είναι λεπτομέρειες που δεν άπτονται της σωτηρίας του.
Οι ομολογητές και οι Μάρτυρες είναι πλεον μόνο για ανάγνωση στις θρησκευτικές εκδηλώσεις, για τα κατηχητικά, και σαφώς για τους άλλους.
Μόνο στον περασμένο αιώνα είχαμε σε Ρωσία Κίνα 80.000.000 εκτελέσεις χριστιανών σε ομαδικούς τάφους. Αλλά ξέχασα, Η Ρωσία κείται μακράν… [ να δεις ποιος άλλος το είπε… ]
Εάν δεν αλλάξουμε την παραπάνω φιλοτόμαρη νοοτροπία τότε σε τι διαφέρουμε από τους αιρετικούς; Στο Δόγμα; 
Και τι να το κάνουμε το Ορθόδοξο Δόγμα όταν δεν το ενεργούμε με τα έργα;
Το Δόγμα έτσι δεν ωφελεί σε τίποτα και κανέναν. 

Η Ορθοδοξία έχει κόστος. 
Ο αγώνας έχει κόστος. 
Τι σου στοίχησε η Ορθοδοξία; 
Τι σού στοίχησε ο αγώνας; 
Ποιό είναι το κόστος;

+ΙΓΖ

ΕΞΩ ΟΙ ΛΥΚΟΠΟΙΜΕΝΕΣ! Ο Χριστιανισμος βαλεται εκ των εσω. Ο σατα­νας εχει τοποθετησει τα οργανα του μεσα στο ι. θυσιαστηριο, βδελυγματα ερημωσεως. Ω σεις επισκοποι, ειστε φονιαδες, σφαζετε ψυχες «υπερ ων Χριστος απεθανε» (῾Ρωμ. 14,15· πρβλ. Α΄ Κορ. 8,11)

Γαλη (=γατα) – νυμφη

Ὁ Χριστιανισμός, ἀγαπητοί μου, ὅταν σταμά­τησαν οἱ διωγμοί, κηρύχθηκε ἐ­πίσημη θρη­σκεία τοῦ κράτους τὸ ἔτος 313 μ.Χ. καὶ σιγὰ – σι­γὰ ἡ πίστις πῆρε νὰ προοδεύῃ. 
Χτίζονται να­οί, βαπτίζονται καὶ ἀξιωματοῦ­χοι…. Ἀλλὰ ἡ ἐξωτερικὴ αὐ­τὴ ἄνεσι καὶ ἡ λαμπρότητα ἔγιναν πειρασμοὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἄν­θρω­ποι ποὺ τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν ἔμειναν μακριά, τώρα, ὄχι ἀ­πὸ ἁγνὴ πίστι ἀλλ᾽ ἀπὸ ταπει­νὴ συμφεροντολογία, εἶπαν· Θὰ γίνουμε Χριστι­ανοί, ἀ­κόμα καὶ κληρικοί, γιὰ νὰ ζήσουμε.
Ἀλλ᾽ αὐτοὶ δὲν εἶχαν καμμιά σχέσι μὲ τὸν Θεῖο ἱδρυτὴ τῆς Ἐκκλησί­ας. 
Ἦ­ταν λύκοι μὲ ἔνδυμα προβάτου, ἔκαναν μεγάλη ζημιά. Οἱ εὐ­σεβεῖς σκαν­δαλίζονταν, οἱ ἄπιστοι χαί­ρον­ταν. Τὴν σκανδαλώ­­δη ζωή τους συ­ζητοῦσαν καὶ διακωμῳδοῦσαν στὰ θέατρα. Ὁ Χριστιανισμὸς ἐ­βάλλετο ἐκ τῶν ἔ­σω. Ὁ σατα­νᾶς εἶχε τοποθετήσει ὄργανά του μέ­σα στὸ ἱ. θυσιαστήριο, βδελύγματα ἐρημώσεως.

Ἀ­κούστηκαν διαμαρτυρίες· Ἔξω οἱ λυκο­ποι­μένες! Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἀ­π᾽ τὸ ἐρημητήριό του ἔρριξε κεραυνούς· Προσ­έχετε, ἐ­πίσκοποι, στὶς χειροτονίες! ἄν­θρωποι ἀδοκί­μαστοι δὲν πρέπει νὰ προάγωνται. Γιὰ νὰ γίνῃ κάποιος ὀρ­γανοπαίκτης ἀπαιτεῖται ἄσκησι, γιὰ νὰ γίνῃ ἀ­θλητὴς χρειάζεται προπόνησι, γιὰ νὰ γίνῃ καπετάνιος ναυτικὴ ἐκπαίδευσι, γιὰ νὰ γίνῃ στρατηγὸς γυμνά­σια καὶ μά­χες· καὶ γιὰ νὰ γίνῃ κληρικὸς καμμιά δοκιμασία; Ἀρκεῖ νὰ τὸ θελή­σῃ κάποιος, καὶ θὰ βρεθοῦν ἐ­πίσκοποι νὰ τὸν χειροτονήσουν. Ὦ σεῖς ἐ­πί­σκοποι, εἶστε φονιᾶ­δες, σφάζετε ψυχὲς «ὑ­πὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (῾Ρωμ. 14,15· πρβλ. Α΄ Κορ. 8,11)· γιὰ νὰ μὴ φέρετε λοιπὸν εὐθύνη γιὰ τέτοιους φόνους, σταθῆτε προσ­εκτικοὶ στὶς χειροτονίες. Καὶ γιὰ νὰ κάνῃ ζωηρότερη τὴν προτροπή του ὁ ἅγ. Γρηγόριος ἀ­ναφέρει τὸν ἀκόλουθο μῦθο τῆς γαλῆς (=γάτας).
Μιὰ γάτα, λέει, ἔγινε κάποτε νύφη. Στολισμέ­νη πήγαινε γιὰ τὴ στέψι. Ἀλλὰ ξαφνικά, πάνω στὴ σπουδαιότερη στιγμή, βλέπει ἀπὸ κάποια τρύ­­πα νὰ βγαίνῃ ἕνας ποντικός. Ἡ νύφη ἀναστα­τώ­νεται, τὸ ἔνστικτο τὴν κάνῃ νὰ ξεχάσῃ τὴν ἐ­πι­σημότητα καί, ὅπως εἶνε, μὲ τὰ πέπλα τῆς νυ­φι­κῆς στολῆς, ὁρμάει, χώνεται σὲ σχισμές, κυ­λιέ­ται, λασπώνεται, γιὰ νὰ συλλάβῃ τὸ θήραμα.
Μιὰ γάτα – νύφη· αὐτὴ εἶνε κατὰ τὸν Γρηγό­ριο τὸν θεολόγο ἡ εἰκόνα τοῦ νέου ἐκείνου ποὺ χωρὶς νὰ δοκιμασθῇ, χωρὶς νὰ ἐλεγχθῇ ἂν ἀπέ­βαλε τὸν «παλαιὸν ἄνθρωπον» (῾Ρωμ. 6,6. Ἐφ. 4,22. Κολ. 3,9), ὁδηγεῖται νὰ τελέσῃ τοὺς πνευματικοὺς γάμους του μὲ τὴν Ἐκκλησία, νὰ γίνῃ κληρικός.
Καὶ νάτον γίνεται. Μόλις ἔχει χειροτονηθῆ· ἀ­στρά­φτει ἡ ἱερατικὴ στολή. Ἀλλὰ κλάψτε τον! Ὁ νέος κληρικός, μὲ τὰ στιχάρια, τὰ ἐπικαλύμμαυχα, τὰ ἐγκόλπια καὶ τὶς μίτρες, ὅλη τὴ νυφι­κὴ στολὴ ποὺ τὸν ἔντυσε ἡ Ἐκ­κλησία, δὲν εἶνε τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνας «παλαι­ὸς ἄν­θρω­­πος», μία γάτα. Εἶνε νὰ μὴ δῇ τὸν πον­τι­κό, τὸ ἀν­τικείμενο δηλαδὴ ἐκεῖνο, πρόσωπο ἢ πρᾶγμα, ποὺ θὰ ἐ­ρεθίσῃ τὸ πάθος ποὺ κρύβε­ται στὴν καρ­διά του. Τὸ εἶδε; ὁ ταλαίπωρος θὰ ζαλιστῇ, θὰ λησμονή­σῃ τοὺς φρικτοὺς ὅρκους, θὰ ὁρμήσῃ πρὸς ἱκα­νοποίησιν τοῦ πάθους του· καὶ ὁ λαός, ποὺ θὰ τὸν βλέπῃ νὰ κατρακυλᾷ στὰ βάραθρα τῆς ἀτιμίας, θὰ γε­λᾷ καὶ θὰ ἐλεεινολογῇ ἐκείνους ποὺ μὲ ἐλαφρὰ τὴ συνείδησι τὸν χειροτόνησαν· Μὰ δὲν τὸν βλέ­πατε; τόσο ἀνίδεοι ἀπὸ ψυχολογία εἶστε; ἦ­ταν γάτα, ἔτρωγε ποντίκια τῶν ὑπονόμων, κ᾽ ἐ­σεῖς θε­λήσατε νὰ τὸν παρουσιάσετε σὰν νύφη στὸν οἶ­κο τοῦ Κυρίου. Πόση εἶνε ἡ εὐ­θύνη σας!
Προσοχὴ στὶς χειροτονίες! αὐτὸ φω­νάζει στὰ ποιήματά του ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεο­λόγος, αὐ­τὸ ἐπαναλαμβάνουν καὶ οἱ ἄλλοι δύο ἱεράρχαι, ὁ Μ. Βασίλειος καὶ ὁ ἱ. Χρυσόστομος, ἑρμηνεύοντας τὸ θεόπνευστο ῥητὸ τοῦ ἀπ. Παύλου «Χεῖρας ταχέως μηδενὶ ἐπιτίθει, μηδὲ κοι­νώνει ἁμαρτίαις ἀλλοτρίαις» (Α΄ Τιμ. 5,22).
Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔλαβε μέτρα, γιὰ νὰ μὴ εἰσέρχωνται στὸ ἱ. θυσιαστήριο ἀνάξιοι ποὺ θὰ παίζουν τὴν κωμῳδία τῆς νύφης – γάτας. Σὲ τοπικὲς καὶ οἰκουμενικὲς Συνόδους ψήφισε ἱ. κανόνες, ὥρισε σωματικά, ἠθικὰ καὶ πνευματι­κὰ προσόντα ἐκείνων ποὺ θὰ χειροτονοῦνται. Κανένας νεόφυτος, ἀδοκίμαστος, ἀμύητος στὴν ὑψηλὴ θεωρία, νὰ μὴ εἰσέρχεται στὰ ἅγια τῶν ἁ­­γίων. Οἱ πατέρες, γνωρίζοντας τὴ φύσι τοῦ ἀνθρώ­που, πόσο ἡ νεανικὴ ἡλικία εἶνε ῥευστὴ μὲ μύρι­ες μεταπτώσεις, ὥρισαν ὡς κα­τώτερο ὅ­ριο ἡλικί­ας γιὰ μὲν τὸν διάκονο τὸ 25ο ἔτος συμ­πληρωμένο, γιὰ δὲ τὸν πρεσβύτε­ρο τὸ 30ὸ ἔτος. Καὶ τονίζουν ὅτι, καὶ ἂν ὑπάρχῃ κάποιος νέος ποὺ ἐμφανίζει ἐξαιρετι­κὰ ἠθικὰ προσόν­τα, νὰ μὴ χειροτονῆ­ται πρὶν τὰ κανονισμένα ὅρια ἡλικίας, ἀλλὰ νὰ περιμένῃ τὴν τελείωσι ποὺ φέρνει ὁ χρόνος.

Ἐάν, ἀγαπητοί μου, ζοῦσε σήμερα ὁ ἅγιος Γρηγόριος, τί θὰ ἔλεγε καὶ τί θὰ ἔγραφε;
Σήμερα, ποὺ τὸ κῦμα τῆς διαφθορᾶς παφλά­ζει, ποὺ καὶ γέροι παρασύρονται καὶ πέφτουν, ποὺ ἀμφισβητεῖται ἡ ἠθικὴ ὑπόστασι ὅλων λό­γῳ ἐξογκώσεως σκανδάλων, ποὺ οἱ ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας περιπατοῦν κύκλῳ, σήμερα ποὺ οἱ λεγεῶνες τοῦ ᾅδου βγῆ­καν γιὰ νὰ διαλύσουν τὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα, σήμερα ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀδαμαντίνων ψυχῶν, καὶ ἄρα χρει­άζεται μεγαλύτερη προσοχὴ στὶς χειροτονίες.
Καὶ ὅμως καμμία προσοχή. Ἱεράρχες, μὲ ἀβα­σάνιστες χειροτο­νίες, πλημμύρισαν τὴν Ἑλλάδα μὲ κληρικοὺς ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλοι μὲν πέτα­ξαν τὰ ῥάσα καὶ ἐ­τράπησαν εἰς θήραν ποντι­κῶν, ἄλλοι δὲ φέρον­τας τὰ ῥάσα ἔγιναν δημιουργοὶ σκανδά­λων συν­­ταρακτικῶν. Ἐν τούτοις καμμία τιμωρία, καμμία ἐπίπληξι δὲν τοὺς ἐπιβλήθηκε. Τὰ κατσου­λάκια τῶν μητροπολιτικῶν αὐ­λῶν ἔγιναν νύφες, φόρεσαν στολὲς διακόνων, πρεσβυτέρων, ἀρχιμανδριτῶν, καὶ ὁ διάβολος ἄ­ναψε φωτιὰ μεγάλη στὴν Ἐκκλησία.
Χειροτονοῦνται ἄγαμοι διάκονοι νεαροὶ σπου­δασταὶ 22-23 ἐτῶν. Γιατί, παρακαλῶ, τέτοια βια­­σύνη; Μή­πως εἴμαστε σὲ καιρὸ διωγμοῦ, ἐσφά­γησαν ὅ­λοι οἱ κληρικοὶ κ᾽ εἶνε ἀπόλυτη ἀνάγ­κη νὰ ἐ­πανδρωθοῦν τὰ κενά; Μήπως οἱ νεαροὶ πρό­κειται νὰ πᾶνε σὲ χωριὰ τῆς παραμεθορίου ποὺ ἔχουν χρόνια νὰ δοῦν παπᾶ; ἢ μήπως κάποιος ἀπ᾽ αὐτοὺς θὰ γίνῃ ἐφημέριος λεπροκομείου σὲ κάποιο ἀπομονωμένο νησί;
Ἡ βιασύνη εἶνε γιὰ ν᾽ ἀποφύγουν τὴ στράτευσι καὶ τὴ θητεία. Δυστυχισμένα πλάσματα! δὲν σᾶς δίδαξε κανείς, ὅτι τὸ βάρος τῆς ἱερω­σύ­­νης εἶνε χίλιες φορὲς μεγαλύτερο κι ἀπ᾽ τὴν πιὸ δύσκολη στρατιωτικὴ θητεία; Δὲν σᾶς τόνισε κανείς, ὅτι ὑπάρχουν ἀπαγορευτικοὶ κα­νόνες – νόμοι τῆς Ἐκκλησίας κι ὅτι δὲν μπορεῖ­τε ἀ­­τιμωρητὶ νὰ ἐγκαινιάζετε τὴ σταδιοδρομία σας μὲ ἀντικανονικὲς πράξεις; Δὲν σᾶς εἶ­πε καν­εὶς γιὰ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ θὰ πέσετε ἂν ὑ­ποσχεθῆτε πρὶν τὴν ὥρα σας ἐνώπιον Θεοῦ παρθενικὴ ζωή; Δὲν σᾶς ἀνέφερε κανεὶς τὸ ὄ­νομα κάποιου Θεοδώρου, τοῦ μετέ­πειτα ἐπι­σκόπου Μοψουεστίας, ποὺ λόγῳ μιᾶς Ἑρμιόνης ξέπεσε κι ἀγάπησε τὸν κόσμο, καὶ τὸν ὁ­ποῖο μετὰ βίας κατώρθωσε νὰ ἐπαναφέ­ρῃ στὴ μοναχικὴ ζωὴ ὁ ἱ. Χρυσόστομος; Εἶστε σεῖς ἀ­νώτεροί του; ἢ ὑπάρχουν σήμερα Χρυσόστο­μοι νὰ σᾶς ἐπαναφέρουν στὸ δρόμο σας;
Ἀλλ᾽ αὐτοὶ ποὺ σᾶς χειροτόνησαν ἔχουν με­γαλύτερο κρίμα. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ ὀνό­ματά τους· ὅποιοι κι ἂν εἶνε, δὲν εἶ­νε ἀ­νώτεροι ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Καὶ νέα Οἰκουμενικὴ Σύν­οδος ἂν κάποτε συνεκαλεῖτο, θὰ ἔπρεπε ὄχι μόνο νὰ μὴ μειώσῃ τὸ ὅριο ἡλικί­ας γιὰ ἱε­ρωσύνη, ἀλ­λὰ καὶ νὰ τὸ αὐξήσῃ, ἔ­χοντας ὑπ᾽ ὄ­ψιν τὴ διαφθορὰ τῶν ἐσχάτων ἡ­μερῶν. Ὅπως εἶπε κάποιος καθηγητής, τέτοιες χειροτονίες ἀ­ποτε­λοῦν ἔγκλημα ἐσχάτης προδοσίας ἱερῶν θεσ­μῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ προκαλοῦν, ὅπως ἔ­λε­­γε ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ σὲ ἄρχοντες καὶ ἀρχομένους. Ἂς ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς μαζὶ μὲ τὸν συγγραφέα τοῦ Πηδαλίου ἅγ. Νικό­­δημο τὸν Ἁγιορείτη· «Ἵλεως γένοιτο ὁ Θεὸς διὰ τὴν τωρινὴν παράβασιν τῶν κανόνων τούτων».

