.

.

Δός μας,

Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου;

Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του. Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Συνάξεις και …σημεία των καιρών

Με μεγάλη λύπη βλέπουμε πως τις άγιες αυτές μέρες όπου η νεοταξική λαίλαπα επιβάλει εορταστικές εκδηλώσεις που απέχουν παρασάγγες από το πνεύμα του Θείου μηνύματος της γέννησης του Σωτήρα του κόσμου, πολλές μητροπόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν σε αυτό το νεοταξικό πανηγύρι με την πλήρη και ολοκληρωτική διαστροφή των Χριστουγέννων, κατά το πρότυπο της Δ. Ευρώπης, η οποία εδώ και πολλά χρόνια έχει απομακρυνθεί από τις θεμελιώδεις αρχές και διδάγματα του Χριστιανισμού.

Κλασσικό παράδειγμα μεγάλη ιερά μητρόπολη της βορείου Ελλάδας η οποία με ανακοίνωση της μετέχει σε εκδηλώσεις ενός διεθνούς φορέα που προβάλλει ένα άλλο πνεύμα στις εορτές των ημερών, με έμφαση στο… αστρολογικό και στο ξεφαντωτικό χαρακτήρα αυτών των ημερών, απέχοντας παρασάγγας από το κλασικό πνεύμα που βιώσαν, όσοι ακόμα το θυμούνται, από τις περασμένες δεκαετίες,όταν ακόμα οι πιστοί επέμεναν «αναχρονιστικά» και «σκοταδιστικά».
Αλλά το πιο θλιβερό είναι να παρακολουθεί κανείς όλους αυτούς του αμέτοχους και το λιγότερο, ανεύθυνους ιεράρχες, που έχουν ταχθεί σαν ποιμένες να ποιμάνουν ένα ποίμνιο αγόμενο και φερόμενο από τους ταγούς της Νέας Τάξης, που σαν λύκοι ακονίζουν τα δόντια τους για να κατασπαράξουν ότι απέμεινε από την θύελλα των ετών, κατά το παράδειγμα του «έξω από εδώ» που τριγυρίζει με λύσσα έτοιμος να καταβροχθίσει κάθε πιστό που ακόμα επιμένει να είναι πιστός, να αδιαφορούν για ότι συμβαίνει με την επιβολή των αντίορθόδοξων προτύπων. Το μόνο που τους «καίει», πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι οι χρυσοποίκιλτες τιάρες και οι δεσποτικές καρέκλες κατά το πρότυπο των πολιτικών του ξεπουλήματος της χώρας.
Σήμερα τα Χριστούγεννα και με την ουσιαστική συμβολή αυτών των ποιμένων, έχουν καταντήσει ένα καταναλωτικό επεισόδιο χωρίς καμία αληθινή χριστιανική διάσταση, γιατί έτσι το επιβάλλει η Νέα Εποχή. Μέχρι και… χορευτικά νούμερα μέσα στην Φάτνη που παριστάνουν την γέννηση σαν ένα θαυμαστό χορευτικό σόου, με τους μάγους να είναι παρδαλό θέαμα τηλεθέασης, προβάλλονται σε ένα κοινό που ευαρεστείται με όλο αυτό το χάλι, με την απουσία κάποιας χριστιανικής διδαχής, να παραπλανείτε και να χάνεται στο θεματικό τίποτα της Νέας Τάξης.
Εκτός όμως από αυτό το διεστραμμένο πνεύμα των εποχών της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων και ένα άλλο ακόμα πιο θλιβερό γεγονός, δείχνει και την υποκρισία όλων εκείνων που υποτίθεται ότι έχουν ταχτεί να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια της Ορθοδοξίας. Σε πρόσφατη σύναξη ορθοδόξων ιερέων και μοναχών και ενώ η Ορθοδοξία βουλιάζει προδιδόμενη από τον ίδιο τον αρχιποιμενάρχη της, ενώ τα προβλήματα του γένους συσσωρεύονται συνεχώς χωρίς να υπάρχει κάποιο φως, ενώ το ποίμνιο απελπισμένο από όλα αυτά ζητά να βρει κάποια σανίδα επιβίωσης και σωτηρίας, αυτοί ασχολήθηκαν με τις …εναλλακτικές θεραπείες.
Δηλαδή όλα τα όλα τα «έλυσαν». Την συνάντηση Πάπα- Πατριάρχη και τα όσα εξωφρενικά έγιναν εκεί τα προσπέρασαν, το κατάντημα της ελληνικής εκκλησίας που άφωνη, τυφλή και ανάπηρη, παρακολουθεί χωρίς καμία αντίδραση το κατρακύλισμα της κοινωνίας στο βάραθρο των μνημονίων και της εθνικής απώλειας, αυτοί, που υποτίθεται ότι θα είναι το «δόρυ» της αντίστασης σε όλη αυτή την νεοταξική λαίλαπα, χαριεντίστηκαν με θέματα εκτός τόπου και χρόνου, εκτός πραγματικότητας και εκτός της ίδιας της σημερινής θλιβερής κατάστασης της ορθόδοξης εκκλησιάς, για την οποία υποτίθεται ότι μάχονται για να κρατηθεί σε αυτά που την κράτησαν εν ζωή επί αιώνες.
Τέτοια υποκρισία πραγματικά δεν έπρεπε να εμφανιστεί στο θλιβερό σημερινό προσκήνιο. Δηλαδή δεν καταλαβαίνουν τίποτα από όσα γίνονται, δεν αισθάνονται την καταστροφή που κατατρώει ότι απέμεινε, δεν νοιώθουν την απελπισία του ποιμνίου που αναζητά κάποια σωσίβια λέμβο στην τρικυμία των μνημονίων και της Νέας Τάξης που θέλει να διαλύσει Ελληνισμό και Ορθοδοξία και μόνο οι… εναλλακτικές θεραπείες είναι το μεγάλο τους πρόβλημα ;;;
Σήμερα ζούμε στιγμές 21. Οι θεολογίζουσες υπεκφυγές και τα όμορφα διδάγματα περί «ευσεβιστικής» υπακοής, περίσσεψαν και πια δεν αρκούν. Ο σύγχρονος πνευματικός πόλεμος είναι πολύ πιο σκληρός από όλους του προηγούμενους και ο καθένας είναι υπεύθυνος σε όλη αυτή την επιδρομή της «αυταπάτης». Όλοι μας θα σταθούμε στο μεγάλο ειδώλιο απέναντι στην εποχή μας, όπου ο «άρχοντας του σκότους» ετοιμάζεται να επιβάλλει το σκοτεινό και ανθρωποκτόνο πολίτευμα του. Εμείς θα είμαστε αυτοί που θα του δώσουμε το δικαίωμα να το επιβάλλει. Εμείς θα είμαστε αυτοί που θα του παραχωρήσουμε την άδεια, προδίδοντας την πίστη και κανένας άλλος.
Ας ελπίσουμε ότι αυτή η σύναξη ήταν μια θλιβερή παρένθεση στο κλίμα των εποχών και όχι η οριστική «ύπνωση» όλων αυτών του αξιότιμων, ορθόδοξων ιερέων και μοναχών!

Νίκος Χειλαδάκης

Η Ταπείνωση της Παναγίας



Τί ἀνύψωσε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ πάνω από όλα τὰ δημιουργήματα; Ἡ ταπείνωση. Ὁ Θεὸς «ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ» (Λκ. 1, 48), καὶ γι’ αὐτὴ τὴν ἐπιβραβευμένη ταπείνωσή Της τὴν μακαρίζουν ὅλες οἱ γενιές. Καὶ ἐσὺ περισσότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἄλλα προσπάθησε νὰ ἀποκτήσεις ταπείνωση. Ὁ Θεὸς στοὺς ταπεινοὺς δίνει τὴ χάρη, ἐνῶ στοὺς ὑπερήφανους ἀντιτάσσεται.

Ἡ Παναγία εὐεργετεῖ
Ἡ Παναγία εἶναι καὶ σήμερα ζωντανή. Καὶ ὄχι μόνο ζεῖ, ἀλλὰ καὶ ζωοποιεῖ καὶ θεραπεύει τὶς ψυχὲς καί, ἂν εἶναι πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς, καὶ τὰ σώματα ἐκείνων τῶν πιστῶν ποὺ προσεύχονται σ’ Αὐτήν. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Ἅγιοι ζοῦν καὶ μετὰ τὸ θάνατο…

Ὑπεραγία Θεοτόκε Παρθένε! 
Ἐξαιτίας τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Υἱοῦ Σου, ποὺ μεταλαμβάνω τόσο συχνά, τολμῶ νὰ πῶ ὅτι ἔχω μὲ Σένα συγγένεια!
Ὦ Δέσποινα τοῦ κόσμου! 
Ἀπὸ Σένα ἔλαβε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ αὐτὸ τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα. Τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου ποὺ μεταλαμβάνω εἶναι ἴδια μὲ τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου ποὺ εἶναι στοὺς οὐρανούς.

Πῶς μπορῶ νὰ μὴν ἀγαπάω Ἐσένα, καὶ πιὸ πολὺ τὸν Υἱό Σου, δικό Σου καὶ δικό μου Θεό; Ὦ Πανάχραντε Δέσποινα! Δῶσε μου νὰ ἔχω συγγένεια μὲ Σένα ὄχι μόνο ἐξαιτίας τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ πολλὲς φορὲς μεταλαμβάνω ἀνάξια, ἀλλὰ νὰ πλησιάσω καὶ τὸ δικό Σου βαθμὸ τῆς πίστης, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐλπίδας, νὰ ὁμοιάσω Ἐσένα στὶς σκέψεις καὶ τὰ συναισθήματα. Ὦ Πανάχραντε Δέσποινα! Ἔχω μεγάλη ἀνάγκη καὶ θέλω νὰ ἀποκτήσω καρδιὰ καθαρή! Τὰ πάντα γιὰ Σένα εἶναι δυνατά, Ὑπερευλογημένη· μπορεῖς νὰ παρακαλέσεις τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Σου νὰ μοῦ χαρίσει καρδιὰ καθαρή, ὅπου κατοικεῖ πίστη, ἐλπίδα, καὶ ἀγάπη. Κάνε το, Πανάχραντε!

Τί σημαίνουν τὰ θαύματα ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῆς Παναγίας; Σημαίνουν ὅτι ἡ Δέσποινα Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Σωτῆρα μας, πάντα ἀκούει τὶς προσευχὲς ποὺ μὲ πίστη καὶ ταπεινὴ καρδιὰ, Τῆς ἀπευθύνονται ἐνώπιον τῶν εἰκόνων της. Καὶ σὲ μερικὲς ἀπ’ αὐτὲς δείχνει φανερὰ σημάδια τῆς παρουσίας της. Μετὰ ἀπὸ ὅλα αὐτά, μὲ πόση εὐλάβεια πρέπει νὰ συμπεριφέρονται οἱ πιστοὶ πρὸς τὶς εἰκόνες τῆς Παναγίας! Ἡ ἀόρατη χάρη της εἶναι παροῦσα σὲ κάθε εἰκόνα της, ἰδίως ἂν αὐτὴ ἡ εἰκόνα ἁγιογραφήθηκε μὲ τὸ χέρι ἑνὸς εὐλαβοῦς ἀνθρώπου.

Παναγία Δέσποινα Θεοτόκε! 
Μὲ τὶς πρεσβεῖες Σου, τὴν εὐσπλαχνία Σου, ἔχω ἠρεμία καὶ χαρὰ μέσα μου· ἡ ψυχή μου εἶναι ἐλεύθερη καὶ ἀνάλαφρη, στὴν καρδιά μου ἔχω εἰρήνη καὶ ἡσυχία. Μὲ ὑπεράσπισες, ἐμένα τόν μετανοοῦντα ἄθλιο καί τόν ἁμαρτωλό, ἐνώπιον τῆς δικαιοσύνης τοῦ Υἱοῦ Σου καὶ τοῦ Θεοῦ μας καὶ Τὸν ἔκανες νὰ μὲ σπλαχνιστεῖ, ἐμένα τὸν χειρότερο ἀπ’ ὅλους.Φανερὴ εἶναι ἡ χάρη Σου γιὰ τὴν ψυχή μου μετὰ τὴ δοξολογία ποὺ ψάλλαμε μπροστὰ στὴν εἰκόνα Σου, τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Καζάν! 21 Ὀκτωβριοῦ 1858.