Φοιτηταὶ τῆς θεολογίας, σπουδασταὶ τῶν ἱ­ερατικῶν σχολῶν, εὐέλπιδες τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς πατρίδος, σ᾽ ἐσᾶς τώρα ἀ­πευθύνομαι. Ὅσοι ἔχετε ἐπιθυμία νὰ ντυθῆτε τὸ ῥάσο τοῦ κληρικοῦ, μὴ βιαστῆτε. Μὴ παρασυρθῆτε ἀπὸ προηγούμενα παραδεί­γματα. Σεβαστῆτε τὴν τά­ξι τῆς Ἐκκλησί­ας, νόμους ποὺ θέσπισαν ἅ­γιοι πατέρες «τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύ­οντες» (῾Ρωμ. 12,11). Προτοῦ ν᾽ ἀποφασίσετε, πάρτε στὰ χέ­ρια σας τὴ Γραφή, τὸ Πηδάλιο, τοὺς Περὶ ἱε­ρωσύ­νης λόγους τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου, τὸν Ἀ­πολογη­τικὸ καὶ τὰ Ἔπη τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ θε­ολόγου, τὰ Ἀσκητικὰ τοῦ Μ. Βασιλείου. Πάρ­τε φτε­ρὰ καὶ πετάξτε, ἀναζητῆστε μέρος ἀπο­μακρυσμένο – ἐρημικό, κ᾽ ἐκεῖ «ἑαυτοῖς καὶ τῇ ἁ­γίᾳ Τριάδι συστρεφόμενοι» μελετῆστε, γνωρίστε τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τῆς τόσο ἀπατη­λῆς, κατα­ληφθῆτε ἀπὸ τὸ δέος τῆς θεότητος, καὶ ἀκούγοντας τὴ φωνὴ τῆς κλήσεως τρέμον­τας γιὰ τὶς εὐθῦνες βαδίστε, ἡγεμονεύοντας ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ σας καὶ τοῦ λαοῦ, σῴζοντας τοὺς ἑ­αυτούς σας καὶ τὴν ἀγαπητή μας πατρίδα.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Περιληπτικὴ μεταφορὰ ἄρθρου ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Σπίθα» (φ. 122/Φεβρ. 1952, 
βλέπε καὶ βιβλίο Φλογέρα Α΄ σσ. 117κ.ἑ.). Μεταγλώττισις καὶ σύντμησις 22-12-2014.

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ. Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017...

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΕ ΚΑΙΡΟΥΣ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑΣ

του Νεκτάριου Δαπέργολα

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Ένα ήδη οδυνηρό πνευματικά καλοκαίρι βαίνει αργά προς το τέλος του, προοιωνίζοντας δυστυχώς ακόμη πιο επώδυνες μέρες. Μέρες θλίψης, μέρες σύγχυσης, μέρες διωγμού. Και γενικά μέρες αγωνίας για όλους όσους βλέπουν εδώ και καιρό τα μαύρα σύννεφα να συγκεντρώνονται πάνω από την καθημαγμένη χώρα και - βλέποντάς τα - συνειδητοποιούν τα πασίδηλα πλέον σημεία των καιρών…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Λίγες μόλις ώρες αφότου, θεαρχίω νεύματι οι θεοφόροι απόστολοι, υπό νεφών μεταρσίως αιρόμενοι, εκ περάτων συνέδραμον του κηδεύσαι την της ζωής Μητέρα. Αι δε υπέρταται των ουρανών δυνάμεις, συν τω οικείω Δεσπότη παραγενόμεναι, το θεοδόχον σώμα προέπεμψαν, τω δέει κρατούμεναι. Και σπεύσαμε βέβαια μαζικά κι εμείς να πλημμυρίσουμε τις εκκλησιές. Μα ειλικρινά δεν ξέρω τι κατορθώσαμε να αισθανθούμε και πάλι από το μεγάλο μας Πάσχα του καλοκαιριού. Τι κατορθώσαμε να της πούμε και τι να της ζητήσουμε. Ποιο δώρημα δηλαδή που να ταιριάζει πραγματικά προς το συμφέρον της αιτήσεως…

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε καιρούς κλιμακούμενης απόγνωσης. Η άνευ προηγουμένου πολιτική κρίση συνεχίζει να βαθαίνει - και όσο περνάει ο καιρός, αυτό που επέρχεται, είναι φανερό πως κυοφορεί καταστάσεις τραγικές. Φέρνει πιο κοντά την εκποίηση της πατρίδας, τη νέκρωση της αγοράς, τον δημογραφικό και εθνικό όλεθρο εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της θανάσιμης λαθροεισβολής, την πλήρη υποταγή και εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας σε ξένα αφεντικά. Και μάλιστα όλα αυτά με σφραγίδα…αριστεροφανούς «προοδευτικότητας», εξ ου και η πλήρης απογοήτευση για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού, το οποίο στήριξε τις έσχατες ελπίδες του για πολιτική ανατροπή σε ένα μόρφωμα που συσπείρωσε κάποια στιγμή τις περισσότερες δυνάμεις του φερόμενου ως αντιμνημονιακού χώρου. Ενός λαού όμως που και πάλι προδόθηκε, γιατί βέβαια διέπραξε για μια ακόμη φορά το ίδιο τραγικό λάθος, πεποιθώς επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία. Και τώρα που προδόθηκε, έχει απομείνει εδώ και καιρό μουδιασμένος να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις. Πιο παθητικά και υποτονικά από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί νιώθει ότι δεν έχει πού να ελπίσει πλέον.

Και γιατί όμως άραγε να ξέρει πού να ελπίσει αυτός ο λαός της αποστασίας, που έχει τόσο πολύ εθιστεί πια στο να παρακολουθεί αποχαυνωμένος «υπερήφανους ομοφυλόφιλους» (να παρελαύνουν ή να συμβιώνουν δια νόμου), στο να νοιάζεται μόνο για τον απλό πονοκέφαλο της οικονομικής κρίσης (μη δίνοντας δεκάρα για τον θανατηφόρο καρκίνο της πνευματικής κατάρρευσης) και στο να καταπίνει αμάσητα τόσα και τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικά» σκουπίδια; Είναι πραγματικά τόσο βαθιά πλέον η παρακμή μέσα στο άθλιο ψευδοκράτος που εδώ και δεκαετίες παράγει κυρίως απάτη κι ασυναρτησία, ώστε είναι ν’ απορείς ποια απερινόητη μεγαλοθυμία του Ετάζοντος καρδίας και νεφρούς μάς κρατάει ακόμα και δεν μας καταποντίζει οριστικά μες στ’ αποκαΐδια. Και την ίδια ώρα βέβαια δεν ξέρεις και πού να στρέψεις το βλέμμα, αναζητώντας δειλά κάποιο μικρό στήριγμα. Όλα υπό διάλυσιν, όλοι οι θεσμοί ξεχαρβαλωμένοι απ’τη φαυλότητα ή την ανεπάρκεια, όλα να καταρρέουν με κρότο εκκωφαντικό. Πολιτικές δυνάμεις απαξιωμένες κάτω από το ασήκωτο βάρος δεκαετιών ανομίας και χυδαιότητας. Μια απερίγραπτη κυβέρνηση που δεν απέτυχε μόνο παταγωδώς στις έωλες υποσχέσεις για απαλλαγή από τα μνημόνια, αλλά βρίσκει πλέον τις ευκαιρίες - πότε μες στον ορυμαγδό και πότε χάρη στο γενικό μούδιασμα - για να περνά ανενόχλητη αρρωστημένες διατάξεις, μέτρα εθνοκτόνα και νομοσχέδια μηδενιστικά. Μια Δικαιοσύνη σε πλήρη ανυποληψία, μια Υγεία σε πλήρη διάλυση, μια Παιδεία ταγμένη στο να παράγει όχι συγκροτημένους πολίτες, αλλά αφελληνισμένα, παραζαλισμένα και αναλφάβητα ανθρώπινα κοπάδια. Και ταυτόχρονα βέβαια να βλέπεις κι ανθρώπους δήθεν σοβαρούς, ακόμη κι ανθρώπους κοντινούς σου, να εξακολουθούν να τυρβάζονται περί όνου σκιάς, να συνεχίζουν ακόμη και τώρα - παρά τα αδυσώπητα σημεία των καιρών - να ομφαλοσκοπούν, με την επί χρόνια κεκτημένη αδράνεια της πλέον αυτιστικής εσωστρέφειας. Μια θλίψη τα πάντα λοιπόν. Θλίψη και απογοήτευση.

Και λίγο πιο πέρα φυσικά, η τραγική σύναξη των εκκλησιαστικών μας ταγών, πάντοτε ασελγούσα (πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων) επί του Σώματος και του Αίματος του εν ύδασι την γην Κρεμάσαντος. Από τη μια με τα οικουμενιστικά ή μασωνικά λύματα μέσα στα οποία βυθίζονται πια τόσοι και τόσοι ιεράρχες μας, από την άλλη με τις πάντα ανοιχτές και κακοφορμισμένες πληγές της ελλειμματικής πνευματικότητας, της σιμωνίας, του καριερισμού, της εκκοσμίκευσης, της αδιαφορίας για τα πάντα. Οπότε τι μας απομένει πλέον άραγε ως παρηγοριά;

Μα να λοιπόν τι μας απομένει. Η μεγαλύτερη πηγή παρηγοριάς και δύναμης. Ο γλυκασμός των αγγέλων, η χαρά των θλιβομένων, η απαλλαγή των ασθενούντων. Το άρρηκτον τείχος μας, ο ηλιοστάλακτος θρόνος, η ακαταίσχυντος προστασία, η αμετάθετος μεσιτεία μας προς τον Ποιητήν. Μαζί της, μάς απομένει και η γη μας, μια γη γεμάτα κόκαλα αγίων, ποτισμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων και ηρώων, σμιλεμένη απ’ τον πόνο και το δάκρυ, μπολιασμένη απ’ τα ατέλειωτα βάσανα και τους καημούς της Ρωμηοσύνης. Και μας απομένουν βέβαια κι οι λίγες φωνές όσων τάχθηκαν να φυλάγουν τις σύγχρονες Θερμοπύλες - και θα συνεχίσουν φυσικά να το πράττουν, παγερά αδιάφοροι για το αν «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε». Ψυχές που αγωνίζονται στην αφάνεια, «ελεύθεροι κι ωραίοι που ζουν σε κάποιες φυλακές» (στα μοναστήρια και στον κόσμο) και μας κρατάνε ακόμη όρθιους.

Κι από πίσω τους, πολύ πίσω τους, πασχίσαμε να βαδίσουμε στα σκυφτά κι εμείς, με όλα τα πάθη και τις αδυναμίες μας, στα μικρά μας μετερίζια εδώ και πολλά χρόνια. «Είμαστε ακόμα εδώ, ψάχνοντας στα τυφλά καινούργιους δρόμους», όπως θα τραγούδαγαν κι οι Κατσιμιχαίοι. Κι είναι στα τυφλά βέβαια, γιατί κι εμείς ελάχιστα νιώσαμε στον δρόμο - κι όσα κι αν μάθαμε να λέμε για πατρίδα, πίστη και παράδοση, θεωρίες ήτανε πιο πολύ παρά βίωμα και πράξη. Υπήρξαμε προφανώς πολύ μικροί κι ανάξιοι, άδεια σαρκία κι εμείς, ανάλγητοι κι αμετανόητοι, χαμένοι στα πλέγματα και τους εγωισμούς μας, αποστάτες ανέστιοι, «κύνες επί τον ίδιον έμετον επιστρέφοντες». Γι’ αυτό και ό, τι ξεκινήσαμε κατά καιρούς να φτιάξουμε (ομάδες, κινήσεις και σχήματα), έμεινε λειψό και ατελέσφορο. Γιατί δεν είχε Χάρη. Απολύτως λογικό να κολοβωθεί και να εξοκείλει. Άξιον και δίκαιον.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου. Ενός Δεκαπενταύγουστου σε αγριεμένους καιρούς. Καιρούς αποστασίας και μάταιης περιπλάνησης. Μα όσα κι αν πράξαμε, σε ό,τι κι αν φταίξαμε, όσο κι αν «πήραμε τη ζωή μας λάθος», είναι τέτοια η λαίλαπα που έρχεται (και ειλικρινά η οικονομική κατάρρευση είναι το τελευταίο που εννοώ), που ίσως να πλησιάζει η ώρα που, όποιος έχει απομείνει ζωντανός σε τούτον τον τόπο, επιτέλους θα κληθεί και να το αποδείξει. Και θα κληθεί να το πράξει, ξεκινώντας βέβαια από το αναφανδόν μείζον και πραγματικά θανάσιμο πνευματικό και εθνικό μας πρόβλημα (που πολύ απλά δεν είναι άλλο από την προϊούσα προδοσία της ορθόδοξης πίστης μας από τα όργανα της οικουμενιστικής παναίρεσης - για την οποία προδοσία, όσο δεν θα αντιδρούμε, θα είμαστε όλοι μας συνένοχοι) και συνεχίζοντας μετά και με τα λοιπά πνευματικά και υλικά (πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, εθνικά) ζητήματα. Με πράξεις όμως πλέον κι όχι με λόγια - καιρός να μπει πια ένα τέλος οριστικό κι αμετάκλητο για τις διαπιστώσεις, τα συμπεράσματα, τις ατέρμονες αναλύσεις. Και φυσικά αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνουν μόνο συν Θεώ. Μόνο με το αυτεπίγνωτον της αθλιότητάς μας, μόνο με την οριστική ταφή του ελεεινού πτώματος μέσα μας, μόνο με το αυθεντικό κλάμα της ειλικρινούς επιστροφής μας, μόνο με την επίκληση του ελέους Του και της μεσιτείας Της. Μόνο έτσι μπορούμε να προχωρήσουμε πια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, οι καιροί μας μάλλον τελειώνουν πλέον κάπου εδώ. Και ό,τι επί αιώνες κάποιοι έχτισαν σ’ αυτή τη γη, δείχνει καταδικασμένο να χαθεί οσονούπω οριστικά μαζί μας μες στα συντρίμμια.

Βράδυ Δεκαπενταύγουστου του 2017. Λίγο μόλις μετά το δεύτερο Πάσχα μας - εκείνο του καλοκαιριού. Λίγο μετά αφού η την ζωήν κυήσασα προς την ζωήν μεταβέβηκεν. Λίγες ώρες αφότου η του αενάου φωτός Μητέρα μετέστη από της γης εις τα άνω. Από εκεί που βρίσκεται, ας ξαναβάλει το χέρι της, για μια ακόμη φορά…


Παποκεντρικός Οικουμενισμός εις το περιβόλι της Παναγίας



Ο Οικουμενισμός κερδίζει νέο έδαφος, αυτή τη φορά στο Περιβόλι της Παν­αγίας, το Άγιον Όρος. Η Ορθόδοξος μαρτυρία νεκρά εν πολλοίς, η προς το χείρον άμβλυνσις της συνειδήσεως ανεπαισθήτως εξαπλούται υφάλως, ο συγκρητιστικός δούρειος ίππος του Οικουμενισμού εισήχθη εντός των τειχών, ο πολυμήχανος Οδυσσεύς Συνοδική μαγγανεία φιμώσας, εκπορθήσαι πειράται Αγίων το σύστημα, ο εστίν Εκκλησία· πλην και νυν, ου γαρ οίδασιν τι ποιούσιν, ότι «σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν», τις ποτέ Χριστόν νενίκηκεν; Ολίγον καιρόν έχουσιν οι ματαιόδοξοι και όψονται του λόγου το πλήρωμα υπό του ακρογωνιαίου λίθου συντετελεσμένον επ’ αυτοίς, ήτοι «εφ’ ον δ᾽ αν πέση, λικμήσει αυτόν»· κοσμικής δόξης γλιχόμενοι λησμονούσιν ότι «δια δε τους εκλεκτούς κολοβωθήσονται αι ημέραι εκείναι» και τα έργα αυτών, ως γέγραπται. Τι δε το αναμένον αυτούς μετά το πικρόχαρον του θανάτου; Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος.

Ως έγινε γνωστόν, ήδη κυκλοφορεί και εντός Αγίου Όρους βιβλίον με τίτλον ο “Άγιος της Πολιτικής”. Το βιβλίον αυτό αναφέρεται εκ πρώτης όψεως εις τον πρώτον Κυβερνήτη της χώρας Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά εσωτερικά επεκτείνεται και σε πλείστα Εκκλησιολογικά θέματα, περιέχον ποικίλη ύλη, με πολλά επώνυμα πρόσωπα και εικόνες σχετικά με την ανάγκη προβολής ενός πολιτικού ηγέτου σύμφωνα με το πρότυπο του Ιωάννου Καποδίστρια.

Ταυτόχρονα, με παράλληλη ανάπτυξη προβάλλει σταδιακά Οικουμενιστικές θέσεις όπως η “άρσις των αναθεμάτων του 1965”, η απόφανσις της Β’ Βατικανής Συνόδου με την γνωστή επωδό “ίνα ώσιν εν”, λόγους του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ’ περί ενότητας των Εκκλησιών και τις γνωστές αξιολογικές κρίσεις του Οικουμενισμού όπως: “αποκορύφωμα εχθρότητας, αντιπαλότητας, διάσπασης και διαχωρισμού, υπήρξε το σχίσμα Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής το 1054”.

Ομιλεί με την γνωστή γλώσσα περί διασπασμένης Εκκλησίας με διατυπώσεις όπως: “Διάσπαση του Χριστιανικού δόγματος, διάσπαση της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διάσπαση Αυτού του Ίδιου του Σώματος του Χριστού”.

Περιέχει πολλές εικόνες της Αναγεννήσεως και άλλες Ορθόδοξες χωρίς διαφοροποίηση μεταξύ αιρέσεως και Ορθοδόξου ευσεβείας, αρκετές από αυτές είναι απαράδεκτες Εκκλησιολογικά η και βλάσφημες, εξ αυτών δε μία είναι της Παναγίας με τι­τλο “Παναγία Ίνα Ώσιν Εν, η Πατριώτισσα”, μία καινοφανής απεικόνισης της Θεοτόκου ως κηρύττουσα την ένωση Ορθοδόξου Εκκλησίας και Βατικανού, στη θεολογική βάση του διατά­γματος περί Οικουμενισμού της Β’ Βατικανής Συνόδου, περί αποκαταστάσεως της «κοινωνίας των διϊσταμένων αδελφών με τον διάδοχο του Πέτρου, ίνα πάντες εν ώσιν!».

Αυτό δε το κήρυγμα του παποκεντρικού Οικουμενισμού, καθώς λέγουν μετ’ εμφάσεως οι συγγραφείς του βιβλίου, είναι δέησις της Θεοτόκου προς τον Χριστόν και μάλιστα είναι και εσχατολογική “παρακαταθήκη” του Χριστού, αλλά ταυτόχρονα και “παρακαταθήκη” του αγίου γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου και συνάμα “παρακαταθήκη” του Κυβερνήτου Ιωάννη Καποδίστρια.

Το βιβλίο αυτό είναι μία έκδοσις της εταιρείας ΕΛΑΙΑ Α.Μ.Κ.Ε με έδρα τον Πειραιά και διεύθυνση: Πατριάρχου Ιωακείμ 39 Τ.Κ. 18539 Πειραιάς.

Ο συγγραφέας του βιβλίου είναι ο κ. Ιωάννης Κορνιλάκης διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ΕΛΑΙΑ και πρόεδρος αυτής ο Αγιορείτης ιερομόναχος π. Γεώργιος Αλευράς με τόπο διαμονής την Ι. Σκήτη Καυσοκαλυβίων της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους. Η εικόνα αυτή βρίσκεται στο προσκυνητάρι της Καλύβης Ζωοδόχου Πηγής Καυσοκαλυβίων, όπου και αυτός διαμένει.

Η έμπνευση και ο σκοπός της πρωτοφανούς “εικόνος” σύμφωνα με το συναφές σύγγραμμά τους “ο Άγιος της Πολιτικής”, αποδίδεται από τους ιδίους συνοπτικά στο απόσπασμα: (σελίδα 694, του βιβλίου).

“Η εξαιρετική και ιστορική ομιλία του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ στὶς 12 Σεπτέμβρη 2006, την οποίαν αγνοούσαμε, πήρε την ολοκληρωτική της μορφή ενάμιση μήνα αργότερα στις 30 Νοέμβρη 2006, στο κοινό ανακοινωθέν που εκφωνήθηκε κατά την επίσημη συνάντησή του στη Κωνσταντινούπολη, με τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο: Προτρέπομεν τους πιστούς ημών να αναλάβουν ενεργόν ρόλον, εις την διαδικασία προς την πλήρη ενότητα, δια της προσευχής και δια σημαντικών ενεργειών.

Η εικόνα σύμβολο της Παναγίας Ίνα ώσιν Εν της Πατριώτισσας και παρακαταθήκη του Χριστού, του Ιωάννη Καποδίστρια και του Γέροντα Πορφυρίου είναι προσευχή και η ενασχόληση και δραστηριότητα απέναντι σε αντίξοες συνθήκες, για την ανάδειξη της παγκόσμιας Αγίας μορφής του Ιωάννου Καποδίστρια, ας μη αμφιβάλει κανείς ότι είναι μία σημαντική ενέργεια”.

Η Βατικάνειος ερμηνεία της φράσης “ίνα ώσιν εν” εκφαίνεται με σαφήνεια τόσο στην εικόνα όσο και σε αποσπάσματα, όπως:

“Η πρώτη του και ταυτόχρονα τελευταία επιστολή του Καποδίστρια προς τον προκαθήμενο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, ήταν στις 25 Νοέμβρη 1827 με το παλαιό ημερολόγιο και 7 Δεκέμβρη 1827 με το νέο. Εκατό τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 7 Δεκέμβρη 1965 με το νέο ημερολόγιο, Ανατολή και Δύση, Κωνσταντινούπολη και Ρώμη, Ανατολική Ορθόδοξη εκκλησία και Ρωμαιοκαθολική, Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας και Πάπας Παύλος ΣΤ’, κάνουν το πρώτο βήμα προς το ευαγγελικό, Ίνα ώσιν εν, αίροντας τα ένθεν κακείθεν αναθέματα των δύο εκκλησιών από το 1054 (σελ. 186).

Η Οικουμενιστική αιρετική θεώρηση της Εκκλησίας ως διηρημένης, αποδίδεται με σαφή και κατηγορηματικό λόγο, στο απόσπασμα:

“Τα σύμβολα της Χριστιανοσύνης είναι προσευχή και εργασία ταυτόχρονα. Προσευχή εις Χριστόν και εργασία δια Χριστόν. Αποκορύφωμα εχθρότητας, αντιπαλότητας, διάσπασης και διαχωρισμού, υπήρξε το σχίσμα Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και Δυτικής Ρωμαιοκαθολικής το 1054. Ο συμβολισμός του τρομαχτικός. Διάσπαση του Χριστιανικού δόγματος, διάσπαση της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, διάσπαση Αυτού του Ίδιου του Σώματος του Χριστού (σελ. 691).

Στην εικόνα “Παναγία Ίνα Ώσιν Εν, η Πατριώτισσα” εικονίζεται στην δεξιά χείρα της Θεοτόκου το Βατικανό ως “Άγιος Πέτρος Ρώμης” και στη αριστερά η Ορθόδοξος Εκκλησία ως “Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολη” και άνωθεν ο Χριστός επευλογών την ένωση των “Εκκλησιών” με την φράση: «ίνα ώσιν εν».

Το “δεξιά” ασφαλώς, δηλώνει σαφώς το παπικό πρωτείο, δηλαδή ένωση υπό τον διάδοχο του Πέτρου, δηλαδή με αρχηγό τον Πάπα. Η οποία είναι και η μόνη, πρώτη βασική προϋπόθεση που θέτουν οι Παπικοί, όλα τα άλλα γι’ αυτούς είναι δεύτερα.

Στο κέντρο της εικόνος παριστάνεται ο χάρτης της Ελλάδος και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ως συνευδοκών!, ο προφητικώς ειπών «τον Πάπα να καταράσθε, ότι αυτός θα είναι η αιτία». Εδώ έχομε την γνωστή τακτική του Οικουμενισμού να εγκολπώνεται τα πάντα ψευδοϋποκριτικώς, ως ποικίλον δέρμα παρδάλεως.

Εμφανίζονται επίσης επί της εικόνος ο Τίμιος Πρόδρομος, ο προφήτης Ηλίας, οι Άγιοι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, οι Άγιοι Μεγαλομάρτυρες Γεώργιος και Δημήτριος. Όλοι μαζί κηρύττουν: Παπισμός – Ορθοδοξία – “ίνα ώσιν εν”!

Το βιβλίο αυτό και η εικόνα “Παναγία Ίνα Ώσιν Εν, η Πατριώτισσα” διαμοιράζεται από την ΕΛΑΙΑ ΑΜΚΕ σε πλείστα όσα Εκκλησιαστικά, πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα, αλλά και στον πρέσβυν του Βατικανού στην Αθήνα.

Οι συγγραφείς έχουν μία εργώδη δραστηριότητα σε Ρώμη, Κωνσταντινούπολη, Μόσχα, Κύπρο, Ελλάδα και αλλού· αλλά και στο διαδίκτυο (όπως site Ρομφαία, η άλλα).

Μέσα στο βιβλίο αυτό μεταξύ των άλλων υπάρχει και ένα απόσπασμα μνημειώδους κακοδόξου ερμηνευτικής αποδόσεως του χωρίου «ίνα ώσιν εν».

“Ίνα ώσιν εν, προσευχή του Χριστού προς τον Πατέρα, Ίνα ώσιν εν, στάση ζωής από τον πρώτο μας Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, Ίνα ώσιν εν, Τάμα του Έθνους – Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού στο Μήλεσι Αττικής, Ίνα ώσιν εν, Άξιόν Εστι Οδυσσέας Ελύτης – Μίκης Θεοδωράκης. Τα πάντα είναι ένα, όλα ένα είναι, όλα προς το ένα κυλάνε, όλα προς το ένα τείνουν, όλα στο ένα θε να συν­αντηθούνε. Από τον Ηράκλειτο, τον Εμπεδοκλή, τον Σωκράτη, τον Μωυσή, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Χριστό, τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον Γέροντα Πορφύριο, τον Ελύτη, τον Θεοδωράκη, Εσάς, Εμένα, τους Επόμενους, Άξιόν Εστι, Γένεση, Πάθη. Δοξαστικόν μέρη τρία κι όμως ένα Άξιόν Εστι, Οδυσσέας Ελύτης, Μίκης Θεοδωράκης, ο μελωδός και ο “αγιογράφος”, δυό κι όμως μία δημιουργία αχώριστη στον αιώνα. Ταύτιση μορφής και ψυχής, ύλης και πνεύματος, Ίνα ώσιν εν. Οι μνήμες να επανέλθουν, οι αιώνες να προβληθούν ξανά, οι ψυχές ν’ αφυπνισθούν, να μη χαθούν, να γίνουν ένα με το Ρωμαίϊκο νταού­λι και το Ευαγγέλιο, και να χορέψουν και για τους καημούς που μας ολοκληρώνουν, αλλά και για τις ελπίδες που χαρίζουν όραμα, τη δύναμη για ένα βήμα παρακάτω με Χριστό, Ιωάννη Καποδίστρια, Γέροντα Πορφύριο, Ελύτη, Θεοδωράκη” (Απόσπασμα από την σελ. 655).

Καθώς προκύπτει από το σύγγραμμά τους, έχουν βαθειά πεποίθηση ότι εργάζονται προς “δόξαν Θεού” και θεωρούν τον προς αυτούς ορθόδοξον αντίλογον ως πλάνη η και αίρεση! ως ρητώς υπαινίσσονται, αντιλέγουσα στην “παρακαταθήκη” του Χριστού, του γέροντος Πορφυρίου και του Καποδίστρια για την επίτευξη του “ίνα ώσιν εν”, ως εσχατολογική προϋπόθεση για την εποίκησιν της Άνω Ιερουσαλήμ, καθώς λέγουν.

«(εγώ ειμί η οδός), λιμάνι σωτηρίας η Άνω Ιερουσαλήμ και μέσο η ενότητα της ανθρωπότητας, Ίνα ώσιν Εν. Μία ενότητα κατά τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ , που καθοριστική συμβολή θα έχει η κατανόηση και εφαρμογή του Ορθού αρχαιοελληνικού Λόγου των Ευαγγελίων. Υπό του πρίσματος αυτού η εικόνα σύμβολο, και ταυτόχρονα παρακαταθήκη Παναγία Ίνα ώσιν Εν η Πατριώτισσα, ενδεχομένως προσλαμβάνει αιώνιες διαστάσεις απ’ τη Δημιουργία και τον αποχωρισμό του ανθρώπου απ’ τον κήπο της Εδέμ, και ίσως ακόμη και εσχατολογικές προεκτάσεις. Υποδηλώνει την εσωτερική ενότητα όλων των λαών της γης σε όλες τις επίγειες Πατρίδες, και στην συνέχεια στην εξωτερική ενότητα όλων των λαών μέσα από την κοινή αλήθεια της πίστης στον Λόγο, που θα αποβλέπει στον ουράνιο λιμένα, στην ουράνια Πατρίδα, στην κοινή Πατρίδα όλων την Άνω Ιερουσαλήμ, την οποίαν θα εποικίσουμε όταν επιτευχθεί το, ίνα ώσι τετελειωμένοι εις εν. “Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη, τώρα πορεύομαι” (Άξιόν Εστι, Οδυσσέα Ελύτη). (Απόσπασμα από την σελ. 695).

Σε όλους εμάς τους πιστούς που προσβλέπουμε στο Άγιον Όρος, το σεβόμεθα και το αγαπούμε ως προμαχώνα και στυλοβάτη επί αιώνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, από τα παραπάνω δυσσεβή, εύλογα γεννώνται πολλά ερωτηματικά, που η ορθόδοξος συνείδησις αδυνατεί να ερμηνεύση η να ατενίση καταφατικά.

Μπορεί άραγε ο καθένας να εικονογραφή μία νέα εικόνα της Θεοτόκου και του Κυρίου με ένα νέο θεολογικό περιεχόμενο που έχει ως δική του οραματική έμπνευση, πριν η μετά την ομιλία προτροπή ενός Πάπα;

Τότε πως μπορεί να υπάρξη η Ιερή παράδοση εικονογραφίας της Εκκλησίας, η οποία διατηρήθηκε 2000 χρόνια ως τώρα χωρίς αλλοίωση, εάν αποδεχθούμε μια τέτοια καινοφανή αντιπαραδοσιακή εικόνα στο προσκυνητάρι ιερών ναών;

Η εικόνα αυτή της Θεοτόκου σαφώς ομιλεί περί Εκκλησιών, περί διασπασμένης (διηρημένης) Εκκλησίας, περί Ενώσεως της Εκκλησίας μετά του Παπισμού.

Δεν είναι άραγε, η αίρεσις του Οικουμενισμού που επίσης ομιλεί περί Εκκλησιών, περί διασπασμένης (διηρημένης) Εκκλησίας, περί “Ενώσεως”, περί της “των πάντων Ενώσεως”; Δεν είναι δηλαδή ένα και το αυτό κήρυγμα;

Κήρυξ του Οικουμενισμού καθίσταται άρα η Θεοτόκος; Ψευδοπροφήτης!

Είναι η Θεοτόκος στέργουσα προς την εικόνα αυτή; αληθώς, δηλαδή, δέεται η Θεοτόκος να ενωθούμε με τους Παπικούς;

Διότι εάν, ως και βεβαίως, η Θεοτόκος δεν αναπέμπει τέτοια δέηση, τι είδους ψεύδος είναι αυτό; Να εμφανίζεται η Θεοτόκος κήρυξ του Οικουμενισμού!

Ψεύδος επί της παναμώμου Παρθένου, της Παγκοσμίου δόξης της Εκκλησίας; και ως τοιούτον ψεύδος πως γίνεται να υπάρχει στο προσκυνητάρι της Εκκλησίας και μάλιστα στο «ιερό» του Αγίου Όρους, στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων;

Δεν θεωρεί πλέον η Θεοτόκος τους Παπικούς, εχθρούς του Υιού της και Εαυτής, τώρα δηλαδή οι εχθροί της έγιναν Εκκλησία;

Ασφαλώς τότε οι Ζωγραφίται Οσιομάρτυρες, οι Βατοπαιδινοί, οι Ιβηρίτες, ο Άγιος Οσιομάρτυς Κοσμάς μαρτύρησαν από πλάνη!; Διότι οι Παπικοί δεν αναίρεσαν καμμία αίρεσή τους, αλλά απεναντίας και προσθέτουν συνεχώς.

Πόθεν έλαβον οι εμπνευστές της εικόνος την πληροφορία αυτήν, ότι η Θεοτόκος αναπέμπει τέτοια δέηση προς τον Κύριον;

Τον Αύγουστο του 2006, ως λέγουν, λίγο πριν την “βαρυσήμαντη και ιστορική σε περιεχόμενο ομιλία του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ’ στις 12 Σεπτέμβρη 2006” (σελ. 692 του βιβλίου); Πριν το 2006 δεν ανέπεμπε αυτήν την δέηση η Θεοτόκος; Τι άλλαξε το 2006; περίμενε η Θεοτόκος την ομιλία του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ’;

Εάν όχι, πότε άρχισε αυτήν την δέηση;

Προ των ημερών του Πατριάρχου Βέκκου; μετά το αιρετικό δόγμα των Παπικών περί ασπίλου συλλήψεως και άνευ θανάτου ενσωμάτου αναλήψεώς της; Άραγε μήπως μετά την λεγομένη “άρση των αναθεμάτων” του 1965;

Ποιά τα φοβερά “θεολογικά” μηνύματα που εκπέμπει η “εικόνα” αυτή;

Είναι το Βατικανό Εκκλησία; (διότι το εικονίζει ως Εκκλησία, δεξιά με πρωτείον)

Είναι διηρημένη η Εκκλησία; (διότι εικονίζει δύο Εκκλησίες)

Δεν ισχύει πλέον το ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως: «Εις μίαν αγίαν καθολικήν και αποστολικήν εκκλησίαν»; Το μίαν σημαίνει αδιαίρετον.