Ὕμνησε τὴν Παντάνασσα, μὴν ξεχάσεις Αὐτὴν ποὺ σὲ εὐεργέτησε, μὴν ξεχάσεις νὰ εὐχαριστήσεις «τὴν ὑπέρμαχο στρατηγόν», ποὺ σὲ ἀπάλλαξε ἀπὸ τὰ δεινά.

Ἡ Παναγία φέρνει γαλήνη
Τὸ ἔλεος τῆς Παναγίας. Στὶς 24 Φεβρουαρίου ἤμουν στὴ Ραμπόβ. Συμμετεῖχα στὴν κηδεία τῆς συζύγου τοῦ ἱερέα Σοκολόβ. Ὅταν μπῆκα μέσα σὲ μὶα ἐκκλησία ἀπ’ αὐτὲς ποὺ βρίσκονται στὸ νεκροταφεῖο, εἶχα στὴν καρδιά μου θλίψη, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ ὀλιγοπιστία καὶ τὴν ὁποία προκαλεῖ τὸ πνεῦμα τῆς κακίας. Ἔριξα τὸ βλέμμα μου στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Τύχβιν καὶ δὲν μποροῦσα νὰ πάρω ἀπ’ αὐτὴν τὰ μάτια μου. Τὸ πρόσωπό Της ἦταν γαλήνιο, ταπεινὸ καὶ γεμᾶτο ἀγάπη. Εἶπα μέσα μου: «Πόση γαλήνη καὶ ἡσυχία, ποὺ δὲν εἶναι αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ὑπάρχουν στὸ πρόσωπό Σου, Ἄχραντε Παρθένε!», καὶ σὰν νὰ ἄκουσα ἀπ’ Αὐτὴν μὶα ἀπάντηση, ποὺ πολὺ καθαρὰ ἀντήχησε στὴν καρδιά μου: « Τί σὲ ἐμποδίζει νὰ ἔχεις εἰρήνη καὶ ἡσυχία στὴν καρδιά σου; Δὲ γνωρίζεις ποῦ πρέπει νὰ ψάχνεις γιὰ νὰ τὰ βρεῖς;» Μὲ τὴ σκέψη καὶ τὴν καρδιά μου στράφηκα σ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ Πηγὴ τῆς εἰρήνης καὶ ἀμέσως ἀπέκτησα τὴν ποθητὴ ἡσυχία…

Δέσποινα Θεοτόκε! 
Παρηγοριὰ τῶν θλιβομένων, Σὲ δοξολογοῦμε καὶ Σὲ εὐχαριστοῦμε! Τὰ βάσανα τῆς καρδιᾶς μας τὰ μεταμορφώνεις σὲ γαλήνη καὶ τὴ θύελλα τῶν παθῶν σὲ ἡσυχία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ! Ἀσταθὴς καὶ πονηρὴ καρδιά μου! Νὰ μὴν τολμήσεις ποτὲ νὰ ἀμφισβητήσεις τὶς φανερὲς εὐεργεσίες τῆς Βασίλισσας τῶν Οὐρανῶν!
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ προσευχήθηκα ἀπὸ τὴν καρδιά μου στὴ Βασίλισσα ὅλου τοῦ κόσμου, αἰσθάνθηκα στὴν ψυχὴ ἀνακούφιση. Καὶ στὸ ἑξῆς μὴ μὲ ἀφήνεις, Παντάνασσα.



Ἐξύμνηση τῆς Παναγίας Μητέρα τῆς δικῆς μας Εἰρήνης, Μητέρα τῆς δικῆς μας Χαρᾶς, Μητέρα τῆς δικῆς μας Ἐλπίδας καὶ δικῆς μας Ἀγάπης. Μητέρα Αὐτοῦ ποὺ ὑπάρχει, Αὐτοῦ ποὺ οὐσιώνει τὰ πάντα. Μητέρα Ἄχραντε, τὸ ὕψος τῆς δικῆς σου ἁγνότητας δὲν μπορεῖ νὰ φαντασθεῖ ἡ δική μας ἀκάθαρτη ψυχή. Μητέρα Παμμακάριστε, τήν ἀγαθότητά σου δέν μπορεῖ νά συλλάβει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Μητέρα πάντων τῶν χριστιανῶν, οἱ εἰκόνες σου εἶναι σὲ κάθε πόλη καὶ κάθε χωριὸ καὶ μαρτυροῦν τὴ γρήγορη βοήθεια ποὺ προσφέρεις σὲ μᾶς. Νὰ εἶσαι καὶ γιὰ μένα τὸν ἁμαρτωλὸ καὶ τρισάθλιο γρήγορη βοήθεια καὶ προστάτρια στοὺς πόνους, στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμούς!

Πῶς νὰ προσευχόμαστε στὴν Παναγία
Νὰ φανταστεῖς ὅτι στέκεσαι μπροστὰ στὴ βασίλισσα καὶ τὴν παρακαλεῖς νὰ πραγματοποιήσει κάποιες δικές σου ἐπιθυμίες. Μὲ τί δέος καὶ τί σεβασμὸ θὰ τὸ ἔκανες! Σκέψου τώρα ὅτι και αὐτή εἶναι ἄνθρωπος, ὅπως καί ἐσύ. Σκέψου τώρα πῶς πρέπει νὰ στέκεσαι μπροστὰ στὴ Βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, στὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, μὲ τί δέος καὶ τί εἰλικρίνεια! Ἀνέκφραστη εἶναι ἡ μεγαλωσύνη της καὶ ἀπερίγραπτη ἡ τελειότητα. «Πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν» (Ψαλ. 44, 14). Αὐτὴ εἶναι τόσο κοντὰ στὸ Θεό. Πρόσεχε, νὰ προσεύχεσαι σ’ Αὐτὴν μὲ ἀνάλογο δέος, μὲ καθαρή καὶ συντετριμμένη καρδιά.


Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ».
Ἐκδόσεις: Ὀρθόδοξος Κυψέλη, 2004.

Τα μυστικά της εξομολόγησης

«Προσεύχομαι, και την πρώτη σκέψη 
που έρχεται στην καρδιά μου 
τη δέχομαι ως λόγο Θεού, και αυτή λέω. 
Είναι ο Θεός που ξέρει τη ζωή σου 
και το μυστήριο της καρδιάς σου. 
Εγώ είμαι μόνο ένας πνευματικός». 
Αγιος Σεραφείμ του Σαρώφ