Εάν ισχύη ακόμη, τότε ασφαλώς η μία εκ των δύο εικονιζομένων στην εικόνα αυτή είναι αιρετική εκκλησία. Πως λοιπόν, αιρετική εκκλησία στην δεξιά χείρα της Θεοτόκου;

Δεν έχουμε άρα εκπλήρωση και εδώ του προφητικού λόγου της Αγίας Γραφής· «το βδέλυγμα της ερημώσεως, εστώς εν τόπω αγίω»; Δεν είναι τόπος άγιος αι χείραι της Θεοτόκου; Δεν είναι η αίρεσις βδέλυγμα της ερημώσεως;

Προσκυνείται το βδέλυγμα της ερημώσεως; Συμπροσκυνείται μετά της Θεοτόκου;

Και όλα αυτά τα επευλογεί ο Χριστός; και μάλιστα με τον ποιό επιτακτικό τρόπο ως δική του εσχατολογική “παρακαταθήκη” – «ίνα ώσιν εν». Αυτό το τελευταίο ψεύδος ασφαλώς είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερο από τα προηγούμενα, διότι τίθεται νοηματικά στην εικόνα ως νεοπροφητικός λόγος: «τάδε λέγει Κύριος, ενωθείτε με τους Παπικούς»;!.

Μετενόησαν οι Παπικοί; Έδειξαν δείγματα μετανοίας; Ασπάσθησαν την Ορθοδοξίαν; Αναθεμάτισαν την αίρεσή τους; Ουδαμώς, αντιθέτως πανταχού και γυμνή τη κεφαλή κηρύττουν την Πανθρησκεία. Δεν είναι αυτός λόγος του Ψευδοπροφήτου; Δεν είναι ο Παπισμός Ψευδοπροφήτης και νυμφαγωγός εις Αντίχριστον; Ποιά εικόνα σκιαγραφεί ο Παποκαισαρισμός, το πρωτείον, το αλάθητον, η αίρεσις (ψεύδος)· δεν είναι αυτά ο χαρακτήρ του θηρίου;

Πως άρα η “εικόνα” αυτή με βάση το θεολογικό της περιεχόμενο είναι αποδεκτή η προσκυνητή;

Εάν δεν είναι προσκυνητή, πως εικών της Θεοτόκου; και εάν εικών της Θεοτόκου πως μη προσκυνητή; προς ποίους τότε ίσταται το ανάθεμα της Ζ’ Αγίας Οικουμενικής Συνόδου, επί των βεβηλούντων τας σεπτάς και αγίας εικόνας;

Πόθεν άραγε προέκυψαν όλα αυτά τα ερωτήματα;

Αναμφιβόλως, διότι οι συγγραφείς είχον την «εκ βαθέων» “έμπνευση”, να αναμείξουν τα άμεικτα, τα μη δεχόμενα μηδαμώς μείξιν, κατά τον λόγον της Αγίας Γραφής· «τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαλ; η τις μερίς πιστώ μετά απίστου; τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;»

Μπορεί επομένως αυτή η “εικόνα” να τεθή εντός ιερού ορθοδόξου Ναού, όπου τελείται θεία Λειτουργία;

Θα κατέβει το Πνεύμα το Άγιον να καθαγιάση τα Τίμια Δώρα;

Η Θεοτόκος αρνείται να εισέλθη στο κελλίον του Αββά Κυριακού της Λαύρας του Καλαμώνος, λέγουσα προς αυτόν, «τον εχθρόν μου έχεις εντός και θέλεις να εισέλθω;»· καθότι αγνοών είχε ο αββάς εντός του κελλίου του δύο λόγους του Νεστορίου. Εάν λοιπόν δεν εισέρχεται η Θεοτόκος, όπου υπάρχουν αιρετικά βιβλία πως θα κατέλθει η χάρις του Αγίου Πνεύματος εις ναόν, όπου υπάρχει αυτή η εικόνα Παποκεντρικού Οικουμενισμού υπό της Θεοτόκου!. Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς εσφαλμένα χαρακτήρισε τον Οικουμενισμό Παναίρεση; Εάν ναι, πως υπάρχει η εικόνα του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς στον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέου στην ομώνυμη Σκήτη του Αγίου Όρους;

Εάν όχι, πως υπάρχει η “εικόνα” “Παναγία Ίνα Ώσιν Εν, η Πατριώτισσα” στην Καλύβη Ζωοδόχου Πηγής Καυσοκαλυβίων, Οικουμενισμόν κηρύττουσα; Η παναίρεσις του Οικουμενισμού έχει αναθεματισθή υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σεραφείμ Πειραιώς, την Κυριακή της Ορθοδοξίας 2012.

«Τοις κηρύσσουσι και διδάσκουσι την παναίρεσιν του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού συγκρητιστικού Οικουμενισμού, ανάθεμα». Εφόσον λοιπόν η παναίρεσις του διαχριστιανικού συγκρητιστικού Οικουμενισμού έχει αρχιερατικόν ανάθεμα πως γίνεται να εμφανίζεται ως δέησις της Θεοτόκου; Γραφικώς, «απορώ και εξίσταμαι»· φοβερόν γαρ το λογοθέσιον εν Ημέρα δικαιοκρισίας Θεού, εκεί όπου μόνον η Αλήθεια μπορεί να ίσταται, συγκαταβάσει δε Θείου ελέους και η αληθινή προ του θανάτου μετάνοια παρίσταται, πάντα τα λοιπά αστέκτω πυρί ετασθήσονται, τρόμος και κλόνος τότε αδιήγητος προς πάντας τους λαλούντας το ψεύδος, τακήσονται γαρ ως τήκεται κηρός από προσώπου πυρός. Άραγε οι άλλοι Αγιορείτες μοναχοί γνωρίζουν αυτά που συμβαίνουν στο Περιβόλι της Παναγίας; Διότι εάν αυτά συμβαίνουν στο Περιβόλι της εν επιγνώσει και αδιαμαρτύρητα, τότε μήπως πνευματικώς εγγύς ίσταται η πρόρρησις της Παναγίας Πορταϊτίσσης; «Απορώ και εξίσταμαι»· εντός Αγίου Όρους από Αγιορείτες μοναχούς στο Περιβόλι της Θεοτόκου την οποίαν πάντες οι Αγιορείτες έχουν ως Έφορον και Δέσποινα Υπέρμαχον προστάτιδα, οίτινες νυκτός και ημέρας διαπαντός εν προσ­ευχαίς αδολεσχούσι επί τω αγίω ονόματι αυτής. Αλλά ιστορικώς ουκ άπορον το γεγονός ότι και εν αποστόλοις ου πάντες απόστολοι, αλλά και ψευδαπόστολοι και Ισκαριώται. Αληθώς και κυρίως έρχεται εις τον νουν, η φράσις του Κυρίου: «ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστι, το σκότος πόσον;».

Ευχόμεθα να φωτίζη πάντας ημάς η Θεοτόκος εις αυτογνωσίαν έκαστον και ποία είναι αληθώς τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών, προ πάντων δε να φυλάττη ημάς από πάσης πλάνης και απατηλής μεθοδείας του διαβόλου, όστις σερβίρει το δηλητήριόν του πάντοτε με ωραίον περιτύλιγμα, ίνα ευπαράδεκτον γίνεται. Στον Οικουμενισμό το ωραίον αυτό περιτύλιγμα είναι η “ειρήνη”, η “αγάπη”, η “ενότης των λαών” σε “μία πίστη”, σε “μία θρησκεία”, σε ένα “πατέρα”, σε ένα “θεό”. Το δηλητήριον όμως είναι ότι αυτός ο ένας “θεός” δεν είναι ο αληθινός Θεός και η προς αυτόν αληθινή πίστις, αλλά ο διάβολος εν προσώπω του ερχομένου Αντιχρίστου. Γρηγορείτε, καλή μετάνοια, εγγύς γαρ ο καιρός της δικαίας οργής επί πάντας τους εργαζομένους την ανομίαν. Τέλος του μυστηρίου της ανομίας η Πανθρησκεία, ο έσχατος Αντίχριστος και η γέεννα του πυρός της αιωνίου κολάσεως. Τέλος του μυστηρίου της ευσεβείας η αιώνιος ζωή της βασιλείας του Θεού, Πατρός Υιού και Πνεύματος Αγίου. Αμήν.

Του κ. Παναγιώτου Κατραμάδου

"Πρέπει να φυλάξετε την Πίστη. Πρέπει να κρατήσετε τους ναούς. ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΤΕ την είσοδο των οικουμενιστών στους ναούς." Νέα ανακοίνωση της ομάδος "(like) Ορθοδοξία"

Ήλθα να βάλω φωτιά στις καρδιές, μας λέει ο Κύριος. 
Καίγεται, όμως, η καρδιά μας; Ξεχείλισε από αγάπη, ζήλο, πόθο για τον Θεό;
Γεμίζει μόνο από τον Θεό και στόχος της είναι να ενωθεί μαζί Του; 
O Κύριος ημών Ιησούς Χριστός φανέρωσε την δόξα Του στους μαθητές νια να καταλάβει ο άνθρωπος πόσο δοξασμένος μπορεί να γίνει όταν ενώνεται μαζί Του.
Κάποιοι σήκωσαν τα μάτια στον ουρανό, ξέχασαν τα του κόσμου τούτου και με καρδιά γεμάτη από Θεό ομολόγησαν την πίστη τους με το όποιο κόστος.


Τελευταία παραδείγματα ιερέας στην ευρύτερη περιοχή Σερρών, πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών και οι μοναχοί στην ι.μ. Αγίας Παρασκευής στην Πτολεμαϊδα. 
Με ανδρείο φρόνημα, με καρδιά γεμάτη φωτιά στάθηκαν απέναντι στην αίρεση του Οικουμενισμού, αρνούμενοι κάθε είδους συμβιβασμό, μάρτυρες της ορθοδόξου πίστεως. 

Το παράδειγμά τους, φωτεινός οδοδείκτης σ'όλους εμάς που ξεχνούμε πως ομολογία είναι δίωξη και αγώνας για τον Τριαδικό Θεό. Οι πιστοί, αναγνωρίζοντας σ'αυτούς τους στρατιώτες του Θεού, τους φύλακες του ευαγγελικού νόμου, τάχθηκαν στο πλευρό τους Θαύμασαν το φρόνημά τους, την καθαρότητα της πίστης τους, την γενναιότητά τους απέναντι σ'ένα σάπιο και διαβρωμένο εκκλησιαστικό σύστημα.

Ελάχιστοι ναοί στην Ελλάδα, επανδρωμένοι από ομολογητές, καλύπτουν σήμερα μετά την ληστρική σύνοδο, το ορθόδοξο ποίμνιο που δεν θέλει να υποχωρήσει και να αλωθεί από την αίρεση. Οι προσευχές μας μαζί τους.

Είμαστε στο πλευρό των αγωνιστών, γνωρίζοντας πως είμαστε μαζί με τον Χριστό.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την σθεναρή στάση των κληρικών και μοναχών των ορθοδόξων ναών.
Ξέρουμε πως είμαστε ελάχιστοι αριθμητικά, όμως είμαστε το ορθόδοξο ποίμνιο.
Έχετε χρέος απέναντί μας. 
Πρέπει να φυλάξετε την Πίστη. 
Πρέπει να κρατήσετε τους ναούς.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΤΕ την είσοδο των οικουμενιστών στους ναούς.

Οποιοσδήποτε συμβιβασμός, οποιαδήποτε υποχώρηση αποτελεί προδοσία.
Η παραμικρή κοινωνία με την αίρεση αίρει την χάρη του Θεού. Ο Θεός είναι η απόλυτη καθαρότητα. Δεν μπορεί να είναι εκεί που υπάρχει συμβιβασμός και νόθευση σε θέματα πίστεως.

Η αποτείχιση είναι στάση ζωής: 
ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ. 
Μεσότης δεν υπάρχει.
Ξεκάθαρη θέση: ή με τον Χριστό ή χωρίς Αυτόν.


Καλό αγώνα.


Ορθοδοξία”

Αγιορείτες Μεγίστης Λαύρας: «Ο πατρ. Βαρθολομαίος είναι «άγιος», εμείς δέν τόν φθάσουμε οὔύτε στό μικρό του δακτυλάκι»!!!

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ
ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΛΑΥΡΙΩΤΕΣ

ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΩΝ ΛΑΥΡΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ 
ΕΠΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΕΚΚΟΥ


«Ἐκεῖνος πού διώκεται ἀπό αὐτούς πού φαίνεται ὅτι εἶναι ὁμόπιστοι, λόγω τῆς ὑγιοῦς πίστεως, θά ἔχη μεγαλύτερον στέφανον ἀπό αὐτόν πού μαρτυρεῖ ἀπό εἰδωλολάτρη» 
(Ἅγ. Ἰωσήφ, Πατρ. Κων/λεως)

Ἐν πρώτοις, εὐχαριστοῦμεν τόν Κύριόν μας Ἰησοῦν Χριστόν, πού μᾶς ἀξιώνει νά ὁμολογοῦμεν τήν πίστην μας ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων καί μάλιστα νά διωκόμαστε καί νά ἐξοριζόμαστε δι’ αὐτήν. Καί γι’ αὐτό, εὐχαριστοῦμε καί τούς Λαυριῶτες πατέρες πού, παρά τοῦ ὅτι ἀποδεικνύουν ἑαυτούς ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ καί ἀλλότριους Αὐτοῦ, μέ τόν διωγμό πού κινοῦν ἐναντίον μας, μᾶς καθιστοῦν, ἄν καί ἀνάξιοι καί ἁμαρτωλοί, ὁμολογητές.
Πολλοί θά θεωρήσουν αὐτήν τήν ἐπιστολή σκληρή καί ἀκραία. Καί ὅμως, ἐγράφη ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπη, διότι ὅταν ἡ ἀρρώστια εἶναι σέ τελικό στάδιο τότε τό νυστέρι πρέπει νά εἰσχωρήσει μέχρι τό κόκκαλο μήπως καί ἐπέλθει ἡ ἐπιθυμητή ἴασις. Ἄν καί νομίζω πώς οἱ ἀγαπητοί, κατά τ’ ἄλλα, Λαυριῶτες πατέρες, ἤδη ἐνεκρώθηκαν ὡς πρός τήν πίστιν καί «εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ Λαυριώτην εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν», (πρβ Μάρκ. Ι, 25). Ἀλλά ποιός ξέρει, γίνονται καί σήμερα θαύματα.
Οἱ πατέρες τῆς Ἱ.Μ.Μ. Λαύρας ξεπέρασαν κάθε μέτρο, λαμβάνοντας θέση διωκτῶν ἔναντι στούς πατέρες πού ἀγωνίζονται γιά τήν πατροπαράδοτη ἀποστολική μας πίστη καί μέ αὐτόν τόν τρόπο ἔγιναν ἀρνητές τῆς Ὀρθοδοξίας καί προδότες τοῦ Χριστοῦ.
Ὑποστηρίζουν, ἀνοικτά πλέον, πώς ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι «ἅγιος» ἄνθρωπος, πώς ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά τόν φθάσουμε οὔτε στό μικρό του δακτυλάκι, πώς ὅποιοςεἶναι ἀντίθετοςμέ αὐτόν καί μέ αὐτά πού κάνει ὑπακούει τόν σατανάκαί εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας καί σωτηρίας!!!
Δέν διαβάσατε ποτέ, ταλαίπωροι Λαυριῶται, πώς «ὁ φθείρων τὴν πίστιν ἐν τῇ κακῇ διδασκαλίᾳ, ρυπαρὸς γενόμενος εἰς πῦρ ἄσβεστον χωρήσει ὁμοίως καὶ ὁ ἀκούων αὐτοῦ;» (Ἅγιος Ἰγνάτιος Θεοφόρος, P.G, 5,657)
Δέν καταλαβαίνετε πώς ἀθετεῖτε τήν παράδοση τῶν Ἀποστόλων ἀκολουθώντας καί μνημονεύοντας τόν μασόνο, αἱρετικό καί ἀντίχριστο πολέμιο τοῦ Χριστοῦ μας, Ἀρχοντώνη καί κατά συνέπεια ἀθετεῖτε τόν ἴδιον τόν Κύριον; Δέν διαβάσατε ποτέ, ἄθλιοι, στό Εὐαγγέλιο τά λόγια τοῦ Σωτῆρος πού μᾶς λέει: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με» (Λουκ. Ι, 16);
Δέν διαβάσατε ποτέ σας τούς βίους τῶν Ἁγίων μας, ὅπου ΟΛΟΙ, ΜΑ ΟΛΟΙ οἱ Ἅγιοι διέκοπταν τήν κοινωνία μέ τούς ἀκρίτους ἀκόμη αἱρετικούς; 
Δέν γνωρίζετε πώς «ὅστις βούλεται σωθῆναι, πρό πάντων χρή αὐτῷ τήν καθολικήν κρατῆσαι πίστιν, ἥν εἰ μή τις σώαν καί ἄμωμον τηρήσειεν, ἄνευ δισταγμοῦ, εἰς τόν αἰῶνα ἀπολεῖται»(Μ. Ἀθανάσιος); Δέν καταλαβαίνετε πώς ὁδηγεῖτε ἐσᾶς καί αὐτούς πού σᾶς ἀκολουθοῦν, στήν κόλαση τῶν τυμπανιαίων Λαυριωτῶν;
Μήπως ἐκαθεύδατε, ὅταν διαβάζαμε τό συναξάρι τῶν 26 ὁσιομαρτύρων Ζωγραφιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἰδοποιήθηκαν γιά τήν ἔλευση τοῦ αἱρετικοῦ φιλενωτικοῦ αὐτοκράτορος ἀπό τόν ὅσιο Γαβριήλ, κατόπιν τοῦ ὁράματος ὅπου εἶχε ἀπό τήν Παναγία καί ἡ ὁποία τοῦ εἶπε τά ἑξῆς: «Ἄπελθον ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί τόν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.Ὅστις λοιπόν ὑπάρχει ἀσθενής τῷ πνεύματι, ἐν ὑπομονῇ ἄς κρυφθῇ, ἕως ὅτου παρέλθει ὁ πειρασμός. Οἱ δέ ἐπιθυμοῦντες μαρτυρικούς στεφάνους ἄς παραμείνωσιν ἐν τῇ Μονῇ». Καί ἐνῶ ἔχουμε χειρότερον τοῦ Βέκκου, τόν Βαρθολομαῖο, ἐσεῖς συντάσσεσθε μέ αὐτόν. Τόν ἐχθρόν τῆς Παναγίας μας. Καί θέλατε νά σᾶς ἀκολουθήσωμεν, ὅταν μοῦγράφατε νά ξαναμνημονεύσω τό «σεπτόν ὄνομα τοῦΠαναγιωτάτου Πατριάρχη»πού τόσο ἀγωνίζεται γιά τήν Ὀρθόδοξον πίστιν μας!!!!!
Καί τώρα, τολμᾶτε νά διώκετε τόν Γέροντα Εὐστράτιο Ἱερομόναχο, πού πραγματικά δέν μπορεῖτε νά τόν φθάσετε οὔτε στό μικρό του δακτυλάκι, διότι ἐτόλμησε καί ὁμολόγησε τήν ἀλήθεια, διακόπτοντας τό μνημόσυνο τοῦ ἀντίχριστου Βαρθολομαίου; Τόν διώκετε καί τόν διώχνετε ἀπό τό μοναστήρι, μετά ἀπό 50 χρόνια ἀόκνου διακονίας καί ἀμέμπτου βίου, τήν στιγμή πού ὑπάρχουν ἄνθρωποι στό μοναστήρι πού ντροπιάζουν μέ τήν ζωή τους τό Εὐαγγέλιο; («Θοῦ Κύριε φυλακήν τό στόματί μου»!)
Ὁ Γέροντας Εὐστράτιος, ἀκολουθώντας τούς ἁγίους Πατέρες, διακόπτει τό μνημόσυνο διότι «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα ἤ πράσσων κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ φθορὰν προβάτου κατεργαζόμενος» (Ἅγιος Ἰγνάτιος Θεοφόρος P.G.5, 912). Ἐνῶ ἐσεῖς προτιμᾶτε τίς θεσοῦλες σας, εὐαρεστοῦντες τήν «κεφαλή σας»,τόν Ἀρχοντώνη, καί ὄχι τόν Χριστό, κερδίζοντας μία θέση στήν κόλαση μέ τούς λοιπούς αἱρετικούς καί τούς φίλους σας ἐξωμότες τυμπανιαίους Λαυριῶτες ἐπί Βέκκου. 
Διώκετε ὅλους ἐμᾶς πού ἀκολουθοῦμε τίς παραδόσεις καί τίς ἐπιταγές τῶν Ἁγίων καί Θεοφόρων Πατέρων, λέγοντας ὅτι δημιουργοῦμε σχῖσμα καί πώς βγάζουμε ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας, πώς ἔχουμε ἄκυρα μυστήρια, βλασφημώντας ἔτσι κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μόνο καί μόνον ἐπειδὴ διακόπτουμε τὴν κοινωνία μέ τούς αἱρετικοὺς καὶ δὲν τοὺς ἀκολουθοῦμε στὴν ἀπώλεια τῆς αἱρέσεως. Ἐμεῖς τὸ πτωχὸ καὶ μικρὸ ποίμνιο προτιμοῦμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν διαχρονικὴ ἱερὰ παράδοση τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, γενόμενοι «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατρᾶσι».
Τά πανηγύρια καί τά κονδύλια τῶν Ἑβραιομασόνων, δέν σᾶς ἄφησαν χρόνο νά διαβάσετε πώς: «Ὁ σιωπῶν ἐν καιρῷ ἀσεβείας εἶναι ἔνοχος γιά τὸ αἷμα τῶν ἁμαρτανόντων» (Μ. Βασιλείου P.G.31,1257) καί πώς: «Εἰ δέ τις προσποιεῖται ὁμολογεῖν μὲν ὀρθήν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις τόν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονίκως ἐπιμένῃ τὸν τοιοῦτον παραιτῆσθε» (Ε.Π.Ε. 12,400,31). Δηλαδή, «ὅποιος προσποιεῖται ὅτι ὁμολογεῖ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλὰ ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία καὶ μὲ τοὺς αἱρετίζοντες, δηλ. μὲ αὐτοὺς ποὺ κοινωνοῦν καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως εἶναι σήμερα οἱ οἰκουμενιστές, αὐτὸν ἀρχικὰ νὰ τὸν προτρέπετε νὰ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὴ τὴν συνήθεια τῆς κοινωνίας· καὶ ἐὰν μὲν σταματήσει ἂς τὸν ἔχετε ὡς ἀδελφὸν· ἐὰν ὅμως ἐπιμένει νὰ φιλονικεῖ, (ἐμεῖς τοιαύτην συνήθεια δὲν ἔχουμε), τότε ἄς τὸν παρατήσετε» (καὶ ἄς τὸν λυπηθεῖ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου νὰ τοῦ δώσει μετάνοια).
Ἀποδεικνύεστε ἁγιομάχοι, διότι ὄχι μόνον δέν δέχεσθε τά τῶν Ἁγίων, ἀλλά πράττετε καί τά ἀντίθετα μέ αὐτούς. Ἔτσι ἐνῶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης μᾶς λέγει πώς: «Ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ κοινωνοῦντες μὲ αἱρετικοὺς» (Ἅγιος Χρυσόστομος PG.99,1048), ἐσεῖς μνημονεύετε τόν Βαρθολομαῖο ὡς ὀρθοτομοῦντα τόν λόγο τῆς ἀληθείας. Ἀλήθεια, πατέρες, ὑπῆρξε ποτέ ἄνθρωπος πού ἔχει ξεστομίσει τόσες καί τέτοιες βλασφημίες, ὅπως ὁ Βαρθολομαῖος; Ἐκτός τοῦ ὅτι εἶναι γνωστές σέ ὅλους, τίς εἶχα καταθέσει καί στά πρακτικά τῆς Μονῆς ὡς Προϊστάμενος.
Ὁ Ἅγιος Συμεών, ἐνῶ μᾶς δίνει ἐντολή, «Κάθε κληρικὸ τοῦ ὁποίου ἡ πίστις, οἱ λόγοι καὶ τὰ ἔργα δὲν συμφωνοῦν μέ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε στὴν οἰκία μας. Ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποστρεφόμεθα καὶ νὰ τὸν μισοῦμε ὡς δαίμονα, ἔστω κι ἄν ἀνασταίνει νεκροὺς καὶ κάνει μύρια θαύματα» (Ἁγίου Συμεὼν Ν. Θεολόγου, Λόγος 6ος), ἐσεῖς τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστές τούς δέχεσθε ὡς πατέρες καί δεσπότες σας. Ἄς εἶναι! Νά ξέρετε πώς μέ αὐτόν τόν τρόπο προσκυνεῖτε τόν Σατανά.
Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ καί Λαυριώτης, μᾶς λέγει πώς «Οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί» (Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Συγγραμ. Β΄, 627), «μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα». (Ἔνθ’ ἀν.). Ἐσεῖς σπιλώνετε τήν μνήμη του, ἐνῶ νομίζετε πώς τόν τιμᾶτε, πράττοντας ἀκριβῶς τά ἀντίθετα μέ αὐτά πού μᾶς διδάσκει.
Ἐμεῖς, «κοινωνοῦμεν οὕς μνημονεύομεν καὶ μνημονεύομεν οἷς κοινωνοῦμεν» (Δοσίθεος Ἱεροσολύμων). Διότι «Οἱ μὲν αἱρετικοὶ τέλεον περί τὴν πίστιν ἐναυάγησαν, οἱ δὲ εἰ καὶ τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεμποτίσθηκαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, P.G. 99, 1116A). Γιά ἐμᾶς, «ἡ ἐξωτερικὴ ἀκοινωνησία προστατεύει ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἀλλοτριότητα» (Ἁγίου Νεκτάριου Αἰγίνης, Περὶ σχέσεως μὲ αἱρετικοὺς, ἔκδ. Παναγόπουλος).
Κάναμε χρήση τοῦ 15ουκανόνος τῆς ΑΒ Συνόδου ἐπί Ἁγίου Φωτίου, καί τοῦ 31ου τῶν Ἀποστόλων, ἀλλά ἀμφιβάλλω ἄν ξέρετε κἄν ὅτι ὑπάρχουν τέτοιοι κανόνες. Θεολογικά δέν τολμῶ νά σᾶς μιλήσω, διότι τό μόνον πού ξέρετε εἶναι νά φωνασκεῖτε, νά καταριέστε καί νά συκοφαντεῖτε. Αὐτό μάθατε νά κάνετε μία ζωή, μέσα στό Μοναστήρι.
Αὐτά τά γνωστοποιῶ δημοσίως, γιά νά μήν μπορεῖ κάποιος νά μέ κατηγορήσει περί ψεύδους, ἀφοῦ μπορεῖτε κάλλιστα νά τά διαψεύσετε. Ἄν προσπαθήσετε ὅμως νά τό κάνετε, σᾶς περιμένει μία μεγάλη ἔκπληξη. Δέν τήν λέμε γιατί τότε παύει νά εἶναι ἔκπληξη.
Γνωρίζω ὅτι λέτε πώς ἐσεῖς κατέχετε τήν ἀλήθεια καί ὅτι βρίσκεστε ἐντός Ἐκκλησίας καί δέν πλανᾶσθε καί πώς ὅλοι οἱ ἄλλοι εἶναι πλανεμένοι ἐκτός ἀπό ἐσᾶς. Νά ξέρετε πώς τά λόγια πού ταιριάζουν ἀπόλυτα σέ ἐσᾶς, εἶναι τοῦ Κυρίου μας: «ὅτι λέγεις ὅτι πλούσιός εἰμι καὶ πεπλούτηκα καὶ οὐδενὸς χρείαν ἔχω, καὶ οὐκ οἶδας ὅτι σὺ εἶ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός, συμβουλεύω σοι ἀγοράσαι παρ᾿ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς ἵνα πλουτήσῃς, καὶ ἱμάτια λευκὰ ἵνα περιβάλῃ καὶ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριον ἵνα ἐγχρίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπῃς» (Ἀποκ. κεφ. 3, 17-18).

Ὁ Κύριος γνωρίζει πώς καθημερινῶς προσεύχομαι γιά τήν ἀνάνηψή σας καί τήν ἐπιστροφή σας στήν Ὀρθόδοξον Πίστη μας. Ἀλλά ἄν, παρ’ ἐλπίδα, ἀκολουθήσετε τήν πορεία πού ἔχετε χαράξει, τότε σᾶς συμβουλεύω νά διαθέσετε καί ἕνα ἑβραιομασονικό κονδύλιον γιά τήν διάνοιξη τῆς σπηλιάς, ὅπου ἔχουν βάλει τούς τυμπανιαίους, τούς ἐξωμόσαντας ἐπί Βέκκου, διότι δέν νομίζω νά σᾶς χωρέσει ὅλους μαζί.
Μετά ἀληθείας καί εἰλικρινοῦς ὁμολογίας,

Γέροντας Σάββας, Ὀρθόδοξος Λαυριώτης

Aν οι δεσποτάδες μας έχουν φθηνή αντίληψι για την Ορθοδοξία

ας μη λησμονούν ότι υπάρχει λαός, υπάρχει το λείμμα της ευσεβείας, κληρικοί & λαικοί, οι οποίοι πεθαίνουν για την Ορθοδοξία… & δεν θα επιτρέψουν στους νεωτεριστάς νεοορθόδοξους & νεοπάτορες να νοθεύσουν την πίστη & να υποτάξουν την Ορθοδοξία


«…Δὲν θα παύσωμε νὰ λαλοῦμε μὲ τὴν γλῶσσα τῆς ἀληθείας, ἔστω καὶ ἂν διωχθοῦμε, ὅπως διωχθήκαμε στὸ παρελθόν. Ἐμεῖς πάνω ἀπ᾽ ὅλα ὡς πολυτιμότερο ἀγαθὸ θεωροῦμε τὴν Ὀρθοδοξία, τὴν ὁποία πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ τὴν διαφυλάξουμε ἀκεραία καὶ ἀλώβητη.
Ἂν κάποιοι κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ θέλουν νὰ τὴν προδώσουν καὶ νὰ τὴν παραδώσουν στὸν ἀντίχριστο πάπα, ὁ λαός, ὁ εὐσεβὴς λαός, ὁ πάντοτε σταθεὶς ἄγρυπνος ὡς φρουρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ τώρα θὰ ὑψώσῃ τὸ ἀνάστημά του καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃ τέτοια προδοσία.
Ἐκφράζω βαθυτάτη λύπη, διότι τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ ὁποῖο θεωρεῖται πρόμαχος τῆς Ὀρ­θοδοξίας καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν ἱερῶν παραδόσεων –κατ᾽ ἐμὲ δὲ καὶ ἀλεξικέραυνον τῆς ὀρθοδόξου Ἑλλάδος–, προδίδεται ἀπὸ μοναχοὺς οἱ ὁποῖοι ὑποστηρίζουν βλασφήμους ἱεράρχας… 
Εἶνε τοῦτο σημεῖον ἐσχάτης καταπτώσεως! Ἀλλ᾽ ἄν αὐτοὶ τόσο φθηνὴ ἀντίληψι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἔχουν ἂς μὴ λησμονοῦν ὅτι ὑπάρχει λαός, ὑπάρχει τὸ λεῖμμα τῆς εὐσεβείας, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι πεθαίνουν γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἔχουν ὡς σύνθημα «Ὀρθοδοξία ἢ θάνατος» καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψουν στοὺς νεωτεριστὰς νεορθοδόξους καὶ νεοπάτορες νὰ νοθεύσουν τὴν πίστι καὶ νὰ ὑποτάξουν τὴν Ὀρθοδοξία.

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Έκκληση των παγκοσμιοποιητών για παγκόσμιο κοινοβούλιο



Ποιοι Έλληνες βουλευτές υπογράφουν

Του Κίμωνα Χαραλάμπους

1.500 βουλευτές από περισσότερες από 120 χώρες ζητούν επίσημα την δημιουργία παγκόσμιου κοινοβουλίου υπογράφοντας έκκληση για την άμεση πραγμάτωση του σχεδίου!
Τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν επίσημα στις 24 Οκτωβρίου 1945, όταν ο Καταστατικός τους Χάρτης επικυρώθηκε από την πλειοψηφία των 51 ιδρυτικών Κρατών Μελών. Η ημέρα αυτή εορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο ως Ημέρα των Ηνωμένων Εθνών.