Η εξομολόγηση είναι μυστήριο. Αυτό σημαίνει ότι η άφεση των αμαρτιών δεν εξαρτάται από την (άγνωστη στον εξομολογούμενο) αμαρτωλότητα του ιερέως που τελεί το μυστήριο. Όμως εξαρτάται κατά ένα μέρος και από το πρόσωπο του εξομολόγου, εφόσον δι’ αυτού δίνεται η συγχώρηση, κατά το:«άν τινων αφείτε τας αμαρτίες, αφίενται αυτοίς, αν τινών κρατείτε, κεκράτηνται». (Ιω. Κ 23).
Όταν προσερχόμαστε στο μυστήριο αυτό, πρέπει να θέλομε να βελτιώσουμε πνευματικά τον εαυτό μας. 
Στην ερώτηση ποια είναι η ουσία του μυστηρίου της Μετανοίας και Εξομολόγησης, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως απαντάει:
«α. Η συναίσθηση του μετανοούντος σαν παραβάτη των θείων εντολών, και 
β. Η διάθεση για επιστροφή προς τον Θεό και τήρηση των θείων εντολών». (2,186). 
Χρειάζεται, όμως, υποβοήθηση ο μετανοών, συνήθως, για να μπορέσει να διακρίνει στα προβλήματά του την συμφέρουσα (πνευματικά) λύση. Από αυτό συνεπάγεται ότι πρέπει να βρει ένα καλό πνευματικό οδηγό, όχι απλά ένα εξομολόγο. Και όπως κάποιος ψάχνει για ένα καλό γιατρό για το σώμα του, έτσι πρέπει να αναζητάει και ένα καλό πνευματικό για την ψυχή του. Υπάρχει μάλιστα 
μαρτυρία από ζωντανή εμφάνιση σε νέους του γέροντος Ιακώβου Τσαλίκημετά την κοίμησή του, που τους τόνισε ακριβώς αυτή την ανάγκη.
Ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) μιλούσε για το θέμα αυτό με τον ίδιο τρόπο: 
«Σήμερα το πιο απαραίτητο είναι να βρουν οι άνθρωποι έναν πνευματικό, να εξομολογούνται, να του έχουν εμπιστοσύνη και να τον συμβουλεύονται. Αν έχουν πνευματικό και βάλουν ένα πρόγραμμα με προσευχή και λίγη μελέτη, εκκλησιάζονται, κοινωνούν, τότε δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν σ‘ αυτήν την ζωή. Η ψυχή πρέπει να παρακολουθείται από τον πνευματικό, για να μη λαθέψει τον δρόμο της. Μπορεί να βοηθάει στον αγώνα λ.χ. και η πνευματική μελέτη, αλλά, αν κανείς δεν έχει πνευματικό οδηγό, μπορεί να δίνη δικές του ερμηνείες σ’ αυτά που διαβάζει, και να πλανηθεί.
Βλέπεις, και όταν κάποιος πάει κάπου με το αυτοκίνητό του και δεν γνωρίζει καλά τον δρόμο, μπορεί να συμβουλεύεται τον χάρτη, αλλά σταματάει κιόλας και ρωτάει, για να μην πάρει λάθος δρόμο…
Τον πνευματικό οδηγό φυσικά κανείς θα τον διαλέξει. Δεν θα εμπιστευτεί στον οποιονδήποτε την ψυχή του. Όπως για την υγεία του σώματος ψάχνει να βρει καλό γιατρό, έτσι και για την υγεία της ψυχής του θα ψάξει να βρει κάποιον καλό πνευματικό και θα πηγαίνει σ‘ αυτόν, τον γιατρό της ψυχής, τακτικά». (3).
Αν από τους εξομολόγους λίγοι είναι και πνευματικοί καθοδηγητές, αυτό κατά ένα μέρος οφείλεται και στους πιστούς, που δεν το επιζητούν. 
Ο Ιερομόναχος Ραφαήλ Νόϊκα, πνευματικό τέκνο του γέροντος Σωφρονίου του Αγιορείτη (+1993), αναφέρει ένα περιστατικό:
«Ένας νέος έκανε στον άγιο Σιλουανό αυτή την τραγική ερώτηση: Γιατί σήμερα είναι τόσο λίγοι οι καλοί πνευματικοί; Και ο άγιος Σιλουανός έδωσε μια απάντηση ίσως ακατανόητη… «Δεν υπάρχουν καλοί πνευματικοί επειδή δεν υπάρχουν καλοί υποτακτικοί». 
Ένα άλλο περιστατικό είναι με τον γέροντα Σωφρόνιο. Έκανε μια αναφορά ο γέροντας στον προφήτη Ιεζεκιήλ, που λέει κάπου: Αν ο προφήτης του Θεού βρεθεί ψευδής είναι επειδή Εγώ, ο Κύριος και Θεός, παραπλάνησα τον προφήτη (Ιεζ. 14,9).
Δηλ. Εγώ, ο Κύριος και Θεός, παραπλανώ τον προφήτη μου τον μέγα, τον δίκαιο, τον αληθινό, και θα πει ψέματα. Γιατί; Επειδή ο λαός Μου έχει υποκριτική καρδιά. 
Κάποια μέρα, όταν άρχισα να καταλαβαίνω αυτό το μυστήριο, πήγα στονγέροντα Σωφρόνιο και του είπα: “’Αρα λοιπόν πάτερ, στο μυστήριο της εξομολόγησης, όσον αφορά τον πνευματικό πατέρα και το πνευματικό τέκνο, είναι ο γιος που γεννάει τον πατέρα!” ’Αρχισε να γελάει ο γ. Σωφρόνιος και είπε: «Έτσι είναι. Ο γιος γεννάει τον πατέρα του»! … Μάθετε στα πνευματικά σας τέκνα αυτή τη μέθοδο: Μην έρχεσθε σε εμένα αν δεν προσευχηθείτε πρώτα στον Θεό». (1,72-73)
Γράφεται στον βίο του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ (+1833) ένα περιστατικό, από τα πολλά, που φανερώνει τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε ο άγιος: 
«…Ο π. Αντώνιος που γνώριζε και σεβόταν από πολλών ετών τον όσιο Σεραφείμ, τόλμησε να του πει: «Πατερούλη, η ψυχή του ανθρώπου είναι μπροστά σας ανοικτή σαν σε καθρέπτη. Εμπρός στα μάτια μου, ενώ ακόμη δεν είχατε ακούσει τις πνευματικές ανάγκες και τις ταλαιπωρίες αυτού του προσκυνητή, του τα είπατε ήδη όλα εκ των προτέρων. Τώρα βλέπω ότι ο νούς σας είναι τόσο καθαρός, ώστε τίποτα δεν μένει κρυφό σ’ αυτόν από την καρδιά του πλησίον».
Τότε ο όσιος Σεραφείμ έβαλε στο στόμα του π. Αντωνίου την δεξιά του παλάμη, σαν να ήθελε να τον αποστομώσει, και είπε: «Δεν μιλάς όπως πρέπει χαρά μου. Η καρδιά του ανθρώπου είναι ανοικτή μόνο στον Κύριο και ο Θεός είναι ο μόνος καρδιογνώστης, η δε καρδία του ανθρώπου είναι βαθεία» (Ψαλμ. 63,7). Ο π. Αντώνιος ξαναρώτησε: «Πως εσείς πατερούλη, ενώ ούτε μία λέξη δεν ερωτήσατε τον (συνομιλητή) έμπορο, του είπατε όλα όσα του ήσαν αναγκαία»;
Ο όσιος απάντησε ταπεινά: «Αυτός ήλθε σε μένα όπως όλοι οι άλλοι, όπως και εσύ, επειδή με θεωρούσε δούλο του Θεού. Εγώ ο ταπεινός Σεραφείμ επίσης θεωρώ τον εαυτό μου ως αμαρτωλό δούλο του Θεού και ότι μου ορίζει ο Κύριος, αυτό και παραδίδω ως ωφέλιμο σ’ εκείνον που έχει ανάγκη.
Την πρώτη σκέψη που εμφανίζεται στην ψυχή μου την θεωρώ ως υπόδειξη του Θεού, χωρίς να γνωρίζω τι υπάρχει στην ψυχή του συνομιλητή μου, αλλά μόνο πιστεύοντας ότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Όπως το σίδερο στον σιδηρουργό έτσι και εγώ έχω παραδώσει το θέλημά μου και ολόκληρο τον εαυτό μου στον Κύριο. Ότι είναι αρεστό σε Εκείνον, αυτό και πράττω. Δεν έχω δικό μου θέλημα, αλλά ότι είναι ευάρεστο στον Θεό αυτό και μεταδίδω».(4)
Ο άγιος Σεραφείμ μιλούσε σαν τέλειος Χριστιανός, και γι’αυτό δεν έκανε λάθη.
«Σε μια συζήτησή του με τον πατέρα Στρατόνικο, (λέει ο π. Ραφαήλ) ένα ασκητή του Καυκάσου, ο άγιος Σιλουανός έκανε μια ρητορική ερώτηση: Πάτερ πως μιλούν οι τέλειοι; Ο π. Στρατόνικος δεν ήξερε τι να απαντήσει και ο άγιος Σιλουανός αποκρίθηκε: Οι τέλειοι δεν λένε τίποτε αφ’ εαυτού τους, λένε μόνο ότι τους δίνει το Πνεύμα». (1,67)
Επομένως, σε σχέση με τα προηγούμενα, είναι απαραίτητο να υπάρχει εν Χριστώ ενότητα πνεύματος εξομολόγου και εξομολογουμένου, και να μην γίνεται μεταξύ τους φλύαρη συζήτηση ώστε να γίνεται αντιληπτός ο λόγος του Κυρίου για την ψυχή, που είναι ο πρώτος λόγος του πνευματικού. Ο Θεός γνωρίζει τι τάλαντα έχει δώσει σε κάθε ψυχή, και σε ποια πάθη είναι επιρρεπής, γι’ αυτό οι συμβουλές μπορεί να διαφέρουν αρκετά από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έτσι η σωτηρία δεν είναι κάποια συγκεκριμένη συνταγή, είναι όπως λέει ο π. Ραφαήλ, «λόγος μυστικός, λόγος θεϊκός, για κάθε ψυχή που έχει γεννηθεί στον κόσμο. Και για κάθε ψυχή ένας άλλος λόγος». Και συνεχίζει ο π. Ραφαήλ:
«Θυμάστε το περιστατικό από το Γεροντικό: Έρχεται ένας μοναχός στον τάδε αββά και ζητάει ένα λόγο σωτηρίας, και ο αββάς του λέει: “Μείνε στο κελλί σου, τρώγε πίνε κοιμήσου, μόνο μη βγεις από το κελλί”.
Σε κάποιον άλλο με την ίδια αναζήτηση: “Να νηστεύεις μέχρι την ενάτη ώρα”. Μπορεί να βγαίνει από το κελλί (κάνοντας επισκέψεις), μπορεί να μπαίνει, να κάνει ότι θέλει, αλλά να κρατήσει τη νηστεία. 
Σε κάποιον άλλο είπε κάτι για τους λογισμούς και σε κάποιον κάτι άλλο. Και όπως έλεγε ο π. Σωφρόνιος, εδώ δεν μιλάμε για θεολογία, δεν πρόκειται για ένα δόγμα γραμμένο σε ένα βιβλίο.
Πρόκειται για μια πνευματική στρατηγική, όπου ο πνευματικός, καθώς το πνεύμα τού γεννά λόγο στην καρδιά, καταλαβαίνει ότι η στρατηγική γι’ αυτόν τον άνθρωπο είναι: “Ενίσχυσε τον στρατό σου στο τάδε μέτωπο”. Αν σε εκείνο το σημείο νικήσεις, στα υπόλοιπα θα σου είναι σχετικά εύκολο. Η σωτηρία σου είναι ήδη εξασφαλισμένη. Αν όμως όλα τα άλλα τα σημεία τα ενισχύσεις, ενώ εκεί που υπάρχει μία τρύπα στο τείχος την αφήσεις ακάλυπτη, από εκεί εισβάλουν τα στρατεύματα του εχθρού, και δεν έκανες τίποτε για την σωτηρία σου. Λοιπόν είναι απαραίτητο να εισέλθουμε στο έργο του Θεού, να αναζητούμε τον θεϊκό λόγο, για να βρούμε που είναι αυτή η τρύπα απ’ όπου μπορούν να εισβάλουν οι εχθροί στην πόλη της ψυχής». (1,68).
Στον στρατό τα μηνύματα του αρχηγείου πρέπει να φτάσουν στους πολεμιστές προφυλαγμένα από τον εχθρό, ώστε αυτός να μην μάθει τις κινήσεις που θα γίνουν για την εξουδετέρωσή του. Έτσι υπάρχει το στρατιωτικό απόρρητο, που τηρείται με πολλή φροντίδα με την βοήθεια ειδικών υπηρεσιών, την εφαρμογή κρυπτογράφησης και άλλων συστημάτων ασφαλείας. 
Και εμείς για να ωφελούμαστε τα μέγιστα από το μυστήριο της Εξομολόγησης, πρέπει να κρατάμε τα μυστικά του, όπως μας εξηγεί ο π. Ραφαήλ Νόϊκα:
«Προσέξτε μία ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: το απόρρητο της εξομολόγησης. Ξέρουμε ότι οι ιερείς πρέπει να κρατάνε μυστική την εξομολόγηση, αλλά μη νομίζετε ότι αυτό γίνεται μόνο για να προστατέψουμε την ψυχή που έρχεται σ’ εμάς από τον πόνο και την ντροπή και για να την ενθαρρύνουμε να μας ανοίγεται χωρίς φόβο. Δεν είναι μόνο αυτό: είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο. Στο μυστήριο της πνευματικής πατρότητας, όπως όλοι νομίζω γνωρίζετε, και ιδιαίτερα στην εξομολόγηση, δεν μπορεί να εισχωρήσει ο διάβολος. Ο διάβολος, όμως, που είναι όχι μόνο κακός, αλλά και πονηρός, ξέρει πώς να μπερδεύει τα πράγματα για να μαντεύει. Όσες, όμως, λιγότερες πληροφορίες έχει, τόσο περισσότερο χρόνο κερδίζουμε εμείς για να δουλεύουμε πάνω στην ψυχή που έρχεται σ’ εμάς, ώστε να στερεωθεί.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι στην τσαρική Ρωσία υπήρχε νόμος, η μαρτυρία του ιερέα στα δικαστήρια να μην έχει καμία αξία. Αν και υπήρχε και τότε διωγμός κατά της Εκκλησίας, ιδιαίτερα από τον Μεγάλο Πέτρο και μετά, σε αυτό όμως το γεγονός υπήρχε πραγματικά κάτι το θαυμαστό, διότι μέσω αυτού του νόμου προστατευόταν το μυστήριο της εξομολόγησης: ο ιερέας να μην έχει το δικαίωμα να καταθέσει ως μάρτυρας ούτε υπέρ ούτε κατά, επειδή δεν αποτελούν αυτά τον σκοπό της ιεροσύνης, αλλά σκοπός μας είναι να κρατήσουμε το απόρρητο της εξομολόγησης. Και δεν αρκεί μόνο ο ιερέας να κρατάει απόρρητη την εξομολόγηση, γιατί δεν πρόκειται απλώς για μια επαγγελματική ηθική, όπως στην ιατρική, είναι έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά πρέπει και ο εξομολογούμενος να κρατάει μυστική την εξομολόγηση, γιατί αλλιώς το μυστήριο και πάλι σχεδόν ακυρώνεται.
Διότι αν αυτός αρχίσει να λέει: «Α, ο πνευματικός μού είπε αυτό και αυτό», τότε φαίνεται ότι, ως πνευματικός, τον έναν τον γλυκαίνεις και τον άλλον τον μαστιγώνεις για την ίδια αμαρτία. Σύμφωνα όμως με τη σοφία σου, ως πνευματικός, ξέρεις τι ακριβώς θα σώσει τον έναν και τι τον άλλον. Έχει δικαίωμα ο πνευματικός -μιλάμε πάλι για τη δύναμη να μπορείς να δώσεις ζωή- να έχει την ελευθερία να δώσει στον έναν γλυκό και στον άλλον πικρό δηλ. μαστίγωμα, γνωρίζοντας ότι ο ένας θα σωθεί με το γλυκό και ο άλλος με το μαστίγωμα. Αν όμως οι εξομολογούμενοι αρχίσουν να μιλούν μεταξύ τους, τότε σίγουρα θα σκανδαλιστούν.
Στον αββά Ποιμένα συνέβη ένας παρόμοιος πειρασμός, όμως εκείνος διέθετε πολύ περισσότερη σοφία και ήταν ικανός να τον ξεπεράσει. 
Ο γέροντας του είπε: «άφησε τα πάθη να εισέλθουν και πολέμησε μαζί τους», ενώ σε κάποιον άλλον είπε: «Μην αφήσεις καθόλου να εισέλθουν τα πάθη, αλλά ευθύς ξέκοψέ τα». 
Ακούγοντας αυτό ο νεαρός Ποιμήν, γύρισε πίσω στον αββά και τον ρώτησε: «Αββά, εγώ σου εμπιστεύθηκα τους λογισμούς μου. Και να, αλλιώς μίλησες σ’ εμένα και αλλιώς στον άλλο». Ο γέροντας του αποκρίθηκε: «Ποιμήν, παιδί μου, δεν μου είπες να σου μιλήσω όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου; Σου μίλησα λοιπόν όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου. Σου είπα τι κάνω εγώ»!
Ο π. Σωφρόνιος σχολίαζε το παραπάνω περιστατικό ως εξής: Ο άλλος μοναχός ήταν, σαν να λέμε, χονδρο-καλόγερος “της σειράς” (άνθρωπος της σειράς δεν υπάρχει, ο καθένας είναι διαφορετικός, όμως υπάρχει σε αυτό και μία αλήθεια), δεν είχε υψηλό επίπεδο πνευματικότητας. Αν θα άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, τότε η καρδιά του θα μολυνόταν, και είναι άγνωστο ποιος τελικά θα νικούσε ή, οπωσδήποτε, θα αδυνάτιζε πάρα πολύ από αυτούς τους λογισμούς. Ο Ποιμήν όμως ήταν τόσο πολύ γεμάτος από χάρη στη νεότητά του, ώστε, έλεγε ο π. Σωφρόνιος, ο γέροντάς του είδε ότι πάντοτε η χάρη θα νικούσε στην καρδιά του.
Αυτός, όμως, όντας γεμάτος από χάρη, αν δεν άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, δεν θα γνώριζε τόσα πολλά στοιχεία, και εδώ μιλάμε για ανθρώπινα στοιχεία, για ανθρώπινη πείρα, τα οποία στη συνέχεια θα του ήταν πολύ χρήσιμα για την καθοδήγηση των ψυχών. Ο Ποιμήν θα ήξερε πλέον όχι μόνο την οδό της χάριτος, αλλά και την πονηρία των κακών λογισμών, επειδή θα είχε παλέψει με αυτούς στην καρδιά του. Και έγινε, όντως, ποιμένας, όπως του προφήτεψε κάποιος: «Ποιμήν, το όνομά σου θα γίνει ξακουστό σε όλη την Αίγυπτο». Βλέπετε, δεν ήταν μόνο μέγας πνευματικά, αλλά ο γέροντας τον εξόπλιζε και με ανθρώπινα όπλα, που τα έχουμε και αυτά ανάγκη.