Σκοπός των Ηνωμένων Εθνών είναι να ενώσουν όλα τα έθνη του κόσμου ώστε να εργαστούν για την δημιουργία μιας παγκόσμιας κυβέρνησης για την «ειρήνη και την ανάπτυξη, με βάση τις αρχές της δικαιοσύνης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ευημερίας όλων των ανθρώπων», όπως μας λένε.
Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν 192 μέλη που συνεδριάζουν στη Γενική Συνέλευση, η οποία μοιάζει με ένα παγκόσμιο κοινοβούλιο αλλά δεν είναι ακόμα.
Αυτό όμως πρόκειται να αλλάξει καθώς όλα δείχνουν πως βρίσκεται προ των πυλών η παγκόσμια κυβέρνηση των πολιτικών, η οποία και θα δώσει έπειτα την θέση της στον έναν παγκόσμιο ηγέτη.
Για όσους δεν γνωρίζουν υπάρχει η διεθνής «εκστρατεία» για παγκόσμιο Κοινοβούλιο στα Ηνωμένα Έθνη με τα αρχικά UNPA (United Nations Parliamentary Assembly). Πλέον η εν λόγω προοπτική έχει την στήριξη 1.500 πρώην και νυν βουλευτών χωρών του πλανήτη και περισσότερων από 120 κρατών.
Η… έκκληση για παγκόσμιο κοινοβούλιο των Ηνωμένων Εθνών, η οποία έχει υπογραφεί από βουλευτές, ζητά «δημοκρατική συνεργασία και αντιπροσώπευση σταδιακά και σε παγκόσμιο επίπεδο»! Στα «δημοκρατικά» πλαίσια μάλιστα οι βουλευτές κάνουν λόγο για «ανάγκη συμμετοχής των παγκόσμιων πληθυσμών στην δραστηριότητα του Ο.Η.Ε.»
Έτσι όπως οι πληθυσμοί... συμμετέχουν στην δραστηριότητα των χωρών τους ή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το όλον θέμα αποτελεί, όπως καταλαβαίνετε, μια κοροϊδία και μοναδικός στόχος είναι η περαιτέρω συγχώνευση των κρατών ή των τραστ κρατών σε ένα κυβερνητικό κέντρο, το οποίο θα δώσει την θέση του στον παγκόσμιο ηγέτη με τον κοινοβουλευτισμό να μετατρέπεται σε αριστερόστροφη δικτατορία.
Όλα γίνονται σταδιακά, όπως το ποντίκι ροκανίζει ένα σκοινί.
«Η έκκληση (για παγκόσμιο κοινοβούλιο) είναι ένα σημαντικό λιθαράκι», ανέφερε ο συντονιστής της «εκστρατείας», Andreas Bummel.
«Το γεγονός πως ένας τόσο μεγάλος αριθμός βουλευτών από όλες τις περιοχές του κόσμου στηρίζει την ιδέα ενός παγκόσμιου κοινοβουλίου δείχνει πως ήρθε η ώρα, τα Ηνωμένα Έθνη να ασχοληθούν σοβαρά με αυτό το σχέδιο», τόνισε ο ίδιος.
Σε αυτούς που έχουν υπογράψει την έκκληση για παγκόσμιο κοινοβούλιο ανήκουν ο πρόεδρος του παναφρικανικού κοινοβουλίου, Roger Nkodo Dang από το Καμερούν, σημαντικοί κοινοβουλευτικοί αντιπρόσωποι από όλον τον κόσμο αλλά και την Ευρώπη, όπως ο Γερμανός ΥΠΕΞ, Sigmar Gabriel, το μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για ψηφιακή οικονομία και κοινωνία, Mariya Gabriel από την Βουλγαρία, ο Πρόεδρος της Ιρλανδίας, Michael D. Higgins, η Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Federica Mogherini, ο πολυπολιτισμικός Πρόεδρος του Καναδά, Justin Trudeau, κ.α.
Από την Ελλάδα υπέγραψαν ο Γιάννης Δραγασάκης του ΣΥΡΙΖΑ, ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ και ο Δημήτρης Παπαδημούλης του ΣΥΡΙΖΑ. Τους περισσότερους βουλευτές έχει η Γερμανία και ακολουθεί ο Καναδάς.
ΕΔΩ όλη η λίστα!
Στην αρχή συνένωσαν τις χώρες σε τραστ και τώρα πλησιάζει η ώρα για παγκόσμια συγχώνευση των κοινοβουλίων σε ένα, το οποίο και θα αποφασίζει για τις τύχες των λαών μέχρι να καταργηθεί και αυτό από τον έναν ηγέτη. Ο καιρός είναι πολύ πιο κοντά από όσο φαντάζεστε!

«ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΑΤΣΑ»!

Οἱ διωγμοί συνεχίζονται ἀπὸ Ἁγιορεῖτες πρὸς Ἁγιορεῖτες!!!

Τώρα οἱ Οἰκουμενιστές (μετὰ τὸν π. Μάξιμο Καραβά) ἔβαλαν στὸ στόχαστρο τὸν π. Εὐστράτιο!



Ἐδῶ ὁ π. Εὐστράτιος βαπτίζει ὀρθόδοξα
κι ὄχι ὅπως βάπτισε πρόσφατα ὁ
οἰκουμενιστὴς μητροπ. Λαγκαδᾶ! 

Από εξακριβωμένη πηγή μάθαμε ότι η Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας αποφάσισε να διώξει τον ιερομόναχο γέροντα Ευστράτιο από το μετόχι της «Άξιον Εστί» στην Βαρυπόμπη (και από ότι φαίνεται ακολουθεί και η δίωξη του μοναχού π. Κοσμά του Κουτλουμουσιανού), επειδή διέκοψε την μνημόνευση του Πατριάρχη και όσων των μνημονεύουν, πιστός στην διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, ως προς τί πρέπει να πράττουν τα μέλη της Εκκλησίας σε καιρό αιρέσεως.

Έχουν μάλιστα κλειδώσει το κελί του γέροντα στη Μονή, το οποίο μοιράζεται με τον αγωνιστή γέροντα Σάββα με λουκέτο, ώστε να μην μπορούν να μπουν χωρίς την άδειά τους.

Το γεγονός ότι διώκουν πάλι έναν καταξιωμένο γέροντα φανερώνει, ότι οι οικουμενιστές έχουν πια αποφασίσει την πάταξη κάθε αντίδρασης, από όποιον και αν προέρχεται μία πρακτική που είναι κοινός τόπος όλων των αιρετικών. Οι πανίσχυροι οικουμενιστές και οι μονές του σαθρωμένου πια οπωρωφυλακίου του Αγίου Όρους, (κατά τον αείμνηστο Ι. Κορναράκη), αποδεικνύουν έτσι, η τάχα αδιαφορία τους τόσα χρόνια, ήταν προσποιητή και υπολογισμένη. Τώρα που βλέπουν ότι οι Διακοπές των Μνημοσύνων των Παναιρετικών Οικουμενιστών πληθαίνουν, βάζουν σε εφαρμογή την μέθοδο τῶν απειλών και διώξεων, αφού τρέμουν την φωνή του κάθε ορθοδόξου, διότι αυτή τους ελέγχει και τους αναδεικνύει ως παναιρετικούς.

Είναι πια η ώρα για το ορθόδοξο ποίμνιο, ν’ αφήσει πια τους δισταγμούς ή τις αμφιβολίες. Να δείξει και αυτό ότι κατάλαβε πια τα υποχθόνια σχέδια των Οικουμενιστών. Να δείξει ότι αξίως φέρει το όνομα ορθόδοξος Χριστιανός και ως φύλαξ των δογμάτων της Εκκλησίας δεν θα επιτρέψει στους Οικουμενιστές να συνεχίσουν το ανόσιο έργο τους.

Π.Π.

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr

Από τα ...ψέματα Οικουμενιστών!

Μᾶς λένε ὅτι ἔλαβαν μέρος στὴν ψευδοσύνοδο 350 Ἐπίσκοποι,ἐνῶ ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι 350 εἶχαν προσκληθεῖ! Ἔλαβαν μέρος ΜΟΝΟ 162!


ΠΩΣ Ο ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑΣ ΠΡΟΦΗΤΕΨΕ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ




Μας έστειλε ένας καλός φίλος της ιστοσελίδας την προφητεία του μεγάλου Αγίου της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του πιο πολύ γνωστού ως Πατροκοσμά, ένας Άγιος που άφησε μεγάλη παρακαταθήκη για την Ελλάδα και είχε προφητέψει 250 χρόνια πριν τα μελλούμενα και τα σημερινά.


«Προσπαθοῦν μὲ ‘‘ συρματόσχοινο ’’ νὰ ἀναστείλουν τὴν ἐκπλήρωση τῆς προφητείας τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ! ! !
Γράφει ὁ Γεώργιος Λατσὸς , Μηχανολόγος Μηχανικὸς Ε . Μ . Π . Συνταξιοῦχος ΔΕΗ , Πρόεδρος τῶν Φίλων τοῦ Ἁγίου Ὄρους Λαμίας .
Ἀφορμὴ γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο ἤταν ἡ τελευταῖα ἐπίσκεψη στὸ Ἅγιον Ὄρος ( Νοέμβριος 2015 ) σὲ κελὶ σεβαστοῦ ἱερομονάχου στὶς Καρυὲς . Ἐκεῖ μεταξὺ τῶν ἄλλων σὲ ἕνα ἀρχονταρίκι ῥώτησα γιὰ μία περιέργη ἀσπρόμαυρη φωτογραφία ( προπολεμικὴ σὲ ἡμερομηνία ) ποὺ ἀπεικόνιζε ἕνα δένδρο ποὺ εἶχε φυτρώση ἀνάμεσα σὲ δύο βράχια . Ὁ ἱερομόναχος μοῦ ἐξήγησε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν τὸπο τὸν ὁποῖον εἶχε ἐπισκεφθεῖ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τὸ ἔτος 1765 καὶ εἶχε μιλήσει , ὅπως πάντα ἔκανε στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς . 
Ὑπάρχει καὶ μικρὸ εἰκονοστάσι ὅπως φαίνεται στὴν φωτογραφία , γιὰ νὰ θυμίζει τὴν θέση αὐτὴ . Συνήθως ἔστηνε γιὰ ἀνὰμνηση καὶ ἔναν σταυρὸ . Ὅμως αὐτὴ τὴ φορὰ ὁ γέροντας ἤταν ἀνήσυχος καὶ μοῦ πρότεινε νὰ πάω καὶ νὰ διαπιστώσω ‘‘ ἰδίοις ὄμμασι ’’ τὴν πληροφορία ὅτι οἱ κάτοικοι ( καὶ καλὰ ἔκαναν γιὰ λόγους ἀσφαλείας ) εἶχαν προσδὲσει τοὺς δύο ( ἀποκολλημένους πλέον ) βράχους μὲ συρματόσχοινο . Πράγματι στις 3 Δεκεμβρίου 2015 , βρέθηκα στὸ σημεῖο αὐτὸ στὸ ( Μεταξοχώρι )
Ἁγιᾶς Λαρίσης ( περίπου 3 χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὴν Ἁγιᾶ ) καὶ ἔγινε ἡ φωτογράφηση ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρὲς . Διαπίστωσα ὅτι πράγματι ὁ ἔνας βράχος ἔχει τελείως ἀποκολληθεῖ καὶ οἱ κάτοικοι τὸν ἔχουν πρόσδεσει μὲ χονδρὸ συρματόσχοινο (διαμέτρου 20 χιλιοστὰ ) για τὸν κίνδυνο τῆς κατολίσθησὴς του πρὸς τὸ χωριό . Ἡ ἱστορία ἀναφέρει λοιπὸν , ὅτι ὅταν πέρασε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τὸ ἔτος 1765 ( σήμερα 2015 δηλαδὴ πρὶν ἀπὸ 250 χρόνια ἀκριβῶς ) συγκεντρώθηκαν ἐκεῖ οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ( καλοπροαίρετοι καὶ μὴ ὅπως πάντα συνέβαινε ) καὶ τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς γιὰ τὴν μετάνοια , γιὰ τὴν Ἐθνικὴ ἀφύπνιση , γιὰ νὰ μιλᾶνε ἑλληνικὰ στὰ σπίτια τους ,για νὰ μαθαίνουν ἑλληνικὰ γράμματα στὰ παιδιὰ τους καὶ νὰ ἀποφεύγουν τὸν ἐκτουρκισμὸ , γιὰ τὴν τήρηση τῆς ἀργίας τῆς Κυριακῆς καὶ ὅλα τὰ ἄλλα τὰ ὁποῖα διασώθηκαν σὲ μᾶς ἀπὸ τὴν παράδοση .

Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἔχει γράψει πολὺ καλὸ καὶ μικρὸ σχετικὸ βιβλίο γιὰ τὸν βίο , τὶς προφητεῖες καί τὶς διδαχὲς τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλού ποὺ ὑπάρχει σὲ ὅλα τὰ χριστιανικὰ βιβλιοπωλεία . Τοὺς μίλησε ὅπως πάντα καὶ γιὰ τὸ Ποθούμενο ( κωδικὴ λέξη τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπὸ τοὺς Τούρκους ) καὶ τοὺς ἔδινε κουράγιο γιὰ τὸ ὅτι γρήγορα θὰ ἐρχόταν αὐτὸ , ὅπως καὶ πραγματικὰ ἔγινε σὲ 56 χρόνια περίπου ἀπὸ τότε ( 1765 – 1821 ) . Ὅμως τὸν ῥωτοῦσαν καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦσαν καὶ ὁ φωτισμένος καὶ χαριτωμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἱερομόναχος τοὺς μιλοῦσε καὶ γιὰ τὰ ἔσχατα , για τὴν διάλυση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τὸ Ξανθὸ Γένος , γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν ‘‘ Ἁγιὰ Σοφιὰ ’’ ( πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικὰ μας θἆ ’ ναι ). Μιλοῦσε γιὰ πολέμους μὲ παράξενα & πολὺ καταστροφικὰ ὄπλα , τὴν μεγάλη πεῖνα ποὺ θὰ ἔρθει , γιὰ παράξενες ἐφευρέσεις μέ ‘‘ σιδερένια πουλιὰ ’’ ποὺ θὰ πετᾶνε στὸν οὐρανὸ , γιὰ ἅμαξες ποὺ θὰ τρέχουν στὸν κάμπο χωρὶς ἄλογα πιὸ γρήγορα ἀπὸ τὸν ‘‘ λαγό ’’ , γιὰ τὸ ὅτι θὰ δέσουν τὴ γῆ μέ ‘‘ κλωστὲς ’’, γιὰ τὸ ὅτι θὰ γυρίζει ὁ διάβολος μὲ τὸ κολοκύθι του γύρω ἀπὸ τὴ γῆ ( δορυφόροι ) , γιὰ τὸν διάβολο ποὺ θὰ μπεῖ μέσα στὰ σπίτια μας ( τηλεόραση ) καὶ τὰ κέρατὰ του θὰ εἶναι στὰ κεραμίδια ( κεραῖες ) καὶ ἄλλα πολλὰ ποὺ ἀναφέρονται ἐκτενῶς στὶς προφητεῖες του .

Βεβαίως γινόταν ( ὅπως πάντα ) ὁ σχετικὸς περίγελος ὅταν ἔλεγε αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ ποὺ θὰ συμβοῦν καὶ θὰ τὰ δοῦνε οἱ ἐπόμενες γενεὲς . Ὅπως πάντα , ὅλοι τὸν ῥωτοῦσαν , ἄλλοι μὲ περιέργια , ἄλλοι μὲ θαυμασμὸ καὶ ἄλλοι μὲ δυσπιστία ‘‘ καὶ πότε θὰ γίνουν αὐτὰ Πατροκοσμᾶ ; πότε θὰ εἶναι τὰ ἔσχατα ; ’’ Στὴν περίπτωσὴ μας συγκεκριμένα , ἀναφέρει ἡ ἱστορία , ( στὸ Μεταξοχώρι ) , ὁ Ἅγιος κοίταξε γύρω του καὶ εἶδε ἔνα συμπαγῆ βράχο . 
Μὲ πόνο ψυχῆς τοὺς ἐξήγησε ὅτι ὅλα αὐτὰ θὰ ἐκπληρωθοῦν καὶ θὰ ἔρθουν τὰ ἔσχατα ὅταν ‘‘φυτρώσει ἕνα δενδράκι καὶ θὰ σχίσει αὐτὸν τὸν συμπαγῆ βράχο στὴ μέση ’’.
Βεβαίως ὁ περίγελος ἀποκορυφώθηκε γιατὶ κανένα δενδράκι δὲν ὑπῆρχε , παρὰ μόνο γρασσίδι καὶ ὁ βράχος φαινόταν συμπαγὴς καὶ ἀκλόνητος . Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἔφυγε καὶ πῆγε ἀλλοῦ νὰ ὁμιλήσει καὶ νὰ ἐμψυχώσει τοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες . Ἀλλὰ ἄλλοι δέχτηκαν τὶς διδαχὲς του καὶ ἵδρυσαν σχολεῖα , ἔκτισαν ἐκκλησίες λειτούργησαν κατηχητικὰ , διόρισαν δασκάλους κ.τ.λ. σύμφωνα μὲ τις ὑποδείξεις τοῦ Ἁγίου. Ἄλλοι ὅμως τὸν περιγέλασαν καὶ τοῦ ἀπαγόρευσαν νὰ προσεγγίσει στὸν τόπο τους ( ὅπως συνέβη στὴν Λευκάδα ) , ἀλλοῦ δὲν τοῦ ἔδωσαν νερὸ ( Λάρισα) ἀλλοῦ τὸν προπηλάκισαν καὶ τοῦ ἔσχισαν τὸ ὑποκάμισο ( ὑπάρχει σήμερα ματωμένο σὲ μουσεῖο ) καὶ τελικὰ τὸν κρεμάσαν γιατὶ ἔλεγε να σταματήσουν τὰ παζάρια τῆς Κυριακῆς καὶ να γίνονται τὸ Σάββατο ( πρᾶγμα ποὺ ἔθιγε ὅσους ἤθελαν ἀργία τὸ Σάββατο καὶ ἐργασία τὴν Κυριακὴ τὴν ἡμέρα τοῦ Κυρίου ! ! ! ) 
Μία φορὰ ἀναφέρεται τὸν διέσωσε ἀπὸ ἔναν διωγμὸ ἡ Χάμκω , ἡ μάνα τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ , ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε σὲ μεγάλη ἐκτίμηση , μάλιστα τοῦ εἶχε πεῖ προφητικὰ ὅτι θὰ πάει στὴν Κωνσταντινούπολη ( ἤταν φιλοδοξία τοῦ Ἀλῆ νὰ γίνει σουλτάνος) , ὅπως καὶ πῆγε ( μὲ κόκκινα γένεια , τὸ κεφάλι του σὲ δοχεῖο μὲ μὲλι , συντηρητικὸ τῆς ἐποχῆς ) . Ἐξετάζοντας προσεκτικὰ τὴν φωτογραφία φοβᾶμαι ὅτι βρισκόμαστε μᾶλλον στὸ ‘‘ καὶ πέντε ’’ . Τὰ ‘‘ χιλιάρμενα ’’ κατεβαίνουν ἀπὸ τὴν Μαύρη Θάλασσα στὸ Αἰγαῖο & στὴ Μεσόγειο Θάλασσα , ( ὁ φονιᾶς τῶν ἀεροπλανοφόρων , οἱ S – 400 ἔχουν στηθεῖ μέσα στην Συρία γύρω ἀπὸ τὴν Τουρκία καὶ δὲν πρόκειται νὰ φύγουν , νέα καταστροφικὰ ὅπλα κάνουν τὴν ἐμφάνησὴ τους ( Καυτὸς Ἥλιος , Τελικὴ Κρίση , ὠραῖα ὀνόματα γιὰ πυραύλους ) . 
Οἱ Ἀρμένιοι , οἱ Κούρδοι , οἱ Ἰρανοὶ , οἱ Σύριοι ἔχουν ζητήσει τὴν βοήθεια τοῦ Ξανθοῦ Γένους , δηλαδὴ ἀκόμη καὶ μουσουλμανικὰ κράτη ζητᾶνε τὴ βοήθεια τοῦ Ὀρθοδόξου Ξανθοῦ Γένους καὶ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες δὲν τὴν ζητᾶμε , γιατὶ ‘‘ ἀνήκουμε στὴν ( λατινόφρονα & προτεσταντικὴ ) Δύσῃ ’’ ! ! ! Ἕλληνες Πατριῶτες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ , θαρσεῖτε μὴν πτοεῖστε , ἔχουμε ὁ καθὲνας μας τὸ ἰσχυρότερο ὄπλο στὰ χέρια μας , τὸ ὁποῖο τρέμει ἡ Νέα Τάξῃ Πραγμάτων. Ἂς ζητήσουμε μὲ τὸ κομβοσχοίνι μας τὸ Ἔλεος τοῦ Κυρίου καὶ θὰ μᾶς δοθεῖ ἄπλετα καὶ ἀπεριόριστα . Ὁ Χριστὸς μὲ ἕνα φύσιγμα θὰ διαλύσει τὸ σκοτεινὸ νέφος τῆς Διρθνοῦς τῶν τῶν Ἀσεβῶν . ‘‘ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησὸν μας καὶ σῶσε μας ἀπὸ τὴν σατανικὴ Νέα Τάξῃ Πραγμάτων καὶ ὁδηγησὲ μας στὴν ὁδὸ τῆς..»