Λεοντίου Μοναχού Διονυσιάτου

Οι παραπομπές σε συγγράμματα, από τα οποία λήφθηκαν τα παραπάνω και μπορούν οι αναγνώστες να μάθουν περισσότερα, γίνονται μέσω δύο αριθμών. Ο πρώτος αναφέρεται στην προέλευση του κειμένου και ο δεύτερος στην σελίδα. Προέλευση:
1. Η καλλιέργεια του πνεύματος, Ιερομονάχου Ραφαήλ Νόϊκα (πνευματικού τέκνου του γέρ. Σωφρονίου), έκδοση "Το περιβόλι της Παναγίας", 2013.
2. Ορθόδοξη Ιερά Κατήχηση του Αγίου Νεκταρίου, 2001.
3. Από το βιβλίο: "Γέροντος Παϊσίου Λόγοι", Τόμος Γ΄.
4. Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, "Οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ, βίος".
5. Αρχιμ. Σωφρονίου Σαχάρωφ, Έσσεξ 1995. 


Ἡ ἀθανασία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ Θεός



Ἡ ἀθανασία τοῦ ἀνθρώπου ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν σύλληψή του μέσα στὴν κοιλία τῆς μητέρας του. Καὶ πότε ἀρχίζει ὁ παράδεισος καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου; Ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογὴ γιὰ τὸ θεϊκὸ ἀγαθὸ ἤ γιὰ τὸ δαιμονικὸ κακό, γιὰ τὸν Θεὸ ἤ γιὰ τὸν διάβολο. Καὶ ὁ παράδεισος μὰ καὶ ἡ κόλαση τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζουν ἐδῶ ἀπὸ τὴν γῆ γιὰ νὰ συνεχιστοῦν αἰώνια στὴν ἄλλη ζωή.
Τὶ εἶναι ὁ παράδεισος; Εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἄμα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντός του τὸν Θεό, εἶναι ἤδη στὸν παράδεισο, γιατὶ ὅπου εἶναι ὁ Θεὸς ἐκεῖ εἶναι καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ καὶ ὁ παράδεισος...
Ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Θεὸς Λόγος κατέβηκε στὴν γῆ καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, ὁ παράδεισος ἔγινε ἡ ἀμεσότερη πραγματικότητα γιὰ τὴν γῆ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ἐπειδή, ὅπου εἶναι ὁ Χριστὸς ἐκεῖ καὶ ὁ παράδεισος.
Κάθε πρᾶγμα σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο εἶναι ἕνα κάδρο στὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς ἔχει κορνιζώσει καὶ ἀπὸ μία σκέψη του. Ὅλα τὰ πράγματα μαζί, συναποτελοῦν τὸ πολύχρωμο μωσαϊκὸ τῶν σκέψεων τοῦ Θεοῦ.
Βαδίζοντας ἀπὸ πρᾶγμα σὲ πρᾶγμα, διαβαίνουμε ἀπὸ τὴν μιὰ σκέψη τοῦ Θεοῦ στὴν ἄλλη, ἀπὸ τὴν μιὰ ἁγιογραφία τοῦ Θεοῦ στὴν ἑπόμενη.
Βαδίζοντας ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο, προχωροῦμε ἀπὸ τὴν μιὰ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ στὴν ἄλλη. Ἐνῶ ὁ Θεὸς στὰ πράγματα ἔχει κορνιζώσει τὶς σκέψεις Του, στὸν ἄνθρωπο κορνίζωσε τὴν μορφή του, τὴν δική του εἰκόνα.
«Ὅτι ἐν πλήθει σοφίας πλῆθος γνώσεως καὶ ὁ προστιθεὶς γνῶσιν προσθήσει ἄλγημα» (Ἐκκλ. 1, 18). Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο βάσανο ἀπὸ τὴν σκέψη τὴν ἴδια. Δὲν εἶναι κόλαση μεγαλύτερη ἀπὸ τὴν σκέψη ἡ ὁποία εἶναι πλήρως ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν Πλάστη καὶ Θεὸ κάθε σκέψης, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Θεὸ Λόγο. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη χωρὶς τὸν Κύριο καὶ Χριστὸ δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίσει μήτε τὸν ἑαυτό της μήτε καὶ τὸν κόσμο γύρω της.
Σοφία εἶναι τὸ νὰ ζεῖ κανεὶς μὲ εὐαγγελικὴ «εὐταξία», μὲ εὐαγγελικὴ «ἀκρίβεια». Ἀφροσύνη πάλι εἶναι τὸ νὰ ζεῖ κάποιος διασκεδάζοντας ἀτάκτως, ἀναλώνοντας τὴν ψυχή του σὲ ἁμαρτίες καὶ πάθη.
Σοφὸς ἐκεῖνος ποὺ χτίζει τὸ οἰκοδόμημα τῆς ψυχῆς του στὴν τήρηση τῶν ἱερῶν έντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἄφρων εἶναι ἐκεῖνος ποὺ πράττει τὸ ἀντίθετο.
Γιατὶ ὅλα ὅσα οἰκοδομοῦνται ἐπάνω στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ἀντέχουν σὲ ὅλες τὶς καταιγίδες καὶ φουρτοῦνες καὶ στὰ δεινὰ τῶν πειρασμῶν, τῆς ἁμαρτίας, τοῦ θανάτου καὶ τοῦ διαβόλου.
Ὅ,τι πάλι οἰκοδομεῖται δίχως Χριστὸ καὶ ἐρήμην τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐνάντια στὸν Χριστό, εὔκολα καταρρέει καὶ συντρίβεται μόλις φανοῦν οἱ φουρτοῦνες τῶν πειρασμῶν, τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν παθῶν, μὰ κυρίως ὅταν φανοῦν ὁ ἄνεμος τοῦ θανάτου καὶ τοῦ δαιμονισμοῦ.
Γιὰ μᾶς τοὺς Χριστιανούς, τοὺς φωτισμένους καὶ διαφωτισμένους ἐν Χριστῷ, τὰ πάντα σὲ αὐτὸ τὸν κόσμο ἔχουν νόημα καὶ ἀξία ἐφόσον ἀποτελοῦν μέσον καὶ ὁδὸ πρὸς τὴν αἰωνιότητα. Ἐπειδὴ ἐμεῖς, βλέπουμε ἐκεῖνο ποὺ δὲν φαίνεται καὶ ἀτενίζουμε τὸ ἀόρατο. Ρυθμίζουμε ὅλη μας τὴν ζωὴ μέσα στὸν χρόνο μὲ βάση ἐκεῖνο ποὺ εἶναι αἰώνιο, τὸ ἀνθρώπινο μὲ βάση τὸ Θεανθρώπινο. Ὅσο ὑπάρχει κάτι τὸ αἰώνιο μέσα στὰ ὅρια τοῦ χρονικοῦ, συντηρούμαστε μὲ αὐτό. Ὅταν ὅμως αὐτὸ ἐκλείπει, τὸ ἀναζητοῦμε πέρα ἀπὸ τὸν χρόνο, στὸ βασίλειο τοῦ ἀτελεύτητου καὶ ἀοράτου. Ἀτενίζουμε τὰ πάντα ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς αἰωνιότητας, δηλ. ὑπὸ τὸ πρῖσμα τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ Ἐκεῖνος εἶναι ὁ αἰώνιος Θεὸς καὶ Κύριος.
Ὁ ἀγώνας μας εἶναι ἐνάντια στοὺς ἐχθροὺς τῆς αἰωνιότητας καὶ τῆς ἀθανασίας μας. Αὐτοὶ εἶναι: οἱ ἁμαρτίες μας, τὰ πάθη μας, οἱ πόθοι μας, τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας (Ἐφ. 6, 12). Κάθε ἁμαρτία κλέβει καὶ λίγη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητὰ μας καὶ ἀπονεκρώνει τὴν ἀθανασία μας. Ἄς μὴ γελιόμαστε: ἡ φιλία μὲ την ἁμαρτία εἶναι ἔχθρα μὲ τὸν Θεό, ἔχθρα μὲ τὸν Κύριο καὶ Χριστό.
Δίχως τὴν πίστη στὸν Κύριο καὶ Χριστό, δίχως τὴν ἀναγέννηση ἐν Χριστῷ τῷ Κυρίῳ, δίχως τὴν ζωὴ ἐν Χριστῷ τῷ Κυρίῳ, ὁ ἄνθρωπος εἶναι καὶ παραμένει ἐργαστήριο δαιμόνων.

Αγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Ἡ ἐνοχή τῶν "ἀθώων" καί ἡ ἀθώωσις τοῦ ἐνόχου! (Διδακτική ἱστορία καί γιά τίς σύγχρονες "κρίσεις")!