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

www.nikosxeiladakis.gr

Αποκαλύψεις για πολλές ΠΙΕΣΕΙΣ σε διακόψαντες το μνημόσυνο, ώστε να το επαναλάβουν! --Οι οικουμενιστές Ηγούμενοι ψεύδονται για να ...ευχαριστήσουν τον αρχηγό τους Βαρθολομαίο;



Απάντηση στο ανακοινωθέν της Ι.Κ. Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου

«αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα» (Κατά Ἰωάννην 3:19)


Σε «επίσημο» ανακοινωθέν της Ι. Κ. Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου, το οποίο υπογράφτηκε από τον Γέροντα ΑθανάσιοΑρχιμανδρίτη, τον Δίκαιο της Σκήτης, και από τους συν αυτώ αδελφούς εν Χριστώ, δηλώνουν τα εξής:

1. Στην Ρουμανική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου πότε δεν έχει γίνει διακοπή μνημόσυνου του Οικουμενικού Πατριάρχη, πράγμα το οποίο, δυστυχώς, δεν ισχύει, διότι εγώ, προσωπικά, μαζί με άλλους δύο πατέρες κληρικούς διέκοψα το μνημόσυνο από τον Σεπτέμβριο του 2016, με την ευλογία του Πνευματικού Πατέρα Ιουλιανού και του ιδίου του Δικαίου μας, του Γέροντα Αθανασίου, πράγμα που καταγράφτηκε στα πρακτικά της Γεροντικής Σύναξης της Σκήτης, και από τις 4/17-12-2016 διακόπηκε επίσημα στη Σκήτη το μνημόσυνο του Πατριάρχη Βαρθολομαίου από τη Γεροντική Σύναξη της Σκήτης, με επικεφαλή τον Γέροντα Αθανάσιο, τον Δίκαιο της σκήτης, γεγονός το οποίο καταγράφεται στα πρακτικά της Σύναξης με αρ. πρωτ. 71.
Ο ίδιος ο Δίκαιος υποτάχθηκε στην πλειοψηφία που δηλώθηκε δια ψήφου και είπε: «από σήμερα και πέρα δεν μνημονεύουμε πια».
Πιστεύουμε ότι αυτό που θέλει να δείξει ο Δίκαιος σε αυτό το ανακοινωθέν είναι ότι ο ίδιος θεωρεί ότι δεν διέκοψε το μνημόσυνο, διότι δεν λειτούργησε πια μετά από εκείνη την ημέρα μέχρι την εορτή της Γέννησης του Κυρίου, όταν ο ίδιος μνημόνευσε το όνομα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρόλο που εξέφρασε τη διαφωνία του προς την απόφαση της Σύναξης να διακόψει το μνημόσυνο ήδη από την επίσκεψη της Επιτροπής εκ μέρους της Ι.Μ.Μ. Λαύρας με επικεφαλή τον Καθηγούμενό της –τον Αρχιμανδρίτη Προδρόμου– στις 15/28-12-2017.
Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι όλη η αδελφότητα της Σκήτης υπέστη πιέσεις εκ μέρους της Επιτροπής της Μέγιστης Λαύρας για επαναλάβει το μνημόσυνο του αιρετικού Πατριάρχη, για τον οποίον οι Λαυριώτες Πατέρες έλεγαν ότι είναι κατεξοχήν ορθόδοξος. Πιστεύουμε ότι και οι πιέσεις της Λαύρας αποτελούν έναν λόγο που οδήγησε τον Δίκαιο να αλλάξει γνώμη σχετικά με την απόφαση της Σύναξης. Παρόλα αυτά, ένα μόνο μέλος της Σύναξης επανέλαβε το μνημόσυνο μαζί με τον Γέροντα Δίκαιο, ενώ το υπόλοιπο της αδελφότητας επανήλθε στη μνημόνευση μόνο αφού οι μη μνημονεύοντες πατέρες εκδιώχθηκαν με πιέσεις και πονηρό τέχνασμα από τη Σύναξη και από την αδελφότητα, ή κάποιοι παραιτήθηκαν για το καλό και την ειρήνη της αδελφότητας.

Μετά από όλα αυτά, κατά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Θεοφανίας, ο Γέροντας Δίκαιος Αθανάσιος παραιτήθηκε για λίγες μέρες, διότι η Σύναξη δεν συμφωνούσε μαζί του και με τους όρους της μνημόνευσης. Και για την επαναφορά του στο αξίωμα του Δικαίου, μερικοί από όσους επέμεναν στη μη μνημόνευση αποδέχτηκαν μερικούς από τους όρους που έθεσε ο Γέροντας Δίκαιος, δηλαδή να λειτουργήσουν ως οικονομία σε συλλείτουργο στην εορτή της Σκήτης –την Θεοφάνια– μαζί με τον Καθηγούμενο της Μέγιστης Λαύρας, και ύστερα τους έχειυποσχεθεί την αποδοχή τους ως λειτουργούντες ιερείς στην εκκλησία χωρίς να μνημονεύουν.

Μερικοί υποτάσσονται σε όλους τους όρους αυτούς μέχρι σήμερα και λειτούργησαν σε συλλείτουργα, και μερικοί υποτάχθηκαν εν μέρει, χωρίς να λειτουργήσουν τότε με τον Καθηγούμενο της Λαύρας, ούτε στην εκκλησία μετά, διότι μετά τους το απαγόρευσε ο Γέροντας Δίκαιος, επειδή προκαλούσαν, δήθεν, διασάλευση και σχίσμα στην αδελφότητα -και αυτό μέχρι την καθησύχαση των πραγμάτων.

2. Υποστηρίχθηκε ότι ο Γέροντας Ιουλιανός θα είχε υποστεί πιέσεις και του έχουν αποσπαστεί με το ζόρι κάποιες δηλώσεις εναντίον του οικουμενισμού και της Συνόδου της Κρήτης, και συγκεκριμένα σχετικά με τη διακοπή του μνημόσυνου του επισκόπου και ότι ο Γέροντας Ιουλιανός δεν άλλαξε σε τίποτε, και παρέμεινε όπως και πριν της Συνόδου.
Η αλήθεια είναι ότι πράγματι ο Γέροντας Ιουλιανός δεν άλλαξε σε τίποτε και παρέμεινε εξίσου ορθόδοξος όπως και πριν τη Σύνοδο, ώστε τώρα δεν μεταλαμβάνει τα Θεία Μυστήρια μαζί με όσους υποστηρίζουν το ψέμα και την αίρεση, ούτε εξομολογείται πια στον Γέροντα Δίκαιο, αλλά σε άλλο πνευματικό πατέρα της αδελφότητας, διότι, αφού ο Γέροντας είπε στον Δίκαιο να διακόψει το μνημόσυνο και να μας αφήσει να λειτουργήσουμε, ο Δίκαιος τον αποκάλεσε πλανεμένο και διέκοψε οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του.
Διευκρινίζουμε ότι ο Γέροντας Ιουλιανός και μόνος έκλινε τη ζυγαριά της θέσης μας προς τη διακοπή μνημόσυνου στη Σύναξη της Σκήτης, ώστε όλοι μείναμε έκπληκτοι από την κατηγορηματική του απόφαση, λέγοντας: «εγώ θέλω να πεθάνω ορθόδοξος». Τώρα εμείς, όσοι τηρούμε στη συνέχεια τη διακοπή μνημόσυνου, παρόλο που ο Γέροντας Ιουλιανός και μερικοί μη μνημονεύοντες κληρικοί, χάρη της ειρήνης της αδελφότητας, συμμετείχαν και ακόμη συμμετέχουν σε μερικές κοινές ακολουθίες με την αδελφότητα, κατηγορούμαστε ότι κάναμε σχίσμα στην Σκήτη, αν και σχίσμα έγινε τότε όταν το κύριο μέρος της αδελφότηταςεπανήλθε στην κοινωνία με την αίρεση δια της μνημόνευσης του Πατριάρχη εξαιτίας του Γέροντα Δικαίου. Οπότε, δεν είμαστε εμείς σε σχίσμα, αλλά όσοι υποστηρίζουν την αίρεση του οικουμενισμού.

3. Ισχυρίζεται στο ανακοινωθέν ότι η μνημόνευση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου δεν επιβλήθηκε από κάποια αρχή εκτός της αδελφότητας, αλλά από την ίδια τη θέληση της αδελφότητας να παραμένει σε κοινωνία με τον οικείο επίσκοπο, πράγμα που δεν ισχύει, διότι, όπως είπαμε προηγουμένως, η αδελφότητα στην πλειοψηφία της ήταν εναντίον της μνημόνευσης, και αυτό φάνηκε στη συνάντηση με την Επιτροπή της Λαύρας στις 15/28-12-2016, όταν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της Λαύρας μπόρεσαν να διαπιστώσουν ότι η πλειοψηφία είναι εναντίον της Συνόδου της Κρήτης. Μόνο μετά από τις πιέσεις εκ μέρους της Μονής της Λαύρας στη Σύναξη και στην αδελφότητα της Σκήτης με απειλές ότι θα μας διώξουν από την Σκήτη και θα φέρουν από την Ρουμανία άλλη αδελφότητα, ακόμα και ότι θα μας αντικαταστήσουν με ελληνική αδελφότητα, μόνο τότε επανήλθαν οι πατέρες της Σκήτης στη μνημόνευση. Αλλιώς, πως θα έφταναν οι πέντε πατέρες σε τόσο αυστηρά μέτρα ώστε να διακόψουν οποιαδήποτε εκκλησιαστική κοινωνία με την αδελφότητα;

4. Ισχυρίζεται ότι ο Γέροντας Δίκαιος Αθανάσιος δεν έδωσε ποτέ ευλογία σε πατέρες της αδελφότητας να εκπροσωπεύσουν την Σκήτη σε διάφορες ομιλίες στην Ρουμανία για το θέμα της Συνόδου της Κρήτης και ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω ομιλίες παροτρύνουν δήθεν σε απόσπαση από την Εκκλησία –πράγμα που αποτελεί λανθασμένη ερμηνεία του ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος κανόνας επιτρέπει στον ιερέα τη διακοπή μνημόσυνου εκείνου του επισκόπου, ο οποίος κηρύττει την αίρεση γυμνή τη κεφαλή, διακοπή για την οποία αυτός δεν αξιώνεται για καθαίρεση, αλλά αντίθετα για έπαινο, διότι φυλάγει την Εκκλησία από σχίσματα και αιρέσεις. Τώρα όμως φτάσαμε στο σημείο να ισχυρίζεται ότι αυτός ο κανόνας δεν έχει πνευματική δύναμη, διότι συντάχθηκε από ανθρώπους. Επίσης, ερμηνεύονται μερικοί ισχυρισμοί του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη και του Αγίου Πορφυρίου, οι οποίοι λένε ότι δεν πρέπει να κάνουμε από το κάθε κελί ιδιωτική εκκλησία εξαιτίας του κάθε λανθασμένου ισχυρισμού του Πατριάρχη, όμως δεν υπολογίζεται ότι άλλη ήταν η συνάφεια των γεγονότων στην εποχή του Οσίου Παϊσίου και άλλη είναι η σημερινή συνάφεια, όταν έχουμε λανθασμένες αποφάσεις μιας ολόκληρης Συνόδου που αυτοαποκαλείται «Αγία και Μεγάλη».
Ούτως ή άλλως, οι δύο μοναχοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ομιλίες εναντίον της Συνόδου της Κρήτης στην Ρουμανία έφυγαν από την αρχή με την άδεια του Γέροντα Δικαίου και με την ευλογία του Πνευματικού Πατρός Ιουλιανού.

5. Επίσης, λέγεται για τους μη μνημονεύοντες ότι δεν εντάσσονται με κανένα τρόπο στην κοινοβιακή ζωή της Σκήτης και δεν συμμετέχουν στην κοινοβιακή λειτουργική ζωή, και διάγουν ιδιόρρυθμη ζωή, και ότι δεν υπόκεινται καμία πίεση, πράγμα που δεν αληθεύει, διότι, το αντίθετο, αποκλείστηκαν από τα διακονήματα και από το κοινοβιακό τραπέζι, όταν ομολόγησαν την αντίστασή τους απέναντι στη Σύνοδο της Κρήτης και την άρνηση να συμμετάσχουν στις ακολουθίες όπου μνημονεύεται ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, λόγος για τον οποίο κατηγορήθηκαν ως σχισματικοί.
Βεβαίως, αγάπη με το ζόρι δεν γίνεται, και από τον διάλογο αγάπης με τους αιρετικούς καταντήσαμε στον διάλογο βίας με τη δική μας εκκλησία. Τότε διερωτώμεθα ποιοι είναι οι αιρετικοί και οι σχισματικοί, ποιοι έχουν πραγματική αγάπη και ποιοι όχι;

6. Παρατηρείται ξεκάθαρα ότι μια συγκεκριμένη μειονότητα θέλει να επιβάλει στην πλειοψηφία τις ιδέες τις, ενεργώντας διά της απάτης, του συμβιβασμού και μερικές φορές διά της βίας, διότι είναι άνθρωποι που έχουν την εξουσία στα χέρια τους, και κυρίως στην Εκκλησία το κάνουν στο όνομα της υπακοής στους προϊσταμένους, και το εκπληκτικό είναι ότι το κάνουν ακριβώς με τις μεθόδους της πλύσης εγκεφάλου, όπως στην εποχή του κομμουνισμού που μόλις ξέπεσε.