Θά σᾶς πῶ μία ἱστοριούλα πού ἄκουσα ἀπό ἕναν ὁμιλητή Πατέρα πρόσφατα, δανεισμένη ἀπό κάποιο Γεροντικό πιθανόν, δέν ἔχει σημασία...Σημασία ἔχει τό οὐδιῶδες ἀπόσταγμα αὐτῆς τῆς ἱστορίας-παραμυθιοῦ, τό ὁποῖο δέν θά ἤθελα νά ἀφήσω νά κυλήσει σάν χαμένο νεράκι καθαρῆς πηγῆς, ἀλλά νά τό μοιραστῶ μαζί σας, ἐλαφρῶς διανθισμένο.
Ξεκινῶ.
Ἦταν κάποτε σέ μία χώρα ἕνας βασιληάς, ὁ ὁποῖος ἀποφάσισε νά ἐπισκεφθεῖ τίς φυλακές τοῦ τόπου του, νά γνωρίσει τούς φυλακισμένους καί νά σφυγμομετρήσει τήν κατάσταση τῆς κοινωνίας πού ἡγεῖτο, τόσο ἀπό τόν ἀριθμό τους, ὄσο καί ἀπό τούς λόγους γιά τούς ὁποίους κατέληξαν κλεισμένοι στά σίδερα.
Μάλιστα, ὁ βασιληάς μέσα στήν γενναιοδωρία καί φιλανθρωπία του, ἀπεφάσισε νά ἐλευθερώσει ἕναν φυλακισμένο, αὐτόν, πού θά τοῦ ἔκανε τήν μεγαλύτερη καλή ἐντύπωση. Στήν χειρονομία αὐτή σπανίως προέβαινε, ὡς ἕνα ἀπό τά δείγματα ἀγάπης του πρός τόν λαό του, ἀκόμη καί στούς πολίτες πού δέν ἦταν τόσο "φρόνιμοι".
Ξεκινᾶ, λοιπόν, μέ τήν λαμπερή ἄμαξά του μέ τά περήφανα ἄλογα καί τήν τρανή συνοδεία του καί φτάνει στό κάστρο τῶν φυλακῶν.
Οἱ φυλακισμένοι τόν ὑποδέχτηκαν μέ χαρά καί μέ ἐλπίδα νά τούς δώσει δῶρα, ἀκόμη καί τήν ἐλευθερία τους, γνωρίζοντας πώς στήν σπάνια αὐτήν ἐπίσκεψή του, θά φερόταν βασιλικῶς ἁπλόχερα.
Ὁ βασιληάς ἄρχισε νά βλέπει ἕναν ἕναν τούς φυλακισμένους ἰδιαιτέρως καί νά τούς ρωτᾶ γιατί κατέληξαν στήν φυλακή. Μέ ἔκπληξη ἔπαιρνε τήν ἴδια σχεδόν ἀπάντηση ἀπ' ὅλους! Μόνο τά λόγια ἄλλαζαν, ἡ οὐσία τῶν λεγομένων δέ μηδαμῶς!
-Βασιληά μου, ἐγώ εἶμαι ἀθῶος! Ἐμένα πού μέ βλέπετε, ἀδίκως μέ φυλάκισαν καί κλεισμένος μέσα σέ τέσσερα ντουβάρια ὑποφέρω καί τιμωροῦμαι!
Ὁ βασιληάς ἀπόρησε ἀρχικά μέ τήν τόση ἀπανθρωπιά καί ἀδικία μέ τίς ὁποῖες διοικοῦσαν οἱ ὑποταχτικοί του κυβερνῆτες καί ὑπάλληλοι. Ὅμως ὅσο μιλοῦσε μέ περισσότερους κρατουμένους, ἀντιλήφθηκε πώς δέν ἦταν δυνατόν νά ἀληθεύουν τά παράπονά τους καί οἱ καταγγελίες τους εἰς βάρος τοῦ Κράτους σέ τέτοιο βαθμό. Κατάλαβε, πώς ἐνῶ ὐπῆρξαν φταῖχτες γιά πολλά καί διάφορα ἐγκλήματα (σύν καί τοῦ ψεύδους...), δολίως ἀποζητοῦσαν νά ἀρέσουν στά μάτια του, νά αἰχμαλωτίσουν τήν εὐμένειά του καί τελικῶς κάποιος "τυχερός" ἀπό αὐτούς νά πετύχαινε τό ποθούμενο...τήν ἔξοδο ἀπό τήν "στενή" καί τήν ἔξοδο στήν "καλοπέραση" (στά ἴδια Παντελάκη μου στά ἴδια Παντελῆ μου)...!
Ἀφοῦ κουράστηκαν τά αὐτιά του νά ἀκοῦν τό "ἴδιο τροπάριο", ἕνας φυλακισμένος ἀπέμεινε μονάχα γιά νά τοῦ μιλήσει. Ἔκανε φοβερή ὑπομονή. Χωρίς ἐλπίδα πιά νά ἀκούσει κάτι διαφορετικό ἀπό τήν παράδοξη "ὁμοφωνία" ὅλων τῶν προηγούμενων φυλακισμένων, ὁ βασιληάς γιά νά μήν τόν ἀδικήσει, δέχτηκε ἄν καί ἐξουδενωμένος νά ἀκούσει καί αὐτόν τόν ὕστατο καί ἔσχατο.
-Ἐσύ, ἀγαπητέ πολίτη, γιατί εἶσαι μέσα στήν φυλακή; τόν ρωτᾶ.
-Ἐγώ, σεβαστέ μου βασιληά, σᾶς ντρέπομαι, ἀλλά ἔκανα τοῦτο, τ' ἄλλο, ἐκεῖνο, παρεκεῖνο....καί ἄρα δικαίως βρίσκομαι ἐδῶ πού βρίσκομαι πρός γνώσιν καί συμμόρφωσίν μου. Ζητῶ συγνώμη ἀπ' ὄλους καί πρῶτα ἀπό ἐσᾶς.
Ἔκπληκτος ὁ βασιληάς, μέ στόμα ἀνοιχτό ἀπό τήν εὐχάριστη αὐτή "διαφορά", τινάχτηκε ἀπό τήν καρέκλα του καί ἀμέσως ἀπεφάνθη στήν Διοίκηση τῶν Φυλακῶν, χωρίς δεύτερη σκέψη:
-Διατάσσω, ὅπως ἐλευθερώσετε τόν τοιοῦτον τελευταῖον φυλακισμένον καί ἀφήσετε αὐτόν νά πάει στήν εὐχή τοῦ Θεοῦ, καθότι δέν ἠμπορεῖ ἕνας "ἔνοχος", νά ἀναμιγνύεται καί νά συμβιώνει μέ τόσους "ἀθώους"!

Μετά ἀπό αὐτό πῆραν τό μάθημά τους ὅλοι οἱ ἀθῶοι "ἔνοχοι" δεσμευμένοι καί ὁ εἰλικρινής καί μετανοῶν ἔνοχος… ἀθωώθηκε ἐξάπαντος! Πῆρε τῶν ὁμματιῶν του καί πέταξε ἐλεύθερο πουλί στήν εὐχή τῆς Παναγίας!

Συμπέρασμα:
Ὁ βασιληάς τῆς ἱστορίας εἶναι ὁ Θεός καί Οὐράνιος Βασιληάς πού συνεχῶς μᾶς βλέπει, μᾶς ἀκούει, συγκαταβαίνει, φιλανθρωπεῖ καί τελικῶς θά κρίνει.
Οἱ φυλακισμένοι εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς, τά πρόσωπα, τά Ἔθνη, ὅλος ὁ κόσμος, πού μηδενός ἐξαιρουμένου ἁμαρτήσαμε καί ἁμαρτάνουμε λίγο ἤ πολύ, ὁ καθείς ἄς ψάξει στόν τορβά του...
Ἡ φυλακή εἶναι τά δεσμά αὐτοῦ τοῦ πρόσκαιρου βίου: τά πάθη μας, τό κοσμικό φρόνημα, οἱ δαιμονικές ἐπιθέσεις, οἱ θλίψεις, οἱ πειρασμοί καί οἱ κάθε λογῆς δυσκολίες, στό περιβάλλον μας, στό Ἔθνος μας, στόν κόσμο ὁλάκερο.
Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Βασιληά εἶναι οἱ ἀμέτρητες εὐκαιρίες ἐξομολόγησης καί διόρθωσης πού ἔχουμε ἐνόσῳ ζοῦμε καί τό ἄπειρο ἔλεός Του.
Τά "ψεματάκια" τῶν φυλακισμένων εἶναι ἡ ἀμετανοησία μας, ἡ ὐποκρισία μας, ἡ δειλία καί τό μονόφθαλμον τοῦ νά βλέπουμε τά σφάλματα τῶν ἄλλων μόνο (κι αὐτά ἄν εἶναι ὑπαρκτά πάντοτε...) καί ὄχι ἡ αὐτογνωσία τοῦ ἁμαρτωλοῦ "εἰδεχθοῦς προσωπείου" τῆς ὑπάρξεώς μας, πού εἴτε εὐθύνεται γιατί ἐξαιτίας μας μᾶς φέρνει στήν ὅποια δυσμενή κατάσταση, εἴτε κακῶς κι ἁμαρτωλά διαχειρίζεται τίς δυσμενεῖς κατάστασεις πού συμβαίνουν, ἐνῶ ἐκ πρώτης ὄψεως "δέν φταῖμε".
Ἡ ἀληθής ὁμολογία τοῦ τελευταίου φυλακισμένου εἶναι ἡ θαρραλέα εἰλικρίνεια, ἡ ἀνδρεία τῆς ψυχῆς, ἡ αὐτομεμψία-αὐτοκατάκριση, ἡ μετάνοια καί ἡ ἐλπίδα ταυτόχρονα, καθώς καί ἡ ὑπευθυνότητα τοῦ ἐκ δεξιῶν ληστή τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ: "καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως, ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν" (Λουκ. 23, 41), ἡ ταπείνωσις καί ἡ ἕλκυσις τῆς χάριτος.
Ἡ "παραμονή τῶν φυλακισμένων στήν φυλακή" εἶναι ἡ δικαία παιδαγωγία τους, πού δείχνει ὅτι ὄχι μόνο δέν σωφρονίστηκαν, μιά πού δέν ἀναλαμβάνουν τίς εὐθῦνες τους στόν βαθμό πού τούς ἀναλογοῦν, ἀλλά κατήντησαν ἕτι ἐπιπλέον καί ψεῦτες.
Ἡ ἐλευθέρωση τοῦ τελευταίου φυλακισμένου, εἶναι ἡ συγχώρηση, ἡ δικαίωση, ἡ ἄφεση-ἀπαλλαγή καί τό σχίσιμο τοῦ χρεωλυσίου τῶν ἁμαρτιῶν πού ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἀπονέμει ἀπροσωπόληπτα ἀκόμη καί στόν χειρότερο ἐγκληματία, ὅταν αὐτός ἀποφασίσει ὑπεύθυνα νά ταπεινωθεῖ, νά ἐξομολογηθεῖ, νά μετανοήσει καί νά μήν ξαναγίνει ἐμπαίχτης Θεοῦ κι ἀνθρώπων.

Καλή μετάνοια, καλή φώτιση σέ ὄλους μας.





"ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ, Η ΑΠΟΓΝΩΣΙΣ"

Τίποτε δεν είναι τόσο ισχυρό όπλο στο διάβολο, όσο η απόγνωσις. Γι’ αυτό δεν τον ευχαριστούμε τόσο πολύ όταν αμαρτάνουμε, όσο όταν κυριευώμαστε από απελπισία.
Άκουσε, λοιπόν, στην περίπτωσι εκείνου που πόρνευσε πως ο Παύλος φοβάται πολύ περισσότερο από την αμαρτία την απόγνωσι. Διότι γράφοντας στους Κορινθίους έλεγε τα εξής: «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται»˙ “Και γενικά ακούγεται ανάμεσά μας ότι υπάρχει πορνεία και μάλιστα τέτοια πορνεία, η οποία ούτε μεταξύ των εθνών δεν υπάρχει” (Α΄ Κορ. 5,1) (...).
(Περί Μετανοίας, Α΄ ΕΠΕ 30,96. PG 49,278)

Πρόσεχε, λοιπόν, πως ο Παύλος φοβάται την απόγνωσι σαν μεγάλο όπλο του διαβόλου. Διότι αφού είπε, «κυρώσατε εις αυτόν αγάπην», “επιβεβαιώστε την αγάπη σας προς αυτόν”, προσθέτει και την αιτία˙ «μη γαρ τη περισσοτέρα λύπη καταποθή ο τοιούτος»˙ “μήπως ο άνθρωπος αυτός από την υπερβολική λύπη καταποθή από το διάβολο” (Β΄ Κορ. 2,7). 
 Μέσα στο φάρυγγα του λύκου, λέγει, βρίσκεται το πρόβατο. Ας προλάβουμε, λοιπόν, να το αρπάξουμε, προτού καταστρέψη και καταπιή το μέλος μας. Μέσα σε τρικυμία βρίσκεται τώρα το πλοίο. Ας προσπαθήσουμε να το σώσουμε προτού ναυαγήση. Διότι, όπως όταν φουσκώνη η θάλασσα και τα κύματα υψώνωνται από παντού, καταβυθίζεται το σκάφος, έτσι και η ψυχή, όταν την περιτυλίγη από παντού η λύπη, πνίγεται γρήγορα, εάν δεν έχη κάποιον να απλώση το χέρι και να τη βοηθήση. Και η λύπη, που είναι σωτήρια για τα αμαρτήματα, γίνεται, εξ αιτίας της άμετρης χρήσεως, καταστρεπτική.
Και πρόσεχε πώς ακριβολόγησε. Διότι δεν είπε, “μήπως τον καταστρέψη ο διάβολος”, αλλά τι; “μήπως μας τον αρπάξη με απάτη ο σατανάς”. Διότι πλεονεξία είναι το να θέλη κάποιος να αρπάζη τα ξένα.
Για να δείξη, λοιπόν, ότι αυτός έγινε πια ξένος στο διάβολο και ότι με τη μετάνοιά του έκανε τον εαυτό του πάλι μέλος της ποίμνης του Χριστού, λέγει˙ «μη πλεονεκτηθώμεν υπό του σατανά» “μη μας τον αρπάξη με απάτη ο σατανάς” (Β΄ Κορ. 2,11). Διότι αν τον κυριεύση στη συνέχεια, αρπάζει δικό μας μέλος, παίρνει το πρόβατο από το κοπάδι. Διότι απέβαλε την αμαρτία με τη μετάνοια.

«Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ» 
 ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΥΠΟ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Έκδοσις: Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγίου Όρους
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ.

Η δύναμις του Στουρού και της Νοεράς Προσευχής

Το μήνυμα της Χιροσίμα και οι προεκτάσεις του

«Ο λόγος του Αποστόλου Πέτρου ότι η γη θα κατακαεί, σήμερα είναι πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί με τα πυρηνικά όπλα. Ζούμε σε αποκαλυπτικούς καιρούς. Σήμερα η ειρήνη είναι πολύ δύσκολη. Το τέλος θα έλθει απότομα, αλλά τότε θα έλθει και η απολύτρωση. - Ζούμε στους τελευταίους χρόνους. Μπορεί και τώρα να συμβεί η κρίση».Στις 6 Αυγούστου του 1945 έπεσε η πρώτη πυρηνική βόμβα πάνω σε κατοικημένη περιοχή της Ιαπωνικής πόλης Χιροσίμα, και τρεις μέρες αργότερα η δεύτερη πάνω στο Ναγκασάκι. Ένα φανερό μήνυμα είναι η καταστροφικότητα του νέου όπλου. Ένα συναφές με αυτό είναι ότι στην τότε ανθρωπότητα που είχε συνηθίσει σε αναγγελίες άθλων της επιστήμης που επαγγέλονταν μια πιο άνετη ζωή, εισήχθη για πρώτη φορά ο τρόμος της νέας τεχνολογίας. 
Η επιστήμη, δηλαδή, την ημέρα της εορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, κατά την οποία Αυτός έδειξε στους κορυφαίους των Μαθητών Του την Θεϊκή του δόξα, και αυτή αντίστοιχα έδειξε το μέγεθος των δυνάμεων που μπορούσε να χειρισθεί, όμως όχι κυρίαρχα ή για καλό όπως ο Χριστός, αλλά για κακό. Ακόμα και για ειρηνικούς σκοπούς η πυρηνική τεχνολογία είναι εξαιρετικά ανασφαλής, και επομένως επικίνδυνη, όπως αποδείχτηκε από τα μέχρι τώρα σοβαρά ατυχήματα στο Ουκρανικό Τσέρνομπιλ, με ραδιενεργό μόλυνση στην ατμόσφαιρα όση 400 βόμβες της Χιροσίμα, και στην Ιαπωνική Φουκοσίμα, που μόνο η μόλυνση του αέρα από ραδιενεργό Καίσιο, είναι ισοδύναμη με 168 πυρηνικές βόμβες της Χιροσίμα, ενώ η διαφυγή ραδιενέργειας στη θάλασσα συνεχίζεται...
Υπάρχει ένα ακόμα μήνυμα που περνάει απαρατήρητο απ' αυτούς που δεν γνωρίζουν ότι τα ονόματα δεν δίνονται τυχαία, αλλά υπηρετούν κι αυτά την «Θεία Οικονομία», η οποία για όσους δεν έχουν «νουν Χριστού» (Α Κορ. Β-16) είναι ανύπαρκτη...!
Αυτά, τα χαρακτηριστικά ονόματα, μας θυμίζει, εκτός από τα έντυπα στα οποία είναι καταγραμμένα, και το βίντεο από μια ιστορική ανασκόπηση (του History Channel). Σ' αυτό αναφέρεται: Στις 6 Αυγούστου 1945 το (αεροπλάνο) «Enola gay» απογειώνεται από τα νησιά «Μαριάννα»... Στις 8:15 τοπική ώρα (η βόμβα)«Little boy» με φορτίο 60 κιλών ουρανίου ρίχνεται πάνω από τη Χιροσίμα. 43 δευτερόλεπτα αργότερα ο κόσμος αλλάζει για πάντα. Η έκρηξη δημιούργησε ένα κύκλο καταστροφής διαμέτρου 1 μιλίου, με φωτιές σε επί πλέον 4.5 μίλια ακτίνα. 60.000 άτομα σκοτώθηκαν άμεσα και άλλα 100.000 πέθαναν από εγκαύματα και ραδιενέργεια. Τρεις μέρες αργότερα ο «Fat man» εξερράγη πάνω από το Ναγκασάκι σκοτώνοντας 80.000 πολίτες. Τα ονόματα όπως το «Enola Gay» έχουν μια (φυσική) αφορμή που δίνονται. Λέγεται ότι έτσι ονομαζόταν η μητέρα του κυβερνήτη Τίμπετς. Ο πριν από τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα κυβερνήτης του Β-29, Robert Lewis, ήθελε να ονομάσει το αεροπλάνο ως «The Pearl Harbor» ή «The Avenger» (Ο εκδικητής) ή «The USS Indianapolis». Τελικά όμως επιβλήθηκε το «Ενόλα Γκέι» από τον κυβερνήτη της μοιραίας αποστολής Πωλ Τίμπετς, ενώ ο Λιούις έγινε συγκυβερνήτης, όπως παρουσιάζει ένα σχετικό φιλμ.
Υπάρχει και τραγούδι «Enola Gay» που θεωρείται αντι-πολεμικό, από το Βρετανικό συγκρότημα Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Στο τραγούδι αυτό η μητέρα «Enola Gay» είναι περήφανη για το μικρό της αγόρι «little boy» σήμερα που πέφτει η βόμβα: "Enola Gay, is mother proud of little boy today". Γιατί να δυσφημίσει την μητέρα του ο κυβερνήτης του Β-29 που έριξε την βόμβα της Χιροσίμα, αλλά και τον εαυτό του; Διότι αν το αεροπλάνο αντιστοιχούσε στην μητέρα του «Enola», τότε η βόμβα «little boy» προσδιόριζε τον ίδιο σαν μικρό αγόρι της μαμάς! Αυτό είναι περίεργο, όπως και το ότι το επώνυμο «Gay» χρησιμοποιείται για να επισημάνει όσους έχουν το συγκεκριμένο ομοφυλοφιλικό πάθος. 
Μάλιστα ο τρόπος καταστροφής της Χιροσίμα, με φωτιά που έπεσε από τον ουρανό, μοιάζει με τον τρόπο που καταστράφηκαν τα Σόδομα με τις γύρω πόλεις, όχι τυχαία, αλλά όταν η αρετή ξεχάστηκε εκεί τόσο, ώστε να μην βρίσκονται ούτε δέκα δίκαιοι στις πέντε πόλεις. (Γένεση 18, 32). Θα το δούμε σε σχετικό φιλμ, αλλά το επιβεβαιώνει και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Και διότι αν μόνο δέκα δίκαιοι βρίσκονταν στα Σόδομα δεν θα πάθαιναν αυτά που έπαθαν». (Στην προς Κορινθίους Β΄). Σήμερα από τους ντόπιους και διεθνείς οργανισμούς καταβάλλεται προσπάθεια να εκλείψουν οι δίκαιοι, διότι απαξιώνονται και περιφρονούνται οι αρετές, και αντίθετα τιμώνται στις θέσεις τους τα πάθη. Επομένως το τέλος πλησιάζει, όπως μπορούμε να δούμε και συμβολικά στα ονόματα.
Το Enola, έχουν παρατηρήσει μερικοί (στο διαδίκτυο), ότι είναι αντίστροφο του alone που σημαίνει μόνος. Και στην Ελληνική γλώσσα το «En ola» σημαίνει «Σε όλα» επομένως «Σε όλα Γκέι», ή «Καθολικά Γκέι». Μητέρα του πιλότου, με την ευρύτερη έννοια, είναι η Αμερική που ρίχνει την βόμβα στην Χιροσίμα, καθορίζοντας την εποχή αυτής της συμφοράς σαν του «μικρού αγοριού», ενώ από τότε προβλέπεται ότι τα χειρότερα είναι σιμά (ΧΕΙΡΩ-ΣΙΜΑ). Η εποχή του«μικρού αγοριού» ήδη παρήλθε με τον θάνατο του κυβερνήτη και πιλότου Πωλ Τίμπετς (Paul Warfield Tibbets) το Νοέμβριο του 2007. Ένα χρόνο αργότερα, με την εκλογή (το 2008) ως προέδρου του Μπαράκ Ομπάμα περάσαμε στην... άκρως υπερήφανη και «καθολικά Γκέϊ» εποχή!
Οι διευθύνσεις των βίντεο-κλιπς είναι:
Ως πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Οbama, ανακήρυξε τον Ιούνιο 2009 σαν μήνα υπερηφάνειας προς τιμήν των LGBT! Τα αρχικά LGBT, στα αγγλικά σημαίνουν Lesbian-Gay-Bisexual-Transgender και αναφέρονται συνολικά στα Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα... Από την ανεκτικότητα περάσαμε τάχιστα στην αναγνώριση των σαρκικών παθών σαν ...ωφέλιμων και αμέσως, χωρίς να χάσουμε καιρό, στην υπερηφάνεια, το μέγιστο και τελικό κακό, που έριξε τον Εωσφόρο από τον ουρανό και από άγγελο τον έκανε διάβολο. Την υπερηφάνεια προτάσσει της ασελγείας ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, λέγοντας για τα πάθη των Σοδομιτών: ...«Αναλογίσου ότι ο δίκαιος Λωτ στα Σόδομα κατοικούσε, αλλά δεν παρασύρθηκε από την υπερηφάνεια εκείνων και ασέλγεια, γι' αυτό και σώθηκε».
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός είχε προβλέψει ότι: «Θα δούμε και θα ζήσουμε τα Σόδομα και τα Γόμορρα στον τόπο μας»! (χειρ. Βασ. Βασιλοπούλου, 122η προφ.). Επηρεαζόμαστε βέβαια από όσους, κυρίως Δυτικούς, έχουν απομακρυνθεί από την αληθινή πίστη στον Χριστό. Αυτοί κλείνοντας εκούσια τα μάτια στην πνευματική ζωή στρέφονται όλο και περισσότερο στις γήινες απολαύσεις.Σόδομα εξ άλλου σημαίνει (πνευματική) τύφλωση και στείρωση λέει ο Μέγας Βασίλειος. (Ερμηνεία στον προφ. Ησαΐα, κεφ. 13). 
Έτσι όμως ζώντας οι άνθρωποι, αφ' ενός στερούνται τη χαρά που δίνει ο Χριστός στις ψυχές των πιστών, που είναι ασύγκριτα ανώτερη από τις φθοροποιές σαρκικές ηδονές, και αφ' ετέρου, αγριεύοντας, μπαίνουν σε μάχες αλληλοεξόντωσης, με μεγαλύτερες αυτές του Γενικού ή παγκόσμιου πολέμου που προετοιμάζεται ακριβώς από τα πάθη τους. Και Γόμορρα σημαίνει μέτρο (στα αγαθά, δηλ. μείωση - δελτίο) και στάση (επανάσταση), επίσης κατά τον Μέγα Βασίλειο.
Οι άνθρωποι επαναστατούν πρώτα κατά της φυσικής τάξης της ορισμένης από τον Θεό, και κατόπιν, χάνοντας την ειρήνη του Θεού μέσα τους, στρέφονται ο ένας εναντίον του άλλου και το ένα έθνος εναντίον του άλλου, κατά τον λόγο του Κυρίου: «Θα εγερθεί έθνος επί έθνος και βασιλεία εναντίον βασιλείας, και θα συμβούν πείνες και αρρώστιες και σεισμοί κατά τόπους. Όλα δε αυτά θα είναι αρχή ωδίνων». (Ματθ. 24, 7-8). Επειδή τα πάθη είναι πολλά και μεγάλα, το ίδιο πολλές και μεγάλες θα είναι και οι συμφορές.
Από την έκλυση ηθών, θα επηρεαστούν πολύ, κατά τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, και οι Ορθόδοξοι: «Οι κληρικοί θα γίνουν σαν τους λαϊκούς, και οι λαϊκοί σαν τα ζώα»! (57η προφ.). Θα κυριαρχούνται οι άνθρωποι τόσο πολύ από τα άλογα πάθη ώστε να μιλάμε πλέον για «Ου-κρανική (ακέφαλη) εποχή»! Link
( Όταν η αναμέτρηση θα είναι για τον έλεγχο των στενών και της Πόλης, θα περνούν από τους οδικούς άξονες που ενώνουν την Αδριατική με το Βόσπορο (Εγνατία και Παρα-Εγνατία) τα στρατεύματα των δυτικών που χαρακτήριζε σαν «βρωμερά» για την "μοντέρνα τους ηθική" ο άγιος Κοσμάς: «Θα περάσουνβρωμερά ασκέρια από τα εσπέρια μέρη (της Δύσης), και θα ρωτάνε πού' ναι η Πόλη, είναι σιμά; Όσοι λένε ότι είναι σιμά δεν θα τους πειράξουν, όσοι πουν ότι είναι αλάργα θα τους κόβουν». Και εδώ φαίνεται ότι τα ασκέρια αυτά δεν θέλουν να ακούν για πολέμους και μάλιστα μακροχρόνιους, και δεν θα ανέχονται άλλες γνώμες εκτός της δικής τους. Πόσο μακριά είναι θα ρωτάνε όχι η θέση, αλλά η έκβαση των γεγονότων της Πόλης. Άλλη παρεμφερής: «Αλλοί στους κάμπους. Θάρθουν βρωμερά έθνη. Όταν έρθουν μη φοβάστε, όταν θα φεύγουν αναμερίστε». Δηλ. θα είναι ανήθικοι και ισχυρογνώμονες, γι’ αυτό να είστε προσεκτικοί… και από μακριά!)
Χρειάζονται δίκαιοι για να μην καταστραφεί ο κόσμος. Επειδή τα πάθη είναι ψυχοφθόρα, οι άνθρωποι δεν είναι εύκολο να ξεφύγουν από αυτά, όταν λείπει το καλό παράδειγμα της ζωής και του λόγου των δικαίων. Και επειδή την κρίσιμη σημασία της ύπαρξης δικαίων στην κοινωνία αποκάλυψε ο ίδιος ο Θεός στον Αβραάμ, γι' αυτό τονίζει, ο ΑΓΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΣΥΡΟΣ: «Μακαρία η χώρα, μακαρία η πόλη, μακαρία η γενεά η έχουσα μέσα της πλήθος δικαίων. Μακαριότεροι δε μάλλον αυτοί οι δίκαιοι, για τους οποίους ο κόσμος σώζεται. Διότι μακαρισμοί και έπαινοι πρέπουν στους δικαίους». 
Αλλά οι άνθρωποι ξεχνιούνται εύκολα. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος (1706-1790) από τους πρωτοστάτες της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, που πρωτοστάτησε (ανεπιτυχώς όμως) και για να καθιερωθεί η Ελληνική Γλώσσα ως επίσημη γλώσσα των Αμερικανών (και έγραψε γι' αυτούς Ελληνική γραμματική με Ελληνικό αλφάβητο!), προειδοποιούσε τους Αμερικανούς για το ότι ξέχασαν τον Θεό, τον οποίο όμως επεκαλούντο συχνά στον πόλεμο κατά των Άγγλων. Επίσης τους θύμισε το προφητικό «αν ο Κύριος δεν φυλάξει την πόλη μάταια αγρύπνησαν αυτοί που φυλάνε» (ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων)... Και τους συνιστούσε, όπως εξιστορεί ο γέροντας Θεόκλητος ο Διονυσιάτης (1916-2006), την προσοχή στο πνευματικό αυτό θέμα, μήπως διαφορετικά σκεπτόμενοι, χωρίς Θεό, φτιάξουν μία νέα Βαβέλ, που βέβαια θα έχει ανάλογη τύχη με την παλιά. Φαίνεται όμως να υπάρχει, τώρα, τεράστια διαφοροποίηση στην κρατούσα νοοτροπία, ως προς αυτήν των ιδρυτών του Αμερικανικού κράτους. Link
Όλα αλλάζουν, και οι πολιτικοί συνήθως επαγγέλλονται αλλαγή: CHANGE, που ήταν και το σύνθημα της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα. Όμως με τον Ομπάμα η κατάσταση δεν άλλαξε προς το καλύτερο, αλλά συνέχισε να χειροτερεύει διεθνώς, από τους αλλεπάλληλους πολέμους στους οποίους μπλέχτηκε η Αμερική.
Ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν το επισημαίνει, σε ομιλία του, όπως και το γεγονός ότι πρέπει να λαμβάνεται υπ' όψιν ο ανθρώπινος πόνος από τις επεμβάσεις που κάνει για τα υποτιθέμενα συμφέροντά της η Ουάσινγκτον. «Γενικά θα ήθελα να πω ότι αυτοί που σχεδιάζουν τις δράσεις της εξωτερικής πολιτικής στις ΗΠΑ -αυτό δεν είναι πρόσφατη διαπίστωση, αλλά αφορά τα τελευταία 10-15 χρόνια- διεξάγουν μια επιθετική εξωτερική πολιτική, και όπως το βλέπω, μάλλον αντιδεοντολογική. Διότι από οτιδήποτε κάνουν υπάρχουν προβλήματα παντού.Απλώς κοιτάξτε: Υπάρχουν προβλήματα στο Αφγανιστάν, διαλύεται το Ιράκ, διαλύεται η Λιβύη. Αν ο στρατηγός Ελ Σίσι δεν ανελάμβανε τη διοίκηση της Αιγύπτου, η Αίγυπτος θα ήταν σε αναταραχή επίσης. Στην Αφρική υπάρχουν προβλήματα σε πολλές χώρες. Άγγιξαν την Ουκρανία και υπάρχουν προβλήματα και εκεί επίσης... Ο λαός που σπρώχνει άλλες χώρες σε τέτοιες καταστάσεις δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεχνάει ότι το αίμα των στρατιωτών στον τακτικό στρατό, το αίμα των πολεμιστών της αντίστασης, και οι πολίτες πρώτα και κύρια, είναι στα χέρια τους, καθώς είναι και τα δάκρυα των μητέρων των χηρών και των ορφανών. -Είναι (βάρος) στην συνείδησή τους»... Για την Συρία, στους G8, ο Βλαδίμηρος Πούτιν ρώτησε τους Δυτικούς: Θέλετε να προμηθεύσετε όπλα σε άτομα που τρώνε τα όργανα των εχθρών τους; Link
Ο πρόεδρος Πούτιν δεν είναι εχθρός της παγκοσμιοποίησης, μάλιστα η Ρωσία συμμετέχει ακόμα στους μηχανισμούς της, από τους οποίους υποφέρουν η Ελλάδα και η Κύπρος. Ήρθε όμως προειδοποίηση εξ ουρανού (15 Φεβρ. 2013) με την πτώση του μετεωρόλιθου στο Chelyabinsk, για να γίνει αντιληπτό ότι η τεχνητή ευφορία από την συμμετοχή της Ρωσίας στο φιλοπόλεμο και αρπαχτικό σύστημα των Νεοταξιτών θα τερματιζόταν απότομα. Η ισχύς της έκρηξης του μετεωρόλιθου στην ατμόσφαιρα ήταν πολλές φορές (30) μεγαλύτερη από την βόμβα της Χιροσίμα σύμφωνα με την NASA.
Οι προειδοποιήσεις γίνονται για να ανορθωθεί πνευματικά η ζωή των ανθρώπων, επειδή αυτοί εύκολα λησμονούν πως αποτελούνται εκτός από θνητό σώμα, και από αθάνατη ψυχή. Επειδή «ο Θεός αγάπη εστί» δεν θέλει οι ψυχές να ταλαιπωρούνται από πάθη για να μην συνεχίσουν να βρίσκονται μακριά από τη χάρη του στην αιωνιότητα, όταν το σώμα πεθάνει. Γι' αυτό καλεί σε μετάνοια με διάφορους τρόπους, απειλώντας να διακόψει απότομα τη ζωή αυτών που καλλιεργούν κακίες αντί αρετές. «Εάν δεν επιστρέψετε (στην αρετή) την ρομφαία Αυτού θα δείξει γυαλιστερή εναντίον σας. (Ψαλμ. 7,13). Απειλητικός ο λόγος οδηγεί στην επιστροφή όσους βραδύνουν να μετανοήσουν (κοινώς να αλλάξουν μυαλά)». 
Τώρα προσπαθούμε να μιμηθούμε την εμπάθεια των Σοδομιτών. Και μάλιστα μετά την αναγνώριση των σαρκικών αμαρτημάτων σαν ωφέλιμων, ο Ομπάμα εκπροσωπώντας την "υψηλή" Αμερικανική κοινωνία εισάγει και την υπερηφάνεια (Pride) που επισφραγίζει την αμετανοησία γι' αυτά. Καυχάται ότι για πρώτη φορά διοργάνωσε τελετή υπερηφάνειας των LGBT στον Λευκό Oίκο! Την ημέρα της εορτής των πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) το 2009 ο Ομπάμα ευαγγελίζεται την διά της σαρκός απώλεια ως σωτηρία! Οι πολλές προσφορές στους LGBT του Ομπάμα ως προέδρου, απεικονίζονται στην ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου περικλεισμένες μέσα σε ένα τεράστιο πολύχρωμο φίδι, διότι και χωρίς ίσως να το θέλουν προφητεύουν τίνος νοητού δράκοντα βορά γίνονται όσοι ακολουθούν τα αντίθετα προς τον λόγο του Θεού παραγγέλματα των αρχόντων.
Με τη "δημοκρατική" μέθοδο του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», δηλ. με διάταγμά του (Executive Order), και όχι μέσω του Κογκρέσσου, ο Ομπάμα δίνει τόσα προνόμια στους LGBT, κατά είδηση της 21ης Ιουλίου 2014 (FOX), που πιστεύεται ότι «καταργούν τα δικαιώματα όλων των άλλων - συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών δικαιωμάτων»!
«Αν οι θρησκευτικές οργανώσεις δεν μπορούν να απαιτούν οι εργαζόμενοί τους να συμπεριφέρονται με τρόπους που συνάδουν με τις διδασκαλίες της πίστης τους - τότε, κατ' ουσίαν, οι εν λόγω οργανισμοί δεν είναι σε θέση να λειτουργούν σύμφωνα με την πίστη τους», λέει ο Πήτερ Σπρινγκ, ανώτερος συνεργάτης για μελέτες πολιτικής του Family Research Council (Συμβούλιο Οικογενειακής Έρευνας). (FOX).
Οι άρχοντες που τα βάζουν με τον νόμο του Θεού, επιβεβαιώνουν την πνευματική τους τύφλωση, και θα πρέπει να αναμένονται πολλά κακά στις χώρες τους από τις επιλογές τους, επειδή ο νόμος είναι πνευματικός. Τον έχει φτιάξει ο Θεός να διέπει όχι μόνο τις αθάνατες ψυχές των ανθρώπων αλλά και το σύνολο των αΰλων δυνάμεων (αγγέλων), και δεν μπορεί να τον μάχεται χωρίς συνέπειες ο οιοσδήποτε. Ο πνευματικός νόμος δίνει καιρό μετανοίας η οποία δεν πρέπει να νομίζεται σαν «νέα εποχή» διαρκούς ατιμωρησίας!
Η Ρωσία στον τομέα αυτό φάνηκε ανώτερη, με τον Πούτιν να υπερασπίζεται την Ορθόδοξη παράδοση. Σε λίγο ήρθε γι' αυτήν το δώρο της Κριμαίας!... Και ο Ομπάμα λέγοντας ότι δεν πρόκειται να εκδιωχθεί από την Κριμαία η Ρωσία, δηλώνει ότι το «δώρο» είναι μόνιμο! Link Η Αμερική του Ομπάμα, αντίθετα από την Ρωσία, δουλεύει για τη Νέα Τάξη ανοίγοντας διαρκώς νέους πολέμους, αλλά στα τυφλά, ίσως διότι η τύφλωση είναι το χαρακτηριστικό των παλιών και νέων Σοδομιτών, χρησιμοποιώντας Ισλαμικά κινήματα που μόνο αποσταθεροποιούν τις χώρες στις οποίες δρουν, αφήνοντας πίσω τους ένα καταστραμμένο πεδίο, ακόμα και για τις Αμερικάνικες εταιρίες.
Οι (τυφλωμένοι από τα πάθη τους) Νεοταξίτες δεν αντιλαμβάνονται ότι από την μερική οδηγούνται στην πλήρη καταστροφή του 3ου παγκοσμίου πολέμου, νομίζοντας σαν παρηγοριά τους το ότι ο κόσμος θα οδηγηθεί πιο γρήγορα... στο σφράγισμα του Αντιχρίστου! Αυτό το ξεκίνησε ήδη ο Ομπάμα στην Αμερική μέσω του προγράμματος υγείας (γνωστού σαν οbamacare).
Όλα όσα αντιχριστιανικά συμβαίνουν θα μπορούσαν να οδηγήσουν κατ' ευθείαν στη Συντέλεια. Όπως όμως μας πληροφορεί η Αποκάλυψη του Ιωάννου, ζούμε ενωρίτερα, στην εποχή πριν τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο. (Διαβάστε το 3ΟΥΑΙ και γενικά την Αποκάλυψη). Ο πόλεμος αυτός δεν θα είναι μετάνοια αλλά για εξολόθρευση λέει ο Ρώσος στάρετς Λαυρέντιος. (Link) Ίσως γιατί δεν θα υπάρχει (πλέον) χρόνος για μετάνοια (με τα σύγχρονα όπλα), αλλά και γιατί η μετάνοια απαιτεί ταπείνωση και αυτογνωσία που δεν υπάρχουν όταν καλλιεργείται η υπερηφάνεια. Αυτό το πάθος, ιδιαίτερα, σκληραίνει τους ανθρώπους και τους κάνει να έχουν παράλογες αντιλήψεις και συμπεριφορά. Αυτό έριξε τον Εωσφόρο από τον Ουρανό, και γι' αυτό θεωρείται το κατ' εξοχήν δαιμονικό. Από αυτό κινούμενος ο Χίτλερ έβλεπε δαιμονικά οράματα που τον παρακινούσαν σε μεγαλύτερη σκληρότητα: «Ο νέος άνθρωπος ζει ανάμεσα μας, τώρα! Είναι εδώ! Δεν σας φτάνει αυτό; Θα σας φανερώσω ένα μυστικό. Είδα τον νέο άνθρωπο. Είναι ατρόμητος και σκληρός». (Επίτομος υπό ΛΜΔ σελ. 157). Η υπερηφάνεια αναπαύεται στον αποκρυφισμό, που είναι φανερά ή κρυφά δαιμονικός, και γι' αυτό σκληρός και απάνθρωπος.
Η (υπερβολική) σκληρότητα ήταν χαρακτηριστικό και των αρχαίων Σοδομιτών. Υπήρξε, επίσης (η σκληρότητα), ίδιο και των Ιαπώνων, από τότε που αποδέχθηκαν το (δαιμονικό) όραμα του ΥΠ.ΕΞ. βαρόνου Τανάκα να κατακτήσουν όλο τον κόσμο, ξεκινώντας τον Β. Π. Πόλεμο στην Ασία, βομβαρδίζοντας άμαχο πληθυσμό ανοχύρωτων πόλεων, και σαν κατακτητές βασανίζοντας πολίτες. Με τον τρόπο αυτό η Ιαπωνία έδειξε αλλά και δέχτηκε πρώτη (στην Χιροσίμα) την απονία, όπως μας δηλώνει και το όνομά της στα Ελληνικά: «Ιαπωνία» = «Η απονία», δηλ. η έλλειψη συμπόνιας προς τον συνάνθρωπο.
Έτσι η Χιροσίμα, διά της χώρας στην οποία ανήκει, μας μεταφέρει ένα ακόμη μήνυμα: Ότι καταστροφικά γεγονότα σαν της 6ης Αυγούστου 1945 συντελούνται σε καιρούς και τόπους που οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε υπερβολική σκληρότητα και απανθρωπιά, αποτέλεσμα υπερήφανων και ουτοπικών αντιλήψεων. Οι αντιλήψεις αυτές ενισχύονται από τον αποκρυφισμό. Ο Dave Hunt προειδοποιεί τους Αμερικανούς, που στρέφονται προς τον αποκρυφισμό, στο βιβλίο του «Αμερική: Ο Μαθητευόμενος Μάγος», με τα λόγια: «Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι που να προσεγγίζει τη μαζική αυτή στροφή από τη λογική στο μυστικισμό ήταν στη δεκαετία του 1920 και του 1930. Είχε σημειωθεί τότε μια έξαρση του αποκρυφισμού στη Δυτική Ευρώπη, και ιδιαίτερα στην Αυστρία και τη Γερμανία, πράγμα που συνετέλεσε στο να προετοιμαστεί το έδαφος για την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία. Κάποιοι ιστορικοί μάλιστα ονόμασαν τον Χίτλερ Απόκρυφο Μεσσία».
Το ερώτημα είναι: με ποια λογική τα πάθη στην Δύση τιμώνται σαν να είναι αρετές; Μάλλον με τη λογική του... παράλογου (δηλ. την τέλεια έλλειψη λογικής)! Πρώτα η φιλαργυρία, στην «Νέα Τάξη», αντικατέστησε την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία. Μετά, από Αμερική και Ευρωπαϊκή Ένωση τα σαρκικά πάθη, τα οποία συνοδεύονται απαραίτητα από φιλαυτία, τιμώνται κατά δογματικό τρόπο, αντίθετα από ότι ιστορικά έχει παρατηρηθεί και καταγραφεί. Το πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, η Γένεση, μας αποκαλύπτει ότι ο Θεός άρσεν και θήλυ δημιούργησε και ευλόγησε τους ανθρώπους, και αυτό τονίζει ο καθηγητής (Πανεπιστημίου) π. Θεόδωρος Ζήσης. Δεν δημιουργήθηκε κάποιο τρίτο φύλο. Παρόλο που η διάκριση καλού - κακού ήταν ατελής στην αρχαιότητα, οι αντιλήψεις στις ευνομούμενες πολιτείες για το τι ωφελούν τα άτομα και την κοινωνία ήταν πολύ πιο συνετές από αυτές της ώριμης «Enola Gay» εποχής που ζούμε τώρα!
Ο Πλάτων (427 π.Χ.- 347 π.Χ.) στους «Νόμους», καταδικάζει απερίφραστα ως αφύσικη την ομόφυλη σαρκική σχέση: «Να γίνει κατανοητό ότι η φύση ωθεί τα θηλυκά να είναι σε επαφή με τα αρσενικά από την γέννησή τους, και η ηδονή σε αυτά είναι φανερό ότι έχει δοθεί σύμφωνα με τη φύση, ενώ (η επαφή) των αρσενικών με τα αρσενικά και θηλυκών με τα θηλυκά είναι παρά φύσιν (ενάντια στη φύση)». (Πλάτωνος Νόμοι 636c) Link
Στην Αρχαία Ελλάδα για την ομόφυλη σαρκική σχέση χρησιμοποιόταν ο όρος«κιναιδεία». Ο Κίναιδος είναι αυτός που κινεί την αιδώ, δηλ. κάνει αυτά για τα οποία έπρεπε να ντρέπεται, επειδή αιδώς είναι η ντροπή (εξ ου και η αναίδεια). Δεν χρησιμοποιόταν ο όρος ομοφυλοφιλία (γι' αυτό δεν υπάρχει στα λεξικά Liddell & Scott, Σταματάκου, κλπ. Για τον κιναιδισμό ή κιναιδεία, βλ. Liddell & Scott σελ. 951).
Στον Κίναιδο συγκεκριμένα ο νόμος του Αθηναϊκού Κράτους όριζε:
1. Να μην του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων.
2. Να μην του επιτρέπεται να λάβει ιεροσύνη και να γίνει ιερέας.
3. Να μην του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού.
4. Να μην επιτρέπεται να ασκεί εξουσία εντός ή εκτός της Αθήνας.
5. Να μην επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου.
6. Να μην επιτρέπεται να λέει τη γνώμη του (ως άμουσος - ανισόρροπος).
7. Να μην επιτρέπεται να μπει σε (δημόσιους) Ναούς.
8. Να μην επιτρέπεται να στεφανωθεί στις στεφανοφορίες.
9. Να μην επιτρέπεται να μπαίνει στον ιερό χώρο της αγοράς (του τόπου των δημοσίων αγορεύσεων).
Εάν μάλιστα κάποιος πράττει αντίθετα από τις διατάξεις αυτές του νόμου, αν και έχει καταδικαστεί ως κίναιδος, να τιμωρείται με θάνατο! (ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ Βιβλίο 5, κεφάλαιο 5. άρθρο 332 σελ. 145).
Οι νομοθέτες δίνουν λύση στα προβλήματα της κοινωνίας για το καλό των πολλών πάνω στη γη, ενώ ο Ουράνιος νομοθέτης πρώτιστα φροντίζει για την αιώνια διαμονή μας στην Ουράνια πατρίδα, όπως λέει ο σημαντικός εκκλησιαστικός συγγραφέας και φιλόσοφος Κλήμης από την Αλεξάνδρεια (2ος-3ος αιών μ.Χ.): «Ο μεν λοιπόν Αθηναίος ας ακολουθεί τους νόμους του Σόλωνος, και ο Αργείος του Φορωνέως, και ο Σπαρτιάτης του Λυκούργου, αν όμως τον εαυτόν σου τον δηλώνεις (ότι είσαι) του Θεού, ο Ουρανός μεν είναι για σένα η πατρίδα, νομοθέτης δε ο Θεός». 
Και βέβαια ο Ουράνιος νομοθέτης δεν αφήνει περιθώριο υπερηφάνειας για τα «πάθη της ατιμίας» όπως ειδικότερα χαρακτηρίζονται τα σαρκικά πάθη. Εξηγεί οάγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:
«Εκείνος που έχει για Θεό την κοιλιά του και νομίζει για δόξα του πράξεις που φέρνουν ντροπή (Φιλιπ. 3,19), είναι προσηλωμένος με μεγάλη επιμέλεια μόνο στα πάθη της ατιμίας σαν να ήταν πράγματα θεία, και γι' αυτό ασχολείται μόνο με τα πρόσκαιρα, δηλαδή με την ύλη και τη μορφή των πραγμάτων και την κακή χρήση της πενταπλής ενέργειας των αισθήσεων».(Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Έβδομη εκατοντάδα διαφόρων κεφαλαίων / 28ο).
Γενικά, πάντως, είναι γνωστό, και ήταν από την αρχαιότητα, ότι τα πάθη υποδουλώνουν τον άνθρωπο. Ο Πυθαγόρας (580-490 π.Χ.) σαν να βρισκόταν από τότε μέσα στο πνεύμα του Ευαγγελίου, τόνιζε: «Είναι αδύνατο να θεωρείται ελεύθερος αυτός που είναι δούλος στα πάθη του και κυριαρχείται από αυτά».(Ελεύθερον αδύνατον είναι τον πάθεσι δουλεύοντα και υπό παθών κρατούμενον).Στην εποχή μας όμως του παράλογου, υπερισχύει η υπερηφάνεια (Pride!) γι' αυτά, και η δουλεία αποκαλείται «ελευθερία»!
Η σύγχρονη Νεοταξίτικη νοοτροπία εγκλωβίζει στα πάθη τον κόσμο, από τα οποία δεν είναι πλέον εύκολο να ελευθερωθεί, επειδή η γνώση γι' αυτά δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται και η δύναμη από Αυτόν που είναι αληθινά ελεύθερος, επειδή είναι Υιός του Θεού: «Αληθινά σας λέγω ότι όποιος πράττει την αμαρτία είναι δούλος της αμαρτίας. Ο δε δούλος δεν μένει στην οικεία πάντοτε. Ο Υιός μένει αιώνια. Εάν λοιπόν ο Υιός σας ελευθερώσει, (τότε) όντως θα είσθε ελεύθεροι». (Ιω. Η,34-36) 

19 Νοεμ. / 2 Δεκ. 2014
Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου
Λεόντιος Μοναχός Διονυσιάτης
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - ΑΘΩΣ