Για παράδειγμα, ισχυρίζεται: «Είναι ακόμα νωρίς για τη διακοπή μνημόσυνου», «να σιωπήσουμε για την ειρήνη των εκκλησιών», «μη τυχόν προκαλέσουμε σχίσμα στην Εκκλησία», «για να μην χάσουμε τη Σκήτη», «είμαστε μόνο μια μικρή κοινότητα η οποία δεν έχει εξουσία στο Άγιο Όρος, εμείς σηκωθήκαμε να ομολογήσουμε;», λένε ότι «δεν είναι η δουλειά μας, αλλά των προϊσταμένων», ότι «εμείς τηρούμε μόνο τον ΙΕ΄ Κανόνα και τα υπόλοιπα τα παραβιάζουμε», «ότι κάναμε από τους Κανόνες ένα σύστημα» κλπ. και με όλους τους ισχυρισμούς αυτούς θέτουν τον εαυτό τους υπεράνω των Κανόνων της Αγίας Εκκλησίας και της Αλήθειας. 
Η ειρήνη δεν είναι υπεράνω της Αλήθειας της πίστεως, αλλιώς δεν θα έλεγε ο ίδιος ο Κύριος: «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν»(Μτ. 10:34).ην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦ
Όταν πρόκειται για το δικό μας δίκαιο, τότε «η ειρήνη είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από τη δικαιοσύνη» (Ιωάννου του Κλίμακος) και πρέπει να προτείνουμε την ειρήνη, αλλά όταν πρόκειται για την πίστη πρέπει να γίνουμε ρομφαία.

7. Ως μέλος της Συνάξεως της Ρουμανικής Σκήτης Προδρόμου είμαι σε θέση να δηλώσω ότι δεν ήξερα για τη δημοσίευση του εν λόγω ανακοινωθέντος εκ μέρους της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου, πράγμα που αποτελεί παράβαση του Εσωτερικού Κανονισμού Λειτουργίας της Σκήτης, ο οποίος προβλέπει ότι οποιοδήποτε έγγραφοεξαιρετικής αξίας, όπως είναι το έγγραφο που εξέδωσε ο Δίκαιος, οφείλει πρώτα να εγκριθεί από τη Σύναξη της Σκήτης και να υπογραφτεί από τον Δίκαιο και από τους δύο ετησίους Επιτρόπους. Αυτό δείχνει ότι δεν δόθηκε καμία σημασία στη Σύναξη και ότι το έγγραφο είναι παράνομο και άκυρο. Πράγμα που επιβεβαιώνει εκείνο που ισχυρίσθηκε παραπάνω ότι επιδιώκεται με οποιαδήποτε και αν είναι η τιμή τη διαγραφή του κάθε ίχνους διαμαρτυρίας εναντίον της Συνόδους της Κρήτης και του Πατριάρχη.
Ο Θεός όμως, με την πάροδο του χρόνου, θα ξεσκεπάσει το προσωπείο όσων είναι απατεώνες και ψεύτικοι ποιμένες, διότι τώρα είναι ο καιρός της επιλογής και του κοσκινίσματος, όταν δούμε ότι τους μεν θέλουν να κοιμίσουν με ωραία λόγια, όπως π.χ. ειρήνη, ηρεμία, αγάπη, τα οποία δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά μόνο να μας φανερώσουν πιο γλυκιά την καταστροφή, πάντως παραμένει καταστροφή, και τους δε, που λένε την αλήθεια, τους διώκουν.

8. Ασφαλώς, πρέπει να αγωνιζόμαστε και με την προσευχή, αλλά και με τον λόγο και την απομάκρυνση από όσους έχουν κοινωνία με την αίρεση του οικουμενισμού διά της σιωπηλής συγκατάθεσης, διότι ο Θεός δεν ευδοκεί τις κοινότητες όπου υπάρχουν πολλοί, αλλά πλανεμένοι, αλλά εκεί που υπάρχουν λίγοι, αλλά εν τη αληθεία, διότι λέει ο Κύριος: «ἀγωνίζεσθε εἰσελθεῖν διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πολλοί, λέγω ὑμῖν, ζητήσουσιν εἰσελθεῖν καὶ οὐκ ἰσχύσουσιν» (Λκ. 13:24).
Αν εμείς, ως μοναχοί, και ιδιαιτέρως ως αγιορείτες μοναχοί αρχίσαμε κα σκεφτόμαστε τόσο κοσμικά, τι να περιμένουμε από τους άλλους κληρικούς και από τους λαϊκούς, και ακόμα περισσότερο από τους καλοπροαίρετους του κόσμου τούτου. Εμείς που αποκαλούμαστε αγγελικό σκήνωμα και φως των λαϊκών, να γίνουμε καθοδηγητές στο σκότος; Μη γένοιτο!

9. Παρόλο που λέγεται ότι μέχρι την επόμενη Σύνοδο, η οποία θα καταδικάσει την αίρεση του οικουμενισμού, η χάρη ενεργεί και διά των οικουμενιστών ιεραρχών προς τη σωτηρία του αμαθούς λαού, διά της οικονομίας, εμείς όμως πιστεύουμε ότι κοινωνούν «εἰς κρῖμα» με τα Θεία Μυστήρια, και όχι προς σωτηρία, εφόσον έπεσαν σε αίρεση και πλάνη, δεδομένου ότι κρύπτουν την αίρεση κάτω από τη μάσκα της ευλάβειας: «ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Μτ. 24:24).
Για παράδειγμα, με το να προωθήσουν ισχυρισμούς του είδους: «δεν έχουμε όλοι έναν μοναδικό Θεό;». «κι εμείς πιστεύουμε στον Θεό, όπως και οι Εβραίοι» (αλλά δεν αναφέρουν καθόλου που είναι ο Υιός), ότι «και οι αιρετικοί είναι εκκλησίες» και ότι «μερικοί έχουν και Θεία Μυστήρια, αλλά εκφράζονται με ελάχιστες διαφορές, όλοι είμαστε αδέλφια εν Χριστώ», ότι «και αυτοί είναι εκκλησίες, αλλά δεν βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία μαζί μας» κλπ.
Εμείς, βέβαια, δεν συμφωνούμε με τέτοιους βλάσφημους και επιπόλαιους ισχυρισμούς και πιστεύουμε ότι τέτοιοι ισχυρισμοί αποτελούν ήδη αίρεση λόγω του ιδίου του τρόπου σκέψεως, και δυστυχώς, διά της Συνόδου της Κρήτης μερικές από αυτές τις ιδέες αποδέχτηκαν ως αληθινές, αλλοιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την ιδιότητα της Εκκλησίας και εντάσσονται έτσι στην κατηγορία των αιρέσεων.
Εμείς, ασφαλώς, δεν ανήκουμε στην εκκλησία που κηρύχτηκε στην Κρήτη, αλλά στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού, στην Εκκλησία όλων όσων θέλουν να διατηρούν γνήσια την Αλήθεια και τώρα χαρακτηρίζονται ως διαταρακτικούς και σχισματικούς. Ο πραγματικός σκοπός του οικουμενισμού δεν είναι η ενότητα των Χριστιανών, αλλά η ισοπέδωση των συνειδήσεων και η δημιουργία μιας καινούριας εκκλησίας συγκριτικού είδους.

10. Όσοι διέκοψαν το μνημόσυνο δεν ίδρυσαν και ούτε επιδιώκουν να ιδρύσουν μια άλλη εκκλησία και δεν κάνουν σχίσμα διότι δεν λειτουργούν και δεν προσεύχονται με όσους μνημονεύουν τους ιεράρχες που υπέγραψαν στην Κρήτη, διότι δεν χώρισαν από την Εκκλησία, αλλά μόνο από τον αιρετικό ιεράρχη, και δεν μνημονεύουν κάποιον άλλον επίσκοπο στη θέση του έως ότου εκείνος θα αποφασίσει με το μέρος ποιανού είναι και ποιον υπηρετεί, τον Χριστό ή το πνεύμα του κόσμου τούτου; Εμείς δεν θεωρούμε για τον εαυτό μας ότι βγήκαμε από την Εκκλησία, διότι υπερασπίζουμε την Εκκλησία από σχίσματα και αιρέσεις, ενώ όσοι έχουν την εντύπωση ότι βρίσκονται στην Εκκλησία, αλλά με τον νου και την πράξη, από φόβο και άγνοια, συμβιβάζονται με τους αιρετικούς και την αίρεση, αυτοαποκλείονται από την Εκκλησία με τις ίδιες τις πράξεις τους.
Σχίσμα γίνεται στην Εκκλησία όταν χωρίζουμε από τον επίσκοπο για κανονικούς διοικητικούς λόγους και για λόγους ηθικής, και όχι για λόγους πίστεως και δόγματος. Όμως, η διδασκαλία για την Εκκλησία ανήκει στα ακλόνητα αποστολικά και πατερικά δόγματα της πίστεως και περιλαμβάνεται και ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως, το οποίο, με τη Σύνοδο της Κρήτης, αλλοιώθηκε στην ουσία με την αποδοχή των αιρέσεων ως εκκλησίες. Παρόλο που ισχυρίζεται στο κείμενο ότι οι αιρέσεις δεν έχουν κοινωνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία, από το κείμενο προκύπτει ότι οι ετερόδοξοι είναι μόνο σχισματικοί, και όχι αιρετικές κοινότητες, όπως οι αρειανοί του δ΄ αιώνος, οι οποίοι έχασαν εντελώς την ιδιότητα της εκκλησίας με την απομάκρυνση από την Ιερά Παράδοση. Αυτό δεν σημαίνει εφαρμογή της οικονομίας, αλλά της κακής οικονομίας, διότι έχασαν την ορθή πίστη και την αποστολική παράδοση της Εκκλησίας και δεν είναι δυνατόν να γίνουν δεχτοί στην Εκκλησία παρά μόνο μετά από την άρνηση της αίρεσης και με τη Βάπτιση ή, κατ’εξαίρεση, αν επιστρέψουν μαζικά στην Ορθοδοξία, με το Χρίσμα (κατά τον Ζ΄ Κανόνα της Δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου). Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει για την οικονομία ότι: «Η προσωπική αμαρτία είναι μια παράβαση του Νόμου, την οποία ο Θεός δύναται να σβήσει, αλλά η αίρεση είναι μια αλλαγή του Νόμου, η οποία κάνει αδύνατη οποιαδήποτε κοινωνία με τον Θεό».

11. Κατά τον ΙΑ΄ Κανόνα της Καρθαγένης, ο επίσκοπος δεν πρέπει να καθαιρέσει τον ιερέα που διέπραξε λάθη πριν γίνει εξέταση και εκ μέρους άλλων επισκόπων, και στον ιερέα δεν επιτρέπεται να εκτελέσει την θεία Λειτουργία πριν την επίλυση της υποθέσεώς του. Αυτός ο κανόνας ισχύει μόνο για όσους καθαιρέθηκαν για λόγους δικαιοσύνης, ηθικής και κανονικού δικαίου, σύμφωνα με τους Ι΄-ΙΑ΄ Κανόνες της Καρθαγένης και τους Ε΄-ΣΤ΄ Κανόνες της Αντιοχείας, οι οποίοι αναθεματίζουν έναν ιερέα που λειτουργεί χωρίς την άδεια του επισκόπου. Όμως, όταν πρόκειται για αίρεση, ο ΙΕ΄ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης λέει ότι ο ιερέας δύναται να σταματήσει το μνημόσυνο του επισκόπου, που κηρύττει αίρεση γυμνή τη κεφαλή, δηλαδή δημόσια, ακόμα πριν από την εξέτασή του από μια σύνοδο. Λοιπόν, μπορεί ακόμα και να λειτουργήσει χωρίς να μνημονεύει τον επίσκοπο, διότι αυτός δεν διέκοψε την κοινωνία με την Εκκλησία και με τον Χριστό, αλλά μόνο με τον αιρετικό ιεράρχη, και είναι αθώος.

Κατά την ιστορία, ακόμα και κάποιοι άγιοι καθαιρέθηκαν ή αναθεματίστηκαν από αιρετικούς επισκόπους και αιρετικές συνόδους: ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κατηγορήθηκε για Ωριγενισμό, καθαιρέθηκε και στάλθηκε στην εξορία, όπου και πέθανε· στον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή του έκοψαν τη γλώσσα και το δεξί χέρι· ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης εκδιώχθηκε από το μοναστήρι και φυλακίστηκε από τον αυτοκράτορα και από τους εικονοκλάστες επισκόπους τους οποίους δεν μνημόνευε· ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς καθαιρέθηκε και φυλακίστηκε μερικά χρόνια, και τα παραδείγματα συνεχίζουν. Μπορούμε να φανταστούμε τι θα γινόταν στην Εκκλησία αν αυτοί οι μεγάλοι άγιοι θα υποτάσσονταν στις αποφάσεις των αιρετικών εναντίον τους, στο όνομα της αίρεσης και όχι στο όνομα της Αλήθειας της Εκκλησίας του Χριστού;

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας υποδεικνύει: «Αν οι πύλες του Άδου δεν θα κυριαρχήσουν πάνω στην Εκκλησία, την οποία ίδρυσε ο Χριστός, αυτό δεν σημαίνει ότι μια συγκεκριμένη τοπική Εκκλησία δεν θα μπορέσει ποτέ να πέσει στην αίρεση, λόγω ενός χαρίσματος, μιας εξουσίας ή ενός προνομίου. Όλες οι εκκλησίες έπεσαν κάποια στιγμή στην αίρεση, οπότε βρέθηκαν εκτός της Καθολικής Εκκλησίας. Και η Καθολική Εκκλησία δεν υπήρχε παρά μόνο διά μέσου μερικών πιστών, οι οποίοι δεν έπαυαν να ομολογήσουν την Ορθόδοξη Πίστη» (Jean-Claude Larchet, Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, μεσολαβητής μεταξύ Ανατολής και Δύσης).
Εμείς δεν θα σε αρνηθούμε, Χριστέ ο Θεός, ούτε από τον φόβο των βασάνων, ούτε από τον φόβο των δυνατών του κόσμου, ούτε χάρη της εξουσίας ή των χρημάτων, ούτε χάρη της φιλίας με τον κόσμο τούτο, η οποία φίλια είναι βδέλυγμα ενώπιον του Θεού!
Α΄ Πέτρου 4:12-18: «Αγαπητοί, μὴ ξενίζεσθε τῇ ἐν ὑμῖν πυρώσει πρὸς πειρασμὸν ὑμῖν γινομένῃ, ὡς ξένου ὑμῖν συμβαίνοντος, ἀλλὰ καθὸ κοινωνεῖτε τοῖς τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, χαίρετε, ἵνα καὶ ἐν τῇ ἀποκαλύψει τῆς δόξης αὐτοῦ χαρῆτε ἀγαλλιώμενοι. Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι, ὅτι τὸ τῆς δόξης καὶ δυνάμεως καὶ τὸ τοῦ Θεοῦ Πνεῦμα ἐφ' ὑμᾶς ἀναπαύεται· κατὰ μὲν αὐτοὺς βλασφημεῖται, κατὰ δὲ ὑμᾶς δοξάζεται. Μὴ γάρ τις ὑμῶν πασχέτω ὡς φονεὺς ἢ κλέπτης ἢ κακοποιὸς ἢ ὡς ἀλλοτριοεπίσκοπος· εἰ δὲ ὡς Χριστιανός, μὴ αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δὲ τὸν Θεὸν ἐν τῷ μέρει τούτῳ. Ὅτι ὁ καιρὸς τοῦ ἄρξασθαι τὸ κρῖμα ἀπὸ τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ· εἰ δὲ πρῶτον ἀφ' ἡμῶν, τί τὸ τέλος τῶν ἀπειθούντων τῷ τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίῳ; Καὶ εἰ ὁ δίκαιος μόλις σῴζεται ὁ ἀσεβὴς καὶ ἁμαρτωλὸς ποῦ φανεῖται;»

Ο αγαθός Θεός να ευλογήσει, λοιπόν, όσους κρατούν την αληθινή μαρτυρία μέχρι τέλους και «καὶ ἔπλυναν τὰς στολὰς αὐτῶν καὶ ἐλεύκαναν αὐτὰς ἐν τῷ αἵματι τοῦ ἀρνίου» (Αποκ. 7:14) και αγωνίστηκαν εναντίον του αντίχριστου και του δράκου «καὶ αὐτοὶ ἐνίκησαν αὐτὸν διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀρνίου (…) καὶ οὐκ ἠγάπησαν τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἄχρι θανάτου, διὰ τοῦτο εὐφραίνεσθε οὐρανοὶ καὶ οἱ ἐν αὐτοῖς σκηνοῦντες· οὐαὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, ὅτι κατέβη ὁ διάβολος πρὸς ὑμᾶς ἔχων θυμὸν μέγαν, εἰδὼς ὅτι ὀλίγον καιρὸν ἔχει» (Αποκ. 12:11-12). «τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος» (Αποκ. 21:8).
______________________
ΥΓ: Αντιλαμβάνομαι ότι όλα όσα έγραψα δύνανται να αποτελέσουν για μερικούς διαταραχή, όμως προτείναμε να ομολογήσουμε την αλήθεια παρά να ζούμε στην ειρήνη μέσα σε ψέμα. Διότι όταν τα ψέμα βλάψει περισσότερους οφείλουμε να μην σιωπήσουμε. Παρακαλώ τους εν Χριστώ αδελφούς μου να με συγχωρήσουν αν τους έχω προκαλέσει σκανδαλισμό και τους ικετεύω να αρνηθούν τον φόβο χάρη της ομολογίας της Αληθείας και να μην συγκατατεθούν με τους συμβιβασμούς για να μην χάσουν την αιώνια ζωή.


Με πόνο και αγάπη εν Χριστώ Ιησού, τω Κυρίω ημών, 

Ο Ιεροσχημόναχος Παΐσιος ο Προδρομίτης

Πρώτος Επίτροπος της Σύναξης της Ρουμανικής Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου


ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΡΗΤΩΝ